Εκκλησία-Δικαιοσύνη: «Τα σπίτια των κρεμασμένων…»

Σε αήθη και άκομψη επίθεση κατά του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου ανθρωπίνων δικαιωμάτων διολίσθησε ο αξιότιμος Πρόεδρος του Αρείου Πάγου κατά την διάρκεια εκδήλωσης που διοργάνωσε ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών για να τιμήσει την 50χρονη συμβολή του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου στη δημιουργία ενιαίου χώρου προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Στο χαιρετισμό του σχολίασε αρνητικά την πρόσφατη απόφαση του ΕΔΔΑ για απομάκρυνση του σταυρού από τα Ιταλικά σχολεία και κατελόγισε γενικότερη αστοχία στο ευρωπαϊκό δικαστήριο, ισχυριζόμενος ότι «οι αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου προκαλούν μερικές φορές σχόλια και δεν συνάδουν με το περί δικαίου συναίσθημα της πλειοψηφίας των πολιτών των κρατών-μελών» και ότι «πρέπει το ΕΔΔΑ να προσπαθεί να γίνονται δεκτές οι αποφάσεις του από την πλειοψηφία των πολιτών».

Σφοδρή επίθεση κατά του ΕΔΔΑ εξαπέλυσε και ο Αρχιεπίσκοπος κος Ιερώνυμος χαρακτηρίζοντας φαιδρή την σχετική απόφαση, υπεραμυνόμενος των δικαιωμάτων της πλειοψηφίας, που δεν επιθυμεί την απομάκρυνση των ιερών συμβόλων από τα σχολεία, τα δικαστήρια και τους λοιπούς δημόσιους χώρους και επιφυλασσόμενος να θέσει το θέμα στην Διαρκή Ιερά Σύνοδο. Πολλοί εξ’ άλλου «δημοφιλείς» ιεράρχες δεν έχασαν την ευκαιρία να εκφράσουν από άμβωνος τον τη φρίκη και τον αποτροπιασμό τους.

Αυτό καθεαυτό το θέμα της δημόσιας χρήσης και προβολής των θρησκευτικών συμβόλων από άτομα, συλλογικούς φορείς κρατικούς ή ιδιωτικούς είναι και πολύ σοβαρό και ιδιαίτερα σύνθετο.
Σίγουρα έχει να κάνει με ευαίσθητα προσωπικά βιώματα, εθνικές ευαισθησίες, κρατικές και υπερκρατικές σκοπιμότητες και αντίστοιχα βραχυπρόθεσμα κα διαχρονικά συμφέροντα.
Είναι επομένως χρήσιμο και επιβεβλημένο σοβαρές κοινωνίες πολιτών να διαβουλευθούν και να διαμορφώσουν συγκροτημένη κοινή αντίληψη για το θέμα, σύμφωνη με την ιστορική πορεία και την πολιτιστική αξιοπρέπεια του συγκεκριμένου λαού, ως ειρηνικού κοινωνού της ευρύτερης παγκόσμιας κοινότητας.
Είναι κατανοητό ότι η άσκηση των θρησκευτικών δραστηριοτήτων δεν μπορεί να γίνεται με τρόπο καταπιεστικό για κάποια μερίδα αλλοθρήσκων, αλλά παραμένει ελεγκτέον και το κατά πόσο η οποιαδήποτε απαγόρευση μπορεί να εξικνείται μέχρι του σημείου θρησκευτικής καταπίεσης της προσωπικότητας άλλων ανθρώπων ή καταπάτησης των δικών τους θρησκευτικών ατομικών ελευθεριών.
Είναι δηλαδή απαράδεκτο οι θρησκευτικές προτιμήσεις να αποτελούν αφορμή διακρίσεων η περιθωριοποίησης πολιτών, αλλά ενδεχομένως είναι εξ’ ίσου απαράδεκτο να εμποδίζεται ο πιστός να επικαλείται δημοσίως τον θεό της δικής του πεποίθησης ή να φέρει τα σύμβολα της δικής του θρησκείας.
Έτσι μερικά μέτρα κρατικού ή διακρατικού καταναγκασμού σε αποχή από τη χρήση θρησκευτικών συμβόλων ή συμβολισμών όσο και αν λαμβάνονται με το πρόσχημα της προοδευτικότητας και της «πολυπολιτισμικότητας» δύσκολα μπορούν να πείσουν τον μέσο Ευρωπαίο ότι δεν υποκρύπτουν άλλα όχι τόσο μεγαλόφρονα σχέδια και δεν εξυπηρετούν άλλες ανομολόγητες πιο πεζές σκοπιμότητες.

Κατά την ταπεινή μας αντίληψη για παράδειγμα οι πολίτες του σύγχρονου λαϊκού πολυπολιτισμικού κράτους δεν έχουν ανάγκη από κοντόφθαλμες καταπιεστικές νομοθετικές ρυθμίσεις τύπου Σαρκοζί, που να απαγορεύουν την μαντήλα, το σταυρό ή το άστρο του Δαυίδ. Έχουν ανάγκη από μια διαπαιδαγώγηση, που να τους καθιστά ανεκτικούς απέναντι στις θρησκευτικές προτιμήσεις και τις συνειδησιακές ιδιαιτερότητες των συνανθρώπων τους.

Είναι λοιπόν βέβαιο ότι το θέμα αυτό έχει ακόμα μπροστά του μεγάλο δρόμο διαλόγου να διανύσει μέχρι η παγκόσμια κοινότητα να αποκτήσει ένα κοινό τόπο θεώρησης και συναντίληψης.

Όμως τόσο ό προκαθήμενος της Ελληνικής ορθόδοξης εκκλησίας και οι συν αυτώ άγιοι Πατέρες, όπως και ο Πρόεδρος του Ανωτάτου Ακυρωτικού Δικαστηρίου της χώρας οφείλουν να είναι πιο προσεκτικοί και ιδίως πιο συνεσταλμένοι στις δημόσιες τοποθετήσεις τους.
Προτού ρίψουν τον λίθο του αναθέματος σ’ αυτούς, που υποτίθεται ότι προσβάλλουν το ιερό σταυρικό σύμβολο ή το περί δικαίου ή θρησκείας αίσθημα των πολιτών, οφείλουν να ενσκήψουν αυτοκριτικά στα ατοπήματα, τις αβελτηρίες και τα ανομήματα των χώρων, που συμβαίνει να εκπροσωπούν.

Οι έλληνες πολίτες θρησκευόμενοι ή όχι δεν είναι ούτε μικρόνοες, ούτε λωτοφάγοι.
Οι έλληνες πολίτες τους οποίους υποτίθεται ότι επιδιώκουν να προστατεύσουν έχουν πολύ πρόσφατες και πολύ έντονες τραυματικές εμπειρίες από τα έργα και τις ημέρες των υψηλοβάθμων εκκλησιαστικών αλλά και δικαστικών λειτουργών.
Δεν έχουν ξεχάσει ούτε τους βδελυρούς διαμεσολαβητές σφετερισμού των δημοσίων κτημάτων, ούτε τους δια πράξεων και παραλήψεων υποθάλψαντες τους άμεσους ή έμμεσους συνεργούς κατάχρησης ή διασπάθισης δημόσιου χρήματος.
Θυμούνται ακόμη την αλγεινή για το χριστεπώνυμο πλήρωμα αφωνία του κου Ιερώνυμου στις ερωτήσεις των δημοσιογράφων για το σκάνδαλο του Βατοπεδίου και βεβαίως όσο και αν προσπαθούν αδυνατούν να θυμηθούν κάποια κατακριτική δημόσια δήλωση του αξιότιμου Προέδρου του Αρείου Πάγου για όποιους συναδέλφους του είτε παρελκύοντας διαδικαστικές πράξεις, είτε παραλείποντας νόμιμες υποχρεώσεις τους, είτε υπερβαίνοντας την καθ’ ύλην αρμοδιότητά τους, ενίοτε αντιποιούμενοι ακόμη και την αρμοδιότητα της Βουλής, παρεμπόδιζαν με κάθε τρόπο την εξέλιξη της έρευνας για τον εντοπισμό των υπευθύνων και για τον καταλογισμό των ποινικών ευθυνών σε πλείστες όσες υποθέσεις οικονομικών σκανδάλων.

Διότι πόσο «αστεία και φαιδρή» αλήθεια υπήρξε για την «πλειοψηφία» των χριστιανών η προσποίηση των Μεγάλων Ποιμένων της εκκλησίας ότι δεν αντελήφθησαν τόσα χρόνια κάποιους «δουλεύοντες» τω Μαμονά αρχιμανδρίτες και έχουν χρεία της δικαστικής εκκαθάρισης των υποθέσεων προκειμένου να αρθρώσουν επιτιμητικό λόγο ψυχικής παρηγορίας για το σκανδαλισθέν χριστιανικό πλήρωμα;
Πόσο «αστεία και φαιδρή» η κρίση του Παναγιότατου Πατριάρχη ότι ό φερόμενος ως εγκέφαλος της πλεκτάνης ηγούμενος είναι απαλλακτέος των καθηκόντων οικονομικής διαχείρισης της μονής, αλλά καθόλα άξιος για την άσκηση του «πνευματικού» του έργου;
Και πόσο αλήθεια «συνάδουν με το περί δικαίου συναίσθημα της πλειοψηφίας» οι απίστευτες μεθοδεύσεις μερίδος δικαστικών λειτουργών, που επί πέντε χρόνια φρόντισαν καθ’ υπέρβασιν πάσης επαγγελματικής δεοντολογίας να προσφέρουν αθέμιτες υπηρεσίες στους κυρίους της δεξιάς του Κυρίου;

Πειθόμενοι λοιπόν είτε στη ρήση του λαϊκού θυμόσοφου «στο σπίτι του κρεμασμένου δεν πρέπει να μιλάμε για σχοινί», είτε στη Κυριακή επιταγή «ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω» είναι σοφότερο για τους θεσμικούς ηγήτορες της εκκλησίας και της δικαιοσύνης να ενσκήψουν αυτοκριτικά και θεραπευτικά στους χώρους που είναι ταγμένοι να ποιμαίνουν και να διακονούν.

Προτού επιτεθούν λαύροι τιμητές των «διωκτών» του σταυρικού συμβόλου να αναλογισθούν τι έπραξαν οι ίδιοι για να υπερασπίσουν την τιμή της ορθόδοξης εκκλησίας και να διαφυλάξουν το κύρος του ορθοδόξου σταυρού και των οικουμενικών αξιών, που αυτός διαχρονικά συμβολίζει και ακτινοβολεί.

Προτού αυτοαναγορευθούν σε γενναίους υπερασπιστές του «περί δικαίου συναισθήματος της πλειοψηφίας» να αναλογισθούν τι έπραξαν για να απαλλάξουν το χώρο τους από άτομα και συμπεριφορές, που πλήττουν βάναυσα αυτό το κοινό περί δικαίου αίσθημα και ουδέποτε θα γίνουν «αποδεκτές στη συνείδηση της πλειοψηφίας των ελλήνων πολιτών»….

Το Σαββατοκύριακο της πολιτικής κουταμάρας…

Δεν ξέρω ποια ακριβώς ήταν θέση των πλανητών, πόσο ενδιαφέρουσα η φάση της σελήνης, αν υπήρξε διακύμανση των ηλιακών κηλίδων ή αν η σχετική υγρασία σε συνδυασμό με ένταση ηλεκτρομαγνητικών φαινομένων στην ατμόσφαιρα και ίσως η σχετική άνοδος της θερμοκρασίας αποτελούν παράγοντες επιβράδυνσης των νοητικών λειτουργιών.

Πάντως το βέβαιον είναι ότι αυτό το Σαββατοκύριακο υπήρξε συντονισμένη επίθεση κουταμάρας, που έπληξε κατά ριπάς την πολιτική επικαιρότητα.

Κορυφαίο παράδειγμα στο συνέδριο της ΝΔ η ανούσια αντιπαράθεση των δύο επικρατέστερων υποψηφίων για το αν πρέπει πρώτα να φροντίσουν για τους οπαδούς, που δεν ψήφησαν στις πρόσφατες εκλογές ή μήπως πρώτα πρέπει να διευρυνθούν πολυπλευρικά.

Ανοησίες οι παραλληλισμοί με τον Ομπάμα και την κα Κλίντον, καθώς και η αναζήτηση πλεονεκτήματος στην κούρσα της διαδοχής με βάση το χρόνο παραμονής στην αίθουσα του συνεδρίου.

Όπως και οι κενολογίες για ενότητα στο βωμό της οποίας θα πρέπει η βάση της ΝΔ να πληρώσει τα σπασμένα αποδεχόμενη την ευθύνη για την ανικανότητα, τα λάθη, τα σκάνδαλα των ηγετικών κύκλων, που από ότι φαίνεται «τα βρήκαν μεταξύ τους» και επιμένουν να αναλάβουν για άλλη μια φορά τη «σωτηρία» του κόμματος.

Ανοησία η επισήμανση του απερχόμενου πρωθυπουργού ότι το εκλογικό αποτέλεσμα «δεν σβήνει όσα έγιναν» εννοώντας τις «επιτυχημένες» κυβερνητικές του πολιτικές. Με την ίδια λογική δεν μπορεί να «σβήσει» και τις ευθύνες του για την πολιτική φαυλότητα, την διασπάθιση του δημόσιου πλούτου, την υπόθαλψη όλων αυτών, που ιδιοτελώς καταχράσθηκαν την εξουσία επί 5,5 χρόνια.

Ανοησία η προτροπή του κου Ζαγορίτη ότι όλοι ανήκουν στην ίδια οικογένεια και πρέπει να βαδίσουν συντεταγμένα. Ακόμη και οι αφελέστεροι των οπαδών γνωρίζουν ότι στη ΝΔ δεν ανήκουν όλοι σε μία, αλλά σε πολλές οικογένειες. Και δεν είναι όλες οι οικογένειες ίδιες. Υπάρχουν τα «μεγάλα τζάκια» και οι «άστεγοι» και πάντως κάποιοι (λίγοι) υπήρξαν αγαπημένα παιδιά της οικογένειας ενώ κάποιοι άλλοι ( οι περισσότεροι) υπήρξαν «τα απόπαιδα» και οι φτωχοσυγγενείς. Και εν πάση περιπτώσει ποιος ακριβώς οικογενειακός δεσμός μπορεί να συνδέει τους άδολους πολίτες του καθημερινού μόχθου που έντιμα πασχίζουν για τον επιούσιο με τα τρωκτικά των δημόσιων ταμείων, που μέσα σε πέντε χρόνια κατάφεραν να αποκτήσουν υπέρογκα περιουσιακά στοιχεία;

Ανοησία τα παράπονα του κ.Καραμανλή για δήθεν συμπεριφορές, που πλήγωσαν αυτόν και την παράταξη. Καμιά μεμονωμένη συμπεριφορά, κανενός μεμονωμένου ατόμου δεν θα μπορούσε να πληγώσει κανένα πέρα από τον ίδιο τον δράστη. Αυτό που τραυμάτισε ανεπανόρθωτα την παράταξη ήταν οι μεθοδεύσεις του αρχηγού που συγκάλυψαν τους υπαιτίους και διέχυσαν τις εγκληματικές ευθύνες στο σύνολο του κομματικού οργανισμού.

Προφανώς αυτές «οι εξυπνάδες» του Σαββάτου, που βρίσκονται σε πλήρη αντίθεση με το κοινό αίσθημα, οδήγησαν τους συνέδρους να απουσιάσουν μαζικά την επομένη, αφήνοντας τους πρωτοκλασάτους των μπροστινών καθισμάτων να τα λένε μεταξύ τους την Κυριακή…

Όμως το προνόμιο της πολιτικής ανοησίας το Σαββατοκύριακο δεν το είχε μόνο το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Ίσως τα πρωτεία διεκδικεί ο κος Καρατζαφέρης, που είχε την φαεινή ιδέα να προτείνει επανάληψη βουλευτικών εκλογών τον Μάρτιο με αφορμή τις προεδρικές εκλογές. Οποία η πολιτική οξυδέρκεια του ανδρός; Δεν βρίσκεται κανείς στο κόμμα του να του εξηγήσει ότι προϋπόθεση εξ ων ουκ άνευ για τη διενέργεια εκλογών είναι η ύπαρξη τουλάχιστον δύο κομμάτων, που να επιθυμούν την ανάληψη της εξουσίας;

Ανοήτως επιχειρηματολογούν και οι συνδικαλιστές του λιμανιού του Πειραιά στο μέτρο που δεν περιορίζουν τα αιτήματά τους στην κατοχύρωση εργασιακών δικαιωμάτων τους, αλλά αυτοαναγορεύονται σε υπερασπιστές των εθνικών συμφερόντων της χώρας.Το ξεπούλημα των δημοσίων επιχειρήσεων αυτονόητα αφορά όλους τους έλληνες πολίτες και προφανώς και τους λιμενεργάτες. Όμως είναι επίσης προφανές ότι το θέμα είναι πολιτικό και υπερβαίνει το επίπεδο της συνδικαλιστικής ηγεσίας μιας επαγγελματικής ομάδας.

Τέλος από «την ευγενή άμιλλα» πολιτικής ανοησίας δεν κατάφερε να απουσιάσει και ο αξιότιμος αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης, ο οποίος αναφερόμενος στο θέμα των stagiaires δήλωσε ότι «κάποτε έπρεπε να τελειώσει η φαυλοκρατία σε αυτή τη χώρα και η ιστορική στιγμή ήρθε. Ιστορία χωρίς θύματα δεν γράφεται».

Δεν χρειάζεται πολύ μυαλό για να αντιληφθεί κανείς ότι ο τρόπος λειτουργίας των stage είχε εξελιχθεί σε μνημείο πολιτικής φαυλότητας. Όμως ο λαός αναμένει από τον κο Πάγκαλο να «γράψει ιστορία» συγκρουόμενος με τη διαπλοκή και όχι με τα θύματα της. Περιμένει από τον κο Πάγκαλο να ξεκινήσει το κυνηγητό από όλους αυτούς τούς συναδέλφους του επαγγελματίες πολιτικούς, που πρωταγωνίστησαν στην σκανδαλώδη διασπάθιση του δημόσιου χρήματος και όχι με τους φτωχοσυγγενείς της ρουσφετολογίας.

Να τα βάλλει πρωτίστως με τους πρωτοκλασάτους «αμαξάδες» του άρματος της πολιτικής φαυλότητας και όχι με τους τελευταίους τροχούς της αμάξης, τους γαλάζιους συμβασιούχους.

Αυτούς τους εγκεφάλους της κατάχρησης της δημόσιας περιουσίας και τα τσιράκια τους να εντοπίσει, να παραδώσει στη δημόσια καταισχύνη και γιατί όχι να τους αναγκάσει να επιστρέψουν πίσω στο δημόσιο ότι παρανόμως και ανεντίμως έχουν ιδιοποιηθεί.

Έτσι γράφεται η πραγματικά προοδευτική ιστορία και όχι με κούφια λόγια φθηνής και αμφιβόλου ποιότητας επικοινωνιακής σκοπιμότητας.

ΕΝΟΤΗΤΑ ΣΥΝ(ΕΝ)ΟΧΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

Τον παλιό καλό καιρό που τα παιδιά έπαιζαν ακόμα στα πεζοδρόμια και τις αλάνες, υπήρχε ένα δημοφιλές ομαδικό παιχνίδι που ονομαζόταν «στρατιωτάκια αγέλαστα, ακούνητα και αλάλητα».

Παρακολουθώντας την ευτράπελη διαδικασία της συνεδρίασης της κεντρικής επιτροπής της ΝΔ αυτόματα μου ήρθε στο μυαλό αυτό το απλοϊκό συλλογικό παιχνιδάκι, το οποίο ομολογουμένως ήταν απείρως πιο διασκεδαστικό και ως εκ τούτου περισσότερο χρήσιμο από το προχθεσινό κομματικό δρώμενο.
Εξ’ άλλου ως παιδικό παιχνίδι ήταν ιδιαίτερα προοδευτικό γιατί προϋπέθετε την συμμετοχή ίσων μεταξύ τους συμμετεχόντων, χωρίς περιθώρια για αρχηγούς, μαντρόσκυλα και νταήδες και βεβαίως με κανόνες εκ των προτέρων γνωστούς και όχι αενάως μεταβαλλόμενους σαν την κινούμενη άμμο.
Αντίθετα στην περί ης ο λόγος συνεδρίαση τα «παιδάκια» είχαν βασικά δικαίωμα να κάθονται σοβαρά και σεμνά και να ακούσουν το μάθημα «υπευθυνότητας» του αρχηγού, που προσφάτως αποδοκιμάσθηκε από την κοινωνία για την τεράστια ανευθυνότητά του.

Ευφυέστατη παρακαταθήκη του αρχηγού το σύνθημα ΕΝΟΤΗΤΑ- ΣΥΝΟΧΗ –ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ στο οποίο συμπυκνώνεται με αριστοτεχνικό τρόπο η υπαρξιακή αγωνία του για ολοκληρωτικό κουκούλωμα των τεράστιων ευθυνών του για το κατάντημα της Ελλάδας και της παράταξης του.
Κουκούλωμα, το οποίο αποτελεί προφανώς το μοναδικό του μέλημα, γύρω από το οποίο περιστράφηκε το σύνολο της ομιλίας του και το οποίο ουσιαστικά είναι ο ακρογωνιαίος λίθος πέριξ του οποίου έχουν κινητοποιηθεί όλοι οι κομματικοί μηχανισμοί και επί του οποίου θα στηριχθεί η επιλογή του διαδόχου.

Ο όρος λοιπόν ΕΝΟΤΗΤΑ περί του οποίου ξαφνικά δήθεν κόπτονται και αγωνιούν άπαντες είναι ένα απλό προπέτασμα καπνού για τα μάτια της ταλαίπωρης βάσης. Είναι γνωστό ότι η πλατιά μάζα των οπαδών και των ψηφοφόρων ανησυχεί μήπως το κόμμα χωρίς την συνεκτική κόλλα της εξουσίας οδηγηθεί σε διάσπαση από τους φιλόδοξους επιγόνους. Την φυσική λοιπόν αυτή ανησυχία των άδολων οπαδών εκμεταλλεύονται δεόντως οι οργανωτές της βελούδινης διαδοχής για να εκβιάσουν όσους ατίθασους δυσκολεύονται να ευθυγραμμισθούν στη λογική της «λήθης στο (φαύλο κυβερνητικό) παρελθόν», «της αλλαγής σελίδας», « της αποφυγής οποιασδήποτε αναφοράς σε πρόσωπα».
Η σημειολογία της λέξης ΕΝΟΤΗΤΑ είναι πολύ απλή: Όποιος μιλήσει για τα κακώς κείμενα πρόσωπα ή πράγματα θα κατηγορηθεί ότι ναρκοθετεί την ενότητα της παράταξης και συνεπώς θα βρει αντιμέτωπη ολόκληρη την κομματική βάση. (Κοινότυπο αλλά αποτελεσματικό τρυκ).

Με τη λέξη ΣΥΝΟΧΗ επιχειρείται να δοθεί ένα μήνυμα στα κορυφαία στελέχη ότι η τύχη είναι κοινή και το μέλλον αβέβαιον για όλους τους, αν κάποιος οποιοσδήποτε από τους πρωτοκλασάτους παραστρατίσει και ανοίξει το στόμα του εναντίον κάποιου άλλου.
Με απλά λόγια όλοι οφείλουν να συνειδητοποιήσουν ότι ουδείς μεταξύ τους αναμάρτητος και επομένως ουδείς νομιμοποιείται να ρίψει λίθον κριτικής ή αποδοκιμασίας εναντίον του αρχηγού, των συνεργατών του, των υπουργών ή της ευρύτερης συντροφίας τους.

Και τέλος η λέξη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ εκφράζει ακριβώς την μαγική συνταγή επιτυχίας του κουκουλώματος. Αλληλεγγύη σημαίνει συλλογική ανάληψη ευθύνης για όλα όσα έχουν συμβεί. Οι αλληλέγγυοι μεταξύ τους οφείλουν να λειτουργούν στη λογική του «όλοι για ένα και ένας για όλους» στη λογική του ότι όλοι οφείλουν να καλύπτουν με αυτοθυσία την ομάδα καθώς και κάθε μέλος της ξεχωριστά.

