Ως εδώ και μη παρέκει…

Έφη ο Ζευς:… τον μη δυνάμενον αιδούς και δίκης μετέχειν κτείνειν ως νόσον πόλεως.

(Πλάτων, Πρωτ. 322d)

Σύμφωνα με μια ευρέως υποστηριζόμενη επικοινωνιακή ανοησία ο πολιτικός κύκλος της μεταπολίτευσης έχει κλείσει και πρέπει να ανοίξει ένας νέος.

Η μπουρδολογία αυτή συνοδεύεται συνήθως και από μια συκοφαντική λασπολογία ενάντια στη γενιά του Πολυτεχνείου, που δήθεν οδήγησε την μεταπολιτευτική Ελλάδα στο σημερινό της κατάντημα.

Ουδέν δολιότερο όλων αυτών.

Η θεωρία του πολιτικού κύκλου θα είχε ενδεχομένως κάποια αξία αν τα συμπτώματα οικονομικοπολιτικής παρακμής αφορούσαν μόνο την περίπτωση της χώρας μας και όχι ολόκληρη την ΕΕ, ολόκληρο το δυτικό κόσμο.

Τα δε περί της γενιάς του Πολυτεχνείου θα μπορούσαν να έχουν κάποια στοιχειώδη σοβαρότητα, αν τα μέλη αυτής της γενιάς είχαν αξιόλογη συμμετοχή στην διακυβέρνηση της Ελλάδας από το 1974 μέχρι σήμερα.

Όμως οι παροικούντες αυτόν τον τόπο γνωρίζουν καλά ότι η λεγόμενη γενιά του Πολυτεχνείου είχε ευρεία συμμετοχή στους κοινωνικούς αγώνες, στους αγώνες για την παλινόρθωση και την εδραίωση της δημοκρατίας, στην ίδρυση του ΠΑΣΟΚ και την στήριξη του Ανδρέα Παπανδρέου. Έτερον ουδέν.

Στη συνέχεια μετά το 1985, οπότε το ΠΑΣΟΚ μετά τη δεύτερη εκλογική του νίκη κατοχυρώθηκε ως κόμμα εξουσίας, κατέστη πώλος προσέλκυσης νέων, «απόλεμων» πολιτικάντηδων, που συνέρρεαν από όλο το πολιτικό φάσμα εκμεταλλευόμενοι την χαλαρή οργανωτική δομή του Κινήματος. Έτσι στο πρώτο διάστημα στις κυβερνήσεις του Α.Παπανδρέου κυριαρχούσε η γενιά η δική του, ενώ στις επόμενες τη μερίδα του λέοντος σε κυβερνητικούς θώκους κατέλαβε με ρεσάλτο στην κορυφή της κομματικής πυραμίδας η γενιά των λεγόμενων «σαραντάρηδων». Οι περισσότεροι από αυτούς δεν είχαν καμιά συμμετοχή στους λαϊκούς αγώνες, ήταν στην πλειοψηφία τους ιδεολογικά ανερμάτιστοι και προέβαλαν σαν ουσιαστικό τους προσόν την αμφιβόλου μεγέθους ακαδημαϊκή τους καριέρα ή την ιδιότητα του εν Εσπερία σπουδάσαντος «τεχνοκράτη».

Κάτι τέτοιοι, όπως ήταν φυσικό επόμενο, δεν είχαν κανένα συνειδησιακό πρόβλημα να μεταπηδήσουν από τον σοσιαλισμό στην σοσιαλδημοκρατία και εσχάτως από την σοσιαλδημοκρατία στον νεοφιλελευθερισμό ή όπου αλλού επιτάσσει η προσωπική τους καλοπέραση.

Σήμερα λοιπόν για να διασώσουν την προσωπική τους εικόνα όσοι βρίσκονται για πρώτη φορά σε κυβέρνηση προφασίζονται ότι «πληρώνουν» την κακή διαχείριση των προηγούμενων κυβερνήσεων από τη μεταπολίτευση και εντεύθεν, όσοι συμμετείχαν σε προγενέστερες κυβερνήσεις παριστάνουν τον αμνό τον «φέροντα τις αμαρτίες της γενιάς του Πολυτεχνείου» και οι αθλιότεροι όλων δεν διστάζουν να επιρρίπτουν ευθύνες για τον σημερινό οικονομικό εκτροχιασμό ακόμη και στον αείμνηστο Ανδρέα Παπανδρέου.

Πλανώνται πλάνη οικτρά, αν βαυκαλίζονται ότι με τούτα και με κείνα θα αποφύγουν τις βαρύτατες πολιτικές και εθνικές τους ευθύνες για την κατάντια της οικονομίας και την άνευ όρων παράδοση της Ελλάδας στα νύχια των αδίστακτων κερδοσκοπικών δανειστών της.

Ο έλληνας πολίτης δεν εξαπατάται άλλο. Γνωρίζει ότι ο κύκλος της μεταπολίτευσης με τα αγωνιστικά αιτήματα για ψωμί-παιδεία- ελευθερία, τουτέστιν δουλειά, κοινωνικές παροχές και δημοκρατικά δικαιώματα δεν έκλεισε ποτέ γιατί ποτέ αυτά τα αιτήματα δεν δικαιώθηκαν μέχρι τώρα.

