Οι προγραμματικές δηλώσεις, οι αμετανόητοι, οι ιππότες της ελεεινής μορφής και τα παπαγαλάκια

Αυτή τη φορά όσοι είχαν την αντοχή να παρακολουθήσουν την τριήμερη διαδικασία της Βουλής για την παροχή ψήφου εμπιστοσύνης θα πρέπει να έμειναν αρκετά ικανοποιημένοι.Τουλάχιστον δεν θα έπληξαν.

Οι προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης ήταν ότι καλλίτερο έχουμε ακούσει τα τελευταία 15 χρόνια. Τόσο καλές που κανείς από τους τριακόσιους δεν βρήκε κάτι να εναντιωθεί επί της ουσίας.

Η γενική εικόνα των Υπουργών συνέθεσε την αίσθηση μιας καλοστημένης ομάδας, με όραμα, ρεαλιστικούς στόχους και συγκροτημένο σχέδιο δράσης.

Ο κ. Παπανδρέου, οι Υπουργοί και η αγορητές της συμπολίτευσης εξέπληξαν ομολογουμένως θετικά τους θεατές και σίγουρα δυσάρεστα τους συναδέλφους τους στη Βουλή.

Το αποτέλεσμα ήταν οι λοιποί αρχηγοί να δυσκολευθούν ιδιαίτερα στο ρόλο τους.

Είναι χαρακτηριστικό ότι η παραδοσιακή άρνηση ψήφου εμπιστοσύνης εδράστηκε σε δευτερεύουσες ενστάσεις και όχι σε ουσιαστικές αντιρρήσεις.

Υπήρξε εμφανές (και εν πολλοίς αναμενόμενο) ότι ο κ. Καραμανλής ουδόλως ενδιαφερόταν για την άσκηση αντιπολίτευσης. Μοναδικό του μέλημα πως θα αξιοποιούσε την ευκαιρία ώστε να εξυπηρετήσει τον ένα και μοναδικό προσωπικό του στόχο: Να αποσυρθεί αβρόχοις ποσί, χωρίς να προκληθεί σοβαρή συζήτηση γύρω από τα δικά του πεπραγμένα. Γι αυτό απέφυγε την παραμικρή οξύτητα, για αυτό υπήρξε πληκτικά συναινετικός, για αυτό δε δίστασε να φθάσει στην πρωτόγνωρη για τα κοινοβουλευτικά ειωθότα ακρότητα να αποφύγει ακόμη και την δευτερολογία.

Τα σχέδιά του χάλασαν όμως ο κ. Σαμαράς και μερικοί αμετανόητοι τέως πρωτοκλασάτοι των κυβερνήσεών του, που επέμειναν να υπερασπίζονται ανόητα το καταστροφικό τους κυβερνητικό έργο, καθώς και ο κ. Καρατζαφέρης, που αναμόχλευσε (ορθώς) τα θέματα της παραγραφής των σκανδάλων. Έτσι ο κ. Καραμανλής δεν απέφυγε τα χειρότερα, καθώς ο κ. Πάγκαλος (στο τελευταίο λεπτό της παράτασης) δήλωσε ευθέως και απερίφραστα ότι ανεξαρτήτως παραγραφής και ασχέτως προς την δικαστική εξέλιξη των υποθέσεων, η Κυβέρνηση προτίθεται να εξετάσει σε βάθος το σύνολο όλων αυτών των περιπτώσεων, που ζημίωσαν το δημόσιο συμφέρον, ώστε να υπάρξει τουλάχιστον καταμερισμός των πολιτικών ευθυνών.

Την φιλότιμη προσπάθειά του να πείσει τουλάχιστον τα στελέχη του κόμματός του για αποφυγή της εσωστρέφειας και φυγή προς τα εμπρός θα συνεχίσει αναγκαστικά ο τέως πρωθυπουργός και στην πρώτη συνεδρίαση της κοινοβουλευτικής ομάδας της ΝΔ και στο επόμενο διάστημα μέχρι την αντικατάστασή του στην προεδρία του κόμματός του, δεν θεωρούμε όμως πιθανόν να επιτύχει.

Ο κ. Καρατζαφέρης προσπάθησε να αναγάγει σε προτέρημα την συνήθη προχειρότητα του λόγου του, κάνοντας παρατήρηση στον κ. Παπανδρέου, που διαβάζει και δεν απαγγέλει από στήθους την ομιλία του στη Βουλή, ενώ επέπληξε και τον κ. Καραμανλή ότι υπήρξε η νεράϊδα, που μετέτρεψε σε κύκνο τον μέχρι χθες «ασχημόπαπο» κ. Παπανδρέου.

Πέραν της σχετικής φαιδρότητας, της προχειρότητας και της απελπιστικής μονοθεματικότητας του λόγου, θα πρέπει να αναγνωρίσουμε στον κ. Καρατζαφέρη δύο επιτυχείς αναφορές. Η πρώτη είναι οι έντονες επισημάνσεις του για την ανάγκη διαλεύκανσης των σκανδάλων, που οδήγησαν στις προαναφερθείσες δηλώσεις Πάγκαλου, προς ανακούφιση του λαϊκού αισθήματος. Δεύτερον η ενστάσεις του ως προς την «κόκκινη γραμμή» στο Σκοπιανό, όπου τόσο η ΝΔ, αλλά κυρίως το ΠΑ.ΣΟ.Κ δεν έχουν προσφέρει πειστικά επιχειρήματα για το τι έχει αλλάξει, που δικαιολογεί την αλλαγή της «κόκκινης γραμμής» του Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος δεν δεχόταν να χρησιμοποιήσουν τα Σκόπια τον όρο Μακεδονία ή παράγωγά του.

Η δήλωση βέβαια του κ. Παπούλια ότι αποδέχεται να παραμείνει στην προεδρία, υπήρξε σκληρό πλήγμα στην εικόνα του οξυδερκούς, διορατικού και εξαιρετικά πληροφορημένου πολιτικού, που επιδιώκει να προβάλλει για τον εαυτό του ο κ. Καρατζαφέρης, ο οποίος μερικές ώρες νωρίτερα από του βήματος της Βουλής επιδιδόταν σε κασσάνδρειες προβλέψεις, περί της εικαζομένης αρνητικής στάσης του Προέδρου.

Άτυχη υπήρξε και η ημέρα για τους ηγέτες της πέραν του ΠΑΣΟΚ αριστεράς, αφού μετά τις χιλιάδες των ψηφοφόρων τους φάνηκε ότι και το λαϊκό κίνημα άρχισε να τους γυρίζει την πλάτη. Ο λόγος για τους λιμενεργάτες του Πειραιά, οι οποίοι δέχθηκαν την επίσκεψη της κ. Παπαρήγα και του κ. Τσίπρα, που τους παρότρυναν να συνεχίσουν τον αγώνα ενάντια στην «αντιλαϊκή» κυβέρνηση, αλλά μια μέρα αργότερα στη Βουλή η κ. Κατσέλη ανήγγειλε την απόφασή τους για αναστολή της απεργίας. (Ας πρόσεχαν. Εμείς από την Παρασκευή είχαμε προειδοποιήσει ότι «οι ανιδιοτελείς εργαζόμενοι του λιμανιού θα επιδείκνυαν τη φρόνηση που απαιτούν οι περιστάσεις», χωρίς να έχουμε συνομιλήσει μαζί τους και χωρίς να έχουμε κάνει «ειδικό ρεπορτάζ», αλλά χρησιμοποιώντας απλώς το πολιτικό μας αισθητήριο και την κοινή λογική).

Και ο μέν κ. Τσίπρας έκανε μια αξιοπρεπή πρώτη εμφάνιση, αναφερόμενος κατά τη συνήθειά του σε μια περιπτωσιολογία επαγγελματικά αναξιοπαθούντων και διαφόρων ευαίσθητων κοινωνικών ομάδων. Αναφορές άλλοτε ιδιαίτερα χρήσιμες, όμως περιττές στην προκειμένη περίπτωση διότι αυτή τη φορά ο λόγος του ίδιου του Πρωθυπουργού, αλλά και τα κατ’ ιδίαν μέτρα που εξηγγέλθησαν από το σύνολο των Υπουργών υπήρξαν μνημεία κοινωνικής ευαισθησίας. Έτσι η μονότονη επανάληψη της φράσης «δεν ακούσαμε τίποτε» για το ένα και «δεν ακούσαμε τίποτε» για το άλλο, οδήγησε μάλλον στην εντύπωση ότι ο Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ ή όντως δεν παρακολούθησε τους κυβερνητικούς ομιλητές ή κατά το αρχαίο ρητό «τυφλός τα τ’ ώτα, τον τε νουν, τα τ’ όμματα εστί»…

Όσο για την κ. Παπαρήγα η απόστασή της από την σύγχρονη πραγματικότητα και από τις απαιτήσεις των καιρών υπήρξε τόσο κραυγαλέα, που οδήγησε τον κ. Παπανδρέου να επισημάνει ευστόχως ότι «το ΚΚΕ έχει εξαγγείλει τις τελευταίες πέντε ημέρες τόσες κινητοποιήσεις όσες δεν έκανε σε πέντε χρόνια», τον δε κ. Λεωνίδα Κύρκο να την προσομοιάσει με τον γνωστό Ισπανό ιππότη της ελεεινής μορφής. Στον αήθη για την σκληρότητά του πολιτικό χαρακτηρισμό του σεβάσμιου διανοητή της ελληνικής αριστεράς έχουμε να επισημάνουμε ότι είναι εύστοχος καθ’ όσον αφορά την αδυναμία της κ. Παπαρήγα να αντιληφθεί τα αιτήματα των καιρών. Όμως τον συμπαθή Δον Κιχώτη διέκρινε η καλοπιστία και ο ρομαντισμός, στοιχεία που προφανώς δεν έχουν σχέση με τα κίνητρα της ηγετικής ομάδας του ΚΚΕ.

Τέλος παρά το πάθημα του κ. Καρατζαφέρη θα διακινδυνέψουμε και εμείς μια πρόβλεψη ότι τα συνήθη δημοσιογραφικά παπαγαλάκια μη έχοντας τι άλλο να προσάψουν στις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης θα αρχίσουν την γκρίνια ότι οι κυβερνητικές εξαγγελίες είναι υπερβολικές και οικονομικά αδύνατο να εφαρμοσθούν.

Η απάντηση σε όλους αυτούς είναι πολύ απλή.

Οι προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης ήταν ότι καλλίτερο έχουμε ακούσει τα τελευταία 15 χρόνια. Τόσο καλές που κανείς από τους τριακόσιους δεν βρήκε κάτι να εναντιωθεί επί της ουσίας.

Αυτό και μόνο σημαίνει ότι στη χειρότερη περίπτωση είναι ένα προσκλητήριο για την ανάταξη της χώρας, για την καλυτέρευση της καθημερινότητας των πολλών.

Σε κάθε περίπτωση όλα τα εξαγγελθέντα αποτελούν εξειδίκευση της κεντρικής αξιακής ρήτρας «ΠΡΩΤΑ Ο ΠΟΛΙΤΗΣ». Ρήτρας αναμφισβήτητα σοσιαλιστικής.

Το ζήτημα λοιπόν, που τίθεται δεν είναι πόσο ακριβώς εφικτά είναι όλα αυτά. Το ζήτημα είναι πόσο θέλουμε να τα πραγματοποιήσουμε και πόσο είμαστε διατεθειμένοι να συστρατευθούμε σε μια κοινή προσπάθεια, που παραδεχόμαστε πως είναι προς τη σωστή κατεύθυνση.

