Πολλές ατιμίες, τρεις ισοτιμίες, δύο Γολιάθ, κανένας Δαυΐδ…

Το Φθινόπωρο του 2008 ο κος Άλαν Γκρίσμπαν, τότε Πρόεδρος της FED, μαέστρος των νομισματικών ισορροπιών και αδιαμφισβήτητος άρχων κατά την εποχή εκείνη των περιβόητων αγορών, είχε σοκάρει την διεθνή κοινότητα με την δήλωσή του ότι δήθεν αδυνατούσε να κατανοήσει τον τρόπο με τον οποίο εκινείτο η οικονομική πραγματικότητα και συνεπώς να προβλέψει την εξέλιξη της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης.
Σήμερα, γνωρίζοντας πλέον ότι οι μεγαλύτεροι χρηματοπιστωτικοί οίκοι της Γουώλ στρήτ απεκόμισαν τεράστια κέρδη κατά τη διάρκεια της κρίσης έχοντας ποντάρει εγκαίρως στην μετά βεβαιότητος επερχόμενη χρεωκοπία των πελατών τους, αντιλαμβανόμαστε ξεκάθαρα ότι ο αξιότιμος κος Γκρίσμπαν ήταν κατά τον επιεικέστερο χαρακτηρισμό ένας πολύ μεγάλος παραμυθάς. Τουτέστιν αυτός και το συνάφι του όχι μόνο κατανοούσαν πλήρως την κατάσταση την οποία εξ άλλου οι ίδιοι είχαν δημιουργήσει, αλλά κατάφερναν μια χαρά να συνεχίζουν να κερδοσκοπούν από την παγκόσμια οικονομική δυστυχία, της οποίας εξακολουθούν να παραμένουν οι απόλυτοι αρχιτέκτονες.

Το παράδειγμα του κου Γκρίσμπαν διδάσκει ότι όλοι αυτοί οι απίθανοι τύποι που από διάφορες θέσεις ελέγχουν τις αγορές, αλλά δυστυχώς και τις τύχες των κατοίκων του πλανήτη δεν είναι απλώς αδίστακτοι κερδοσκόποι, είναι και ασύστολοι ψεύτες.
Και γενικά γίνεται αντιληπτό ότι η ψευδολογία ως εργαλείο άσκησης πολιτικής και διαχείρισης της ψυχολογίας των λαϊκών μαζών έχει υιοθετηθεί σε ευρεία κλίμακα τόσο από τους οικονομικούς παράγοντες όσο και από τους πολιτικούς υποτακτικούς τους.

Επομένως ένας πολύ απλός τυφλοσούρτης για την κατανόηση της πραγματικότητας είναι να παρακολουθεί κανείς τα λεγόμενα των κεντρικών τραπεζιτών, των Κοινοτικών γραφειοκρατών και των παρατρεχάμενων ευρωπαίων ηγετών και να θεωρεί ως ισχύον το ακριβώς αντίθετο από το περιεχόμενο των δηλώσεών τους.

Όταν λοιπόν για παράδειγμα η Γερμανίδα Καγκελάριος διαβεβαιώνει την Γερμανική Βουλή ότι μάχεται για την σταθερότητα του ευρώ και προσπαθεί να πείσει τον μέσο Γερμανό πολίτη ότι αγωνίζεται για ένα ισχυρό ευρώ, που θα εγγυάται την αγοραστική του δύναμη και την εξασφάλιση της αξίας των μικροκαταθέσεών του, η πραγματικότητα βρίσκεται ακριβώς στον αντίποδα.
Έτσι εξηγείται η σκανδαλωδώς επαναλαμβανόμενη αντιφατικότητα των δηλώσεων των κοινοτικών αξιωματούχων και της ίδιας της κας Μέρκελ, που δήθεν κόπτονται για την ενίσχυση της ισοτιμίας του Ευρώ, αλλά συστηματικά, μετά από κάθε εντυπωσιακή προσπάθεια του Γιούρογκρουπ ή των Συμβουλίων Κορυφής για εξευμενισμό των αγορών, φροντίζουν με τις κινήσεις και τις δημόσιες τοποθετήσεις τους να καλλιεργούν κλίμα δυσπιστίας και πανικού.
Στην πραγματικότητα η κα Μέρκελ πασχίζει για ένα φθηνό νόμισμα, που θα βοηθήσει την εμπορευσιμότητα των γερμανικών προϊόντων μέσα σε μια διαρκώς φθίνουσα διεθνή αγορά, όπου η πάλαι ποτέ γερμανική υψηλή τεχνολογία έχει απολέσει ανεπιστρεπτί την αίγλη της και όπου τα γερμανικά προϊόντα έχουν για πολλούς λόγους πάψει να είναι αρκούντως ανταγωνιστικά.
Δυστυχώς όμως στο ίδιο καζάνι βράζουν όλες οι ηγετικές κρατικές οικονομίες του πλανήτη.

Σε αντίθεση με τις αισιόδοξες μεγαλοστομίες της Αμερικανικής κυβέρνησης περί δήθεν ανάκαμψης της Αμερικανικής οικονομίας, είναι κοινό μυστικό ότι το χρέος και το έλλειμμα των Ηνωμένων Πολιτειών είναι κολοσσιαίων διαστάσεων. Τράπεζες εξακολουθούν να πτωχεύουν καθημερινά και οι αμερικανοί εργαζόμενοι συνεχίζουν να οδηγούνται μαζικά στην ανεργία και την εξαθλίωση. Υπό αυτές τις συνθήκες η ενίσχυση του αμερικανικού δολαρίου, λόγω της κατρακύλας του ευρώ δεν αντιπροσωπεύει την πραγματικότητα της αμερικανικής οικονομίας, αλλά πρωτίστως δυσχεραίνει αφάνταστα την ανταγωνιστικότητα των αμερικανικών προϊόντων.
Καθ’ όμοιο λόγο η Κίνα αντιμετωπίζει προβλήματα διάθεσης των προϊόντων της εξ αιτίας κυρίως της μεγάλης μείωσης της αγοραστικής δύναμης των Αμερικανών και Ευρωπαίων καταναλωτών, που οδηγεί σε αντίστοιχη μείωση της ζήτησης στις αγορές της Δύσης. Αυτό την ωθεί σε σθεναρή αντίσταση στις αμερικανικές πιέσεις για ανατίμηση του νομίσματός της. Ενός νομίσματος, που και αυτό δεν αντιπροσωπεύει την πραγματικότητα των υψηλών πλεονασμάτων της ραγδαία αναπτυσσόμενης κινεζικής οικονομίας.

