Ανορθόδοξη, αμετροεπής και κακόηχη η ανακοίνωση της ΔΙΣ.

«Ουαί τω κόσμω από των σκανδάλων. Ανάγκη γαρ ελθείν τα σκάνδαλα, Πλήν ουαί τω ανθρώπω εκείνω δι΄ου το σκάνδαλον έρχεται.»
Ματθ. ιη΄ 7.


Από την πρώτη στιγμή είχαμε επισημάνει ότι το σκάνδαλο του Βατοπεδίου έμοιαζε περισσότερο με καρπό της θείας πρόνοιας, παρά με πλεκτάνη του «πονηρού».

Και τούτο διότι περίσσεψε στις μέρες μας η ηθική σήψη, αποθρασύνθηκαν οι δυνάμεις της διαπλοκής και προφανώς χρειαζόταν ένα εντυπωσιακό γεγονός για να αφυπνισθεί η Ελληνική κοινωνία και να αντιληφθεί το μέγεθος της διαπλοκής, που αποτελεί τον καθοριστικό καταλύτη της συνόλης εθνικής μας συμφοράς. Εξ άλλου πώς αλλιώς θα δινόταν μια ευκαιρία στους Αγιορίτες να καθαρίσουν το «περιβόλι της Παναγιάς» από τα «ζιζάνια» και τα «γαϊδουράγκαθα»;

Υπό αυτό το πρίσμα δεν μας εξένισε το γεγονός ότι το σκάνδαλο των σκανδάλων επανήλθε στο προσκήνιο ακριβώς μέσα στα Χριστούγεννα σκιάζοντας το εορταστικό περιβάλλον με την αποκρουστική αναμόχλευση των βδελυρών εκείνων μεθοδεύσεων και μολύνοντας την χαρμόσυνη ατμόσφαιρα της γεννήσεως του Θεανθρώπου με την καταθλιπτική εικόνα της πτώσης των μηδισάντων «δούλων» του, που αυτομόλησαν στο στρατόπεδο του Μαμωνά.
Με θλίψη λοιπόν αν όχι με αηδία, το χριστεπώνυμο πλήρωμα παρακολούθησε για άλλη μια φορά την αποθράσυνση συγκεκριμένων στελεχών της υπό την ευρεία έννοια πολιτειακής διαπλοκής, που δέσμιοι προφανών ανομολόγητων σκοπιμοτήτων έσπευδαν να επιτεθούν στους δικαστές, οι οποίοι διενεργούσαν την έρευνα και να ορθώσουν μια ασπίδα προστασίας, φαινομενικά στον Εφραίμ αλλά στην πραγματικότητα στο σύστημα εξουσίας και πλούτου, που συνέστησαν και συνυπηρετούν.
Η συμπαράσταση των «παπαροκάδων» απολύτως αρμόζουσα, αφού και η όλη πρακτική των Βατοπεδινών μάλλον με όρους «ροκ» και πάντως όχι ελληνορθόδοξους μπορεί να εννοηθεί.
Η συμπαράσταση ακροδεξιών πολιτικών επίσης κατανοητή ως αναίσχυντη αλιεία ψήφων στα θολά νερά του λούμπεν παραεκκλησιαστικού προλεταριάτου.
Η παρουσία μερικών δεκάδων παραληρούντων «οπαδών», συνήθης φολκλορική εικόνα φανατικών ή ίσως τρωκτικών των παγκαριών.
Οι χονδροειδείς αντιδράσεις της Ρωσίας, ευεξήγητες προσπάθειες εντασσόμενες στη διαχρονική στρατηγική της Μόσχας να αποσπάσει τα πρωτεία οικουμενικότητας από το Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης. Στο πλαίσιο αυτών της των επιδιώξεων η Ρωσική εκκλησία προσφέρει πάντοτε φιλοξενία σε όποιον από την Ελλάδα είναι πρόθυμος να συνεργασθεί μαζί της (εκεί είχε προστρέξει και ο μακαριστός Χριστόδουλος, όταν είχε πέσει στη δυσμένεια του Πατριάρχη).

Όλα λοιπόν αυτά κατανοητά και έχοντας αρκετά ασχοληθεί στο παρελθόν με την Βατοπεδινή ασχημία, κρίναμε περιττή την όποια αναφορά σε αυτό το άχαρο και ψυχοφθόρο θέμα στη διάρκεια των εορτών.

Μας εξέπληξε όμως δυσάρεστα η προκλητική πρωτοβουλία της ΔΙΣ, η οποία αποφάσισε να εγκαταλείψει τον διπλωματικό ρόλο του Ποντίου Πιλάτου και να συρθεί σε ρόλο συνηγόρου του προφυλακισμένου υποδίκου. Μέχρι χθες πέραν ορισμένων θλιβερών εξαιρέσεων η πλειοψηφία των επισκόπων και κυρίως ο Αρχιεπίσκοπος τηρούσαν αιδήμονα σιωπή, αποφεύγοντας να εμπλακούν στο όζον ανοσιούργημα.
Είναι λοιπόν απορίας άξιον τι οδήγησε σ’ αυτή την αιφνίδια αλλαγή στάσης;
Ποια αδιαφανή συμφέροντα, ποιες παρασκηνιακές μεθοδεύσεις, ποιες ανομολόγητες διασυνδέσεις, ανάγκασαν εν σώματι την Διαρκή Ιερά Σύνοδο να διατυπώνει λόγο θρασύ και υβριστικό εναντίον της Ελληνικής Πολιτείας και Δικαιοσύνης; Ποιό ανορθόδοξο και αντιορθόδοξο σκεπτικό την εξώθησε στην αποκοτιά της συμπαράστασης και ως εκ τούτου της συνευθύνης και συνενοχής σε ένα σκάνδαλο, που συγκλόνισε το πανελλήνιο;

Αποτολμούν οι Συνοδικοί Μητροπολίτες να μεμφθούν την κρατική εξουσία, ότι παρεβίασε το αυτοδιοίκητο του Αγίου Όρους κατά την διαδικασία σύλληψης του κατηγορουμένου.
Είναι θαυμαστό ότι δεν κατανοούν, πως πριν από τους όποιους περιορισμούς εισόδου των λαϊκών στο Άγιο Όρος, υπάρχουν οι κανονικοί περιορισμοί εξόδου των μοναχών από αυτό.
Τουτέστιν το άβατον του Όρους για τους κοσμικούς, προϋποθέτει το άβατον του κόσμου για τους μοναχούς.
Ο μοναχός λοιπόν που κατά προκλητική παραβίαση των ασκητικών κανόνων, και όχι μόνο, εγκαταλείπει το μοναστήρι και εμπλέκεται σε ανίερες κοσμικές δραστηριότητες είναι κατ’ ουσίαν ο «εφιάλτης», που ανοίγει την «κερκόπορτα» για την είσβολή της πολιτικής εξουσίας στην μοναστηριακή Κοινότητα.