Το ζήτημα είναι να επιλέξουμε ανάμεσα στον «πηγαιμό για την Ιθάκη» ή στην ασφάλεια του χοιροστάσιου της Κίρκης του στείρου επικοινωνισμού.

Η ιστορική εξέλιξη του ανθρώπου στηρίζεται σε μια συνεχή προσπάθεια για το καλλίτερο, που πάντα προηγουμένως δομείται νοητικά ως οραματική σύλληψη. Αυτό χρειάζεται πολιτικό αισθητήριο, διορατικότητα ή έστω στοιχειώδη φαντασία.

Βεβαίως πάντα υπάρχουν οι μηδενιστές, οι χαοτικοί, οι οκνηροί, οι απαισιόδοξοι.

Η πρόοδος όμως, έστω και με κάποια πισωγυρίσματα, συνεχίζεται πάντα με τους οραματιστές, τους αγωνιστές, τους αισιόδοξους, τους μπροστάρηδες.

Για τους άλλους επίσης υπάρχει πάντα χώρος στον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας…

Ενιαίο μέτωπο ΚΚΕ – ΕΒΕΑ.

Η περίοδος 2004-2009 μετά βεβαιότητος μπορεί να χαρακτηρισθεί ως η πλέον αντιλαϊκή διακυβέρνηση, που γνώρισε μεταπολιτευτικά ο τόπος.
Όλοι ανεξαιρέτως οι επαγγελματικοί κλάδοι και προεχόντως οι μισθωτοί, οι αγρότες, οι μικρομεσαίοι επαγγελματίες, όπως και οι νέοι και οι συνταξιούχοι ήρθαν αντιμέτωποι με το φάσμα της εξαθλίωσης.
Το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, η σκανδαλώδης διασπάθιση του δημόσιου χρήματος και η πρωτοφανής οικονομική κρίση οδήγησαν την οικονομία της χώρας σε κατάρρευση.
Η ακρίβεια, αποτέλεσμα της ανεξέλεγκτης δράσης των καρτέλ, και της αχαλίνωτης επίθεσης των κερδοσκόπων, σε συνδυασμό με μια πρωτόγνωρη φορομπηκτική καταιγίδα εξανέμισαν τα λαϊκά εισοδήματα, απογύμνωσαν τα χαμηλά και μεσαία λαϊκά στρώματα από κάθε ίχνος περιουσιακού στοιχείου και κατήντησαν το σύνολο του πληθυσμού έρμαιο στην τοκογλυφική κερδοσκοπία των τραπεζών.

Η κατάσταση αυτή, όπως ήταν φυσικό είχε σαν αποτέλεσμα να υπάρξει μια συνολική ριζοσπαστικοποίηση των λαϊκών μαζών, με συνέπεια την γενική μετατόπιση του εκλογικού σώματος προς τα αριστερά, όπως χαρακτηριστικά καταγράφηκε στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές.
Αυτού του είδους οι αντικειμενικές και υποκειμενικές συνθήκες, που διαμορφώθηκαν στην Ελλάδα τα τελευταία πέντε χρόνια, θα αποτελούσαν θεωρητικά χρυσή ευκαιρία για αύξηση της δύναμης του κομμουνιστικού κινήματος.
Παρά ταύτα το ΚΚΕ κατάφερε να χάσει 70.000 ψήφους (12% των ψηφοφόρων του 2007), ενώ η μείωση του ποσοστού του θα ήταν ακόμη μεγαλύτερη, αν η συνολική αποχή των ψηφοφόρων παρέμενε στα ποσοστά των προηγούμενων εκλογών.

Έπειτα από ένα τέτοιο αποτέλεσμα, κάθε σοβαρή ηγεσία Κομουνιστικού κόμματος στον πλανήτη, την επομένη των εκλογών θα περιοριζόταν να κάνει την αυτοκριτική της και αντί της ενεργού κομματικής δράσης θα επέλεγε τον πολιτικό αναχωρητισμό.
Με απλά λόγια σύσσωμη η αποτυχημένη ηγετική ομάδα θα μετακόμιζε σε κάποιο γραφικό χωριουδάκι της Σιβηρίας, προκειμένου να αφιερώσει το υπόλοιπο του βίου της στη μελέτη του Μαρξισμού-Λενινισμού.

Όμως αντ’ αυτού η κ. Παπαρήγα και οι συν αυτή, προσπαθούν αγνοώντας θρασύτητα την παλλαϊκή εκλογική τους αποδοκιμασία, να παραμείνουν γαντζωμένοι στις σφραγίδες και τις καρέκλες τους.
Με γνωστά παρωχημένα συνθήματα και κακόγουστες τετριμμένες σκηνοθεσίες επιχειρούν να παρηγορήσουν τους απογοητευμένους οπαδούς τους και να ξεγελάσουν την «εργατική τάξη» στρέφοντας τα φώτα της δημοσιότητας μακριά από την προσωπική τους πολιτική χρεωκοπία.
Έτσι είδαμε την τελευταία εβδομάδα την κ. Παπαρήγα να επιχειρεί «άλμα προς τα εμπρός», αναμασώντας την θεωρία του «ενιαίου μετώπου», κηρύττοντας την «μηδενική πίστωση χρόνου» στην «επάρατη σοσιαλδημοκρατία» και σκηνοθετώντας άθλια δρώμενα «αγανακτισμένων εργατών» εναντίον του «αντιδραστικού» Υπουργού, που διετύπωσε την αντιλαϊκή απαίτηση να του δοθεί προθεσμία μερικών ημερών για να ενημερωθεί.
Συμπτωματικά το «άλμα προς τα εμπρός» ταυτίζεται με την θεωρία του κ. Καραμανλή και των επιγόνων του που προτρέπουν την κομματική τους βάση να ξεχάσει την ήττα, «να γυρίσει σελίδα» και «να ενδιαφερθεί για το μέλλον της παράταξης»,
Συμπτωματικά «οι αγανακτισμένοι εργάτες» του ΚΚΕ δεν υστερούν ως σκηνοθετική σύλληψη από τους «αγανακτισμένους νοικοκυραίους», που κατά καιρούς έβγαλε στους δρόμους η δεξιά,
Συμπτωματικά η «μηδενική πίστωση χρόνου» στο ΠΑΣΟΚ δεν επιτρέπει στα μέλη του ΚΚΕ να ασχοληθούν με τα αίτια της εκλογικής συμφοράς και προσφέρεται για την εκτροπή της οργής των οπαδών προς την κατεύθυνση ενός εξωκομματικού φανταστικού «ταξικού αντιπάλου». Όλως συμπτωματικά κάτι ανάλογο επιχειρούν και οι αποτυχημένοι τέως υπουργοί της ΝΔ με τον πρόχειρο αντιπολιτευτικό ανταρτοπόλεμο, που έχουν αρχίσει τις τελευταίες ημέρες.

Τέλος οι ενιαιομετωπικές πρακτικές βέβαια ούτε καινούργιες είναι ούτε εφαρμόζονται για πρώτη φορά από την κ. Παπαρήγα.

Πέρα από περιόδους εθνικοαπελευθερωτικών αγώνων ή λαϊκών εξεγέρσεων για την αποκατάσταση της δημοκρατίας ουδέποτε άλλοτε επιτεύχθηκαν στη λαϊκή βάση.
Ιστορικά δε όποτε έγινε προσπάθεια να εφαρμοσθούν σε επίπεδο κορυφής είχαν πάντοτε οικτρά αποτελέσματα για την εργατική τάξη και τις ανιστόρητες ηγεσίες της.
Εξ’ άλλου χαρακτήρα ενιαίου μετώπου στην κορυφή αποτέλεσε και η κεντρική πολιτική τακτική του ΚΚΕ στη διάρκεια της μαύρης νεοφιλελεύθερης πενταετίας, που προηγήθηκε.
Συνέπεια αυτής της τακτικής ήταν η απλόχερη κάλυψη, που προσέφερε στον κ. Καραμανλή σε όλα τα κρίσιμα ζητήματα, η διασπαστική στάση του ΠΑΜΕ σε όλες τις εργατικές διεκδικήσεις και κυρίως η επικοινωνιακή ταύτιση του ΚΚΕ με την συντηρητική παράταξη, προπαγανδίζοντας το γνωστό σλόγκαν ότι το κόμμα της Αξιωματικής αντιπολίτευσης ευθυνόταν εξ ίσου με το κυβερνών κόμμα για τα δεινά των εργαζομένων.

Ολέθρια αποτελέσματα αυτής της ενιαιομετωπικής τακτικής υπήρξε επί πέντε χρόνια «το φιλί της ζωής» σε μια άθλια συντηρητική διακυβέρνηση, η υπονόμευση των λαϊκών αγώνων, η περαιτέρω εξαθλίωση των εργαζομένων και η παρεμπόδιση ανάληψης της εξουσίας από μια σοσιαλιστική κυβέρνηση, που σε οποιαδήποτε περίπτωση δεν θα μπορούσε να είναι χειρότερη από τις κυβερνήσεις Καραμανλή.

Αυτή την πενταετή αναχρονιστική πολιτική του «προτιμάμε ένα λιμοκτονούντα εργαζόμενο, που πιθανόν να ψηφίσει κάποτε ΚΚΕ από απόγνωση, παρά ένα πολίτη που θα ψηφίσει ΠΑΣΟΚ με την ελπίδα να ξεφύγει από την εξαθλίωση», αποδοκίμασαν μαζικά οι πολίτες και στις πρόσφατες εκλογές.

Όμως «τον αράπη κι αν τον πλένεις, το σαπούνι σου χαλάς».
Ανεπίδεκτη μαθήσεως η κ. Παπαρήγα σε αγαστή συγχορδία με την καταρρέουσα συντηρητική παράταξη επιστράτευσαν η μεν τους «ηρωϊκούς αγανακτισμένους συνδικαλιστές» των ναυπηγείων, η δε τον "κακορίζικο επαγγελματοβιοτέχνη» κ. Μίχαλο για να πλαγιοκοπήσουν αντιπολιτευτικά το «κακό και άμυαλο» ΠΑΣΟΚ.

Από κοντά τρίτος και καταϊδρωμένος ο κ. Τσίπρας με τις άθλιες τηλεοπτικές ατάκες του περί πλανερού ΠΑΣΟΚ, που «προεκλογικά βγάζει φλας αριστερά και μετεκλογικά στρίβει δεξιά». Αρνείται και ο κ. Τσίπρας πεισματικά να «ξεπεζέψει» και να συλλάβει το μήνυμα των ψηφοφόρων που αποδοκιμάζουν ένα αερολογούντα αρχηγό, ο οποίος τόσο προεκλογικά όσο και μετεκλογικά επιμένει να στριφογυρίζει άσκοπα πέριξ του εαυτού του.

Και βέβαια από αυτή τη γραφική κουστωδία δεν θα μπορούσαν να λείψουν τα μεγάλα δημοσιογραφικά συμφέροντα, που ανακαλύπτουν τις παραπολιτικές «κόντρες και διαφωνίες» των αρμοδίων υπουργών της κυβέρνησης.

Ματαίως όμως βυσσοδομούν όλοι αυτοί οι θλιβεροί λαϊκιστές, που όψιμα κόπτονται άλλος για «τα συμφέροντα των εργαζομένων», άλλως για «την επιχειρηματική επιβίωση των επαγγελματοβιοτεχνών», άλλος για τη διεθνή αξιοπιστία της χώρας και άλλος για «την συνοχή της κυβέρνησης».

