Το Υπουργείο Ανάπτυξης βλάπτει σοβαρά την νησιωτική οικονομία.

Μετά από μια «επιτυχημένη» διαδρομή στο Υπουργείο Παιδείας, η κα Διαμαντοπούλου μετακινήθηκε άρον-άρον στο Υπουργείο Ανάπτυξης προκειμένου να αποτελειώσει το «εθνοσωτήριο» έργο του κου Χρυσοχοΐδη, ο οποίος παρά τις καλές του προθέσεις είχε αξιολογηθεί ως απελπιστικά αναποτελεσματικός από τον Γερμανό ομόλογό του και κατ’ ουσίαν φυσικό του προϊστάμενο κο Ρέσλερ.



Έχοντας πρόσφατο το μάθημά της από το πάθημα του ατυχούς προκατόχου της, ξεκίνησε τη θητεία της με ένα ταξίδι στo Βερολίνο, την μητρόπολη του Ευρωπαϊκού μεσαιωνισμού, προκειμένου προφανώς να εξηγήσει στους «φιλέλληνες» κυρίους Σόϊμπλε και Ρέσλερ την φιλοσοφία του «πολιτικού ρεαλισμού» που την διακατέχει και να της εξηγήσουν εκείνοι το «πολιτικώς ρεαλιστικό πρόγραμμα», το οποίο οφείλει να εφαρμόσει τάχιστα και χωρίς αποκλίσεις.


Πριν την συνάντηση φρόντισε να μελετήσει τα ζητήματα των Γερμανών επιχειρηματιών (ψηφοφόρων του κου Ρέσλερ) και έτσι ως μελετηρή και πρόθυμη φαίνεται ότι κατάφερε να κερδίσει την συμπάθειά τους.


Επέστρεψε λοιπόν «φορτσάτη και στριτζάτη» κατά την λαϊκή έκφραση, πανέτοιμη να μεγαλουργήσει χωρίς χρονοτριβή, χωρίς παλινωδίες, χωρίς ανώφελους συναισθηματισμούς, χωρίς ανούσιες ευαισθησίες.


Με σθένος, με ορμή, με αποφασιστικότητα και κυρίως με πλατιές κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες.


Έτσι όπως έδρασε και στο Υπουργείο παιδείας, όπου επέτυχε εκείνη την ιστορική υπερψήφιση του νόμου για τα πανεπιστήμια. Εκείνου του λαμπρού νόμου, που έβαλε μπουρλότο στα ανά την επικράτεια ΑΕΙ, δεν εφαρμόστηκε ως τώρα και ο διάδοχός της κος Μπαμπινιώτης ακόμα ψάχνει πώς να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα.


Παρομοίως λοιπόν ασκεί τα νέα της καθήκοντα η εξοχοτάτη Υπουργός επιδεικνύοντας, θλιβερόν ειπείν (και αβάστακτον υπομένειν), απαράδεκτη επαγγελματική ανεπάρκεια.


Διότι πως αλλιώς μπορεί να αξιολογηθεί η κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα εν όψει των εορτών του Πάσχα και πάνω στην έναρξη της θερινής περιόδου;


Λιμενεργάτες εξαγριωμένοι από την μια μεριά. Αγρότες, έμποροι και τουριστικοί επαγγελματίες απελπισμένοι από την άλλη.


Η υπόθεση του καμποτάζ δεν είναι ούτε καινούργια, ούτε αθώα. Είναι συνεπώς σύνθετη και άπτεται κατ’ ανάγκην πολλών και διαφόρων συμφερόντων, εν πολλοίς αντικρουόμενων.


Είναι γνωστό ότι εφαρμόσθηκε αρχικά από την κυβέρνηση Μητσοτάκη προκειμένου να εξυπηρετηθούν συγκεκριμένοι Έλληνες ακτοπλόοι εκείνης της αλησμόνητης εποχής. Σήμερα οι καιροί έχουν αλλάξει. Σήμερα σε όλους τους κλάδους προωθούνται κατά προτεραιότητα οι κερδοσκοπικοί στόχοι ξένων πολυεθνικών εταιριών και επομένως η ελληνική επιχειρηματική δραστηριότητα οποιασδήποτε μορφής στερείται από κάθε μορφή προστατευτισμού, τίθεται υπό διωγμό και οδηγείται μεθοδικά στην πτώχευση.


