O (not absolutely but definitely Wrong) Mr. Jacques ROGGE και η (not definitely but absolutely ridiculous) ελληνική εμφάνιση.

Οδυνηρά έκθαμβο έμεινε το ελληνικό έθνος απανταχού της οικουμένης από την εικόνα, που παρουσίασε η χώρα μας στους 29ους Ολυμπιακούς αγώνες.
Και βεβαίως το σοβαρότερο πρόβλημα δεν είναι η πενιχρότατη συγκομιδή μεταλλίων, ζήτημα που προφανώς αποτελεί μόνον την κορυφή του παγόβουνου.
Το πιο καταθλιπτικό είναι η διαχείριση του όλου θέματος από όλους αυτούς, που άμεσα ή έμμεσα εμπλέκονται σ’ αυτό το αθλητικό, πολιτιστικό και διπλωματικό Βατερλώ.
Καλώς ή κακώς οι ολυμπιακοί αγώνες έχουν αποκτήσει μια μεγάλη διεθνή απήχηση, μονοπωλούν τα φώτα της δημοσιότητας και παίζουν σημαντικό ρόλο στην διεθνή εικόνα των χωρών, που συμμετέχουν σ’ αυτούς.
Αυτό είναι μια πραγματικότητα, που οφείλουμε να παραδεχθούμε ανεξάρτητα από την προσωπική άποψη του καθενός περί του δέοντος γενέσθαι.
Αυτή η πραγματικότητα επιβάλει σε κάθε συμμετέχουσα χώρα να αντιμετωπίζει τη συμμετοχή της με την απαιτούμενη στοιχειώδη σοβαρότητα.
Πολλώ μάλλον η χώρα μας, που σαν πολιτιστική μητέρα των αγώνων βρίσκεται πάντοτε στην πρώτη θέση του παγκόσμιου ενδιαφέροντος.
Είναι γνωστότατο σε όλους τους εμπλεκόμενους και ούτως ή άλλως αυτονόητο και για τον τελευταίο ηλίθιο σ’ αυτόν τον πλανήτη ότι υπάρχουν κάθε φορά χιλιάδες άνθρωποι στον κόσμο, που μαθαίνουν ότι υπάρχει κάποια Ελλάδα στη γη μόνο και μόνο γιατί τυχαίνει να παρακολουθούν τους Ολυμπιακούς αγώνες.
Αυτός και μόνο είναι ένας πολύ σοβαρός λόγος για να προσπαθούμε κάθε φορά, όχι να βγούμε πρώτοι στα αθλήματα, αλλά κυρίως να παρουσιάσουμε ένα αξιοπρεπές πρόσωπο μιας σύγχρονης πολιτισμένης και νοικοκυρεμένης δημοκρατίας.
Το 2004 παρά το φιάσκο των δρομέων ταχύτητας παρουσιάσαμε μια γενικά εξαιρετική εικόνα και σε οργανωτικό και σε αθλητικό επίπεδο.
Το πάθημα της Θάνου και του Κεντέρη για κάθε άλλο κράτος θα γινόταν μάθημα.
Οι πανέξυπνοι όμως Κυβερνητικοί και αθλητικοί έλληνες παράγοντες δεν ίδρωσαν καθόλου.
Αντί να σηκώσουν τα μανίκια και να στρωθούν στη δουλειά, έδρεψαν θρασύτατα τις δάφνες από τον ιδρώτα των προκατόχων τους.
Ξεθεώθηκαν στις δεξιώσεις και τις φωτογραφήσεις.
Στριμώχθηκαν αυτάρεσκα και ιδιοτελώς μπροστά στις κάμερες.
Ξεκοκάλισαν τα περικομμένα κονδύλια του κρατικού προϋπολογισμού,
