Ο Βουλγαρικός ακτιβισμός, ο αγροτικός φανατισμός και ο αντιπολιτευτικός μικροκομματισμός ….

Είχαμε επισημάνει από την πρώτη στιγμή την εχθρικότητα, που χαρακτήριζε τις καταγγελίες, τα διαβήματα και τις απαιτήσεις αποζημιώσεως, που με πρωτοφανή σπουδή ήγειρε η Βουλγαρία ενώπιον των Κοινοτικών οργάνων και όχι μόνον.
Από την αρχή εκφράσαμε την διαίσθησή μας ότι πίσω από την υπερβολική και αήθη για τα διεθνή χρονικά κινητικότητα των γειτόνων μας ελλόχευαν ενδεχομένως και άλλες ανομολόγητες σκοπιμότητες.
Πριν αλέκτωρ λαλήσει ο Βούλγαρος Πρωθυπουργός προχώρησε σε μια νέα θεαματική κίνηση απ’ ευθείας διαπραγμάτευσης με τους ανεκδιήγητους αγρότες του «μπλόκου» του Προμαχώνα και «διευθέτησε» μαζί τους την διέλευση των μέχρι εκείνη την ώρα εμποδιζόμενων φορτηγών.
Η ευστροφία της Ελληνικής Κυβέρνησης να του υποδείξουν την τελευταία στιγμή να κινηθεί εντός Βουλγαρικού εδάφους, μπορεί να έσωσε τα οριακά διπλωματικά προσχήματα.
Όμως δεν μπορεί να αγνοηθεί ότι η κίνησή του να υπερβεί την επίσημη διπλωματική οδό και να διαπραγματευθεί κατ’ ουσίαν διακρατικά ζητήματα όχι με ομολόγους του πολιτικούς ή υπηρεσιακούς παράγοντες, αλλά απ’ ευθείας με πολίτες της γειτονικής του χώρας, έχει προφανώς βαρύνουσα διεθνή σημασία και σαφώς ποικίλη σημειολογία.
Πρώτον αποτελεί ευθεία παραβίαση της διεθνούς τάξεως και απόλυτη κατάλυση των στοιχειωδών κανόνων του διπλωματικού πρωτοκόλλου.
Αποδεικνύει ότι η γειτονική μας χώρα με τα τεράστια οικονομικά προβλήματα και τα πασίγνωστα προβλήματα τάξης και ασφάλειας, που την ταλανίζουν, έχει και μία κυβέρνηση, που λειτουργεί παρορμητικά έως πρωτόγονα στη διαχείριση των διεθνών της σχέσεων και εν τοιαύτη περιπτώσει δεν ήταν απλώς οικονομικά αλλά και πολιτικά ανώριμη για να εισέλθει (αλλά και για να παραμένει) στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα.
Και βεβαίως μπορεί να σπεύδει, όπως δημοσιεύεται σήμερα να κάνει τις διορθωτικές του κινήσεις ο κος Μπορίσωφ, δηλώνοντας έτοιμος να αποσύρει το αίτημα, που προπετώς και ανοήτως κατέθεσε στην κομισιόν, όμως αυτό δεν τον απαλλάσσει από όλα όσα γράφουμε παραπάνω.
Αφ’ ετέρου η αξιωματική αντιπολίτευση σωστά εντοπίζει την «υπέρβαση των εσκαμμένων», που εμπεριέχει το πρωτότυπο για την Διεθνή τάξη περιστατικό.
Είναι όμως παράδοξο, που επιτέθηκαν για το θέμα στην Κυβέρνηση, αντί να καταγγείλουν τους Βουλγάρους για την διπλωματική τους βαρβαρότητα, καθώς και τους συγκεκριμένους αγροτοσυνδικαλιστές για την γκάφα ολκής, που έκαναν εις βάρος της εθνικής μας αξιοπρέπειας.
Διότι κανένας Βούλγαρος δεν θα μπορούσε να παίξει τα περίεργα παιχνίδια του εις βάρος της χώρας μας, αν οι κύριοι αυτοί δεν τον διευκόλυναν με την περίεργη προθυμία τους να συζητήσουν «τα προβλήματα» τους με το κο Μπορίσωφ, ενώ από την πρώτη στιγμή και μέχρι σήμερα αρνούνται πεισματικά να τα συζητήσουν με την δημοκρατικά εκλεγμένη Ελληνική Κυβέρνηση.
Ελπίζουμε ότι η κοινή πολιτική γραμμή, που ενώνει την Ρηγίλλης με τους γαλάζιους πολιορκητές του Προμαχώνα και με τον «ακτιβιστή» πρωθυπουργό της Σόφιας να είναι απλή σύμπτωση…
Όμως επειδή οι καιροί είναι πονηροί, καλά θα κάνει η γυναίκα του Καίσαρος να φαίνεται και τιμία και να φροντίζει να αποφεύγει τις κακοτοπιές σε διεθνή ζητήματα, όπου η ορθή στάση είναι πάντα η υπεράσπιση της όποιας Ελληνικής κυβέρνησης και όχι η απαλλαγή των ξένων κυβερνήσεων από τις εξόφθαλμες ανοησίες τους.

