Γύρο-γύρο όλοι στη μέση η Πλατεία…

Η κοινοβουλευτική Δημοκρατία υπήρξε το πολυτιμότερο αγαθό που η αστική τάξη κατάφερε να κατακτήσει μέσα από επώδυνες και εξόχως αιματηρές επαναστάσεις (π.χ Γαλλική επανάσταση 1789, Ελληνική επανάσταση του 1821 κ.λ.π).

Στις μέρες μας η αστική τάξη είναι πλέον είδος υπό εξαφάνιση και μαζί της μοιάζει να πνέει τα λοίσθια και η κοινοβουλευτική δημοκρατία, τουλάχιστον με τα συνταγματικά της παραδοσιακά χαρακτηριστικά.

Όσο η αστική τάξη χρειαζόταν ένα συγκεκριμένο γεωγραφικό χώρο για να αναπτύξει τις επιχειρήσεις της και ένα σύστημα, που να τις υποστηρίζει εξασφαλίζοντάς της την πολιτική πρωτοκαθεδρία, τα κρατικά σύνορα, οι εθνικές ταυτότητες και τα εθνικά κοινοβούλια είχαν την τιμητική τους. Όταν η πρωτοβουλία του οικονομικού γίγνεσθαι πέρασε στα χέρια μιας υπερεθνικής κερδοσκοπικής ελίτ, τότε πλέον τα σύνορα και οι εθνικές αστικές τάξεις απετέλεσαν μουσειακά απολιθώματα, η εθνική κυριαρχία καταργήθηκε και η πολιτική εξουσία παραδόθηκε σε υπερεθνικές γραφειοκρατίες. Τα «εθνικά» κοινοβούλια μετατράπηκαν σε παραμάγαζα τυπικής επικύρωσης εισαγόμενων ομοιόμορφων κανόνων και οι «εθνικές» κυβερνήσεις εξελίχθηκαν σε πρόθυμους διεκπεραιωτές πλάνων καταλήστευσης του κατά τόπους εθνικού πλούτου.

Αυτό είναι το σκηνικό, που βιώνουμε σήμερα και μέσα στο οποίο οι συνταξιούχοι, οι άρρωστοι και οι λιγότερο ικανοί προς εργασία αποτελούν εμπόδιο στην κερδοφορία και κίνδυνο για την βιωσιμότητα των κρατικών χρεών.

Πρόκειται προφανώς για την απόλυτη διαστροφή των παραδοσιακών αστικών αξιών και ως εκ τούτου είναι και εύλογο και αναμενόμενο ότι αυτή που πρώτη θα επαναστατήσει θα είναι η υπό διωγμό αστική τάξη.

Οι αγανακτισμένοι της πλατείας είναι το πρώτο δείγμα ειρηνικής εξέγερσης, που θα αναπτυχθεί με γεωμετρική πρόοδο, θα διαδοθεί γρήγορα σε ολόκληρη την Ευρώπη, ακόμα και στις υποτιθέμενα ισχυρές οικονομίες του Βορρά και δεν είναι καθόλου βέβαιο αν πολύ σύντομα δεν αποκτήσει άλλα βιαιότερα χαρακτηριστικά, όσο πιο βάρβαρα εξελίσσεται το ευρωπαϊκό βιοτικό περιβάλλον.

Προϊόντος λοιπόν του χρόνου η πανευρωπαϊκή κοινωνία μέλλει να διαιρεθεί σε δύο ομάδες: Στους εντός και στους πέριξ της Πλατείας.

Πέριξ της Πλατείας θα παραμένουν μέχρις εσχάτων ελάχιστοι συνεργάτες της υπερεθνικής κερδοσκοπικής ελίτ.

Εντός της πλατείας θα υποχρεωθούν να εισέλθουν όλοι οι υπόλοιποι. Αρχικά οι άνεργοι, οι χαμηλόμισθοι και οι χαμηλοσυνταξιούχοι. Στη συνέχεια οι πενόμενοι ελεύθεροι επαγγελματίες, έμποροι και μικρομεσαίοι επιχειρηματίες και εν τέλει οι χρεοκοπημένοι πρώην μεγαλοαστοί και λοιποί πάλαι ποτέ ευνοούμενοι του θνήσκοντος αστικού καθεστώτος.

Είναι λοιπόν αξιολύπητες επί του παρόντος όσες προσωπικότητες απασχολούν την δημοσιότητα με την αδυναμία τους να κατανοήσουν τις τρέχουσες πλατειακές εξελίξεις.

Οι βουλευτές και οι δημοσιογράφοι, που απορρίπτουν μετά βδελυγμίας την πεζοδρομιακή αισθητική της μούτζας και της αθυροστομίας ενίων συνθημάτων.

Η κα Παπαρήγα, που δυσανασχετεί με την επιμονή των αγανακτισμένων να μην αναγνωρίζουν την ηγετική πρωτοπορία του ΚΚΕ και του ΠΑΜΕ και επιμένει να στήνει φαιδρές διασπαστικές αντισυγκεντρώσεις.

Οι γραφικοί τοπικοί παράγοντες, τύπου κου Μπουτάρη, που επιμένουν να ζουν στο δικό τους φαντασιακό κόσμο της περασμένης χιλιετηρίδος, όπου ο δήμαρχος ως άρχων της πόλης είχε ως έργο να εξασφαλίζει τα συμφέροντα των επαγγελματιών του εμπορικού κέντρου, που αποτελούσαν εν πολλοίς την προσωπική του εκλογική πελατεία. Γραφικοί Δήμαρχοι γραφικών εποχών, όπου η κατά προορισμό χρήση των πλατειών και πεζοδρομίων εξηντλείτο στην κερδοσκοπική εκμετάλλευση των παρόδιων ζαχαροπλαστίων, μπαρ και λοιπών πάσης φύσεως χώρων μαζικής εστίασης.

Όμως ως γνωστόν ο θεσμός της πλατείας είναι αρχαιότερος του θεσμού του Δημάρχου, που εμφανίσθηκε το πρώτον στην περίοδο της Ρωμαϊκής Πολιτείας.