Αξιοποίησαν στο έπακρο τις ευκαιρίες προσωπικής προβολής και κάλυψαν με το παραπάνω τις ανάγκες τους για χλιδάτο τουρισμό στη χώρα του δράκου.
Ωσάν μωρές παρθένες επί τέσσερα ολόκληρα χρόνια δεν συνέλαβαν το μήνυμα της WADA, δεν θωράκισαν θεσμικά τον αθλητισμό, δεν έλεγξαν επαρκώς τις ομοσπονδίες, δεν φρόντισαν για την πρόοδο των αθλητών, δεν τράβηξαν τ’ αυτί στους εμπόρους αναβολικών και τα βαποράκια τους.
Και όταν ήρθε ή ώρα της δοκιμασίας, ακόμα και τότε δεν μπήκαν στον κόπο να εκτελέσουν στοιχειωδώς τα καθήκοντά τους.
Ακόμη και μετά την έναρξη των αγώνων συνέχισαν να επιδίδονται σε τουρισμό και σε προσωπικές δημόσιες σχέσεις.
Διότι πως αλλιώς δικαιολογείται ότι δεν αντέδρασαν στον αποκλεισμό της Θάνου και το διασυρμό της Χαλκιά;
Ότι επέτρεψαν να εμφανισθεί ως αρχηγός της Ελληνικής Δημοκρατίας ο τέως βασιλιάς.
Ότι για να μη χαλάσουν τις προσωπικές τους σχέσεις με τον κ. Ρόγκ του επέτρεψαν να παίξει όλο αυτό το αηδιαστικό παιχνίδι εις βάρος της χώρας μας.
Δεν θέλουμε να είμαστε καχύποπτοι ούτε μας αρέσουν οι συνομωσιολογίες.
Όμως δεν μπορούμε να πιπιλάμε και το δάκτυλό μας, ιδίως όταν προσπαθούν να μας το βάλουν με το ζόρι στο στόμα κάποιοι τέτοιοι τύποι σαν τον κ. Wrong.
Διότι αυτός ο κύριος είναι ο τελευταίος, που νομιμοποιείται να το παίζει άγιος σε σχέση με τα αναβολικά.
Αυτή και μόνη η ιδιότητά του ως Προέδρου της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής τον καθιστά υπ’ αριθμόν ένα υπεύθυνο και υπόλογο για όλα τα στραβά των ολυμπιακών διοργανώσεων και προφανώς για την φαρισαϊκή διαχείριση του εγκλήματος των αναβολικών.
Οι βελτιώσεις των αθλητικών ρεκόρ, που έχουν σημειωθεί την τελευταία δεκαετία απαιτούν μετάλλαξη του ανθρώπινου οργανισμού, που για να συντελεσθεί θα χρειαζόταν υπό κανονικές συνθήκες την πάροδο αρκετών αιώνων. Και μάλιστα θα απαιτούσε μια άλλη κατεύθυνση του τρόπου διαβίωσης, η οποία να ευνοούσε την εκγύμναση του ανθρώπινου σώματος, ενώ αντίθετα η σύγχρονη καθημερινότητα προάγει την χαλάρωση και την αποδυνάμωση του μυϊκού συστήματος.
Είναι επομένως ευνόητο και για τον τελευταίο βλάκα του πλανήτη ότι τα ρεκόρ αυτά επιτυγχάνονται με βιοχημικά υποστηριζόμενη μετάλλαξη.
Μόνο ο κ. Wrong προσποιείται ότι δεν το αντιλαμβάνεται.
Γιατί άραγε; Διότι απλούστατα αν το παραδεχόταν θα τίναζε στον αέρα όλο το επιχειρηματικό διασύμπλεγμα των σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων με την εξαμβλωματική μορφή, όπου τους έχουν καταντήσει ο κ. Wrong και οι “Αθάνατοι” συνεταίροι του.