Μέμφονται και ειρωνεύονται, ως μη όφειλαν, την Δικαιοσύνη οι Συνοδικοί ότι «κατά καιρούς υπήρξαν ρωγμές ως προς την ορθότητα αυτών» (εννοούν τις αποφάσεις, ενώ συντακτικώς αναφέρονται στις αρμοδιότητες – δείγμα της προχειρότητας του συντάκτη της ανακοίνωσης). Όμως ο λαός λέει «στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σχοινί». Λησμονούν αλήθεια οι ευλογημένοι Ιεράρχες ότι πριν από μερικά χρόνια στο σκάνδαλο της δικαιοσύνης πρωταγωνιστικό ρόλο βρέθηκε να διαδραματίζει ένας Αρχιμανδρίτης;

Κόπτονται για την λύπη του «χριστεπώνυμου ορθοδόξου πληρώματος» εν ονόματι του οποίου προφασίζονται ότι ενεργούν.
Σε ποίο πλήρωμα όμως ακριβώς αναφέρονται;
Μήπως στους ψευδονύμως χριστεπώνυμους, που υποκριτικά και φαρισαϊκά δηλώνουν ότι ζουν για την εκκλησία, ενώ στην πραγματικότητα ζουν από την εκκλησία;
Διότι είναι βέβαιο ότι το αληθώς ορθόδοξο πλήρωμα, αυτό που δεν είναι απλώς «χριστεπώνυμο», αλλά είναι συνάμα και χριστοφόρο και χριστόδουλο δεν λυπήθηκε τόσο από την δίωξη του θλιβερού καλογήρου, αλλά κατεθλίβη βαθύτατα από τα έργα αυτού και κυρίως από την ολιγωρία της Ιεραρχίας και της Αγιορείτικης κοινότητας να εφαρμόσει τους Ιερούς κανόνες και να κάνει την αυτοκάθαρση της.
Είναι ευτύχημα λοιπόν ότι κάποιοι Μητροπολίτες στηλίτευσαν αυτήν την ανακοίνωση και διεχώρισαν δημόσια την θέση τους από την ορθοδόξως εκτρωματική αυτή ανακοίνωση. Είναι απολύτως βέβαιο ότι και άλλοι νουνεχείς Μητροπολίτες διαφωνούν με του συνοδικούς, έστω και αν δεν διατυπώνουν δημόσια τη δυσφορία τους.

Όπως είναι βέβαιο ότι τελικώς η αλήθεια θα λάμψει, η εκκλησία θα εξυγιανθεί, το Όρος θα ξαναβρεί το δρόμο του και τότε θα ανακτήσει την αίγλη του.
Την αίγλη που απέκτησε από τους φωτεινούς πνευματικούς αγώνες των αθλουμένων γερόντων τύπου Παΐσιου και όχι από τα σκοτεινά έργα των κερδοσκοπούντων ηγουμένων τύπου Εφραίμ.

Σύμφωνα με την σχετική περικοπή το σκάνδαλο θα πρέπει να εννοηθεί ως το «εναρκτήριο λάκτισμα» ενός μακρού επίμοχθου αγώνος για την κάθαρση της εκκλησίας από τα ζιζάνια.

Σ’ αυτή τη διαδικασία ο δυστυχής Εφραίμ είναι προφανές ότι κατά θείαν οικονομία εκπλήρωσε το δικό του άχαρο ρόλο και τώρα θα πρέπει να αφεθεί στη θεία πρόνοια να φροντίσει για τη σωτηρία του.
Ο ρόλος όμως της Ιεραρχίας, μηδέ του Πατριαρχείου εξαιρουμένου, αρχίζει τώρα. Και συνίσταται στην βαρύτατη ευθύνη της να ηγηθεί αυτής της καθαρτήριας πανεκκλησιαστικής προσπάθειας.

Όσο ταχύτερα το εννοήσουν εκείνοι, που επιθυμούν να ομιλούν εξ ονόματος του χριστεπώνυμου πληρώματος, τόσο καλύτερα, γιατί φαίνεται ότι πολλά πράματα στην Ελλάδα «ο κόσμος τάχει τούμπανο και οι αρμόδιοι κρυφό καμάρι»…

Ο νοών λοιπόν νοείτω και ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω…

ΒΑΤΟΠΕΔΙ: Το ΣΚΑΝΔΑΛΟ των ΣΚΑΝΔΑΛΩΝ

Η υπόθεση του Βατοπεδίου αποτελεί δικαιωματικά την κορωνίδα μιας ατέλειωτης σειράς σκανδάλων, που είτε γεννήθηκαν είτε ωρίμασαν, αλλά πάντως είδαν το φως της δημοσιότητας κατά τη ζοφερή πενταετία διακυβέρνησης Καραμανλή.

Είναι το σκάνδαλο των σκανδάλων όχι εξ αιτίας του οικονομικού του μεγέθους. Ενδεχομένως το σκάνδαλο της ΖΗΜΕΝΣ να υποκρύπτει πολύ μεγαλύτερο «χορό» εκατομμυρίων.

Ούτε εξ αιτίας του μεγέθους της ηθικής αναλγησίας των εμπνευστών και εκτελεστών του. Ενδεχομένως οι εγκέφαλοι των δομημένων ομολόγων, που κατασπάραξαν τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων δημιουργώντας ένα διηνεκή Γολγοθά για εκατομμύρια ασφαλισμένους, να διακρίνονται για μεγαλύτερη ηθική αναλγησία.

Το σκάνδαλο του Βατοπεδίου αποτελεί το κορυφαίο σκάνδαλο της μεταπολεμικής περιόδου και όχι μόνον, διότι καταδεικνύει κατά τρόπο σαφή και αδιαμφισβήτητο την προϊούσα θεσμική σήψη της Νεοελληνικής Πολιτείας.

