Απογοητευτική η εικόνα ΟΛΑΝΤ

Είναι κοινώς γνωστό ότι οι Αρχηγοί κρατών προωθούν επιχειρηματικά συμφέροντα, αλλά αυτές οι πρωτοφανώς απροκάλυπτες δηλώσεις του κου Ολάντ και του κου Σαμαρά υπήρξαν επιεικώς εξευτελιστικές.

Ουδείς έχει αυταπάτες και ουδείς είναι τόσο αφελής να πιστεύει ότι οι διακρατικές σχέσεις, ακόμη και εντός συνασπισμών τύπου ΕΕ, στηρίζονται σε βάσεις ανθρωπισμού, αλληλεγγύης, πολιτισμού και τα τοιαύτα.

 Όλοι ήσαν πάντοτε σε θέση να αντιληφθούν, ότι από αρχαιοτάτων χρόνων οι συναντήσεις αρχηγών κρατών πέραν του οποιουδήποτε επικοινωνιακού μανδύα, βασικό στόχο είχαν πάντα την εξυπηρέτηση συμφερόντων, πρωτίστως οικονομικών.

Δεν είναι άλλωστε δυνατόν να διαφύγει της προσοχής ότι, ασχέτως με το επίσημο σκοπό των τέτοιου επιπέδου συναντήσεων, πέραν των υπουργών, των υπηρεσιακών παραγόντων, των δημοσιογράφων, ο κάθε ηγέτης συνοδεύεται πάντα από ευάριθμη ομάδα επιχειρηματιών.

Δεν θα είχε λοιπόν κανείς τη ν απαίτηση, και γιατί άλλωστε, η επίσκεψη  του Γάλλου Προέδρου να αποτελέσει εξαίρεση σ’ αυτόν τον διαχρονικό κανόνα.

Αυτό που σίγουρα ανέμενε ο μέσος πολίτης ήταν σ’ αυτή την επίσκεψη να τηρηθούν στοιχειώδεις κανόνες δεοντολογίας.

Διότι είναι άλλο πράγμα να συζητούν οι αρχηγοί επί ατζέντας θεμάτων υψηλής πολιτικής και οι παρατρεχάμενοί τους να ασχολούνται με την πεζή επιχειρηματικότητα. Και είναι εντελώς άλλο πράγμα ο κος Ολάντ να εμφανίζεται περίπου ως ο πλούσιος αγοραστής και ο κος Σαμαράς ως ο  απελπισμένος ξεπουλητής.

Αυτή η εικόνα των δύο ηγετών, όπου σχεδόν το σύνολο των κοινών τους δηλώσεων περιεστράφη γύρω από τα επενδυτικά ενδιαφέροντα των Γαλλικών επιχειρήσεων και την προθυμία του Ελληνικού κράτους να παραδώσει άνευ ενδοιασμού οποιοδήποτε στοιχείο του εθνικού πλούτου ήταν απογοητευτική.

Απογοητευτική και για τις δύο χώρες.

Διότι είναι βεβαίως γνωστό ότι ιστορικά η Γαλλία απετέλεσε σημαίνον μέλος της Δυτικοευρωπαϊκής αποικιοκρατίας και στήριξε επί αιώνες την οικονομική της ευμάρεια στην εκμετάλλευση χωρών του τρίτου κόσμου. Αυτή όμως ήταν η σκοτεινή, η εν πολλοίς αθέατη στην Ευρωπαϊκή ήπειρο πλευρά της εξωτερικής της πολιτικής. Αντίθετα η εικόνα της Γαλλίας στην Ευρώπη ήταν συνδεδεμένη με τον πολιτισμό, την ευγένεια, την ελευθερία του πνεύματος,  τα προοδευτικά πολιτικά και κοινωνικά ρεύματα. Κοιτίδα της Αναγέννησης και του Διαφωτισμού, σημαιοφόρος  της αστικής επανάστασης, αλλά και του Μάη του 68, η Γαλλία υπήρξε για τους λαούς της Ευρώπης διαχρονικά μια συμπαθής έως ινδαλματική χώρα.

Ομοίως και η Ελλάδα μικρή, φτωχή, με μακρές περιόδους δουλείας, καταπίεσης, ξενόδουλων κυβερνήσεων κ.λ.π, κατάφερνε πάντα να προβάλλει την εικόνα της κοιτίδας της δημοκρατίας, των επιστημών και του πολιτισμού και να απολαμβάνει συμπάθειας και σεβασμού ακόμη και στις δυσκολότερες στιγμές της.