Έχουν γνώση οι φύλακες.

Ο λαός γνωρίζει ποιος πραγματικά ενδιαφέρεται για τα συμφέροντα της χώρας.
Η κυβέρνηση γνωρίζει πώς να διαχειρισθεί την υπόθεση για το καλό του λαού και του τόπου.
Οι εργαζόμενοι γνωρίζουν σε ποιόν πρέπει να εμπιστευθούν την υπεράσπιση των δικαίων τους.

Είναι βέβαιο ότι οι «πονηροί πολιτευτές» και τα δημοσιογραφικά παπαγαλάκια τους θα απομονωθούν, όπως τους αξίζει στη συνείδηση των πολιτών.

Είναι βέβαιο ότι οι ανιδιοτελείς συνδικαλιστές και εργαζόμενοι του λιμανιού θα επιδείξουν την φρόνηση που απαιτούν οι περιστάσεις και θα στηρίξουν τις προσπάθειες της κυβέρνησης χωρίς να επιβαρύνουν άσκοπα και καταχρηστικά τις άλλες επαγγελματικές ομάδες και την πληγωμένη θανάσιμα εθνική οικονομία.

Είναι βέβαιο ότι οι επαγγελματοβιοτέχνες θα συστρατευθούν σε μια εθνική προσπάθεια υπομένοντας μια πρόσκαιρη ταλαιπωρία, που θα αποφέρει διαχρονικά οφέλη στην πατρίδα.

Είναι βέβαιο ότι η κυβέρνηση θα εξασφαλίσει απόλυτα τα συμφέροντα των εργαζομένων. Θα εξασφαλίσει τις θέσεις εργασίας. Θα εξασφαλίσει όλες ανεξαιρέτως τις αποδοχές τους (μεγάλες ή μικρές) γιατί ο στόχος μιας σοσιαλιστικής κυβέρνησης δεν είναι να «κοντύνει» τους υψηλόμισθους, αλλά να «ψηλώσει» τους χαμηλόμισθους». Έχει χρέος επομένως να διασφαλίσει τις νόμιμες, φανερές αποδοχές, όσο μεγάλες και αν είναι και βεβαίως να τις φορολογήσει με ενιαία φορολογική κλίμακα.

Και τέλος είναι βέβαιο ότι αυτή η κυβέρνηση θα διαπραγματευθεί με γνώση και εθνική συνείδηση με την Κινεζική πλευρά και θα πετύχει μια έντιμη συμφωνία, που θα εξυπηρετεί τα μακροπρόθεσμα συμφέροντα της χώρας στη βάση ενός αμοιβαίου σεβασμού της αρχής της ισορροπίας συμφερόντων, που πρέπει να διατρέχει τις διεθνείς συμβάσεις.
Με υψηλό αίσθημα ευθύνης, με αφοσίωση στο λαό και την πατρίδα, με σεβασμό στην μεγάλη φίλη χώρα, αλλά και με αταλάντευτο στόχο την εκπομπή ενός μηνύματος, ότι ο Ελληνικός λαός διαθέτει πλέον μια ισχυρή σοσιαλιστική κυβέρνηση, που θα διεκδικήσει αταλάντευτα να επαναφέρει την Ελλάδα στην διεθνή θέση που της αξίζει.

ΝΔ: Το πρωτόκολλο διαδοχής προβλέπει «κουκούλα» αντί «δακτυλιδιού»…

Σύμφωνα με σημερινά δημοσιεύματα του Αγγλικού τύπου ο Πρωθυπουργός της Αγγλίας κ. Γκόρντον Μπράουν, παρά τις εξηγήσεις που έδωσε το πολιτικό του γραφείο, έσπευσε να συμμορφωθεί αμέσως στην εντολή του αρμόδιου κρατικού λειτουργού, ο οποίος του ζήτησε να επιστρέψει στο κρατικό ταμείο το ποσό των 12.415 λιρών.
Την ίδια στιγμή ο ηγέτης των συντηρητικών κ. Κάμερον, ο οποίος επίσης είχε επιστρέψει ποσά, που κρίθηκαν επιστρεπτέα δήλωσε απερίφραστα ότι όποιο στέλεχος του κόμματός του αρνηθεί να επιστρέψει στο δημόσιο οποιοδήποτε ποσό του ζητηθεί δεν μπορεί να διατηρήσει ή να διεκδικήσει θέση στο κοινοβούλιο.

Σε αντίθεση με όσα συμβαίνουν στην γηραιά Αλβιόνα, εδώ στην καθ’ ημάς Ψωροκώσταινα η παράταξη, που συγκλόνισε επί πέντε χρόνια την χώρα με αλλεπάλληλα οικονομικά σκάνδαλα και περιήγαγε την οικονομία στα πρόθυρα της πτώχευσης μέσα από ένα όργιο διασπάθισης του δημόσιου χρήματος, αναλώνει τον πολιτικό χρόνο της στην αναζήτηση του πλέον πρόσφορου τρόπου αποφυγής αποδόσεως λογαριασμού.

Τι και αν ο λαός αποδοκίμασε μετά βδελυγμίας την οικονομική φαυλότητα της απελθούσας κυβέρνησης.
Τι και αν μία-μία πλέον οι δημοσκοπήσεις αποκαλύπτουν ότι η βασική αιτία της εκλογικής συντριβής υπήρξε «η απώλεια του ηθικού πλεονεκτήματος» (ακριβέστερα ο άνευ προηγουμένου πολιτικός αμοραλισμός και η πρωτοφανής έκταση της οικονομικής διαφθοράς).
Τι και αν καθημερινά πυκνώνουν οι φωνές των απλών φίλων και οπαδών της ΝΔ, που ζητούν κάθαρση και προσωποποίηση των ευθυνών.
Δυστυχώς τα υψηλόβαθμα στελέχη του κόμματος με κορυφαίο τον απερχόμενο αρχηγό δείχνουν να κωφεύουν προκλητικά στις απαιτήσεις των καιρών και τις αγωνίες των πολιτών.

Είναι πολιτικά αντιαισθητικό το σκηνικό, που εμβρόντητος παρακολουθεί ο πολίτης, όπου τα πρωτοκλασάτα στελέχη της συντηρητικής παράταξης κονταροκτυπιούνται καθημερινά σε θέματα διαδικασίας περί την ανάδειξη του νέου αρχηγού με προφανή στόχο την αυτοπροβολή και την συγκάλυψη. Και είναι τουλάχιστον εκνευριστικό αυτοί, που πρόσφατα αποδοκιμάσθηκαν από το εκλογικό σώμα και οδήγησαν με τον κυβερνητικό βίο και την πολιτεία τους την χώρα και την ΝΔ στα πρόθυρα της κατάρρευσης, να εμφανίζονται ως οι μόνοι αρμόδιοι να λύσουν τα παραταξιακά προβλήματα μοιράζοντας και πάλι μεταξύ τους τους ρόλους των εγγυητών, των διαδόχων, των οργανωτών της ανασυγκρότησης του κόμματος και άλλα ευτράπελα.

Και βεβαίως εμετικές παραμένουν οι μεθοδεύσεις γνωστών και μη εξαιρετέων δημοσιογράφων, οι οποίοι τις τελευταίες ημέρες κατασκευάζουν μονοθεματικά δελτία και πολιτικά πάνελ με παρέλαση γνωστών και μη εξαιρετέων στελεχών της Νέας Δημοκρατίας, αγωνιζόμενοι πυρετωδώς να στηρίξουν την πλύση εγκεφάλου που επιδιώκεται, ώστε η βάση να αποδεχθεί τον παραγκωνισμό της και τις επιλογές, που η ευθυνόμενη για την ήττα (και όχι μόνον) ηγετική ομάδα μεθοδεύει ερήμην της για άλλη μια φορά.

Δείχνουν όλοι αυτοί αποφασισμένοι σε πείσμα της κοινής λογικής να συνεχίσουν την αδιέξοδη συγκάλυψη των σφαλμάτων, των σκανδάλων και των πρωταιτίων της διαφθοράς, διαχέοντας τις ευθύνες στο σύνολο των στελεχών, των μελών και των ψηφοφόρων και φορτώνοντας την παράταξη με ένα δυσβάστακτο άγος, που θα την στοιχειώνει στις επόμενες δεκαετίες.

Πρόκειται στην καλύτερη περίπτωση για μια απύθμενη πολιτική απερισκεψία συγκεκριμένων οπισθοδρομικών πολιτικών, που επί πέντε χρόνια επέδειξαν αρχοντοχωριάτικη αλαζονεία, συναγωνιζόμενοι μεταξύ τους σε πολιτικές πρακτικές υποτίμησης της νοημοσύνης των ψηφοφόρων, υποβάθμισης του ρόλου των πολιτών, απαξίωσης της λαϊκής βούλησης, εμπαιγμού της κοινής γνώμης, ακύρωσης της κοινής λογικής.
Πρόκειται για τον νοσηρό εγωκεντρισμό ενός πολυέξοδου πολιτικού προσωπικού, που κινήθηκε στο πλαίσιο μιας εξουσιαστικής παρέας, χωρίς ιδεολογικό στίγμα, χωρίς πολιτικό όραμα, χωρίς ηθικό έρμα, που οδήγησε τη χώρα στα πρόθυρα της οικονομικής εξαθλίωσης και τώρα αδιαφορεί αν οδηγήσει την ίδια την παράταξη του στην πολιτική χρεωκοπία.

Διότι βεβαίως οι δηλώσεις των μνηστήρων της προεδρίας ότι δεν πρόκειται να γίνουν παραλήπτες «δακτυλιδιού» από τον απερχόμενο πρόεδρο είναι μάλλον ειλικρινείς.
Κατά τα φαινόμενα ο κ. Καραμανλής δεν σχεδιάζει να τους κληροδοτήσει «δακτυλίδι», αλλά «κουκούλα» συγκάλυψης ευθυνών και σκανδάλων, μετατρέποντάς τους σε μοιραίους συνεργούς υπόθαλψης των γνωστών αγνώστων υπαιτίων και συνακόλουθα σε αναξιόπιστους κομπάρσους του πολιτικού συστήματος.

Είναι λοιπόν θλιβερό, που οι άνθρωποι ακολουθώντας κακώς εννοούμενες προσωπικές στρατηγικές αποδέχονται να αναλάβουν αυτό το ρόλο εγκλωβίζοντας την παράταξή τους σε μια δύνη ατέρμονης εσωστρέφειας και πολιτικής ασφυξίας στην επόμενη περίοδο, αφού το στίγμα του ηθικού ελλείμματος, όσο δεν αποκαθαίρεται, θα συνοδεύει αδιακρίτως το σύνολο των μελών και των ψηφοφόρων του κόμματος για πολλές ακόμη τετραετίες. Γιατί όσο τα μέλη αυτής της παράταξης επιμένουν να κρύβονται πίσω από το δάκτυλό τους, τόσο οι πολίτες θα τους θέτουν το αδήριτο ερώτημα «που πήγαν τα χρήματα μας;» και θα απαιτούν επιτακτικά «φέρτε πίσω τα κλεμμένα!!!».

ΝΔ: Κάποιοι είναι ανεπίδεκτοι μαθήσεως ή Ο επικοινωνισμός ως αυτοκαταστροφικό υποκατάστατο του πολιτικού αισθητηρίου.