Αντίθετα ο κύκλος, που έκλεισε πραγματικά είναι ο κύκλος των πολιτικών καιροσκόπων, που παρεισέφρησε αβρόχοις ποσί στην πολιτική και διεπλάκη διαχρονικά με τα διεθνή κέντρα πολιτικής και οικονομικής εξουσίας, ώστε να οδηγηθεί τελικώς η χώρα στον βρόχο της αποικιοκρατικής εξάρτησης.

Ο Πλάτων στον Πρωταγόρα εμφανίζει τον Δία να νομοθετεί μέσω του Ερμή ότι όποιος δεν πολιτεύεται με αιδώ και δικαιοσύνη θα πρέπει να υπόκειται στην θανατική ποινή, καθότι αποτελεί θανάσιμη ασθένεια για οποιαδήποτε πολιτεία.

Αιδώς είναι η ντροπή που ως απόρροια της συνείδησης λειτουργεί αποτρεπτικά στον πολίτη πρίν από την εκδήλωση μιας αντικοινωνικής συμπεριφοράς, ενώ η ντροπή που τον καταλαμβάνει μετά την τέλεση μιας κακής πράξης ονομάζεται αισχύνη. Και στις δυο περιπτώσεις προϋποτίθεται ύπαρξη συνείδησης απαραίτητου στοιχείου για την κοινωνική προσαρμοστικότητα των κοινωνών, οι οποίοι περαιτέρω προς συντήρηση του κοινωνικού ιστού απαιτείται να έχουν υψηλή αίσθηση δικαίου, βάσει του οποίου να συμβιούν και να προσδιορίζουν τις μεταξύ των σχέσεις.

Αυτό ακριβώς, που βίωσε ο ελληνικός λαός τα τελευταία χρόνια είναι πολιτικοί, που στερούνται παντελώς αιδούς, που δεν αισθάνονται καμία αισχύνη για τις ανομίες τους και που ακόμη και όταν βοά ο τόπος για τα σκάνδαλά τους καταφέρνουν να αποφεύγουν την καταισχύνη μεθοδεύοντας την συγκάλυψη των βλαπτικών για την πολιτεία δραστηριοτήτων τους.

Και από την άλλη πολιτικοί που ακόμη και αν υποτίθεται ότι αγωνίζονται για τη «σωτηρία της πατρίδας» δεν διστάζουν να κατανέμουν τις ευθύνες και τα βάρη με κοινωνικά άδικο τρόπο και δεν ερυθριούν να αναρριχώνται υποσχόμενοι «λαγούς με πετραχήλια» στον κοσμάκη και στη συνέχεια να επιτίθενται με πρωτοφανή σκληρότητα στις ασθενέστερες οικονομικά ομάδες προκειμένου να καλύψουν τα ελλείμματα, που δημιούργησαν συγκεκριμένα τρωκτικά του δημόσιου κορβανά.

( Ευτυχώς, που ο Πλάτωνας απεβίωσε πριν από μερικές χιλιάδες χρόνια και ο Δίας έπαψε πια να εξουσιάζει τις τύχες των βροτών...).

Και κάτι ακόμα.

Η γενιά του Πολυτεχνείου αγωνίστηκε με το όραμα ενός κοινωνικού κράτους δικαίου.

Οι μεταλλαγμένοι ιδεολογικά ασπόνδυλοι πολιτικοί, που παρεισέφρησαν με αλεξίπτωτο στις κομματικές ηγεσίες κατά την τελευταία δεκαετία στην αρχή ευτέλισαν την Δικαιοσύνη και κατάργησαν κάθε έννοια δικαίου.

Στη συνέχεια αποδόμησαν τις κοινωνικές κατακτήσεις και διέλυσαν τον κοινωνικό ιστό.

Πρόσφατα πλέον κατήργησαν αυτή καθεαυτή την έννοια του κράτους, αφού παρέδωσαν χωρίς δισταγμό την άσκηση της εκτελεστικής και εν πολλοίς της νομοθετικής εξουσίας σε διευθυντήρια, που εδρεύουν εκτός συνόρων. ( Πώς αλλιώς άραγε εκτός από κατάλυση της κρατικής οντότητος θα μπορούσαν να ερμηνευθούν οι καθημερινές δημόσιες δηλώσεις των διαφόρων υπουργών, όπως π.χ του κου Υπουργού Εργασίας, ότι συντάσσουν νομοσχέδια καθ’ υπαγόρευση της «τρόικας» και περιορίζονται στο ρόλο του εκτελεστικού οργάνου των οδηγιών των κερδοσκοπικών δανειστριών «αγορών»;)

Ε, λοιπόν ας γνωρίζουν όσοι μεταπολιτευτικά απεδείχθησαν μέγιστα ιδιοτελείς ή εν πάση περιπτώσει ήκιστα άξιοι των περιστάσεων, ότι η γενιά του Πολυτεχνείου δεν αγωνίσθηκε ενάντια στα τανκς του Ιωαννίδη και στις αύρες του Καραμανλή για να παραδώσει τη χώρα στην αδηφάγο βουλιμία των ντόπιων και ξένων τυχοδιωκτών.

Για κακή τους τύχη είναι ακόμα εδώ, είναι ακόμη ζωντανή και κυρίως δεν έχει κλείσει τον κύκλο της.