Δυστυχώς αυτές οι φωτεινές εικόνες αμφοτέρων των χωρών εξέλειπαν στην δημόσια εμφάνιση των δύο ηγετών.

Ο κος Ολάντ εμφανίσθηκε περίπου ως βουλιμικός αποικιοκράτης, που σπεύδει να καταστήσει σαφείς τις επιλογές του σε σχέση με την εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών της αποικίας. Ο δε κος Σαμαράς εμφανίσθηκε σαν ο φτωχοσυγγενής φύλαρχος, έτοιμος να χαρίσει τα πάντα  προκειμένου να κερδίσει την εφήμερη εύνοια του Φράγκου ηγεμόνα.

Κατανοητή η αγωνία του Γάλλου Προέδρου να προλάβει τις εξελίξεις, που έχουν ήδη δρομολογηθεί από την άσπονδη φίλη του Γερμανίδα Καγκελάριο. Ευνόητη η σπουδή του να αποσπάσει κι αυτός το μερίδιο που του αναλογεί, στο μεγάλο φαγοπότι, που έχει ήδη στηθεί γύρω από τα περιουσιακά στοιχεία και τις πλουτοπαραγωγικές πηγές του τόπου.

Εξ ίσου κατανοητή και η επιθυμία του κου Σαμαρά να αποκτήσει την έξωθεν συμπάθεια και αναγνώριση, σε μια περίοδο που έσωθεν μπορεί να περιμένει μόνο πολιτική αντιπάθεια και κοινωνική κατακραυγή.

Όμως πιστεύουμε ότι η κοινή γνώμη προσδοκούσε και ο κος Ολάντ να προωθήσει  ευγενικότερα τα επιχειρηματικά εθνικά του συμφέροντα και ο Έλλην Πρωθυπουργός να χειρισθεί αξιοπρεπέστερα  την εξυπηρέτηση των προσωπικών πολιτικών του στόχων.

Δυστυχώς αμφότεροι εμφανίσθηκαν κατώτεροι των θεσμικών τους ρόλων. 

Γιατί ο πρώτος προέβαλλε το μελανό, το βάρβαρο, το αρπακτικό, το αποικιοκρατικό πρόσωπο της χώρας του, που επιμελώς οι προκάτοχοί του είχαν καταφέρει να κρατήσουν μακριά από την Ευρωπαϊκή κοινή γνώμη.  Και γιατί ο δεύτερος αφέθηκε να παρουσιάσει μια εικόνα μιζέριας, επαιτείας, ξενολαγνείας και ταπείνωσης.

Κρίμα γιατί ούτε ο Γάλλος , ούτε ο Έλληνας πολίτης μπορούν να είναι ευχαριστημένοι από την εικόνα μιας Γαλλίας αρπακτικού και μιας Ελλάδας που ευτελίζεται από ιστορικούς συμμάχους.

Κρίμα γιατί η  Γαλλία υπήρξε παραδοσιακά μια συμπαθής χώρα και για κακή της τύχη οι δύο αρχηγοί έκαναν χθες ότι μπορούσαν  για να σπάσουν αυτή την παράδοση....

Η Δημοκρατία σε ομηρία

Εδώ και αρκετό καιρό η Ελλάδα βιώνει μια άνευ προηγουμένου εθνική τραγωδία.

Έπειτα από συντονισμένη επίθεση διεθνών αδηφάγων  και εγκληματικών οικονομικών ομίλων απώλεσε την εθνική της ανεξαρτησία και παρέδωσε την αρμοδιότητα της αρμοδιότητας στους μισθοφόρους του πλέον σκληρού και αδυσώπητου νεοαποικιοκρατισμού.

Η εξέλιξη αυτή δεν υπήρξε τυχαία, ούτε ήταν αποτέλεσμα μόνο της ακαταμάχητης δύναμης των εισβολέων.

Υποτιθέμενοι σύμμαχοι και εταίροι αποδείχθηκαν λυκοσυμμορίτες, αδίστακτοι τοκογλύφοι και βουλιμικά αρπακτικά.

Ιστορικοί πολιτικοί σχηματισμοί μεταλλάχθηκαν ιδεολογικά και παρασύρθηκαν από τις σειρήνες της εξουσιομανίας τους.

