Η αναισχυντία εφαλτήριο πολιτικής καριέρας.

Πολύ πρώιμα, σε ανύποπτο χρόνο, με αφορμή τις υπερβολικές και κοινωνικά άδικες αυξήσεις των τελών κυκλοφορίας, επιχειρήσαμε μια νέα κατηγοριοποίηση των φόρων, επισημαίνοντας ότι τα εν λόγω τέλη παρείχαν την βάση για μια νέα κατηγορία φόρων πέραν των μέχρι τότε διδασκομένων, την κατηγορία των «αναίσχυντων» φόρων.

Δεν ήταν βεβαίως δυνατόν κατά την χρονική εκείνη στιγμή να προβλεφθεί ότι τα τέλη κυκλοφορίας εκείνα, που σημειωτέον ο κος Πρωθυπουργός είχε σπεύσει να δηλώσει ότι θα μεριμνούσε για την αναθεώρησή τους, αποτελούσαν τον πρόδρομο μιας πρωτοφανούς φοροκαταιγίδας, που θα επακολουθούσε στο επόμενο διάστημα.

Σήμερα πια μετά από ενάμιση χρόνο θεωρούμε ότι η άποψή μας εκείνη έχει τεκμηριωθεί απολύτως από την φοροληστρική πρακτική του Υπουργείου Οικονομικών, τελευταία φαεινή ιδέα του οποίου αποτελεί η επιβολή υπέρογκου τέλους (προστίμου) στα ακίνητα, εισπρακτέου μέσω των λογαριασμών της ΔΕΗ.

Δεν αξίζει τον κόπο να σχολιάσουμε ιδιαιτέρως την φαυλότητα, ανομία, την κοινωνική αναλγησία, την αδικία και όλα τα πολιτικά «θανάσιμα αμαρτήματα» που βαρύνουν το τερατώδες αυτό φορολογικό εγχείρημα και ιδιαιτέρως τον τρόπο επιβολής του. Η έντονη κοινωνική κατακραυγή έχει ήδη φωτίσει δεόντως όλες τις άθλιες πλευρές του θέματος.

Αυτό που όμως μας αφήνει άφωνους είναι η απίθανη αναίδεια των κυβερνητικών αξιωματούχων και των μιντιακών «παπαγάλων» τους, που πλασάρουν την πρωτοφανή αθλιότητα ως πεμπτουσία της κοινωνικής δικαιοσύνης.

Είναι επίσης ιδιαίτερα αποκαλυπτική της ελεεινής διαπλοκής ενίων πολιτικών με την εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα εκκλησιαστική Ιεραρχία, η οποία για άλλη μια φορά απαλλάσσεται σκανδαλωδώς της υποχρεώσεως να συμβάλλει με ψίχουλα από τα υπέρογκα πλεονάσματα της, την ίδια στιγμή που ο πάμπτωχος λαουτζίκος καταναγκάζεται να διαθέσει το σύνολο του πενιχρού υστερήματός του.

Και ιδού πάλι οι πολιτικές Ηρωδιάδες, που ζητούν επί πίνακι την κεφαλή των ανέργων και των συνταξιούχων, σφιχταγκαλιασμένοι με τους φαρισαίους εκκλησιαστικούς συνεταίρους τους, έχουν το θράσος να δικαιολογούνται ότι δήθεν δεν εξαιρούνται τα εμπορικώς αξιοποιούμενα εκκλησιαστικά ακίνητα, αλλά μόνον οι χώροι λατρείας.

Αλλά το αμείλικτο ερώτημα ενός λαού που υποφέρει και λιμοκτονεί είναι με ποια λογική οι πολυτελείς σουίτες της Μονής Βατοπεδίου, όπου διαπρέπει η λατρευτική δουλεία τω Μαμωνά, απολαμβάνουν της εξαιρετικής διακομματικής Υπουργικής ευνοίας και γιατί ο φιλάργυρος Ηγούμενος ο βουλιμικώς επιβουλευόμενος τα δημόσια κτήματα κρίνεται φτωχότερος του άνεργου, του πολύτεκνου και του συνταξιούχου;

Αίσχος !