Αντίθετα ο κύκλος εκείνων των ιδεολογικών οραμάτων και των πολιτικών προταγμάτων παραμένει ανοικτός και μάλιστα διευρύνεται με νεότερες γενιές, που δεν εξαπατούνται άλλο και δεν στέργουν να αλλοτριωθούν περαιτέρω.

Από αυτές τις νεότερες υγιείς δυνάμεις του τόπου, αλλά και των άλλων χωρών της γηραιάς ηπείρου, σύντομα θα αναδειχθούν νέες εθνικές ηγεσίες, που σίγουρα δεν θα δικαιώσουν τις χολερικές ολοκληρωτικές προβλέψεις του κου Μπαρόζο, ούτε βέβαια και τις φρούδες ελπίδες κάποιων μίζερων εραστών του Μπερλουσκονισμού.

Τρομοκρατείστε τους τρομοκράτες της Υγείας.

Εντρομος παρακολουθεί ο κατατρεγμένος πολίτης τις πολύμηνες διαπραγματεύσεις του Υπουργείου Υγείας με μια απίθανη συντεχνία κρατικοδίαιτων επιχειρηματιών, που απειλούν με φυσική εξόντωση τους ασθενείς των δημοσίων νοσοκομείων, προκειμένου να εκβιάσουν την είσπραξη χρημάτων, τα οποία σε μεγάλο ποσοστό αποτελούν προϊόν οικονομικών εγκλημάτων.

Όλοι γνωρίζουν ότι πέραν του πλιάτσικου των δομημένων ομολόγων, είχε στηθεί ένα διαρκές μεγάλο φαγοπότι στο χώρο της δημόσιας υγείας με συνδαιτυμόνες φαρμακευτικές εταιρίες, φαρμακαποθήκες, ιδιωτικές κλινικές, φαρμακοποιούς και επίορκους γιατρούς. Και όλα αυτά με την ύποπτη ανοχή αρμοδίων Υπουργών Υγείας και Διοικητών νοσοκομείων.

Σε μια οποιαδήποτε στοιχειωδώς ευνομούμενη πολιτεία οι ελεγκτικές και διωκτικές αρχές του κράτους θα είχαν ήδη εξοντώσει τις γκαγκστερικές επιχειρήσεις και θα είχαν στείλει στο φυσικό τους χώρο, πίσω από τα «κάγκελα», όλα αυτά τα κοινωνικά βδελύγματα, Αντ’ αυτού εμβρόντητος όμως ο ελληνικός λαός βλέπει αυτά τα νοσηρά ανθρωποειδή να αυθαδιάζουν ασύστολα απέναντι στην κυβέρνηση και να εκβιάζουν απροκάλυπτα τους αρμόδιους υπουργούς, κρατώντας όμηρο το εθνικό σύστημα υγείας και παίζοντας ξεδιάντροπα με τη ζωή των δυστυχισμένων ασθενών.

Αίσχος!!!

Την ώρα, που χωρίς τον παραμικρό ενδοιασμό καλείται ο φτωχός μεροκαματιάρης και ο πεινασμένος συνταξιούχος να υποστεί αιματηρές θυσίες για να πληρωθούν οι διεθνείς τοκογλύφοι, δεν δικαιούται ουδείς κυβερνητικός παράγων να διαπραγματεύεται με απατεώνες, οι οποίοι μάλιστα έχουν εξελιχθεί σε κοινωνικούς τρομοκράτες.

Οφείλει λοιπόν η κυβέρνηση εδώ και τώρα:

Να επιτάξει το απαραίτητο ιατροφαρμακευτικό υλικό για την άμεση ομαλοποίηση του εθνικού συστήματος υγείας.
Να κατάσχει συντηρητικά όλη την κινητή και ακίνητη περιουσία των υπόπτων εμπλεκομένων στο σκάνδαλο της υγείας.
Να διενεργήσει εξονυχιστικό έλεγχο σε όλες τις ύποπτες συναλλαγές, διατάσσοντας την απαγόρευση εξόδου από τη χώρα όλων των σχετιζομένων με τη προμήθεια φαρμάκων και την παροχή υπηρεσιών υγείας σε συνάφεια με το δημόσιο, καθώς και των διατελεσάντων υπουργών και διοικητών νοσοκομείων, καθόσον χρόνο διαρκεί ο έλεγχος.
Μετά το πέρας του ελέγχου να πληρώσει εις το ακέραιο όσους δεν παρανόμησαν και να επιβάλλει τις βαρύτατες των προβλεπομένων ποινών σε όσους εγκληματίες λεηλάτησαν με υπερτιμολογήσεις, μίζες και πάσης φύσεως απατεωνίες τα ασφαλιστικά και τα ευρύτερα δημόσια ταμεία.

Οποιαδήποτε άλλη κυβερνητική στάση είναι κατώτερη των περιστάσεων και θα συμβάλει στην καταστροφή όχι απλώς της ήδη καθημαγμένης οικονομίας, αλλά αυτής καθεαυτής της δημοκρατικής τάξης.

Μαίνονται οι δημοσιογραφικές παράγκες.

Ουδέποτε η τέταρτη εξουσία υπήρξε άμοιρος των αμαρτημάτων των άλλων τριών εξουσιών.

Και είναι κοινό μυστικό ότι το πλέον θανάσιμο των αμαρτημάτων είναι διαχρονικά η ιδιοτέλεια συνοδευόμενη από την απληστία.