Πριν από μερικές δεκαετίες οι γιατροί ασκούσαν το επάγγελμά τους με όπλο ένα ρολόϊ και ένα στηθοσκόπιο. Η μεθοδολογία της διάγνωσης και καταπολέμησης των ασθενειών ήταν απλή. Ο γιατρός σε προσωπική επαφή με τον ασθενή τον ψηλαφούσε, του χρονομετρούσε το σφυγμό, αφουγκραζόταν και την αναπνοή του και έβγαζε διάγνωση. Στη σημερινή ιατρική η διάγνωση επαφίεται απολύτως στην κρίση πολύπλοκων ηλεκτρονικών μηχανημάτων.

Ανάλογη εξέλιξη υπήρξε δυστυχώς και στην πολιτική.

Παλιά ο πολιτικός στηριζόταν στην προσωπική επαφή του με τον κόσμο, στο πολιτικό του αισθητήριο και την διορατικότητά του.

Σήμερα όλα αυτά έχουν αντικατασταθεί από τους δημοσκόπους.

Στην περίπτωση των γιατρών ίσως οι διαγνώσεις βελτιώθηκαν και έγιναν πιο έγκαιρες.

Στην περίπτωση όμως των πολιτικών δυστυχώς τα πράγματα χειροτέρεψαν. Όχι γιατί οι δημοσκοπήσεις δεν προσφέρουν ασφαλή στοιχεία, αλλά απλούστατα διότι οι πολιτικοί τα χρησιμοποιούν απλώς για να βρούν τρόπους επικοινωνιακής διαχείρισης των τάσεων της κοινής γνώμης και όχι σαν εργαλεία διάγνωσης και επίλυσης των σημαντικών για την κοινωνία προβλημάτων. Όχι δηλαδή για να αφουγκρασθούν ασφαλέστερα τα μηνύματα των καιρών και να χαράξουν πολιτικές για το καλό του τόπου, αλλά για να μάθουν τι ενδιαφέρει τους πολίτες, ώστε να βρουν τα πλέον πρόσφορα επικοινωνιακά τρύκ και να τους κοροϊδέψουν προς ίδιον όφελος.

Καθηγητές σε αυτή τη μορφή πολιτικής ήταν επί πέντε χρόνια ο κ. Καραμανλής και το επιτελείο του με τα γνωστά καταστροφικά αποτελέσματα για τη χώρα και την παράταξη του.

Αναγκαίοι συνεργοί του βεβαίως υπήρξαν συγκεκριμένα δημοσιογραφικά συγκροτήματα και γνωστοί συνοδοιπόροι δημοσιογράφοι, που όλα αυτά τα χρόνια είχαν αναλάβει με το αζημίωτο να υποστηρίζουν αυτή την πολιτική επικοινωνιακή φαρσοκωμωδία.

Είναι οι ίδιοι, που εξακολουθούν να στηρίζουν τις απίθανες παρασκηνιακές μεθοδεύσεις περί την εκλογή του νέου αρχηγού, μεθοδεύσεις που πόρρω απέχουν από την βούληση της λαϊκής βάσης και το πραγματικό συμφέρον της παράταξης.

Έτσι αντί για παράδειγμα στις δημοσκοπήσεις να τίθεται το πρωταρχικό ερώτημα «προτιμάτε κλειστό ολιγομελές εκλεκτορικό όργανο ή κάλπες σε όλη τη χώρα με ευρεία συμμετοχή της βάσης;», τίθενται και σχολιάζονται ζητήματα περί του πόσα κουκιά μπορεί να έχει ο α ή β από τους τέσσερεις υποψηφίους και τι θα επακολουθήσει σε φανταστικά σενάρια δεύτερης ψηφοφορίας μεταξύ πιθανών δυάδων υποψηφίων αρχηγών, που θα προκύψουν από την πρώτη εκλογή. Σαφής προσπάθεια αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης και εγκλωβισμού της βάσης της ΝΔ σε προαποφασισμένη εξέλιξη, που μεθοδεύεται από συγκεκριμένους μηχανισμούς.

Γράφαμε και προχθές ότι κάποιοι δεν ενδιαφέρονται για την ανάδειξη του ικανότερου αρχηγού αλλά για την επικράτηση του καταλληλότερου να εγγυηθεί στον απερχόμενο πρόεδρο ότι θα συγκαλύψει τις αδυναμίες του Πρωθυπουργικού του έργου και κυρίως όλα εκείνα τα σκάνδαλα, που ο ίδιος συγκάλυψε επιμελώς κατά το διάστημα της πρωθυπουργίας του.

Όσο περνούν οι μέρες το τοπίο ξεκαθαρίζει παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των ενδιαφερομένων και των καναλιών.

Μπορεί λοιπόν οι επαγγελματίες πολιτικοί να μη διαθέτουν ή να έχουν απαρνηθεί το πολιτικό τους αισθητήριο, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι εμείς έχουμε χάσει το δικό μας και πολύ περισσότερο ότι θα δεχθούμε να υποτιμούν τη νοημοσύνη μας μια φούχτα διαπλεκόμενοι των παραθύρων.

Ιδού λοιπόν τα διαισθητικά πολιτικά μας συμπεράσματα:

Είναι πλέον σαφές ότι ο απερχόμενος αρχηγός δεν έφυγε από την πρώτη στιγμή όχι για να διασφαλίσει την ενότητα της παράταξης μέχρι το όποιο συνέδριο, αλλά για να εξασφαλίσει την όσο το δυνατόν πιο ανώδυνη γι’ αυτόν διαδοχή.

Είναι επίσης σαφές ότι με κάποιον συγκεκριμένο δελφίνο «τα βρήκε», ώστε ο απερχόμενος αρχηγός να τον στηρίξει και σε αντάλλαγμα ο νέος αρχηγός «να γυρίσει σελίδα» και να του προσφέρει την ποθητή συγκάλυψη.

Για να είναι εξασφαλισμένος ο απερχόμενος αρχηγός δεν ανεζήτησε διάδοχο ούτε από το καραμανλικό στρατόπεδο, ούτε μεταξύ των νέων και άφθαρτων στελεχών. Αντίθετα «τα βρήκε» με ένα πρόσωπο, που είναι αλληλεγγύως και εις ολόκληρον συνυπεύθυνο για τα κυβερνητικά πεπραγμένα έχοντας συμμετάσχει σε όλες τις κυβερνήσεις της ΝΔ, άρα έχει προσωπικούς λόγους να εμποδίσει την πλατιά και πολιτικά δυσάρεστη κομματική αυτοκριτική.

Για να διευκολυνθεί η επικράτηση του επιλεγέντος «εκλεκτού» τέθηκε σε εφαρμογή ένα σχέδιο, που προβλέπει ένα ειδικών προδιαγραφών εκλεκτορικό σώμα, με ένα πολύ σφικτό χρονοδιάγραμμα, που αιφνιδιάζει τους λοιπούς μνηστήρες, οι οποίοι δεν προλαβαίνουν να αντιπαρατεθούν στους ήδη στημένους μηχανισμούς του απερχόμενου αρχηγού και του επερχόμενου εκλεκτού του.

Επίσης η επιτυχής εφαρμογή του σχεδίου διασφαλίζεται από την ανάθεση καθηκόντων οργανωτικής επιτροπής σε μια ομάδα ανθρώπων, που ταυτίζονται με τον απερχόμενο αρχηγό και ευθύνονται βαρύτατα για τα πεπραγμένα των αποδοκιμασθεισών προσφάτως κυβερνήσεων.

Έτσι οι άλλοι σοβαροί διεκδικητές δεν μπορούν παρά να ζητούν απεγνωσμένα διεύρυνση του εκλεκτορικού σώματος και παράταση του χρόνου προετοιμασίας, αλλά δεν παύει να έχουν ένα καθοριστικό μειονέκτημα, που τους καθιστά αδύναμους έναντι της βάσης. Ότι και αυτοί βαρύνονται λόγω της ισχυρής συμμετοχής τους στις αποτυχημένες κυβερνήσεις και κυρίως διότι επί πεντέμισυ χρόνια στήριξαν αναφανδόν την συγκάλυψη και επιδόθηκαν σε μια μονοσήμαντη αγιοποίηση του απερχόμενου αρχηγού.

Τα μειονεκτήματα αυτά βεβαίως χαρακτηρίζουν και δύο άλλους επίδοξους μνηστήρες, που για δικούς τους λόγους έχουν επιλέξει να κρατούν μυστική την επιθυμία τους (ο κόσμος τόχει τούμπανο και αυτοί κρυφό καμάρι). Προφανώς στοχεύουν να εμφανισθούν σε κάποια φάση ως σωτήρες, όταν οι μηχανισμοί θα έχουν αποκαλυφθεί και όταν οι άλλες υποψηφιότητες θα έχουν αλληλοφαγωθεί. Γι αυτό και επέλεξαν να μην προσέλθουν στην σύσκεψη της οργανωτικής επιτροπής μη θέλοντας να δηλώσουν (προς το παρόν) υποψήφιοι αρχηγοί, αλλά βεβαίως ούτε και μέλη της οργανωτικής επιτροπής εξ αιτίας του σχετικού ασυμβιβάστου.

Από την άλλη οι «βαρώνοι» δεν μπορούν και δεν έχουν συμφέρον να εναντιωθούν στα τεκταινόμενα έστω και αν δεν συμπαθούν τον προαλειφόμενο για νέο αρχηγό για δύο πολύ απλούς λόγους. Πρώτον διότι αυτοί επέλεξαν τον απερχόμενο αρχηγό και έχουν συνεπώς ακεραία την ευθύνη της αποτυχημένης επιλογής τους και δεύτερον διότι δεν θέλουν να χάσουν το προνόμιο της επιβολής των ηγετών της παράταξης από τους ίδιους, παραχωρώντας την αρμοδιότητα στην πλατιά λαϊκή βάση.

Τα πράγματα λοιπόν θα ήταν απολύτως ελεγχόμενα και η επιτυχία προδιαγεγραμμένη αν όλοι αυτοί οι κύριοι δεν λογάριαζαν «χωρίς τον ξενοδόχο».

Αντίθετα από ότι θέλουν να πιστεύουν ξενοδόχοι δεν είναι οι ίδιοι, αλλά το σύνολο του Ελληνικού λαού.

Και ο ελληνικός λαός, όπως και η υγιής βάση της ίδια της ΝΔ απαιτεί πρώτα από όλα και πάνω από όλα κάθαρση.

Κανένας αρχηγός, που θα προέλθει από παρασκηνιακές μεθοδεύσεις δεν πρόκειται ποτέ να τύχει της δημοκρατικής νομιμοποίησης και εν πάση περιπτώσει της αποδοχής του ευρύτερου εκλογικού σώματος.

Αντί να αποτελέσει συντελεστή ενότητας και νίκης, θα αποβεί ο μοιραίος διαλυτικός παράγοντας, που θα οδηγήσει σε παρατεταμένη εσωστρέφεια και δημιουργία φυγόκεντρων τάσεων.

Οι συνθήκες απαιτούν όχι μόνο σε επίπεδο αρχηγού, αλλά και σε όλη την ηγετική ομάδα, νέα άφθαρτα πρόσωπα, που θα αποκηρύξουν το φαύλο, αντιλαϊκό και κυρίως διεφθαρμένο παρελθόν. Και μάλιστα εμπράκτως προσωποποιώντας και εξατομικεύοντας τις ευθύνες σ’ αυτούς, που τους ανήκουν, για να απαλλαγεί η παράταξη από το άγος, που τώρα την βαρύνει αδιακρίτως και συλλογικά.