Η ίδια η Βουλή αναδείχθηκε σε αχίλειο πτέρνα της κοινής περί ελευθέρου κοινωνικού κράτους δικαίου συναντίληψης.

Οι ύπατοι εγγυητές της συνταγματικής αρμονίας κατάντησαν κερκόπορτα, απ’ όπου διέβησαν ανενόχλητες οι δυνάμεις της κατ’ εξακολούθηση συνταγματικής εκτροπής.

Οι θεράποντες της δικαιοσύνης  ολιγώρησαν αφελώς να υπερασπιστούν τις αρχέτυπες διακαιϊκές αξίες και τις θεμελιώδεις αρχές του νομικού μας πολιτισμού, έναντι ξένων εισβολέων και ντόπιων καλοθελητών.

Οι πνευματικοί ηγέτες επέδειξαν  ανόητη απάθεια στις οιμωγές του πλήθους.

Οι Αρχιερείς ένιψαν τας χείρας τους, δειλιώντας να εμπλακούν στα εγκόσμια και να ψηλαφίσουν τους τύπους των ήλων της εθνικής τραγωδίας.

Οι οικονομικά ισχυροί, θλιβερά έρμαια επονείδιστης κερδολαγνείας, ονειροφαντάσθηκαν μερίδιο από την λαφυραγωγία των κατακτητών.

Και  ο λαουτζίκος, ο πάντοτε ευκολόπιστος και πάντα προδομένος, κατόπιν  φιλοτίμων προσπαθειών εξωνημένων κονδηλοφόρων και φερέφωνων δημοσιογράφων,  εγκαίρως και χρησίμως μεταλλαγμένος από Homo sapiens σε Homo canapedatus, παρέμεινε εμβρόντητος, ως εκ του μακρόθεν μαρμαρωμένος παρατηρητής των ιδίων βασάνων και παθών του. Σοκαρισμένος από τον Αρμαγεδδώνα της βίαιης συντριβής του βιοτικού επιπέδου και της ραγδαίας εξαθλίωσής του.

Και κάπως έτσι ένας αρχαίος υπερήφανος, φιλόπατρις και φιλελεύθερος λαός, προδομένος από συμμάχους και υπονομευμένος εκ των έσω, παραδόθηκε  σχεδόν αμαχητί στα νύχια του πλέον σκληρού, του πλέον επιθετικού, του πλέον ανάλγητου αποικιοκρατικού ολοκληρωτισμού, που ήδη απλώνει βαρειές τις φτερούγες του πάνω από τη γηραιά ήπειρο.

Με γοργούς ρυθμούς οι εισβολείς άπλωσαν το δίκτυο των υπαλλήλων τους σε όλους τους νευραλγικούς τομείς διοίκησης του κράτους. Αλλοδαποί ψευτοτεχνοκράτες, «ειδικευμένοι»  σε διάφορα αντικείμενα κατέκλισαν τα υπουργεία και τις υπηρεσίες, προκειμένου να παράσχουν δήθεν τις πολύτιμες συμβουλές τους στο «ερασιτεχνικό και διεφθαρμένο» διοικητικό προσωπικό της χώρας.

 Στην πραγματικότητα μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα έλαβαν καθ’ ολοκληρία τα ηνία της διοίκησης στα χέρια τους, μεταβάλλοντας την σε ένα μηχανισμό φορομπηχτικής αφαίμαξης των ιθαγενών και στυγνής προώθησης των ληστρικών σχεδίων του μητροπολιτικού κέντρου. Δεν άργησαν να υποκαταστήσουν πλήρως την πολιτική ηγεσία των Υπουργείων και να καταστήσουν ακόμη και τους Υπουργούς απλούς νεροκουβαλητές των εντολών και σε πειθήνιες θεραπαινίδες των ορέξεών τους.

Προκειμένου να εξασφαλίσουν την απρόσκοπτη προέλασή τους εφρόντισαν να επιβάλουν είτε διορισμένες  κυβερνήσεις εγκαθέτων είτε βγαλμένες μέσα από τραγικές εκλογικές διαδικασίες, όπου η ψήφος ήταν προϊόν πλάνης, απάτης και απειλής.  