Και δυσκολεύεται να αντιληφθεί ο κοινός νους γιατί ο εξοχότατος Υπουργός Οικονομικών στο τραγικό, όσον και μεγαλοπρεπές διάγγελμά του μετά το έκτακτο Υπουργικό Συμβούλιο στην ΔΕΘ, διαβεβαίωνε εξαγγέλλοντας το άθλιο μέτρο πως μεσοσταθμικά η επιβάρυνση θα κινείται γύρω στο 4,5%, για να διαψεύσει εαυτόν μέσα σε λίγες μέρες επιβάλλοντας υπερπολλαπλάσιο «χαράτσι».

Με τούτα και με εκείνα γεννάται η υποψία ότι όλα τα κυβερνητικά καμώματα, που μελαγχολικά παρακολούθησε από τηλεοράσεως ο Ελληνικός λαός κατά το διήμερο των εγκαινίων της ΔΕΘ ήταν μία κακόγουστη θεατρική παράσταση, απευθυνόμενη κυρίως στους Ευρωπαίους πάτρωνες και στοχεύουσα να αναδείξει, το πολιτικό θράσος, την κοινωνική αναλγησία, την ανυπαρξία ηθικών διλημμάτων, την αδίστακτη αποφασιστικότητα, την ακατάσχετη ψευδολογία, τουτέστιν όλα αυτά τα αμιγώς νεοφιλελεύθερα πολιτικά προσόντα, που απαιτεί η σύγχρονη τραπεζοκεντρική εφηρμοσμένη πολιτική.

Και υπ’ αυτήν την έννοια το συγκεκριμένο διήμερο των εγκαινίων της ΔΕΘ παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για διακονούντες της Πολιτική Επιστήμη, οι οποίοι θα ήθελαν να μελετήσουν το φαινόμενο της αναισχυντίας ως εφαλτηρίου δομήσεως επιτυχούς ευρωπαϊκής κυβερνητικής σταδιοδρομίας.

ΙΔΕΑ ΜΕ ΠΙΘΑΝΩΣ ΧΡΗΣΤΙΚΗ ΩΦΕΛΗΜΟΤΗΤΑ.

Επειδή η ΔΕΗ έχει πάψει προ πολλού να είναι δημόσιος οργανισμός και είναι πλέον τυπικά και ουσιαστικά ιδιωτική εταιρία, η συνεργασία του Υπουργείου οικονομικών μαζί της για την είσπραξη του επαίσχυντου φόρου είτε με την μορφή αναθέσεως έργου, είτε υπό την μορφή εντολής άνευ ανταλλάγματος, είτε όπως άλλως θελήσουν να το παρουσιάσουν, θα αποτελεί στην πραγματικότητα εξώδικη πράξη επιφέρουσα βλάβη (οικονομική) στους μισθωτές και ιδιοκτήτες, οι οποίοι δεν συμμετείχαν σ’ αυτήν, κατά την έννοια του σχετικού περί ανακοπής κεφαλαίου του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας.

Επομένως νομιμοποιείται κάθε μισθωτής ή ιδιοκτήτης να ασκήσει ανακοπή κατά του εμπεριέχοντος το «χαράτσι» λογαριασμού της ΔΕΗ και να ζητήσει με αίτηση ασφαλιστικών μέτρων την αναβολή πληρωμής του λογαριασμού μέχρις εκδόσεως οριστικής αποφάσεως επί της ανακοπής.

Βέβαια δεν είναι εύκολο να ενεργήσει έτσι ένας απλός πολίτης.

Μήπως όμως θα ήταν σκόπιμο να κινηθούν προς αυτήν την κατεύθυνση μαζικά οι ενώσεις καταναλωτών, ιδιοκτητών και να συμβάλλουν αφιλοκερδώς στην προσπάθεια οι Δικηγορικοί Σύλλογοι της χώρας;

Ερημοποίηση, εξαθλίωση, ρευστοποίηση….

Στα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης η αγοραία αντιδραστική προπαγάνδα εναντίον του τότε νεόδμητου ΠΑΣΟΚ υποστήριζε ότι ο σοσιαλισμός θα έπαιρνε, το σπιτάκι του μικρομεσαίου, το χωραφάκι του μικροαγρότη, ακόμη και την κατσίκα και το κοτέτσι της γιαγιάς στο χωριό.