Έτσι σ’ αυτή την φάση ο Αμερικανός Πρόεδρος μη έχοντας άλλο τρόπο να πείσει τους Κινέζους να αποδεχθούν την συναλλαγματική αναβάθμιση του καταφανώς υποτιμημένου γουάν, αναγκάζεται να «ενδιαφερθεί προσωπικά» για την τόνωση της εμπιστοσύνης των αγορών στη βιωσιμότητα της ευρωζώνης φθάνοντας στην ιστορικά πρωτοφανή ακρότητα να ανησυχεί ακόμη και για την επαρκή στήριξη της Ελλάδος στην εξυπηρέτηση των τρεχουσών δανειακών υποχρεώσεών της. Και βεβαίως η απειλή σύρραξης μεταξύ Βορείου και Νοτίου Κορέας δεν θα πρέπει να θεωρηθεί άσχετη με την προσπάθεια πιέσεως προς τα πάνω του Κινεζικού νομίσματος.

Ανεξάρτητα λοιπόν από αισιόδοξα και απαισιόδοξα σενάρια περί της πορείας των οικονομικών δεικτών της Ευρωζώνης, των ΗΠΑ ή των Ασιατικών οικονομιών, η πραγματικότητα είναι ότι η κρίση έχει δημιουργήσει τεράστιες ενδοσυστημικές αντιθέσεις, που οξύνονται καθημερινά και μοιραία οδηγούν σε πρωτοφανείς συγκρούσεις οικονομικών συμφερόντων. Συγκρούσεις, που αναπτύσσονται παράλληλα σε επιχειρηματικό, συναλλαγματικό, αλλά και γεωπολιτικό επίπεδο.

Σ’ αυτό λοιπόν το παγκόσμιο συγκρουσιακό θέατρο πολιτικο-οικονομικής μυθοπλασίας η Αμερική είναι ένας κολοκυθένιος Γολιάθ και η Κίνα ένας Γολιάθ που «παίζει την κολοκυθιά».
Ας μη σπεύσουν όμως κάποιοι αισιόδοξοι να υποστηρίξουν ότι η Ευρώπη μπορεί να υποδυθεί τον ρόλο του Δαυΐδ, διότι δυστυχώς η ηγεμονεύουσα κα Μέρκελ στερείται της ευφυΐας του συμπαθητικού βιβλικού ήρωα…

Εκτός του ότι προ πολλού με τα καμώματά της έχει αρχίσει να γίνεται και αντιπαθής ακόμη και στους βαρέως παραμυθιαζόμενους ομοεθνείς της, που φαίνεται ότι αρχίζουν να ξυπνάνε και να προετοιμάζονται για το ιστορικό ραντεβού τους με τους βιαίως αφυπνισθέντες πολίτες του Μεσογειακού Νότου….

Γκερέκου-Τζάκρη: παράπλευρες απώλειες από τους σπασμούς του θηρίου της διαφθοράς.

Προτού καταλαγιάσει ο κουρνιαχτός από την υπόθεση Γκερέκου μία νέα υπόθεση υποτιθέμενης υπουργικής ανοησίας ήρθε να μονοπωλήσει σε μεγάλο βαθμό την ειδησεογραφία του Σαββατοκύριακου.

Στην πρώτη περίπτωση μια Υφυπουργός Πολιτισμού τερμάτισε αδόξως την κυβερνητική της σταδιοδρομία, διότι σε ανύποπτο χρόνο είχε την «απρονοησία» να πανδρευτεί ένα δημοφιλή καλλιτέχνη που, προτού την γνωρίσει και προτού καν η ίδια ανακατευτεί στην πολιτική, είχε φορολογικές διαφορές σε δικαστική εκκρεμότητα. Το ηθικό δίδαγμα εν προκειμένω μοιάζει να είναι ότι οι μέλλουσες νύφες θα πρέπει να αποφεύγουν γαμπρούς, που δεν είναι ικανοί να προσκομίσουν βεβαίωση φορολογικής ενημερότητας….

Στη δεύτερη περίπτωση η κα Τζάκρη κινδυνεύει να ακολουθήσει την τύχη της πρώην συναδέλφου της επειδή «ενέχεται» σε … συγγενική σχέση με μερικούς νεοδιορισθέντες μέσω ΑΣΕΠ υπαλλήλους του Υπουργείου Πολιτισμού. Το νέο ηθικό δίδαγμα είναι μάλλον ότι προτού αποδεχθεί κάποιος υπουργικό θώκο οφείλει να συγκεντρώνει υπεύθυνες δηλώσεις από όλους τους κοντοχωριανούς του περί του ότι δεν προτίθενται να επιδιώξουν διορισμό στο Δημόσιο για το υπόλοιπο του βίου τους…

Το μυστήριο για άλλη μια φορά είναι ότι περισσότερο από όλους φαίνεται να δυσανασχετούν αυτοί που τα προηγούμενα χρόνια έπασχαν από οξεία ηθική αναισθησία.

Ξέρετε αυτοί που είχαν αναγάγει την νομιμότητα σε απόλυτο κριτήριο πολιτικής δεοντολογίας. Αυτοί που είχαν οικοδομήσει μια απίστευτη πολυεπίπεδη διαφθορά επάνω στο δόγμα πως ότι είναι νομότυπο είναι αυτοδικαίως και ηθικό.

Όπου δεν τους βόλευε ο υπάρχων νόμος φρόντιζαν να τον προσαρμόσουν δεόντως στα μέτρα της φαυλότητάς τους. Έτσι για παράδειγμα εξουδετέρωσαν την αντικειμενικότητα του ΑΣΕΠ με την θεσμοθέτηση της συνέντευξης του υποψηφίου. (Η φέρουσα γαλάζιο μαντήλι ή ο φορών γαλάζια γραβάτα έπαιρνε πενταπλάσια μόρια ελέω συνεντεύξεως από όσα θα μπορούσε να πάρει κάποιος ανυποψίαστος με εφτά παιδιά και τρία διδακτορικά). Ή για να είναι νομότυπη η δοσοληψία τους με τους «προστάτες» των δημοσίων έργων καταργούσαν τον μαθηματικό τύπο και επανέφεραν νομοθετικά την «αδιάβλητη» μειοδοτική προσφορά της χρυσής εποχής του 1950. Τότε που ο ένας αδελφός ήταν πρωθυπουργός, ο άλλος υπουργός δημοσίων έργων και ο τρίτος ιδιοκτήτης τεχνικής εταιρίας…

Και για να έχουν δεμένο και το γάιδαρο, μήπως τους ξέφευγε καμιά διάταξη, οργάνωναν στα μέτρα τους και τη δικαστική εξουσία, διά της κατάργησης του αυτοδιοίκητου, της αφειδούς αυξήσεως των μισθών και κυρίως διά του «βολέματος» σε περίοπτες διοικητικές θέσεις πότε συγκεκριμένων συνταξιούχων μεγαλοδικαστών και πότε μελών των οικογενειών τους. Με αποτέλεσμα οι δικογραφίες των σκανδάλων να παραμένουν στα αζήτητα, οι ενεχόμενοι ιδιώτες να διαφεύγουν ανενόχλητοι στο εξωτερικό και οι εμπλεκόμενοι πολιτικοί να χαίρουν πλήρους ατιμωρησίας, είτε με αντισυνταγματικές κοινοβουλευτικές ακροβασίες είτε με απαλλακτικές γνωμοδοτήσεις του εισαγγελέως του Αρείου Πάγου.