Αυτό αποτελεί ιστορική αναγκαιότητα, που οι ιθύνοντες αυτού του κόμματος και οι δημοσιογράφοι συνεργάτες τους οφείλουν να κατανοήσουν για το καλό του τόπου, της παράταξης, αλλά και το δικό τους. Αν δεν μπορούν αλλιώς, ας το κατανοήσουν μέσω της προσφιλούς τους μεθόδου των δημοσκοπήσεων. Αλλά πάντως γρήγορα, προτού να είναι αργά για όλους.

Σε κάθε περίπτωση ας έχουν κατά νου ότι το θέμα του ποιος θα εκλεγεί αρχηγός ενός από τα δύο κόμματα εξουσίας, τουτέστι αυτός, που εν δυνάμει θα είναι ο μελλοντικός πρωθυπουργός είναι πολύ σοβαρό για να αφεθεί να το αποφασίσουν ο απερχόμενος, ο επόμενος, μια φούχτα πρωτοκλασάτοι, κάποιοι βαρώνοι ή έστω μερικοί εκλέκτορες ειδικών προδιαγραφών.

Οι καιροί έχουν πλέον αλλάξει ανεπιστρεπτί και αν δεν τρέξουν για να τους προλάβουν είναι πλέον ή βέβαιο ότι και η βάση της ΝΔ θα τους γυρίσει την πλάτη, όπως προ δεκαημέρου έκανε ο ελληνικός λαός.

ΝΔ: Αναζητείται εγγυητής της ενότητας της παράταξης ή εγγυητής της σκυταλοδρομίας συγκάλυψης;

Είναι κοινό μυστικό, που υπερβαίνει τα όρια της ελληνικής επικράτειας, ότι ο κ. Καραμανλής και οι κυβερνήσεις του διέπρεψαν σε ένα και μοναδικό τομέα.
Στην σκανδαλώδη διασπάθιση του δημοσίου χρήματος και στην πρωτοφανή ευρηματικότητα σε σχέση με την επικοινωνιακή διαχείριση των σκανδάλων και το κουκούλωμα των ποινικών και πολιτικών ευθυνών.
Σε καμία άλλη χώρα δεν συνέβη ο πρωθυπουργός να περιστοιχίζεται, από τόσο μεγάλη παρέα χλιδάνεργων πολιτικών, την τριφηλή δραστηριότητα των οποίων να υποθάλπει με κάθε μέσον, πότε σφυρίζοντας αδιάφορα, πότε κλείνοντας τη Βουλή και πότε, εσχάτως, υποκρινόμενος υστέρηση αντιλήψεως.

Το κυβερνητικό έργο, όπου υπήρξε, ήταν τόσο αρνητικό ώστε οι πολίτες πρέπει να είναι ευγνώμονες στον κ. Καραμανλή όχι για ότι πρόλαβε αλλά μάλλον για ότι παρέλειψε να "μεταρρυθμίσει".

Όμως το μέγα πρόβλημα για την Ελληνική Δημοκρατία δεν είναι η πρωτοφανής ανεπάρκεια αυτών των αξιολύπητων κυβερνήσεων.
Το μείζον θέμα είναι και παραμένει η ηθική κατάπτωση, που σφράγισε ανεξίτηλα ολόκληρο το πολιτικό σύστημα και ιδιαίτερα ολόκληρη την δεξιά παράταξη.
Η πρωτοφανής θεωρία της επικράτησης της νομιμότητας έναντι της ηθικής, που απετέλεσε τον κεντρικό άξονα επικοινωνιακού στρουθοκαμηλισμού αυτών των κυβερνήσεων, αποτελεί μνημειώδη αξιακή ρήτρα, που ιστορικά καμιά εξουσιαστική ομάδα σε κανένα μέρος της Ευρώπης δεν τόλμησε ποτέ να διατυπώσει.
Δεν είναι τόσο ότι ο Υπουργός ΠΕΧΩΔΕ έκτισε το δικό του αυθαίρετο, ότι ο Υπουργός εργασίας απασχολούσε αδήλωτους και ανασφάλιστους αλλοδαπούς, ότι ο Υπουργός Δημόσιας Τάξης έστηνε υπεράκτιες εταιρίες για να αποφύγει την φορολογία ή ο Υπουργός ναυτιλίας δήλωνε ψευδές τίμημα σε κάποια συμβόλαια αγοραπωλησίας ακινήτων. Είναι η ιδιάζουσα θρασύτητα με την οποία υπερασπίζονταν δημοσίως το «δικαίωμά» τους να χρησιμοποιούν το αξίωμά τους ή τις όποιες νομικές ευκαιρίες για την εξυπηρέτηση ατομικών τους συμφερόντων.
Ομοίως δεν είναι τόσο ότι μια πλειάδα κυβερνητικών στελεχών βρέθηκε κατά καιρούς αναμεμειγμένη με διάφορους τρόπους σε σωρεία πρωτοφανών σκανδάλων, είναι που οι πρωθυπουργικοί χειρισμοί συγκάλυψης διέχυσαν τις ευθύνες στο σύνολο της παράταξης και δημιούργησαν την εικόνα ενός απεχθούς πολιτικού αμοραλισμού για το σύνολο του πολιτικού προσωπικού της χώρας.
Είναι ένα βαρύτατο ηθικό στίγμα, που προφανώς η παραίτηση του κ. Καραμανλή δεν είναι δυνατόν από μόνη της να αντισταθμίσει.

Η δεξιά αποτελεί αντικειμενικά μια ιστορικά ευρεία παράταξη η πλειοψηφία των στελεχών, των μελών και των ψηφοφόρων της οποίας στηρίζει τον βιοπορισμό της στην έντιμη επίμοχθη εργασία της.
Δραστηριοποιούνται πολιτικά και στηρίζουν ανιδιοτελώς τον συγκεκριμένο χώρο γιατί πιστεύουν ότι αυτό εξυπηρετεί αποτελεσματικότερα την διαμόρφωση μιας καλύτερης κοινωνίας, όπως αυτοί την επιθυμούν και την οραματίζονται.
Όλοι αυτοί οι άνθρωποι μοιράζονται κοινές ιδεολογικές αρχές και παραδοσιακές ηθικές αξίες, που δεν έχουν σχέση με την άθλια συμπεριφορά ορισμένων, οι οποίοι αντιλήφθηκαν την εξουσία ως ευκαιρία προσωπικού πλουτισμού και επιδόθηκαν σε ένα όργιο κατάχρησης του δημοσίου πλούτου μετερχόμενοι κάθε «πρόσφορου» μέσου.
Ούτε η πλειοψηφία των βουλευτών, που υποκύπτοντας στην αντίληψη μιας κακώς εννοούμενης κομματικής (στην πραγματικότητα πρωθυπουργικής) πειθαρχίας πειθαναγκάσθηκαν να ανεχθούν τον εξευτελισμό της συγκάλυψης όσων σκανδάλων έφθασαν στην βουλή,
Ούτε τα στελέχη, που υποχρεώθηκαν για λόγους ενός κακώς εννοούμενου κομματικού συμφέροντος να χειροκροτούν επί πέντε χρόνια αδιαμαρτύρητα τους «σκανδαλιάρηδες» πρωτοκλασάτους,
Ούτε οι απλοί οπαδοί και ψηφοφόροι, που αγωνίσθηκαν για να προσφέρουν την πρωθυπουργία δύο φορές στον κ.Καραμανλή,
Κανείς μα κανείς από όλους αυτούς δεν άξιζε να πολιτογραφηθεί ως πιθανός συμμέτοχος μιας εκτεταμένης διαφθοράς και εν πάση περιπτώσει συνένοχος στην συγκάλυψη ιστορικού μεγέθους οικονομικών σκανδάλων, εξ αιτίας των άστοχων χειρισμών του κ. Καραμανλή.
Χειρισμών πολιτικά απαράδεκτων από κάθε άποψη, που αντί να κρατήσουν μυστικές τις ανομίες κάποιων ημετέρων, είχαν ως δεινό αποτέλεσμα να διαχύσουν τις ευθύνες στο σύνολο της ΝΔ.
Αντί να σώσουν το κύρος του κυβερνώντος κόμματος κατέληξαν να διαπομπεύσουν τη συνόλη κεντροδεξιά παράταξη.

Θα μπορούσε ενδεχομένως να αποδώσει κανείς την άφρονα συμπεριφορά του τέως Πρωθυπουργού σε έλλειψη πείρας ή σε πολιτική ατολμία.
Όμως οι πρόσφατες μεθοδεύσεις του για την ανάδειξη νέου αρχηγού προδίδουν αν μη τι άλλο μια εγωκεντρική αντίληψη και μία αδυναμία άντλησης μαθημάτων από τα παθήματα.

Ο αρχηγός ενός κόμματος παραδοσιακά πρέπει να είναι μια προσωπικότητα, που να ενσαρκώνει την ιδεολογία της παράταξης, να αντιπροσωπεύει το σύνολο της βάσης της και να εγγυάται την ενότητά της.
Οι συνοπτικές διαδικασίες όμως, που επέλεξε ο κ. Καραμανλής μέσα από ένα εκλεκτορικό σώμα ειδικών προδιαγραφών, χωρίς την δυνατότητα διαβούλευσης, αποδεικνύει ότι μέλημά του δεν είναι να εξασφαλίσει το μέλλον της παράταξης, αλλά μάλλον το δικό του στενό πολιτικό συμφέρον.
Δεν θέλει αρχηγό εγγυητή της ενότητας για την έξοδο της παράταξης από την κρίση, αναζητά (και μάλλον τον έχει βρει) εγγυητή της συγκάλυψης των δικών του ευθυνών, που να εξασφαλίσει την δική του σιωπηλή έξοδο χωρίς την βάσανο δυσάρεστων αποκαλύψεων σε σχέση με τα τραγικά λάθη της διακυβέρνησής του.

Προφανώς κάποιοι βολεύονται με τις μεθοδεύσεις αυτές.
Προφανώς κάποιοι άλλοι επιζητούν την εκλογή από τη βάση όχι από καλή τους προαίρεση, αλλά γιατί δεν τους ευνοούν οι συσχετισμοί σ’ ένα συνέδριο προκατασκευασμένο με τα μέλη του 2007.
Προφανώς κάποιοι τρίτοι ζητούν περισσότερο συνεδριακό χρόνο γιατί εκτιμούν ότι δεν επαρκεί μια μέρα για να προβάλουν επαρκώς την υποψηφιότητά τους και να φθείρουν αποτελεσματικά την εικόνα των αντιπάλων τους.
Όμως σε κάθε περίπτωση η διαδικασία του κ. Καραμανλή ακυρώνει την πολιτική σκοπιμότητα αλλαγής αρχηγού.

Το άγος της συνενοχής στις ανομίες και ανεπάρκειες των απελθουσών κυβερνήσεων απαιτεί κάθαρση.