Διότι θεωρητικά τουλάχιστον και οι τέσσερεις εξουσίες είναι λειτουργήματα, αλλά στην πράξη το σύστημα τιμωρεί αμείλικτα τους «ρομαντικούς» λειτουργούς, ενώ προωθεί και επιβραβεύει παντοιοτρόπως τους «έγκριτους επαγγελματίες»…

Στους ρομαντικούς λειτουργούς επιφυλάσσει ανέχεια, παραγκωνισμό και διώξεις, ενώ για τους «έγκριτους επαγγελματίες» ο δρόμος είναι ανθόσπαρτος γεμάτος δόξα και πλούτη.

Έτσι όπως είναι στημένο το υπάρχον καθεστώς αν είσαι μειωμένων προσόντων αλλά έχεις υπερβολικές φιλοδοξίες, οι τέσσερεις εξουσίες προσφέρουν πεδίο δόξης λαμπρόν.

Ιδιαίτερα η τέταρτη.

Ιδιαίτατα στην εποχή μας, που κινείται στον αστερισμό της διαπλεκόμενης παραγκούπολης (shanty town).

Είναι γνωστό άλλωστε ότι το χρήμα ακολουθεί τα τελευταία χρόνια υπόγειες διαδρομές που κινούνται ανάμεσα σε πολιτικές, επιχειρηματικές και δημοσιογραφικές παράγκες (το «τρίγωνο του διαβόλου»). Και αυτό δεν φαίνεται εύκολο να το αλλάξει ούτε η καλπάζουσα οικονομική κρίση ούτε οι καλές προθέσεις ορισμένων «ρομαντικών».

Γιατί δυστυχώς οι παράγκες μπορεί να είναι χαμηλές, ενδεχομένως και υπόγειες, αλλά φαίνεται να έχουν γερά θεμέλια.

Ας μη λησμονούμε ότι την τελευταία τουλάχιστον πενταετία οι απασχολούμενοι στα ΜΜΕ, και όχι μόνον αυτοί, ανήκαν σε δύο βασικές κατηγορίες.

Στους ένδοξους ενοίκους της «παράγκας», στους οποίους το σύστημα επιδαψίλευε προβολή και χλιδή άνευ προηγουμένου και σ’ αυτούς, που επιβίωναν έξω από την «παράγκα», αλλά ήξεραν να εφαρμόζουν ευλαβικά τον χρυσού κανόνα «βλέπε, άκου, σώπα»…

Με την τήρηση αυτού του κανόνα ακόμη και το πιο ανισόρροπο καθεστώς μπορεί να βρει τις ισορροπίες του.

Αν με την ομερτά γίνεται τόσο ισχυρή η παράγκα της μαφίας, φαντάσου πόσο ακαταμάχητη είναι η επιλεκτική ενημέρωση. Και αν μάλιστα η επίσημη επιλεκτική ενημέρωση συνδυαστεί με διασπορά χαλκευμένων φημών και στοχευμένης σεναριολογίας τότε μιλάμε για το απόλυτο όπλο, ανεκτίμητο για οποιαδήποτε κυβέρνηση. Αν έχει στη δούλεψή του μια στρατιά από «έγκριτους επαγγελματίες» εύκολα και ο χειρότερος «μπουχέσας» μπορεί να φαντάζει «Μέγας Ναπολέων».

Ενώ όμως με τις προηγούμενες κυβερνήσεις η δημοσιογραφική συντεχνία έζησε ημέρες δόξης και «προκοπής» και ως εκ τούτου συνήθιζε να βλέπει τον κόσμο «όμορφο, αγγελικά πλασμένο», φαίνεται ότι με την Κυβέρνηση Παπανδρέου κάπου στράβωσε η δουλειά.

Λίγο η ιδιοσυγκρασία του κου Παπανδρέου, λίγο που ανεστάλησαν τα δημόσια έργα, λίγο που γενικά περιορίσθηκε «η μαρμίτα» λόγω οικονομικής κρίσης, τα σύννεφα άρχισαν από νωρίς να μαζεύονται στο επικοινωνιακό στερέωμα.

Ώσπου προστέθηκε και η επιβολή φόρου 20% στις διαφημίσεις, ως κεραυνός σε μια ήδη ηλεκτρισμένη και βαριά φορτισμένη ατμόσφαιρα.

Αυτό πια δεν ήταν «η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι», ήταν η κλωτσιά στο βρώμικο καλοβολεμένο και καλοθρεμμένο πάτο του ποτηριού.

Φυσικό επακόλουθο από την άλλη κιόλας στιγμή να γίνει το «έλα να δείς» και «τρέξε να γλυτώσεις».

Οι απειλές για προσφυγή στα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια υπήρξαν η πλέον ήπια και αξιοπρεπής αντίδραση και ως εκ τούτου εκ προοιμίου αναποτελεσματική.

Έτσι προφανώς επελέγη η χρήση λιγότερο ευθείας, αλλά εκ πείρας περισσότερο συντόμου οδού.