Εμείς βέβαια ανήκουμε σε εκείνους, που μονότονα έως υστερικά απαιτούμε χρόνια τώρα πλήρη κάθαρση, απόλυτη διαφάνεια και μηδενική ανοχή στο βίο και κυρίως στην πολιτεία των δημοσίων παραγόντων.

Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι θα καταπιούμε και τα παραμύθια κάποιων, που οψίμως και αιφνιδίως παριστάνουν τους πουριτανούς και κόπτονται για την καθαρότητα της πολιτικής ζωής της χώρας, αλλά από τον Οκτώβριο του 2009 και μετά και από τον Απρίλιο του 2004 και πριν…

Όλοι μας πια είμαστε αρκετά καχύποπτοι ώστε να μη περνά απαρατήρητη η συγκυρία της ευρείας επιχείρησης διαλεύκανσης των σκανδάλων και της ορατής απειλής προσωποποίησης και καταλογισμού ευθυνών. (Βατοπέδι, Ζήμενς, οικονομική χρεωκοπία της χώρας κ.λ.π).

Και είναι βέβαιο ότι οι διάφορες «παράγκες» της ρεμούλας και της διαφθοράς όσο περισσότερο πιέζονται τόσο περισσότερο θα αναζητούν απεγνωσμένα σωσίβια συμψηφισμού και αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης.

Όπως επίσης δεν μπορούμε να συμμερισθούμε τις ανησυχίες των ιδίων κύκλων για την «μειωμένη αποδοτικότητα» της Υπουργού Υγείας. Όχι μόνο διότι τα προηγούμενα χρόνια δεν μας μίλησαν ποτέ για το μεγάλο φαγοπότι των νοσοκομειακών κυκλωμάτων και των ιατροφαρμακευτικών τρωκτικών.

Αλλά κυρίως διότι και εδώ οι απαξιοτικές δημοσιογραφικές και λοιπές αξιολογήσεις της κας Ξενογιαννακοπούλου συμπίπτουν χρονικά κατά διαβολική σύμπτωση με την έντονη δραστηριότητα των αρμόδιων διωκτικών αρχών στον αμαρτωλό χώρο της δημόσιας και ιδιωτικής υγείας.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα πρέπει να ελεγχθεί εξονυχιστικά κατά πόσο στην περίπτωση των διορισμών στην Πέλλα υπάρχουν τυχόν κενά στο σύστημα του ΑΣΕΠ, παράνομες μεθοδεύσεις από την πλευρά των υποψηφίων ή παλαιοκομματικές παρεμβάσεις από την πλευρά της κας Υφυπουργού.

Σημαίνει απλώς ότι η Κυβέρνηση δεν θα πρέπει να τρομάξει από τους σπασμούς του θηρίου της διαφθοράς, που σήμερα αισθάνεται εγκλωβισμένο και πιθανότατα αύριο θα είναι λαβωμένο και επομένως περισσότερο επιθετικό.

Σημαίνει απλά ότι η Κυβέρνηση θα πρέπει χωρίς άλλη αργοπορία να επιταχύνει το έργο της κάθαρσης και της τιμωρίας προς κάθε κατεύθυνση.

Ξεκινώντας με τη σειρά από τους πολιτικούς, διοικητικούς, δικαστικούς και εκκλησιαστικούς κύκλους και συνεχίζοντας με τους εργολάβους δημοσίων έργων, τις πολυεθνικές εταιρίες, τους μεγαλοεπιχειρηματίες, τους καναλάρχες και τους μεγαλοεκδότες και τους μεγαλοκαρχαρίες των λοιπών επαγγελματικών κλάδων.

Η διαφθορά είναι εκτεταμένη, είναι πολυεπίπεδη και για αυτό χρειάζεται ιεράρχηση, πρόγραμμα και μεθοδικότητα.

Δεν βρίσκεται όπως πολλοί θέλουν να υποστηρίζουν μόνο στους δήμους, στις πολεοδομίες και τις εφορίες.

Δεν εξαντλείται μόνο σε φακελάκια και φοροδιαφυγή.

Για την κατάντια της χώρας δεν «φταίμε όλοι», όπως κάποιοι προσπαθούν εναγωνίως να μας πείσουν και για τα άδεια ταμεία δεν είναι πανάκεια ούτε η οριζόντια φορομπηχτική μετρολαγνεία, ούτε το ανηλεές κυνήγι των μικροοφειλετών.

Ακόμη και η αμφιλεγόμενη διαπόμπευση των μεγάλων φοροφυγάδων στερείται ηθικής βάσεως αν δεν έχει προηγηθεί η δημοσιοποίηση των ονομάτων των πολιτικών, διοικητικών, δικαστικών και εκκλησιαστικών παραγόντων, που ρήμαξαν τη χώρα τα τελευταία τουλάχιστον χρόνια. Τότε που η ασυδοσία, η φαυλότητα και η διασπάθιση της δημόσιας περιουσίας απετέλεσαν την απροκάλυπτη δραστηριότητα μιας πολύ συγκεκριμένης και πολύ γνωστής στις ηγεσίες των κοινοβουλευτικών κομμάτων λυκοσυμμορίας.

Οι παράγκες της διαφθοράς σε τρομώδη πανικό…

Μέχρι πρότινος γνωρίζαμε την επικοινωνιακή υποχρέωση φαινομενικής εντιμότητας της «γυναίκας του Καίσαρα». Από προχθές μάθαμε την ανάγκη να φαίνεται τίμιος και ο σύζυγος της Υπουργού.

Γελοία πράγματα.