Η σύνθεση η ίδια της Βουλής προσαρμόσθηκε στις νέες συνθήκες. Παραδοσιακά κόμματα μεταλλάχθηκαν, διασπάσθηκαν, συρρικνώθηκαν. Απώλεσαν τα εθνοκεντρικά τους χαρακτηριστικά. Αποκόπηκαν  από τις λαϊκές τους ρίζες. Περιορίσθηκαν στα όρια των εκλογικών τους ομάδων. Τα ιστορικά, ανιδιοτελή, ή με πατριωτική συνείδηση στελέχη τους απομονώθηκαν, διαγράφηκαν, εκπαραθυρώθηκαν. Οι κοινοβουλευτικές ομάδες κουτσουρεύτηκαν και «ανανεώθηκαν» δεόντως, ώστε να πρυτανεύει η «ευελιξία» και ο «ρεαλισμός». Κυρίως να συμπίπτει η περί «εξυγίανσης» και «σωτηρίας της χώρας» αντίληψή όσων απομένουν με την φιλοσοφία των στόχων των εισβολέων.

Τέλος επιχειρήθηκε και ως ένα βαθμό επιτεύχθηκε ο επηρεασμός των αποφάσεων της δικαιοσύνης, ώστε αυτές να νομιμοποιούν τις νομοθετικές ασχημίες και τα οικονομικά εγκλήματα των αποικιοκρατών και των οπαδών τους.

Και βεβαίως μεθοδεύτηκε συνειδητά η μετάλλαξη των δυνάμεων ασφαλείας της πατρίδος και  προστασίας του πολίτη σε δυνάμεις καταστολής των λαϊκών αντιδράσεων και εξασφάλισης της επιβολής  των συμφερόντων των λυμεώνων του εθνικού πλούτου και των σφαγέων του πληθυσμού. 

Μια πράξη αυτού του εθνικού δράματος, ένας χαρακτηριστικός σταθμός στην πορεία του Ελληνικού πληθυσμού προς αυτό τον απερίγραπτο Γολγοθά υπήρξε και η χθεσινή διαδικασία στη Βουλή.

Μια θλιβερή παρωδία συνεδρίασης του ύπατου νομοθετικού οργάνου του πολιτεύματος, το οποίο εκλήθη με τη διαδικασία του κατεπείγοντος  να ψηφίσει το τρέχον πλάνο ολικής καταστροφής  της χώρας και ολοσχερούς εξαθλίωσης των κατοίκων της. Ένας  διορισμένος Υπουργός εισηγητής ενός μόνου άρθρου 750 σελίδων και κακορίζικοι βουλευτές, καλούμενοι να το ψηφίσουν χωρίς να το διαβάσουν σε εκτέλεση  κομματικής αγγαρείας και υπό την απειλή διαγραφής. Και έξω από το Ναό της Δημοκρατίας δεκάδες χιλιάδες  αγανακτισμένοι ψηφοφόροι, υπομένοντας την καταρρακτώδη βροχή και την αστυνομική καταδίωξη, να αγωνίζονται απεγνωσμένα για το δικαίωμά τους στη ζωή, στην εργασία, στην ελπίδα. Για ένα αξιοπρεπές παρόν και ένα καλύτερο μέλλον.

Αυτά που συμβαίνουν στην Ελλάδα δεν αφήνουν καμιά αμφιβολία, ότι η χώρα εάλω. 

Η Δημοκρατία έχει τεθεί σε ομηρία των καταληψιών της χώρας δανειστών, προφανής στόχος των οποίων δεν είναι η είσπραξη των οφειλομένων, αλλά η δήωση της Ελλάδας, η αρπαγή περιουσιών και ο εξανδραποδισμός των κατοίκων της.

Οι δημοκρατικοί θεσμοί συντηρούνται και λειτουργούν μόνο κατά παραχώρηση και υπό την καθοδήγηση των  επικυρίαρχων και μόνον επί τω τέλει τυπικής νομιμοποιήσεως των ανομιών και εγκλημάτων τους εις βάρος αυτής της ρημαγμένης χώρας και του βασανισμένου λαού της.

Η 7^η Νοεμβρίου ημέρα  εγκρίσεως κακήν κακώς του κατάπτυστου μονοαρθρικού πολυνομοσχεδίου, παρόμοιο του οποίου δύσκολα θα εντοπισθεί ακόμη και σε συνθήκες συνθηκολόγησης ηττημένων σε πολεμική σύρραξη  χωρών , θα γραφεί με μελανά γράμματα στην ιστορία της Ευρώπης.

Μπορεί όμως και να αναδειχθεί σε ημερομηνία ορόσημο μιάς ελπιδοφόρας αφετηρίας.