Πρόκειται για μια διαβολικής σύλληψης «μεγαλοκομπίνα», που κατέστρωσαν κάποιοι μοναχοί του Αγίου Όρους (τουτέστιν θεωρητικά κάποιοι αδάμαντες της Ορθοδοξίας) συνεργαζόμενοι με πρωτοκλασάτους κυβερνητικούς αξιωματούχους διά των οποίων κατάφεραν να υποχρεώσουν πληθώρα δημοσίων λειτουργών να δράσουν συντονισμένα, ώστε να οικειοποιηθούν σημαντικής αξίας δημόσιες εκτάσεις.

Όταν το σκάνδαλο αποκαλύφθηκε, ηγετικά στελέχη της δικαιοσύνης ασέλγησαν παντοιοτρόπως επί του νομικού συστήματος της χώρας προκειμένου να παρελκύσουν την διαδικασία αποστολής της δικογραφίας στη Βουλή. Και όταν αναγκάσθηκαν να ενδώσουν όχι ση φωνή της δικαστικής και επιστημονικής τους συνείδησης, αλλά στην πίεση της κοινής γνώμης, τότε ανέλαβε τη σκυτάλη ο Πρωθυπουργός και οι βουλευτές της ΝΔ για να ολοκληρώσουν το εγχείρημα της συσκότισης των ευθυνών και της παραγραφής των εγκλημάτων.

Συνεπίκουροι σ’ αυτή την προσπάθεια του κου Καραμανλή εκτός των βουλευτών του κόμματός του, αρωγοί (και αναγκαίοι συνεργοί στο έγκλημα της υπόθαλψης εγκληματιών) απεδείχθησαν οι ηγετικές ομάδες των λοιπών κομμάτων, τα οποία παρά τους περί διαφάνειας και αλήθειας φραστικούς λεονταρισμούς τους, εφρόντισαν με κεκλεισμένων των θυρών εξεταστικές επιτροπές και πολλαπλά πορίσματα να συμβάλλουν στο κουκούλωμα του σκανδάλου και την ατιμωρησία των πρωταιτίων.

Και όλα αυτά υπό την ισχυρή στήριξη και την εξ ων ουκ άνευ συστηματική προπαγάνδα των ΜΜΕ.

Αυτή λοιπόν είναι η μεγαλειώδης, όσον και τραγική ιδιομορφία αυτού του βδελυρού σκανδάλου.

Ανέδειξε την βαθειά θεσμική σήψη στην οποία έχει περιέλθει η Ελληνική Πολιτεία. Με την Εκκλησία να πρωτοστατεί σε πλεκτάνη βουλιμικής παρανόμου ιδιοποιήσεως της δημόσιας περιουσίας, τις δε τρεις πολιτειακές εξουσίες εκτελεστική, νομοθετική και δικαστική να υποτάσσονται στις ανίερες ορέξεις της, άλλοτε με την ανοχή και άλλοτε με την υποστήριξη της «τέταρτης εξουσίας, του τύπου.

Ανέδειξε την δομική ανεπάρκεια της Πολιτείας να προστατέψει τον εαυτό της το Λαό και τη Χώρα από ελεεινά τρωκτικά, που επιβουλεύονται την Δημόσια Περιουσία, καθώς και την θλιβερή απομάκρυνση της Εκκλησίας και του Τύπου από τον υπαρξιακό τους ρόλο.

Κατέδειξε ότι κορυφαίες θεσμικές βαθμίδες κατέχονται από πρόσωπα ελλιπούς ειδικού βάρους, αδυνατούντα να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις του θεσμικού τους ρόλου και να επιβληθούν στα κυκλώματα των επιόρκων. Κυκλώματα που έχουν καταστήσει τους θεσμούς φυτώρια οικονομικής εγκληματικότητας και εφαλτήρια αντεθνικών δραστηριοτήτων, διασυνδεόμενα υπογείως μεταξύ τους με δαιδαλώδεις διαδρόμους διαπλοκής.

Πατριάρχης, Αρχιεπίσκοπος, Πρωθυπουργός, Αρχηγοί κομμάτων, Βουλευτές, ηγεσία της Δικαιοσύνης, Δημοσιογράφοι, νομικός κόσμος, άπαντες σιωπούν αιδημόνως και επιχειρούν να κρυφθούν αλυσιτελώς πίσω από την εισαγγελική πρόταση-γνωμάτευση παραγραφής του αξιοποίνου των Βατοπεδινών εγκλημάτων. Οποία κατάντια !!!

Εάν το άλας μωρανθεί εν τίνι αλισθήσεται;

Εάν η κοσμική εξουσία αποδειχθεί ανίκανη να επιβάλλει το νόμο και την τάξη, άραγε η Εκκλησία στερείται κανονικού δικαίου, ιδίων θεσμικών οργάνων και προσώπων αναλόγου ηθικού αναστήματος, ώστε να αποτελέσει τον φάρο της ηθικής, που επιτάσσει η διδασκαλία και οι παραδόσεις της;

Τι εμποδίζει την παρούσα Κυβέρνηση να επιδιώξει αστικές αποζημιώσεις του Ελληνικού Δημοσίου εις βάρος όσων με πράξεις ή παραλήψεις τους το εζημίωσαν ή πολλώ μάλλον πλούτισαν καταχρώμενοι των κρατικών τους αξιωμάτων;

Τι εμποδίζει τον νέο αρχηγό της ΝΔ να αποπέμψει όσους βαρύνονται με συμμετοχή στο σκάνδαλο ή να υποχρεώσει τους διά παραγραφής απαλλασσόμενους να απαιτήσουν τη συνέχιση της δικαστικής διερεύνησης της υπόθεσης κάνοντας χρήση του σχετικού συνταγματικού τους δικαιώματος, προκειμένου να αποδείξουν την αθωότητά τους και να προστατεύσουν το κόμμα τους από την φθοροποιό διάχυση των ευθυνών;

Ποιος επιβάλει στα λοιπά κόμματα να σιωπούν και να υποβαθμίζουν με τη στάση τους τις διαστάσεις του σκανδάλου και την πρωτοφανή σήψη του συστήματος, που αυτό αναδεικνύει;

Ποιος εμποδίζει το Δημοσιογραφικό κόσμο να δικαιώσει τον υπαρξιακό του ρόλο, φωτίζοντας, αξιολογώντας, ελέγχοντας και κρίνοντας τους ασκούντες εξουσία πολιτική ή εκκλησιαστική, όταν εκτρέπονται σε αντικοινωνικές ή αντιδεοντολογικές συμπεριφορές;

Δυστυχώς για όσους αφορά η εισαγγελική πρόταση, αυτή αναγνωρίζει την τυπική παραγραφή του αξιοποίνου, διακόπτει την εξέλιξη της δικαστικής διερεύνησης της υπόθεσης, παρεμποδίζει την επιβολή ποινής, αλλά δεν αναγνωρίζει την αθωότητα τους.