Ακόμη πιο γελοίοι είναι όλοι αυτοί οι ανεκδιήγητοι τύποι στην πλειοψηφία τους πρωτοκλασάτοι δημοσιογράφοι οι οποίοι στην αλήστου μνήμης εποχή Ρουσόπουλου έφριτταν και διερρήγνυαν τα ιμάτιά τους για την υπεράσπιση της γυναικείας προσωπικότητας υπό την έννοια ότι δεν μπορεί να θυσιάζεται η επαγγελματική σταδιοδρομία της γυναίκας στο βωμό των επαγγελματικών σκοπιμοτήτων του συζύγου της, και σήμερα οι ίδιοι άνθρωποι «αγανακτούν» με την «καθυστέρηση» καρατόμησης μιας Υφυπουργού για φορολογικές εκκρεμότητες, που δημιούργησε ο σύζυγός της, σε χρόνο που ούτε καν τον είχε γνωρίσει.

Πολλαπλασίως γελοίες οι δηλώσεις του κου Σαμαρά, που εγκάλεσε τον απουσιάζοντα στο εξωτερικό Πρωθυπουργό γιατί, άκουσον άκουσον, από την ώρα της δημοσίευσης της είδησης μέχρι την αποπομπή της Υφυπουργού μεσολάβησαν καμιά δεκαριά ώρες και κάτι ψιλά… Και τα λέει αυτά το πρότυπο της πολιτικής ατολμίας, ο κος Σαμαράς, που επί επτά μήνες δεν έχει βρεί το θάρρος να αποπέμψει, ούτε καν να κατονομάσει ούτε ένα λαμόγιο, ούτε ένα φαύλο υποκείμενο από αυτά που καταλήστεψαν και χρεοκόπησαν την χώρα. Αυτά τα ανεκδιήγητα ανθρωποειδή, που επί έξι χρόνια επιδόθηκαν σε κάθε είδους οικονομική και πολιτική ασχημία καταστρέφοντας παντοειδώς την πατρίδα. Όλους αυτούς, από τους οποίους συνεχίζει να εξαρτά την ύπαρξή του ο κομπορρήμων αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας, οι περισσότεροι των οποίων διατηρούν περίοπτες θέσεις στην κομματική ιεραρχία και με ιδιάζουσα θρασύτητα εξακολουθούν να εμφανίζονται δημοσίως ως εκπρόσωποι της εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσης παράταξης.

Ο κος Σαμαράς ο οποίος την μια ημέρα διατυμπανίζει ότι επιθυμεί να χυθεί άπλετο φως στα σκάνδαλα του παρελθόντος, την άλλη μέρα δηλώνει ότι γυρίζει σελίδα και προσπαθεί να εκβιάσει την κυβέρνηση για να μη προχωρήσει σε διερεύνηση ευθυνών των κατάπτυστων οικονομικών εγκληματιών, την προτεραία «πουλάει μαγκιά» ότι θα τα αλλάξει όλα και δεν εξαιρείται κανείς από την αξιολόγηση του βίου και της πολιτείας του και την επομένη διευκρινίζει ότι οι εκλεγμένοι βουλευτές του δεν υπόκεινται σε αξιολόγηση με βάση το παλαιολιθικό του καταστατικό. Πόσο γελοίο ακούγεται ιδίως στα αυτιά της νέας γενιάς να κόπτονται για ένα κομματικό καταστατικό αυτοί που αδιαφόρησαν για το Σύνταγμα, παραβίασαν τον μισό τουλάχιστον ποινικό κώδικα και ευτέλισαν την βουλή και την δικαιοσύνη….

Οι δημοσκοπήσεις παρά τις «φιλότιμες» προσπάθειες των δημοσκόπων βοούν με τρόπο, που δεν επιδέχεται αμφισβήτησης, ότι ο ελληνικός λαός έχει πλέον καταλήξει σε ασφαλή συμπεράσματα περί ευθυνών και υπευθύνων. Έχει σχηματίσει ομόθυμη απαξιοτική πεποίθηση και για τους αυτουργούς και για τους ηθικούς αυτουργούς και για όλους όσους υπέθαλψαν και ανέχθηκαν αυτό το βόρβορο της διαπλοκής και της διαφθοράς, αλλά και για όσους επιμένουν να τον συγκαλύπτουν.

Ο κόσμος δηλαδή το έχει τούμπανο και ο αξιότιμος κος Σαμαράς κρυφό καμάρι.

Αντί να αναλάβει μαζί με τον κο Παπανδρέου σταυροφορία κάθαρσης των κομμάτων και της δημόσιας ζωής του τόπου, αυτός αναζητά τρόπους εσωκομματικής ισορροπίας και καταφεύγει, πότε σε φθηνούς λεονταρισμούς, πότε σε πολιτικούς εκβιασμούς περί αρνήσεως συναίνεσης σε θέματα εθνικής σημασίας και πότε σε άθλιους συμψηφισμούς.

Μνημείο κυνικού πολιτικού εκβιασμού αποτελεί η δημόσια δήλωση του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου της ΝΔ ότι: «εάν η κυβέρνηση βλέπει ποινικές ευθύνες πίσω από την υπόθεση, (Βατοπεδίου) θα πρέπει να αποδεχθεί την παραπομπή του Γ. Παπακωνσταντίνου».

Έλεος κύριοι!!!

Κύριε Μαρκόπουλε ακούς τι λες;

Κύριε Σαμαρά αντιλαμβάνεσαι τι ζημιά σου κάνει ο κος Μαρκόπουλος;

Δηλαδή ο κος Παπακωνσταντίνου έχει ευθύνες στο μέτρο που η κυβέρνηση επιμείνει στη διερεύνηση του σκανδάλου του Βατοπεδίου; Αν η κυβέρνηση ενδώσει στη συγκάλυψη των δικών σας, τότε αυτομάτως εξαφανίζονται οι περιβόητες ευθύνες Παπακωνσταντίνου;

Οι αναίσχυντες «παράγκες» οι οποίες φαίνεται ότι εξακολουθούν να χαλιναγωγούν τον δυστυχή αρχηγό της ΝΔ έχουν φθάσει στην απύθμενη αθλιότητα να απειλούν ότι σε περίπτωση εξεταστικής για την οικονομία θα τινάξουν το πολιτικό τοπίο στον αέρα απαιτώντας την διεύρυνση του ελέγχου μέχρι τον Ανδρέα Παπανδρέου. Ήδη σεσημασμένα παπαγαλάκια τόσο του δημοσιογραφικού χώρου όσο και άλλων ειδικοτήτων καλλιεργούν την απίθανη κουταμάρα ότι ο δανεισμός της χώρας ξεκίνησε από το 1981.