Ευφυές, ευρηματικό και απολύτως εύληπτο το τρίπτυχο του απερχόμενου αρχηγού.
ΕΝΟΤΗΤΑ-ΣΥΝ(ΕΝ)ΟΧΗ-ΑΛΗΛΕΓΓΥΗ.
Προς εξασφάλιση της εμπέδωσής του και από τους πλέον «χοντροκέφαλους» ο απερχόμενος αρχηγός φρόντισε να το συνοδέψει με μια ασυνήθιστη για συνεδρίαση κεντρικής επιτροπής αλλά δοκιμασμένη μεθοδολογία.
Άστραψε, βρόντηξε και «πούλησε» την δέουσα αγριάδα προς κάθε κατεύθυνση: «όποιος δεν στηρίξει τον επόμενο αρχηγό θα έχει να κάνει μαζί μου».

Σε κάθε συλλογικό όργανο, που σέβεται το εαυτό του ένας τέτοιος ανάρμοστος λεονταρισμός από ένα αποδιοπομπαίο αρχηγό θα προκαλούσε τουλάχιστον την γενική θυμηδία.
Ω του θαύματος όμως σ’ αυτή τη Κεντρική Επιτροπή η ανάρμοστη αυτή μαγκιά είχε απόλυτη επιτυχία:
Τα «στρατιωτάκια» παρέμειναν «αγέλαστα, ακούνητα και αλάλητα».
Οι επίδοξοι διάδοχοι του αποτυχημένου αρχηγού, παρότι υπόσχονται να αλλάξουν τα πάντα στο κόμμα, δεν παραλείπουν να δοξολογούν νυχθημερόν τον πανελληνίως αποδοκιμασθέντα τέως πρωθυπουργό και προς το παρόν τουλάχιστον φαίνονται διατεθειμένοι να υποβαθμίσουν το μεταξύ τους παραδοσιακό «ξεκατίνιασμα» σε επίπεδο «μαντρόσκυλων» πρωτοπαλίκαρων.
Ήδη δε ο πλέον άτακτος των υποψηφίων με τις επικίνδυνες περί της ελευθέρας συμμετοχής της λαϊκής βάσης στην επιλογή του νέου αρχηγού αιρετικές απόψεις του εξαναγκάσθηκε να τραπεί σε άτακτη έως ατιμωτική φυγή.

Η πρώτη μάχη για το κουκούλωμα φαίνεται ότι κερδήθηκε. Η γραμμή της παντελούς συγκάλυψης φαίνεται να επεκράτησε πλήρως στη ηγετική κομματική νομενκλατούρα.
«Οι οικογένειες», «τα τζάκια», «οι βαρώνοι» και τα κάθε λογής «τσιράκια» τους απέβαλαν ιδιοτελώς τις όποιες ιδεολογικές μάσκες, ξέχασαν τις ιστορικές τους αντιπαλότητες και έσπευσαν να στοιχηθούν «νομιμοφρόνως» στη γραμμή της συγκάλυψης εγγράφοντας έτσι υποθήκη στην «νέα εποχή».

Ως εδώ όλα φαίνεται να πηγαίνουν καλώς για την επίτευξη του στόχου της βελούδινης διαδοχής, που μπορεί να υπονομεύει το πολίτικό μέλλον της παράταξης, αλλά κάποιοι έχουν αποφασίσει ότι αποτελεί μονόδρομο για την δική τους στοιχειώδη πολιτική διάσωση.

Μένει να δούμε αν και η βάση θα αποδεχθεί να αναλάβει το βάρος λαθών και σκανδάλων για τα οποία δεν ευθύνεται προκειμένου ανενόχλητοι να συνεχίσουν να γελούν εις βάρος των κορόιδων κάποιοι που επιμένουν να λειτουργούν με τη λογική:

Στρατιωτάκια αγέλαστα, ακούνητα και αλάλητα…

ΕΝΟΤΗΤΑ ΣΥΝ(ΕΝ)ΟΧΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ...

Η ποιο απλά:
«Στον αγώνα ενωμένοι και στη μάσα χωριστά…»

STAGE: Η αποθέωση της πολιτικής αθλιότητας…

Παλιότερα λέγαμε ότι εκεί που σταματάει η λογική αρχίζει ο στρατός.
Μετά την τραυματική εμπειρία της Καραμανλικής διακυβέρνησης θα μπορούσε να υποστηριχθεί ότι εκεί που σταματάει η πολιτική ηθική αρχίζει ο νεοκαραμανλισμός.

Η οικονομική χρεωκοπία της χώρας και των κατοίκων της ίσως αποδειχθεί τελικά ότι δεν είναι το μεγαλύτερο από τα δεινά, που επεσώρευσαν στον τόπο οι τελευταίες κυβερνήσεις της δεξιάς.
Μεγαλύτερο έγκλημα θα αποδειχθεί η απαξίωση των θεσμών, η κατάργηση κάθε έννοιας ηθικής στο δημόσιο βίο, η αγιοποίηση της πολιτικής φαυλότητας, η μαζική εκπαίδευση του πληθυσμού στην αντίληψη ότι η ιδιοτέλεια είναι συνώνυμη με την καπατσοσύνη και ο ατομικός πλουτισμός είναι η τελείωση του σύγχρονου ανθρώπου και επομένως ευλόγως αποτελεί τον υπέρτατο «σκοπό που αγιάζει τα μέσα».

Ήδη από το Σεπτέμβριο του 2008 είχαμε διαγνώσει ότι σ’ αυτές τις κυβερνήσεις : «Το πιο τρομακτικό είναι η αλαζονεία της εξουσίας, που με πρωτόγνωρη κυνικότητα υποστηρίζει το νομότυπο της ιδιοτέλειας στην άσκηση της διοικητικής λειτουργίας και διεκδικεί θαρραλέα την νομιμοποίηση της πολιτικής αναλγησίας».
Είχαμε προβλέψει ότι «Συμπτώματα παρακμιακού εκτροχιασμού σε συνδυασμό με οικονομικές αντιαναπτυξιακές πολιτικές δημιουργούν αναπότρεπτα ένα εκρηκτικό κοινωνικό μείγμα, το οποίο ιστορικά κατά το παρελθόν οδήγησε σε νομοτελειακή κατάρρευση ακόμη και αυτοκρατορικά καθεστώτα.»
Και είχαμε κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου ότι «τα σάπια καθεστώτα δεν πέφτουν πάντοτε σαν ώριμα φρούτα.
Μερικές φορές λειτουργούν σαν την φυλλοξήρα, που καταστρέφει ολοσχερώς το ίδιο το δένδρο…»

Ένα χρόνο μετά όλοι πλέον αρχίζουν να διακρίνουν ότι το ηθικό έλλειμμα της διακυβέρνησης Καραμανλή πρέπει να αξιολογηθεί ως απείρως επαχθέστερο του οικονομικού ελλείμματος και προφανώς πολύ δυσκολότερα αντιμετωπίσιμο.Η νομοτελειακή κατάρρευση του παρακμιακού κυβερνητικού καθεστώτος επιβεβαιώθηκε πανηγυρικά από το πρόσφατο εκλογικό αποτέλεσμα και δεν χωρεί δυστυχώς καμιά αμφιβολία ότι η παρασιτική δραστηριότητα των γνωστών-αγνώστων τρωκτικών, που κατέκλυσαν τον τόπο από το Άγιο όρος μέχρι τα ανώτερα επίπεδα των διοικητικών αρχών της πρωτεύουσας (και όχι μόνον), δεν περιορίσθηκε απλώς στην απομύζηση κάθε οικονομικής ικμάδας του τόπου, αλλά υπονόμευσε σε βάθος όλους τους οικονομικούς τομείς (δημόσιους και ιδιωτικούς) και έπληξε ανεπανόρθωτα την κοινωνική συνοχή και ασφάλεια στο εσωτερικό, καθώς και την αξιοπιστία της χώρας στο εξωτερικό.

Διδακτικό παράδειγμα για το σημείο, που μπορεί να φθάσει ο πολιτικός αμοραλισμός, είναι η εκμετάλλευση της ανάγκης χιλιάδων νέων ανθρώπων και ο εγκλωβισμός τους σε μια αδιέξοδη ομηρία από αναίσχυντους παλαιοκομματικούς πολιτικάντηδες.
Οι άθλιοι αυτοί αδίστακτοι ψηφοθήρες δεν δίστασαν να εξαπατούν ψηφοφόρους του κόμματός τους, νέα παιδιά και ανθρώπους που ονειρεύονταν μια θέση στο δημόσιο.
Τους έταζαν διορισμό σε εύθετο χρόνο και τους καθιστούσαν δουλοπάροικους διαφόρων υπηρεσιών του δημοσίου ή της τοπικής αυτοδιοίκησης, ανανεώνοντας κάθε φορά προεκλογικά τις απατηλές υποσχέσεις τους.
Και οι δύσμοιροι εξαπατημένοι ψηφοφόροι έχαναν τα χρόνια τους δέσμιοι φρούδων ελπίδων, ανασφάλιστοι, χωρίς εργασιακά δικαιώματα, εισπράττοντας ένα πενιχρό ξεροκόμματο, ώστε οι υποτιθέμενοι πολιτικοί προστάτες τους να συντηρούν μια εξαθλιωμένη κομματική πελατεία, που να τους εξασφαλίζει την παραμονή τους στην εξουσία και σε κάποιες περιπτώσεις το πλούσιο δικό τους «φαγοπότι» εις βάρος της δημόσιας περιουσίας.

Και το αποκορύφωμα του πολιτικού θράσους είναι ότι όλοι αυτοί που έστησαν κι εκμεταλλεύτηκαν ή κάλυψαν επί μια πενταετία αυτόν τον εκμαυλιστικό μηχανισμό, περιέρχονται τώρα αναίσχυντα τα κανάλια χύνοντας κροκοδείλια δάκρυα για τα θύματά τους και λοιδορώντας την νεοσύστατη κυβέρνηση, που προσπαθεί να βάλει τάξη στο απερίγραπτο χάος που παρέλαβε.
Την ίδια στιγμή αυτοπροβαλλόμενοι ως «εκπρόσωποι» των stagiers επιτίθενται με σφοδρότητα στο «ανάλγητο βαθύ ΠΑΣΟΚ» ή στο «κράτος που αποδεικνύεται αναξιόπιστο», ενώ είναι κοινώς γνωστό ότι σ΄αυτή την κατηγορία βρίσκονται αποκλειστικά ψηφοφόροι της ΝΔ, που επεδίωξαν μέσω των πολιτικών τους γνωριμιών να παρεισφρήσουν στο Δημόσιο από την πίσω πόρτα, την ώρα που χιλιάδες άλλα παιδιά «ενός κατώτερου θεού» ξεροστάλιαζαν στις ουρές του ΑΣΕΠ και εξευτελίζονταν σε στημένες συνεντεύξεις χωρίς καμιά ελπίδα διορισμού, ανεξαρτήτως βιοτικών αναγκών ή πολυάριθμων τυπικών προσόντων.
Κι από την άλλη μια αξιοθρήνητη πέραν του ΠΑΣΟΚ αριστερά, που δεν ικανοποιείται με την κατάργηση των stages στο δημόσιο, απαιτεί το μείζον τουτέστιν την κατάργησή τους και στον ιδιωτικό τομέα, αλλά επιδίδεται σε ένα άκρατο λαϊκισμό ζητώντας γενικώς και αορίστως την αποκατάσταση όλων των όμηρων μετά τη λήξη της ομηρίας τους. Πρόκειται για άνευ προηγουμένου λαϊκιστικό παραλογισμό στη βάση του οποίου δεν βρίσκεται κάποια υπεύθυνη πολιτική πρόταση, αλλά η συνήθης ανέξοδη αναζήτηση κάποιας αόριστης πολιτικής ταχυδακτυλουργίας. Από κοντά τους και ο γνωστός αυτοαποκαλούμενος σατυρικός διασκεδαστής, που τα τελευταία χρόνια έχει αναλάβει εργολαβικά μέσω των πανάκριβων τηλεοπτικών παραστάσεών του να επιτίθεται υστερικά στο ΠΑΣΟΚ, και να υποστηρίζει συστηματικά το ενιαίο συντηρητικό αριστεροδέξιο μέτωπο με χοντροκομμένα αστεία και λαϊκιστικά παραληρήματα.

Αιδώς Αργείοι.
Δεν λάβατε αν μη τι άλλο μήνυμα από τις πρόσφατες εκλογές ότι αυτός ο λαός βαρέθηκε να προσπαθείτε να τον ταΐσετε «κουτόχορτο»;
Δεν ντρέπεστε να υποτιμάτε τόσο την νοημοσύνη της νέας γενιάς;

Η όποια δικαιολογημένη οργή ή αγανάκτηση των stagiers θα πρέπει να στραφεί αποκλειστικά στους πραγματικούς υπαίτιους αυτής της απατηλής ψηφοθηρίας και τα αντιαισθητικά αριστερά και δεξιά εξαπτέρυγά τους.
Το πάθημα αυτών των ανθρώπων θα πρέπει να γίνει μάθημα στη νέα γενιά να επιλέγει το δρόμο της αξιοκρατίας και της νομιμότητας για το κτίσιμο του μέλλοντός της.
Θα πρέπει να γίνει κίνητρο για τις υγιείς πολιτικές δυνάμεις να συστρατευθούν με την κυβέρνηση σε μια παλλαϊκή προσπάθεια κάθαρσης της πολιτείας, ανασυγκρότησης των θεσμών, επαναφοράς της ηθικής στη διακυβέρνηση και της νομιμότητας στην λειτουργία του κράτους.
Θα πρέπει επιτέλους να επικρατήσει η λογική ότι το βιοτικό πρόβλημα των νέων ανθρώπων δεν μπορεί να λυθεί με την πρόσδεσή τους στο άρμα αναίσχυντων πολιτικών απατεώνων, αλλά με την εξυγίανση της οικονομίας και την ανάπτυξη της χώρας, ώστε να «μεγαλώσει» επαρκώς «η πίττα» και να προκύψουν επαρκείς ευκαιρίες για όλους ισότιμα και αξιοκρατικά.

Θα πρέπει από κοινού να συστρατευθούμε στον αγώνα για την κατάκτηση του «ευ ζην» εγκαταλείποντας τη λογική του ευκόλως ζείν και κυρίως την τακτική του λάθρα και αντικοινωνικώς πλουτίζειν.

Η νέα κυβέρνηση κινείται γρήγορα προς την σωστή κατεύθυνση με το νομοσχέδιο για την ανακούφιση των θυμάτων της τοκογλυφίας των τραπεζών.
Χρήσιμη επίσης θα ήταν οποιαδήποτε πρωτοβουλία της εκκλησίας για την αξιοποίηση της εκκλησιαστικής περιουσίας προς στήριξη των κυβερνητικών προσπαθειών επ’ ωφελεία του χειμαζόμενου ποιμνίου.(Πρακτική που εξ άλλου εφαρμόσθηκε κατ' επανάληψη στη Βυζαντινή περίοδο, της οποίας το σύγχρονο αρχιερατικό κατεστημένο δηλώνει φανατικός θιασώτης και αποκλειστικός πνευματικός κληρονόμος, καθώς και δια χρυσοβούλων εκλεκτός δωρεοδόχος).
Σε κάθε περίπτωση άμεση είναι η ανάγκη αυστηρής εφαρμογής ων ευρωπαϊκών κανόνων προστασίας της αγοράς από τους κερδοσκόπους και τα καρτέλ.

Και βέβαια συναφώς με το σημερινό μας θέμα πρώτιστο καθήκον των πολιτών να απαιτήσουν και της κυβέρνησης να μεριμνήσει ώστε να εξατομικευθούν και αποδοθούν οι ευθύνες σ’ αυτούς, που καταχράσθηκαν τον ιδρώτα του ελληνικού λαού και να υποχρεωθούν να επιστρέψουν στα δημόσια ταμεία, ότι ανεντίμως οικειοποιήθηκαν.
Αυτό αποτελεί αναγκαίο όρο:
Α) για να νομιμοποιηθεί το πολιτικό προσωπικό να ζητήσει την ουσιαστική εμπιστοσύνη και την έμπρακτη στήριξη των πολιτών,
Β) για να νομιμοποιηθούν οι φορολογικοί μηχανισμοί να απαιτήσουν από τους φορολογουμένους συνέπεια στις φοροδοτικές τους υποχρεώσεις και
Γ) για να αποθαρρυνθούν οι επίδοξοι εξουσιαστές, που θεωρούν την πολιτική κερδοσκοπικό επάγγελμα, την συμμετοχή στα κόμματα εξουσίας κατάταξη σε ληστρική συμμορία και το ελληνικό δημόσιο ως λάφυρο του νικητή των εκλογών.

Θα πρέπει επί τέλους να γίνει κοινά αντιληπτό ότι τα αδικήματα μπορεί να παραγράφονται, τα πολιτικά λάθη μπορεί να συγχωρούνται, αλλά τα εγκλήματα κατά της κοινωνίας δεν μπορεί να παραμένουν ατιμώρητα, οι καταχραστές του δημοσίου δεν μπορεί να ενθαρρύνονται στην άσκηση της αντικοινωνικής δραστηριότητάς τους και τα πολιτικά κόμματα σε καμιά περίπτωση δεν νομιμοποιούνται να τους υποθάλπουν είτε με την συγκάλυψη είτε με την κακώς εννοούμενη "γενναιοψυχία" τους.

Διάλογος με τον ΔΩΔΩΝΑΙΟ με αφορμή τις ιστορικές ανακυκλήσεις.

Στην προηγούμενη ανάρτησή μας ο διαδικτυακός μας φίλος Δωδωναίος μας χάρισε ένα εξαιρετικό σχόλιο.

Επειδή πιστεύουμε ότι η πρώτη σελίδα ενός ιστολογίου θα πρέπει να παραχωρείται ευχαρίστως στους επισκέπτες, όταν οι ιστολόγοι δεν έχουν κάτι πιο αξιόλογο να πουν, θεωρούμε χρήσιμο να παραθέσουμε σήμερα αυτούσιο το κείμενο του καλού μας Δωδωναίου και εμείς απλώς να συνεισφέρουμε τις σχετικές μας σκέψεις.

Ιδού λοιπόν το εποικοδομητικό κείμενο του Δωδωναίου:

Γύρνα λίγο την Ιστορία στην 16η Σεπτεμβρίου 2007 (έτοιμος για παραίτηση ο Γιώργος) και πριν το κάνει, εμφανίζεται ο «ευτραφής επίδοξος» Β.Β στο Ζάππειο και δηλώνει «παρών».
Βέβαια η παραίτηση ΓΑΠ δεν έγινε .
Ήτανε τότε που προσωπικά επαναδραστηριοποιήθηκα (ύστερα από 10 χρόνια πολιτικής αδράνειας) στο ΠΑΣΟΚ.
Ξανά πάλι στις επάλξεις τότε και ολόθερμος υποστηρικτής του ΓΑΠ, έτσι για να μην τον κάνουν «κιμά» τα ποικιλώνυμα εκδοτικο – οικονομικά συμφέροντα.
Και αυτό γιατί δεν τους ήτανε δεδομένος και υποχείριό τους.
Από καθαρά πολιτικό ένστικτο, η πλειονότητα του κόσμου του ΠΑΣΟΚ, στήριξε τον ΓΑΠ (εκτιμώντας ή όχι τις ηγετικές του δυνατότητες και χωρίς αυτό να είχε καμία σημασία). Το έκανε ο Λαός του ΠΑΣΟΚ κυρίως για να στηριχθεί η Μεγάλη Προοδευτική Δημοκρατική Παράταξη.
Τότε οι «διάλογοι» του Forum του ΠΑΣΟΚ, γράψανε ιστορία.
Τώρα η Ιστορία επαναλαμβάνεται με το άλλο μεγάλο «κόμμα εξουσίας την Ν.Δ»
Και σε περιόδους αναταραχής e-φίλε μου Choricos, βγαίνουν ξέρεις πολλά στην επιφάνεια (όπως βγήκανε και με μας. Να μην το λησμονούμε)
Είναι όπως αναδύονται τα σαπρόφυτα και τα άλλα κατακάθια από τον βυθό μιας τούμπας όταν βίαια εισβάλει σε αυτή ο χείμαρρος της βροχής
«Vae victis» είπε ο Γαλλάτης νικητής όταν κατέλαβε την αρχαία Ρώμη. Κατά το ελληνικό μεθερμηνευόμενο:«Ουαί τοις ηττημένοις»
Επειδή είμαστε «πολιτικά πολιτισμένοι» άνθρωποι, ας ευχηθούμε στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης να κάνει την αυτοκριτική του και να βρει γρήγορα τον βηματισμό του.
Και αυτό γιατί μια ισχυρή αντιπολίτευση, ετεροκαθορίζει την Κυβέρνηση μας προς τον σωστό δρόμο για τα συμφέροντα του Λαού και «επ ωφελεία της Πατρίδας»


Και να και το δικό μας σχόλιο:

Πράγματι η πλατιά λαϊκή βάση του Κινήματος βγήκε στο προσκήνιο όταν διαισθάνθηκε ότι απειλείται οριστική μετάλλαξη του ΠΑΣΟΚ σε ένα κόμμα νεοφιλελεύθερης αντίληψης με σοσιαλδημοκρατικό προσωπείο.

Παρά τον φαινομενικά έντονο προσωπικό χαρακτήρα εκείνης της εκλογικής διαδικασίας για την ανάδειξη νέου προέδρου, στην πραγματικότητα ο αγώνας ήταν ιδεολογικός και γι’ αυτό είχε δίκαιο ο κ. Βενιζέλος, που χαρακτήρισε την ομάδα του «ρεύμα».

Εξ αιτίας ακριβώς της σπουδαιότητας του υπαρξιακού για το ΠΑΣΟΚ διακυβεύματος (σοσιαλισμός ή σοσιαλδημοκρατικός φιλελευθερισμός) η διαπάλη υπήρξε τόσο μαζική έντονη, σκληρή και πολλές φορές εκτός δεοντολογικών ορίων.

Και επειδή από το αποτέλεσμα της συγκεκριμένης διαδικασίας εξηρτάτο όχι απλώς το μέλλον των υποψηφίων προέδρων ή του ΠΑΣΟΚ, αλλά και της συνόλης ελληνικής κοινωνίας, στον αγώνα ορθώς επισημαίνεις ότι δεν συμμετείχαν μόνο οι φίλοι του κόμματος, αλλά το σύνολο της κοινωνίας και όλα τα μικρά και μεγάλα συμφέροντα ατομικά και συλλογικά, πολιτικά, οικονομικά, εκκλησιαστικά κ.λ.π τόσο στην Ελλάδα όσο και στο Εξωτερικό έσπευσαν να στοιχηθούν στην πτέρυγα του υποψηφίου της αρεσκείας τους.

Ευτυχώς εκείνη η μάχη είχε αίσια έκβαση ακριβώς γιατί η τελική κρίση αφέθηκε στις πλατιές λαϊκές μάζες και όχι στους, όπως παρά ταύτα αποδείχθηκε, πανίσχυρους και καλοστημένους μηχανισμούς, που λίγο έλειψε να αλώσουν τότε το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα.

Όμως όπως συνηθίζω πάντα να λέω ο αγώνας συχνά δικαιώνεται, αλλά ποτέ δεν τελειώνει.

Τα «συμφέροντα» είναι πάντα εκεί, δεν παραιτούνται ποτέ των επιδιώξεών τους, δεν σταματούν ποτέ την προσπάθειά τους να ανατρέψουν τους συσχετισμούς και να επιτύχουν τα σχέδιά τους.

Έτσι και η ιδεολογικοπολιτική πάλη θα συνεχίζεται πάντα εντός της κοινωνίας και θα αντικατοπτρίζεται αναπόφευκτα και μέσα στο ΠΑΣΟΚ και προφανέστατα και μέσα στην ίδια την Κυβέρνηση σφραγίζοντας την όποια ασκούμενη κατά περίπτωση κυβερνητική πολιτική.

Καθ όμοιο λόγο θεωρώ ότι και τα συμβαίνοντα στην ΝΔ υπερβαίνουν τα στενά όρια μιας εσωκομματικής εκλογής, όπως συγκεκριμένοι μηχανισμοί της αποτυχημένης και συνολικά αποδοκιμασθείσας ηγετικής ομάδας προσπάθησαν σκοπίμως από την πρώτη στιγμή να προπαγανδίσουν και να κατοχυρώσουν οργανωτικά.