Για τα εργατοϋπαλληλικά επαγγέλματα δεν τίθεται ούτως ή άλλος λόγος. Με καμποτάζ ή χωρίς καμποτάζ οι εργαζόμενοι στην ναυτιλία ήταν και θα παραμείνουν «οι φτωχοί συγγενείς». Σε περίοδο καμποτάζ εξαθλιώθηκε ο κλάδος και καταστράφηκε ο ασφαλιστικός τους φορέας και φυσικά στην επερχόμενη άνευ καμποτάζ περίοδο η μοίρα τους δεν θα γίνει καλλίτερη.


Τους παραπλανούν λοιπόν όσοι δεδομένων των μνημονιακών αποικιοκρατικών συνθηκών τους παρουσιάζουν την διατήρηση του καμποτάζ ως εξασφάλιση των εργασιακών τους δικαιωμάτων και τους εμπαίζουν ασύστολα όσοι τους προπαγανδίζουν ότι η κατάργησή του θα σημάνει την απελευθέρωση της αγοράς εργασίας και εντεύθεν την ατομική των εργαζομένων ευημερία.


Και τότε και τώρα η πρωτεύουσα πολιτική σκοπιμότητα ήταν και είναι η εξυπηρέτηση εφοπλιστικών συμφερόντων. Τώρα ακόμη χειρότερα γιατί τα συμφέροντα είναι αμιγώς αλλοδαπά.


Και σε αυτή την άθλια φάση που έχει περιέλθει η χώρα δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά.


Το ναυτιλιακό αντικείμενο είναι πολύ μεγάλο για να αφήσει αδιάφορες τις αλλοδαπές πολυεθνικές εταιρείες που πατρονάρουν και προστατεύονται από την Ευρωπαϊκή (και όχι μόνο) πολιτική ελίτ και κανείς Υπουργός μιας κυβέρνησης «ειδικού σκοπού» δεν θα μπορούσε να εναντιωθεί στις πιεστικές υποδείξεις των Γερμανών νεοαποικιοκρατών.


Θα μπορούσε όμως να ασκήσει τα καθήκοντά του με λιγότερο καταστροφικό τρόπο.


Στην προκειμένη περίπτωση η καταστροφή δεν προέρχεται από την εύλογη αντίδραση του ναυτεργατικού κλάδου.


Προκαλείται  από την επαγγελματική ανεπάρκεια της πολιτικής ηγεσίας του Υπουργείου Ανάπτυξης.


Η επίσπευση της προώθησης της νομοθετικής ρύθμισης στα μέσα της Μεγάλης Εβδομάδας αποτελεί παροιμιώδη πολιτική απρονοησία. Ήταν απόλυτα προβλέψιμο ότι ο θιγόμενος κλάδος θα αντιδρούσε απεργιακά τουλάχιστον κατά τις ημέρες ψηφίσεως του σχετικού νομοσχεδίου. Θα ήταν εντελώς ανόητο να ελπίζει κανείς ότι οι ενδιαφερόμενες συνδικαλιστικές οργανώσεις θα έμεναν με σταυρωμένα τα χέρια και ότι οι ναζιστικές τακτικές του κοινωνικού αυτοματισμού θα πειθανάγκαζαν τους ναυτεργάτες συνδικαλιστές να κάνουν συνδικαλιστικό «χαρακίρι» αναστέλλοντας τις εξαγγελμένες απεργιακές τους κινητοποιήσεις.


Η επιμονή λοιπόν στην ψήφιση του νόμου σήμερα πέραν της απρονοησίας προδίδει και απαράδεκτη αλαζονεία εκ μέρους μιας κυβέρνησης, που γνωρίζει ότι ούτως ή άλλως δεν διαθέτει πλέον την παραμικρή δημοκρατική νομιμοποίηση.


Και βεβαίως ο αυταρχισμός, που αποπνέουν οι υπαινικτικές απειλές περί επιστρατεύσεως, μόνον ως ανεδαφικός κουτσαβακισμός μπορούν να αξιολογηθούν, αφού και ο πλέον αφελής αντιλαμβάνεται ότι η εφαρμογή ενός τέτοιου μέτρου απαιτεί πολυήμερη τυπική διαδικασία, που υπερβαίνει κατά πολύ τα χρονικά όρια της Μεγάλης Εβδομάδας.


Προφανώς από μια κυβέρνηση αυτού του τύπου και αυτής της συνθέσεως δεν μπορεί κανείς να αναμένει φιλολαϊκή ή φιλεργατική πολιτική.


Μπορεί όμως να απαιτεί την επίδειξη κοινής λογικής. Μπορεί να αξιώνει την άσκηση διακυβέρνησης με στόχο την επίτευξη του ελάσσονος κακού ή άλλως της μείζονος αποφυγής παράπλευρων καταστροφικών συνεπειών.