Αποσιωπούν δολίως ότι την εποχή εκείνη ξεκίνησε ένα γιγαντιαίο αναπτυξιακό και πραγματικά εκσυγχρονιστικό πρόγραμμα της χώρας με επίκεντρο τον εργαζόμενο και τον μικρομεσαίο αγρότη ή επιχειρηματία και με έμφαση στις κοινωνικές υπηρεσίες και παροχές. Αποσιωπούν ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου δεν μπήκε στην πολιτική ως ανεπάγγελτος, εισέπραξε από αυτήν μόνο πολιτικές διώξεις και απεβίωσε ως ένας από τους φτωχότερους Έλληνες πολιτικούς. Αποσιωπούν ότι παρά τις μεγάλες υπηρεσίες, που προσέφερε στον τόπο και σε ολόκληρο τον πλανήτη, καθώς και παρότι για πρώτη φορά ο μη προνομιούχος Ρωμιός απέκτησε επί των ημερών του εθνική αξιοπρέπεια και είδε χρήματα στην τσέπη του, αυτά δεν εμπόδισαν τους χολερικούς πολιτικούς του αντιπάλους να τον σύρουν σε στημένες δίκες και παρά την φιλότιμη διακομματική προσπάθεια της τότε κυβερνώσας δεξιάς και της μεταπολιτευτικά παγίως συνοδοιπορούσας της αριστεράς αθωώθηκε πανηγυρικά.

Σε αντίθεση λοιπόν με εκείνον οι πολιτικοί νάνοι, που βρίσκονται πίσω από αυτές τις αθλιότητες, συμβαίνει να είναι αυτοί που καταλήστευσαν συστηματικά τον τόπο, που έκαναν την Ελλάδα παγκόσμιο σύμβολο διαφθοράς και κατάφεραν, παρότι ανεπάγγελτοι, να συγκαταλέγονται στους πλουσιότερους ανθρώπους αυτού του τόπου. Γι αυτό άλλωστε η ανάμνηση εκείνου ως λαοπρόβλητου οραματιστή ηγέτη θα μείνει βαθειά ριζωμένη στην καρδιά των απλών ανθρώπων. Αντίθετα όλοι αυτοί οι θλιβεροί συκοφάντες θα παραμείνουν στις μελανές σελίδες της σύγχρονης πολιτικής νανολογίας ως διεφθαρμένα και εθνικά ασυνείδητα τρωκτικά, που βούλιαξαν την οικονομία, κατέστρεψαν τη χώρα και κατεξευτέλισαν το πολιτικό σύστημα και τις μεγάλες πολιτικές παρατάξεις, που είχαν την ατυχία να τους εμπιστευθούν.

Τουλάχιστον λοιπόν για λόγους στοιχειώδους ευφυΐας και αυτοσυντήρησης θα έπρεπε ο αξιότιμος αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, από την επομένη της αναδείξεώς του στην προεδρία της ΝΔ να είχε κόψει τον ομφάλιο λώρο που τον συνδέει με το φαύλο παρελθόν και να είχε γίνει μπροστάρης της κάθαρσης και του ηθικού κολασμού των επιόρκων.

Η εμμονή του να προσφέρει πολιτική κάλυψη σ’ αυτούς που ρήμαξαν τον τόπο και να αναζητά απεγνωσμένα ανίερες πολιτικές συμμαχίες και παρανοϊκούς συμψηφισμούς, για να συγκαλύψει εγκληματικές ενέργειες και παραλήψεις, εξευτελίζει συνολικά την παράταξή του, ευτελίζει τους θεσμούς και θέτει σε κίνδυνο ολόκληρο το πολιτικό σύστημα.

Ερντογάν: Ήξεις πλήξεις, ου, τα κακώς κείμενα θίξεις…

Επίθεση φιλίας επιχείρησε να παρουσίαση ο κος Ερντογάν κατά την επίσκεψή του στην Αθήνα.
Η προσπάθειά του ήταν ομολογουμένως φιλότιμη, αλλά τα αποτελέσματα της δεν υπήρξαν σε όλες τις περιπτώσεις (τουλάχιστον από όσες είδαν το φως της δημοσιότητας) επιτυχή.

Αν μπορούσαμε να συνοψίσουμε την αίσθηση, που αποκομίσαμε από αυτή την εν πολλοίς επικοινωνιακή φιέστα με όρους Μαντείου των Δελφών, θα καταλήγαμε περίπου στη διατύπωση της επικεφαλίδας της σημερινής ανάρτησης.