Δυστυχέστατα δε για όλους τους υπόλοιπους η συμπεριφορά του Ποντίου Πιλάτου, που αδοκίμως επιδεικνύουν δεν είναι ικανή να σώσει τη δημόσια εικόνα τους, δεν αποτελεί πρόσφορο μέσο για τη λύση του δράματος της Ελληνικής κοινωνίας και όσο η κάθαρση του άγους αυτού καθυστερεί τόσο οι θεσμοί των οποίων προΐστανται θα χάνουν την αξιοπιστία τους και θα καρκινοβατούν.

Το βέβαιον είναι ότι όσον δεν αποδίδεται ουσιαστική δικαιοσύνη τίποτε και κανείς δεν μπορεί να παραγράψει κανένα σκάνδαλο από τη συλλογική συνείδηση και μνήμη της ελληνικής κοινωνίας.

Λεβεντιά και περηφάνια στην ψηφοφορία για το σκάνδαλο του Βατοπεδίου.

Η παράγραφος 3 του άρθρου 86 του ισχύοντος Συντάγματος και αντίστοιχα αυτός ο «κακός» νόμος περί ευθύνης Υπουργών, που δήθεν φταίει για όλα, δίνουν την δυνατότητα στον λεβέντη, που φέρεται να έχει διαπράξει αξιόποινες πράξεις κατά την περίοδο της υπουργικής του θητείας, αλλά αυτές παρεγράφησαν, να ζητήσει ο ίδιος την διερεύνηση της κατηγορίας.

Δυστυχώς όπως φαίνεται η «Ελληνική λεβεντιά», προϋπόθεση και συνέπεια της οποίας υπήρξε αρχαιόθεν το «ελληνικό φιλότιμο», έχει καταντήσει είδος εν ανεπαρκεία, καθ’ όσον αφορά στην πολιτική αριστοκρατία της χώρας.

Έτσι παρότι όλοι ανεξαιρέτως οι ενεχόμενοι δεν παρέλειψαν να διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους περί της εντιμότητός τους, ουδείς είχε το θάρρος να παραιτηθεί του προνομίου της παραγραφής.

Το απογοητευτικό είναι δε ότι και οι αρχηγοί των κομμάτων στα οποία ανήκουν, παρά τις θεατρικές μεγαλοστομίες για κάθαρση και «άπλετο φως» στις υποθέσεις των σκανδάλων, ουδείς είχε την τόλμη να επιβάλλει στους εμπλεκόμενους Υπουργούς να κάνουν χρήση της δυνατότητας του άρθρου 86 του Συντάγματος.

Και βέβαια το πλέον απογοητευτικό είναι το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας, το οποίο κατέδειξε ότι ικανός αριθμός βουλευτών, αν μη τι άλλο, ευρίσκεται σε πλήρη αναντιστοιχία με το λαϊκό αίσθημα αφού:

Από τους 300 οι μεν βουλευτές της ΝΔ και του ΛΑΟΣ προτίμησαν να απόσχουν της ψηφοφορίας επιμένοντας στην τακτική της συγκάλυψης του σκανδάλου.

Από τους βουλευτές των υπολοίπων κομμάτων κάποιοι προτίμησαν να μην στηρίξουν την πρόταση του πορίσματος είτε απουσιάζοντας είτε καταψηφίζοντάς την συνολικά (για τους δύο εκ των 5 τέως Υπουργών), είτε μερικά για κάποια εγκλήματα (για τους άλλους τρείς) είτε ψηφίζοντας «παρών» (και άβουλος).

Αξιοθαύμαστο και ιδιαίτερα σημαντικό είναι το γεγονός ότι σ’ αυτή την δεύτερη ομάδα βρέθηκαν και αρκετοί βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, οι οποίοι προφανώς δεν θέλησαν να υποστηρίξουν την κεντρική θέση του κόμματός τους, όπως αυτή περιλαμβανόταν στο πόρισμα της πλειοψηφίας, που τέθηκε στην κρίση της Βουλής.

Η πράξη τους είναι βεβαίως καθ’ όλα νόμιμη και η ψήφος τους σεβαστή.

Ας τους χαίρεται όμως ο Πρόεδρος του Κινήματος και κυρίως οι προσωπικοί τους ψηφοφόροι . Αυτοί οι «λεβέντες» δεν είχαν κανένα ενδοιασμό να υπερψηφίσουν το μνημόνιο και μια σειρά από νόμους, που οδηγούν σε εξαθλίωση τους πολίτες. Από την άλλη όμως η μεγαλοψυχία τους δεν τους επέτρεψε να βοηθήσουν τους ενεχόμενους στο πολύκροτο σκάνδαλο συναδέλφους τους να υπερασπίσουν την πολιτική τους υπόληψη ενώπιον της δικαιοσύνης.

Για την ιστορία και για να μπορεί ο καθένας να βγάλει τα συμπεράσματά του για τον τρόπο με τον οποίο ψήφισαν οι πατέρες του Έθνους, παραθέτουμε αυτούσιο το τελευταίο τμήμα των πρακτικών της Βουλής με τα αναλυτικά αποτελέσματα της ψηφοφορίας για το σκάνδαλο του Βατοπεδίου.

(Σημειωτέον ότι ο κατ’ ιδίαν αριθμός βουλευτών των κομμάτων, όπως προέκυψε στις εκλογές του 2009 είναι ΠΑΣΟΚ 160, ΝΔ 91, ΚΚΕ 21, ΛΑΟΣ 15, ΣΥΡΙΖΑ 13)

« …(ΜΕΤΑ ΤΗ ΔΙΑΛΟΓΗ-ΚΑΤΑΜΕΤΡΗΣΗ)

(Στο σημείο αυτό την Προεδρική Έδρα καταλαμβάνει ο Πρόεδρος της Βουλής κ. ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΠΕΤΣΑΛΝΙΚΟΣ)

ΠΡΟΕΔΡΟΣ (Φίλιππος Πετσάλνικος): Κύριοι συνάδελφοι, έχω την τιμή να ανακοινώσω στο Σώμα τα αποτέλεσματα των διεξαχθεισών μυστικών ψηφοφοριών.

Ψήφισαν συνολικά 184 Βουλευτές.