Η δυσκολία της οριακής ψήφισής του, με το σχίσμα της κυβερνητικής τριαρχίας και τις βαριές απώλειες των κυβερνητικών κοινοβουλευτικών ομάδων, αποτελεί σαφέστατο δείκτη ότι ο συσχετισμός δυνάμεων στη Βουλή οδεύει προς ανατροπή.

Η δυναμική παρουσία των πολιτών, που αψηφώντας τις καιρικές συνθήκες, τις προβοκάτσιες και την κρατική βία, επέμειναν να διαδηλώσουν την αγωνία τους για την πατρίδα και την εναντίωση τους στις αποικιοκρατικές ορέξεις της των επιδρομέων, αποτελεί σαφές μήνυμα ότι το σχέδιο κατάληξης του Homo canapedatus σε Servus Miserabilis ((άθλιος δούλος) δεν θα ευδοκιμήσει.

Η εξαθλίωση των Ελλήνων πολιτών, που πρώτοι συνθλίβονται από τις μυλόπετρες του ανάλγητου νεοφιλελευθερισμού αποτελεί ήδη τον καθρέφτη, στον οποίο ο μέσος Ευρωπαίος  πατριώτης (όχι μόνον του Νότου), αρχίζει να διακρίνει ευκρινώς το είδωλο του στερημένου παρόντος του και του ζοφερού μέλλοντός του.

Η «διαπραγμάτευση», που «ρεαλιστικές», ενδοτικές και «ευέλικτες»  πολιτικές ηγεσίες  αποφεύγουν ψοφοδεώς, έχει ήδη ξεκινήσει.

Την επιχειρούν οι λαϊκές μάζες, που καθημερινά πια διαδηλώνουν ειρηνικά, αλλά αποφασιστικά στις Ευρωπαϊκές πρωτεύουσες.

Την επιβεβαιώνουν τα ευγενή κατά φαντασία «ευνοημένα» από το σύστημα επαγγέλματα, που πυκνώνουν καταλυτικά τις τάξεις των  απεργούντων και  παντοιοτρόπως διαμαρτυρομένων.

Την επισφραγίζουν οι πρώτες ελπιδοφόρες αποφάσεις των Ελληνικών Δικαστηρίων και των Ευρωπαϊκών θεσμικών οργάνων.

ΝΑΙ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ-ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΤΗΣ ΑΠΟΙΚΙΟΚΡΑΤΙΑΣ

ΝΑΙ ΣΤΗΝ  ΕΥΡΩΠΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ – ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΤΗΣ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑΣ.

ΝΑΙ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΤΩΝ ΛΑΩΝ – ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΤΩΝ ΜΟΝΟΠΩΛΙΩΝ.

Προϋπόθεση για σχηματισμό κυβέρνησης η διορατικότητα της κας Μέρκελ.

Η κοινωνική αναλγησία του ΠΑΣΟΚ φούσκωσε τα πανιά του ΣΥΡΙΖΑ. Η απλόχερη ασυλία στο οικονομικό έγκλημα από την ΝΔ φούσκωσε τα πανιά του Καμμένου. Το ιδεολογικό και δημοκρατικό έλλειμμα σε συνδυασμό με την αλαζονεία των επιτελείων ΝΔ-ΠΑΣΟΚ εξέθρεψαν την Χρυσή Αυγή.

Και τώρα καμώνονται τους αθώους, κλαψουρίζουν, εθελοτυφλούν.

Συνεχίζουν να ονειρεύονται και να απεργάζονται συγκυβερνήσεις με μνημονιακή πολιτική και ξενόδουλο πρόσημο.

Αντί να σεβαστούν την λαϊκή ετυμηγορία, που τους επεφύλαξε την αυστηρή καταδίκη του βίου και της πολιτείας τους και αντί να σπεύσουν να συντονίσουν το βήμα τους στην αντιμνημονιακή κατεύθυνση, που υπαγορεύει το συντριπτικά πλειοψηφικό αποτέλεσμα της κάλπης, αυτοί συμπεριφέρονται ως να μη έγιναν εκλογές.

Αντί να συμβάλλουν στο γρήγορο σχηματισμό πατριωτικής κυβέρνησης, αυτοί κάνουν ό,τι μπορούν για να υπονομεύσουν τη διαδικασία των εντολών και μοιάζουν να επενδύουν στο χάος, προκειμένου να τιμωρήσουν το λαό, που δεν τους ψήφισε.