Αντίθετα η εμφάνιση της Πλατείας ως κεντρικού χώρου συνάθροισης των κατοίκων της πόλεως χάνεται στα βάθη της Ελληνικής αρχαιότητος. Λειτουργικά δε από τότε μέχρι σήμερα συνδύαζε και συνδυάζει αρμονικά και αναλόγως των ιστορικών αναγκών και περιστάσεων τόσο την ιδιότητα του εμπορικού όσον και του πολιτικού κέντρου της τοπικής πολιτείας.

Ιστορικά λοιπόν η Πλατεία Αριστοτέλους δεν είναι το «αμπελοχώραφο» του εκάστοτε Πρώτου Δημαρχεύοντος Πολίτη της Θεσσαλονίκης, ούτε ο χώρος των πέριξ αυτής βιοποριζομένων καφεζαχαροπλαστών, ξενοδόχων, εστιατόρων και λοιπών επαγγελματιών.

Είναι συγχρόνως και κυρίως η έδρα του «κοινού» των Θεσσαλονικέων καθώς και ο χώρος υποδοχής των από την υπόλοιπη επικράτεια και όχι μόνον ορμωμένων επισκεπτών (όπως π.χ ο κος Θεοδωράκης).

Ως εκ τούτου η σπασμωδική αντίδραση του κου Δημάρχου της Θεσσαλονίκης δεν είναι απλώς αντισυνταγματική, όπως με την ιδιότητα της επιστημονικής αυθεντίας επεσήμανε ο σεβαστός μου Καθηγητής κος Κασιμάτης.

Είναι δυστυχώς και ανιστόρητη και υβριστική για την ιστορία μιας πόλης, που διακρίνεται για την φιλοξενία της και που παλαιόθεν έχει καταξιώσει την Πλατεία Αριστοτέλους ως τόπο ελεύθερης προβολής των πολιτικών τάσεων και ιδεών.

Το ανθρώπινο μεγαλείο του κου Θεοδωράκη προφανώς δεν πλήττεται, τουναντίον ενισχύεται από πολιτικές μικρότητες.

Είναι όμως κρίμα για την πόλη, κρίμα για τον κο Μπουτάρη, ο οποίος τόσον πρώιμα διακινδυνεύει την συμπάθεια των Θεσσαλονικέων και που πρίν αλέκτωρ λαλήσει δικαιώνει με την άστοχη παρέμβασή του τους αγανακτισμένους του Λευκού Πύργου, οι οποίοι τον απέπεμψαν από τις συγκεντρώσεις τους, ως οιονεί persona non grata για τους μη προνομιούχους διαμαρτυρόμενους δημότες της πόλης του.

ΔΗΛΩΣΗ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ

Με κάλεσαν να μιλήσω σε συγκέντρωση στην Πλατεία Αριστοτέλους της Θεσσαλονίκης, την Πέμπτη 9 Ιουνίου στις 7 το απόγευμα. Η απάντησή μου υπήρξε θετική. Επικοινώνησα με τον Πρύτανι του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου και του πρότεινα να πάρει μέρος και αυτός στη συγκέντρωση, πράγμα που δέχθηκε και μάλιστα με συγκίνηση και ιδιαίτερο ενθουσιασμό.

Όλα πήγαιναν ομαλά, έως σήμερα το πρωί που δημοσιοποιήθηκαν τα σχετικά με την συγκέντρωση. Ευθύς αμέσως, πρώτος ο Δήμαρχος δήλωσε ότι δεν παραχωρεί την Πλατεία. Χωρίς αιτιολογία. Δεύτερος ο Πρύτανις με ... δελτίο τύπου και όχι με απ' ευθείας επικοινωνία μαζί μου ή με τους διοργανωτές όπως θα ήταν φυσικό αν πράγματι υπήρχε κάποιο αντικειμενικό πρόβλημα, δηλώνει ότι τον ... ξεγέλασαν «ως προς τη μορφή και το περιεχόμενο της εκδήλωσης» και κατόπιν τούτου αρνείται να συμμετάσχει. Τρίτος υποψήφιος ομιλητής μου δήλωσε ότι αδυνατεί να πάρει μέρος, γιατί επιστρέφοντας στο σπίτι του βρήκε δεκάδες υβριστικά και απειλητικά ηλεκτρονικά μηνύματα.

Δεν έχω καμμιά αμφιβολία ότι σε λίγο θα υπάρξουν διαδοχικά νέα εμπόδια με στόχο τη ματαίωση της παρουσίας μου στην Θεσσαλονίκη. Παλαιότερα, επί εποχής βασιλευομένης Δημοκρατίας, που είχα το ίδιο πρόβλημα κάθε φορά που σκόπευα να πάω στην Θεσσαλονίκη, γνώριζα το Κέντρο από το οποίο εκπορεύονταν οι απειλητικές προειδοποιήσεις. Σήμερα όμως, σε συνθήκες Δημοκρατίας, αδυνατώ να καταλάβω με ποιο τρόπο συντονίστηκαν ο Δήμαρχος με τον Πρύτανι και γιατί στρέφονται εναντίον μου, μιας και μόλις χτες ήμουν βέβαιος για τα φιλικά τους αισθήματα απέναντί μου.

Εν πάση περιπτώσει δεν πρόκειται να ξαναγυρίσω σε κείνες τις εποχές, που η Εξουσία με αντιμετώπιζε σαν πολίτη β΄ κατηγορίας.

Η πλατεία Αριστοτέλους υπήρξε πάντοτε έως τώρα χώρος πολιτικών και άλλων εκδηλώσεων και δεν πρόκειται να επιτρέψω σε κανένα να μου στερήσει το δικαίωμα που απολαμβάνουν όλοι οι άλλοι.

Έτσι στην περίπτωση που επιμείνουν στις απαγορεύσεις και στους αποκλεισμούς, δηλώνω ότι από το απόγευμα της Τετάρτης θα «καταλάβω» μόνος μου τον δημόσιο αυτόν χώρο, που μου ανήκει όπως ανήκει σε όλους και αν τολμούν, ας έλθουν να με διώξουν δια της βίας.

Αθήνα, 7.6.2011

Μίκης Θεοδωράκης

Στα αδιέξοδα δεν υπάρχει Δημοκρατία

Στην Αγγλία για πρώτη φορά μετά από αρκετά χρόνια τα ποσοστά των εργατικών υποσκέλισαν δημοσκοπικά τα ποσοστά του συνασπισμού συντηρητικών –φιλελευθέρων, που κυβερνά τη χώρα.