Υπερβολική έως εχθρική η στάση της Βουλγαρίας

Οι κινητοποιήσεις των αγροτών είναι ένα πολιτικά και κοινωνικά περίπλοκο ζήτημα με σοβαρές αρνητικές επιπτώσεις στην δημόσια και ιδιωτική μας οικονομία.
Αναμφισβήτητα οι ακρότητες του αποκλεισμού δρόμων και ιδιαίτερα συνοριακών τελωνειακών σταθμών πλήττουν αντικειμενικά τα συμφέροντα και των γειτονικών χωρών.
Η ψυχρή μάλιστα πείρα των γειτόνων μας από παρόμοια συμβάντα του παρελθόντος εύλογα τους δημιουργεί ανησυχία για την εξέλιξη των φετινών κινητοποιήσεων.

Είναι λοιπόν απολύτως κατανοητό η Βουλγαρική πλευρά και όχι μόνο, να παρακολουθεί με ενδιαφέρον τα αγροτικά δρώμενα και γιατί όχι να εκφράζει και τη δυσαρέσκειά της για τις οποιεσδήποτε τυχόν επιπτώσεις τους στα οικονομικά της συμφέροντα.
Όλα αυτά όμως θα πρέπει να γίνονται στο πλαίσιο της διπλωματικής δεοντολογίας και στα όρια της κόσμιας συμπεριφοράς, που επιβάλλουν οι κανόνες καλής γειτονίας.

Και δυστυχώς η σπουδή και η ένταση των δηλώσεων και των απειλών, που επέλεξαν να επιδείξουν τόσο ο Πρωθυπουργός, όσο και ο Υπουργός Εξωτερικών της Βουλγαρίας απέχουν μακράν της επιβεβλημένης φιλικότητας και καλοπιστίας, που επιβάλλουν οι εταιρικές σχέσεις, τις οποίες επικαλούνται.

Διότι προτού καλά καλά οι Έλληνες αγρότες κλείσουν τα σύνορα επιδόθηκαν σε διαβήματα και διαμαρτυρίες υπερβολικές και από την πρώτη στιγμή παρεμπόδισης της διέλευσης άρχισαν να εγείρουν αστρονομικές αξιώσεις, να απειλούν με δικαστικές προσφυγές και κυρίως να κατηγορούν την Ελλάδα για παραβιάσεις των κοινοτικών κανόνων.
Είναι προφανές ότι μια-δυο μέρες αγροτικών κινητοποιήσεων δεν δικαιολογούν αυτές τις υπερβολικές αντιδράσεις και πολλώ μάλλον μερικές ώρες κλειστών συνόρων δεν αρκούν για να γεννήσουν δικαστικά επιδιώξιμες αξιώσεις δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ, όπως βεβιασμένα ισχυρίζονται οι ανεκδιήγητοι γείτονές μας.
Με τη συμπεριφορά τους αυτή εμφανίζονται σαν έτοιμοι από καιρό να αξιοποιήσουν την παραμικρή ευκαιρία για να μας «λιθοβολήσουν» και ευλόγως δημιουργούν την υπόνοια ότι η στάση τους δεν ελαύνεται ούτε από συμπόνια στην πολύπαθη ελληνική κυβέρνηση, ούτε από ειλικρινή ανησυχία για τις πιθανές αλλά πάντως μη εισέτι γεγεννημένες οικονομικές τους απώλειες, αλλά μάλλον εξυπηρετούν άλλες ανομολόγητες σκοπιμότητες.

Απέναντι λοιπόν σ’ αυτήν την διπλωματικά αμετροεπή και μικρόνοη συμπεριφορά, θα πρέπει κάποιος να τους υποδείξει ότι είναι μάλλον οι τελευταίοι, που δικαιούνται να ομιλούν για παραβιάσεις των κοινοτικών κανονισμών.

Κάποιος θα πρέπει να τους υπενθυμίσει ότι η είσοδός τους στην Ευρωπαϊκή ένωση στηρίχθηκε κυρίως σε γνωστά πολιτικά κριτήρια και όχι σε πραγματική εκπλήρωση των αναγκαίων όρων εισόδου.
Ότι η όχι η απλή ανοχή, αλλά η δραστήρια υποστήριξη της Ελλάδας στην σχετική προσπάθειά τους υπήρξε καθοριστική για να αποκτήσουν την ιδιότητα του μέλους, για την οποία σήμερα τόσο αλαζονικά επαίρονται.

Και το σπουδαιότερο.
Προτού ρίξουν το λίθο του αναθέματος εναντίον μιας ευεργέτιδός τους χώρας διότι δήθεν δεν εφαρμόζει τους κοινοτικούς κανονισμούς, καλά θα κάνουν να φροντίσουν να εφαρμόσουν οι ίδιοι τουλάχιστον την κοινοτική περιβαλλοντική νομοθεσία.
Τουτέστιν να φροντίσουν για τα απόβλητα με τα οποία επιβαρύνουν τα κοινά μας ποτάμια και ιδιαίτερα να παροπλίσουν απολύτως το απηρχαιωμένο πυρηνικό εργοστάσιο του Κοσλοντούϊ, που βλάπτει επί δεκαετίες την υγεία μας και αποτελεί μια βόμβα βιβλικής καταστροφής για ολόκληρα τα Βαλκάνια και όχι μόνον…