Όλως αιφνιδίως και συμπτωματικώς η κυβέρνηση βρέθηκε αντιμέτωπη με μια σειρά «ανακαλύψεις» στοιχείων, που εμπλέκουν όλο και περισσότερο στελέχη του κόμματός της στα υπό διερεύνηση σκάνδαλα. Μέχρι σημείου, όπου στο μεν σκάνδαλο του Βατοπεδίου να φαντάζει λογικός ένας ιδιότυπος γαλαζοπράσινος συμψηφισμός, ενώ στο σκάνδαλο της Ζήμενς κοντεύει να αποκρυσταλλωθεί στην συνείδηση της κοινής γνώμης ότι οι Πράσινοι κυβερνητικοί παράγοντες πηγαινοέρχονταν στη Ζήμενς μόνο για να κάνουν «βρομοδουλειές», ενώ οι Βένετοι αξιωματούχοι δεν απέφευγαν τις συχνές συναντήσεις με τον κο Χριστοφοράκο μόνο για λόγους κοινωνικής ευπρεπείας και κυρίως διότι συμπτωματικά είχαν γειτονικά στασίδια στο ναό όπου ετύχαινε να απολαμβάνουν κοινού εσπερινού εκκλησιασμού. (Ενίοτε και όρθρου).

Και ενώ ο κος Σαμαράς τα έχει κάνει στην κυριολεξία «μπάχαλο» με αποτέλεσμα μόνο 18% να τον αξιολογούν ως κατάλληλο για πρωθυπουργό και με 18 ολόκληρες μονάδες να χωρίζουν αισίως την ΝΔ από το κυβερνών κόμμα, με αποτέλεσμα να έχει ξεσπάσει εσωκομματικό μακελειό. Όλοι εναντίον όλων. Εν τούτοις οι δημοσιογραφικές παράγκες ανακαλύπτουν μόνο ενδοκυβερνητικούς τριγμούς, ξαναζεσταίνοντας και αναμασώντας το γνωστό σήριαλ «Κατσέλη versus Παπακωνσταντίνου» και τούμπαλιν.

Εσχάτως δε μας προέκυψε και μια έντονα επικριτική διάθεση για την αναποφασιστικότητα και τις καθυστερήσεις στη λήψη μέτρων της Κυβέρνησης, σε συνδυασμό με μια αγνή ανησυχία για το βαθμό υλοποίησης των στόχων του σταθεροποιητικού προγράμματος και με μια όλως συμπτωματική αναμετάδοση δυσοίωνων προβλέψεων για το μέλλον της Ευρωζώνης και του ευρώ από γνωστά ξένα (κυρίως αγγλικά και γερμανικά) κακόπιστα έντυπα. Και όλα αυτά, τύχη πλέον κακή, ήρθαν και έδεσαν με μια απίθανη σκοτεινή φημολογία περί επικείμενης πτώχευσης της χώρας και πεντοχίλιαρων, που δήθεν τυπώνονται στο Χολαργό.

Θεωρούμε ότι τουλάχιστον η τελευταία υπόπτου προελεύσεως καταστροφολογία εκπορεύεται από ξένα κερδοσκοπικά κέντρα και σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να υποστηρίζεται από «Εφιάλτες» στο εσωτερικό της χώρας. Όμως θα είναι πολύ δύσκολο για την Κυβέρνηση να διαχειρισθεί το χρέος και την ανάκαμψη της οικονομίας, αν παράλληλα με τις πραγματικές αδυναμίες της, τις ατυχείς επιλογές, τους αναποτελεσματικούς χειρισμούς της και τις διαρκείς επιθέσεις των κερδοσκοπικών οίκων, έχει απέναντι και το δημοσιογραφικό κατεστημένο.

Και βεβαίως και εδώ δεν είναι η ίδια η κυβέρνηση άμοιρη λαθών ούτε ευθυνών.

Διότι αντί να χρησιμοποιήσει, όπως υποσχόταν προεκλογικά, νέα κανάλια διαφάνειας και ενημέρωσης των πολιτών, όπως το διαδίκτυο, οι κρατικοί ραδιοτηλεοπτικοί σταθμοί και τα τοιαύτα, την μεν διαφάνεια καθυστερεί να εμπεδώσει, το δε ιδιωτικό δημοσιογραφικό κατεστημένο εξακολουθεί να διευκολύνει στην περίπου μονοπωλιακή διαχείριση της καθημερινής ενημέρωσης.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι κεκλεισμένων των θυρών συνεδριάσεις των εξεταστικών επιτροπών. Αποτυχημένη πρακτική που καλλιεργεί την αίσθηση της διακομματικής πολιτικής συντεχνιακής συνωμοτικότητας στους πολίτες και καθιστά την κυβερνητική πλειοψηφία έρμαιο της «καλής» διάθεσης των μεγάλων καναλιών.

Ενώ αν οι συνεδριάσεις ήτανε δημόσιες και μεταδίδονταν σε πραγματικό χρόνο τουλάχιστον από το κανάλι της Βουλής και αν τα έγγραφα δημοσιεύονταν στο διαδίκτυο, κανείς δεν θα μπορούσε να παίζει παιχνίδια με υπουργούς και «ντουλαπάδες» ή με λίστες που τα ονόματα των αμαρτωλών δωρεοδόχων πότε εμφανίζονται και πότε εξαφανίζονται με «μπλάνκο» (αλλά πάντως παραμένουν κρυφά) και με φακέλους της δικογραφίας των οποίων αγνοείται η τύχη.