Με απλά λόγια θα μπορούσε τουλάχιστον να αναβληθεί η συγκεκριμένη νομοθετική πρωτοβουλία για μετά το Πάσχα, ώστε να αποφευχθεί η αφόρητη ταλαιπωρία του κοσμάκη και το συντριπτικό πλήγμα στην τουριστική, εμπορική και παραγωγική δραστηριότητα της νησιωτικής Ελλάδας.


Στην προκειμένη περίπτωση λοιπόν η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου ανάπτυξης δεν κατάφερε να ενεργήσει ούτε καν ως «τεχνοκράτης» του νεοφιλελευθερισμού. Ενήργησε απλώς ως ταύρος σε υαλοπωλείο, με αποτέλεσμα να προκληθεί μία αφάνταστη αναστάτωση στον παραδοσιακό εορτασμό των αγίων ημερών και κυρίως μια μη αναγκαία και ανυπολόγιστων διαστάσεων οικονομική καταστροφή στην οικονομία των νησιών, στον ευρύτερο τουριστικό τομέα, στην καρκινοβατούσα εθνική οικονομία γενικότερα.


Απρονοησία λοιπόν, αλαζονεία, αυταρχισμός. Το τρίπτυχο του πολιτικού αναχρονισμού.


Στοιχεία που βεβαίως μπορεί εύκολα να διακρίνει κανείς σε πλείστες όσες φιγούρες του σημερινού πολιτικού θιάσου, ο όποιος ευθύνεται αλληλεγγύως και εις ολόκληρο για την απαξίωση ιστορικών μεγάλων κομμάτων και για την συνολική κατάντια της χώρας.


Μιας χώρας που ενώ αποτελεί αντικειμενικά τον μέγιστο διαχρονικό ευεργέτη της ανθρωπότητας μετατρέπεται επί των ημερών τους σε αποδιοπομπαίο τράγο της παγκόσμιας κοινότητας, εξ αιτίας της φαύλης και σκανδαλώδους πολιτικής τους δράσης.


Εξ αιτίας της άσωτης ενίοτε και καταχρηστικής κακοδιαχείρισης του αξιοθαύμαστου εθνικού πλούτου που αποθησαύρισε ο μόχθος τριών διαδοχικών γενεών Ελλήνων εργαζομένων, οι οποίες με αίμα και ιδρώτα οικοδόμησαν την μεταπολεμική Ελλάδα. Την μέχρι πρότινος αξιοθαύμαστη χώρα με τις σημαντικές υποδομές, το υψηλό κατά κεφαλήν εισόδημα και την περίοπτη θέση στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα.


Κρίμα και άδικο…

Ανάπτυξη με στραγάλια δεν γίνεται κα Διαμαντοπούλου….

Με πανηγυρικό τρόπο και τη συνήθη βαρύγδουπη ρητορική η εξοχοτάτη Υπουργός Ανάπτυξης συνοδευόμενη από τον πολυχρονεμένο  Επίτροπο Περιφερειακής Ανάπτυξης κο Γιοχάνες Χαν ανακοίνωσαν στους  ιθαγενείς επιχειρηματίες ότι οι αυτών μεγαλειότητες αποφάσισαν ευαρέστως να λύσουν το πρόβλημα ρευστότητας των ελληνικών επιχειρήσεων με την χορήγηση του αστρονομικού ποσού του 1 δισεκατομμυρίου ευρώ.

Σε τί χρονικό ορίζοντα θα συντελεσθεί αυτό το μεγαλόπνοο σχέδιο; Αμεσότατα, μέχρι το τέλος του 2013 (!).  Δηλαδή με τον ιλιγγιώδη ρυθμό των 47,5 εκατομμυρίων το μήνα !!!

Πώς θα διοχετευθεί; Μέσω του ασφαλούς διαύλου των τραπεζών, οι οποίες εξ άλλου έχουν επιδείξει εξαιρετικά επιτυχημένο έργο μέχρι τώρα σε σχέση με τα εκατόν τριάντα δισεκατομμύρια, που έχουν αποσπάσει από το πενόμενο Ελληνικό Δημόσιο στη βάση πανομοιότυπων εθνοσωτήριων υποσχέσεων και αναπτυξιακών σχεδιασμών.

Για να έχουμε ένα μέτρο αξιολόγησης του ποσού αρκεί  να σκεφθούμε ότι σύμφωνα με τα επίσημα στατιστικά στοιχεία μόνο οι ακάλυπτες επιταγές του 2011 ήταν διπλάσιες (2.083.073.720 €) από το ποσό «σωτηρίας» των δύο γκουρού της Ευρω-ελληνικής (υπ)ανάπτυξης, ενώ οι ακάλυπτες επιταγές Ιανουαρίου-Φεβρουαρίου 2012 είναι υπερεξαπλάσιες (298.576.123 €)  του μηνιαίου φιλόδοξου ποσού-στόχου «τόνωσης» της ρευστότητος της αγοράς.