Η κάθαρση μπορεί να προκύψει μόνο μέσα από πλατιές επίπονες διαδικασίες κριτικής και αυτοκριτικής, που μια σκυταλοδρομία συγκάλυψης, όπως σχεδιάζει την εκλογή νέου αρχηγού ο κ. Καραμανλής, δεν μπορεί να την εξασφαλίσει.
Πέρα από τους πόθους και τις μεθοδεύσεις του κ. Καραμανλή και ολίγων αποτυχημένων συνεργατών του η παραίτηση και αντικατάσταση του δεν θα έχει κανένα όφελος για την παράταξη, αφού το στίγμα της συνενοχής θα παραμένει, το φάσμα της συγκάλυψης θα συντροφεύει τον νέο αρχηγό και η λαϊκή ηθική απαξία θα διαχέεται στη συνόλη κεντροδεξιά παράταξη.
Και όσο η κάθαρση καθυστερεί η θλίψη των φίλων και των οπαδών θα μετατρέπεται σε οργή και θα αποτελεί μια ωρολογιακή βόμβα, που αργά ή γρήγορα θα εκραγεί.
Η ιστορία θα δείξει ότι πλανώνται πλάνην οικτρά, όσοι ελπίζουν, πως με συμφωνίες και πολιτικές συναλλαγές μεταξύ κορυφαίων στελεχών μπορούν εκατομμύρια άδολων ψηφοφόρων, να αντέξουν τη βάσανο της συνείδησης τους συνεπωμιζόμενοι ευθύνες υπόθαλψης καταχραστών του δημοσίου χρήματος.

Κι αν τα υψηλόβαθμα στελέχη για λόγους πολιτικών σκοπιμοτήτων και μικρόψυχων προσωπικών στρατηγικών δεν καταφέρουν να επιδείξουν το απαιτούμενο ηθικό ανάστημα, τότε είναι βέβαιο ότι δεν θα αργήσουν να αναδειχθούν νέες ηγετικές μορφές από τη βάση, που σύντομα θα αναλάβει μόνη της την δρομολόγηση λυτρωτικών διαδικασιών διαβούλευσης και ηθικής κάθαρσης.

Οικολόγοι:Προφάσεις εν αμαρτίαις

Όλο αυτό το διάστημα αποφύγαμε να ασχοληθούμε με το νεοπαγές κόμμα των αυτοαποκαλούμενων «Οικολόγων-Πρασίνων», θεωρώντας ότι οφείλαμε να ασχολούμαστε με σοβαρότερα ζητήματα.
Παρότι η απόψεις μας γι αυτούς δεν έχουν αλλάξει, η εκλογική τους εικόνα, που τους εμφανίζει ικανούς να εγκλωβίζουν ένα αξιοσέβαστο ποσοστό προοδευτικών ψηφοφόρων και το γεγονός ότι τα ΜΜΕ έχουν βάλει στόχο να τους επιβάλλουν στο πολιτικό σκηνικό, μας υποχρεώνει να αρχίσουμε να αξιολογούμε και να σχολιάζουμε την πολιτική τους δράση.
Μια πολύ παλιά παροιμία προειδοποιεί πως «ότι λάμπει δεν είναι χρυσός».
Αυτό στην πολιτική μεταφράζεται ότι τα δηλούμενα και τα φαινόμενα απατούν.

Με απλά λόγια τα ευφρόσυνα πρόσωπα, οι ήπιοι τόνοι, τα παχιά λόγια δεν αποτελούν αναγκαία και πιστοποιητικά ειλικρίνειας, εργατικότητας, προοδευτικής ιδεολογίας.

Είναι κοινώς γνωστό θεωρητικά και έχει αποδειχθεί κατ’ επανάληψη ιστορικά ότι τα διάφορα κινήματα, που βασίζονται σε δευτερεύουσες, υπαρκτές ή κατασκευασμένες αντιθέσεις, είχαν τα περισσότερα για στόχο και πάντως όλα για αποτέλεσμα να αποπροσανατολίζουν τον αγώνα των λαϊκών μαζών για βελτίωση του οικονομικού τους επιπέδου. Κατά καιρούς τα διάφορα, θρησκευτικά, αθλητικά(Πράσινοι και Βένετοι), φεμινιστικά, οικολογικά κ.λπ κινήματα ελάχιστα ανησύχησαν την καθεστηκυία τάξη. Aντίθετα χρησιμοποιήθηκαν από αυτήν σαν εργαλείο διάσπασης των λαϊκών κινημάτων ανεξαρτήτως χρονικής περιόδου ή γεωγραφικής περιοχής.

Από τον κανόνα αυτό δεν θα μπορούσαν να αποτελέσουν εξαίρεση και οι έλληνες οικολόγοι.
Παρά το πλατύ χαμόγελο, τα μεγάλα περιβαλλοντικά «οράματα», και την επίφαση προοδευτισμού, παραμένουν μια αντιδραστική απομίμηση των Ευρωπαίων Πρασίνων, που στόχο έχει να εγκλωβίζει μια μερίδα των κεντροαριστερών ψηφοφόρων για να διευκολύνει την παραμονή στην εξουσία δεξιών, συντηρητικών κυβερνήσεων.
Ίσως αυτό να μην είναι κατανοητό ακόμη και σε κάποια αγνά ηγετικά του στελέχη, όμως αποτελεί μια αναμφίβολη αντικειμενική πραγματικότητα.
Χαρακτηριστική της ιδεολογικοπολιτικής ποιότητας των οικολόγων είναι η ακραία φιλοσκοπιανή θέση τους, που ταυτίζεται με τις επιδιώξεις των πλέον αντιδραστικών επιχειρηματικών και στρατοκρατικών κύκλων παγκοσμίως.

Ήδη δε, πριν αλέκτωρ λαλήσει, η πολιτική συνέπεια του κ. Παπανδρέου απέσπασε και το οικολογικό προσωπείο από τους πράσινους ψευτοπροοδευτικούς.
Συνεπής προς τις προεκλογικές υποσχέσεις του για πλατιές συναινέσεις και αξιοκρατική επιλογή κυβερνητικών στελεχών, ο νέος Πρωθυπουργός ανέλαβε την πρωτοβουλία να προσφέρει στους Οικολόγους το Υπουργείο Περιβάλλοντος.
Έχοντας και εκείνοι διακηρύξει προεκλογικά ότι είναι έτοιμοι να συνεργασθούν με οποιονδήποτε μετεκλογικά στην κατεύθυνση της περιβαλλοντικής προστασίας, θα περίμενε κανείς να δεχθούν ασμένως την πρόταση του κ. Παπανδρέου, ως μια ξεχωριστή ευκαιρία να συμβάλλουν από υπεύθυνη θέση στην πραγμάτωση των δικών τους ιδεών και οραμάτων.
Περιέργως όμως έσπευσαν να αρνηθούν προβάλλοντας αστείες προφάσεις και παιδαριώδη επιχειρήματα.

Αποκαλύφθηκε λοιπόν περιτράνως ότι δεν πρόκειται για μια σοβαρή δημιουργική πολιτική δύναμη, που διαθέτει συγκροτημένες απόψεις και πολιτική βούληση για να εργασθεί μεθοδικά να τις εφαρμόσει, αλλά δυστυχώς για μια ακόμη χαρούμενη παρεούλα πολιτικών εκδρομέων, που δεν έχουν διάθεση να αφιερώσουν τη δράση τους παρά μεταξύ μικρομεγαλοαστικών κοινωνικών συναναστροφών και ψευτορομαντικών φυσιολατρικών περιηγήσεων.

Πρόκειται επομένως για ένα ακόμη υποπροϊόν της νοσηρότητας του πολιτικού μας συστήματος, που γεννά και συντηρεί παρασιτικά κομματικά μορφώματα, τα οποία παρά τις περί του αντιθέτου «παπαρολογίες» τους αντικειμενικά εξυπηρετούν την ενίσχυση του συντηρητικού κατεστημένου και στην καλύτερη περίπτωση προσφέρουν ατομική υπαρξιακή επιβεβαίωση σε διαφόρων ειδών επαγγελματίες, με κοινό απωθημένο την πολιτική αναγνωρισιμότητα.

Και βέβαια ευλόγως θα αναρωτηθεί κανείς τι κακό υπάρχει όταν κάποιοι πολίτες διαθέτουν ανησυχίες περιβαλλοντικού ή ο,τιδήποτε άλλου πολιτικού περιεχομένου.
Κανένα όσο τουλάχιστον αυτές οι ομάδες παραμένουν στο επίπεδο της χαρούμενης εκδρομικής παρέας.
Όταν όμως περάσουν πέρα από ένα όριο μεγέθους δυστυχώς εισέρχονται στην κατηγορία των κρατικώς επιδοτούμενων κομματικών σχηματισμών και τα στελέχη τους μεταλλάσσονται σε επαγγελματίες πολιτικούς.
Και τότε όλοι εμείς οι άλλοι ανώνυμοι δυστυχείς πολίτες καλούμαστε να σηκώσουμε το οικονομικό βάρος της αργόσχολης, ατέρμονης πολιτικής περιπλάνησης τους.
Τότε προκύπτει το παράδοξο φαινόμενο να εκτρέφουμε απείθαρχους, φυγόπονους και συνεπώς άχρηστους εντολοδόχους, που επί πλέον δυσκολεύουν την διακυβέρνηση αυτών, που όντως έχουν την όρεξη να δουλέψουν για τα συμφέροντά μας.

Η κατάσταση δε εσχάτως αρχίζει να παίρνει ανησυχητικές διαστάσεις διότι μετά το ΚΚΕ και τον ΣΥΡΙΖΑ, που παραδοσιακά δηλώνουν πεισματικά κόμματα διαμαρτυρίας, τώρα εμφανίζονται και κόμματα, που υποκλέπτουν την ψήφο μας δηλώνοντας προεκλογικά ότι δήθεν επιθυμούν να πάρουν την εξουσία και μετεκλογικά δραπετεύουν με διάφορες έωλες προφάσεις.
Κορυφαίο παράδειγμα η ΝΔ, όπου ο κ. Καραμανλής το έβαλε στα πόδια αφήνοντας τους οπαδούς του στα κρύα του λουτρού (ευτυχώς) και σ’ όλους εμάς να πληρώσουμε τον υπέρογκό του λογαριασμό (δυστυχώς). Και να τώρα από κοντά οι οικολόγοι, που δήλωναν ότι έχουν προγράμματα και επιθυμούσαν να συμμετάσχουν στην όποια κυβέρνηση και τώρα ξαφνικά αρνούνται «να σώσουν το περιβάλλον» και αφήνουν τους «κακούς» σοσιαλιστές να βγάλουν μόνοι τους τα κάστανα από τη φωτιά.

Αποτελεί αξιοθρήνητη διαπίστωση για την Ελληνική Δημοκρατία ότι μπορεί να συμμετείχαν καμιά 25αριά κόμματα στις εκλογές, αλλά μας προέκυψε μια πεντακομματική Βουλή και έξι συνολικά κόμματα από τα οποία διάθεση να «σηκώσει τα μανίκια» και να κυβερνήσει έχει μόνο το εξής ένα…

Αν έστω και κατ' ελάχιστον συνειδητοποιήσουμε αυτή την πολιτική μας μιζέρια, θα πρέπει να μας πιάσει τρόμος ή έστω βαρεία κατάθλιψη...

Και ένα τελευταίο (προς το παρόν) ερώτημα:
Το προεκλογικό πρόγραμμα των οικολόγων πράσινων αποτελεί πρόχειρη περίληψη του οικολογικού περιβαλλοντικού και αναπτυξιακού προγράμματος του ΠΑΣΟΚ και κατά συνέπεια τα περί ανάγκης προγραμματικών συμφωνιών ανήκουν στη σφαίρα της πράσινης ανεκδοτολογίας.
Πόσο λοιπόν δεοντολογικά επιτρεπτό είναι σε ένα σύγχρονο κόμμα να αποφεύγει συστηματικά την ανάληψη κυβερνητικών ευθυνών, όταν μάλιστα είναι βέβαιο ότι έχει ψηφισθεί από αρκετούς ψηφοφόρους αποκλειστικά λόγω της υπόσχεσής του να συνεργασθεί με το όποιο κυβερνητικό σχήμα;

Η Νίκη ανήκει στους πολίτες. Ο αγώνας συνεχίζεται…

Για άλλη μια φορά οι δημοσκόποι και οι μεγαλοδημοσιογράφοι έπεσαν έξω στα ρεπορτάζ και στις προβλέψεις τους.