Για τον πρώην Υπουργό κ. Θεόδωρο Ρουσόπουλο ευρέθησαν στην κάλπη 184 φάκελοι. Έγκυρα ψηφοδέλτια 179. Άκυρα 5. Λευκά 1.

Για την υπ’ αριθμόν 1 κατά την αρίθμηση του ψηφοδελτίου καταγγελλόμενη πράξη τα «ΝΑΙ» ήταν 131, τα «ΟΧΙ» ήταν 38 και «ΠΑΡΩΝ» ήταν 8.

Για την υπ’ αριθμόν 2 κατά την αρίθμηση του ψηφοδελτίου καταγγελλόμενη πράξη τα «ΝΑΙ» ήταν 131, τα «ΟΧΙ» ήταν 37 και «ΠΑΡΩΝ» ήταν 9.

Για την υπ’ αριθμόν 3 κατά την αρίθμηση του ψηφοδελτίου καταγγελλόμενη πράξη τα «ΝΑΙ» ήταν 130, τα «ΟΧΙ» ήταν 38 και «ΠΑΡΩΝ» ήταν 9.

Για τον πρώην Υπουργό κ. Ευάγγελο Μπασιάκο ευρέθησαν στην κάλπη 184 φάκελοι. Έγκυρα ψηφοδέλτια 182. Άκυρα 2. Λευκά 2.

Για την υπ’ αριθμόν 1 κατά την αρίθμηση του ψηφοδελτίου καταγγελλόμενη πράξη τα «ΝΑΙ» ήταν 139, τα «ΟΧΙ» ήταν 29 και «ΠΑΡΩΝ» ήταν 8.

Για την υπ’ αριθμόν 2 κατά την αρίθμηση του ψηφοδελτίου καταγγελλόμενη πράξη τα «ΝΑΙ» ήταν 162, τα «ΟΧΙ» ήταν 8 και «ΠΑΡΩΝ» ήταν 7.

Για την υπ’ αριθμόν 3 κατά την αρίθμηση του ψηφοδελτίου καταγγελλόμενη πράξη τα «ΝΑΙ» ήταν 139, τα «ΟΧΙ» ήταν 27 και «ΠΑΡΩΝ» ήταν 10.

Για τον Βουλευτή και πρώην Υπουργό κ. Αλέξανδρο Κοντό ευρέθησαν στην κάλπη 184 φάκελοι.

Έγκυρα ψηφοδέλτια 181, άκυρα 3, λευκά 1.

Για την υπ’ αριθμόν 1 κατά την αρίθμηση του ψηφοδελτίου καταγγελλόμενη πράξη τα «ΝΑΙ» ήταν 134, τα «ΟΧΙ» ήταν 34 και «ΠΑΡΩΝ» ήταν 9.

Για την υπ’ αριθμόν 2 κατά την αρίθμηση του ψηφοδελτίου καταγγελλόμενη πράξη τα «ΝΑΙ» ήταν 155, τα «ΟΧΙ» ήταν 13 και «ΠΑΡΩΝ» ήταν 8.

Για την υπ’ αριθμόν 3 κατά την αρίθμηση του ψηφοδελτίου καταγγελλόμενη πράξη τα «ΝΑΙ» ήταν 136, τα «ΟΧΙ» ήταν 39 και «ΠΑΡΩΝ» ήταν 9.

Για τον πρώην Υπουργό κ. Γεώργιο Βουλγαράκη ευρέθησαν στην κάλπη 184 φάκελοι.

Έγκυρα ψηφοδέλτια 179, άκυρα 5, λευκά 1.

Τα «ΝΑΙ» ήταν 104, τα «ΟΧΙ» ήταν 54 και «ΠΑΡΩΝ» ήταν 20.

Για τον πρώην Υφυπουργό κ. Πέτρο Δούκα ευρέθησαν στην κάλπη 184 φάκελοι.

Έγκυρα ψηφοδέλτια 178, άκυρα 6, λευκά 1.

Για την υπ’ αριθμόν 1 κατά την αρίθμηση του ψηφοδελτίου καταγγελλόμενη πράξη τα «ΝΑΙ» ήταν 134, τα «ΟΧΙ» ήταν 34 και «ΠΑΡΩΝ» ήταν 8.

Για την υπ’ αριθμόν 2 κατά την αρίθμηση του ψηφοδελτίου καταγγελλόμενη πράξη τα «ΝΑΙ» ήταν 156, τα «ΟΧΙ» ήταν 11 και «ΠΑΡΩΝ» ήταν 7.

Για την υπ’ αριθμόν 3 κατά την αρίθμηση του ψηφοδελτίου καταγγελλόμενη πράξη τα «ΝΑΙ» ήταν 135, τα «ΟΧΙ» ήταν 30 και «ΠΑΡΩΝ» ήταν 8.

Κατόπιν των αποτελεσμάτων των διεξαχθεισών ψηφοφοριών και σύμφωνα με τα άρθρα 86 παράγραφος 3 του Συντάγματος, 157 παράγραφος 3 του Κανονισμού της Βουλής και 8 του ν. 3126/2003 «Ποινική ευθύνη των Υπουργών» η Βουλή αποδεχόμενη το πόρισμα και την πρόταση για την άσκηση δίωξης Ειδικής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για τη διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης κατά πρώην Υπουργών για την ενδεχόμενη τέλεση αδικημάτων σχετικά με την υπόθεση της Μονής Βατοπεδίου αποφάσισε την άσκηση ποινικής δίωξης κατά των πρώην Υπουργών κ. Ευάγγελου Μπασιάκου, Αλέξανδρου Κοντού και του πρώην Υφυπουργού κ. Πέτρου Δούκα για τις αξιόποινες πράξεις όπως αυτές περιγράφονται στο ως άνω πόρισμα, το οποίο καταχωρίστηκε στα Πρακτικά της Ολομέλειας της Βουλής της συνεδρίασης της 18^ης Οκτωβρίου 2010 και αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της απόφασης αυτής, καθώς και των Πρακτικών της σημερινής συνεδρίασης. Ειδικότερα:

Πρώτον, κατά του πρώην Υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων κ. Ευάγγελου Μπασιάκου για την αξιόποινη πράξη υπ’ αριθμόν 2, δηλαδή αυτουργία και συναυτουργία στο αδίκημα της απιστίας περί την υπηρεσία σε βάρος του Δημοσίου κατά συναυτουργία και κατ’ εξακολούθηση και μη, των συναυτουργών πολιτικών προσώπων και μη, που αναφέρονται στο πόρισμα της Επιτροπής και στη σχετική ποινική δικογραφία, το αντικείμενο της οποίας έχει συνολική αξία μεγαλύτερη των 73.000 ευρώ, από την οποία η προξενηθείσα ζημία υπερβαίνει το ποσό των 150.000 ευρώ (άρθρα 45, 46 και 390 του Ποινικού Κώδικα),

Δεύτερον, κατά του Βουλευτή και πρώην Υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων κ. Αλέξανδρου Κοντού για την αξιόποινη πράξη υπ’ αριθμόν 2 δηλαδή αυτουργία και συναυτουργία στο αδίκημα της απιστίας περί την υπηρεσία σε βάρος του Δημοσίου κατά συναυτουργία και κατ’ εξακολούθηση και μη, των συναυτουργών πολιτικών προσώπων και μη, που αναφέρονται στο πόρισμα της Επιτροπής και στη σχετική ποινική δικογραφία, το αντικείμενο της οποίας έχει συνολική αξία μεγαλύτερη των 73.000 ευρώ, από την οποία η προξενηθείσα ζημία υπερβαίνει το ποσό των 150.000 ευρώ (άρθρα 45, 46 και 390 του Ποινικού Κώδικα),

Τρίτον, κατά του πρώην Υφυπουργού Οικονομίας και Οικονομικών κ. Πέτρου Δούκα για την αξιόποινη πράξη υπ’ αριθμόν 2 δηλαδή αυτουργία και συναυτουργία στο αδίκημα της απιστίας περί την υπηρεσία σε βάρος του Δημοσίου κατά συναυτουργία και κατ’ εξακολούθηση και μη, των συναυτουργών πολιτικών προσώπων και μη, που αναφέρονται στο πόρισμα της Επιτροπής και στη σχετική ποινική δικογραφία, το αντικείμενο της οποίας έχει συνολική αξία μεγαλύτερη των 73.000 ευρώ, από την οποία η προξενηθείσα ζημία υπερβαίνει το ποσό των 150.000 ευρώ (άρθρα 45, 46 και 390 του Ποινικού Κώδικα).

Συνεπώς, κατόπιν των αποτελεσμάτων των διεξαχθεισών ψηφοφοριών, η πρόταση της Ειδικής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για τη διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης κατά πρώην Υπουργών για την ενδεχόμενη τέλεση αδικημάτων σχετικά με την υπόθεση της Μονής Βατοπεδίου για την άσκηση ποινικής δίωξης κατά των πρώην Υπουργών κ. Θεόδωρου Ρουσόπουλου και Γεωργίου Βουλγαράκη δεν έγινε δεκτή, διότι δεν συγκέντρωσε την απόλυτη πλειοψηφία του όλου αριθμού των Βουλευτών, όπως προβλέπουν οι σχετικές διατάξεις του Συντάγματος του Κανονισμού της Βουλής και του ν. 3126/2003 «Ποινική ευθύνη των Υπουργών».

Βατοπέδι: Ο αβδηριτισμός της ΝΔ και η ανακυβίστηση του ΛΑ.Ο.Σ.

Το Βατοπέδι υπήρξε από την πρώτη στιγμή, που είδε το φως της δημοσιότητας, η αχίλλειος πτέρνα της ΝΔ.

Το μέγεθος και η δυσωδία αυτού του πολύκροτου πολιτικο-εκκλησιαστικού σκανδάλου ήσαν τέτοια, που ούτε οι θεσμικές ασχημίες, ούτε οι επικοινωνιακές εκστρατείες της εμπλεκόμενης κυβέρνησης Καραμανλή κατάφεραν να το καλύψουν. Αντίθετα οι αλαζονικοί χονδροειδείς χειρισμοί του προκατόχου του κου Σαμαρά είχαν σαν αποτέλεσμα να επιτείνουν την οργή της κοινής γνώμης και δεν είναι λίγοι οι πολιτικοί αναλυτές, που αποδίδουν ακριβώς σ’ αυτό το θέμα το πολιτικό Βατερλώ της Ελληνικής δεξιάς και ιδιαίτερα του Καραμανλικού στρατοπέδου.

Είναι λοιπόν απορίας άξια η τακτική, που επιμένει περίπου αυτοκτονικά να ακολουθεί ο νέος αρχηγός, ο οποίος δείχνει ανεπίδεκτος μαθήσεως καθ’ όσον αφορά στα παθήματα του προκατόχου του.

Διότι η πρόσφατη επιχειρηματολογία του κου Σαμαρά και μερικών πρωτοκλασάτων στελεχών του, αρκετά των οποίων συνηθίζουν να κομπορρημονούν για την νομική τους κατάρτιση, κινούνται μεταξύ της πολιτικής ανοησίας και της στρεψόδικης σοφιστείας.

Και δεν αναφερόμαστε βεβαίως στους ίδιους τους κατηγορουμένους, των οποίων ιερό και απαραβίαστο είναι το δικαίωμα να υπερασπίσουν τον εαυτό τους με οποιοδήποτε μέσο κρίνουν πρόσφορο. Μιλάμε για όλους τους υπόλοιπους, που υποτίθεται ότι μοχθούν για να περισώσουν τα προσχήματα και επιδεικνύοντας απίστευτο πολιτικό αβδηριτισμό δυναμιτίζουν καθημερινά και τα τελευταία ίχνη σοβαρότητας αυτής της δύστυχης παράταξης.

Τι άλλο εκτός από απόλυτη κατεδάφιση της αξιοπιστίας αυτού του κόμματος αποτελεί ο όψιμος στρουθοκαμηλισμός μη αναγνωρίσεως σκανδάλου, οι ανόητες σοφιστείες περί μη υπάρξεως ζημιάς του δημοσίου, οι ιδιαζόντως θρασείς ισχυρισμοί περί πολιτικής σκευωρίας του ΠΑΣΟΚ ή και τα κροκοδείλια δάκρυα περί δήθεν αδυναμίας των «συκοφαντημένων» πολιτικών να αποδείξουν στο δικαστήριο την αθωότητά τους εξ αιτίας της παραγραφής;

Αν και με το θέμα αυτού του σκανδάλου έχουμε ασχοληθεί αρκούντως στο παρελθόν, τότε που ήταν κρίσιμο και χρήσιμο να προειδοποιήσουμε επικαίρως και εγκαίρως τους ενδιαφερομένους για τις αναπόφευκτες συνέπειες των πολιτικών και εκκλησιαστικών ασυνεπειών τους, δεν μπορούμε να αποφύγουμε τον πειρασμό να σχολιάσουμε τα πρόσφατα πολιτικά και κυρίως νομικά επιχειρήματα του εμπλεκόμενου στο σκάνδαλο κόμματος, που μόνο ως ασυναρτησίες μπορούν να αξιολογηθούν.