Διότι τι περισσότερο θα μπορούσε να προβλέψει ο αμφίσημος αρχαίος ιεροφάντης πέραν εκείνων των οποίων έγινε κοινωνός ο μέσος τηλεθεατής;
Δηλαδή τι πράγματι αποκομίσαμε από τις εικόνες, που καθ’ υπερβολή παρουσίασαν τα δελτία ειδήσεων;
Είδαμε ένα Τούρκο πρωθυπουργό , ο οποίος αφίχθηκε μεγαλοπρεπώς με την πολυπληθή κουστωδία του, εξάντλησε το χρόνο παραμονής του σε επαφές επικοινωνιακού περιεχομένου και στο τέλος έδωσε κανά δυό συνεντεύξεις τύπου, όπου με ύφος χιλίων ρωμαίων επάρχων προέβη σε βαρύγδουπες δηλώσεις σημαντικής ασημαντότητας, από τις οποίες ουδείς των χαραμοφάηδων χειροκροτητών του κατέστη κατ’ ελάχιστον σοφότερος.
Όσοι λοιπόν είχαν το κουράγιο να παρακολουθήσουν το «κουκλοθέατρο» της επίσκεψης εύκολα κατανοούν ότι οι πολλαπλές ερμηνείες του χρησμού μας (Ήξεις πλήξεις, ου, τα κακώς κείμενα θίξεις) επιβεβαιώθηκαν στο ακέραιο.
Π.χ η εκδοχή «θα πάς, θα πλήξεις (υπό την έννοια της ανίας λόγω κυρίως της άνοιας των συνδαιτυμόνων σου) και τα κακώς κείμενα μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας δεν θα θίξεις» υπήρξε ούτως ή άλλως η επίσημη επικοινωνιακή γραμμή, που θέλησαν να παρουσιάσουν και οι δύο κυβερνήσεις, μη παραλείποντας να τονίζουν σε κάθε ευκαιρία ότι το αντικείμενο αυτής της πολυέξοδης φιέστας ήταν αποκλειστικά θέματα «χαμηλής πολιτικής».
Εξ ίσου αληθοφανής όμως μπορεί να είναι και η εκδοχή «θα πάς δεν θα πλήξεις (θα περάσεις ένα ευχάριστο γουηκέντ) και θα θίξεις τα διαχρονικώς μεταξύ των δύο χωρών κακώς κείμενα ζητήματα». Διότι ο καθένας μπορεί να ισχυρισθεί ότι πιθανόν από απόψεως υψηλής πολιτικής το όλο δρώμενο να υπήρξε η απόλυτη σαπουνόφουσκα, αλλά από τουριστική άποψη ο γείτονάς μας και η αξιότιμη σύζυγός του πέρασαν ένα εξαιρετικό διήμερο. Από την άλλη ακόμη και αν πιστέψουμε ότι κεκλεισμένων των θυρών δεν υπήρξαν συζητήσεις επί των ευαίσθητων εθνικών και ενεργειακών μας θεμάτων, κάλλιστα μπορεί κάποιος να θεωρήσει ότι τα «κακώς κείμενα» αναμοχλεύτηκαν έστω ακροθιγώς εξ αιτίας των ερωτήσεων κάποιων «άτακτων» δημοσιογράφων. Και μπορεί βέβαια να μην υπήρξε η παραμικρή διαφοροποίηση από την σταθερά διεκδικητική έως επιθετική πολιτική της Τουρκίας σε ότι αφορά το Αιγαίο ή το Κυπριακό, αλλά δόθηκε μια καλή ευκαιρία στον κο Ερντογάν να επιδείξει σημειολογικά τον επικυριαρχικό του ρόλο ως ηγέτη της τοπικής περιφερειακής υπερδύναμης, ο οποίος απαντάει με ειλικρίνεια αλλά και με υπεροψία και συγκρατημένη οργή στην «αυθάδεια» των δημοσιογράφων την ίδια στιγμή, που ο Έλληνας ομόλογός του απαντάει με αντίστοιχη ειλικρίνεια, που όμως γίνεται ανεκτή από τον «έπαρχο» , διότι ακριβώς διακρίνεται από μια αφοπλιστική αφέλεια, που συχνά προκαλεί θυμηδία στο ακροατήριο.
Τώρα αν πάλι κάποιοι το ρήμα πλήττω θέλουν να το ερμηνεύσουν με την αρχαιοελληνική σημασία του κτυπώ-προσβάλλω, τότε και πάλι μπορεί να θεωρηθεί ότι ο Ερντογάν έπληξε με τις ηγεμονικές επιπλήξεις τους τόσο τους δημοσιογράφους, όσο και τον ομόσταυλό του στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό κόμμα κο Σαμαρά, αλλά σαφώς και το σύνολο του πολιτικού κόσμου με τις παρεμβατικές για τη λειτουργία του πολιτικού μας συστήματος νουθεσίες του
Αυτά εν ολίγοις σε ότι αφορά κατά κύριο λόγο στην αστεία πλευρά του θέματος. Την πλευρά που κατά βάση θέλησαν για ευνόητους λόγους να παρουσιάσουν τα ΜΜΕ.

Γιατί βέβαια ο κος Ερντογάν δεν ξεκίνησε να έρθει στην Ελλάδα για να επισκεφθεί τον κο Θεοδωράκη, να υπογράψει το βιβλίο της ολυμπιακής εκεχειρίας ή για να αγοράσει μερικά ζευγάρια παπούτσια η αξιότιμη σύζυγός του στο Κολωνάκι.
Ήρθε προφανώς στο πλαίσιο της εμπέδωσης του νέου γεωστρατηγικού ρόλου της Τουρκίας, η οποία ως κυρίαρχη περιφερειακή δύναμη κτίζει μεθοδικά διμερείς και πολυμερείς σχέσεις οικονομικής και στρατιωτικής επικυριαρχίας στη Δύση. Σχέσεις που της είναι απαραίτητες για να ασχοληθεί απερίσπαστη στην διευθέτηση των περίπλοκων ζητημάτων της Ανατολής. Όπου η κατάσταση είναι περισσότερο ευαίσθητη και για τον πρόσθετο λόγο ότι εκεί θα πρέπει να αντιμετωπίσει εκτός των άλλων και τους σπασμούς και αντιπερισπασμούς του Ισραήλ, τουτέστι του παρελθόντος περιφερειακού τοποτηρητή τον οποίο προόρισται να διαδεχθεί.

Αντί λοιπόν να επιχαίρουμε περίπου χαζοχαρούμενα για όσα μας πληροφόρησαν τα ΜΜΕ, καλό θα είναι να ανησυχούμε για όσα δυστυχώς δεν μας πληροφόρησαν σχετικά με τις συζητήσεις και τις υπογραφείσες συμβάσεις των υπουργών, που προς το παρόν τουλάχιστον αποτελούν περιέργως μυστικό, και κυρίως για όλα αυτά, που προοιωνίζεται η σημειολογία της περιφερειακής τοποτηρητείας στην οποία αναφερθήκαμε παραπάνω και την οποία έχουμε αρκούντως αναλύσει εδώ.

«Εθνεγερτικός» και «ενωτικός» ο λόγος Δασκαλόπουλου…

Χρόνια τώρα εκατοντάδες άδολοι, προοδευτικοί άνθρωποι σ’ αυτόν τον τόπο επεσήμαιναν την κρίση αξιών και θεσμών και αντιμετωπίζονταν ως γραφικοί και απροσάρμοστοι. Χρόνια τώρα έκρουαν τον κώδωνα του κινδύνου για την καλπάζουσα απαξίωση της πολιτικής και των πολιτικών και την συνακόλουθη επώαση του αυγού του φιδιού, αλλά παρέμεναν φωνή βοώντος εν τη ερήμω. Ακόμη και η συνολική δυσφορία της κοινής γνώμης για τον βόρβορο των σκανδάλων και την προκλητική ατιμωρησία των καταχραστών δεν μπόρεσε να ευαισθητοποιήσει τους κυβερνώντες. Ούτε από τις χιλιάδες λαού, που άρχισαν να βγαίνουν στους δρόμους και να απαιτούν κάθαρση και κοινωνική δικαιοσύνη φάνηκε να «ιδρώνει το αυτί» κανενός.

Ώσπου αίφνης εμφανίσθηκε στη συνέλευση του ΣΕΒ ό αξιότιμος κος Πρόεδρός του και εξεφώνισε ένα ενδιαφέροντα «φιλιππικό» εναντίον του πολιτικού κατεστημένου, στο οποίο επεχείρησε να φορτώσει γενικώς και αδιακρίτως το σύνολο της ευθύνης για την αθλιότητα της χώρας, χαρακτηρίζοντας ως άχρηστους συλλήβδην και αθρόως όλους τους εν ενεργεία πολιτικούς αδιακρίτως κομματικής προελεύσεως και ευαγγελιζόμενος την ιδεολογική αναγέννηση και την οικονομική σωτηρία του έθνους ως προσδοκώμενη αποκλειστικά από την «νέα επιχειρηματικότητα».