Στη Γαλλία η δημοτικότητα του Σαρκοζί έχει αγγίξει πάτο.

Στην Ιταλία ο κυβερνητικός συνασπισμός βρίσκεται ένα βήμα πριν την οριστική διάσπαση με τον κο Μπερλουσκόνι να καρκινοβατεί μεταξύ ροζ σκανδάλων και δικαστικών διώξεων.

Στην Ισπανία το κυβερνητικό κόμμα καταγράφει ιστορικά χαμηλά στις δημοσκοπήσεις (13 μονάδες πίσω από το Λαϊκό κόμμα).

Στη Γερμανία ο κυβερνητικός συνασπισμός, απώλεσε την πλειοψηφία στην Κάτω Βουλή μετά τη βαριά ήττα του στις εκλογές του κρατιδίου της Ρηνανίας-Βεστφαλίας.

Και από χθες ο Πρόεδρος Ομπάμα έχασε πανηγυρικά την πλειοψηφία στη Βουλή των Αντιπροσώπων.

Κανένας από αυτούς τους «ανεμοδαρμένους» ηγέτες δεν σκέφθηκε ούτε μια στιγμή να καταφύγει εκ νέου στην λαϊκή ετυμηγορία.

Μόνο ο ημέτερος Πρωθυπουργός κατελήφθη εσχάτως από την πρωτότυπη έμμονη ιδέα ότι, παρά την ισχυρή πλειοψηφία του στη Βουλή και παρότι οι μεθαυριανές εκλογές έχουν αυτοδιοικητικό αντικείμενο, εν τούτοις οφείλει να προκηρύξει εκ νέου κοινοβουλευτικές εκλογές σε περίπτωση, που δεν προτιμηθούν οι υποστηριζόμενοι από το ΠΑΣΟΚ υποψήφιοι.

Η έμμονη ιδέα του κου Παπανδρέου μπορεί να αποτελεί παγκόσμια πρωτοτυπία, δεν είναι όμως πολιτικά ή ψυχιατρικά τόσο ανεξήγητη όσο επιχειρεί να την παρουσιάσει σημαντική μερίδα ανεγκέφαλων και διαπλεκόμενων δημοσιογραφίσκων.

Αντίθετα μάλιστα είναι μια πολιτικά απολύτως στοχευμένη και μελετημένη κίνηση, από ψυχολογικής δε άποψης απολύτως νηφάλια και ψύχραιμη.

Είναι κοινό μυστικό ότι τα μηνύματα που ελάμβανε το κυβερνητικό επιτελείο από παντού προοιωνίζονταν μια άνευ προηγουμένου εκλογική συντριβή των κυβερνητικών υποψηφίων, αφού το εκλογικό σώμα είχε κάθε λόγο να αξιοποιήσει αυτή την ψηφοφορία ως μια καλή ευκαιρία για να εκδηλώσει την απογοήτευσή του για την οικονομική του δυσπραγία.

Ο κος Παπανδρέου ήταν δικαιολογημένος να φοβάται, ότι οι κεντροαριστεροί ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ είχαν κάθε λόγο να του γυρίσουν την πλάτη, οι κεντρώοι δεν είχαν κανένα λόγο να πάνε να ψηφίσουν και οι κεντροδεξιοί μπορεί να έχουν την μερίδα του λέοντος σε κυβερνητικά πόστα, αλλά ως εκλογική μάζα είναι πολύ λίγοι για να του σώσουν την παρτίδα (εκτός του ότι ουδέποτε υπήρξαν προσωπικοί του οπαδοί και μπορεί να προσβλέπουν ήδη σε μια νέα λύση κεντροδεξιάς κυβερνητικής συμμαχίας χωρίς αυτόν).

Ξεκινώντας με τέτοιες προϋποθέσεις δεν μπορούσε να αποκλεισθεί το ενδεχόμενο να βρεθεί το βράδυ των αποτελεσμάτων το ΠΑΣΟΚ όχι απλώς με κουτσουρεμένα τα ποσοστά του σε σχέση με τις περσινές βουλευτικές εκλογές, αλλά ακόμη και δεύτερο κόμμα. Οι συνέπειες σε μια τέτοια περίπτωση θα ήταν προφανώς καταστροφικές για τον ίδιο και την κυβέρνησή του και αναμφίβολα μη αναστρέψιμες.

Μπροστά σε αυτόν τον κίνδυνο η μόνη διέξοδος θα ήταν να καταφέρει το ΠΑΣΟΚ να διεγείρει το θυμικό των παραδοσιακών ψηφοφόρων του, οι οποίοι ιστορικά καταγράφουν ένα ποσοστό της τάξεως του 35% ακόμη και στις πιο δύσκολες συγκυρίες και να τους οδηγήσει στην κάλπη ευελπιστώντας ότι έτσι θα μπορέσει να αναδειχθεί πρώτο κόμμα. Διατηρώντας μάλιστα μια αξιοπρεπή διαφορά από την ΝΔ, η οποία στην καλλίτερη περίπτωση δεν θα μπορούσε να υπερβεί το 25-28%.

Η κομματική, σχεδόν ποδοσφαιρικού τύπου, πόλωση του προεκλογικού κλίματος επιλέχθηκε ως μοναδική ελπιζόμενη σανίδα σωτηρίας για προφανείς λόγους πολιτικής σκοπιμότητας.

Η δε παγκοσμίως πρωτότυπη συνάρτηση του εκλογικού αποτελέσματος με την απειλή προσφυγής σε νέες εκλογές, δεν ήταν τίποτε περισσότερο από την εφαρμογή του αξιώματος «η επίθεση είναι η καλλίτερη άμυνα». Με άλλα λόγια την ανάγκη φιλοτιμία ποιούμενος ο κος Παπανδρέου σκέφθηκε ότι ήταν προτιμότερο να απειλήσει ο ίδιος προ της Κυριακής το εκλογικό σώμα, τα πολιτικά κόμματα, τους βουλευτές, τα στελέχη του κόμματός του, ακόμη και την τρόϊκα ότι θα κάνει κάτι το οποίο ούτως ή άλλως όλοι αυτοί θα τον πίεζαν να κάνει από Δευτέρα, αν τα ποσοστά του ΠΑΣΟΚ ήταν απογοητευτικά (όπως προεβλέπετο).