Προφανώς ευελπιστούν ανοήτως σε μια δεύτερη εκλογική ευκαιρία, ασχέτως ζημίας για την πατρίδα και μοναδικό τους μέλημα είναι η αποφυγή να χρεωθούν το πολιτικό κόστος της προσφυγής σε επαναληπτικές εκλογές.

Πολιτεύονται λοιπόν όχι με το βλέμμα στραμμένο στην διακυβέρνηση της χώρας, αλλά στην νέα προεκλογική τους εκστρατεία, που όμως θέλουν να τη διαχειρισθούν με όρους τρομοκρατικών διλλημάτων και ψυχολογικής βίας, όπως έκαναν μέχρι τώρα.

Μετά το πρώτο ξάφνιασμα ξαναμπαίνουν στο βρώμικο παιγνίδι της δημιουργίας «κατάλληλου» κλίματος, οι γνωστές δημοσιογραφικές και μεγαλοεργολαβικές παράγκες, που ξαναβγαίνουν συντονισμένα στα ΜΜΕ και επισείουν από την αρχή τον μπαμπούλα της εξόδου από το ευρώ, της αδυναμίας πληρωμής των συντάξεων, της χαοτικής ακυβερνησίας.

Παίζουν εν ου παικτοίς και ποντάρουν σε εκτός τόπου και χρόνου φαντασιώσεις.  

Ο εγωϊσμός, η ιδιοτέλεια  και η ανοησία τους εμποδίζουν να κατανοήσουν ότι το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω.

Είναι οι ίδιοι άνθρωποι, που με τον άκρατο βολονταρισμό τους, την εξουσιομανία και την απληστία τους οδήγησαν τον ελληνικό λαό στην δυστυχία, το Ευρωπαϊκό Διευθυντήριο σε ολέθρια λάθη και το ευρώ σε θανάσιμους κινδύνους.

Το πάθημα όμως των εκλογών δεν τους έγινε μάθημα. Επιμένουν πεισματικά να παραπληροφορούν τις Βρυξέλλες, να παραμυθιάζουν τους οπαδούς τους, να εκφοβίζουν τους απελευθερωμένους ψηφοφόρους ευελπιστώντας να μη χάσουν «την κουτάλα». 

Μοναδική ελπίδα εξόδου από το αδιέξοδο στο οποίο οδήγησαν το Ευρωπαϊκό Διευθυντήριο με την παραπληροφόρηση και τον ερασιτεχνισμό τους είναι να εμπεδώσουν το μάθημα της ελληνικής κάλπης όσον τάχιστα η κα Μέρκελ, ο κος Σόϊμπλε, η κα Λαγκάρντ και οι λοιποί. 

Διότι τα μόνα πιθανά σενάρια για σχηματισμό κυβέρνησης στην Ελλάδα, λύτρωση της τρόϊκας και σωτηρία του ευρώ είναι δύο:

Το ένα και βέλτιστο είναι να αντιληφθούν και να αποδεχθούν την «δυσάρεστη» πραγματικότητα και να κάνουν τη δέουσα στροφή οι δανειστές μας και οι Ευρωπαίοι πολιτικοί, που τους εκπροσωπούν, ώστε μέχρι την σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να προβούν σε δηλώσεις αποδοχής χαλάρωσης της λιτότητας και επαναδιαπραγμάτευσης των όρων αποπληρωμής των δανείων από μηδενική βάση. Μια τέτοια κίνηση θα προσέφερε βάση σύγκλισης των κομμάτων στην Ελλάδα μέσα στο πλαίσιο της εντολής, που έλαβαν από τους ψηφοφόρους τους και έτσι θα γλύτωνε η ευρωζώνη από το ντόμινο εξελίξεων, που την απειλεί. Θα «έπεφτε» επίσης «στα μαλακά» και η κα Μέρκελ, ίσως και τα κομματικά επιτελεία ΠΑΣΟΚ-ΝΔ παρά τις αλλεπάλληλες γκάφες στην πολιτική διαχείριση των ευρωπαϊκών κοινωνιών, στις οποίες έχουν όλοι τους υποπέσει.