Το ζήτημα του Αρχηγού ενός κόμματος εξουσίας, τουτέστι του εν δυνάμει αυριανού Πρωθυπουργού, αφορά το σύνολο της κοινωνίας και είναι νομοτελειακά αναμενόμενο ότι και πάλι όλες οι ευρύτερες λαϊκές δυνάμεις και οι διάφορες ομάδες συμφερόντων θα σπεύσουν να στοιχηθούν σ’ αυτή τη σύγκρουση.

Την άποψή αυτή πιστεύω ότι την δικαιώνει ήδη η υγιής αντίδραση της βάσης της ΝΔ, που ακύρωσε εν πολλοίς τις μηχανορραφίες της ηγεσίας και την ανάγκασε να συρθεί σε μια διαδικασία πιο ανοικτή και πιο μακράς διάρκειας.

Παρόλα αυτά είναι ξεκάθαρο ότι η ηγετική νομενκλατούρα μάχεται λυσσαλέα σε μια δεύτερη γραμμή άμυνας, που επιδιώκει βουβές διαδικασίες εκλογής, χωρίς ιδεολογικοπολιτικές αντιπαραθέσεις και κυρίως χωρίς απολογισμό και κριτική, ώστε να κατοχυρωθεί το κουκούλωμα της πρωτόφαντα σκανδαλώδους διακυβέρνησης αυτής της μαύρης για την πατρίδα πενταετίας.

Είναι προφανές ότι μια τέτοια εξέλιξη εξυπηρετεί μόνο μια μικρή παρέα διαπλεκόμενων πολιτικών, επιχειρηματικών, εκκλησιαστικών κ.λ.π συμφερόντων.

Είναι απολύτως αντίθετη με το συμφέρον του λαού και του τόπου, αλλά και αυτής της ΝΔ ως μεγάλης ιστορικής πολιτικής παράταξης, την οποία θα βαραίνει διαχρονικά το άγος των βαρύτατων σκανδάλων και των ευθυνών, που οι απαράδεκτοι χειρισμοί του απερχόμενου προέδρου της διένειμαν στο σύνολο των μελών και των οπαδών, αφού δεν είχε το θάρρος ή την βούληση να τις επιμερίσει στους πραγματικούς υπαιτίους.

Επομένως οι φίλοι και οι οπαδοί αυτού του κόμματος καλούνται να αναλάβουν οι ίδιοι την πρωτοβουλία της κάθαρσης και ανασυγκρότησης, αφού οι τέσσερεις υποψήφιοι αρχηγοί (ιδιαίτερα οι τρείς επικρατέστεροι) βαρύνονται οι ίδιοι αλληλεγγύως και εις ολόκληρον για την καταστροφική πενταετή διακυβέρνηση και ως εκ τούτου θα βαδίσουν στην πεπατημένη της συγκάλυψης και της στερεότυπης άφεσης αλλήλοις των αλλήλων αμαρτιών.

Καθ’ όμοιον λόγο η νέα Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ δεν δικαιούται να συμμετάσχει σ’ αυτήν την προδήλως σχεδιαζόμενη συγκάλυψη είτε εξ αμελείας, είτε επιδεικνύοντας μια κακώς εννοούμενη μεγαλοψυχία.

Αντίθετα υποχρεούται να ξεκαθαρίσει τα ερίφια από τα πρόβατα του πολιτικού συστήματος, το οποίο έχει ανάγκη άμεσης ανάκτησης της χαμένης τιμής και αξιοπιστίας του και δεν αντέχει άλλους συμβιβασμούς σε θέματα ηθικής, ούτε άλλους συμψηφισμούς σε θέματα διασπάθισης και αρπαγής του δημοσίου χρήματος.

Σε μια περίοδο σαν αυτή, όπου η χώρα έχει περιέλθει σε αισχροτάτη ένδεια και οι πλείστοι των πολιτών βρίσκονται αντιμέτωποι με το φάσμα της εξαθλίωσης, οι κυβερνώντες οφείλουν να αναζητήσουν και να αποδώσουν ευθύνες όπου και σε οποίους αναλογούν.

Προτού ζητήσουν από τον λαό να εκπληρώσει τις όποιες δυσβάστακτες φορολογικές υποχρεώσεις του προς την πολιτεία, οφείλουν να αναζητήσουν τους καταχραστές του δημοσίου χρήματος και να αποδώσουν δικαιοσύνη.

Το οφείλουν στην πατρίδα, το οφείλουν στους πολίτες, το οφείλουν στις νεότερες γενιές.

Αν δεν το πράξουν θα αποδειχθούν κατώτεροι των περιστάσεων και των προσδοκιών της ιστορικής συγκυρίας, γιατί αυτό αποτελεί παλλαϊκό αίτημα όλων των εντίμων πολιτών ανεξαρτήτως κομματικής ταυτότητας.

Όσοι όλα αυτά τα χρόνια επιδόθηκαν σε πλιάτσικο εις βάρος της δημόσιας περιουσίας, πολιτικοί, δημόσιοι λειτουργοί, εκκλησιαστικοί «πατέρες» και όποιοι άλλοι θα πρέπει να παραδοθούν στην δημόσια καταισχύνη, αν μη τι άλλο προς γνώση και συμμόρφωση των επόμενων επίδοξων εξουσιαστών.

ΝΔ: Με άρωμα βυζαντινής παρακμής....

«Aλλ' έοικε πως τα τοιαυτα ήθη των ανθρώπων παλίμβολα και πολλά χρώματα μεταλαμβάνοντα κατά τας των πραγμάτων μεταβολάς, και τω μεν κοινώ οι τοιούτοι πάντες αξύμφοροι, εαυτοίς δε εισιν άσφαλστατοι το κατ' αυτούς και μόνους ξυμφέροντα διοικονομούμενοι και ως τα πολλά αποτυγχάνοντες.»

"Αλλά φαίνεται ότι τέτοιο είναι το ποιόν αυτών των ανθρώπων. Με ευκολία αλλάζουν αποχρώσεις και γνώμες ανάλογα με τη μεταβολή των περιστάσεων. Και σε ότι αφορά το κοινό συμφέρον είναι εντελώς άχρηστοι, διότι μόνο για τα προσωπικά τους θέματα ενδιαφέρονται και μόνο για τη δική τους σταδιοδρομία φροντίζουν και ως συνήθως τελικά σε όλα αποτυγχάνουν". (Άννα Κομνηνή- Αλεξιάς).



Είναι να απορεί κανείς με τις απίθανες μετακινήσεις των στελεχών της ΝΔ κατά το τελευταίο διάστημα. Με προεξάρχοντα τον απερχόμενο αρχηγό, διαγκωνιζόμενους σε ευκαμψία τους επερχόμενους μνηστήρες, ασθμαίνοντα και καταϊδρωμένο τον κ. Σιούφα έχουν αποδυθεί σε μια απίστευτη κουτρουβάλα, προσπαθώντας να προσαρμοσθούν στοιχειωδώς στην διογκούμενη οργή της λαϊκής βάσης και να συγκρατήσουν μια ελάχιστη επαφή με το κοινό νεοδημακρατικό αίσθημα που απειλεί να τους πάρει σβάρνα.

Ανίκανοι να εκτιμήσουν σωστά τα μηνύματα των καιρών και υποτιμώντας οικτρά τη νοημοσύνη των ψηφοφόρων και των οπαδών τους ο κ. Καραμανλής με την κα Μπακογιάννη επινόησαν την επείγουσα μεταβίβαση της αρχηγίας μέσα από ένα μονοήμερο συναπάντημα εκλεκτόρων με δεδομένες προδιαγραφές, μέσω μιας απόλυτα ελεγχόμενης οργανωτικής επιτροπής.

Είχαμε αμέσως μετά τις εκλογές προβλέψει (και σίγουρα όχι μόνο εμείς) ότι αυτές οι μεθοδεύσεις δεν θα μπορούσαν να εφαρμοσθούν.
Σε διάστημα μόλις είκοσι ημερών μια αφόρητη πίεση από ολόκληρη την ελληνική κοινωνία ανάγκασε πρώτα τον κ. Σαμαρά, μετά την κα Μπακογιάννη και λίγο –λίγο όλα τα στελέχη να υιοθετήσουν την αρχική ιδέα Αβραμόπουλου για εκλογή από τη βάση μέσα από ανοικτές διαδικασίες σε εύλογο χρονικό διάστημα.
Ο ίδιος ο απερχόμενος αρχηγός, ο εμπνευστής της αστραπιαίας αριστίνδην διαδοχής, εμφανίσθηκε στην συνεδρίαση της κοινοβουλευτικής ομάδας, ως ένθερμος θιασώτης της εκλογής μέσω της πλέριας και ανοιχτής «οχλοκρατίας».
Όσο για τον κο Σιούφα αυτός πια δεν προλαβαίνει πρωΐ-μεσημέρι-βράδυ να αλλάζει τους οργανωτικούς κανόνες του παιχνιδιού, αφού η αυθόρμητη δυσφορία της βάσης αναποδογυρίζει στο πέρασμά της ένα προς ένα τα οργανωτικά αναχώματα, που προσπαθεί μάταια να στήσει. Τελευταίο παράδειγμα η ημερομηνία διεξαγωγής του συνεδρίου.
Και σίγουρα πολλά ακόμα οργανωτικά τερτίπια θα ανατραπούν τις επόμενες μέρες στην πορεία προς το συνέδριο.

Θλιβερές φιγούρες τα διάφορα στελέχη των απαράδεκτων κυβερνήσεων του κ. Καραμανλή, που παρασυρμένοι από κάποιους εξ ίσου απαράδεκτους δημοσιογράφους έχουν καταντήσει γυρολόγοι των καναλιών σε θλιβερά μονοκομματικά πάνελ και επιδίδονται σε μια απέλπιδα προσπάθεια να περισώσουν την χαμένη τιμή της καταστροφικής πενταετίας.
Υποκρινόμενοι ότι τίποτε δεν έχει συμβεί, ότι δεν έκαναν κανένα λάθος, ότι εθήτευσαν σε κυβερνήσεις όμορφες, άγιες, ηθικές, αγγελικά πλασμένες.
Επιδεικνύοντας θρασύτατη αδυναμία να αφουγκρασθούν την αποδοκιμασία και την οργή του κόσμου συνεχίζουν να προκαλούν με την παραδοσιακή αλαζονεία και τις ασύστολες ψευδολογίες τους.
Όλοι αυτοί βεβαίως συνεχίζουν να πλανώνται σε σχέση με την έκταση της λαϊκής αγανάκτησης και την ανυπαρξία περιθωρίων να μεθοδεύσουν τις εξελίξεις σύμφωνα με τα προσωπικά τους συμφέροντα και κάνοντας χρήση παλιών ξεπερασμένων συνταγών.

Είχαμε εγκαίρως προειδοποιήσει ότι αυτοί, που οδήγησαν την χώρα στα πρόθυρα της χρεωκοπίας και την παράταξή τους στην απόλυτη απαξίωση δεν δικαιούνται να αυτοπροβάλλονται ως οι αρμόδιοι για την αναγέννηση της ΝΔ και ως οι καταλληλότεροι για επόμενοι Πρωθυπουργοί.
Κι όσο οι μέρες περνούν τόσο η εξελίξεις θα επιβεβαιώνουν την άποψη μας ότι η ΝΔ χρειάζεται κάθαρση και ριζική αλλαγή ολόκληρης της ηγετικής της ομάδας και ότι αν αυτό δεν το αντιληφθούν οι «πρωτοκλασάτοι» τότε η βάση θα τους παραμερίσει.

Και αν εμείς δεν είμεθα αρκετά πειστικοί, ας κατανοήσουν ότι ο δικός τους κος Κοκκινούλης, ο αγροτοσυνδικαλιστής εκ Λαρίσης ορμώμενος, που τους έκραξε όλους αυτούς συνολικά οριζοντίως και καθέτως στην προχθεσινή εκπομπή του κ. Χατζηνικολάου, δεν είναι ένας και μοναδικός «κούκος», αλλά σίγουρα είναι προπομπός της ανοίξεως δηλωτικός.

Οι προγραμματικές δηλώσεις, οι αμετανόητοι, οι ιππότες της ελεεινής μορφής και τα παπαγαλάκια

Αυτή τη φορά όσοι είχαν την αντοχή να παρακολουθήσουν την τριήμερη διαδικασία της Βουλής για την παροχή ψήφου εμπιστοσύνης θα πρέπει να έμειναν αρκετά ικανοποιημένοι.Τουλάχιστον δεν θα έπληξαν.

Οι προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης ήταν ότι καλλίτερο έχουμε ακούσει τα τελευταία 15 χρόνια. Τόσο καλές που κανείς από τους τριακόσιους δεν βρήκε κάτι να εναντιωθεί επί της ουσίας.

Η γενική εικόνα των Υπουργών συνέθεσε την αίσθηση μιας καλοστημένης ομάδας, με όραμα, ρεαλιστικούς στόχους και συγκροτημένο σχέδιο δράσης.

Ο κ. Παπανδρέου, οι Υπουργοί και η αγορητές της συμπολίτευσης εξέπληξαν ομολογουμένως θετικά τους θεατές και σίγουρα δυσάρεστα τους συναδέλφους τους στη Βουλή.

Το αποτέλεσμα ήταν οι λοιποί αρχηγοί να δυσκολευθούν ιδιαίτερα στο ρόλο τους.

Είναι χαρακτηριστικό ότι η παραδοσιακή άρνηση ψήφου εμπιστοσύνης εδράστηκε σε δευτερεύουσες ενστάσεις και όχι σε ουσιαστικές αντιρρήσεις.

Υπήρξε εμφανές (και εν πολλοίς αναμενόμενο) ότι ο κ. Καραμανλής ουδόλως ενδιαφερόταν για την άσκηση αντιπολίτευσης. Μοναδικό του μέλημα πως θα αξιοποιούσε την ευκαιρία ώστε να εξυπηρετήσει τον ένα και μοναδικό προσωπικό του στόχο: Να αποσυρθεί αβρόχοις ποσί, χωρίς να προκληθεί σοβαρή συζήτηση γύρω από τα δικά του πεπραγμένα. Γι αυτό απέφυγε την παραμικρή οξύτητα, για αυτό υπήρξε πληκτικά συναινετικός, για αυτό δε δίστασε να φθάσει στην πρωτόγνωρη για τα κοινοβουλευτικά ειωθότα ακρότητα να αποφύγει ακόμη και την δευτερολογία.

Τα σχέδιά του χάλασαν όμως ο κ. Σαμαράς και μερικοί αμετανόητοι τέως πρωτοκλασάτοι των κυβερνήσεών του, που επέμειναν να υπερασπίζονται ανόητα το καταστροφικό τους κυβερνητικό έργο, καθώς και ο κ. Καρατζαφέρης, που αναμόχλευσε (ορθώς) τα θέματα της παραγραφής των σκανδάλων. Έτσι ο κ. Καραμανλής δεν απέφυγε τα χειρότερα, καθώς ο κ. Πάγκαλος (στο τελευταίο λεπτό της παράτασης) δήλωσε ευθέως και απερίφραστα ότι ανεξαρτήτως παραγραφής και ασχέτως προς την δικαστική εξέλιξη των υποθέσεων, η Κυβέρνηση προτίθεται να εξετάσει σε βάθος το σύνολο όλων αυτών των περιπτώσεων, που ζημίωσαν το δημόσιο συμφέρον, ώστε να υπάρξει τουλάχιστον καταμερισμός των πολιτικών ευθυνών.

Την φιλότιμη προσπάθειά του να πείσει τουλάχιστον τα στελέχη του κόμματός του για αποφυγή της εσωστρέφειας και φυγή προς τα εμπρός θα συνεχίσει αναγκαστικά ο τέως πρωθυπουργός και στην πρώτη συνεδρίαση της κοινοβουλευτικής ομάδας της ΝΔ και στο επόμενο διάστημα μέχρι την αντικατάστασή του στην προεδρία του κόμματός του, δεν θεωρούμε όμως πιθανόν να επιτύχει.

Ο κ. Καρατζαφέρης προσπάθησε να αναγάγει σε προτέρημα την συνήθη προχειρότητα του λόγου του, κάνοντας παρατήρηση στον κ. Παπανδρέου, που διαβάζει και δεν απαγγέλει από στήθους την ομιλία του στη Βουλή, ενώ επέπληξε και τον κ. Καραμανλή ότι υπήρξε η νεράϊδα, που μετέτρεψε σε κύκνο τον μέχρι χθες «ασχημόπαπο» κ. Παπανδρέου.

Πέραν της σχετικής φαιδρότητας, της προχειρότητας και της απελπιστικής μονοθεματικότητας του λόγου, θα πρέπει να αναγνωρίσουμε στον κ. Καρατζαφέρη δύο επιτυχείς αναφορές. Η πρώτη είναι οι έντονες επισημάνσεις του για την ανάγκη διαλεύκανσης των σκανδάλων, που οδήγησαν στις προαναφερθείσες δηλώσεις Πάγκαλου, προς ανακούφιση του λαϊκού αισθήματος. Δεύτερον η ενστάσεις του ως προς την «κόκκινη γραμμή» στο Σκοπιανό, όπου τόσο η ΝΔ, αλλά κυρίως το ΠΑ.ΣΟ.Κ δεν έχουν προσφέρει πειστικά επιχειρήματα για το τι έχει αλλάξει, που δικαιολογεί την αλλαγή της «κόκκινης γραμμής» του Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος δεν δεχόταν να χρησιμοποιήσουν τα Σκόπια τον όρο Μακεδονία ή παράγωγά του.

Η δήλωση βέβαια του κ. Παπούλια ότι αποδέχεται να παραμείνει στην προεδρία, υπήρξε σκληρό πλήγμα στην εικόνα του οξυδερκούς, διορατικού και εξαιρετικά πληροφορημένου πολιτικού, που επιδιώκει να προβάλλει για τον εαυτό του ο κ. Καρατζαφέρης, ο οποίος μερικές ώρες νωρίτερα από του βήματος της Βουλής επιδιδόταν σε κασσάνδρειες προβλέψεις, περί της εικαζομένης αρνητικής στάσης του Προέδρου.

Άτυχη υπήρξε και η ημέρα για τους ηγέτες της πέραν του ΠΑΣΟΚ αριστεράς, αφού μετά τις χιλιάδες των ψηφοφόρων τους φάνηκε ότι και το λαϊκό κίνημα άρχισε να τους γυρίζει την πλάτη. Ο λόγος για τους λιμενεργάτες του Πειραιά, οι οποίοι δέχθηκαν την επίσκεψη της κ. Παπαρήγα και του κ. Τσίπρα, που τους παρότρυναν να συνεχίσουν τον αγώνα ενάντια στην «αντιλαϊκή» κυβέρνηση, αλλά μια μέρα αργότερα στη Βουλή η κ. Κατσέλη ανήγγειλε την απόφασή τους για αναστολή της απεργίας. (Ας πρόσεχαν. Εμείς από την Παρασκευή είχαμε προειδοποιήσει ότι «οι ανιδιοτελείς εργαζόμενοι του λιμανιού θα επιδείκνυαν τη φρόνηση που απαιτούν οι περιστάσεις», χωρίς να έχουμε συνομιλήσει μαζί τους και χωρίς να έχουμε κάνει «ειδικό ρεπορτάζ», αλλά χρησιμοποιώντας απλώς το πολιτικό μας αισθητήριο και την κοινή λογική).

Και ο μέν κ. Τσίπρας έκανε μια αξιοπρεπή πρώτη εμφάνιση, αναφερόμενος κατά τη συνήθειά του σε μια περιπτωσιολογία επαγγελματικά αναξιοπαθούντων και διαφόρων ευαίσθητων κοινωνικών ομάδων. Αναφορές άλλοτε ιδιαίτερα χρήσιμες, όμως περιττές στην προκειμένη περίπτωση διότι αυτή τη φορά ο λόγος του ίδιου του Πρωθυπουργού, αλλά και τα κατ’ ιδίαν μέτρα που εξηγγέλθησαν από το σύνολο των Υπουργών υπήρξαν μνημεία κοινωνικής ευαισθησίας. Έτσι η μονότονη επανάληψη της φράσης «δεν ακούσαμε τίποτε» για το ένα και «δεν ακούσαμε τίποτε» για το άλλο, οδήγησε μάλλον στην εντύπωση ότι ο Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ ή όντως δεν παρακολούθησε τους κυβερνητικούς ομιλητές ή κατά το αρχαίο ρητό «τυφλός τα τ’ ώτα, τον τε νουν, τα τ’ όμματα εστί»…

Όσο για την κ. Παπαρήγα η απόστασή της από την σύγχρονη πραγματικότητα και από τις απαιτήσεις των καιρών υπήρξε τόσο κραυγαλέα, που οδήγησε τον κ. Παπανδρέου να επισημάνει ευστόχως ότι «το ΚΚΕ έχει εξαγγείλει τις τελευταίες πέντε ημέρες τόσες κινητοποιήσεις όσες δεν έκανε σε πέντε χρόνια», τον δε κ. Λεωνίδα Κύρκο να την προσομοιάσει με τον γνωστό Ισπανό ιππότη της ελεεινής μορφής. Στον αήθη για την σκληρότητά του πολιτικό χαρακτηρισμό του σεβάσμιου διανοητή της ελληνικής αριστεράς έχουμε να επισημάνουμε ότι είναι εύστοχος καθ’ όσον αφορά την αδυναμία της κ. Παπαρήγα να αντιληφθεί τα αιτήματα των καιρών. Όμως τον συμπαθή Δον Κιχώτη διέκρινε η καλοπιστία και ο ρομαντισμός, στοιχεία που προφανώς δεν έχουν σχέση με τα κίνητρα της ηγετικής ομάδας του ΚΚΕ.

Τέλος παρά το πάθημα του κ. Καρατζαφέρη θα διακινδυνέψουμε και εμείς μια πρόβλεψη ότι τα συνήθη δημοσιογραφικά παπαγαλάκια μη έχοντας τι άλλο να προσάψουν στις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης θα αρχίσουν την γκρίνια ότι οι κυβερνητικές εξαγγελίες είναι υπερβολικές και οικονομικά αδύνατο να εφαρμοσθούν.

Η απάντηση σε όλους αυτούς είναι πολύ απλή.

Οι προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης ήταν ότι καλλίτερο έχουμε ακούσει τα τελευταία 15 χρόνια. Τόσο καλές που κανείς από τους τριακόσιους δεν βρήκε κάτι να εναντιωθεί επί της ουσίας.

Αυτό και μόνο σημαίνει ότι στη χειρότερη περίπτωση είναι ένα προσκλητήριο για την ανάταξη της χώρας, για την καλυτέρευση της καθημερινότητας των πολλών.

Σε κάθε περίπτωση όλα τα εξαγγελθέντα αποτελούν εξειδίκευση της κεντρικής αξιακής ρήτρας «ΠΡΩΤΑ Ο ΠΟΛΙΤΗΣ». Ρήτρας αναμφισβήτητα σοσιαλιστικής.

Το ζήτημα λοιπόν, που τίθεται δεν είναι πόσο ακριβώς εφικτά είναι όλα αυτά. Το ζήτημα είναι πόσο θέλουμε να τα πραγματοποιήσουμε και πόσο είμαστε διατεθειμένοι να συστρατευθούμε σε μια κοινή προσπάθεια, που παραδεχόμαστε πως είναι προς τη σωστή κατεύθυνση.

Το ζήτημα είναι να επιλέξουμε ανάμεσα στον «πηγαιμό για την Ιθάκη» ή στην ασφάλεια του χοιροστάσιου της Κίρκης του στείρου επικοινωνισμού.

Η ιστορική εξέλιξη του ανθρώπου στηρίζεται σε μια συνεχή προσπάθεια για το καλλίτερο, που πάντα προηγουμένως δομείται νοητικά ως οραματική σύλληψη. Αυτό χρειάζεται πολιτικό αισθητήριο, διορατικότητα ή έστω στοιχειώδη φαντασία.

Βεβαίως πάντα υπάρχουν οι μηδενιστές, οι χαοτικοί, οι οκνηροί, οι απαισιόδοξοι.

Η πρόοδος όμως, έστω και με κάποια πισωγυρίσματα, συνεχίζεται πάντα με τους οραματιστές, τους αγωνιστές, τους αισιόδοξους, τους μπροστάρηδες.

Για τους άλλους επίσης υπάρχει πάντα χώρος στον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας…

Ενιαίο μέτωπο ΚΚΕ – ΕΒΕΑ.