Εμείς χωρίς πρόσβαση σε δημοσκοπήσεις και χωρίς διασυνδέσεις με πρωτοκλασάτους της κυβέρνησης κατ’ επανάληψη προβλέψαμε την επερχόμενη νίκη με αυτοδυναμία του ΠΑΣΟΚ και την νομοτελειακή συντριβή αυτής της απερίγραπτης κυβέρνησης.
Γιατί άραγε τόσο επιτυχημένοι επαγγελματίες μέχρι την τελευταία στιγμή επέμεναν να παρουσιάζουν σαν απροσδιόριστη την ψαλίδα της διαφοράς και σαν αμφίβολη την επίτευξη αυτοδυναμίας;

Ο λόγος είναι ο ίδιος, που τις τελευταίες ημέρες προσέφεραν άπλετο χρόνο στις συνεντεύξεις του κ. Καραμανλή και συναγωνίζονταν στην προβολή του κ. Τσίπρα, της κας Παπαρήγα και του κ. Χρυσογέλωτος, ενώ μετά δυσκολίας, αφιέρωναν ελάχιστο χρόνο στην ενημέρωση για τις δραστηριότητες και τις θέσεις του Προέδρου του ΠΑΣΟΚ.

Είναι ο ίδιος λόγος, που όλως εσπευσμένα εμφανίσθηκε πέντε μέρες προ των εκλογών ο γνωστός κωμικός καλλιτέχνης για να επαναλάβει τον αγώνα του κατά του «δικομματισμού», υπέρ των μικρών και «καταφρονεμένων» κομμάτων και υπέρ της αποχής.

Είναι ο ίδιος λόγος, που τέλη Αυγούστου έπλεκαν σενάρια περί επικείμενου κυβερνητικού ανασχηματισμού την ίδια ώρα, που εμείς χαρακτηρίζαμε τις σχετικές προβλέψεις τους κουραφέξαλα.

Είναι ο ίδιος λόγος, που μέχρι την εμφάνιση του κ. Καραμανλή στο Ζάππειο, οι γνωστοί και μη εξαιρετέοι μεγαλόσχημοι δημοσιογράφοι αμφέβαλλαν για το ενδεχόμενο παραίτησής του, ενώ εμείς ήδη από το τέλος Αυγούστου γράφαμε χαρακτηριστικά: «Τραγική φιγούρα ένας Πρωθυπουργός, που θα αναγκασθεί να βιώσει την προϊούσα απομόνωση και την σταδιακή του πολιτική απαξίωση μέχρι την οριστική θέση του στο περιθώριο της παράταξης, η οποία αναγκαία θα του φορτώσει όλη την ευθύνη της κυβερνητικής της αποτυχίας. Όσο πιο αποτελεσματικά η παράταξή της Νέας Δημοκρατίας καταφέρει να του φορτώσει το σύνολο των αδυναμιών της, τόσο περισσότερο μπορεί να ελπίζει σε πολιτική της επιβίωση και ανάκαμψη.Καλώς ή κακώς η καρατόμηση των πολιτικών αρχηγών είναι η κολυμπήθρα του Σιλωάμ για τον εξαγνισμό και την αναγέννηση των πολιτικών παρατάξεων στις σύγχρονες αστικές δημοκρατίες».

Ο λόγος λοιπόν είναι απλός:
Το σχέδιο του «μεγάλου συνασπισμού», ως αναχώματος στην προϊούσα ριζοσπαστικοποίηση των λαϊκών μαζών, απαιτούσε την αποδυνάμωση των δύο μεγάλων κομμάτων, τον ευτελισμό της πολιτικής και του υπάρχοντος πολιτικού δυναμικού, την ισχυροποίηση των ποσοστών του «κανένα» και της αποχής, ώστε «ένα νέο τρίτο κόμμα» μεταξύ ΠΑΣΟΚ και ΝΔ με ένα μεσσία αρχηγό, εκλεκτό των επιχειρηματιών και των ΜΜΕ, (τύπου Μπερλουσκόνι), να προβληθεί σαν η μόνη σανίδα σωτηρίας.

Ο ελληνικός λαός όμως ανέτρεψε αυτά τα σχέδια.
Η συντριβή της ΝΔ και η μεγαλειώδης πρόκριση του προγράμματος του ΠΑΣΟΚ, είναι η νίκη των πολιτών ενάντια στον κενό πολιτικής επικοινωνισμό, στον πολιτικό αμοραλισμό, αλλά και ενάντια στη χαλκευμένη δημοσιογραφία. Ενάντια στη διαπλοκή συγκεκριμένων επιχειρηματικών, πολιτικών και δημοσιογραφικών κύκλων, που θεωρούν την Ελλάδα φέουδο, την δημόσια περιουσία λεία τους και τον Έλληνα εργαζόμενο κολλήγο τους, έτοιμο να καταπιεί ότι κουτόχορτο του μαγειρεύουν.

Από την άλλη θα ήταν αφελές να θεωρηθεί ότι την ευθύνη για αυτή την εκλογική κατάρρευση την φέρει μονάχα ο παραιτηθείς Πρωθυπουργός. Όλοι αυτοί, που συμμετείχαν επί πέντε χρόνια στις κυβερνήσεις του κ. Καραμανλή έχουν ακεραία την ευθύνη για το θλιβερό κατάντημα της χώρας. Όλοι οι βουλευτές, όλα τα πρωτοκλασάτα στελέχη της ΝΔ ευθύνονται αλληλεγγύως και εις ολόκληρον για τη διασπάθιση του δημοσίου χρήματος και για το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας στο μέτρο, που δεν είχαν το σθένος να επιδείξουν το απαιτούμενο ηθικό ανάστημα στις εντολές, που έλαβαν για σύμπραξη στο κουκούλωμα των σκανδάλων.
Ευθύνονται προφανώς έναντι των απλών οπαδών της παράταξής τους, αλλά πρωτίστως έναντι της Πολιτείας.
Ορθά λοιπόν οι πολίτες τους κατεδίκασαν.

Κατεδίκασαν όμως και την οπορτουνιστική τακτική του ΚΚΕ, που όλα αυτά τα χρόνια στήριξε με την πολιτική του αυτή την καταστροφική δεξιά κυβέρνηση, προσποιούμενο ότι δεν κατανοεί τη διαφορά της από ένα προοδευτικό κίνημα όπως το ΠΑΣΟΚ.
Τιμώρησε δεόντως και τον ΣΥΡΙΖΑ για την άρνηση του να συνεργασθεί στην κατεύθυνση μιας προοδευτικής διακυβέρνησης.
Όσο και αν η κ. Παπαρήγα προσπαθεί να περιορίσει τις εντυπώσεις από την απώλεια ψήφων, αποδίδοντας τη δική της αποτυχία στις Πασοκικές ηγεσίες των συνδικάτων, όσο και αν ο κ. Τσίπρας επιχειρεί να παρουσιάσει ως επιτυχία την είσοδό του στη Βουλή, η πραγματικότητα είναι μία. Όταν σε μια τέτοια συγκυρία κατάρρευσης μιας δεξιάς διακυβέρνησης με έντονα χαρακτηριστικά αριστεροποίησης του εκλογικού σώματος, τα αριστερά κόμματα δεν καταφέρνουν να αυξήσουν τη δύναμή τους, αλλά αντιθέτως οι εργαζόμενοι τους γυρίζουν την πλάτη, τότε σημαίνει ότι κινούνται σε λάθος γραμμή, έχουν εσφαλμένη τακτική και χρεωκοπημένες ηγεσίες. Αντί λοιπόν να θριαμβολογούν ή να προσπαθούν να επιρρίψουν τις ευθύνες τους σε άλλους (καληώρα όπως τόσα χρόνια έκανε η ΝΔ), καλύτερα να κάνουν την αυτοκριτική τους και να στείλουν επιτέλους σπίτι της την αποτυχημένη και διαλεκτικά αδιάβαστη ηγετική τους ομάδα.

Οι πολίτες λοιπόν δεν εκδήλωσαν απλώς την οργή τους ενάντια στη ΝΔ.
Δεν αποδοκίμασαν απλώς τη βαθύτατα συντηρητική πρακτική της ηγεσίας του ΚΚΕ και την πολιτική ανωριμότητα του ΣΥΡΙΖΑ.
Δεν επιδοκίμασαν απλώς το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ και δεν εμπιστεύτηκαν απλώς την προσωπικότητα του Γιώργου Παπανδρέου.

Οι πολίτες κινήθηκαν μαζικά προς τα αριστερά.
Δεν είναι τυχαίο, που μόνο το ποσοστό του ΠΑΣΟΚ υπερβαίνει κατά πολύ το άθροισμα των ποσοστών του ΛΑΟΣ και της ΝΔ.
Δεν είναι τυχαίο, που το άθροισμα των ποσοστών του ΠΑΣΟΚ, του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ υπερβαίνει το 56%.
Και ας μη σπεύσουν μερικοί ανεγκέφαλοι καλοθελητές να αντιτείνουν ότι δήθεν το ΠΑΣΟΚ δεν ανήκει στην αριστερά.
Το κεντρικό σύνθημα του ΠΑΣΟΚ «Πρώτα ο πολίτης», είναι ένα ακραιφνώς σοσιαλιστικό σύνθημα. Ο σοσιαλισμός είναι πρωτίστως ανθρωποκεντρικό σύστημα, είναι πρωτίστως ανθρωπισμός. «Πρώτα ο πολίτης» σημαίνει «Πρώτα ο άνθρωπος». Ο άνθρωπος και οι ανάγκες του είναι αμφιμονοσήμαντα το επίκεντρο όλων των σχεδιαζόμενων και εφαρμοζόμενων σοσιαλιστικών πολιτικών.
Το σύνθημα των συγκεντρωμένων οπαδών κάτω από την πρόχειρη εξέδρα στην Ιπποκράτους προτού ο νέος Πρωθυπουργός ξεκινήσει για το Ζάππειο ήταν «Ανδρέα ζεις εσύ μας οδηγείς». Ο Ανδρέας ήταν ο πρώτος Έλληνας πολιτικός, που εξοικείωσε τον Έλληνα ψηφοφόρο με την λέξη σοσιαλισμός και ήταν ο πρώτος Ευρωπαίος πρωθυπουργός, που τόλμησε να εφαρμόσει στοχευμένες σοσιαλιστικές πολιτικές στον αγροτικό τομέα, στην υγεία, στην παιδεία, στην οικονομία, στην διακυβέρνηση.

Το μήνυμα λοιπόν της κάλπης, όπως πάντα είναι μήνυμα προς πολλαπλούς αποδέκτες.
Είναι μήνυμα προς ολόκληρο το πολιτικό σύστημα για την τύχη, που περιμένει όσους εκμεταλλεύονται την εξουσία για ίδιον όφελος.
Είναι μήνυμα προς τις γνωστές ομάδες συμφερόντων να εγκαταλείψουν τα μεγαλεπίβολα σχέδιά τους και να περιορισθούν στα στενά επαγγελματικά τους καθήκοντα.