Δυστυχώς και σ’ αυτή την περίπτωση η Κυβέρνηση φαίνεται ότι θα πληρώσει ακριβά την ατολμία της να υλοποιήσει τις προεκλογικές της εξαγγελίες.

Ας πρόσεχε ή τουλάχιστον ας διορθώσει πλεύση όσο ακόμη υπάρχει καιρός…

Η σαπουνόφουσκα του σοσιαλ-λιμπεραλισμού…

Σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια φαρισαϊκής αποστασιοποίησης από το αμαρτωλό παρελθόν της παράταξής του, ο μοιραίος και άβουλος αρχηγός της ΝΔ επεστράτευσε τον ιδεολογικό φερετζέ του «κοινωνικού φιλελευθερισμού».

Δεν είναι η πρώτη φορά, που το ελληνικό συντηρητικό κόμμα επιχειρεί να διασκεδάσει την λαϊκή δυσαρέσκεια κερνώντας τους ψηφοφόρους του και τα ευρύτερα λαϊκά στρώματα με τον λωτό της αλλαγής ιδεολογικού προσανατολισμού.
Σχεδόν χωρίς εξαίρεση κάθε φορά μετά από την ομαλή ή ανώμαλη εκπνοή μιας κυβερνητικής του θητείας, που κατά τα ειωθότα δημιουργούσε τραυματικές εμπειρίες στο εκλογικό σώμα, οι «νέοι ηγέτες» ξεκινούσαν πάντα την ολική επαναφορά της παραταξιακής αρετής με βασική συνταγή την ανέξοδη και δημοσκοπικά πρόσφορη μεταβολή της ιδεολογικής του φυσιογνωμίας συνδυαζόμενη συχνότατα και με την επίσης ανέξοδη αλλαγή ονόματος και συμβόλων.

Έτσι μετά την μπαρούφα του «μεσαίου χώρου», που πολιτικά, οικονομικά, κοινωνιολογικά και ιδεολογικά παρέπεμπε στην απόλυτη ασάφεια, εφευρέθηκε η ασυναρτησία του σοσιαλ-λιμπεραλισμού, που προδίδει απλώς την απέλπιδα προσπάθεια να συγκαλυφθεί ένα ξαναζεσταμένο και επιβλαβές φαγητό με μια γαρνιτούρα, που προβλέπεται ότι θα γίνει της μόδας.

Ο φιλελευθερισμός ως μοντέλο οικονομικής και πολιτικής διακυβέρνησης είναι επαρκώς προσδιορισμένος και βεβαίως γνωστότατος στο δυτικό κόσμο.
Είναι ακριβώς το μοντέλο, που σε διάφορες μικρών αποκλίσεων παραλλαγές του επεκράτησε μετά τη Γαλλική επανάσταση και βοήθησε στα πρώτα χρόνια της αστικής δημοκρατίας στην απελευθέρωση των παραγωγικών δυνάμεων και την οικονομική ανάπτυξη πολλών έκτοτε γενεών. Είναι όμως ακριβώς το ίδιο σύστημα, που στην νεότερη έκδοσή του, ως νεοφιλελευθερισμός, ευθύνεται για την οικονομική εξαθλίωση των πλατιών λαϊκών μαζών, την τεράστια οικολογική καταστροφή, την απόλυτη απαξίωση των δημοκρατικών θεσμών, αλλά και αυτής καθεαυτής της ανθρώπινης προσωπικότητας.
Υπό τις παρούσες συνθήκες λοιπόν οικονομικής κρίσης, όπου προβλέπονται τεράστιες κοινωνικές αναστατώσεις εξ αιτίας της ολικής καταστροφής κάθε είδους κοινωνικής πρόνοιας και κοινωνικών κεκτημένων, είναι βέβαιο ότι ως κυρίαρχο αίτημα θα αναδειχθεί στο επόμενο διάστημα η αποκατάσταση του κοινωνικού κράτους.

Έτσι ο απλοϊκά σκεπτόμενος κος Σαμαράς σπεύδει να προλάβει την αναμενόμενη αυτή εξέλιξη ευελπιστώντας ότι, προσθέτοντας λίγο σοσιαλιστικό βερμπαλισμό στον παλιομοδίτικο φιλελευθερισμό του, αφ’ ενός αποστασιοποιείται αρκούντως από το πρόσφατο φαύλο κυβερνητικό παρελθόν, στο οποίο ασμένως και ο ίδιος συμμετείχε, αφ’ ετέρου θα μπορέσει να ξεγελάσει τους «χαζούς ψηφοφόρους», ώστε να ξαναεμπιστευθούν για σωτήρες τους ίδιους ανθρώπους και τις ίδιες κομματικές «παράγκες», που ενέχονται στην ραγδαία κοινωνική εξαθλίωσή τους.

Καλή ως σκέψη ενός συστημικού διαδόχου της Μαρίας Αντουανέτας. Απολύτως αφελής όμως ως ελπίδα ενός πολιτικού διαδόχου του κου Κώστα Καραμανλή.
Διότι με το βίο και την πολιτεία τους οι ανεκδιήγητες κυβερνήσεις Καραμανλή, και ιδιαίτερα η τελευταία (που ετίμησε με τις υπηρεσίες του και ο νυν αρχηγός) υπήρξαν εξαιρετικά καταστροφικές για τον τόπο και μοναδικά ζημιογόνες για την συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών.