Η περίοδος 2004-2009 μετά βεβαιότητος μπορεί να χαρακτηρισθεί ως η πλέον αντιλαϊκή διακυβέρνηση, που γνώρισε μεταπολιτευτικά ο τόπος.
Όλοι ανεξαιρέτως οι επαγγελματικοί κλάδοι και προεχόντως οι μισθωτοί, οι αγρότες, οι μικρομεσαίοι επαγγελματίες, όπως και οι νέοι και οι συνταξιούχοι ήρθαν αντιμέτωποι με το φάσμα της εξαθλίωσης.
Το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, η σκανδαλώδης διασπάθιση του δημόσιου χρήματος και η πρωτοφανής οικονομική κρίση οδήγησαν την οικονομία της χώρας σε κατάρρευση.
Η ακρίβεια, αποτέλεσμα της ανεξέλεγκτης δράσης των καρτέλ, και της αχαλίνωτης επίθεσης των κερδοσκόπων, σε συνδυασμό με μια πρωτόγνωρη φορομπηκτική καταιγίδα εξανέμισαν τα λαϊκά εισοδήματα, απογύμνωσαν τα χαμηλά και μεσαία λαϊκά στρώματα από κάθε ίχνος περιουσιακού στοιχείου και κατήντησαν το σύνολο του πληθυσμού έρμαιο στην τοκογλυφική κερδοσκοπία των τραπεζών.

Η κατάσταση αυτή, όπως ήταν φυσικό είχε σαν αποτέλεσμα να υπάρξει μια συνολική ριζοσπαστικοποίηση των λαϊκών μαζών, με συνέπεια την γενική μετατόπιση του εκλογικού σώματος προς τα αριστερά, όπως χαρακτηριστικά καταγράφηκε στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές.
Αυτού του είδους οι αντικειμενικές και υποκειμενικές συνθήκες, που διαμορφώθηκαν στην Ελλάδα τα τελευταία πέντε χρόνια, θα αποτελούσαν θεωρητικά χρυσή ευκαιρία για αύξηση της δύναμης του κομμουνιστικού κινήματος.
Παρά ταύτα το ΚΚΕ κατάφερε να χάσει 70.000 ψήφους (12% των ψηφοφόρων του 2007), ενώ η μείωση του ποσοστού του θα ήταν ακόμη μεγαλύτερη, αν η συνολική αποχή των ψηφοφόρων παρέμενε στα ποσοστά των προηγούμενων εκλογών.

Έπειτα από ένα τέτοιο αποτέλεσμα, κάθε σοβαρή ηγεσία Κομουνιστικού κόμματος στον πλανήτη, την επομένη των εκλογών θα περιοριζόταν να κάνει την αυτοκριτική της και αντί της ενεργού κομματικής δράσης θα επέλεγε τον πολιτικό αναχωρητισμό.
Με απλά λόγια σύσσωμη η αποτυχημένη ηγετική ομάδα θα μετακόμιζε σε κάποιο γραφικό χωριουδάκι της Σιβηρίας, προκειμένου να αφιερώσει το υπόλοιπο του βίου της στη μελέτη του Μαρξισμού-Λενινισμού.

Όμως αντ’ αυτού η κ. Παπαρήγα και οι συν αυτή, προσπαθούν αγνοώντας θρασύτητα την παλλαϊκή εκλογική τους αποδοκιμασία, να παραμείνουν γαντζωμένοι στις σφραγίδες και τις καρέκλες τους.
Με γνωστά παρωχημένα συνθήματα και κακόγουστες τετριμμένες σκηνοθεσίες επιχειρούν να παρηγορήσουν τους απογοητευμένους οπαδούς τους και να ξεγελάσουν την «εργατική τάξη» στρέφοντας τα φώτα της δημοσιότητας μακριά από την προσωπική τους πολιτική χρεωκοπία.
Έτσι είδαμε την τελευταία εβδομάδα την κ. Παπαρήγα να επιχειρεί «άλμα προς τα εμπρός», αναμασώντας την θεωρία του «ενιαίου μετώπου», κηρύττοντας την «μηδενική πίστωση χρόνου» στην «επάρατη σοσιαλδημοκρατία» και σκηνοθετώντας άθλια δρώμενα «αγανακτισμένων εργατών» εναντίον του «αντιδραστικού» Υπουργού, που διετύπωσε την αντιλαϊκή απαίτηση να του δοθεί προθεσμία μερικών ημερών για να ενημερωθεί.
Συμπτωματικά το «άλμα προς τα εμπρός» ταυτίζεται με την θεωρία του κ. Καραμανλή και των επιγόνων του που προτρέπουν την κομματική τους βάση να ξεχάσει την ήττα, «να γυρίσει σελίδα» και «να ενδιαφερθεί για το μέλλον της παράταξης»,
Συμπτωματικά «οι αγανακτισμένοι εργάτες» του ΚΚΕ δεν υστερούν ως σκηνοθετική σύλληψη από τους «αγανακτισμένους νοικοκυραίους», που κατά καιρούς έβγαλε στους δρόμους η δεξιά,
Συμπτωματικά η «μηδενική πίστωση χρόνου» στο ΠΑΣΟΚ δεν επιτρέπει στα μέλη του ΚΚΕ να ασχοληθούν με τα αίτια της εκλογικής συμφοράς και προσφέρεται για την εκτροπή της οργής των οπαδών προς την κατεύθυνση ενός εξωκομματικού φανταστικού «ταξικού αντιπάλου». Όλως συμπτωματικά κάτι ανάλογο επιχειρούν και οι αποτυχημένοι τέως υπουργοί της ΝΔ με τον πρόχειρο αντιπολιτευτικό ανταρτοπόλεμο, που έχουν αρχίσει τις τελευταίες ημέρες.

Τέλος οι ενιαιομετωπικές πρακτικές βέβαια ούτε καινούργιες είναι ούτε εφαρμόζονται για πρώτη φορά από την κ. Παπαρήγα.

Πέρα από περιόδους εθνικοαπελευθερωτικών αγώνων ή λαϊκών εξεγέρσεων για την αποκατάσταση της δημοκρατίας ουδέποτε άλλοτε επιτεύχθηκαν στη λαϊκή βάση.
Ιστορικά δε όποτε έγινε προσπάθεια να εφαρμοσθούν σε επίπεδο κορυφής είχαν πάντοτε οικτρά αποτελέσματα για την εργατική τάξη και τις ανιστόρητες ηγεσίες της.
Εξ’ άλλου χαρακτήρα ενιαίου μετώπου στην κορυφή αποτέλεσε και η κεντρική πολιτική τακτική του ΚΚΕ στη διάρκεια της μαύρης νεοφιλελεύθερης πενταετίας, που προηγήθηκε.
Συνέπεια αυτής της τακτικής ήταν η απλόχερη κάλυψη, που προσέφερε στον κ. Καραμανλή σε όλα τα κρίσιμα ζητήματα, η διασπαστική στάση του ΠΑΜΕ σε όλες τις εργατικές διεκδικήσεις και κυρίως η επικοινωνιακή ταύτιση του ΚΚΕ με την συντηρητική παράταξη, προπαγανδίζοντας το γνωστό σλόγκαν ότι το κόμμα της Αξιωματικής αντιπολίτευσης ευθυνόταν εξ ίσου με το κυβερνών κόμμα για τα δεινά των εργαζομένων.

Ολέθρια αποτελέσματα αυτής της ενιαιομετωπικής τακτικής υπήρξε επί πέντε χρόνια «το φιλί της ζωής» σε μια άθλια συντηρητική διακυβέρνηση, η υπονόμευση των λαϊκών αγώνων, η περαιτέρω εξαθλίωση των εργαζομένων και η παρεμπόδιση ανάληψης της εξουσίας από μια σοσιαλιστική κυβέρνηση, που σε οποιαδήποτε περίπτωση δεν θα μπορούσε να είναι χειρότερη από τις κυβερνήσεις Καραμανλή.

Αυτή την πενταετή αναχρονιστική πολιτική του «προτιμάμε ένα λιμοκτονούντα εργαζόμενο, που πιθανόν να ψηφίσει κάποτε ΚΚΕ από απόγνωση, παρά ένα πολίτη που θα ψηφίσει ΠΑΣΟΚ με την ελπίδα να ξεφύγει από την εξαθλίωση», αποδοκίμασαν μαζικά οι πολίτες και στις πρόσφατες εκλογές.

Όμως «τον αράπη κι αν τον πλένεις, το σαπούνι σου χαλάς».
Ανεπίδεκτη μαθήσεως η κ. Παπαρήγα σε αγαστή συγχορδία με την καταρρέουσα συντηρητική παράταξη επιστράτευσαν η μεν τους «ηρωϊκούς αγανακτισμένους συνδικαλιστές» των ναυπηγείων, η δε τον "κακορίζικο επαγγελματοβιοτέχνη» κ. Μίχαλο για να πλαγιοκοπήσουν αντιπολιτευτικά το «κακό και άμυαλο» ΠΑΣΟΚ.

Από κοντά τρίτος και καταϊδρωμένος ο κ. Τσίπρας με τις άθλιες τηλεοπτικές ατάκες του περί πλανερού ΠΑΣΟΚ, που «προεκλογικά βγάζει φλας αριστερά και μετεκλογικά στρίβει δεξιά». Αρνείται και ο κ. Τσίπρας πεισματικά να «ξεπεζέψει» και να συλλάβει το μήνυμα των ψηφοφόρων που αποδοκιμάζουν ένα αερολογούντα αρχηγό, ο οποίος τόσο προεκλογικά όσο και μετεκλογικά επιμένει να στριφογυρίζει άσκοπα πέριξ του εαυτού του.

Και βέβαια από αυτή τη γραφική κουστωδία δεν θα μπορούσαν να λείψουν τα μεγάλα δημοσιογραφικά συμφέροντα, που ανακαλύπτουν τις παραπολιτικές «κόντρες και διαφωνίες» των αρμοδίων υπουργών της κυβέρνησης.

Ματαίως όμως βυσσοδομούν όλοι αυτοί οι θλιβεροί λαϊκιστές, που όψιμα κόπτονται άλλος για «τα συμφέροντα των εργαζομένων», άλλως για «την επιχειρηματική επιβίωση των επαγγελματοβιοτεχνών», άλλος για τη διεθνή αξιοπιστία της χώρας και άλλος για «την συνοχή της κυβέρνησης».

Έχουν γνώση οι φύλακες.

Ο λαός γνωρίζει ποιος πραγματικά ενδιαφέρεται για τα συμφέροντα της χώρας.
Η κυβέρνηση γνωρίζει πώς να διαχειρισθεί την υπόθεση για το καλό του λαού και του τόπου.
Οι εργαζόμενοι γνωρίζουν σε ποιόν πρέπει να εμπιστευθούν την υπεράσπιση των δικαίων τους.

Είναι βέβαιο ότι οι «πονηροί πολιτευτές» και τα δημοσιογραφικά παπαγαλάκια τους θα απομονωθούν, όπως τους αξίζει στη συνείδηση των πολιτών.

Είναι βέβαιο ότι οι ανιδιοτελείς συνδικαλιστές και εργαζόμενοι του λιμανιού θα επιδείξουν την φρόνηση που απαιτούν οι περιστάσεις και θα στηρίξουν τις προσπάθειες της κυβέρνησης χωρίς να επιβαρύνουν άσκοπα και καταχρηστικά τις άλλες επαγγελματικές ομάδες και την πληγωμένη θανάσιμα εθνική οικονομία.

Είναι βέβαιο ότι οι επαγγελματοβιοτέχνες θα συστρατευθούν σε μια εθνική προσπάθεια υπομένοντας μια πρόσκαιρη ταλαιπωρία, που θα αποφέρει διαχρονικά οφέλη στην πατρίδα.

Είναι βέβαιο ότι η κυβέρνηση θα εξασφαλίσει απόλυτα τα συμφέροντα των εργαζομένων. Θα εξασφαλίσει τις θέσεις εργασίας. Θα εξασφαλίσει όλες ανεξαιρέτως τις αποδοχές τους (μεγάλες ή μικρές) γιατί ο στόχος μιας σοσιαλιστικής κυβέρνησης δεν είναι να «κοντύνει» τους υψηλόμισθους, αλλά να «ψηλώσει» τους χαμηλόμισθους». Έχει χρέος επομένως να διασφαλίσει τις νόμιμες, φανερές αποδοχές, όσο μεγάλες και αν είναι και βεβαίως να τις φορολογήσει με ενιαία φορολογική κλίμακα.

Και τέλος είναι βέβαιο ότι αυτή η κυβέρνηση θα διαπραγματευθεί με γνώση και εθνική συνείδηση με την Κινεζική πλευρά και θα πετύχει μια έντιμη συμφωνία, που θα εξυπηρετεί τα μακροπρόθεσμα συμφέροντα της χώρας στη βάση ενός αμοιβαίου σεβασμού της αρχής της ισορροπίας συμφερόντων, που πρέπει να διατρέχει τις διεθνείς συμβάσεις.
Με υψηλό αίσθημα ευθύνης, με αφοσίωση στο λαό και την πατρίδα, με σεβασμό στην μεγάλη φίλη χώρα, αλλά και με αταλάντευτο στόχο την εκπομπή ενός μηνύματος, ότι ο Ελληνικός λαός διαθέτει πλέον μια ισχυρή σοσιαλιστική κυβέρνηση, που θα διεκδικήσει αταλάντευτα να επαναφέρει την Ελλάδα στην διεθνή θέση που της αξίζει.

ΝΔ: Το πρωτόκολλο διαδοχής προβλέπει «κουκούλα» αντί «δακτυλιδιού»…

Σύμφωνα με σημερινά δημοσιεύματα του Αγγλικού τύπου ο Πρωθυπουργός της Αγγλίας κ. Γκόρντον Μπράουν, παρά τις εξηγήσεις που έδωσε το πολιτικό του γραφείο, έσπευσε να συμμορφωθεί αμέσως στην εντολή του αρμόδιου κρατικού λειτουργού, ο οποίος του ζήτησε να επιστρέψει στο κρατικό ταμείο το ποσό των 12.415 λιρών.
Την ίδια στιγμή ο ηγέτης των συντηρητικών κ. Κάμερον, ο οποίος επίσης είχε επιστρέψει ποσά, που κρίθηκαν επιστρεπτέα δήλωσε απερίφραστα ότι όποιο στέλεχος του κόμματός του αρνηθεί να επιστρέψει στο δημόσιο οποιοδήποτε ποσό του ζητηθεί δεν μπορεί να διατηρήσει ή να διεκδικήσει θέση στο κοινοβούλιο.

Σε αντίθεση με όσα συμβαίνουν στην γηραιά Αλβιόνα, εδώ στην καθ’ ημάς Ψωροκώσταινα η παράταξη, που συγκλόνισε επί πέντε χρόνια την χώρα με αλλεπάλληλα οικονομικά σκάνδαλα και περιήγαγε την οικονομία στα πρόθυρα της πτώχευσης μέσα από ένα όργιο διασπάθισης του δημόσιου χρήματος, αναλώνει τον πολιτικό χρόνο της στην αναζήτηση του πλέον πρόσφορου τρόπου αποφυγής αποδόσεως λογαριασμού.

Τι και αν ο λαός αποδοκίμασε μετά βδελυγμίας την οικονομική φαυλότητα της απελθούσας κυβέρνησης.
Τι και αν μία-μία πλέον οι δημοσκοπήσεις αποκαλύπτουν ότι η βασική αιτία της εκλογικής συντριβής υπήρξε «η απώλεια του ηθικού πλεονεκτήματος» (ακριβέστερα ο άνευ προηγουμένου πολιτικός αμοραλισμός και η πρωτοφανής έκταση της οικονομικής διαφθοράς).
Τι και αν καθημερινά πυκνώνουν οι φωνές των απλών φίλων και οπαδών της ΝΔ, που ζητούν κάθαρση και προσωποποίηση των ευθυνών.
Δυστυχώς τα υψηλόβαθμα στελέχη του κόμματος με κορυφαίο τον απερχόμενο αρχηγό δείχνουν να κωφεύουν προκλητικά στις απαιτήσεις των καιρών και τις αγωνίες των πολιτών.

Είναι πολιτικά αντιαισθητικό το σκηνικό, που εμβρόντητος παρακολουθεί ο πολίτης, όπου τα πρωτοκλασάτα στελέχη της συντηρητικής παράταξης κονταροκτυπιούνται καθημερινά σε θέματα διαδικασίας περί την ανάδειξη του νέου αρχηγού με προφανή στόχο την αυτοπροβολή και την συγκάλυψη. Και είναι τουλάχιστον εκνευριστικό αυτοί, που πρόσφατα αποδοκιμάσθηκαν από το εκλογικό σώμα και οδήγησαν με τον κυβερνητικό βίο και την πολιτεία τους την χώρα και την ΝΔ στα πρόθυρα της κατάρρευσης, να εμφανίζονται ως οι μόνοι αρμόδιοι να λύσουν τα παραταξιακά προβλήματα μοιράζοντας και πάλι μεταξύ τους τους ρόλους των εγγυητών, των διαδόχων, των οργανωτών της ανασυγκρότησης του κόμματος και άλλα ευτράπελα.

Και βεβαίως εμετικές παραμένουν οι μεθοδεύσεις γνωστών και μη εξαιρετέων δημοσιογράφων, οι οποίοι τις τελευταίες ημέρες κατασκευάζουν μονοθεματικά δελτία και πολιτικά πάνελ με παρέλαση γνωστών και μη εξαιρετέων στελεχών της Νέας Δημοκρατίας, αγωνιζόμενοι πυρετωδώς να στηρίξουν την πλύση εγκεφάλου που επιδιώκεται, ώστε η βάση να αποδεχθεί τον παραγκωνισμό της και τις επιλογές, που η ευθυνόμενη για την ήττα (και όχι μόνον) ηγετική ομάδα μεθοδεύει ερήμην της για άλλη μια φορά.

Δείχνουν όλοι αυτοί αποφασισμένοι σε πείσμα της κοινής λογικής να συνεχίσουν την αδιέξοδη συγκάλυψη των σφαλμάτων, των σκανδάλων και των πρωταιτίων της διαφθοράς, διαχέοντας τις ευθύνες στο σύνολο των στελεχών, των μελών και των ψηφοφόρων και φορτώνοντας την παράταξη με ένα δυσβάστακτο άγος, που θα την στοιχειώνει στις επόμενες δεκαετίες.

Πρόκειται στην καλύτερη περίπτωση για μια απύθμενη πολιτική απερισκεψία συγκεκριμένων οπισθοδρομικών πολιτικών, που επί πέντε χρόνια επέδειξαν αρχοντοχωριάτικη αλαζονεία, συναγωνιζόμενοι μεταξύ τους σε πολιτικές πρακτικές υποτίμησης της νοημοσύνης των ψηφοφόρων, υποβάθμισης του ρόλου των πολιτών, απαξίωσης της λαϊκής βούλησης, εμπαιγμού της κοινής γνώμης, ακύρωσης της κοινής λογικής.
Πρόκειται για τον νοσηρό εγωκεντρισμό ενός πολυέξοδου πολιτικού προσωπικού, που κινήθηκε στο πλαίσιο μιας εξουσιαστικής παρέας, χωρίς ιδεολογικό στίγμα, χωρίς πολιτικό όραμα, χωρίς ηθικό έρμα, που οδήγησε τη χώρα στα πρόθυρα της οικονομικής εξαθλίωσης και τώρα αδιαφορεί αν οδηγήσει την ίδια την παράταξη του στην πολιτική χρεωκοπία.

Διότι βεβαίως οι δηλώσεις των μνηστήρων της προεδρίας ότι δεν πρόκειται να γίνουν παραλήπτες «δακτυλιδιού» από τον απερχόμενο πρόεδρο είναι μάλλον ειλικρινείς.
Κατά τα φαινόμενα ο κ. Καραμανλής δεν σχεδιάζει να τους κληροδοτήσει «δακτυλίδι», αλλά «κουκούλα» συγκάλυψης ευθυνών και σκανδάλων, μετατρέποντάς τους σε μοιραίους συνεργούς υπόθαλψης των γνωστών αγνώστων υπαιτίων και συνακόλουθα σε αναξιόπιστους κομπάρσους του πολιτικού συστήματος.

Είναι λοιπόν θλιβερό, που οι άνθρωποι ακολουθώντας κακώς εννοούμενες προσωπικές στρατηγικές αποδέχονται να αναλάβουν αυτό το ρόλο εγκλωβίζοντας την παράταξή τους σε μια δύνη ατέρμονης εσωστρέφειας και πολιτικής ασφυξίας στην επόμενη περίοδο, αφού το στίγμα του ηθικού ελλείμματος, όσο δεν αποκαθαίρεται, θα συνοδεύει αδιακρίτως το σύνολο των μελών και των ψηφοφόρων του κόμματος για πολλές ακόμη τετραετίες. Γιατί όσο τα μέλη αυτής της παράταξης επιμένουν να κρύβονται πίσω από το δάκτυλό τους, τόσο οι πολίτες θα τους θέτουν το αδήριτο ερώτημα «που πήγαν τα χρήματα μας;» και θα απαιτούν επιτακτικά «φέρτε πίσω τα κλεμμένα!!!».

ΝΔ: Κάποιοι είναι ανεπίδεκτοι μαθήσεως ή Ο επικοινωνισμός ως αυτοκαταστροφικό υποκατάστατο του πολιτικού αισθητηρίου.

Πριν από μερικές δεκαετίες οι γιατροί ασκούσαν το επάγγελμά τους με όπλο ένα ρολόϊ και ένα στηθοσκόπιο. Η μεθοδολογία της διάγνωσης και καταπολέμησης των ασθενειών ήταν απλή. Ο γιατρός σε προσωπική επαφή με τον ασθενή τον ψηλαφούσε, του χρονομετρούσε το σφυγμό, αφουγκραζόταν και την αναπνοή του και έβγαζε διάγνωση. Στη σημερινή ιατρική η διάγνωση επαφίεται απολύτως στην κρίση πολύπλοκων ηλεκτρονικών μηχανημάτων.

Ανάλογη εξέλιξη υπήρξε δυστυχώς και στην πολιτική.

Παλιά ο πολιτικός στηριζόταν στην προσωπική επαφή του με τον κόσμο, στο πολιτικό του αισθητήριο και την διορατικότητά του.

Σήμερα όλα αυτά έχουν αντικατασταθεί από τους δημοσκόπους.

Στην περίπτωση των γιατρών ίσως οι διαγνώσεις βελτιώθηκαν και έγιναν πιο έγκαιρες.

Στην περίπτωση όμως των πολιτικών δυστυχώς τα πράγματα χειροτέρεψαν. Όχι γιατί οι δημοσκοπήσεις δεν προσφέρουν ασφαλή στοιχεία, αλλά απλούστατα διότι οι πολιτικοί τα χρησιμοποιούν απλώς για να βρούν τρόπους επικοινωνιακής διαχείρισης των τάσεων της κοινής γνώμης και όχι σαν εργαλεία διάγνωσης και επίλυσης των σημαντικών για την κοινωνία προβλημάτων. Όχι δηλαδή για να αφουγκρασθούν ασφαλέστερα τα μηνύματα των καιρών και να χαράξουν πολιτικές για το καλό του τόπου, αλλά για να μάθουν τι ενδιαφέρει τους πολίτες, ώστε να βρουν τα πλέον πρόσφορα επικοινωνιακά τρύκ και να τους κοροϊδέψουν προς ίδιον όφελος.

Καθηγητές σε αυτή τη μορφή πολιτικής ήταν επί πέντε χρόνια ο κ. Καραμανλής και το επιτελείο του με τα γνωστά καταστροφικά αποτελέσματα για τη χώρα και την παράταξη του.

Αναγκαίοι συνεργοί του βεβαίως υπήρξαν συγκεκριμένα δημοσιογραφικά συγκροτήματα και γνωστοί συνοδοιπόροι δημοσιογράφοι, που όλα αυτά τα χρόνια είχαν αναλάβει με το αζημίωτο να υποστηρίζουν αυτή την πολιτική επικοινωνιακή φαρσοκωμωδία.

Είναι οι ίδιοι, που εξακολουθούν να στηρίζουν τις απίθανες παρασκηνιακές μεθοδεύσεις περί την εκλογή του νέου αρχηγού, μεθοδεύσεις που πόρρω απέχουν από την βούληση της λαϊκής βάσης και το πραγματικό συμφέρον της παράταξης.