Όπως ήταν φυσικό τίποτε από αυτές τις ανοησίες δεν επιβεβαιώθηκε, αλλά αντίθετα η πρώτη σοσιαλιστική κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου διπλασίασε τους μισθούς και τις συντάξεις, απογείωσε την επιχειρηματικότητα και ξαναζωντάνεψε την Ελληνική ύπαιθρο με τους Συνεταιρισμούς, τα Ολοκληρωμένα Μεσογειακά Προγράμματα και πληθώρα διαρθρωτικών αλλαγών στον αγροτικό τομέα (με Υπουργό Γεωργίας τότε τον μεθοδικό, αεικίνητο και τελειομανή Κώστα Σημίτη).

Αυτό λοιπόν, που αποτελούσε κακόβουλη συκοφαντία εναντίον των Σοσιαλιστών στην περίοδο 1974-1980, μοιάζει ότι αποτελεί πιθανότατη εξέλιξη, σαν συνέπεια της φαύλης πολιτικής των δεξιών κυβερνήσεων και μιας ομάδας καρεκλοθύρων, που αυτοαποκαλούνται σοσιαλδημοκράτες, αλλά στην πραγματικότητα δεν φαίνεται να είναι τίποτε σπουδαιότερο από φανφαρόνοι οπορτουνιστές.

Αφού λοιπόν οι δεξιές κυβερνήσεις λεηλάτησαν τα δημόσια ταμεία και έβαλαν σε τροχιά κατεδάφισης την οικονομία, την σκυτάλη ανέλαβε η παρούσα κατ’ ευφημισμόν και ψευδωνύμως αυτοαποκαλούμενη σοσιαλδημοκρατική κομπανία, η οποία φρόντισε να απαλλάξει τους προηγούμενους από τα βαρύτατα σκάνδαλά τους και αποδύθηκε σε μια πρωτοφανή διαδικασία απολύτου οικονομικής ερήμωσης και συνολικής περιουσιακής αποψίλωσης της χώρας.

Και έχοντας πλέον ολοκληρωθεί το οργανωτικό πλαίσιο για τη μεταβίβαση κάθε δημόσιου περιουσιακού στοιχείου σε αλλοδαπούς κερδοσκόπους φαίνεται ότι εξελίσσεται ένα παράλληλο σχέδιο εξόντωσης της ελληνικής επιχειρηματικότητας, απόλυτης εξαθλίωσης του εργατικού δυναμικού και αρπαγής και παράδοσης σε ξένους ενδιαφερομένους και της ιδιωτικής ακίνητης περιουσίας, η οποία έχει μάλιστα προεκτιμηθεί στα 400 δις ευρώ.

Συγκεκριμένα:

Η ελληνική επιχειρηματικότητα πνέει τα λοίσθια και θα δεχθεί την χαριστική της βολή με την εγκατάσταση των ξένων εταιριών, οι οποίες κατά παραβίαση κάθε κανόνος περί αθεμίτου ανταγωνισμού, θα ιδρύονται με φαστ-τρακ, θα χαίρουν ειδικού προνομιακού καθεστώτος και θα τυγχάνουν ειδικών επιδοτήσεων και δανειοδοτήσεων, όπως ήδη απαιτούν και μεθοδεύουν με την Κυβέρνηση Γερμανοί αξιωματούχοι. Χαρακτηριστικό είναι λόγου χάριν, ότι πληθώρα μικρών και μεγάλων μονάδων φωτοβολταϊκών ελληνικού επιχειρηματικού ενδιαφέροντος λιμνάζουν επί χρόνια στα βαλτόνερα της κρατικής κωλυσιεργίας και εσχάτως φρενάρονται επ’ αόριστον από δήθεν τεχνική αδυναμία της ΔΕΗ, την ώρα που η sui generis κυβέρνηση σπεύδει να ικανοποιήσει τις σχετικές κερδοσκοπικές ορέξεις μεγάλων Γερμανικών ομίλων.

Όταν λοιπόν οι χρεοκοπημένες ελληνικές επιχειρήσεις παντός είδους θα έχουν περιέλθει στις καταχρεωμένες ελληνικές τράπεζες, τότε ξένες πολυεθνικές εταιρείες θα μπορούν να τις αγοράζουν είτε ως σύνολο επισφαλειών, είτε ως κατ’ ιδίαν απαξιωμένα αντικείμενα.