Είναι μήνυμα προς το ΠΑΣΟΚ και τον Πρόεδρό του ότι οι πολίτες τους εμπιστεύονται το τιμόνι, αλλά όχι και την τύχη τους.
Οι πολίτες είναι συνειδητοποιημένοι και είναι εδώ για να επιδοκιμάσουν και να στηρίξουν πολιτικές, που θα έχουν σαν επίκεντρο την ικανοποίηση των βιοτικών τους αναγκών, που θα έχουν σαν γνώμονα το συμφέρον του λαού και του τόπου.

Ζητούν ιδεολογική καθαρότητα στην νέα κυβέρνηση, ζητούν καθαρές κινήσεις, που να σηματοδοτούν καθαρές προθέσεις, καθαρές λύσεις, κρυστάλλινη φιλολαϊκή διακυβέρνηση.
Αυτή η νίκη είναι νίκη των πολιτών. Οι πολίτες την προσφέρουν στον ηγέτη της επιλογής τους, αλλά δεν την χαρίζουν σε κανένα.

Θα είναι εδώ για να ελέγχουν τη διαχείριση της. Θα είναι εδώ για να την υπερασπισθούν.
Οι πολίτες γνωρίζουν ότι κερδήθηκε μια μάχη.
Γνωρίζουν όμως ότι ο αγώνας συνεχίζεται και θα είναι μακρύς γιατί και τα «συμφέροντα» είναι εδώ και γιατί και αυτά, έστω και αν συνετρίβησαν στις 4 Οκτώβρη δεν προτίθενται να εγκαταλείψουν τα σχέδιά τους.

Η συνέντευξη με τους θαμώνες του κυλικείου της Ρηγίλλης και το πραγματικό δίλημμα των εκλογών.

Τον Οκτώβριο του 2008 με αφορμή την επερχόμενη οικονομική κρίση έγραφα σχετικά με την ποιότητα της συντηρητικής πολιτικής ότι «οι αντικειμενικές αξίες υποσκελίσθηκαν από τις λογιστικές αποτιμήσεις, το πολιτικό αισθητήριο από τα δημοσκοπικά ευρήματα και συνακόλουθα η αποτελεσματική πολιτική από την αποτελεσματικότητα της επικοινωνίας» και ότι «το διεθνές πολιτικό κατεστημένο τα τελευταία χρόνια συγκροτείται όλο και περισσότερο από πνευματικά οκνηρούς πολιτικούς και ευφυείς επαγγελματίες επικοινωνιολόγους και image makers.». Κατ’ αναλογία δε προς τα golden boys αποκαλούσα media children(παιδιά των μίντια) αυτούς τους πολιτικούς, που δεν ανδρώθηκαν μέσα από κοινωνικούς αγώνες, αλλά οφείλουν την παρουσία και ανέλιξη τους στην μαζική πλύση εγκεφάλου από τα ΜΜΕ.

Η περίπτωση του κ. Καραμανλή αποτελεί ένα τυπικό δείγμα αυτού του τύπου πολιτικού, που ακριβώς μη έχοντας καμιά σοβαρή πολιτική εμπειρία, προσπάθησε να καλύψει την πολιτική ανεπάρκεια του μέσω της επικοινωνιακής υπερβολής.

Τα αποτελέσματα βεβαίως υπήρξαν δικαίως καταστροφικά για την παράταξή του, άλλα αδίκως τραγικά για τον τόπο.
Διότι τόσο αυτοί που επέλεξαν τον κ. Καραμανλή στην ηγεσία της παράταξής του εν επιγνώσει των αδυναμιών του, όσο και αυτά τα στελέχη, που επιμένουν να τον στηρίζουν ή να τον ανέχονται ακόμη και σήμερα δικαίως θα επωμιστούν τα επίχειρα του πολιτικού αμοραλισμού τους. Οι στηρίζοντες μεν διότι επί πέντε χρόνια τους προσέφερε πλήρη κάλυψη στην διασπάθιση της εθνικής περιουσίας, οι ανεχόμενοι δε διότι δεν βρήκαν το σθένος να επιδείξουν το επιβεβλημένο ηθικό ανάστημα και να διαχωρίσουν εγκαίρως τη θέση τους.

Σε κάθε περίπτωση ο μεγάλος αδικημένος παραμένει ο απλός πολίτης, αυτός που δεν διαπλέκεται οικονομικά και δεν παραγοντίζει κομματικά. Αυτός που τρέχει όλη την ημέρα «να φέρει την μία άκρη με την άλλη» χωρίς να περιμένει ρουσφέτια, χωρίς να ελπίζει σε κομματικούς ή εκκλησιαστικούς λουφέδες.

Είναι λοιπόν εξόχως εξοργιστικό γι αυτόν τον πολίτη να ακούει τον κ. Πρωθυπουργό στις παρωδίες συνεντεύξεων και «διακαναλικών συζητήσεων» που στήνει να παραδέχεται ότι «δεν ήξερε», «δεν κατανοούσε», δεν «έκανε όσα έπρεπε να κάνει», αλλά ζητάει πάλι την ψήφο, επειδή «τώρα πια απέκτησε εμπειρία».
Το 2004 ο κ. Καραμανλής ωρυόταν από τα μπαλκόνια ότι είναι έτοιμος, ότι έχει ωριμάσει στην αντιπολίτευση, ότι έχει πρόγραμμα και αποφασιστικότητα και διαθέτει έμπειρο επιτελείο στελεχών για να «μεταρρυθμίσει τον τόπο».

Πέντε χρόνια μετά ο «κήρυκας της υπευθυνότητας» σε κλειστές προστατευμένες συζητήσεις με άτομα, που μοιάζουν με θαμώνες του κυλικείου της Ρηγίλλης δηλώνει ότι όλα αυτά τα χρόνια (και για πολλά ακόμα) ο Έλληνας φορολογούμενος θα πληρώνει το λογαριασμό απόκτησης επαγγελματικής εμπειρίας του κ. Καραμανλή.
Κάπως σαν stage για Πρωθυπουργούς ακούγεται , αλλά αλήθεια δεν καταλαβαίνουν οι μεγαλόσχημοι επικοινωνιολόγοι του Μαξίμου ότι το «βίτσιο» της επανεκλογής αυτού του Κυβερνητικού επιτελείου το 2007 αποδείχθηκε πολύ ακριβό, ώστε να υπάρχουν ακόμη ψηφοφόροι, που να θελήσουν να το ξαναπληρώσουν;

Προφανώς ο πανικός είναι κακός σύμβουλος ακόμη και για τους γκουρού της επικοινωνιολογίας.
Καραμπινάτο παράδειγμα η πρόσκληση αγωνίας του κ. Ζαγορίτη στους «γαλάζιους» ψηφοφόρους να ψηφίσουν ΝΔ, έστω μαυρίζοντας τα βαρίδια των ψηφοδελτίων της ΝΔ.
Το πιο ξεκαρδιστικό είναι ότι αυτή την επικοινωνιακά ανόητη προτροπή έσπευσε να υιοθετήσει χθες και ο ίδιος ο κ. Καραμανλής μιλώντας στο «σκληρό» ακροατήριο της Ηλιούπολης.:
«Εκείνο που ειπώθηκε και έχει ειπωθεί από πολλούς και είναι και σωστό εάν εγώ, ένας ψηφοφόρος της ΝΔ για κάποιον λόγο είμαι δυσαρεστημένος με τον υποψήφιο βουλευτή νυν ή υπουργό πρώην ή υφυπουργό, δεν είναι ανάγκη να πληρώσει η παράταξη τη δυσαρέσκεια που έχω. Μπορώ να διαλέξω κάποιον άλλον…» είπε ο κ. Καραμανλής.
Δεν έχει καταλάβει προφανώς κανείς από το επικοινωνιακό του επιτελείο ότι με τα καμώματα του όλα αυτά τα χρόνια ο κόσμος είναι πρωτίστως δυσαρεστημένος με τον ίδιο τον κ. Καραμανλή, ο οποίος εδώ και αρκετό καιρό έχει αναδειχθεί ως το μεγαλύτερο «βαρίδι» για την Νέα Δημοκρατία.

Ο ιστορικός του μέλλοντος αν θελήσει να βάλει ένα τίτλο στην Οδύσσεια της Ελλάδας κατά την τελευταία πενταετία θα επιλέξει αναμφίβολα τη φράση «επιστροφή στην Ψωροκώσταινα».

Ιδιαίτερη ανάλυση του απερίγραπτου Πρωθυπουργικού οδοιπορικού του κ. Καραμανλή δεν απαιτείται. Κάθε πολίτης από το κέντρο της πρωτεύουσας μέχρι την τελευταία εσχατιά της Ελληνικής υπαίθρου σε όποια τάξη, όποια ηλικία, όποιο επαγγελματικό κλάδο και αν ανήκει, έχει νοιώσει πολύ βαθειά στο πετσί του το κόστος «της απόκτησης εμπειρίας» του κ. Καραμανλή.
Γι αυτό πλέον το δίλημμα του μέσου ψηφοφόρου δεν είναι τα κουραφέξαλα περί «υπευθυνότητας και ανευθυνότητας», δεν είναι καν «ΠΑΣΟΚ ή Νέα Δημοκρατία», Καραμανλής ή Παπανδρέου».

Το διακύβευμα σ’ αυτές τις εκλογές είναι αν «ο κ. Καραμανλής και το απεχθές περιβάλλον του θα συνεχίσει να εξαθλιώνει αυτούς, που θα ψηφίσουν στις μεθαυριανές εκλογές ή θα αξιοποιηθεί δεόντως η ευκαιρία για να απαλλαγεί ο τόπος από αυτόν τον πολυέξοδα εκπαιδευόμενο πρωθυπουργό και τους επιτήδειους συνεργάτες του;»

Όπως και άλλοτε έχουμε πει στο δίλλημα αυτό ο άδολος και αγνός ψηφοφόρος (και σίγουρα υπάρχουν πολλοί τέτοιοι και στην ΝΔ), δεν μπορεί να απαντήσει ούτε με πολιτικά, ούτε με συναισθηματικά κριτήρια. Θα απαντήσει με το ένστικτο της αυτοσυντήρησης.
Έτσι νομοτελειακά θα ψηφίσει μαζικά το ΠΑ.ΣΟ.Κ ως το μόνο κόμμα, που του προσφέρει τη δυνατότητα να απαλλαγεί από τον κ. Καραμανλή και θα αποφύγει επιμελώς να διακινδυνεύσει την ψήφο του σε κόμματα, τα οποία είτε με άμεσο τρόπο (ΛΑ.Ο.Σ,ΚΚΕ) είτε εμμέσως (ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ.,ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ) πετούσαν σωσίβια στην απερχόμενη κυβέρνηση και είναι πλέον ή βέβαιο ότι θα συνεχίσουν και μετά τις εκλογές να συμπλέουν με την όποια αντιπολιτευτική τακτική της Νέας Δημοκρατίας.

Η τραγική ειρωνεία της τύχης είναι ότι ψηφίζοντας ΠΑ.ΣΟ.Κ σε τελική ανάλυση ο ψηφοφόρος ακολουθεί κατά γράμμα την προτροπή του κ. Καραμανλή να «μαυρίσει», αυτόν που τον έχει δυσαρεστήσει, που τον έχει πικράνει, ή ακόμη και θυμώσει με την ανάρμοστη συμπεριφορά του όλη αυτή την θλιβερή πενταετία της σήψης, της παρακμής και της οπισθοδρόμησης.