Έτσι αντί για παράδειγμα στις δημοσκοπήσεις να τίθεται το πρωταρχικό ερώτημα «προτιμάτε κλειστό ολιγομελές εκλεκτορικό όργανο ή κάλπες σε όλη τη χώρα με ευρεία συμμετοχή της βάσης;», τίθενται και σχολιάζονται ζητήματα περί του πόσα κουκιά μπορεί να έχει ο α ή β από τους τέσσερεις υποψηφίους και τι θα επακολουθήσει σε φανταστικά σενάρια δεύτερης ψηφοφορίας μεταξύ πιθανών δυάδων υποψηφίων αρχηγών, που θα προκύψουν από την πρώτη εκλογή. Σαφής προσπάθεια αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης και εγκλωβισμού της βάσης της ΝΔ σε προαποφασισμένη εξέλιξη, που μεθοδεύεται από συγκεκριμένους μηχανισμούς.

Γράφαμε και προχθές ότι κάποιοι δεν ενδιαφέρονται για την ανάδειξη του ικανότερου αρχηγού αλλά για την επικράτηση του καταλληλότερου να εγγυηθεί στον απερχόμενο πρόεδρο ότι θα συγκαλύψει τις αδυναμίες του Πρωθυπουργικού του έργου και κυρίως όλα εκείνα τα σκάνδαλα, που ο ίδιος συγκάλυψε επιμελώς κατά το διάστημα της πρωθυπουργίας του.

Όσο περνούν οι μέρες το τοπίο ξεκαθαρίζει παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των ενδιαφερομένων και των καναλιών.

Μπορεί λοιπόν οι επαγγελματίες πολιτικοί να μη διαθέτουν ή να έχουν απαρνηθεί το πολιτικό τους αισθητήριο, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι εμείς έχουμε χάσει το δικό μας και πολύ περισσότερο ότι θα δεχθούμε να υποτιμούν τη νοημοσύνη μας μια φούχτα διαπλεκόμενοι των παραθύρων.

Ιδού λοιπόν τα διαισθητικά πολιτικά μας συμπεράσματα:

Είναι πλέον σαφές ότι ο απερχόμενος αρχηγός δεν έφυγε από την πρώτη στιγμή όχι για να διασφαλίσει την ενότητα της παράταξης μέχρι το όποιο συνέδριο, αλλά για να εξασφαλίσει την όσο το δυνατόν πιο ανώδυνη γι’ αυτόν διαδοχή.

Είναι επίσης σαφές ότι με κάποιον συγκεκριμένο δελφίνο «τα βρήκε», ώστε ο απερχόμενος αρχηγός να τον στηρίξει και σε αντάλλαγμα ο νέος αρχηγός «να γυρίσει σελίδα» και να του προσφέρει την ποθητή συγκάλυψη.

Για να είναι εξασφαλισμένος ο απερχόμενος αρχηγός δεν ανεζήτησε διάδοχο ούτε από το καραμανλικό στρατόπεδο, ούτε μεταξύ των νέων και άφθαρτων στελεχών. Αντίθετα «τα βρήκε» με ένα πρόσωπο, που είναι αλληλεγγύως και εις ολόκληρον συνυπεύθυνο για τα κυβερνητικά πεπραγμένα έχοντας συμμετάσχει σε όλες τις κυβερνήσεις της ΝΔ, άρα έχει προσωπικούς λόγους να εμποδίσει την πλατιά και πολιτικά δυσάρεστη κομματική αυτοκριτική.

Για να διευκολυνθεί η επικράτηση του επιλεγέντος «εκλεκτού» τέθηκε σε εφαρμογή ένα σχέδιο, που προβλέπει ένα ειδικών προδιαγραφών εκλεκτορικό σώμα, με ένα πολύ σφικτό χρονοδιάγραμμα, που αιφνιδιάζει τους λοιπούς μνηστήρες, οι οποίοι δεν προλαβαίνουν να αντιπαρατεθούν στους ήδη στημένους μηχανισμούς του απερχόμενου αρχηγού και του επερχόμενου εκλεκτού του.

Επίσης η επιτυχής εφαρμογή του σχεδίου διασφαλίζεται από την ανάθεση καθηκόντων οργανωτικής επιτροπής σε μια ομάδα ανθρώπων, που ταυτίζονται με τον απερχόμενο αρχηγό και ευθύνονται βαρύτατα για τα πεπραγμένα των αποδοκιμασθεισών προσφάτως κυβερνήσεων.

Έτσι οι άλλοι σοβαροί διεκδικητές δεν μπορούν παρά να ζητούν απεγνωσμένα διεύρυνση του εκλεκτορικού σώματος και παράταση του χρόνου προετοιμασίας, αλλά δεν παύει να έχουν ένα καθοριστικό μειονέκτημα, που τους καθιστά αδύναμους έναντι της βάσης. Ότι και αυτοί βαρύνονται λόγω της ισχυρής συμμετοχής τους στις αποτυχημένες κυβερνήσεις και κυρίως διότι επί πεντέμισυ χρόνια στήριξαν αναφανδόν την συγκάλυψη και επιδόθηκαν σε μια μονοσήμαντη αγιοποίηση του απερχόμενου αρχηγού.

Τα μειονεκτήματα αυτά βεβαίως χαρακτηρίζουν και δύο άλλους επίδοξους μνηστήρες, που για δικούς τους λόγους έχουν επιλέξει να κρατούν μυστική την επιθυμία τους (ο κόσμος τόχει τούμπανο και αυτοί κρυφό καμάρι). Προφανώς στοχεύουν να εμφανισθούν σε κάποια φάση ως σωτήρες, όταν οι μηχανισμοί θα έχουν αποκαλυφθεί και όταν οι άλλες υποψηφιότητες θα έχουν αλληλοφαγωθεί. Γι αυτό και επέλεξαν να μην προσέλθουν στην σύσκεψη της οργανωτικής επιτροπής μη θέλοντας να δηλώσουν (προς το παρόν) υποψήφιοι αρχηγοί, αλλά βεβαίως ούτε και μέλη της οργανωτικής επιτροπής εξ αιτίας του σχετικού ασυμβιβάστου.

Από την άλλη οι «βαρώνοι» δεν μπορούν και δεν έχουν συμφέρον να εναντιωθούν στα τεκταινόμενα έστω και αν δεν συμπαθούν τον προαλειφόμενο για νέο αρχηγό για δύο πολύ απλούς λόγους. Πρώτον διότι αυτοί επέλεξαν τον απερχόμενο αρχηγό και έχουν συνεπώς ακεραία την ευθύνη της αποτυχημένης επιλογής τους και δεύτερον διότι δεν θέλουν να χάσουν το προνόμιο της επιβολής των ηγετών της παράταξης από τους ίδιους, παραχωρώντας την αρμοδιότητα στην πλατιά λαϊκή βάση.

Τα πράγματα λοιπόν θα ήταν απολύτως ελεγχόμενα και η επιτυχία προδιαγεγραμμένη αν όλοι αυτοί οι κύριοι δεν λογάριαζαν «χωρίς τον ξενοδόχο».

Αντίθετα από ότι θέλουν να πιστεύουν ξενοδόχοι δεν είναι οι ίδιοι, αλλά το σύνολο του Ελληνικού λαού.

Και ο ελληνικός λαός, όπως και η υγιής βάση της ίδια της ΝΔ απαιτεί πρώτα από όλα και πάνω από όλα κάθαρση.

Κανένας αρχηγός, που θα προέλθει από παρασκηνιακές μεθοδεύσεις δεν πρόκειται ποτέ να τύχει της δημοκρατικής νομιμοποίησης και εν πάση περιπτώσει της αποδοχής του ευρύτερου εκλογικού σώματος.

Αντί να αποτελέσει συντελεστή ενότητας και νίκης, θα αποβεί ο μοιραίος διαλυτικός παράγοντας, που θα οδηγήσει σε παρατεταμένη εσωστρέφεια και δημιουργία φυγόκεντρων τάσεων.

Οι συνθήκες απαιτούν όχι μόνο σε επίπεδο αρχηγού, αλλά και σε όλη την ηγετική ομάδα, νέα άφθαρτα πρόσωπα, που θα αποκηρύξουν το φαύλο, αντιλαϊκό και κυρίως διεφθαρμένο παρελθόν. Και μάλιστα εμπράκτως προσωποποιώντας και εξατομικεύοντας τις ευθύνες σ’ αυτούς, που τους ανήκουν, για να απαλλαγεί η παράταξη από το άγος, που τώρα την βαρύνει αδιακρίτως και συλλογικά.

Αυτό αποτελεί ιστορική αναγκαιότητα, που οι ιθύνοντες αυτού του κόμματος και οι δημοσιογράφοι συνεργάτες τους οφείλουν να κατανοήσουν για το καλό του τόπου, της παράταξης, αλλά και το δικό τους. Αν δεν μπορούν αλλιώς, ας το κατανοήσουν μέσω της προσφιλούς τους μεθόδου των δημοσκοπήσεων. Αλλά πάντως γρήγορα, προτού να είναι αργά για όλους.

Σε κάθε περίπτωση ας έχουν κατά νου ότι το θέμα του ποιος θα εκλεγεί αρχηγός ενός από τα δύο κόμματα εξουσίας, τουτέστι αυτός, που εν δυνάμει θα είναι ο μελλοντικός πρωθυπουργός είναι πολύ σοβαρό για να αφεθεί να το αποφασίσουν ο απερχόμενος, ο επόμενος, μια φούχτα πρωτοκλασάτοι, κάποιοι βαρώνοι ή έστω μερικοί εκλέκτορες ειδικών προδιαγραφών.

Οι καιροί έχουν πλέον αλλάξει ανεπιστρεπτί και αν δεν τρέξουν για να τους προλάβουν είναι πλέον ή βέβαιο ότι και η βάση της ΝΔ θα τους γυρίσει την πλάτη, όπως προ δεκαημέρου έκανε ο ελληνικός λαός.

ΝΔ: Αναζητείται εγγυητής της ενότητας της παράταξης ή εγγυητής της σκυταλοδρομίας συγκάλυψης;

Είναι κοινό μυστικό, που υπερβαίνει τα όρια της ελληνικής επικράτειας, ότι ο κ. Καραμανλής και οι κυβερνήσεις του διέπρεψαν σε ένα και μοναδικό τομέα.
Στην σκανδαλώδη διασπάθιση του δημοσίου χρήματος και στην πρωτοφανή ευρηματικότητα σε σχέση με την επικοινωνιακή διαχείριση των σκανδάλων και το κουκούλωμα των ποινικών και πολιτικών ευθυνών.
Σε καμία άλλη χώρα δεν συνέβη ο πρωθυπουργός να περιστοιχίζεται, από τόσο μεγάλη παρέα χλιδάνεργων πολιτικών, την τριφηλή δραστηριότητα των οποίων να υποθάλπει με κάθε μέσον, πότε σφυρίζοντας αδιάφορα, πότε κλείνοντας τη Βουλή και πότε, εσχάτως, υποκρινόμενος υστέρηση αντιλήψεως.

Το κυβερνητικό έργο, όπου υπήρξε, ήταν τόσο αρνητικό ώστε οι πολίτες πρέπει να είναι ευγνώμονες στον κ. Καραμανλή όχι για ότι πρόλαβε αλλά μάλλον για ότι παρέλειψε να "μεταρρυθμίσει".

Όμως το μέγα πρόβλημα για την Ελληνική Δημοκρατία δεν είναι η πρωτοφανής ανεπάρκεια αυτών των αξιολύπητων κυβερνήσεων.
Το μείζον θέμα είναι και παραμένει η ηθική κατάπτωση, που σφράγισε ανεξίτηλα ολόκληρο το πολιτικό σύστημα και ιδιαίτερα ολόκληρη την δεξιά παράταξη.
Η πρωτοφανής θεωρία της επικράτησης της νομιμότητας έναντι της ηθικής, που απετέλεσε τον κεντρικό άξονα επικοινωνιακού στρουθοκαμηλισμού αυτών των κυβερνήσεων, αποτελεί μνημειώδη αξιακή ρήτρα, που ιστορικά καμιά εξουσιαστική ομάδα σε κανένα μέρος της Ευρώπης δεν τόλμησε ποτέ να διατυπώσει.
Δεν είναι τόσο ότι ο Υπουργός ΠΕΧΩΔΕ έκτισε το δικό του αυθαίρετο, ότι ο Υπουργός εργασίας απασχολούσε αδήλωτους και ανασφάλιστους αλλοδαπούς, ότι ο Υπουργός Δημόσιας Τάξης έστηνε υπεράκτιες εταιρίες για να αποφύγει την φορολογία ή ο Υπουργός ναυτιλίας δήλωνε ψευδές τίμημα σε κάποια συμβόλαια αγοραπωλησίας ακινήτων. Είναι η ιδιάζουσα θρασύτητα με την οποία υπερασπίζονταν δημοσίως το «δικαίωμά» τους να χρησιμοποιούν το αξίωμά τους ή τις όποιες νομικές ευκαιρίες για την εξυπηρέτηση ατομικών τους συμφερόντων.
Ομοίως δεν είναι τόσο ότι μια πλειάδα κυβερνητικών στελεχών βρέθηκε κατά καιρούς αναμεμειγμένη με διάφορους τρόπους σε σωρεία πρωτοφανών σκανδάλων, είναι που οι πρωθυπουργικοί χειρισμοί συγκάλυψης διέχυσαν τις ευθύνες στο σύνολο της παράταξης και δημιούργησαν την εικόνα ενός απεχθούς πολιτικού αμοραλισμού για το σύνολο του πολιτικού προσωπικού της χώρας.
Είναι ένα βαρύτατο ηθικό στίγμα, που προφανώς η παραίτηση του κ. Καραμανλή δεν είναι δυνατόν από μόνη της να αντισταθμίσει.

Η δεξιά αποτελεί αντικειμενικά μια ιστορικά ευρεία παράταξη η πλειοψηφία των στελεχών, των μελών και των ψηφοφόρων της οποίας στηρίζει τον βιοπορισμό της στην έντιμη επίμοχθη εργασία της.
Δραστηριοποιούνται πολιτικά και στηρίζουν ανιδιοτελώς τον συγκεκριμένο χώρο γιατί πιστεύουν ότι αυτό εξυπηρετεί αποτελεσματικότερα την διαμόρφωση μιας καλύτερης κοινωνίας, όπως αυτοί την επιθυμούν και την οραματίζονται.
Όλοι αυτοί οι άνθρωποι μοιράζονται κοινές ιδεολογικές αρχές και παραδοσιακές ηθικές αξίες, που δεν έχουν σχέση με την άθλια συμπεριφορά ορισμένων, οι οποίοι αντιλήφθηκαν την εξουσία ως ευκαιρία προσωπικού πλουτισμού και επιδόθηκαν σε ένα όργιο κατάχρησης του δημοσίου πλούτου μετερχόμενοι κάθε «πρόσφορου» μέσου.
Ούτε η πλειοψηφία των βουλευτών, που υποκύπτοντας στην αντίληψη μιας κακώς εννοούμενης κομματικής (στην πραγματικότητα πρωθυπουργικής) πειθαρχίας πειθαναγκάσθηκαν να ανεχθούν τον εξευτελισμό της συγκάλυψης όσων σκανδάλων έφθασαν στην βουλή,
Ούτε τα στελέχη, που υποχρεώθηκαν για λόγους ενός κακώς εννοούμενου κομματικού συμφέροντος να χειροκροτούν επί πέντε χρόνια αδιαμαρτύρητα τους «σκανδαλιάρηδες» πρωτοκλασάτους,
Ούτε οι απλοί οπαδοί και ψηφοφόροι, που αγωνίσθηκαν για να προσφέρουν την πρωθυπουργία δύο φορές στον κ.Καραμανλή,
Κανείς μα κανείς από όλους αυτούς δεν άξιζε να πολιτογραφηθεί ως πιθανός συμμέτοχος μιας εκτεταμένης διαφθοράς και εν πάση περιπτώσει συνένοχος στην συγκάλυψη ιστορικού μεγέθους οικονομικών σκανδάλων, εξ αιτίας των άστοχων χειρισμών του κ. Καραμανλή.
Χειρισμών πολιτικά απαράδεκτων από κάθε άποψη, που αντί να κρατήσουν μυστικές τις ανομίες κάποιων ημετέρων, είχαν ως δεινό αποτέλεσμα να διαχύσουν τις ευθύνες στο σύνολο της ΝΔ.
Αντί να σώσουν το κύρος του κυβερνώντος κόμματος κατέληξαν να διαπομπεύσουν τη συνόλη κεντροδεξιά παράταξη.

Θα μπορούσε ενδεχομένως να αποδώσει κανείς την άφρονα συμπεριφορά του τέως Πρωθυπουργού σε έλλειψη πείρας ή σε πολιτική ατολμία.
Όμως οι πρόσφατες μεθοδεύσεις του για την ανάδειξη νέου αρχηγού προδίδουν αν μη τι άλλο μια εγωκεντρική αντίληψη και μία αδυναμία άντλησης μαθημάτων από τα παθήματα.

Ο αρχηγός ενός κόμματος παραδοσιακά πρέπει να είναι μια προσωπικότητα, που να ενσαρκώνει την ιδεολογία της παράταξης, να αντιπροσωπεύει το σύνολο της βάσης της και να εγγυάται την ενότητά της.
Οι συνοπτικές διαδικασίες όμως, που επέλεξε ο κ. Καραμανλής μέσα από ένα εκλεκτορικό σώμα ειδικών προδιαγραφών, χωρίς την δυνατότητα διαβούλευσης, αποδεικνύει ότι μέλημά του δεν είναι να εξασφαλίσει το μέλλον της παράταξης, αλλά μάλλον το δικό του στενό πολιτικό συμφέρον.
Δεν θέλει αρχηγό εγγυητή της ενότητας για την έξοδο της παράταξης από την κρίση, αναζητά (και μάλλον τον έχει βρει) εγγυητή της συγκάλυψης των δικών του ευθυνών, που να εξασφαλίσει την δική του σιωπηλή έξοδο χωρίς την βάσανο δυσάρεστων αποκαλύψεων σε σχέση με τα τραγικά λάθη της διακυβέρνησής του.

Προφανώς κάποιοι βολεύονται με τις μεθοδεύσεις αυτές.
Προφανώς κάποιοι άλλοι επιζητούν την εκλογή από τη βάση όχι από καλή τους προαίρεση, αλλά γιατί δεν τους ευνοούν οι συσχετισμοί σ’ ένα συνέδριο προκατασκευασμένο με τα μέλη του 2007.
Προφανώς κάποιοι τρίτοι ζητούν περισσότερο συνεδριακό χρόνο γιατί εκτιμούν ότι δεν επαρκεί μια μέρα για να προβάλουν επαρκώς την υποψηφιότητά τους και να φθείρουν αποτελεσματικά την εικόνα των αντιπάλων τους.
Όμως σε κάθε περίπτωση η διαδικασία του κ. Καραμανλή ακυρώνει την πολιτική σκοπιμότητα αλλαγής αρχηγού.

Το άγος της συνενοχής στις ανομίες και ανεπάρκειες των απελθουσών κυβερνήσεων απαιτεί κάθαρση.

Η κάθαρση μπορεί να προκύψει μόνο μέσα από πλατιές επίπονες διαδικασίες κριτικής και αυτοκριτικής, που μια σκυταλοδρομία συγκάλυψης, όπως σχεδιάζει την εκλογή νέου αρχηγού ο κ. Καραμανλής, δεν μπορεί να την εξασφαλίσει.
Πέρα από τους πόθους και τις μεθοδεύσεις του κ. Καραμανλή και ολίγων αποτυχημένων συνεργατών του η παραίτηση και αντικατάσταση του δεν θα έχει κανένα όφελος για την παράταξη, αφού το στίγμα της συνενοχής θα παραμένει, το φάσμα της συγκάλυψης θα συντροφεύει τον νέο αρχηγό και η λαϊκή ηθική απαξία θα διαχέεται στη συνόλη κεντροδεξιά παράταξη.
Και όσο η κάθαρση καθυστερεί η θλίψη των φίλων και των οπαδών θα μετατρέπεται σε οργή και θα αποτελεί μια ωρολογιακή βόμβα, που αργά ή γρήγορα θα εκραγεί.
Η ιστορία θα δείξει ότι πλανώνται πλάνην οικτρά, όσοι ελπίζουν, πως με συμφωνίες και πολιτικές συναλλαγές μεταξύ κορυφαίων στελεχών μπορούν εκατομμύρια άδολων ψηφοφόρων, να αντέξουν τη βάσανο της συνείδησης τους συνεπωμιζόμενοι ευθύνες υπόθαλψης καταχραστών του δημοσίου χρήματος.

Κι αν τα υψηλόβαθμα στελέχη για λόγους πολιτικών σκοπιμοτήτων και μικρόψυχων προσωπικών στρατηγικών δεν καταφέρουν να επιδείξουν το απαιτούμενο ηθικό ανάστημα, τότε είναι βέβαιο ότι δεν θα αργήσουν να αναδειχθούν νέες ηγετικές μορφές από τη βάση, που σύντομα θα αναλάβει μόνη της την δρομολόγηση λυτρωτικών διαδικασιών διαβούλευσης και ηθικής κάθαρσης.

Οικολόγοι:Προφάσεις εν αμαρτίαις

Όλο αυτό το διάστημα αποφύγαμε να ασχοληθούμε με το νεοπαγές κόμμα των αυτοαποκαλούμενων «Οικολόγων-Πρασίνων», θεωρώντας ότι οφείλαμε να ασχολούμαστε με σοβαρότερα ζητήματα.
Παρότι η απόψεις μας γι αυτούς δεν έχουν αλλάξει, η εκλογική τους εικόνα, που τους εμφανίζει ικανούς να εγκλωβίζουν ένα αξιοσέβαστο ποσοστό προοδευτικών ψηφοφόρων και το γεγονός ότι τα ΜΜΕ έχουν βάλει στόχο να τους επιβάλλουν στο πολιτικό σκηνικό, μας υποχρεώνει να αρχίσουμε να αξιολογούμε και να σχολιάζουμε την πολιτική τους δράση.
Μια πολύ παλιά παροιμία προειδοποιεί πως «ότι λάμπει δεν είναι χρυσός».
Αυτό στην πολιτική μεταφράζεται ότι τα δηλούμενα και τα φαινόμενα απατούν.

Με απλά λόγια τα ευφρόσυνα πρόσωπα, οι ήπιοι τόνοι, τα παχιά λόγια δεν αποτελούν αναγκαία και πιστοποιητικά ειλικρίνειας, εργατικότητας, προοδευτικής ιδεολογίας.

Είναι κοινώς γνωστό θεωρητικά και έχει αποδειχθεί κατ’ επανάληψη ιστορικά ότι τα διάφορα κινήματα, που βασίζονται σε δευτερεύουσες, υπαρκτές ή κατασκευασμένες αντιθέσεις, είχαν τα περισσότερα για στόχο και πάντως όλα για αποτέλεσμα να αποπροσανατολίζουν τον αγώνα των λαϊκών μαζών για βελτίωση του οικονομικού τους επιπέδου. Κατά καιρούς τα διάφορα, θρησκευτικά, αθλητικά(Πράσινοι και Βένετοι), φεμινιστικά, οικολογικά κ.λπ κινήματα ελάχιστα ανησύχησαν την καθεστηκυία τάξη. Aντίθετα χρησιμοποιήθηκαν από αυτήν σαν εργαλείο διάσπασης των λαϊκών κινημάτων ανεξαρτήτως χρονικής περιόδου ή γεωγραφικής περιοχής.

Από τον κανόνα αυτό δεν θα μπορούσαν να αποτελέσουν εξαίρεση και οι έλληνες οικολόγοι.
Παρά το πλατύ χαμόγελο, τα μεγάλα περιβαλλοντικά «οράματα», και την επίφαση προοδευτισμού, παραμένουν μια αντιδραστική απομίμηση των Ευρωπαίων Πρασίνων, που στόχο έχει να εγκλωβίζει μια μερίδα των κεντροαριστερών ψηφοφόρων για να διευκολύνει την παραμονή στην εξουσία δεξιών, συντηρητικών κυβερνήσεων.
Ίσως αυτό να μην είναι κατανοητό ακόμη και σε κάποια αγνά ηγετικά του στελέχη, όμως αποτελεί μια αναμφίβολη αντικειμενική πραγματικότητα.
Χαρακτηριστική της ιδεολογικοπολιτικής ποιότητας των οικολόγων είναι η ακραία φιλοσκοπιανή θέση τους, που ταυτίζεται με τις επιδιώξεις των πλέον αντιδραστικών επιχειρηματικών και στρατοκρατικών κύκλων παγκοσμίως.