Έχουμε επισημάνει παλαιότερα ότι όποιος Γερμανός τραπεζίτης, Τούρκος πατριώτης ή πολυχρονεμένος Εμίρης αγοράσει την Αγροτική Τράπεζα θα βρεθεί αυτομάτως με υποθηκευμένο το σύνολο σχεδόν των αγροτικών εκμεταλλεύσεων εγκατελειμμένων στην απόλυτη δικαιοδοσία του.

Παρόμοια κατάσταση εξελίσσεται σε κάθε είδους και μεγέθους ιδιωτικά ακίνητα.

Με γοργούς ρυθμούς οι ιδιοκτήτες τους αποστερούνται των όποιων εισοδημάτων ή αποταμιεύσεών τους. Στην επόμενη φάση είτε οι τράπεζες είτε οι εφορίες θα επισπεύσουν την αποξένωσή τους από τις ακίνητες ιδιοκτησίες τους και τέλος αλλοδαπές εταιρείες real estate θα αγοράσουν μαζικά αυτά τα ακίνητα προκειμένου να τα «αξιοποιήσουν» παντοιοτρόπως. Μπορεί κάποιοι νεόπλουτοι συμπατριώτες μας να αγοράζουν κατοικίες στο Λονδίνο και την Ν.Υόρκη, όμως υπάρχουν χιλιάδες Βαλκάνιοι, Ρώσσοι, Δυτικοευρωπαίοι και Αμερικανοί, που ενδιαφέρονται να αγοράσουν σπίτια σε όλη την Ελλάδα και όχι μόνο σε παραθαλάσσιες περιοχές.

Τα ανωτέρω αποτελούν ευφάνταστα σενάρια κάποιων κοινών συκοφαντών και καταστροφολόγων; Μακάρι.

Είναι κακόβουλες φαντασιώσεις από κάποιες κακόπιστες «Κασσάνδρες»; Πολύ θα θέλαμε να ήταν έτσι.

Η κυβέρνηση βεβαίως διαρρηγνύει τα ιμάτιά της ότι δρά με αποκλειστικό γνώμονα τα εθνικά συμφέροντα και με μοναδικό οδηγό το πατριωτικό καθήκον χάριν του οποίου θυσιάζει το πολιτικό της μέλλον και απαιτεί και γι’ αυτό από τον λαό να αποδεχθεί την ολοκληρωτική του εξαθλίωση.

Δεν έχουμε λόγους να αμφισβητήσουμε τις αγνές προθέσεις κανενός.

Όμως στην πολιτική δεν έχουν αξία οι προθέσεις, αξία έχει το αποτέλεσμα.

Η Κυβέρνηση μπορεί να ισχυρίζεται ότι επιτελεί εθνοσωτήριο έργο, αλλά προς το παρόν κλείνουν επιχειρήσεις, εξανεμίζονται περιουσίες, καταστρέφονται νοικοκυριά.

Όλοι θα θέλαμε να πιστέψουμε τις αμήχανες διαβεβαιώσεις του Προέδρου και του Αντιπροέδρου της Κυβέρνησης, ότι με τις φαεινές ιδέες και τις τολμηρές αποφάσεις τους σώζουν τη χώρα από την χρεοκοπία. Όμως μέχρι στιγμής η εθνική οικονομία φαίνεται να είναι ένα βήμα πριν τον επιθανάτιο ρόγχο, οι πολίτες έρχονται αντιμέτωποι με το φάσμα της απόλυτης δυστυχίας, επισπεύδεται η αδιαφανής ρευστοποίηση δημόσιας περιουσίας, που οικοδομήθηκε με τον ιδρώτα πολλών γενεών, ταπεινώνεται η αξιοπρέπεια της χώρας από αγενείς εταίρους και κακόβουλους συμμάχους.

Και το ζήτημα δεν είναι αν πρέπει να μείνουμε στην ευρωζώνη ή να ξαναγυρίσουμε στη δραχμή. Το ζήτημα είναι ότι προωθούνται πολιτικές, που ασχέτως προθέσεων και αιτιολογικών εκθέσεων γυρνούν την Ελλάδα στην εποχή της δουλοπαροικίας και την καθιστούν άθλιο προτεκτοράτο και καταδικάζουν τους Έλληνες σε σκλάβους ξένων αφεντικών μέσα στον ίδιο τους τον τόπο.