Με αυτό τον τρόπο εξαναγκάζει σε σχετική αναδίπλωση τα υπόλοιπα κόμματα, που στην πραγματικότητα δεν επιθυμούν την ανάληψη κυβερνητικών ευθυνών στην παρούσα συγκυρία, πιέζει τα στελέχη του να εμπλακούν σοβαρότερα στον προεκλογικό αγώνα και κερδίζει κινήσεις συμπαράστασης από κρίσιμους παράγοντες στο εξωτερικό (ΕΕ, ΔΝΤ, οίκοι αξιολόγησης, Διεθνής τύπος κ.λ.π).

Έτσι αυξάνει τις πιθανότητές του να πετύχει μια εκλογική διαφορά 5-10 μονάδες από την ΝΔ, η οποία ανεξαρτήτως απόλυτων αριθμών ψήφων, θα του προσφέρει ένα επικοινωνιακό επιχείρημα κυριαρχίας στο πολιτικό σκηνικό της χώρας. Αν πάλι ο στόχος αυτός δεν επιτευχθεί θα μπορεί τουλάχιστον να ελπίζει ότι θα απολέσει την εξουσία όχι ως αποδιοπομπαίος τράγος, αλλά ως πολιτικά εύθικτος Κυβερνήτης, που έπεσε θύμα της αδυναμίας του εκλογικού σώματος να εκτιμήσει δεόντως την εθνοσωτήρια προσπάθειά του.

Αυτό είναι λοιπόν το νόημα και η υποκειμένη αιτία της sui generis προεκλογικής συνθηματολογίας του κου Πρωθυπουργού.

Η ιδιόρρυθμη όμως διαφοροποίησή του από την στάση όλων ανεξαιρέτως των ξένων ομολόγων του σε αντίστοιχες περιπτώσεις εκλογικών ή δημοσκοπικών τους παθημάτων, οφείλεται σε μια υπαρκτή πρωτοφανή ιδιομορφία, που χαρακτηρίζει την περίπτωσή του.

Ουδεμία ξένη κυβέρνηση παρά την όποια κάμψη της δημοφιλίας της βαρύνεται με έλλειψη νομιμοποίησης για τις όποιες πολιτικές υιοθετεί.

Ουδείς από τους ξένους ηγέτες αναγκάσθηκε μέσα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα διακυβέρνησης να εφαρμόσει πολιτικές τόσο διαμετρικά αντίθετες με τις υποσχέσεις, που έδωσε προεκλογικά, αλλά κα τόσο τραγικά αναντίστοιχες με την εν γένει κοσμοθεωρία του κόμματός του.

Αυτή η μοναδικότητα στέρησης δημοκρατικής νομιμοποίησης στοιχειώνει υπαρξιακά την Κυβέρνηση του Έλληνα Πρωθυπουργού και έπειτα από ένα χρόνο σκληρής αντιλαϊκής πολιτικής (παρά την κοινοβουλευτική του πλειοψηφία) είναι αδύνατον πλέον για αυτόν να παραμείνει στην εξουσία, αν δεν καταφέρει να αποκτήσει μια επίφαση στοιχειώδους νομιμοποίησης.

Αυτήν την νομιμοποίηση αναζητά λοιπόν απεγνωσμένα επιχειρώντας να μετατρέψει τις αυτοδιοικητικές εκλογές σε οιονεί βουλευτικές, ώστε να μπορέσει να ισχυρισθεί ότι οι πολίτες δίνοντας στο κόμμα του ένα αξιοπρεπές ποσοστιαίο προβάδισμα δεν δικαίωσαν απλώς τις δικές του επιλογές τοπικών αρχόντων, αλλά κυρίως την Κυβερνητική του θητεία και την γενικότερη πολιτική, που εφαρμόζει.

Κατά συνέπεια οι χειρισμοί του κου Παπανδρέου είναι φυσιολογικοί και απολύτως κατανοητοί.

Το κρίσιμο λοιπόν ερώτημα δεν είναι το γιατί το έκανε, όπως μας έχουν ζαλίσει στην κυριολεξία τα κρατικοδίαιτα ΜΜΕ και οι αργυρώνητοι «πολιτικοί αναλυτές», αλλά αν θα έχει το επιθυμητό γι αυτόν αποτέλεσμα.

Χωρίς να διεκδικούμε το ρόλο της Κασσάνδρας, αλλά και χωρίς να φοβόμαστε αν θα κατηγορηθούμε γι αυτό, αμφιβάλλουμε ειλικρινά ότι ο συμπαθής Πρωθυπουργός θα ξεμπερδέψει εύκολα για τους εξής απλούς λόγους.

Η πολιτική, που αιφνιδίως από τον περασμένο Μάρτη αποφάσισε να εφαρμόσει είναι εντελώς στη λάθος κατεύθυνση. Αν πράγματι πασχίζει όπως ο ίδιος δηλώνει (και θέλουμε να πιστεύουμε ότι λέει αλήθεια) για να βγάλει τη χώρα από την κρίση και να βελτιώσει τη ζωή των κατοίκων της, είναι βέβαιο ότι με την πολιτική του θα επιτύχει ακριβώς τα αντίθετα αποτελέσματα (και σ’ αυτό έχουν δίκιο όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης, καθώς και όλοι οι σοβαροί οικονομολόγοι του πλανήτη).

Αν όμως συνεχισθεί η χειροτέρευση της οικονομικής κατάστασης της χώρας και η περαιτέρω συνολική εξαθλίωση των πολιτών, καμιά επίφαση νομιμοποίησης και καμιά επίπλαστη κοινοβουλευτική πλειοψηφία (του νόμου Παυλόπουλου) δεν θα είναι ικανή να στηρίξει μια αντιλαϊκή και λαομίσητη πολιτική.

Όπως όσοι φοροεισπρακτικοί μηχανισμοί και αν δομηθούν, όσα φορομπηκτικά τερτίπια και αν επινοηθούν, όσο βαριές ποινές και αν θεσπισθούν για τις φορολογικές παραβάσεις, δεν πρόκειται να αποφευχθεί η μείωση των δημοσίων εσόδων από πένητες πολίτες, αφού «ουκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος».