Ήδη δε, πριν αλέκτωρ λαλήσει, η πολιτική συνέπεια του κ. Παπανδρέου απέσπασε και το οικολογικό προσωπείο από τους πράσινους ψευτοπροοδευτικούς.
Συνεπής προς τις προεκλογικές υποσχέσεις του για πλατιές συναινέσεις και αξιοκρατική επιλογή κυβερνητικών στελεχών, ο νέος Πρωθυπουργός ανέλαβε την πρωτοβουλία να προσφέρει στους Οικολόγους το Υπουργείο Περιβάλλοντος.
Έχοντας και εκείνοι διακηρύξει προεκλογικά ότι είναι έτοιμοι να συνεργασθούν με οποιονδήποτε μετεκλογικά στην κατεύθυνση της περιβαλλοντικής προστασίας, θα περίμενε κανείς να δεχθούν ασμένως την πρόταση του κ. Παπανδρέου, ως μια ξεχωριστή ευκαιρία να συμβάλλουν από υπεύθυνη θέση στην πραγμάτωση των δικών τους ιδεών και οραμάτων.
Περιέργως όμως έσπευσαν να αρνηθούν προβάλλοντας αστείες προφάσεις και παιδαριώδη επιχειρήματα.

Αποκαλύφθηκε λοιπόν περιτράνως ότι δεν πρόκειται για μια σοβαρή δημιουργική πολιτική δύναμη, που διαθέτει συγκροτημένες απόψεις και πολιτική βούληση για να εργασθεί μεθοδικά να τις εφαρμόσει, αλλά δυστυχώς για μια ακόμη χαρούμενη παρεούλα πολιτικών εκδρομέων, που δεν έχουν διάθεση να αφιερώσουν τη δράση τους παρά μεταξύ μικρομεγαλοαστικών κοινωνικών συναναστροφών και ψευτορομαντικών φυσιολατρικών περιηγήσεων.

Πρόκειται επομένως για ένα ακόμη υποπροϊόν της νοσηρότητας του πολιτικού μας συστήματος, που γεννά και συντηρεί παρασιτικά κομματικά μορφώματα, τα οποία παρά τις περί του αντιθέτου «παπαρολογίες» τους αντικειμενικά εξυπηρετούν την ενίσχυση του συντηρητικού κατεστημένου και στην καλύτερη περίπτωση προσφέρουν ατομική υπαρξιακή επιβεβαίωση σε διαφόρων ειδών επαγγελματίες, με κοινό απωθημένο την πολιτική αναγνωρισιμότητα.

Και βέβαια ευλόγως θα αναρωτηθεί κανείς τι κακό υπάρχει όταν κάποιοι πολίτες διαθέτουν ανησυχίες περιβαλλοντικού ή ο,τιδήποτε άλλου πολιτικού περιεχομένου.
Κανένα όσο τουλάχιστον αυτές οι ομάδες παραμένουν στο επίπεδο της χαρούμενης εκδρομικής παρέας.
Όταν όμως περάσουν πέρα από ένα όριο μεγέθους δυστυχώς εισέρχονται στην κατηγορία των κρατικώς επιδοτούμενων κομματικών σχηματισμών και τα στελέχη τους μεταλλάσσονται σε επαγγελματίες πολιτικούς.
Και τότε όλοι εμείς οι άλλοι ανώνυμοι δυστυχείς πολίτες καλούμαστε να σηκώσουμε το οικονομικό βάρος της αργόσχολης, ατέρμονης πολιτικής περιπλάνησης τους.
Τότε προκύπτει το παράδοξο φαινόμενο να εκτρέφουμε απείθαρχους, φυγόπονους και συνεπώς άχρηστους εντολοδόχους, που επί πλέον δυσκολεύουν την διακυβέρνηση αυτών, που όντως έχουν την όρεξη να δουλέψουν για τα συμφέροντά μας.

Η κατάσταση δε εσχάτως αρχίζει να παίρνει ανησυχητικές διαστάσεις διότι μετά το ΚΚΕ και τον ΣΥΡΙΖΑ, που παραδοσιακά δηλώνουν πεισματικά κόμματα διαμαρτυρίας, τώρα εμφανίζονται και κόμματα, που υποκλέπτουν την ψήφο μας δηλώνοντας προεκλογικά ότι δήθεν επιθυμούν να πάρουν την εξουσία και μετεκλογικά δραπετεύουν με διάφορες έωλες προφάσεις.
Κορυφαίο παράδειγμα η ΝΔ, όπου ο κ. Καραμανλής το έβαλε στα πόδια αφήνοντας τους οπαδούς του στα κρύα του λουτρού (ευτυχώς) και σ’ όλους εμάς να πληρώσουμε τον υπέρογκό του λογαριασμό (δυστυχώς). Και να τώρα από κοντά οι οικολόγοι, που δήλωναν ότι έχουν προγράμματα και επιθυμούσαν να συμμετάσχουν στην όποια κυβέρνηση και τώρα ξαφνικά αρνούνται «να σώσουν το περιβάλλον» και αφήνουν τους «κακούς» σοσιαλιστές να βγάλουν μόνοι τους τα κάστανα από τη φωτιά.

Αποτελεί αξιοθρήνητη διαπίστωση για την Ελληνική Δημοκρατία ότι μπορεί να συμμετείχαν καμιά 25αριά κόμματα στις εκλογές, αλλά μας προέκυψε μια πεντακομματική Βουλή και έξι συνολικά κόμματα από τα οποία διάθεση να «σηκώσει τα μανίκια» και να κυβερνήσει έχει μόνο το εξής ένα…

Αν έστω και κατ' ελάχιστον συνειδητοποιήσουμε αυτή την πολιτική μας μιζέρια, θα πρέπει να μας πιάσει τρόμος ή έστω βαρεία κατάθλιψη...

Και ένα τελευταίο (προς το παρόν) ερώτημα:
Το προεκλογικό πρόγραμμα των οικολόγων πράσινων αποτελεί πρόχειρη περίληψη του οικολογικού περιβαλλοντικού και αναπτυξιακού προγράμματος του ΠΑΣΟΚ και κατά συνέπεια τα περί ανάγκης προγραμματικών συμφωνιών ανήκουν στη σφαίρα της πράσινης ανεκδοτολογίας.
Πόσο λοιπόν δεοντολογικά επιτρεπτό είναι σε ένα σύγχρονο κόμμα να αποφεύγει συστηματικά την ανάληψη κυβερνητικών ευθυνών, όταν μάλιστα είναι βέβαιο ότι έχει ψηφισθεί από αρκετούς ψηφοφόρους αποκλειστικά λόγω της υπόσχεσής του να συνεργασθεί με το όποιο κυβερνητικό σχήμα;

Η Νίκη ανήκει στους πολίτες. Ο αγώνας συνεχίζεται…

Για άλλη μια φορά οι δημοσκόποι και οι μεγαλοδημοσιογράφοι έπεσαν έξω στα ρεπορτάζ και στις προβλέψεις τους.

Εμείς χωρίς πρόσβαση σε δημοσκοπήσεις και χωρίς διασυνδέσεις με πρωτοκλασάτους της κυβέρνησης κατ’ επανάληψη προβλέψαμε την επερχόμενη νίκη με αυτοδυναμία του ΠΑΣΟΚ και την νομοτελειακή συντριβή αυτής της απερίγραπτης κυβέρνησης.
Γιατί άραγε τόσο επιτυχημένοι επαγγελματίες μέχρι την τελευταία στιγμή επέμεναν να παρουσιάζουν σαν απροσδιόριστη την ψαλίδα της διαφοράς και σαν αμφίβολη την επίτευξη αυτοδυναμίας;

Ο λόγος είναι ο ίδιος, που τις τελευταίες ημέρες προσέφεραν άπλετο χρόνο στις συνεντεύξεις του κ. Καραμανλή και συναγωνίζονταν στην προβολή του κ. Τσίπρα, της κας Παπαρήγα και του κ. Χρυσογέλωτος, ενώ μετά δυσκολίας, αφιέρωναν ελάχιστο χρόνο στην ενημέρωση για τις δραστηριότητες και τις θέσεις του Προέδρου του ΠΑΣΟΚ.

Είναι ο ίδιος λόγος, που όλως εσπευσμένα εμφανίσθηκε πέντε μέρες προ των εκλογών ο γνωστός κωμικός καλλιτέχνης για να επαναλάβει τον αγώνα του κατά του «δικομματισμού», υπέρ των μικρών και «καταφρονεμένων» κομμάτων και υπέρ της αποχής.

Είναι ο ίδιος λόγος, που τέλη Αυγούστου έπλεκαν σενάρια περί επικείμενου κυβερνητικού ανασχηματισμού την ίδια ώρα, που εμείς χαρακτηρίζαμε τις σχετικές προβλέψεις τους κουραφέξαλα.

Είναι ο ίδιος λόγος, που μέχρι την εμφάνιση του κ. Καραμανλή στο Ζάππειο, οι γνωστοί και μη εξαιρετέοι μεγαλόσχημοι δημοσιογράφοι αμφέβαλλαν για το ενδεχόμενο παραίτησής του, ενώ εμείς ήδη από το τέλος Αυγούστου γράφαμε χαρακτηριστικά: «Τραγική φιγούρα ένας Πρωθυπουργός, που θα αναγκασθεί να βιώσει την προϊούσα απομόνωση και την σταδιακή του πολιτική απαξίωση μέχρι την οριστική θέση του στο περιθώριο της παράταξης, η οποία αναγκαία θα του φορτώσει όλη την ευθύνη της κυβερνητικής της αποτυχίας. Όσο πιο αποτελεσματικά η παράταξή της Νέας Δημοκρατίας καταφέρει να του φορτώσει το σύνολο των αδυναμιών της, τόσο περισσότερο μπορεί να ελπίζει σε πολιτική της επιβίωση και ανάκαμψη.Καλώς ή κακώς η καρατόμηση των πολιτικών αρχηγών είναι η κολυμπήθρα του Σιλωάμ για τον εξαγνισμό και την αναγέννηση των πολιτικών παρατάξεων στις σύγχρονες αστικές δημοκρατίες».

Ο λόγος λοιπόν είναι απλός:
Το σχέδιο του «μεγάλου συνασπισμού», ως αναχώματος στην προϊούσα ριζοσπαστικοποίηση των λαϊκών μαζών, απαιτούσε την αποδυνάμωση των δύο μεγάλων κομμάτων, τον ευτελισμό της πολιτικής και του υπάρχοντος πολιτικού δυναμικού, την ισχυροποίηση των ποσοστών του «κανένα» και της αποχής, ώστε «ένα νέο τρίτο κόμμα» μεταξύ ΠΑΣΟΚ και ΝΔ με ένα μεσσία αρχηγό, εκλεκτό των επιχειρηματιών και των ΜΜΕ, (τύπου Μπερλουσκόνι), να προβληθεί σαν η μόνη σανίδα σωτηρίας.

Ο ελληνικός λαός όμως ανέτρεψε αυτά τα σχέδια.
Η συντριβή της ΝΔ και η μεγαλειώδης πρόκριση του προγράμματος του ΠΑΣΟΚ, είναι η νίκη των πολιτών ενάντια στον κενό πολιτικής επικοινωνισμό, στον πολιτικό αμοραλισμό, αλλά και ενάντια στη χαλκευμένη δημοσιογραφία. Ενάντια στη διαπλοκή συγκεκριμένων επιχειρηματικών, πολιτικών και δημοσιογραφικών κύκλων, που θεωρούν την Ελλάδα φέουδο, την δημόσια περιουσία λεία τους και τον Έλληνα εργαζόμενο κολλήγο τους, έτοιμο να καταπιεί ότι κουτόχορτο του μαγειρεύουν.

Από την άλλη θα ήταν αφελές να θεωρηθεί ότι την ευθύνη για αυτή την εκλογική κατάρρευση την φέρει μονάχα ο παραιτηθείς Πρωθυπουργός. Όλοι αυτοί, που συμμετείχαν επί πέντε χρόνια στις κυβερνήσεις του κ. Καραμανλή έχουν ακεραία την ευθύνη για το θλιβερό κατάντημα της χώρας. Όλοι οι βουλευτές, όλα τα πρωτοκλασάτα στελέχη της ΝΔ ευθύνονται αλληλεγγύως και εις ολόκληρον για τη διασπάθιση του δημοσίου χρήματος και για το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας στο μέτρο, που δεν είχαν το σθένος να επιδείξουν το απαιτούμενο ηθικό ανάστημα στις εντολές, που έλαβαν για σύμπραξη στο κουκούλωμα των σκανδάλων.
Ευθύνονται προφανώς έναντι των απλών οπαδών της παράταξής τους, αλλά πρωτίστως έναντι της Πολιτείας.
Ορθά λοιπόν οι πολίτες τους κατεδίκασαν.

Κατεδίκασαν όμως και την οπορτουνιστική τακτική του ΚΚΕ, που όλα αυτά τα χρόνια στήριξε με την πολιτική του αυτή την καταστροφική δεξιά κυβέρνηση, προσποιούμενο ότι δεν κατανοεί τη διαφορά της από ένα προοδευτικό κίνημα όπως το ΠΑΣΟΚ.
Τιμώρησε δεόντως και τον ΣΥΡΙΖΑ για την άρνηση του να συνεργασθεί στην κατεύθυνση μιας προοδευτικής διακυβέρνησης.
Όσο και αν η κ. Παπαρήγα προσπαθεί να περιορίσει τις εντυπώσεις από την απώλεια ψήφων, αποδίδοντας τη δική της αποτυχία στις Πασοκικές ηγεσίες των συνδικάτων, όσο και αν ο κ. Τσίπρας επιχειρεί να παρουσιάσει ως επιτυχία την είσοδό του στη Βουλή, η πραγματικότητα είναι μία. Όταν σε μια τέτοια συγκυρία κατάρρευσης μιας δεξιάς διακυβέρνησης με έντονα χαρακτηριστικά αριστεροποίησης του εκλογικού σώματος, τα αριστερά κόμματα δεν καταφέρνουν να αυξήσουν τη δύναμή τους, αλλά αντιθέτως οι εργαζόμενοι τους γυρίζουν την πλάτη, τότε σημαίνει ότι κινούνται σε λάθος γραμμή, έχουν εσφαλμένη τακτική και χρεωκοπημένες ηγεσίες. Αντί λοιπόν να θριαμβολογούν ή να προσπαθούν να επιρρίψουν τις ευθύνες τους σε άλλους (καληώρα όπως τόσα χρόνια έκανε η ΝΔ), καλύτερα να κάνουν την αυτοκριτική τους και να στείλουν επιτέλους σπίτι της την αποτυχημένη και διαλεκτικά αδιάβαστη ηγετική τους ομάδα.

Οι πολίτες λοιπόν δεν εκδήλωσαν απλώς την οργή τους ενάντια στη ΝΔ.
Δεν αποδοκίμασαν απλώς τη βαθύτατα συντηρητική πρακτική της ηγεσίας του ΚΚΕ και την πολιτική ανωριμότητα του ΣΥΡΙΖΑ.
Δεν επιδοκίμασαν απλώς το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ και δεν εμπιστεύτηκαν απλώς την προσωπικότητα του Γιώργου Παπανδρέου.

Οι πολίτες κινήθηκαν μαζικά προς τα αριστερά.
Δεν είναι τυχαίο, που μόνο το ποσοστό του ΠΑΣΟΚ υπερβαίνει κατά πολύ το άθροισμα των ποσοστών του ΛΑΟΣ και της ΝΔ.
Δεν είναι τυχαίο, που το άθροισμα των ποσοστών του ΠΑΣΟΚ, του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ υπερβαίνει το 56%.
Και ας μη σπεύσουν μερικοί ανεγκέφαλοι καλοθελητές να αντιτείνουν ότι δήθεν το ΠΑΣΟΚ δεν ανήκει στην αριστερά.
Το κεντρικό σύνθημα του ΠΑΣΟΚ «Πρώτα ο πολίτης», είναι ένα ακραιφνώς σοσιαλιστικό σύνθημα. Ο σοσιαλισμός είναι πρωτίστως ανθρωποκεντρικό σύστημα, είναι πρωτίστως ανθρωπισμός. «Πρώτα ο πολίτης» σημαίνει «Πρώτα ο άνθρωπος». Ο άνθρωπος και οι ανάγκες του είναι αμφιμονοσήμαντα το επίκεντρο όλων των σχεδιαζόμενων και εφαρμοζόμενων σοσιαλιστικών πολιτικών.
Το σύνθημα των συγκεντρωμένων οπαδών κάτω από την πρόχειρη εξέδρα στην Ιπποκράτους προτού ο νέος Πρωθυπουργός ξεκινήσει για το Ζάππειο ήταν «Ανδρέα ζεις εσύ μας οδηγείς». Ο Ανδρέας ήταν ο πρώτος Έλληνας πολιτικός, που εξοικείωσε τον Έλληνα ψηφοφόρο με την λέξη σοσιαλισμός και ήταν ο πρώτος Ευρωπαίος πρωθυπουργός, που τόλμησε να εφαρμόσει στοχευμένες σοσιαλιστικές πολιτικές στον αγροτικό τομέα, στην υγεία, στην παιδεία, στην οικονομία, στην διακυβέρνηση.

Το μήνυμα λοιπόν της κάλπης, όπως πάντα είναι μήνυμα προς πολλαπλούς αποδέκτες.
Είναι μήνυμα προς ολόκληρο το πολιτικό σύστημα για την τύχη, που περιμένει όσους εκμεταλλεύονται την εξουσία για ίδιον όφελος.
Είναι μήνυμα προς τις γνωστές ομάδες συμφερόντων να εγκαταλείψουν τα μεγαλεπίβολα σχέδιά τους και να περιορισθούν στα στενά επαγγελματικά τους καθήκοντα.

Είναι μήνυμα προς το ΠΑΣΟΚ και τον Πρόεδρό του ότι οι πολίτες τους εμπιστεύονται το τιμόνι, αλλά όχι και την τύχη τους.
Οι πολίτες είναι συνειδητοποιημένοι και είναι εδώ για να επιδοκιμάσουν και να στηρίξουν πολιτικές, που θα έχουν σαν επίκεντρο την ικανοποίηση των βιοτικών τους αναγκών, που θα έχουν σαν γνώμονα το συμφέρον του λαού και του τόπου.

Ζητούν ιδεολογική καθαρότητα στην νέα κυβέρνηση, ζητούν καθαρές κινήσεις, που να σηματοδοτούν καθαρές προθέσεις, καθαρές λύσεις, κρυστάλλινη φιλολαϊκή διακυβέρνηση.
Αυτή η νίκη είναι νίκη των πολιτών. Οι πολίτες την προσφέρουν στον ηγέτη της επιλογής τους, αλλά δεν την χαρίζουν σε κανένα.

Θα είναι εδώ για να ελέγχουν τη διαχείριση της. Θα είναι εδώ για να την υπερασπισθούν.
Οι πολίτες γνωρίζουν ότι κερδήθηκε μια μάχη.
Γνωρίζουν όμως ότι ο αγώνας συνεχίζεται και θα είναι μακρύς γιατί και τα «συμφέροντα» είναι εδώ και γιατί και αυτά, έστω και αν συνετρίβησαν στις 4 Οκτώβρη δεν προτίθενται να εγκαταλείψουν τα σχέδιά τους.

Η συνέντευξη με τους θαμώνες του κυλικείου της Ρηγίλλης και το πραγματικό δίλημμα των εκλογών.

Τον Οκτώβριο του 2008 με αφορμή την επερχόμενη οικονομική κρίση έγραφα σχετικά με την ποιότητα της συντηρητικής πολιτικής ότι «οι αντικειμενικές αξίες υποσκελίσθηκαν από τις λογιστικές αποτιμήσεις, το πολιτικό αισθητήριο από τα δημοσκοπικά ευρήματα και συνακόλουθα η αποτελεσματική πολιτική από την αποτελεσματικότητα της επικοινωνίας» και ότι «το διεθνές πολιτικό κατεστημένο τα τελευταία χρόνια συγκροτείται όλο και περισσότερο από πνευματικά οκνηρούς πολιτικούς και ευφυείς επαγγελματίες επικοινωνιολόγους και image makers.». Κατ’ αναλογία δε προς τα golden boys αποκαλούσα media children(παιδιά των μίντια) αυτούς τους πολιτικούς, που δεν ανδρώθηκαν μέσα από κοινωνικούς αγώνες, αλλά οφείλουν την παρουσία και ανέλιξη τους στην μαζική πλύση εγκεφάλου από τα ΜΜΕ.

Η περίπτωση του κ. Καραμανλή αποτελεί ένα τυπικό δείγμα αυτού του τύπου πολιτικού, που ακριβώς μη έχοντας καμιά σοβαρή πολιτική εμπειρία, προσπάθησε να καλύψει την πολιτική ανεπάρκεια του μέσω της επικοινωνιακής υπερβολής.

Τα αποτελέσματα βεβαίως υπήρξαν δικαίως καταστροφικά για την παράταξή του, άλλα αδίκως τραγικά για τον τόπο.
Διότι τόσο αυτοί που επέλεξαν τον κ. Καραμανλή στην ηγεσία της παράταξής του εν επιγνώσει των αδυναμιών του, όσο και αυτά τα στελέχη, που επιμένουν να τον στηρίζουν ή να τον ανέχονται ακόμη και σήμερα δικαίως θα επωμιστούν τα επίχειρα του πολιτικού αμοραλισμού τους. Οι στηρίζοντες μεν διότι επί πέντε χρόνια τους προσέφερε πλήρη κάλυψη στην διασπάθιση της εθνικής περιουσίας, οι ανεχόμενοι δε διότι δεν βρήκαν το σθένος να επιδείξουν το επιβεβλημένο ηθικό ανάστημα και να διαχωρίσουν εγκαίρως τη θέση τους.

Σε κάθε περίπτωση ο μεγάλος αδικημένος παραμένει ο απλός πολίτης, αυτός που δεν διαπλέκεται οικονομικά και δεν παραγοντίζει κομματικά. Αυτός που τρέχει όλη την ημέρα «να φέρει την μία άκρη με την άλλη» χωρίς να περιμένει ρουσφέτια, χωρίς να ελπίζει σε κομματικούς ή εκκλησιαστικούς λουφέδες.

Είναι λοιπόν εξόχως εξοργιστικό γι αυτόν τον πολίτη να ακούει τον κ. Πρωθυπουργό στις παρωδίες συνεντεύξεων και «διακαναλικών συζητήσεων» που στήνει να παραδέχεται ότι «δεν ήξερε», «δεν κατανοούσε», δεν «έκανε όσα έπρεπε να κάνει», αλλά ζητάει πάλι την ψήφο, επειδή «τώρα πια απέκτησε εμπειρία».
Το 2004 ο κ. Καραμανλής ωρυόταν από τα μπαλκόνια ότι είναι έτοιμος, ότι έχει ωριμάσει στην αντιπολίτευση, ότι έχει πρόγραμμα και αποφασιστικότητα και διαθέτει έμπειρο επιτελείο στελεχών για να «μεταρρυθμίσει τον τόπο».

Πέντε χρόνια μετά ο «κήρυκας της υπευθυνότητας» σε κλειστές προστατευμένες συζητήσεις με άτομα, που μοιάζουν με θαμώνες του κυλικείου της Ρηγίλλης δηλώνει ότι όλα αυτά τα χρόνια (και για πολλά ακόμα) ο Έλληνας φορολογούμενος θα πληρώνει το λογαριασμό απόκτησης επαγγελματικής εμπειρίας του κ. Καραμανλή.
Κάπως σαν stage για Πρωθυπουργούς ακούγεται , αλλά αλήθεια δεν καταλαβαίνουν οι μεγαλόσχημοι επικοινωνιολόγοι του Μαξίμου ότι το «βίτσιο» της επανεκλογής αυτού του Κυβερνητικού επιτελείου το 2007 αποδείχθηκε πολύ ακριβό, ώστε να υπάρχουν ακόμη ψηφοφόροι, που να θελήσουν να το ξαναπληρώσουν;

Προφανώς ο πανικός είναι κακός σύμβουλος ακόμη και για τους γκουρού της επικοινωνιολογίας.
Καραμπινάτο παράδειγμα η πρόσκληση αγωνίας του κ. Ζαγορίτη στους «γαλάζιους» ψηφοφόρους να ψηφίσουν ΝΔ, έστω μαυρίζοντας τα βαρίδια των ψηφοδελτίων της ΝΔ.
Το πιο ξεκαρδιστικό είναι ότι αυτή την επικοινωνιακά ανόητη προτροπή έσπευσε να υιοθετήσει χθες και ο ίδιος ο κ. Καραμανλής μιλώντας στο «σκληρό» ακροατήριο της Ηλιούπολης.:
«Εκείνο που ειπώθηκε και έχει ειπωθεί από πολλούς και είναι και σωστό εάν εγώ, ένας ψηφοφόρος της ΝΔ για κάποιον λόγο είμαι δυσαρεστημένος με τον υποψήφιο βουλευτή νυν ή υπουργό πρώην ή υφυπουργό, δεν είναι ανάγκη να πληρώσει η παράταξη τη δυσαρέσκεια που έχω. Μπορώ να διαλέξω κάποιον άλλον…» είπε ο κ. Καραμανλής.
Δεν έχει καταλάβει προφανώς κανείς από το επικοινωνιακό του επιτελείο ότι με τα καμώματα του όλα αυτά τα χρόνια ο κόσμος είναι πρωτίστως δυσαρεστημένος με τον ίδιο τον κ. Καραμανλή, ο οποίος εδώ και αρκετό καιρό έχει αναδειχθεί ως το μεγαλύτερο «βαρίδι» για την Νέα Δημοκρατία.