Ανοησία πρώτη: «δεν υπάρχει σκάνδαλο».

Σύμφωνα με το λεξικό του Μπαμπινιώτη σκάνδαλο είναι πράξη, γεγονός, κατάσταση κ.λ.π που αντιβαίνει στις καθιερωμένες αντιλήψεις περί ηθικής, θίγει το κοινό αίσθημα ή τις ηθικές αρχές προκαλώντας δυσφορία και αγανάκτηση.

Ποια είναι τα αναμφίβολα χαρακτηριστικά της εμετικής περίπτωσης του Βατοπεδίου;

Μια υδάτινη περιοχή που η απλή παρατήρηση οποιουδήποτε χάρτη, καθώς και η αλμυρότητα του περιεχομένου της, όπως και αυτή καθαυτή η πανίδα της αποδεικνύουν περιτράνως ότι πρόκειται για λιμνοθάλασσα (ανεπίδεκτη κυριότητος και συναλλαγής), χαρακτηρίσθηκε τεχνηέντως λιμνοθάλασσα, χαρακτηρισμός που άνοιξε το δρόμο στη δυνατότητα ανταλλαγών. Στη συνέχεια το Ελληνικό Δημόσιο κατά πρωτοφανή και αήθη τρόπο παραιτήθηκε από τη δίκη περί την κυριότητα της υποτιθέμενης λίμνης, ώστε να αναγνωρισθεί η κυριότητα στην εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα Μονή. Έπειτα ξεκίνησε ένας απίθανος συναγωνισμός ταχύτητας μιας πλειάδας κρατικών υπηρεσιών και λειτουργών ώστε εν ριπή οφθαλμού αμέτρητα «φιλέτα» δημοσίων εκτάσεων και κτιρίων να περιέλθουν στα νύχια επιτήδειων μοναχών, οι οποίοι εφρόντιζαν με τη σειρά τους σε μηδέν χρόνο να τα μεταβιβάζουν σε ιδιώτες.

Υπάρχει λοιπόν κανείς σ’ αυτόν τον πλανήτη (εκτός από τους ανεκδιήγητους εμπνευστές της νεοδημοκρατικής επιχειρηματολογίας) που να μην αναγνωρίζει ύπαρξη στοιχείων που αντιβαίνουν στις καθιερωμένες αντιλήψεις περί ηθικής, θίγουν το κοινό αίσθημα και τις κοινές ηθικές αρχές και κυρίως ειδεχθή καμώματα φιλοχρήματων καλογήρων εν συμπαιγνία με πνευματικά και μη τέκνα τους, που προκάλεσαν και συνεχίζουν να προκαλούν δυσφορία και αγανάκτηση στους χριστεπώνυμους πολίτες και όχι μόνον σ’ αυτούς;

Αν δεχθούμε ως ορθό τον ορισμό του Μπαμπινιώτη και συνεκτιμήσουμε το στοιχείο της εμπλοκής της Αγιορείτικης μοναστηριακής αφρόκρεμας και σύσσωμου του τότε Πρωθυπουργικού επιτελείου πρόκειται για το σκάνδαλο των σκανδάλων.

Η στρεψόδικη σοφιστεία περί μη ύπαρξης ζημίας του Ελληνικού Δημοσίου.

Από νομικής απόψεως ο συλλογισμός, ότι η Μονή είναι νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου και επομένως οι παραχωρήσεις έγιναν από το Δημόσιο προς το Δημόσιο (άρα ούτε γάτα ούτε ζημιά), έχει τόση επιστημονική σοβαρότητα, όση έχει ο κοινός συλλογισμός πως ο αστυφύλακας είναι όργανο, το μπουζούκι είναι όργανο άρα ο διοικητής του Αστυνομικού τμήματος νομιμοποιείται να δαπανάει τα χρήματα της υπηρεσίας στα …μπουζούκια.

Η ασύμμετρη βλακεία, που χαρακτηρίζει αυτή την εξαιρετικά αντιεπιστημονική άποψη είναι ότι προσπαθεί να μας πείσει πως η νομική λογική δικαιούται να είναι τόσον ιδιόρρυθμη ώστε να καταλήγει σε παραδοχές απολύτως αντίθετες με την κοινή λογική.

Διότι βεβαίως γνωρίζουν οι ειδικοί, αλλά και ο μέσος πολίτης διαισθάνεται μερικά πολύ απλά πράγματα. Πρώτον ότι οι Μονές είναι ΝΠΔΔ κατά εξαιρετικά διασταλτική ερμηνεία για λόγους παροχής συγκεκριμένων προνομίων (κυρίως φορολογικών απαλλαγών) και πάντως ουδόλως συγχωρείται σύγχυση της περιουσίας τους με αυτήν του Δημοσίου, αφού είναι και απολύτως οικονομικά ανεξέλεγκτες και ανήκουν σε μια κοινότητα απολύτως αυτοδιοικούμενη. Δεύτερον είναι ηλίου φαεινότερο ότι οι παραχωρήσεις των ακινήτων στην Μονή δεν έγιναν προς κάλυψη λειτουργικών αναγκών της ή διευκόλυνσης του εκκλησιαστικού της έργου, αλλά έγιναν στο πλαίσιο μιας φαύλης ιδιωτικοποίησης δημοσίων κτημάτων μέσω συγκεκριμένων παραδόπιστων καλόγηρων, που έπαιξαν τον ρόλο του άθλιου κτηματομεσίτη. Τρίτον εάν όλα έγιναν καλώς καμωμένα χωρίς ζημία του Δημοσίου τότε γιατί σύρονται στη δικαιοσύνη οι διοικητικοί παράγοντες όλων των αντικειμένων και βαθμίδων; Και τέταρτον και σπουδαιότερο η ζημιά του Δημοσίου ξεκίνησε από τον χαρακτηρισμό της λιμνοθάλασσας ως λίμνης και της αναγνώρισης της κυριότητάς της στη Μονή προκειμένου να αποφευχθεί η λύση των αδικαιολόγητων παραχωρήσεων και να δημιουργηθεί η βάση για δήθεν ανταλλαγές. Η ζημιά λοιπόν του Δημοσίου είναι αυταπόδεικτη, ισούται με την αξία των ακινήτων που μεταβιβάσθηκαν στη Μονή και είναι τεράστια.