Άρα η μόνη λύση για να αποφύγει ο Πρωθυπουργός και η χώρα να ζήσουν τον χειρότερο εφιάλτη τους είναι να αλλάξει άρδην η Κυβέρνηση την πολιτική της.

Βεβαίως στην Δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Όμως τη διέξοδο στις Δημοκρατίες δεν την προσφέρουν τα εκλογικά τερτίπια.

Και προπαντός η παραπάνω δημοφιλής ρήτρα προϋποθέτει την ύπαρξη Δημοκρατίας.

Τουτέστι ενός πολιτεύματος, που η εξουσία πηγάζει από το λαό και ασκείται υπέρ του Λαού. Δηλαδή ενός πολιτεύματος όπου οι κυβερνητικές πολιτικές έχουν ως κεντρικό άξονα την ευημερία, την ασφάλεια, την αίσθηση δικαίου του πολίτη.

Αυτά είναι τα απλά στοιχεία, που εξασφαλίζουν την νομιμοποίηση των κυβερνήσεων εν Δημοκρατία.

Αυτά τα στοιχεία είναι το μοναδικό εργαλείο για να λύσει η κυβέρνηση τον γόρδιο δεσμό εντός του οποίου αφρόνως περιελίχθηκε.

Αυτά είναι τα αξιολογικά κριτήρια, που θα πρυτανεύσουν στη λογική των ψηφοφόρων και σε τούτες και σε επόμενες εκλογικές διαδικασίες.

Και κάτι ακόμα.

Όσο περισσότερη βαρύτητα έχει η γνώμη των απλών πολιτών και ευκαιρίες να συμμετέχουν στις αποφάσεις, όση περισσότερη φροντίδα προσφέρεται στους αναξιοπαθούντες, στους γέροντες και στους ανήμπορους, όσο περισσότερη ισονομία και δικαιοσύνη επιβάλλεται στους ισχυρούς, τόσο δημοκρατικότερο καθίσταται το πολίτευμα.

Κι αλλοίμονο στις Κυβερνήσεις, που πολιτεύονται παράταιρα προς τη λαϊκή εντολή και αντίστροφα προς αυτά τα απλά πλην θεμελιώδη προτάγματα της Δημοκρατίας.

Αυτές μόνο αδιέξοδα δημιουργούν για τον εαυτό τους και τραγικά δεινά επιφυλάσσουν στις Δημοκρατίες.

Από μικρό, από τρελό και από… Πάγκαλο μαθαίνεις την αλήθεια

Για άλλη μια φορά η αμετροέπεια του κου Πάγκαλου επεσκίασε την επικοινωνιακή προσπάθεια του «μαραθωνοδρόμου» Πρωθυπουργού και αποδυνάμωσε το διακύβευμα των αυτοδιοικητικών εκλογών, όπως τουλάχιστον το προσδιόρισε εσχάτως ο κος Παπανδρέου.

Από την άλλη οι δηλώσεις και αντιδηλώσεις των κ.κ Παναγιωτόπουλου και Πεταλωτή υπήρξαν χαρακτηριστικές του πόσο παλιομοδίτικος είναι ο τρόπος, που ασκούν τα καθήκοντά τους και του πόσο αμφότεροι επιμένουν να υποτιμούν την νοημοσύνη των πολιτών.

Για όσους δεν είχαν την ευκαιρία να διαβάσουν ολόκληρη την συνέντευξη, η οποία κατά το μέγιστο μέρος της περιορίσθηκε σε ασημαντολογίες, παραθέτουμε αυτούσια την δήλωση, που απετέλεσε το κεντρικό θέμα αντιπαράθεσης των δύο μεγάλων κομμάτων κατά τη διάρκεια του Σαββατοκύριακου:

Ερώτηση δημοσιογράφου (κος Αγγ. Κωβαίος):

Διεθνώς αρχίζει να συζητείται η αναδιάρθρωση του χρέους, κάτι που η κυβέρνηση σπεύδει να διαψεύσει. Μήπως τελικά βρισκόμαστε κοντά στο σημείο αυτό;
Απάντηση:
«Προτού φτάσουμε στην αναδιάρθρωση του χρέους, πρέπει να τελειώσουμε με το έλλειμμα. Αλλά η δαιμονοποίηση της αναδιάρθρωσης που βλέπω σε ορισμένα γραπτά και σε λόγους πολιτικών είναι παράταιρη. Τα χρέη υπάρχουν για να αναδιαρθρώνονται. Μπορεί να το επιδιώξουμε ή να μας προταθεί και να μη μας συμφέρει να το αποτρέψουμε».

Για όσους γνωρίζουν ελληνικά ( και ο κος Πάγκαλος μάλλον συγκαταλέγεται σ’ αυτούς) το απλό συμπέρασμα από τα λεγόμενα είναι ότι μιλάει συγκεκριμένα για το ελληνικό πρόβλημα (στο οποίο άλλωστε ξεκάθαρα αναφέρεται η ερώτηση) και με την ιδιότητα του Αντιπροέδρου της Κυβέρνησης αφ’ ενός ως ρεαλιστής πολιτικός δεν αποκλείει σαν ενδεχόμενη την αναδιάρθρωση του χρέους (όπως κάποιοι άλλοι που συνηθίζουν να τη δαιμονοποιούν) και αφ’ ετέρου την τοποθετεί χρονικά μετά την μείωση του ελλείμματος που την θεωρεί ως πρώτη και αναγκαία προτεραιότητα.

Η ερώτηση και η απάντηση είναι τόσο σαφείς, που εύκολα μπορεί να αντιληφθεί και ο πιο χαζός σ’ αυτόν τον τόπο το αληθές περιεχόμενό τους.

Κι όμως, ώ του θαύματος, υπάρχουν τουλάχιστον τρείς πολύ σοβαροί άνθρωποι (πρωτοκλασάτοι πολιτικοί), που δεν κατάφεραν να το κατανοήσουν. Και μάλιστα το πιο ευτράπελο είναι ότι ο ένας από αυτούς είναι …ο ίδιος ο κος Πάγκαλος.