Κάθε δουλειά λοιπόν έχει τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματά της. Όσοι λοιπόν επιλέγουν να ασχοληθούν με τα κοινά, οφείλουν να γνωρίζουν ότι δεν μπορούν να αποφύγουν την κρίση του λαού και την αξιολόγηση της ιστορίας.

Αμφότεροι σκληροί και άτεγκτοι κριτές που δεν ενδιαφέρονται για τις προθέσεις και τα κίνητρα, αλλά για τα υλικά αποτελέσματα.

Και ακόμη και αν κάποιοι εμφορούμενοι από κυνισμό και κοινωνική αναλγησία πιστεύουν ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, ας μην λησμονούν τη ρήση του συντηρητικού μεν, αλλά ευφυούς Δημοσθένη πριν από 2300 χρόνια:

«Έκαστον των πριν υπαρξάντων συμφώνως προς το τελευταίον εκβάν κρίνεται».

Με απλά λόγια στην πολιτική εκ του τελικού αποτελέσματος κρίνονται και επί τη βάσει και μόνον αυτού αξιολογούνται λόγια, προθέσεις, ιδέες, πολιτικές πρωτοβουλίες και κυβερνητικές πρακτικές.

Ηθικό δίδαγμα ελληνορθόδοξης σωτηριολογικής σκοπιμότητος:

Φίλοι πολιτικοί μετανοείτε, ήγγικε γαρ η ώρα της κρίσεως…

Εγγράφει προσημείωση για επόμενος Αντιπρόεδρος ο κος Λοβέρδος;

«Tο ένα εκατομμύριο δημοσίων υπαλλήλων, που ταλαιπωρούν δέκα εκατομμύρια πολίτες με την βεβαιότητα ότι ο δημόσιος τομέας είναι ισόβιος, μας έφτασαν εδώ που μας έφτασαν».

«Tο ισχύον Σύνταγμα αποτελεί την πρώτη 'γραμμή Μαζινό' υπέρ της γραφειοκρατίας».

"Εάν δεν είσαι αριστερός, σε πεθαίνουν σε δύο ημέρες. Ό,τι γινόταν μετά τον εμφύλιο, αντεστράφη μετά τη μεταπολίτευση "
Τάδε έφη κος Λοβέρδος

Πάρα πολύ συχνά τα τελευταία χρόνια και καθημερινά πλέον το τελευταίο διάστημα παρακολουθώντας το δημόσιο λόγο στελεχών της Κυβέρνησης, αλλά και της αντιπολίτευσης, αναρωτιέμαι αν αυτοί οι άνθρωποι διατηρούν καμιά ανάμνηση της παλαιότερης πολιτικής τους εικόνας ή πολύ χειρότερα αν ακούνε τα λεγόμενά τους.

Οι τελευταίες δηλώσεις του κου Λοβέρδου με άφησαν ειλικρινά εμβρόντητο.

Αν μη τι άλλο ο συγκεκριμένος πολιτικός είχε επί χρόνια δημιουργήσει την εικόνα του σοβαρού, μετρημένου και κόσμιου ανδρός, χαρακτηριστικά που ούτως ή άλλως συνάδουν με τον ακαδημαϊκό χώρο από τον οποίο προέρχεται.

Έχω την αίσθηση ότι η εικόνα αυτή έγινε κυριολεκτικά συντρίμμια με την απρόκλητη αμετροεπή επίθεσή του εναντίον μιας πολυτρόπως και πανταχόθεν βαλλόμενης επαγγελματικής ομάδας.

Μετά την σύναψη των γνωστών δανειακών συμφωνιών και προϊούσης της εφαρμογής των ερήμην του Ελληνικού Λαού ανειλημμένων επαχθών υποχρεώσεων έχουμε συνηθίσει την θλιβερή εικόνα Κυβερνητικών παραγόντων, που στοχοποιούν μεθοδευμένα και λοιδορούν συστηματικά διάφορους επαγγελματικούς κλάδους, τους οποίους «τακτοποιούν», «αναμορφώνουν», «απελευθερώνουν» και πάντως κατ’ ουσίαν εξαθλιώνουν.