Και να που ω! του θαύματος οι μέχρι εκείνη τη στιγμή καθεύδοντες, εθελοτυφλούντες, αφελείς ή απλώς χοντρόπετσοι θαμώνες όλων των πτερύγων της βουλής, αυτοί που μέχρι προχθές εκώφευαν στην φωνή των πολιτών και αδιαφορούσαν για τη μήνι του όχλου. Αυτοί που μέχρι τότε περί άλλων ετύρβαζαν ερίζοντας υποκριτικά περί όνου σκιάς, ως διά μαγείας επέτυχαν την πολυπόθητη συναίνεση νοιώθοντας προφανώς εκτεθειμένοι σε μια κοινή απειλή.

Διότι τα περί αθλιότητος των θεσμών και της οικονομίας, που είπε ο κος Δασκαλόπουλος, δεν είναι καινοφανή, το αίτημα περί καθάρσεως δεν είναι πρωτότυπο, η θεωρητική ευθύνη των παρελθουσών κυβερνήσεων, ήδη υποκριτικά ανειλημμένη από τους νυν αρχηγούς δεν απειλεί ιδιαιτέρως το πολιτικό σκηνικό.

Όμως η ισοπεδωτική απαξίωση όλου του παραδοσιακού πολιτικού συστήματος, που εμβάλλει την ιδέα της μαζικής αποστρατείας του σημερνού πολιτικού προσωπικού της χώρας και επιχειρεί να ανοίξει το δρόμο σε μια καινούργια πολιτική παρέα τύπου Μπερλουσκόνι, λειτούργησε ως ηλεκτροσόκ στο ένστικτο αυτοσυντήρησης όλων ανεξαιρέτως των θαμώνων του Κοινοβουλίου ανεξαρτήτως πολιτικής πτέρυγος.

Και ήταν εξαιρετικά ευφρόσυνη η εικόνα να βλέπει κανείς τους πατέρες του έθνους για πρώτη φορά μετά από τόσα χρόνια αντιξοοτήτων, που διέρχεται ο τόπος, να δείχνουν τέτοια παραδειγματική ομόνοια, σύμπνοια, συντροφικότητα, προκειμένου να σώσουν την πατρίδα και τη δημοκρατία.

Ήταν εξαιρετικά παρήγορη η οργή του κου Υπουργού Δικαιοσύνης, ο οποίος με την γνωστή ρητορική του δεινότητα κατήσχυνε τον κο Δασκαλόπουλο υπενθυμίζοντας του την «ψείρα που χόρτασε και βγήκε στο γιλέκο».

Αποτέλεσε ιδιαίτερα ευχάριστη έκπληξη η εικόνα του κου Καρατζαφέρη, που επιτέθηκε λαύρος εναντίον των θρασύτατων επιχειρηματιών ενώνοντας τη φωνή του με τον κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο του ΣΥΡΙΖΑ και συμπoρευόμενος επιτέλους με την κα Παπαρήγα, η οποία χρόνια τώρα παλεύει αδιακρίτως ενάντια στην θολή πλουτοκρατία.

Και κοντά σε όλους διερμηνεύοντας το αίσθημα όλων των πτερύγων, ασκώντας τα καθήκοντα του θεσμικού του ρόλου και ο Πρόεδρος της Βουλής καταφέρθηκε ορθώς με τη σειρά του εναντίον όλων αυτών, που υστερόβουλα επιχειρούν να απαξιώνουν μεθοδικά το σύνολο του πολιτικού προσωπικού της χώρας, υπονομεύοντας τους δημοκρατικούς θεσμούς και μάλιστα συνεπικουρούμενοι από διάφορους δημοσιογραφικούς κύκλους.

Προς στιγμή αναμφίβολα αυτό το θέαμα της βουλής υπήρξε ενθουσιαστικό, αισιόδοξο και παρηγορητικό.

Όμως εύλογα διαπορεί ο πολίτης:

Ποιος άραγε όλα αυτά τα χρόνια, ανέχθηκε, υπέθαλψε, «τάϊσε» αυτή την «ψείρα» με αποτέλεσμα να «χορτάσει και να κάνει θρασύτατα την εμφάνισή της στο γιακά»;

Δεν είναι άραγε κάποιοι πολιτικοί, που συνεργάσθηκαν με κάποιους επιχειρηματίες προκειμένου να οδηγηθεί ο τόπος στην πλήρη θεσμική του αποσάθρωση και να επικρατήσει τελικώς η φιλοσοφία της κερδοσκοπίας, της μίζας και της αρπαχτής;

Δεν είναι οι ίδιοι πολιτικοί, που συνεργάσθηκαν με επιχειρηματίες και δημοσιογράφους για να εξασφαλίσουν την νομή της εξουσίας και άφησαν ανεξέλεγκτη τη διαφθορά από τις δημόσιες υπηρεσίες μέχρι τη δικαιοσύνη και από τα νοσοκομεία μέχρι τα μοναστήρια;

Δεν είναι αυτοί που επέτρεψαν να λεηλατηθεί ο δημόσιος πλούτος, να διασπαθισθεί το δημόσιο χρήμα, να απαξιωθούν και ξεπουληθούν οι δημόσιες επιχειρήσεις;

Δεν είναι οι ίδιοι, που ανέχθηκαν την συγκάλυψη των σκανδάλων και την συστηματική διάχυση των ευθυνών;

Δεν είναι αυτοί, που παρουσιάζουν μια απίστευτη ευρηματικότητα στο στήσιμο μηχανισμών φορολογικής καταδίωξης του λαουτζίκου, ενώ επί επτά μήνες δεν έχουν ακόμη καταφέρει να κινητοποιήσουν δεόντως τις δικαστικές και λοιπές διωκτικές αρχές ενάντια στους κάθε λογής πρωταγωνιστές των πολυπληθών οικονομικών σκανδάλων, που έχουν συγκλονίσει το πανελλήνιο και έχουν γίνει πλέον καθημερινό ανέκδοτο σε όλα τα διεθνή δίκτυα ενημέρωσης;

Δεν είναι οι ίδιοι, που συνεχίζουν ακόμη και σήμερα (ευτυχώς αλυσιτελώς) να προσπαθούν να διαιρέσουν την κοινωνία στρέφοντας τον ένα επαγγελματικό κλάδο εναντίον του άλλου και προωθώντας την γκεμπελική προπαγάνδα «ότι όλοι έχουν την ατομική τους ευθύνη για την κατάντια των τελευταίων χρόνων»;