Επομένως ο κ. Ρογκ δεν νομιμοποιείται να το παίζει επιλεκτικός τιμητής κάποιων δύστυχων αθλητών, που είναι τα θύματα της όλης υπόθεσης.
Πολύ περισσότερο δεν δικαιούται να επιτίθεται εναντίον της Ελλάδος με προφανή στόχο την εξεύρεση αποδιοπομπαίου τράγου αίροντος τις αμαρτίες όλων των συμμετεχόντων.
Oχι απλά διότι σ’ αυτή τη χώρα χρωστάει την ύπαρξή του και τη χλιδάτη διαβίωσή του.
Αλλά διότι είναι εξαιρετικά αστείος ο ισχυρισμός ότι «το χρυσό μετάλλιο του ντόπιγκ» το έχει μια χώρα, της οποίας οι αθλητές κατηγορούνται πως κατανάλωσαν προπολεμικά σκευάσματα και πέτυχαν μια από τις χειρότερες θέσεις στην τελική κατάταξη.
Η κοινή λογική υποδεικνύει ότι το χρυσό μετάλλιο πρέπει να ανήκει σε όποια χώρα καταφέρνει να παρασκευάζει αναβολικά τελευταίας τεχνολογίας μη ανιχνεύσιμα και να συλλέγει τη μερίδα του λέοντος στα μετάλλια και όχι «στην τελευταία τρύπα της φλογέρας», όπως η Ελλάδα.
Το μεγάλο μας πρόβλημα όμως δεν είναι ο κ. Ρόγκ, ο οποίος κάνει τη δουλειά του και άξιος ο μισθός του.
Το μεγάλο μας πρόβλημα είναι οι δικοί μας παράγοντες (κυβερνητικοί και αθλητικοί), που δεν κάνουν καθόλου καλά τη δική τους δουλειά.
Όλοι αυτοί, που λυμαίνονται ποικιλοτρόπως (οικονομικά ή επικοινωνιακά) τον ελληνικό αθλητισμό και εμφανίζονται σήμερα «να πέφτουν από τα σύννεφα», να παριστάνουν τους εξορκιστές του ντόπιγκ και να διαρρηγνύουν, ως παρθένες, τα ιμάτιά τους.
Όλοι αυτοί, που με περισσή θρασύτητα αντί να ξεσκεπάσουν τον κ. Ρογκ και την πολυεθνική επιχειρηματικότητά του συσστρατεύονται μαζί του σε ένα φαρισαϊκό κυνήγι μαγισσών.
Αυτοί, που κατάφεραν μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα να καταντήσουν την παγκοσμίως αξιοζήλευτη Ελλάδα του 2004 στην Ελλάδα της ντροπής του 2008, όπως την χαρακτήρισε ο κ.Βουλγαράκης.
Αυτοί οι ριψάσπιδες και οι οσφυοκάμπτες, που ο ρόλος τους είναι να προστατεύουν τον Ελληνικό αθλητισμό και την αξιοπρέπεια της Ελλάδας.
Και αντ’ αυτού, δειλοί και ιδιοτελείς, επιτρέπουν στους βαρβάρους να λοιδορούν την χώρα μας και επιρρίπτουν τις δικές τους ευθύνες στα δυστυχή θύματα, που στην πραγματικότητα είναι από κάθε άποψη οι δύστυχοι αθλητές μας.
Γιατί μόνο θύματα είναι οι αθλητές, είτε έκαναν, όπως τους καταμαρτυρούν, είτε δεν έκαναν, όπως οι ίδιοι επιμένουν, χρήση αναβολικών.