Η αλγεινή λοιπόν τραυματική εμπειρία της δεινής πραγματικότητας, που βιώνουν οι χθεσινοί πολίτες του «μεσαίου χώρου», εμπειρία, που προϊόντος του χρόνου θα προσλαμβάνει εφιαλτικά χαρακτηριστικά δεν θα μπορεί να διασκεδασθεί από φθηνά ιδεολογήματα, πού μάλιστα στην ουσίας τους είναι εξόφθαλμα αντιφατικά.
Γιατί πράγματι οι έννοιες του κοινωνισμού (σοσιαλισμού) και του φιλελευθερισμού (λιμπεραλισμού) είναι περίπου εκ διαμέτρου αντίθετες και το να λέει κάποιος ότι εκπροσωπεί κάποιο ιδεολογικό υβρίδιο «κοινωνικού φιλελευθερισμού» είναι σαν να διατείνεται ότι διαθέτει κάποιο τύπο αρωματικής κοπριάς (με το συμπάθιο), όπου το αντίστοιχο του βιολογικού αποβλήτου είναι ο φιλελευθερισμός σερβιρισμένος εν προκειμένω με άρωμα κοινωνικότητας.

Και είναι πλέον ή βέβαιον ότι όλοι αυτοί, που έχουν βομβαρδισθεί μέχρι ασφυξίας από την δυσοσμία της κόπρου των στάβλων του Αυγεία δεν είναι εύκολο να ξεγελασθούν και να πλησιάσουν ξανά τα διάδοχα εξουσιαστικά περιττώματα, ιδιαίτερα όταν οι στάβλοι παραμένουν οι ίδιοι, απαράλλακτα και απελπιστικά ανέπαφοι….

Εξεταστικές επιτροπές: Αυτοκάθαρση ή αυτοεξευτελισμός;

Ένας από τους βασικούς νόμους του Μέρφυ είναι πως ότι ξεκινάει στραβά, μπορεί να πάει ακόμη χειρότερα.
Παρά τη μεγάλη δόση χιούμορ, που διακρίνει αυτούς τους κανόνες, δεν παύει να έχουν μια αξιοσημείωτη επαληθευσιμότητα, γιατί προφανώς προέρχονται από ενδελεχή παρατήρηση της ανθρώπινης ψυχολογίας και της κοινωνικής συμπεριφοράς.

Στην περίπτωση των εξεταστικών επιτροπών, ως εργαλείων αυτοκάθαρσης του πολιτικού συστήματος, ο εν λόγω κανόνας φαίνεται να βρίσκει την απόλυτη δικαίωσή του.
Είναι βέβαιο ότι το πράγμα ξεκίνησε εξαιρετικά στραβά, από τη στιγμή που σε πείσμα της κοινής λογικής και της συσσωρευμένης κακής εμπειρίας επελέγη ο δρόμος της αυτοκάθαρσης και ανατέθηκε σε αυτούς, που κατά τεκμήριο κάποιοι μεν είχαν «λερωμένη τη φωλιά τους» και οι υπόλοιποι όλα αυτά τα χρόνια χαζοβάραγαν βόλτες γύρω από τις «λερωμένες φωλιές» προσποιούμενοι τους ανήξερους.

Η κοινή λογική λέει ότι «κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει».
Και η κοινή κακή εμπειρία είναι πως στο πρόσφατο παρελθόν η «αυτοκάθαρση» στη δικαιοσύνη υπήρξε για κλάματα, αφού αμέσως μετά δικαστικοί λειτουργοί σαν τον κο Μπάγια υπέστησαν τις μύριες όσες χαλκευμένες ταλαιπωρίες, ενώ κάτι άλλοι τύπου Σανιδά τιμήθηκαν με τα ύψιστα αξιώματα.
Τουταυτό όμως συνέβη και στην περίπτωση της αυτοκάθαρσης στην Εκκλησία, όπου πάλι αμέσως μετά απ’ αυτήν το χριστεπώνυμο πλήρωμα, και όχι μόνο, πυρπολήθηκε από μία υπόθεση άφατου ηθικού σκανδαλισμού, ενώ το άρτι αυτοκαθαρθέν ιερατείο (του παναγιοτάτου Πατριάρχου συμπεριλαμβανομένου) δεν κατάφερε να διακρίνει το παραμικρό πνευματικού τύπου ατόπημα εκ μέρους των ανεκδιήγητων golden monk(ey)s.

Σε οποιαδήποτε άλλη χώρα με δύο παταγώδεις αποτυχίες στο παθητικό της η «αυτοκάθαρση» θα είχε διαγραφεί από το πολιτικό λεξιλόγιο, πολύ περισσότερο, που οι χώροι στους οποίους δοκιμάσθηκε όχι μόνο δεν ανέκτησαν την αξιοπρέπειά τους, αλλά μάλλον έχασαν και ότι ίχνη από αυτή τους είχαν απομείνει.
Δυστυχώς όμως στην Ελλάδα τα παθήματα δεν γίνονται εύκολα μαθήματα.