Ο ιστορικός του μέλλοντος αν θελήσει να βάλει ένα τίτλο στην Οδύσσεια της Ελλάδας κατά την τελευταία πενταετία θα επιλέξει αναμφίβολα τη φράση «επιστροφή στην Ψωροκώσταινα».

Ιδιαίτερη ανάλυση του απερίγραπτου Πρωθυπουργικού οδοιπορικού του κ. Καραμανλή δεν απαιτείται. Κάθε πολίτης από το κέντρο της πρωτεύουσας μέχρι την τελευταία εσχατιά της Ελληνικής υπαίθρου σε όποια τάξη, όποια ηλικία, όποιο επαγγελματικό κλάδο και αν ανήκει, έχει νοιώσει πολύ βαθειά στο πετσί του το κόστος «της απόκτησης εμπειρίας» του κ. Καραμανλή.
Γι αυτό πλέον το δίλημμα του μέσου ψηφοφόρου δεν είναι τα κουραφέξαλα περί «υπευθυνότητας και ανευθυνότητας», δεν είναι καν «ΠΑΣΟΚ ή Νέα Δημοκρατία», Καραμανλής ή Παπανδρέου».

Το διακύβευμα σ’ αυτές τις εκλογές είναι αν «ο κ. Καραμανλής και το απεχθές περιβάλλον του θα συνεχίσει να εξαθλιώνει αυτούς, που θα ψηφίσουν στις μεθαυριανές εκλογές ή θα αξιοποιηθεί δεόντως η ευκαιρία για να απαλλαγεί ο τόπος από αυτόν τον πολυέξοδα εκπαιδευόμενο πρωθυπουργό και τους επιτήδειους συνεργάτες του;»

Όπως και άλλοτε έχουμε πει στο δίλλημα αυτό ο άδολος και αγνός ψηφοφόρος (και σίγουρα υπάρχουν πολλοί τέτοιοι και στην ΝΔ), δεν μπορεί να απαντήσει ούτε με πολιτικά, ούτε με συναισθηματικά κριτήρια. Θα απαντήσει με το ένστικτο της αυτοσυντήρησης.
Έτσι νομοτελειακά θα ψηφίσει μαζικά το ΠΑ.ΣΟ.Κ ως το μόνο κόμμα, που του προσφέρει τη δυνατότητα να απαλλαγεί από τον κ. Καραμανλή και θα αποφύγει επιμελώς να διακινδυνεύσει την ψήφο του σε κόμματα, τα οποία είτε με άμεσο τρόπο (ΛΑ.Ο.Σ,ΚΚΕ) είτε εμμέσως (ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ.,ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ) πετούσαν σωσίβια στην απερχόμενη κυβέρνηση και είναι πλέον ή βέβαιο ότι θα συνεχίσουν και μετά τις εκλογές να συμπλέουν με την όποια αντιπολιτευτική τακτική της Νέας Δημοκρατίας.

Η τραγική ειρωνεία της τύχης είναι ότι ψηφίζοντας ΠΑ.ΣΟ.Κ σε τελική ανάλυση ο ψηφοφόρος ακολουθεί κατά γράμμα την προτροπή του κ. Καραμανλή να «μαυρίσει», αυτόν που τον έχει δυσαρεστήσει, που τον έχει πικράνει, ή ακόμη και θυμώσει με την ανάρμοστη συμπεριφορά του όλη αυτή την θλιβερή πενταετία της σήψης, της παρακμής και της οπισθοδρόμησης.

Οι επικοινωνιολόγοι, μπορούν τώρα «να σχίσουν τα πτυχία τους»…

Όπως διδάσκει η Εβραϊκή μυθολογία το ρίσκο μιας μονομαχίας μεταξύ ενός ισχυρού και ενός αδυνάτου μονομάχου ανήκει καθ’ ολοκληρία στον ισχυρό. Και μάλιστα από την ιστορία του Δαυίδ και του Γολιάθ διδασκόμαστε ότι όσο πιο μεγάλη είναι η υπεροπλία μιας πλευράς, τόσο μεγαλύτερο το ρίσκο του αρχηγού της, που δέχεται «να σηκώσει το γάντι» της μονομαχίας.

Με βάση τις δημοσκοπήσεις ως «Γολιάθ» των προσεχών εκλογών θα πρέπει να θεωρηθεί το ΠΑΣΟΚ. Με βάση όμως την ομόφωνη αντίληψη των πάσης φύσεως επικοινωνιολόγων «Γολιάθ» ρητορείας και υποκριτικής έναντι του κ. Παπανδρέου αξιολογείται ο κ. Καραμανλής.
Με βάση αυτά τα δεδομένα ακόμη και ο πιο ανίδεος επικοινωνιολόγος θα συμβούλευε τον κ. Παπανδρέου να απόσχει επιμελώς κάθε ιδέας περί debate, ενώ θα συνιστούσε ασμένως στους λοιπούς αρχηγούς να συμμετάσχουν όπως-όπως και χωρίς πολλές «τσιριμόνιες».
Αυτά λοιπόν είναι απολύτως προφανή πράγματα και γι’ αυτό ο (μέχρι παρεξηγήσεως φιλοσκοπιανός) οικολόγος καθώς και ο (δίψα για τηλεθέαση) κ. Τσίπρας προσήλθαν χαμογελαστοί, ομολογώντας με ειλικρίνεια ότι γι αυτούς κακό debate θα ήταν μόνο ένα μη πραγματοποιήσιμο debate. Ενώ η ("τραβάτε με κι ας κλαίω") κ. Παπαρήγα και ο («τζάμπα μπλόφες») κ. Καρατζαφέρης δεν τόλμησαν να απουσιάσουν και απλώς εξέθεσαν εαυτούς, αφού συμμετείχαν σε μια διαδικασία, το κύρος και την σοβαρότητα της οποίας είχαν δημοσίως λοιδορήσει.

Αντίθετα παραμένει μυστήριο γιατί η πρωτοβουλία και για τα δύο debate προήλθε αποκλειστικά από τον κ. Παπανδρέου, τον μοναδικό αρχηγό που με βάση τους κανόνες της επικοινωνιακής επιστήμης και τέχνης είχε κάθε λόγο να απέχει από τέτοιες «κακές συναναστροφές».
Η μόνη εξήγηση είναι το απίστευτο πολιτικό θάρρος του κ. Παπανδρέου και η εμμονή του σε σταθερές αρχές πολιτικής δεοντολογίας, αρχές που αποτελούν είδος εν ανεπαρκεία στην ελληνική (και όχι μόνο) πολιτική σκηνή.
Προφανώς για τον κ. Παπανδρέου η ανάγκη της επαρκούς ενημέρωσης του πολίτη μέσα από ένα ισότιμο δημόσιο δημοκρατικό διάλογο αποτελεί αυτονόητη υποχρέωση ενός σύγχρονου πολιτικού ηγέτη, υποχρέωση που υπερβαίνει τις εκασταχού εκάστοτε συγκυριακές εκλογικές σκοπιμότητες.
Αυτές οι «μικρές λεπτομέρειες» αποτελούν ίσως τις μεγαλειώδεις διαφορές του ανδρός, που σε πείσμα όλων διαπλεκόμενων διαμορφωτών της κοινής γνώμης τον καθιστούν συντριπτικά περισσότερο αξιόπιστο από το λοιπό πολιτικό προσωπικό της χώρας.
Και είναι αυτή η «μαγική» ειδοποιός διαφορά, που προφανώς βοήθησε τον κ. Παπανδρέου να διαψεύσει τους προαναφερθέντες επικοινωνιακούς κανόνες σε αμφότερες τις τηλεοπτικές αναμετρήσεις.

Διότι στην πρώτη αναμέτρηση η κ. Παπαρήγα εμφανίσθηκε μεν αναμφιβόλως βελτιωμένη εμφανισιακά, αλλά μάταια προσπάθησε να κρύψει τις βαθειά συντηρητικές αντιλήψεις της πίσω από μια στείρα και απηρχαιωμένη αριστερή φρασεολογία.
Ο κ. Τσίπρας απέδειξε ότι ένας νέος πολιτικός μπορεί μια χαρά να χειρισθεί παλαιοκομματικές συνταγές αχαλίνωτου λαϊκισμού, ο οποίος μάλιστα προβάλλει εξαιρετικά ανάλγητος, όταν επιλέγει για στόχο την ευάλωτη ευαισθησία και τον αγνό αυθορμητισμό των νέων ψηφοφόρων.
Ο κ. Καρατζαφέρης απεκάλυψε ότι ο υπερφίαλος εγωϊσμός του είναι αντιστρόφως ανάλογος με την ύπαρξη συγκροτημένου σχεδίου και επομένως με την χρησιμότητά του για τη χώρα.
Ο κ. Χρυσόγελως υπήρξε συνταρακτικός διότι κατέστησε σαφές ότι οι μυστηριώδεις απόψεις περί μακεδονικής μειονότητας δεν είναι προσωπική ιδιαιτερότητα του κ. ευρωβουλευτή αλλά αποτελούν την επίσημη κεντρική πολιτική αντίληψη αυτού του πολιτικού σχηματισμού. Αποδεικνύοντας ορθή την διαλεκτική κατάταξη αυτών των κατ’ επίφαση οικολογικών κομμάτων στην δεξιά πτέρυγα του ιδεολογικοπολιτικού κομματικού φάσματος παρά την περί του αντιθέτου φρασεολογία τους.

Τέλος ο κ. Καραμανλής, θλιβερή φιγούρα της σύγχρονης πολιτικής καταχνιάς.
Σύμφωνα με τις προβλέψεις των επικοινωνιολόγων και τις εντέχνως καλλιεργούμενες μιντιακές προσδοκίες ήταν αυτός που αναμενόταν να κερδίσει τα πάντα, γιατί απλούστατα δεν του είχε μείνει τίποτε για να χάσει.
Και όμως να που η πραγματικότητα μπορεί να διαψεύσει κάθε επιστημονική θεωρία.
Ο κ. Καραμανλής απέδειξε ότι ακόμα και ο πιο απαξιωμένος πολιτικός πάντα κάτι έχει να χάσει, αν μη τι άλλο κάτι από την προσωπική του σοβαρότητα.
Μέσα σε δύο εικοσιτετράωρα ο αρχηγός της ΝΔ μέσα από μια απίθανη παρελθοντολογία, επιστρατεύοντας την συνήθη αχαλίνωτη ψευδολογία του και επιδεικνύοντας υποκριτικά προσόντα περιζήτητα για περιοδεύοντες θιάσους της προπολεμικής περιόδου, δεν κατάφερε να υπερασπισθεί το καταστροφικό έργο των κυβερνήσεών του. Το κυριότερο δεν κατάφερε να υποδείξει την παραμικρή χρησιμότητα που θα μπορούσε να έχει η επανεκλογή του για το μέσο Έλληνα ψηφοφόρο, οποιασδήποτε κοινωνικής τάξεως ή επαγγελματικού κλάδου.
Αντίθετα ο κ. Παπανδρέου απέδειξε ότι σε πείσμα της άνευρης επικοινωνιολογίας η πηγαία ειλικρίνεια, η πολιτική ευγένεια και η ψυχική ευαισθησία συνθέτουν μια ακαταγώνιστη δύναμη. Την δύναμη της αξιοπιστίας, ασπίδα προστασίας αλλά και αποτελεσματικό μέσο επιβολής έναντι των πολιτικών αντιπάλων.

Με τις χονδροειδείς χειρονομίες του, την μεγαλόσχημη κομπορρημοσύνη του και τον αδικαιολόγητο στόμφο του ο κ. Καραμανλής είναι αμφίβολο αν δεν λειτούργησε αρνητικά ακόμα και στον μέσο καλλιεργημένο ψηφοφόρο αυτής της κατ’ ουσίαν αδίκως ευτελιζομένης παράταξής του. (Διότι η πλειοψηφία των βουλευτών της ΝΔ δεν μπορεί να έχει σχέση με την απίστευτη διασπάθιση του δημόσιου πλούτου, που συντελέσθηκε σ’ αυτή την πενταετία και σίγουρα κάποιοι θα βρουν κάποια στιγμή το ηθικό ανάστημα να διαφοροποιηθούν από εκείνους, που εμπλέκονται αμέσως ή εμμέσως με σφετερισμό δημόσιας περιουσίας. Σε κάθε περίπτωση αδίκως ταλαιπωρείται ο απλός φίλος και ο ανιδιοτελής οπαδός από την ανάρμοστη συμπεριφορά κάποιων εκλεκτών του αρχηγού και την απίστευτη αδυναμία του «να κατανοήσει το μέγεθος των προβλημάτων και να λάβει εγκαίρως τις πρόσφορες αποφάσεις» όπως ο ίδιος εσχάτως παραδέχεται, την ανάγκη φιλοτιμία ποιούμενος…).

Στον αντίποδα ο κ. Παπανδρέου υπέδειξε με αναμφισβήτητη ενάργεια, ότι ο ίδιος και το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα αποτελεί σ’ αυτούς τους χαλεπούς καιρούς την μόνη πολιτική δύναμη ευθύνης και προοπτικής για τον χειμαζόμενο λαό και την καθημαγμένη πατρίδα.

Η απομυθοποίηση των ψηφοδελτίων επικρατείας.

Η έντονη συζήτηση και η απέραντη σεναριολογία γύρω από την σύνθεση των ψηφοδελτίων επικρατείας δεν είναι μια υπόθεση απλού δημοσιογραφικού ενδιαφέροντος.
Τα «ρεπορτάζ», «οι διαρροές πληροφοριών» και τα τοιαύτα δεν προκύπτουν απλώς από την προσπάθεια κάποιων δημοσιογράφων να «βγάλουν μεροκάματο».
Το παρασκήνιο, που κινεί και συντηρεί τις συζητήσεις στα «παράθυρα» των τηλεοπτικών σταθμών και τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, δεν είναι μόνον πολιτικό.
Είναι πολύ ευρυτέρων συμφερόντων.

Η σημασία ενός ψηφοδελτίου επικρατείας ποικίλει ανάλογα με το κόμμα αναφοράς.
Όταν πρόκειται για το κόμμα, που προόρισται να χάσει της εκλογές, το θέμα είναι απλό για τον αρχηγό, ο οποίος το αντιμετωπίζει συνήθως σαν ένα εργαλείο διαχείρισης της επερχόμενης ήττας και επιβίωσής του μετά το αναμενόμενο εκλογικό Βατερλώ.
Τα κριτήρια δηλαδή είναι παρόμοια με αυτά συγκρότησης των κοινών ψηφοδελτίων: Επιλογή των κατάλληλων ανθρώπων, που θα τον στηρίξουν στις 4 Οκτωβρίου το βράδυ, όπου οι δελφίνοι του έχουν στήσει καρτέρι και απεργάζονται σχέδια εξόντωσης του. Είναι λοιπόν φυσικό το ψηφοδέλτιο επικρατείας ιδιαίτερα σε ότι αφορά στις εκλόγιμες θέσεις να είναι προϊόν συμμαχιών του αρχηγού με τους διάφορους βαρόνους της παράταξης.

Όταν πρόκειται για το κόμμα, που πρόκειται να αναλάβει μετεκλογικά την εξουσία το ζήτημα προφανώς γίνεται πολύπλοκο διότι πέραν από τις βλέψεις του αρχηγού διεγείρει το ενδιαφέρον σε πολλούς και διάφορους κύκλους.
Εξ’ ου και το αστείο «γαϊτανάκι», στο οποίο έχουν επιδοθεί σκοτεινοί, πλην ορατοί κύκλοι εντός και εκτός Ελλάδος.

Τα πρόσωπα που καταλαμβάνουν τις εκλόγιμες θέσεις και ιδιαίτερα ο επικεφαλής δεν σηματοδοτούν απλώς την ιδεολογική και πολιτική κατεύθυνση της νέας κυβέρνησης. Σ’ ένα μεγάλο βαθμό οριοθετούν σημειολογικά την πολιτική στρατηγική της και συνακόλουθα την εγκλωβίζουν σε άσκηση συγκεκριμένης πολιτικής πρακτικής.

Διάφορα λοιπόν πολιτικά και οικονομικά, μιντιακά κ.λ.π συμφέροντα, εμφανώς διαπλεκόμενα μεταξύ τους, έχουν κάθε λόγο να ενδιαφέρονται εντός και εκτός Ελλάδος για τη σύνθεση του ψηφοδελτίου επικρατείας του ΠΑΣΟΚ.
Και ως συνηθίζεται σ’ αυτές τις περιπτώσεις δεν κάθονται με σταυρωμένα τα χέρια.
Εκτός από τις παρασκηνιακές πιέσεις προς διάφορες κατευθύνσεις δεν παραλείπουν την προσπάθεια επικοινωνιακής επιρροής στην κοινή γνώμη για την δημιουργία θετικού ή αρνητικού κλίματος υπέρ ή κατά του ενός ή του άλλου προσώπου.

Διάφορα ονόματα λοιπόν διοχετεύονται στα ΜΜΕ με προφανή στόχο άλλοτε να κάψουν κι άλλοτε να προωθήσουν κάποιες συγκεκριμένες υποψηφιότητες.
Η υποψηφιότητα Σημίτη για παράδειγμα βόλευε ιδιαίτερα συγκεκριμένους πολιτικούς κύκλους, που εσφαλμένα θεωρούν τον πρώην υπουργό ως αντίβαρο στην προωθημένη πολιτική φιλοσοφία του Παπανδρέου και ως δύναμη προστασίας τους απέναντι στους εντός των τειχών πολιτικούς τους αντιπάλους. Ήταν μια υποψηφιότητα, που συνέπιπτε και με συγκεκριμένα μιντιακά συμφέροντα, τα οποία ακόμα μέχρι σήμερα συνεχίζουν να κλαθμυρίζουν μονότονα γύρω από αυτό το θέμα και να το συντηρούν, παρότι η κοινή γνώμη, αλλά και ο ίδιος ο κ. Σημίτης δεν δίνουν πλέον πεντάρα γι’ αυτό.
Μετά πήραν τη σκυτάλη κάποιοι οικονομικοί κύκλοι εντός και εκτός Ελλάδος με το όνομα του κ. Παπαδήμα, επιδιώκοντας την σύνδεση του ΠΑΣΟΚ με συγκεκριμένα οικονομικά μοντέλα συγκεκριμένης οικονομικής κατεύθυνσης. Τα ίδια πολιτικά και μιντιακά συμφέροντα είδαν την περίπτωση περίπου ως δεύτερη γραμμή άμυνας.
Δυστυχώς γι αυτούς δεν είχαν το στοιχειώδες πολιτικό αισθητήριο για να καταλάβουν ότι η υπόθεση Σημίτη θα «έκαιγε» από χέρι την περίπτωση Παπαδήμα. Πώς θα μπορούσε ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ να αποδεχθεί μια ελάσσονα υποψηφιότητα, όταν προ ολίγων ωρών είχε απορρίψει μια μείζονα;
Σεβόμενοι απολύτως την προσωπικότητα του κ. Παπαδήμα θεωρούμε απολύτως ευδιάκριτη την υπεροχή του κ. Σημίτη σε όλα τα κρίσιμα επίπεδα.
Ο κ. Παπαδήμας είναι μονοσήμαντα ένας διαπρεπής οικονομολόγος με πανευρωπαϊκή αποδοχή της επιστημονικής και επαγγελματικής του επάρκειας.
Ο κ. Σημίτης είναι μια πολυσχιδής προσωπικότητα με τεράστια διεθνή ακτινοβολία. Ένας μεγαλοφυής πολιτικός ενώπιον του οποίου υποκλίνονται πλέον ακόμη και οι πολιτικοί του αντίπαλοι και ο οποίος έχει σφραγίσει ήδη ανεξίτηλα την ιστορία της νεοτέρας Ελλάδας με τους ανιδιοτελείς του αγώνες και το γιγάντιο πολιτικό του έργο.
Αποτυγχάνοντας λοιπόν, ως ήταν νομοτελειακά προδιαγεγραμμένο, στην υποψηφιότητα του Αντιπροέδρου της Κεντρικής Ευρωπαϊκής Τράπεζας, οι ίδιοι προφανώς κύκλοι δεν δέχονται να εγκαταλείψουν τον αγώνα. Συνεχίζουν την απέλπιδα προσπάθειά τους σκαρφιζόμενοι και ρίχνοντας πλέον στο τραπέζι της δημοσιότητας διάφορα δυτεροκλασάτα ονόματα της διεθνούς οικονομικής νομενκλατούρας.
Όσο μάλιστα ο χρόνος για την ανακοίνωση των ψηφοδελτίων στενεύει, τόσο περισσότερο πανικοβάλλονται και τόσο περισσότερο αστείες είναι οι περί των υποψηφιοτήτων διαφημιστικές επινοήσεις τους.
«Είναι διαπρεπής οικονομολόγος», «χαίρει εκτιμήσεως στους οικονομικούς κύκλους Ευρώπης και Αμερικής», «έχει διασυνδέσεις στους διεθνείς οργανισμούς», «είναι και γυναίκα» και άλλα τέτοια ευτράπελα.

Λησμονούν οι δυστυχείς ότι ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ δεν έχει ανάγκη μεσαζόντων στους διεθνείς οργανισμούς, δεν έχει χρεία αρωγής στις διεθνείς του σχέσεις, δεν του χρειάζονται συστάσεις για να γίνει δεκτός στις διεθνείς πολιτικές και οικονομικές “αυλές”, ούτε «ξεναγοί» στα διάφορα διεθνή fora.
Ο κ. Παπανδρέου είναι μακράν ο πλέον αναγνωρίσιμος Έλληνας πολιτικός σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γής και βεβαιότατα ο πλέον αξιόπιστος. Αυτή και μόνη η πανηγυρική επανεκλογή του για δεύτερη συνεχόμενη θητεία στην προεδρία της Σοσιαλιστικής Διεθνούς μαρτυρεί αμάχητα του λόγου το αληθές.
Μάταιες λοιπόν οι προσπάθειες όλων αυτών των γνωστών αγνώστων κύκλων να ανακαλύψουν δήθεν τους εκλεκτούς του κ. Παπανδρέου, αλλά στην πραγματικότητα να ασκήσουν επικοινωνιακές πιέσεις για την τοποθέτηση των δικών τους εκλεκτών στο ψηφοδέλτιο επικρατείας.

Αν κάτι είναι πολιτικά χρήσιμο και κοινωνικά αιτούμενο για το ΠΑΣΟΚ είναι να πείσει τον Έλληνα ψηφοφόρο για τις σύγχρονες ιδέες του, για την προοδευτική πολιτική του, για την αταλάντευτη απόφασή του να απελευθερώσει και να ενώσει τις δημιουργικές δυνάμεις αυτού του τόπου στην κατεύθυνση της σωτηρίας της πατρίδας.

Το στοίχημα είναι να βγει ο τόπος από το οικονομικό, πολιτικό και ηθικό τέλμα, που οδηγήθηκε από αυτή την καταστροφική διακυβέρνηση της τελευταίας πενταετίας.

Αυτό λοιπόν το μήνυμα της ελπίδας, της αξιοκρατίας, της προόδου και της αναγέννησης δεν μπορεί να στοιχειοθετηθεί με παλαιά υλικά, ούτε με διάφορα golden boys (or girls), που ανεξάρτητα από την διεθνή τους καριέρα δεν παύουν να συμβολίζουν την κάστα των ανθρώπων, που ευθύνεται για την διεθνή οικονομική κρίση.