Δεν είναι λοιπόν ούτε ο πρώτος, ούτε ο τελευταίος που επιδίδεται στο μοντέρνο αυτό είδος πολιτικού σπορ, που συνίσταται στην ωσεί εξ αποκαλύψεως εξύβριση των ψηφοφόρων.

Είναι όμως ο μόνος, που επιτέθηκε τόσο βίαια, τόσο ισοπεδωτικά και τόσο πικρόχολα, συνδυάζοντας την επίθεσή του με απαξιοτική αναφορά στο ισχύον Σύνταγμα και ανιστόρητες συκοφαντίες κατά του προοδευτικού χώρου.

Είναι βέβαιο ότι ο δημοσιοϋπαλληλικός κόσμος δεν είναι παραδεισένιος.

Όμως σίγουρα δεν είναι συλλήβδην και αθρόως όλοι ανεξαιρέτως οι δημόσιοι υπάλληλοι πρωταγωνιστές της διαχρονικής ταλαιπωρίας του Ελληνικού λαού, ούτε είναι αυτοί οι υπεύθυνοι, που έφθασε εδώ ο τόπος.

Διότι η σημερινή τραγική κατάσταση της οικονομίας οφείλεται πρωτίστως και μάλλον αποκλειστικά στη φαύλη διαχείριση, στην καταλήστεψη των δημοσίων ταμείων, στην ανοχή της διαφθοράς, ζητήματα για τα οποία αρμόδιος και υπόλογος είναι ο πολιτικός κόσμος με πρώτους και καλλίτερους όσους εθήτευσαν σε κυβερνητικές θέσεις.

Η δε απόδοση των υπαλλήλων, η συμπεριφορά και τα τοιαύτα υπήρξε πάντοτε ανάλογη με το σύστημα οργάνωσης και λειτουργίας των υπηρεσιών, καθώς και με τις κατευθύνσεις της εκάστοτε πολιτικής και διοικητικής ηγεσίας.

Έκπληξη εξ άλλου προκαλεί η όψιμη ανακάλυψη του κου Λοβέρδου ότι «το Σύνταγμα είναι το οχυρό της γραφειοκρατίας». Θα περίμενε κανείς από κάποιον, που μετέχει της Ακαδημαϊκής εξειδίκευσης και της πολιτικής εξουσίας, ότι από το 1975 μέχρι σήμερα θα είχε αναλάβει σε ανύποπτο χρόνο πρωτοβουλία για τον όποιο αναγκαίο εκσυγχρονισμό του συντάγματος μέσω της ενδεδειγμένης θεσμικής διαδικασίας και όχι με επιστημονικά άναρθρες κραυγές εξυπηρετικές εφήμερων πολιτικών σκοπιμοτήτων.

Και βεβαίως αλγεινή αίσθηση προξενεί ο ανιστόρητος παραλληλισμός της μακράς μαύρης μετεμφυλιοπολεμικής περιόδου και των διώξεων, που υπέστησαν οι προοδευτικοί (όχι μόνον οι αριστεροί)πολίτες, με την μεταπολιτευτική διαβίωση των ψηφοφόρων του συντηρητικού χώρου.

Ποιά σχέση μπορεί να έχουν αλήθεια οι εξορίες, οι φάκελοι, τα πιστοποιητικά πολιτικών φρονημάτων, η στρατιωτική δικτατορία, με την Δημοκρατία της περιόδου 1974-2009;

Απλώς για να θυμούνται οι παλιότεροι και να μαθαίνουν οι νεότεροι θα υπενθυμίσουμε ότι τουλάχιστον μέχρι το 1960 ακόμη και η ανάγνωση μιας κεντρώας εφημερίδας, όπως λ.χ «ΤΑ ΝΕΑ», αποτελούσε στοιχείο πολιτικού στιγματισμού όχι μόνο στην επαρχία, αλλά και στις γειτονιές της Πρωτεύουσας. Έτσι ήταν προτιμότερο να την προμηθεύεται κανείς από περίπτερα του κέντρου της Αθήνας και μάλιστα από ειδικούς περιπτεράδες, που φρόντιζαν προτού την δώσουν στον αγοραστή να την διπλώνουν «συνωμοτικά» με τον τίτλο προς τα μέσα.