Έτσι ο κος Παναγιωτόπουλος έσπευσε να δηλώσει: «Ο πρωθυπουργός, είτε θα πρέπει να αποπέμψει άμεσα τον κ. Πάγκαλο ή να πει όλη την αλήθεια γι’ αυτά που κρύβει πίσω από τον πολιτικό εκβιασμό του για εκλογές και άθελά του αποκάλυψε σήμερα, ο κ. Πάγκαλος» (Από την πόλη έρχομαι και στην κορφή … κανέλλα, δηλαδή). Ο αξιότιμος εκπρόσωπος της ΝΔ επιδεικνύει μια απελπιστική αδυναμία να κατανοήσει τον κόσμο γύρω του, αφού ούτε το περιεχόμενο του Πρωθυπουργικού «εκβιασμού» δείχνει να κατανοεί, ούτε βεβαίως την τοποθέτηση Πάγκαλου. Διότι ο μεν Πρωθυπουργός έθεσε ένα δίλημμα του τύπου «ή ψηφίζετε τους προτεινόμενους από το ΠΑΣΟΚ ή οδηγούμαστε σε κοινοβουλευτικές εκλογές», καθότι η τυχόν αποδοκιμασία τους από το εκλογικό σώμα θα ερμηνευθεί από τον ίδιο ως αποδοκιμασία της πολιτικής του, ο δε κος Πάγκαλος εξέφρασε την γνώμη του για την πιθανότητα αναδιάρθρωσης του χρέους, ζήτημα το οποίο ουδείς μέχρι σήμερα το έχει θέσει στην προεκλογική ατζέντα και σαφώς εν πάση περιπτώσει δεν συνδέεται επ’ ουδενί τρόπω με το προεκλογικό μήνυμα, που προσπαθεί να εκπέμψει ο κος Παπανδρέου.

Ένα μήνυμα του είδους «ή νίκη των εκλεκτών μου ή εκλογές» και όχι «ή νίκη των εκλεκτών μου ή αναδιάρθρωση του χρέους».

Όπου μετά από αυτή την τραγελαφική δήλωση του κου Παναγιωτόπουλου, εμφανίζεται πάλι ο ασυγκράτητος κος Αντιπρόεδρος και επιχειρεί να σώσει τα προσχήματα με μια διαστρεβλωτική ερμηνεία της αρχικής δήλωσής του, ωσάν να μη είχε διαβάσει την συνέντευξή του: «Χαίρομαι ιδιαίτερα γιατί η ΝΔ υιοθέτησε, με αφορμή μια θεωρητική (!;) συζήτηση για τη σχέση μιας οποιασδήποτε (!;) χώρας με το χρέος που τη βαρύνει, το σύνολο των επιχειρημάτων του ΠΑΣΟΚ για την ανάγκη πιστής εφαρμογής όλων των όρων του μνημονίου» (!!!;;;).

Το αξιοθαύμαστο είναι ότι παρότι Πάγκαλος και Παναγιωτόπουλος φαίνεται να έρχονται από διαφορετικές πόλεις και να αναρριχώνται σε διαφορετικές κορφές, εν τούτοις αθλούνται στο ίδιο σπορ της συλλογής …κανέλας.

Επιδιδόμενος δε στο ίδιο σπορ της αναζήτησης κανέλας στις κορφές της πολιτικής ασημαντολογίας ο κυβερνητικός εκπρόσωπος παρεμβαίνει στη συζήτηση επιχειρώντας θεωρητικά να επιτεθεί στην ΝΔ, αλλά πρακτικά αφήνοντας ακάλυπτο τον κο Αντιπρόεδρο.

Λέει λοιπόν ο κος Πεταλωτής: «Η ΝΔ βρήκε και πάλι ευκαιρία, για να ξεφύγει από τα αδιέξοδα της πολιτικής της ανυπαρξίας, να αναπτύξει σενάρια συνωμοσίας, διαστρεβλώνοντας συνειδητά τις δηλώσεις του κ. Πάγκαλου».

Η δήλωση περιέχει μια αλήθεια, μια ανακρίβεια και ένα «καρφί» στον κο Πάγκαλο.

Η αλήθεια είναι ότι η ΝΔ βρήκε μια ευκαιρία να μεταθέσει το κέντρο του δημοσιογραφικού ενδιαφέροντος κατά την διάρκεια του Σαββατοκύριακου από την σημαντική αθλητική και πολιτική δράστηριότητα του Πρωθυπουργού στην ασήμαντη συνέντευξη του κου Πάγκαλου.

Η ανακρίβεια είναι ότι η ΝΔ διαστρέβλωσε τις δηλώσεις του κου Αντιπροέδρου. Ο κος Αντιπρόεδρος πράγματι εξεδήλωσε θετική άποψη για την αναδιάρθρωση του χρέους την ίδια στιγμή, που η υπόλοιπη Κυβέρνηση προσπαθεί να την εξορκίσει ακόμη και ως πιθανότητα.

Και το καρφί είναι ότι την ευκαιρία που «βρήκε και πάλι η ΝΔ, για να ξεφύγει από τα αδιέξοδα της πολιτικής της ανυπαρξίας» συμπτωματικά την προσέφερε ο κος Πάγκαλος(!)...

Αν μάλιστα έμπαινε στον κόπο ο κος Πεταλωτής να διαβάσει και λίγο παρακάτω την συνέντευξη (πράγμα που λογικά έχει κάνει, αλλά «ευφυώς» αποσιωπά) θα ήταν υποχρεωμένος να παραδεχθεί ότι αυτά, που ενδεχομένως κρύβει με το πολιτικό του δίλημμα ο κος Παπανδρέου, τα αποκάλυψε πράγματι ο κος Πάγκαλος, όμως όχι με όσα είπε για την αναδιάρθρωση του χρέους, αλλά με την απόλυτη κυνική υιοθέτηση των προτάσεων Προβόπουλου:

«Οι περισσότερες (προτάσεις Προβόπουλου), αν συζητηθούν σοβαρά και υπεύθυνα, δεν θα συναντήσουν βάσιμη αντίρρηση. Είναι πράξεις κοινής λογικής για την αντιμετώπιση ελλειμμάτων», διατείνεται ο κος Πάγκαλος στην συνέντευξή του.