Έτσι η ιστορία του κτυπήματος της διαφθοράς στην πολιτική ξεκίνησε στραβά, πολύ στραβά, με το σύστημα της αυτοκάθαρσης. Επελέγη ο αποδεδειγμένα αλυσιτελής δρόμος των εξεταστικών επιτροπών και σ’ αυτές τοποθετήθηκαν εν πολλοίς τα ίδια πρόσωπα, που είχαν οδηγήσει σε φιάσκο τις προηγούμενες.

Και όπως είπαμε και στην αρχή αυτό που ξεκίνησε στραβά, το οργάνωσαν ακόμα στραβότερα. Τουτέστιν αποφάσισαν, όλως εξαιρετικώς σε σχέση με την κανονική ρύθμιση του κανονισμού της Βουλής, να συνεδριάζουν κεκλεισμένων των θυρών, επιτρέποντας μόνο την περιορισμένη δημοσιοποίηση των πρακτικών.
Αυτό είχε ως φυσικό επακόλουθο (κατά πάσα πιθανότητα σκοπούμενο) να διοχετεύονται στη δημοσιότητα αποσπασματικές πληροφορίες μέσω εκδοτικών και δημοσιογραφικών διαύλων κατά τεκμήριο τεθλασμένης και όχι ευθείας διαδρομής.

Έτσι φθάσαμε ήδη στο σημείο οι εξεταστικές επιτροπές να κινδυνεύουν να μετατραπούν σε θέατρα σκιών.
Αντί να αφήσουν απολύτως δημόσια μια υψίστης σπουδαιότητας πολιτειακή διαδικασία και αντί να βάλουν τουλάχιστον το κανάλι της Βουλής να μεταδίδει σε πραγματικό χρόνο όλα τα δρώμενα στις σχετικές συνεδριάσεις, αυτοί προτίμησαν να συντηρήσουν μια ομιχλώδη ατμόσφαιρα, που να ευνοεί την συσκότιση, την επιλεκτική ενημέρωση και εν τέλει τον αποπροσανατολισμό και την συγκάλυψη.
Αντί να περιορισθούν στο θεσμικό τους λειτούργημα και μέσα από τον ναό της δημοκρατίας να διδάξουν με τις συνεδριάσεις τους ήθος και σωφροσύνη στους πολίτες, οι κύριοι βουλευτές μας προτιμούν να αποκρύπτουν επιμελώς τα συλλογικώς τεκταινόμενα στις επιτροπές και να παριστάνουν κατά μόνας τα «τσουτσέκια» (=διασκεδαστές) των διαφόρων τηλεοπτικών παραθύρων.

Έτσι μετά τόσους μήνες συνεδριάσεων αντί της πολυπόθητης κάθαρσης αρχίζει να δημιουργείται για άλλη μια φορά η αίσθηση του άθλιου εμπαιγμού στον ελληνικό λαό. Και αντί της διάσωσης της τιμής της πολιτικής κινδυνεύει να εμπεδωθεί οριστικώς και αμετακλήτως ο απόλυτος εξευτελισμός της.

Κρίμα και άδικο για μία χώρα σαν την Ελλάδα, κρίμα και άδικο για ένα λαό σαν αυτόν να υποβάλλεται σ’ αυτή την ψυχολογική βάσανο… Όπως καληώρα με την περίπτωση του κου Σαμαρά όπου ο μπατζανάκης του ομολογεί πως τον ενημέρωνε ανελλιπώς για τα «άπλυτα» της Ζήμενς και (από την Πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλλα…) η ΝΔ απαντά ότι ο αρχηγός της δεν είχε στενές φιλικές σχέσεις με τον κο Χριστοφοράκο, αφού δεν κατάφερε να κάνει το ρουσφέτι του μπαντζανάκη. (Προφανώς δεν είχε και καλές σχέσεις με την προάσπιση του δημόσιου συμφέροντος, αφού και τότε παρέλειψε να καταγγείλει και ακόμα μέχρι σήμερα κρατάει το στόμα του κλειστό για εκείνες τις «βρωμιές».)

Κρίμα και άδικο για όσους από τους πατέρες του Έθνους πολιτεύθηκαν εντίμως επί δεκαετίες και οσονούπω θα παρασυρθούν από το χείμαρρο της λαϊκής κατακραυγής, που οι επίορκοι συνάδελφοί τους εκόντες άκοντες προετοιμάζουν είτε λόγω απύθμενης ανοησίας είτε στη βάση της διεστραμμένης λογικής ότι αν η δημοκρατία πρόκειται να τους τιμωρήσει, τότε καλύτερα να προλάβουν να την εκδικηθούν…

Όμως σύμφωνα με τον νόμο του Μέρφυ, που μέχρι σήμερα απολύτως επιβεβαιώνεται, αυτό που πηγαίνει χειρότερα έχει κάθε λόγο για να πάει ακόμα χειρότερα γι αυτούς…

Σύντομα λοιπόν όλοι αυτοί οι κύριοι, που πριν χάσουν την αξιοπρέπειά τους είχαν ήδη απολέσει την απαιτούμενη για πολιτικούς οξυδέρκεια, θα διαπιστώσουν ότι η Δημοκρατία δεν εμπαίζεται.
Όχι η δημοκρατία η δική τους, η εισαγόμενη της θνησιγενούς συνθήκης της Λισσαβώνας…
Η άλλη η Δημοκρατία του λαού, η γηγενής και πρωτογενής, που βρίσκεται ήδη επί θύραις…