Δεν είναι οι ίδιοι, που μιλούν για «άπλετο φως στη διαλεύκανση των σκανδάλων», αλλά αντί να μεταδίδουν σε ζωντανή σύνδεση από το κανάλι της βουλής τις εργασίες των εξεταστικών επιτροπών, επιμένουν κατά απόλυτη διακομματική συμπαιγνία να συνεδριάζουν κεκλεισμένων των θυρών;

Δεν είναι οι ίδιοι που επιδίδονται σε ένα ηλίθιο συμψηφισμό ευθυνών και έχουν φθάσει στην απίστευτη αθλιότητα να αναζητούν άλλοθι με τον καταλογισμό ευθυνών στον αείμνηστο Ανδρέα Παπανδρέου για το δημόσιο χρέος;

Δεν είναι οι ίδιοι, που ως νομικοί έδειξαν και επιδεικνύουν συστηματικά μια ιδιότυπη επιστημονική ανεπάρκεια;

Για παράδειγμα δεν γνωρίζουν ότι σύμφωνα με τον κανονισμό της βουλής οι συνεδριάσεις των επιτροπών είναι δημόσιες και μόνο με συμφωνία των κομμάτων μπορεί κατ’ εξαίρεση να στερηθούν της δημοσιότητός τους; Τι ακριβώς λοιπόν φοβήθηκαν ή πιο ακριβώς «δημόσιο» συμφέρον θέλησαν να προστατεύσουν όλα τα κόμματα από το ΚΚΕ μέχρι το ΛΑΟΣ, όταν συναποφάσισαν να αποκλείσουν την κοινή γνώμη από το δικαίωμα της ενημέρωσης;

Δεν γνωρίζουν ότι η αθλιότητα της λεγόμενης παραγραφής των ποινικών ευθυνών πολιτικών προσώπων δεν οφείλεται στην εφαρμογή των σχετικών συνταγματικών διατάξεων και του ισχύοντος νόμου περί ευθύνης υπουργών, αλλά ακριβώς αντίθετα στη μη εφαρμογή τους μέσω σωρείας αθλίων μεθοδεύσεων, στις οποίες επιδόθηκαν ο τέως Πρωθυπουργός με το επιτελείο του και υψηλόβαθμα στελέχη της δικαιοσύνης και με την ανοχή πολλών βουλευτών, δημοσιογράφων, αλλά και με τη σιωπή των δικηγορικών συλλόγων καθώς και της πλειοψηφίας της νομικής επιστημονικής κοινότητας;

Δεν έχουν διδαχθεί ότι είναι άλλο πράγμα η εφαρμογή του νόμου και άλλο η περιγραφή του; Δεν γνωρίζουν ότι οι νόμοι πρώτα ερμηνεύονται και μετά εφαρμόζονται και πως δεν συγχωρείται ερμηνεία νόμου συνταγματικής ιδία φύσεως contra στη ratio legis;

Σε μία χώρα όπου η πλειοψηφία των μελών του κοινοβουλίου αποτελείται διαχρονικά από νομικούς είναι εξωφρενικό να βασιλεύει η ανομία, να θριαμβεύει η διαφθορά, να πρυτανεύει η κοινωνική αδικία.

Όπως ακριβώς είναι σκανδαλώδες το σύνολο του ανωτέρου κλήρου της ελληνικής και οικουμενικής ορθοδοξίας να διαθέτει πτυχίο θεολογίας και στην πλειοψηφία του και πτυχίο νομικής και όμως από τον Πατριάρχη μέχρι τον τελευταίο αρχιμανδρίτη να μη διακρίνει κανείς καμία απολύτως παράβαση κανονικής ή ποινικής φύσεως στη σωρεία των κερδοσκοπικών αθλιοτήτων πολλών και διαφόρων ανεκδιήγητων μοναχών.

Ο κος Δασκαλόπουλος είναι συνεπής στο ρόλο του να προασπίζει τα συμφέροντα της τάξης, που εκπροσωπεί. Οι παράλληλες πολιτικές σκοπιμότητες ή οι προσωπικές του στρατηγικές είναι επίσης ευκόλως εννοούμενες. Ουδένα εκπλήσσουν οι πολιτικές αντιλήψεις του ανδρός και ουδείς έχει απαίτηση από τον αξιότιμο Πρόεδρο του ΣΕΒ να αποστεί των σταθερών και παγίων επιδιώξεών του.

Αν μάλιστα με το λόγο του σε ένα ποσοστό συντάσσεται με τις ευρύτερες λαϊκές ανησυχίες και αν με τις πολιτικές φιλοδοξίες του καταφέρνει να διεγείρει την υπνώττουσα συνείδηση του πολιτικού προσωπικού της χώρας και να τους ωθεί σε μια έστω περιστασιακή ιδιότυπη συναινετική δράση υπέρ της σωτηρίας της δημοκρατίας, τόσο το καλύτερο.

Οι ευθύνες όμως των πολιτικών όλων ανεξαιρέτως των κομμάτων παραμένουν βαρύτατες και ακέραιες και είναι βέβαιο ότι θα τους συνθλίβουν συνολικά όσο λειτουργούν σαν μικρόνοη συντεχνία. Όσο αποφεύγουν να τις επιμερίσουν ατομικά και όσο επιτρέπουν την άθλια διάχυση τους επί δικαίων και αδίκων.

Σε πείσμα όλων των αρχιμαγείρων της πολιτικο-επιχειρηματικής διαπλοκής των τελευταίων χρόνων οι πολίτες γνωρίζουν πολύ καλά και τι έγινε και ποιοί έφταιξαν καθώς και τι συμβαίνει σήμερα και ποιοί φταίνε για τα βάσανά του.

Γνωρίζουν επίσης ότι οι πατέρες του έθνους τα γνωρίζουν κι αυτοί εξ ίσου καλά.

Περιμένουν λοιπόν από τους πολλούς, έντιμους και ηθικούς να αποδείξουν με πράξεις και όχι με έπεα πτερόεντα ότι διαθέτουν επιτέλους τη βούληση και το σθένος να ηγηθούν της σταυροφορίας της κάθαρσης και της ανάπτυξης της χώρας με όρους κοινωνικής δικαιοσύνης και θεσμικής εξυγίανσης.

Αν δεν το πράξουν εγκαίρως θα αποστασιοποιούνται αναπόφευκτα από την βούληση των λαϊκών μαζών δημιουργώντας ένα συνεχώς αυξανόμενο κενό εξουσίας, το οποίο νομοτελειακά θα καλυφθεί από νέες ηγετικές προσωπικότητες.

Σε μια τέτοια περίπτωση χωρίς να θέλω να απογοητεύσω τον κο Δασκαλόπουλο το πιθανότερο είναι ότι οι νέοι ηγέτες δεν θα προέλθουν από τα μέλη του αξιόλογου συνδέσμου του.