"Ως τώρα όμως δεν συμπεριέλαβε τέτοιες προτάσεις η κυβέρνηση στην πολιτική της," τολμάει να αντιτείνει ο δημοσιογράφος του Βήματος κος Αγγ. Κωβαίος.
«Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα συμπεριληφθούν. Αυτό που λέει, ας πούμε, για τους δημοσιογράφους στα τρία κρατικά κανάλια. Αν εφαρμοστεί σωστή διαχείριση προσωπικού, ίσως καταλήξει σε πολύ λιγότερους. Θα μου πείτε “πού θα βρουν δουλειά οι υπόλοιποι”. Αυτή η νοοτροπία μάς οδήγησε εδώ». (!!!)

Δεν χρειάζεται να σχολιάσουμε την σοσιαλιστική ποιότητα της νοοτροπίας του κου Αντιπροέδρου, που έρχεται σε ευθεία αντίθεση με την σπουδή όλου περίπου του πολιτικού φάσματος και της κοινής γνώμης, που απεδοκίμασαν τις προτάσεις Προβόπουλου.

Όμως είναι βέβαιο ότι την ώρα, που ο Πρωθυπουργός και σύσσωμη η υπόλοιπη Κυβέρνηση προσπαθεί να πείσει το εκλογικό σώμα ότι μετά τις εκλογές δεν πρόκειται να υπάρξουν νέα αντιλαϊκά μέτρα, ο κος Πάγκαλος δηλώνει απερίφραστα ότι τέτοια βεβαίως θα υπάρξουν και μάλιστα μέτρα επιπέδου σκληρότατος Προβόπουλου.

Κατόπιν όλων αυτών τα ερωτήματα που τίθενται είναι:

Γιατί τρείς κατά τεκμήριον ευφυείς πολιτικοί άνδρες εμφανίζουν εαυτούς ως μειωμένης αντιληπτικής ικανότητος;

Γιατί η ΝΔ προσποιείται ότι δεν αντιλαμβάνεται ως σημαντική αποκάλυψη την παραδοχή Πάγκαλου για νέο μετεκλογικό πακέτο μέτρων και εστιάζει την πολεμική της στο επί του παρόντος αδιάφορο για το εκλογικό σώμα ζήτημα της επαναδιαπραγμάτευσης του χρέους; Μήπως διότι επί της ουσίας συμφωνεί με τη λήψη πρόσθετων μέτρων, που άλλωστε ταιριάζουν περισσότερο στο ιδεολογικό της πλαίσιο;

Γιατί ο κος Πεταλωτής προσποιείται ότι δεν αντιλαμβάνεται την υπονομευτική για την προεκλογική εκστρατεία του ΠΑΣΟΚ δήλωση του κου Αντιπροέδρου ότι οι προτάσεις Προβόπουλου είναι «πράξεις κοινής λογικής για την αντιμετώπιση ελλειμμάτων» και ότι το γεγονός πως μέχρι σήμερα η Κυβέρνηση δεν έχει εφαρμόσει τέτοια μέτρα στην πολιτική της «αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα συμπεριληφθούν», έστω και αν «η σωστή διαχείριση προσωπικού, ίσως καταλήξει σε πολύ λιγότερους» (εργαζομένους);

Και τέλος γιατί ο κος Πάγκαλος ολισθαίνει αυτή ακριβώς τη δύσκολη στιγμή, στο παρά πέντε της εκλογικής αναμέτρησης, να υποσκάψει την αξιοπιστία του Πρωθυπουργού, ο οποίος κάνει τιτάνια και μάλλον απεγνωσμένη προσπάθεια να διασκεδάσει την καχυποψία του εκλογικού σώματος σχετικά με τις προθέσεις της Κυβέρνησης να προχωρήσει μετά τις εκλογές ( και εφ’ όσον προκύψει ευνοϊκό γι’ αυτήν αποτέλεσμα) σε μέτρα σκληρότερης λιτότητας, που θα οδηγήσουν σε μεγαλύτερη ύφεση και αύξηση της ανεργίας;

Δεν κατανοεί ότι έτσι ευνοεί τα σχέδια κάποιων που επενδύουν στην εκλογική συντριβή του ΠΑΣΟΚ, ώστε να ανοίξει ο δρόμος ετερόκλητων κυβερνητικών συμμαχιών, οι οποίες έχουν ήδη προαποφασισθεί σε σκοτεινές διαδρομές μεταξύ gourmet εστιατορίων του Κολωνακίου και glamorous café των βορείων προαστίων;

Ανεξάρτητα πάντως από την αντιληπτική δεινότητα των τριών μεγαλόσχημων πολιτικών ανδρών, που διεσταύρωσαν περί όνου σκιάς τα ξίφη τους το Σαββατοκύριακο, ο ελληνικός λαός διαθέτει επαρκή γνώση και κρίση, ώστε να καταλαβαίνει πλήρως τα τεκταινόμενα και να πράττει ανάλογα με το εθνικό και το ατομικό του συμφέρον. (Όπως άλλωστε και ο κος Πρωθυπουργός και σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος της χώρας τον προτρέπει…)

Η Δημοκρατία ενίοτε βιάζεται, αλλά ουδέποτε εκβιάζεται.

Όταν κάποτε το αποτέλεσμα των δημοτικών εκλογών δεν ήταν ευχάριστο για την Κυβέρνησή του, ο Ανδρέας Παπανδρέου σε σχετικό ερώτημα των δημοσιογράφων είχε την πολιτική ευφυΐα να απαντήσει ότι «νίκησε η Τοπική Αυτοδιοίκηση».

Είκοσι πέντε χρόνια μετά οι επίγονοι του μεγάλου εκείνου ηγέτη με αφελείς επικοινωνιακούς τσαρλατανισμούς απαξιώνουν το θεσμό της αυτοδιοίκησης, δυναμιτίζουν ανώφελα το πολιτικό κλίμα και φαίνεται να αυτοεγκλωβίζονται σε ένα άνευ προηγουμένου πολιτικό αδιέξοδο.