Άλλο παράδειγμα; Το «αστρονομικό» ποσό, που κατά την ευφυή αντίληψη των δύο εκλαμπρότατων πολιτικών θα αναστρέψει τον κατήφορο της εγχώριας επιχειρηματικότητας είναι ισόποσο με το  επίδομα ελεημοσύνης του ενός δις ευρώ, που η τότε νεοεκλεγείσα κυβέρνηση Παπανδρέου είχε διανείμει τον Δεκέμβριο του 2009 στους απόρους, εκπληρώνοντας σχετική  προεκλογική της υπόσχεση για πρώτη και τελευταία φορά (έκτοτε παραβίασε όλες τις υπόλοιπες). 

Άλλο παράδειγμα; Σύμφωνα με το πόρισμα της Εξεταστικής Επιτροπής της Βουλής για την ΖΗΜΕΝΣ (σελ.363) η ζημιά του Δημοσίου εκτιμάται ότι υπερβαίνει τα 2 δις ευρώ, δηλαδή η παρούσα Κυβέρνηση με τον πρόσφατο συμβιβασμό της χάρισε στον πολυεθνικό Γερμανικό διαφθορέα ποσό διπλάσιο από την μεγαλόψυχη ελεημοσύνη του κου Γιοχάνες Χαν (!). 

Με άλλα λόγια αν  ο κος Παπαδήμος και η κυβέρνησή του (υπερβαίνοντας τα όρια του ειδικού σκοπού, ο οποίος υποτίθεται ότι τους ανατέθηκε) για λόγους που εκείνοι γνωρίζουν και οι νοήμονες πολίτες υποπτεύονται, δεν είχαν προχωρήσει σ’ αυτήν την κατάπτυστη συμφωνία συμβιβασμού, η εγχώρια επιχειρηματικότητα θα μπορούσε θεωρητικά να ενισχυθεί άμεσα με ποσό  διπλάσιο από αυτό που υποτίθεται ότι θα της χορηγηθεί με το σταγονόμετρο στους επόμενους 21 μήνες (!).

Και το πιο φρικαλέο: Προχθές το βράδυ (20.3.2012) κατά την ψήφιση της δανειακής συμβάσεως στη Βουλή καταγγέλθηκε (σελ..42 πρακτικών) ότι το Ελληνικό Δημόσιο  ανέλαβε την υποχρέωση να καταβάλλει  προμήθειες διαχείρισης και εκταμίευσης του νέου δανείου ποσοστού εκάστης 0,5%, που με απλά λόγια αντιστοιχούν σε ποσό μεγαλύτερο από ένα δις ευρώ. Υπέρογκες προμήθειες την ίδια στιγμή, που στραγγαλίζονται οι συνταξιούχοι για να εξοικονομηθούν 325 εκ. ευρώ και εμπαίζονται οι απελπισμένοι μικρομεσαίοι επιχειρηματίες με αναιμικά προεκλογικά πυροτεχνήματα ευτελούς αξίας και αμφιβόλου μετεκλογικής εφαρμογής.

Η αγορά έχει υποστεί μη αναστρέψιμη κατάρρευση. Χιλιάδες έντιμοι επαγγελματίες έχουν οδηγηθεί στην οικονομική εξαθλίωση, την πτώχευση,  ακόμη και στην αυτοκτονία.

Επί πέντε χρόνια το κυβερνητικό κατεστημένο αδιαφορεί, ομφαλοσκοπεί, ακκίζεται, ολιγωρεί, φλυαρεί, πηγαινοέρχεται στις Βρυξέλλες και αναμασάει υποσχέσεις, που τελευταία μάλιστα  δεν έχουν καμία πιθανότητα να τηρηθούν, αφού αυτός που τις δίνει συνηθέστατα την επομένη αλλάζει υπουργικό θώκο.

 Καληώρα σαν την εξοχοτάτη Υπουργό Ανάπτυξης, η οποία  αφού έβαλε σε τάξη την Παιδεία έφυγε κι «άφησε πίσω της συντρίμμια» (κατά το λαϊκό άσμα), για να πάει να βάλει μπροστά την ανάπτυξη, από όπου είχε μόλις αφήσει πίσω του συντρίμμια ο έτερος εκλαμπρότατος κος Χρυσοχοΐδης, που πήγε να ανασυγκροτήσει τα συντρίμμια του κου Παπουτσή. (Τι περίπτωση loser κι αυτή για το βιβλίο Γκίνες. Παραιτήθηκε από το Υπουργείο για να καταφέρει να χάσει τις εσωκομματικές εκλογές προτού συμμετάσχει σ’ αυτές….!!!).