Ειρίστω εν παρόδω ότι ο κος Λοβέρδος ως Καθηγητής Πανεπιστημίου χρημάτισε και ο ίδιος δημόσιος υπάλληλος, αλλά και ως Υπουργός επίσης δημόσιος υπάλληλος λογίζεται.

Είναι λοιπόν κάπως οξύμωρο και πάντως ιδιαίτερα κοροϊδευτικό να ακούει κανείς κάποιον ο οποίος καίτοι δημόσιος λειτουργός συνυπεύθυνος για τα όποια στραβά της δημόσιας διοίκησης καθυβρίζει το δημοσιοϋπαλληλικό σώμα, καίτοι Συνταγματολόγος μέμφεται τις προστατευτικές δημοκρατικών δικαιωμάτων συνταγματικές διατάξεις και παρότι τιμήθηκε κατ’ επανάληψη από τον προοδευτικό χώρο πολιτευόμενος υπό την σκέπη ενός Σοσιαλιστικού Κινήματος να υπεραμύνεται αβασίμως της δεξιάς πλαστογραφώντας την πρόσφατη πολιτική ιστορία.

«Ποίον έπος φύγεν έρκος οδόντων» κε Λοβέρδε ;

Αυτή και μόνη η αδυναμία της Κυβέρνησης, της οποίας διατελείτε σημαίνον στέλεχος, να τιμωρήσει τους λυμεώνες της δημόσιας περιουσίας και η κατ’ ουσίαν υπόθαλψη της διαφθοράς διά του οριστικού κουκουλώματος των σκανδάλων, αποτελεί υπέρτατο όνειδος για τον πολιτικό κόσμο της χώρας, που του αποστερεί το δικαίωμα να καταφέρεται απαξιοτικά εναντίον οποιουδήποτε άλλου επαγγελματικού χώρου.

Όσο για το Σύνταγμα προτού μιλήσουμε για την προστασία της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων, ( η οποία σημειωτέον αποτελεί δημοκρατική κατάκτηση της αστικής τάξης) θα ήταν ενδιαφέρον να μαθαίναμε την ολοκληρωμένη άποψη των κυρίων Καθηγητών της κυβερνητικής πλειοψηφίας, αλλά και της αξιωματικής αντιπολίτευσης, επί θεμάτων ανθρωπίνων δικαιωμάτων, εθνικής κυριαρχίας, δημοκρατικών λειτουργιών, ανδρομικότητος της φορολογικής, ασφαλιστικής νομοθεσίας κ.λ.π.

Και βέβαια πολύ ενδιαφέρον θα ήταν για τους ψηφοφόρους και ιδιαίτερα για τα ιστορικά μέλη του ΠΑΣΟΚ (αυτά που στρατεύθηκαν το 1974 και όχι όσους το ανακάλυψαν μετά το 1985, ήτοι εκ του ασφαλούς στη δεύτερη κυβερνητική του θητεία) ποιό ακριβώς είναι το πολιτικό-ιδεολογικό πλαίσιο της Κυβέρνησης και των κατ’ ιδίαν στελεχών της και ποιο ακριβώς είναι το συνολικό πολιτικό τους όραμα για το μέλλον αυτής της ταλαίπωρης πατρίδας.

Διότι ως γνωστόν το πολιτικό πρόγραμμα του Σοσιαλιστικού Κινήματος δεν συμβαδίζει με την εφαρμοζόμενη πολιτική, ο δε οψίμως αρθρούμενος πολιτικός λόγος είναι ευθέως αντίθετος με την εν γένει προεκλογική ρητορεία του όλου πολιτευόμενου ΠΑΣΟΚ με αποτέλεσμα να προκύπτει μια ελαφρά σύγχυση στο εκλογικό σώμα.

Σε κάθε περίπτωση, αν μου επιτρέπεται μια ειλικρινώς φιλική συμβουλή, θα έλεγα σε όλους τους κυβερνητικούς παράγοντες ότι όλοι οι αναξιοπαθούντες επαγγελματικοί κλάδοι έχουν ανάγκη μάλλον από λόγους παρηγοριάς και ελπίδας και όχι από ύβρεις και απειλές, των οποίων εσχάτως γίνονται καθημερινοί αποδέκτες.