Το εγχείρημα μιας διακαναλικής συνέντευξης του Πρωθυπουργού ενάμισυ μόλις μήνα μετά την ομοειδή και ευρύτερη συνέντευξη της Θεσσαλονίκης, αποτελεί από μόνο του μια έμμεση αλλά σαφέστατη παραδοχή του επιτελείου του κου Παπανδρέου ότι τα έχουν θαλασσώσει. Είτε αυτό ισχύει για την εφαρμοζόμενη γενική πολιτική της Κυβέρνησης, είτε για την προεκλογική επικοινωνιακή τακτική του κυβερνώντος κόμματος (μάλλον και τα δύο συμβαίνουν), η επιλογή της διακαναλικής δεν κατάφερε να ξεφύγει από ένα παλιό απαράβατο κανόνα.

Ένα κανόνα, που λέει ότι όποιος προσπαθεί να διορθώσει ένα λάθος, υποπίπτει συνήθως σε ένα μεγαλύτερο.

Διότι αποτελεί κοινό τόπο όλων των αντικειμενικών τηλεθεατών ότι επρόκειτο για ένα κακότεχνο τηλεοπτικό δρώμενο, που το μοναδικό ουσιαστικό δίλημμα, το οποίο έθετε στον μέσο τηλεθεατή ήταν αν θα ήταν εξυπνότερο από την πλευρά του να αποκοιμηθεί στον καναπέ ή να προτιμήσει να κλείσει το «χαζοκούτι» και να πάει να κοιμηθεί σαν άνθρωπος στο κρεβατάκι του.

Πιθανολογώ ότι ουδείς εχέφρων πολίτης είναι δυνατόν να κατανοήσει την σκοπιμότητα να παρουσιάσουν ένα Πρωθυπουργό να μιλάει επί δύο ώρες σε ανεπαρκέστατους δημοσιογράφους για να πεί πράγματα, που θα μπορούσε να είχε πεί σε ένα διάγγελμα είκοσι λεπτών. Και μάλιστα πράγματα, που θα ήταν ωφελιμότερο για την Κυβέρνηση, αλλά και για τους υποστηριζόμενους από αυτήν υποψηφίους, να μη τα είχε ουδέποτε εκστομίσει.

Η όλη σύλληψη και εκτέλεση της συνέντευξης συγκέντρωσε αδιαμφισβήτητα τα χαρακτηριστικά του απόλυτου επικοινωνιακού φιάσκου και ως προς τη μορφή και ως προς το περιεχόμενό της. Ως εκ τούτου είναι άσκοπο να αναφερθούμε αναλυτικά στην ρηχότητα και μονοθεματικότητα των ερωτήσεων ή στην προχειρότητα, την ασάφεια και την αστοχία των απαντήσεων.

Μερικές απλές κινήσεις δημιουργίας θετικού προεκλογικού ρεύματος είναι:

Να καλλιεργείς αισιοδοξία στους πολίτες για το οικονομικό τους μέλλον.

Να εξαίρεις την ευθυκρισία των ψηφοφόρων έστω και αν τους θεωρείς χαϊβάνια

Να στοιχηματίζεις υπέρ της επιτυχίας σου ακόμη και αν είσαι βέβαιος ότι θα χάσεις το στοίχημα.

Η συνέντευξη όμως παραβίασε όλες αυτές τις παραδοσιακές συνταγές καθ’ όσον οι πολίτες πληροφορήθηκαν από τα πρωθυπουργικά χείλη ότι σε περίπτωση ήττας των κυβερνητικών υποψηφίων θα καταστραφεί η χώρα και σε περίπτωση υπερψήφισής τους, θα συνεχισθεί απρόσκοπτα η οικονομική εξαθλίωση των κατοίκων της.

Οι ψηφοφόροι ενημερώθηκαν ότι η κυβέρνηση τους θεωρεί επικίνδυνα ανίκανους να κατανοήσουν πια είναι η πραγματική κατάσταση του τόπου και το αληθινό συμφέρον της πατρίδας.

Και βεβαίως όλοι αντιλήφθηκαν ότι απέναντί τους είχαν ένα Πρωθυπουργό πεπεισμένο για την επερχόμενη συντριβή των υποψηφίων της επιλογής του και ως εκ τούτου εξαιρετικά αμήχανο.

Αν λοιπόν οι εμπνευστές της προχθεσινής επικοινωνιακής οπερέτας είχαν σαν στόχο να αναστρέψουν την δυσμενή εξέλιξη των δημοσκοπικών ευρημάτων και να αμβλύνουν τις ανησυχίες εαυτών και αλλήλων για την προβλεπόμενη ψυχρολουσία, που επιφυλάσσει το εκλογικό σώμα στους εκλεκτούς του ΠΑΣΟΚ, μπορούν μετά το φιάσκο της διακαναλικής να είναι ακόμη περισσότερο ανήσυχοι.

Υπενθυμίζουμε ότι σε ανύποπτο χρόνο (από τις 9 Σεπτεμβρίου)με αφορμή τον προβλητισμό του ΣΥΡΙΖΑ να για στήριξη του κου Μητρόπουλου είχαμε εγκαίρως προειδοποιήσει και το συμπαθή εργατολόγο και κάθε άλλον ενδιαφερόμενο ότι «μόνο πραγματικά ανεξάρτητοι υποψήφιοι άσχετοι από το «αμαρτωλό» πολιτικό κατεστημένο και με σαφές και απερίφραστο αντιμνημονιακό στίγμα θα έχουν ελπίδα προτίμησης στις επερχόμενες εκλογές».

Για κάποιο περίεργο λόγο το ακριβοπληρωμένο επικοινωνιακό επιτελείο του Πρωθυπουργού φαίνεται να είδε τα ηλίου φαεινότερα συμπτώματα του εκλογικού σώματος κυριολεκτικά «στο παρά πέντε» της εκλογικής αναμέτρησης με αποτέλεσμα να σύρουν τον κο Παπανδρεόυ σε αυτό το άνευ προηγουμένου πολιτικό ολίσθημα.

Ας τους αξιολογήσει δεόντως ο ίδιος και κυρίως ας είναι πιο επιφυλακτικός του λοιπού σε όσα τον συμβουλεύουν.

Εμείς πάντως εγκαίρως «ελαλήσαμε και αμαρτίαν ουκ έχομεν…»