Αντίθετα την οραματική κίνηση προς την πρόοδο μπορεί να σηματοδοτήσει αδιαμφισβήτητα η συμμετοχή στο ψηφοδέλτιο επικρατείας του ΠΑΣΟΚ του νέου μορφωμένου αγρότη, που πάλευε στα μπλόκα όχι για ελεημοσύνη, αλλά για χάραξη εθνικής στρατηγικής στη γεωργία.
Η συμμετοχή του νέου εργάτη, που συμμετέχει ενεργά στους κοινωνικούς αγώνες για βελτίωση των συνθηκών εργασίας και κατοχύρωση των εργατικών δικαιωμάτων.
Του νέου επιστήμονα ερευνητή των νέων τεχνολογιών και των εφαρμογών της πράσινης ανάπτυξης.
Του νέου, που ειδικεύεται στην ανάπτυξη και χρήση του διαδικτύου.
Του νέου καθηγητή, που οραματίζεται και αγωνίζεται για μια αναβαθμισμένη παιδεία προσβάσιμη σε όλους, ανεξάρτητα από την οικονομική τους θέση.
Του νέου γιατρού, που δίνει μάχη για το κτίσιμο ενός εθνικού συστήματος υγείας, απηλλαγμένου από τα πάσης φύσεως τρωκτικά.
Του νέου δικαστικού, που οραματίζεται μια ανεξάρτητη δικαιοσύνη, καταφύγιο των αδυνάτων και όχι προστάτη των λίγων και των ισχυρών,

Του νέου σοσιαλιστή πολιτικού, που οραματίζεται ένα καλλίτερο μέλλον και είναι έτοιμος να στρατευθεί με ανιδιοτέλεια στον αγώνα για την κατάκτησή του.

Αυτές και άλλες παρόμοιες είναι οι προσωπικότητες, που έλειψαν όλα αυτά τα χρόνια από το προσκήνιο της πολιτικής και θα προσέφεραν την ελπίδα στον μέσο Έλληνα ψηφοφόρο.
Γιατί αυτή τη αναζωογονητική ελπίδα έχει ανάγκη να προσφέρει σ’ αυτή την φάση ο αυριανός Πρωθυπουργός και όχι, όπως διατείνονται οι διάφοροι καλοθελητές να φτιάξει βουλευτές για την αυριανή κυβέρνηση.
Αυτό είναι αναμφίβολα και το νόημα του Προέδρου του ΠΑΣΟΚ, όταν σε όλους τους τόνους διαμηνύει προς όλες τις κατευθύνσεις να μη «ράβουν κουστούμια».

Εξ’ άλλου άκρως παραπλανητική και αρρωστημένη είναι και η αντίληψη, που συγκεκριμένοι κύκλοι έχουν περάσει στην Ελλάδα ότι δήθεν οι Υπουργοί πρέπει να επιλέγονται μεταξύ των βουλευτών.
Ουδείς τέτοιος περιορισμός τίθεται και αντιθέτως είναι περισσότερο σύμφωνος με την αρχή της λαϊκής κυριαρχίας ο διορισμός Υπουργών εκτός των μελών του κοινοβουλίου, αφού ο λαός τους βουλευτές τους εκλέγει για να νομοθετούν και όχι για να διοικούν.

Ο δε Πρωθυπουργός έχει ανάγκη από άτομα με συγκεκριμένα επιστημονικά και διοικητικά προσόντα, που μπορούν να τον στηρίξουν στην εκτέλεση ενός συγκεκριμένου κυβερνητικού προγράμματος.
Άτομα που θα μπορεί ανά πάσα στιγμή να τα αξιολογεί και να τα αλλάζει με βάση την αποτελεσματικότητά τους και όχι με βάση «τα κουκιά», που κουβαλούν.

ΣΥΡΙΖΑ: Νυν υπέρ πάσης καρέκλας αγών

29 μεγάλοι κατασκευαστές συνιστωσών, συνιστούν στους ψηφοφόρους την αποφυγή εγκλωβισμού τους στις εσωτερικές καρεκλοδιεκδικήσεις του ΣΥΡΙΖΑ.

Η πραγματική στόχευση των ψηφοδελτίων της ΝΔ

Για άλλη μια φορά οι μεγαλόσχημοι δημοσιογράφοι, οι πνευματικά οκνηροί ρεπόρτερ και οι ανεγκέφαλοι πολιτικοί σχολιαστές των τηλεοπτικών σταθμών πανελλαδικής εμβέλειας, αμιλλώνται στην κατάστρωση σεναρίων περί του περιεχομένου και περί του τρόπου συγκρότησης των ψηφοδελτίων της Νέας Δημοκρατίας.

Θα είναι τα ψηφοδέλτια απαλλαγμένα από ανίκανους, από αναμεμειγμένους σε σκάνδαλα, από αντάρτες;

Θα περιέχουν νέους και ωραίους; Θα επιφυλάσσουν εκπλήξεις; Θα περιλαμβάνουν διάσημα και ηχηρά ονόματα; Και άλλα τέτοια ευτράπελα ερωτήματα.

Ανάλογα με την πνευματική του κατάσταση και την πολιτική του τοποθέτηση ή με την ειδική σκοπιμότητα, που εξυπηρετεί δίνει ο καθένας την δική του εκδοχή.

Για να μη κουράζονται και σπαταλούν φαιά ουσία, που είναι και είδος εν ανεπαρκεία, θα συμβουλεύαμε να στρέψουν την έρευνά τους προς διαφορετική κατεύθυνση.

Για τον κ. Καραμανλή δεν παρουσιάζει ενδιαφέρον κανένα από τα κριτήρια επιτυχούς συγκρότησης των ψηφοδελτίων, από αυτά που συζητούνται στα κανάλια ή που φέρονται να απασχολούν την κοινή γνώμη.

Έχοντας δεδομένη την ήττα στις προσεχείς εκλογές όλο το ενδιαφέρον του κ. Πρωθυπουργού επικεντρώνεται στην επόμενη μέρα όταν εκ των πραγμάτων θα τεθεί το θέμα αρχηγίας της ΝΔ.

Ένα λοιπόν και μοναδικό είναι το κυρίαρχο μέλημα του κ. Καραμανλή:

Πως θα επιλέξει τα κατάλληλα πρόσωπα στις κατάλληλες εκλογικές περιφέρειες ώστε στην ισχνή Κοινοβουλευτική ομάδα της Νέας Δημοκρατίας μετά την επικείμενη εκλογική αναμέτρηση να εξασφαλίσει την απαιτούμενη πλειοψηφία και να μην κινδυνεύει να αποπεμφθεί από την αρχηγία του κόμματός του.

Αυτό είναι το πρόβλημα του ανθρώπου και όλα τα υπόλοιπα είναι κουραφέξαλα…

Γιατί ο κ. Καραμανλής γνωρίζει πολύ καλά την ορθότητα των όσων γράφαμε στον επίλογο της ανάρτησής μας στις 28/8/2009

ΣΥΡΙΖΑ: Παιδική ασθένεια ή πολιτική ξεροκεφαλιά ;

Ο σεχταρισμός υπήρξε η σπουδαιότερη παιδική ασθένεια στα πρώτα βήματα του διεθνούς αριστερού κινήματος.
Ιδιαίτερα για την Ελλάδα εξακολουθεί να ενδημεί και να ταλανίζει μέχρι τις μέρες μας την σύγχρονη αριστερά.
Γέννημα του σεχταρισμού των κομμουνιστών υπήρξε κατ’ ουσίαν ο Συνασπισμός και οραματικό συνοθύλευμα σεχτών υπήρξε τωόντι το πείραμα του ΣΥΡΙΖΑ.
Φυσική εξέλιξη αυτής της εν υπνώσει, αλλά προφανώς ουδέποτε ιαθείσας ασθένειας είναι οι κεντρόφυγες τάσεις, που είναι πλέον εμφανείς σ’ αυτόν τον κατά τα άλλα συμπαθή κομματικό οργανισμό.

Σε σειρά διαδοχικών αναρτήσεών μας από το Μάρτιο του 2008 είχαμε αρκετές φορές αναφερθεί σε αστοχίες του κ. Τσίπρα, Προέδρου του Συνασπισμού, και πρόσφατα αναφερθήκαμε διεξοδικότερα στην προσωπικότητα του κ. Αλαβάνου και σε πολιτικές επιλογές του, που κατά την γνώμη μας συνέβαλαν καθοριστικά στην δυσάρεστη εξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ και του ιδίου και δεν θεωρούμε αναγκαίο να τα επαναλάβουμε.
Στις 5/12/2008, σε χρόνο ανύποπτο για πολλούς πολιτικούς μεγαλοαναλυτές είχαμε γράψει:
«Είναι δε εξαιρετικά ενδιαφέρον ότι οι μεγαλύτεροι ευεργέτες του κ. Παπανδρέου είναι οι δύο μοιραίοι πολιτικοί, που θεωρητικά είναι οι σκληρότεροι του αντίπαλοι.
Ο κ. Καραμανλής και ο κ. Τσίπρας.
Ό ένας καθυστερώντας να παραδώσει την εξουσία και ο άλλος επιμένοντας πεισματικά στην άρνηση οποιασδήποτε συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ θα διευκολύνουν τον κ. Παπανδρέου όχι μόνο να γίνει Πρωθυπουργός, αλλά θα του προσφέρουν «αβρόχοις ποσίν» και την επιβεβλημένη σε καταστάσεις ανάγκης αυτοδυναμία.»

Ενάμιση χρόνο μετά οι πολιτικές συνθήκες, που πλέον επικρατούν φαίνεται να δικαιώνουν απολύτως εκείνη την πρόβλεψή μας.
Οι δυό μοιραίοι για τα κόμματά τους πολιτικοί άνδρες (που προφανώς δεν διαθέτουν επαρκές πολιτικό αισθητήριο ή αξιόλογους συμβούλους), συνέχισαν με επιμέλεια να κάνουν τα λάθη που εγκαίρως είχαμε επισημάνει για τον καθένα.

Και ο μεν κ. Καραμανλής ήταν εγκλωβισμένος στην μέθη της εξουσίας, αλλά τουλάχιστον προσφάτως αντιλήφθηκε την δεινή πραγματικότητα. Ο δε κ. Τσίπρας όμως επιμένει στην αδιέξοδη και αυτοκαταστροφική μανία της «ξεροκέφαλης» άρνησης συνεργασίας.

Οι δημοσκοπήσεις, που πλέον διενεργούνται σε καθημερινή βάση καταδεικνύουν ότι στο εκλογικό σώμα κυριαρχούν δύο πολύ καθαρές τάσεις:
Η πλειοψηφούσα μερίδα των ψηφοφόρων σε ποσοστό 65% επιθυμεί την ανάδειξη αυτοδύναμης κυβέρνησης.
Η άλλη σε ποσοστό 35% επιθυμεί να προκύψει μια κυβέρνηση συνεργασίας.
Τα ευρήματα είναι ξεκάθαρα.
Αυτοί που επιθυμούν αυτοδύναμη κυβέρνηση είναι ηλίου φαεινότερο ότι θα ψηφίσουν ένα από τα δύο μεγάλα κόμματα.
Αυτοί που επιθυμούν κυβέρνηση συνεργασίας είναι αυτονόητο ότι δεν θα ψηφίσουν κόμματα, που έχουν δηλώσει ευθέως ότι δεν θα συνεργασθούν με κανένα από τα μεγάλα κόμματα μετεκλογικά.
Το δημοσκοπικό μήνυμα των ψηφοφόρων είναι τόσο απλό, αλλά προφανώς πολύ μεγάλο για να χωρέσει στους εγκεφάλους των συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίοι εν μέσω πολιτικής καταιγίδας επιμένουν να ερίζουν περί όνου σκιάς.

Και κάτι ακόμα:
Ο κ. Καραμανλής είναι ο πρώτος εν ενεργεία Πρωθυπουργός, ο οποίος κατάφερε μέσα σε 5 χρόνια να μετατρέψει την αρχική λαϊκή του δημοφιλία σε ολοκληρωτική καταστροφή του εαυτό του, το πολιτικού «τζακιού» από το οποίο κατάγεται, το κόμματος του, αλλά και της ευρύτερης παράταξής του επιτυγχάνοντας τον απόλυτο ευτελισμό του πολιτικού συστήματος, της δικαιοσύνης, της εκκλησίας και κάθε έννοιας δικαίου και ηθικής.
Γι αυτό και κατάφερε να οδηγηθεί στο παγκοσμίως μοναδικό εγχείρημα να αποδράσει από την εξουσία μεσούσης της κυβερνητικής του θητείας, σύροντας οικειοθελώς το κόμμα του σε εκλογές, που εκ προοιμίου έχει χαμένες.

Ο κ. Αλαβάνος αποτελεί επίσης ένα sui generis ατυχές πολιτικό περιστατικό.
Είναι ο πρώτος πολιτικός αρχηγός, που καταφέρνει να εκπαραθυρωθεί από το κόμμα, του οποίου προ διετίας επέτυχε να διπλασιάσει το εκλογικό ποσοστό.

Για την κατάντια του κ. Καραμανλή δεν υπάρχουν απορίες.
Για την περίπτωση του κ. Αλαβάνου η πολιτική επιστήμη σηκώνει τα χέρια.

Ο σεχταρισμός όμως ως ψυχιατρικά ερευνητέο ζήτημα μπορεί ίσως να αποτελέσει τον μίτο επίλυσης του αινίγματος.

Το κύκνειο άσμα ενός δραπέτη.

Παραδοσιακά στη Διεθνή Έκθεση της Θεσσαλονίκης ο εκάστοτε Πρωθυπουργός απευθύνεται στις παραγωγικές τάξεις και εκθέτει τα βασικά οικονομικά μέτρα της κυβέρνησης, που θα αποτελέσουν τον κύριο άξονα της οικονομικής πολιτικής της για τον επόμενο χρόνο.

Φέτος, έχοντας πριν μερικά εικοσιτετράωρα αποδράσει από τη διακυβέρνηση της χώρας, ο κ. Καραμανλής ανέτρεψε την παράδοση.

Κατ’ αρχήν απευθύνθηκε αυστηρά στο σύνηθες κομματικό του ακροατήριο, που κατέκλισε το Βελλίδειο, ενώ οι παραγωγικές τάξεις βρίσκονταν εκτός διαδηλώνοντας την οργή τους και απωθούμενες σε ικανή απόσταση ασφαλείας από πρωτοφανούς ισχύος αστυνομικές δυνάμεις. Υπουργοί, υφυπουργοί, βουλευτές, συνδικαλιστές, μέλη της τοπικής αυτοδιοίκησης, πολιτευτές, παρατρεχάμενοι, παράγοντες όλων των ειδών και ποιοτήτων, όλοι με κοινό παρανομαστή την γαλάζια κομματική τους ταυτότητα, πλαισιωμένοι από μια παραληρούσα κομματική νεολαία, δημιούργησαν ένα ασφαλές θεατρικό σκηνικό για να απαγγείλει το λόγο του ο «δημοφιλής» αρχηγός.

Παρόμοια εικόνα και την επομένη στην συνέντευξη.

Ο κ. Καραμανλής έκανε φιλότιμη προσπάθεια να μην επαναλάβει την περσινές του γκάφες.

Αναγνώρισε τα λάθη του σε όλα τα θέματα όπου οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ούτως ή άλλως μια συμπαγή και αμετάκλητη παλλαϊκή αποδοκιμασία.

Παραδέχθηκε παραλήψεις, ολιγωρίες και καθυστερήσεις για μια κυβέρνηση, όπου οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ούτως ή άλλως απέραντη απογοήτευση όλων των πολιτών για την πρωτοφανή αναποτελεσματικότητά της σε όλους τους τομείς.

Προσπάθησε να διασκεδάσει την εικόνα της ατολμίας, της απραξίας, της ακυβερνησίας, της άγνοιας της πραγματικότητας, παραθέτοντας περιγραφές της Ελλάδος ισάξιες επιμελούς περιηγητή και αναλύσεις εφάμιλλες τηλεοπτικού σχολιαστή.

Γνωρίζοντας ότι το μεγάλο πρόβλημα του είναι η αναξιοπιστία επικέντρωσε το λόγο του σε μια μονότονη διαβεβαίωση ότι λέει την αλήθεια. «Λέμε την αλήθεια στους πολίτες. Αυτή είναι η αλήθεια. Αυτή είναι η πραγματικότητα» ήταν μόνιμη επωδός σε κάθε φράση ενός άμοιρου ομιλητή, που διαισθανόταν ότι κανένας μα κανένας πια δεν τον πιστεύει.

Θα τον αδικούσαμε αν λέγαμε ότι δεν προσπάθησε.

Αυτή τη φορά είπε πράγματι μερικές αλήθειες. Όμως περίπου κάθε μια από αυτές συνοδεύθηκε και από ένα ψέμα, που δύσκολα θα μπορούσε να καταπιεί ακόμη και ο πιο φανατικός θαυμαστής του.

Είπε αλήθεια ότι η απόφαση για εκλογές εξυπηρετεί το εθνικό συμφέρον. Όχι όμως γιατί το συμφέρον του τόπου είναι να τον εμπιστευθούν οι πολίτες για τρίτη φορά (τρις εξαμαρτείν), αλλά διότι είναι ο μόνος τρόπος για να απαλλαγούν από αυτόν.

Είπε αλήθεια περιγράφοντας με τα πιο μελανά χρώματα την κατάσταση της Ελληνικής οικονομίας. Είπε όμως ψέματα ότι ο καταλληλότερος για την ανάκαμψή της είναι ο ίδιος, που ευθύνεται για αυτήν την κατάντια.

Είπε αλήθεια ότι για την σωτηρία της χώρας χρειάζονται άμεσα μέτρα.Είπε όμως ψέματα ότι έχει σχέδιο και βούληση για να τα εφαρμόσει. Τα μέτρα, που αράδιασε (πλίθοι , λίθοι, κέραμοι ατάκτως εριμμένοι), αποτελούν πρόχειρη αποσπασματική σταχυολόγηση αναμασημένων υπουργικών εξαγγελιών. Στην πλειοψηφία τους είναι υποσχέσεις του αρχηγού της Ν.Δ από τον καιρό, που ήταν στην αντιπολίτευση και εξαγγελίες, που δεν παραλείπει να κάνει τα τελευταία πέντε χρόνια σε κάθε ευκαιρία.

Είναι αλήθεια ότι ο τόπος χρειάζεται νοικοκύρεμα, απόλυτο έλεγχο και διαφάνεια παντού. Αλλά είναι εξ ίσου αλήθεια ότι αυτή η ανάγκη δημιουργήθηκε από μια κυβέρνηση, που δεν άφησε τίποτε όρθιο και είναι ψέμα ότι μπορεί να γίνει εγγυητής της διαφάνειας ένας Πρωθυπουργός, που κουκούλωσε επιμελώς όλα τα σκάνδαλα και φρόντισε να υποθάλψει με απέραντη μεγαλοψυχία όλους τους σκανδαλοποιούς κομματικούς του συντρόφους.

Είναι αλήθεια ότι χρειάζεται τόνωση της πραγματικής οικονομίας, αλλά είναι ψέματα ότι αυτό θα το φροντίσει μια κυβέρνηση, που τα μοναδικά της μέτρα ήταν προς στήριξη των τραπεζών, των μεγαλοεισαγωγέων φαρμάκων, αυτοκινήτων κ.λ.π «ημετέρων» μεσαζόντων.

Είναι αλήθεια ότι το τελευταίο διάστημα μετά τις ευρωεκλογές η κυβέρνηση έδειξε έντονη κινητικότητα. Αλλά είναι ψέμα ότι κινήθηκε προς την κατεύθυνση τόνωσης της αγοράς. Η αλήθεια είναι ότι τα μόνα μέτρα, που φρόντισε να πάρει και να εξασφαλίσει την άμεση υλοποίησή τους ήταν τα φοροεισπρακτικά. Όλα τα υπόλοιπα απλώς εξαγγέλθηκαν για προεκλογική κατανάλωση και εν πλήρει επιγνώσει ότι δεν επρόκειτο να τα υλοποιήσει.

Είναι αλήθεια ότι υπάρχουν πολλά στελέχη της ΝΔ, που πλήγωσαν την παράταξή τους και κυρίως ζημίωσαν τον τόπο. Όμως είναι ψέματα ότι αυτός ο Πρωθυπουργός που επί πέντε χρόνια τους παρακολουθούσε να αυξάνουν τις προσωπικές τους περιουσίες εις βάρος της δημόσιας περιουσίας, θα λάβει τις δέουσες πρωτοβουλίες για την κάθαρση, την απόδοση ευθυνών, την απονομή δικαιοσύνης.

Είναι αλήθεια ότι θα πρέπει να επιλέξουμε τον δύσκολο και ανηφορικό δρόμο.

Όμως είναι ο μοναδικός Πρωθυπουργός, που έχει την ανεπανάληπτη ικανότητα οδηγώντας στον «ανηφορικό δρόμο» τον τόπο να ρίχνει την οικονομία στον κατήφορο της χρεωκοπίας, τους πολίτες στα τάρταρα της φτώχιας και της δυσπραγίας και να ανεβαίνουν μόνο τα περιουσιακά στοιχεία των λίγων και «ημετέρων» τρωκτικών.

Είναι πράγματι καλό που αναγνώρισε τα λάθη του.

Κάλιο αργά παρά ποτέ, όπως λέει και ο λαός.

Όμως ο λαός λέει και κάτι άλλο: Τα λάθη πρέπει να πληρώνονται.

Και πώς να εμπιστευθεί κανείς για Πρωθυπουργό ένα άνθρωπο, που δεν καταφέρνει να διαλέξει και να ελέγξει τους συνεργάτες του, που δεν μπορεί να εκτιμήσει τη βαρύτητα σκανδάλων όπως τα δομημένα ομόλογα, οι αγοραπωλησίες της «Γερμανός», το Βατοπέδι, η ΖΗΜΕΝΣ, και διαθέτοντας πτυχίο νομικής δεν έχει καταφέρει μέχρι τα πενήντα του χρόνια να διακρίνει την διαφορά ανάμεσα στο ηθικό και το νομότυπο;

Πώς να πιστέψει τα λόγια μετανοίας ενός ανθρώπου, που φρόντισε να πράξει ή να παραλείψει προηγουμένως ότι περνούσε από το χέρι του για να συγκαλυφθούν οι εγκληματικές δραστηριότητες, να καθυστερήσουν αφόρητα οι διωκτικές και δικαστικές διαδικασίες, να παραγραφούν οι ευθύνες των πολιτικών, να διευκολυνθεί η φυγοδικία των ιδιωτών και να συσκοτιστούν όλες οι υποθέσεις των μεγαλύτερων σκανδάλων από την εποχή του Όθωνα και εντεύθεν;

Μπορεί ο κ. Καραμανλής να «έπαιξε τα ρέστα του» αυτή τη φορά στη Θεσσαλονίκη, όπου οι δημοσιογράφοι υποβλήθηκαν στη βάσανο να θέτουν τις ερωτήσεις τους υπό το βαρύ κλίμα μιας κομματικής «εξέδρας» που επευφημούσε και χειροκροτούσε βάσει σχεδίου και κατά παραγγελία τον «μεσία» αρχηγό της.

Μπορεί ομολογουμένως να παρουσίασε τον καλύτερο εαυτό του στους οπαδούς του, προς τους οποίους εξ άλλου σχεδόν αποκλειστικά απευθύνθηκε.

Αυτό όμως είναι ακριβώς το πρόβλημα. Ότι δηλαδή ο κ. Καραμανλής υπήρξε για άλλη μια φορά ο εαυτός του και τίποτε περισσότερο.

Και δυστυχώς ακόμη και η καλλίτερη δυνατή έκδοση του Καραμανλή δεν είναι αρκετή γι αυτή τη χώρα.

Ο κ. πρωθυπουργός αποδεδείχθηκε πολύ λίγος τα πέντε αυτά χρόνια και κατά την προσφιλή του μέθοδο για άλλη μια φορά περιορίσθηκε σε παχιά λόγια.

Και δυστυχώς γι αυτόν και ο τελευταίος πολίτης αυτής της χώρας γνωρίζει ότι η ρητορική και υποκριτική δεινότητα του κ. Καραμανλή είναι αντιστρόφως ανάλογη με την χρησιμότητά του για τον τόπο.