Ο θρασύτατος μύθος της σκευωρίας.

Σκευωρία σημαίνει την μεθοδευμένη δημιουργία παγίδας προς εξαπάτηση κάποιου. Υπό αυτή την έννοια αρκεί να αναλογισθεί κανείς ότι αυτοί που μεθόδευσαν τις ανταλλαγές, και στη συνέχεια τις θεσμικές ασχημίες της παρεμπόδισης της λειτουργίας του Κοινοβουλίου με αποκορύφωμα την πρόωρη κήρυξη λήξεως της κρίσιμης βουλευτικής περιόδου, προκειμένου να αποφευχθεί η διερεύνηση του σκανδάλου και να παραγραφούν τα πιθανά εγκλήματα πολιτικών προσώπων, ανήκουν στην παράταξη του κου Σαμαρά.

Ας αναζητήσει λοιπόν στην παράταξή του αυτούς τους κυρίους, που εξύφαναν όλα αυτά τα χρόνια τη σκευωρία της διασπάθισης της δημόσιας περιουσίας και της ατιμωρησίας των ενόχων διά της εξαπατήσεως του Ελληνικού λαού.

Τα κροκοδείλια κλαψουρίσματα για την αδυναμία των κατηγορουμένων να αποδείξουν την αθωότητά τους.

Είναι αλήθεια εντελώς γελοίο να παρακολουθούμε όλους αυτούς, που συνέταξαν και ψήφισαν διαχρονικά το νόμο περί ευθύνης Υπουργών να καταφέρονται εναντίον του και να προσπαθούν να επιρρίψουν σ’ αυτόν όλη την ευθύνη για την αθλιότητα των πεπραγμένων τους και για την θεσμική κακοδαιμονία του πολιτικού συστήματος, ωσάν ο νόμος να επιβλήθηκε από κάποιους εξωγήινους και όχι από αυτούς τους ίδιους.

Όμως ακόμη και αυτός ο ενδεχομένως κακός και ίσως μεροληπτικός νόμος, όπως και το ίδιο το Σύνταγμα (Σ. άρθρο 46 παρ. 5) προβλέπει την δυνατότητα του ίδιου του Υπουργού ή και των κληρονόμων του να ζητήσουν τη σύσταση ειδικής επιτροπής με τη συμμετοχή ανωτάτων δικαστικών λειτουργών προκειμένου να ελεγχθεί η αποδιδόμενη σ’ αυτούς κατηγορία, εφ’ όσον λόγω παραγραφής δεν περατώθηκε η διαδικασία δίωξής του.

Ας ενημερώσει λοιπόν κάποιος επιτέλους τους ενδιαφερομένους να σταματήσουν τους φαρισαϊσμούς και όποιος εξ αυτών αισθάνεται αθώος ας κάνει χρήση του δικαιώματος που του παρέχει ο νόμος. Ο δε κος Σαμαράς αν θέλει να εκπροσωπήσει το φιλότιμο της συνόλης παράταξής του και μάλιστα να ξεσκεπάσει τη «σκευωρία» του ΠΑΣΟΚ, ας επιβάλλει στα εμπλεκόμενα στελέχη του να μην αποδεχθούν το σωσίβιο της παραγραφής, που κατασκεύασε γι αυτούς ο κος Καραμανλής και να απαιτήσουν οι ίδιοι την συνέχιση της ποινικής διαδικασίας.

Ιδού η Ρόδος, Ιδού και το πήδημα…

Ακόμη πιο φαιδρή είναι η στάση του ΛΑ.Ο.Σ, όπου ως Πόντιος Πιλάτος προσπαθεί με νομικές ακροβασίες να έχει «και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο», όπερ αδύνατο.

Και σ’ αυτή την περίπτωση βεβαίως περισσεύει η πολιτική δειλία και η νομική ασυναρτησία.

Η προεξεταστική επιτροπή της Βουλής ενεργώντας προκαταρτική εξέταση ή προανάκριση, οφείλει να συγκεντρώσει όσα στοιχεία είναι δυνατόν και κατ’ εφαρμογή της διατάξεως 245 ΚΠΔ να υποβάλει πρόταση στο δικαστικό συμβούλιο εφ’ όσον δεν υπάρχουν επαρκείς ενδείξεις για την παραπομπή είτε ενός είτε περισσοτέρων κατηγορουμένων στο ακροατήριο. Αρμόδιο για να παύσει οριστικά την ποινική δίωξη λόγω παραγραφής του αξιοποίνου σύμφωνα με τις συνδυασμένες διατάξεις των άρθρων 310 και 370 του ΚΠΔ είναι το Δικαστικό Συμβούλιο και όχι η προανακριτική επιτροπή.

Συνεπώς ορθώς η πλειοψηφία της προανακριτικής επιτροπής απέσχε από την εξέταση του ζητήματος της παραγραφής.

Ενώ το ΛΑ.Ο.Σ αναρμοδίως αποφάνθηκε αναζητώντας νομικά έωλες προφάσεις προκειμένου να εξυπηρετήσει εφήμερες πολιτικές σκοπιμότητες.

Συνήθης, εν πολλοίς αναμενόμενη τακτική, όμως δειλή παρωχημένη και ατελέσφορη.

Το πολιτικό σύστημα έχει ανάγκη από θαρραλέους πολιτικούς, που θα έχουν τα κότσια να συγκρουσθούν με το παρελθόν και να πρωτοστατήσουν στην κάθαρση και δι’ αυτής στην ανάκτηση της αξιοπιστίας του.

Αυτοί οι πολιτικοί φαίνεται προς το παρόν ότι είναι είδος εν ανεπάρκεια στα κοινοβουλευτικά κόμματα και δυστυχώς είδος υπό εξαφάνιση στη «δεξιά πολυκατοικία».

Ο ελληνικός λαός έχει αντιληφθεί ότι οι Εξεταστικές Επιτροπές δεν είναι πανάκεια

Είναι όμως σκληρές δοκιμασίες αξιολόγησης των κομμάτων και αυτό έχουν ανάγκη να το αντιληφθούν πρωτίστως οι αρχηγοί τους, αλλά και όλοι όσοι διεκδικούν θέση στο αυριανό πολιτικό σκηνικό, που ήδη ανατέλλει…