Περιπαίζουν λοιπόν ασύστολα τους ξελιγωμένους μικρομεσαίους «ιθαγενείς» πουλώντας τους φύκια για μεταξωτές κορδέλες. 

Σε αγαστή συνεργασία με τον Γερμανικό παράγοντα προσποιούνται ότι κόπτονται για την σωτηρία των ελληνικών επιχειρήσεων, την ώρα που απεργάζονται την ολοκληρωτική καταστροφή τους. Γνωρίζουν καλλίτερα από τον καθένα ότι τα χρήματα που δήθεν θα διαθέσουν δεν φθάνουν ούτε «για στραγάλια». Ότι ακόμη και αυτά τα ψίχουλα δεν έχουν καμιά ελπίδα να φθάσουν στις ξεψυχισμένες  επιχειρήσεις, αλλά θα εξαφανισθούν στην «μαύρη τρύπα» των τραπεζών, όπου ήδη έχουν εξανεμισθεί 130 δις και όπου έχουν προγραμματισθεί να σπαταληθούν πάνω από τα μισά χρήματα του νέου δανείου.

Και το χειρότερο από όλα μεθοδεύουν ένα ασφυκτικό περιβάλλον δολοφονικού αθέμιτου ανταγωνισμού, που προβλέπει Fast Truck, ειδικές ζώνες, ειδική επενδυτική τράπεζα και άλλα πολλά ειδικά προνόμια για τις ξένες, ιδιαίτερα τις Γερμανικές, πολυεθνικές επιχειρήσεις.

Μεθοδεύουν δηλαδή την διάσωση της Γερμανικής επιχειρηματικότητας επί του πτώματος των Ελληνικών επιχειρήσεων και την εξασφάλιση του Γερμανικού πλεονάσματος διά της πτωχεύσεως των Ελλήνων πολιτών.

Εάν η δύσμοιρη Ελλάδα διέθετε Εθνική αστική τάξη και εάν οι εγχώριοι επιχειρηματικοί συνδικαλιστικοί φορείς διέθεταν στοιχειώδη νοημοσύνη, ακούγοντας τους Κυβερνητικούς σχεδιασμούς και βλέποντας τα καμώματα της πολιτικής ελίτ, θα έπρεπε να είχαν βάλει μαύρες σημαίες σε όλες τις βιομηχανίες, σε όλες τις αγροτικές εκμεταλλεύσεις, σε όλα τα μαγαζάκια της χώρας…

Aντ’ αυτού παγιδεύουν τα μέλη τους παραμυθιάζοντάς τους ότι θα πετύχουν να γίνουν ανταγωνιστικοί διά της εσωτερικής υποτιμήσεως, που περνάει μέσα από τον μισθολογικό σφαγιασμό του εργατοϋπαλληλικού προσωπικού τους.

Φρούδες ελπίδες, αφού οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ αντιλαμβάνονται ότι και αυτά τα δήθεν ευνοϊκά για την ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων μέτρα λαμβάνονται με τέτοιους ρυθμούς όπου να εξασφαλίζεται ότι κανείς Έλληνας επιχειρηματίας δεν θα προλάβει να  «αξιοποιήσει»… 

Η «κινεζοποίηση» της Ελλάδας θα συντελεσθεί με μαθηματική ακρίβεια την στιγμή που θα πτωχεύει ο τελευταίος Έλληνας επιχειρηματίας και θα εισέρχεται «ελπιδοφόρος» στη χώρα ο πρώτος Γερμανός «επενδυτής».

Και είθε ο Θεός να με βγάλει ψεύτη, αλλά όπως θα μας δοθεί η ευκαιρία να αναλύσουμε τις επόμενες μέρες, η κινεζοποίηση των Ελλήνων δεν είναι ούτε «τιμωρία», ούτε «πείραμα», ούτε «μοχλός διάσωσης» των Ελληνικών εργοστασίων.

 Είναι θέμα ζωής και θανάτου της Γερμανικής οικονομίας, που δεν είναι ούτε ισχυρή, ούτε βιώσιμη υπό τις παρούσες συνθήκες και κυρίως με βάση τις προβλέψιμες προοπτικές δεν έχει καμιά ελπίδα σωτηρίας της χωρίς το ολοκαύτωμα του Ευρωπαϊκού νότου και όχι μόνον…