Καθ’ όσον εξ άλλου αφορά στο φετινό σλόγκαν των Ολυμπιακών αγώνων («Ενας κόσμος- ένα όνειρο») αποδείχθηκε κούφια λόγια.
Διότι η πολιτεία του κ. Ρογκ κατέδειξε ότι υπάρχει ο κόσμος των προνομιούχων κρατών, που δρουν ανεξέλεγκτα και παραμένουν στο απυρόβλητο και ο κόσμος των φτωχοπρόδρομων, που φταίνε σε όλα και για όλα.
Στους πρώτους ανήκει ολόκληρος ο κόσμος και στους δεύτερους το όνειρο-εφιάλτης.
Έτσι αυτό που έχουμε να πούμε στον κ. Ρογκ είναι:
“Please Mr. Wrong keep the dream and give us back our world”

ΠΕΡΙ ΕΣΚΑΝ και περι ΚΙΝΕΖΟΛΟΓΙΑΣ

Το 2008, όπως επισήμως δηλώνεται το ΕΣΚΑΝ έκανε κάπου 850 ελέγχους και ανεκάλυψε 2-3 περιπτώσεις. Ποσοστό 0,3%. Η WADA έκανε 13 ελέγχους και ανεκάλυψε 11 περιπτώσεις. Ποσοστό «επιτυχίας» 85%.
Μήπως συμφέρει οικονομικά περισσότερο να καταργήσουμε το ΕΣΚΑΝ και να αναθέσουμε τη δουλειά στην WADA, που ακόμα και αν της πληρώσουμε εκτός έδρας σίγουρα θα μας στοιχίζει φθηνότερα?
Πάντως πέρα από τα αστεία είναι τουλάχιστον ατυχής χειρισμός να ζητείται η παραίτηση μέλους της διοίκησης του ΕΣΚΑΝ όχι για την πλημμελή εκτέλεση των καθηκόντων του αλλά γιατί απεκάλυψε στα ΜΜΕ κάποια κρούσματα χρήσης αναβολικών.
Προφανώς η πολιτική ηγεσία δεν βρίσκεται απλώς σε πανικό, αλλά μάλλον έχει χάσει τον στόχο.
Διότι το μήνυμα, που εκπέμπουμε διεθνώς είναι ότι στην Ελλάδα δεν τιμωρείται το ΕΣΚΑΝ διότι απέτυχε στο έργο του, αλλά διότι απεκάλυψε τα άπλυτα κάποιων αθλητών.

Τώρα σε όσα αφελή υποστηρίζουν διάφοροι περίεργοι κινεζολόγοι θα πρέπει να είναι περισσότερο προσεκτικοί.
Η επιχειρηματική και η τεχνολογική πραγματικότητα στην Κίνα δεν είναι ακριβώς όπως αρέσκονται να την παρουσιάζουν αφελώς όσοι πιθανόν δεν την έχουν δεί στο χάρτη.
Ούτε όπως σκοπίμως κάποιοι τυχοδιώκτες εισαγωγείς συνηθίζουν να προσάπτουν διάφορα δήθεν ελαττώματα στα κινεζικά προϊόντα.
Η πραγματικότητα είναι ότι η Κίνα διαθέτει σοβαρή υλικοτεχνική υποδομή, αξιόλογο ανθρώπινο δυναμικό και αξιόπιστες επιχειρήσεις.
Αυτό που δεν υπάρχει στην Κίνα προς το παρόν είναι οι τυποποιημένες προδιαγραφές για τα παραγόμενα προϊόντα.
Έτσι παρέχεται η δυνατότητα στους παραγωγούς να παράγουν προϊόντα με βάση τις προδιαγραφές, που ζητούνται από τον κατά περίπτωσιν αγοραστή.
Αυτή την δυνατότητα της Κινεζικής αγοράς εκμεταλλεύονται ανάλγητοι εισαγωγείς, οι οποίοι παραγγέλλουν και εισάγουν από την Κίνα προϊόντα υποβαθμισμένα, ακατάλληλα, ακόμη και επικίνδυνα. Προφανώς τα προϊόντα αυτά δεν ανταποκρίνονται στην τυποποίηση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας και σε πολλές περιπτώσεις είναι επικίνδυνα ή ανθυγιεινά.
Όμως γι’ αυτό δεν ευθύνονται οι Κινέζοι προμηθευτές, αλλά οι Ευρωπαίοι απατεώνες, που έχουν ζητήσει και μάλιστα προδιαγράψει τα συγκεκριμένα προϊόντα προκειμένου να επιτύχουν χαμηλές τιμές, θυσιάζοντας την ποιότητα στο βωμό της κερδοσκοπίας.
Στη συνέχεια οι ίδιοι απατεώνες όταν αποκαλύπτεται η ευτέλεια ή η επικινδυνότητα των προϊόντων, που διαθέτουν στην αγορά, καταφεύγουν στην εύκολη λύση να φορτώνουν την ευθύνη στην δήθεν ασυνέπεια ή ανικανότητα των Κινέζων.
Έτσι γλυτώνουν οι ίδιοι από τον καταλογισμό ευθυνών και τη βγάζουν φθηνά αποσύροντας απλώς από την αγορά μερικά τεμάχια από τα «ακατάλληλα» προϊόντα.
Το Ελληνικό κράτος οφείλει να γνωρίζει αυτήν την πρακτική κάποιων απατεώνων εισαγωγέων και όταν σκάνε οι καφετιέρες ή παίρνουν φωτιά τα πιστολάκια καλά θα κάνει να αναζητάει τις προδιαγραφές, που υπάρχουν στις παραγγελίες ή τις επιχειρηματικές συμφωνίες.
Πάντως τα θέματα αυτά δεν βρίσκονται εκτός της εισαγγελικής καθ’ ύλην αρμοδιότητος.

ΑΝΑΒΟΛΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ

Αφού όπως φαίνεται οι αγώνες δεν είναι ολυμπιακοί αλλά ..αναβολικοί, μήπως είναι ορθότερο την φλόγα να την ανάβουν στο βωμό του θεού της βιοχημείας και τα μετάλλια να μη τα δίνουν στους αθλητές, αλλά στους βιοχημικούς, που θα παρασκευάζουν το ισχυρότερο και δυσκολότερα ανιχνεύσιμο αναβολικό?

Για δεύτερη φορά μέσα σε τέσσερα χρόνια ο ελληνικός αθλητισμός εξευτελίζεται διεθνώς.
Για πολλοστή φορά οι υπεύθυνοι για το φιάσκο αστράφτουν και βροντούν. Ψάχνουν για φθηνές δικαιολογίες. Μοιράζουν ευθύνες στους φουκαράδες. Αναζητούν αποδιοπομπαίους τράγους ανάμεσα στα θύματα και τους τελευταίους τροχούς της αμάξης. Εξαγγέλλουν μέτρα και μοιράζουν υποσχέσεις στα κανάλια για εξυγίανση του συστήματος.
Και ευλόγως διερωτάται κανείς.
Πόσο άχρηστοι μπορεί να είναι οι διάφοροι καρεκλοκένταυροι?
Είναι δυνατόν να ταΐζουν τον ανθό της Ελλάδας με δηλητήρια?
Είναι δυνατόν να αγοράζουν «συμπληρώματα διατροφής» από μια χώρα, που είναι πασίγνωστη για την έλλειψη προδιαγραφών ακόμα και στα μπλουζάκια?
Τα παιδιά τους αυτοί οι κύριοι θα τα τάιζαν με κλειστά μάτια ότι τους έστελναν οι Κινέζοι?
Είναι δυνατόν ο Ελληνικός λαός να πληρώνει εκατομμύρια σε Υπουργούς, Υφυπουργούς, ΓΓΑ, Ομοσπονδίες, Συλλόγους, παράγοντες, γιατρούς, τεχνικούς, προπονητές, βοηθούς, παρατρεχάμενους για να θέτουν σε άμεσο κίνδυνο τη ζωή των βλασταριών του?
Είναι δυνατόν να έχουμε εθνικό φορέα ελέγχου ντόπιγκ, που δε βρίσκει τίποτα και η WADA να βρίσκει ντοπαρισμένους του 11 στους 13?
Πόσο χαζοχαρούμενος μπορεί να είναι κανείς για να μη περιμένει έλεγχο λίγους μήνες πριν τους Ολυμπιακούς αγώνες?
Να μην υποπτεύεται ότι ξένα συμφέροντα πιθανόν να επιχειρήσουν τρικλοποδιές?
Να μην υποψιάζεται ότι τρικλοποδιές και έλεγχοι θα γίνουν σε παραδοσιακά μας αθλήματα και όχι π.χ στο μπάντιγκτον?

Και τελικά πόσο φιλότιμο έχουν όλοι αυτοί όταν σε κάθε επιτυχία των παιδιών συνωθούνται ποιος θα πρωτομπεί μπροστά στις κάμερες και τώρα δεν παρουσιάζεται κανείς να αναλάβει την παραμικρή ευθύνη?