Το δεύτερο σενάριο είναι να αδρανήσει το Ευρωπαϊκό Διευθυντήριο και να παρασυρθούν για άλλη μια φορά σε νέες εκλογές από τις οποίες  θα προκύψει η ολοκληρωτική συντριβή των φιλομνημονιακών κομμάτων. Τότε κατ’ ανάγκην θα υποχρεωθούν να κάνουν ακόμη μεγαλύτερη αναδίπλωση και αυτή τη φορά από χειρότερη για τούς κερδοσκόπους διαπραγματευτική βάση.

Σε μια τέτοια περίπτωση το κέρδος για τους Ευρωπαϊκούς λαούς θα είναι πολλαπλάσιο, διότι, αν μη τι άλλο, άπαντες οι ενδιαφερόμενοι θα αντιληφθούν πλήρως, ότι δεν είναι προς το συμφέρον τους να εμπιστεύονται πολιτικούς, τα μοναδικά προσόντα των οποίων είναι ο υπερφίαλος εγωϊσμός, η άκρατη εξουσιομανία και η ανεδαφική μωροφιλοφοξία. 

Κατά συνέπεια είναι δεδομένο ότι τα εγχώρια μνημονιακά κομματικά επιτελεία διακρίνονται για την μνημειώδη ανεπάρκειά, την ιδιοτέλεια και τον ερασιτεχνισμό τους.

 Εάν όμως η κα Μέρκελ και οι περί αυτήν διαθέτουν ελάχιστο επαγγελματισμό, στοιχειώδη διορατικότητα και ίχνος ενστίκτου αυτοσυντηρήσεως, θα πρέπει να σπεύσουν το αργότερο μέχρι την προτεραία της σύσκεψης των πολιτικών αρχηγών με τον κο Παπούλια και να προσφέρουν με τις δηλώσεις τους ένα «μαξιλάρι» για να διευκολύνουν την συνεργασία τουλάχιστον του κου Κουβέλη. Γιατί όχι και του κου Τσίπρα;

Ο μαξιμαλιστικός στόχος άγριας εξαθλίωσης του Ελληνικού λαού και καταλήστευσης του δημόσιου και ιδιωτικού πλούτου της χώρας έχει ούτως ή άλλως απωλεσθεί γι’ αυτούς.

Και αν ακόμα δεν φοβούνται το «άναμμα του φυτιλιού» στην κοινωνική και οικονομική «μπαρουταποθήκη» της Ευρωζώνης, γιατί άραγε θα έπρεπε να ρισκάρουν και την δυνατότητα συμμετοχής στην αξιοποίηση των ενεργειακών πηγών, του ορυκτού πλούτου και όποιων άλλων υγειών επιχειρηματικών ευκαιριών μπορεί να τους προσφέρει  ο τόπος;

Καγκελόφρακτη Ρωμιοσύνη…

Κυριολεκτικά με  συνοπτικές διαδικασίες και κεκλεισμένων των οδών γιορτάσθηκε φέτος η επέτειος της εθνικής παλιγγενεσίας.

Σχεδόν επί τροχάδην διεξήχθηκαν οι παρελάσεις ενώπιον ελάχιστων ψοφοδεών επισήμων και με το λαό αποκλεισμένο, απωθούμενο, ψεκαζόμενο με χημικά, διωκόμενο, συλλαμβανόμενο.

Για πρώτη φορά σε ειρηνική περίοδο από το 1821 μέχρι σήμερα το παραδοσιακό σκηνικό του καθιερωμένου «πάνδημου εορτασμού» της εθνικής επετείου σκηνοθετήθηκε σε ένα σουρεαλιστικό πλαίσιο που προέβλεπε παντελή απουσία του δήμου, καναδυό αξιοθρήνητους καρεκλοκένταυρους, ελάχιστους «προσκεκλημένους» χειροκροτητές και χιλιάδες τραγικές φιγούρες αστυνομικών σε διατεταγμένη υπηρεσία καταδιώξεως των εξαθλιωμένων Ρωμιών, που θα είχαν την αποκοτιά να πλησιάσουν στους τόπους παρελάσεως.

Μετά την καταστρατήγηση της συνταγματικής νομιμότητας, μετά τον ευτελισμό της Δημοκρατίας, μετά την διαστρέβλωση της ιστορικής αλήθειας, η βεβήλωση των εθνικών εορτών με τις πρόσφατες κυβερνητικές ασχημίες ήταν νομοτελειακά αναμενόμενη.

Υπό το πρόσχημα της δήθεν προστασίας του εορταστικού τελετουργικού, με μια άνευ προηγουμένου επίδειξη κατασταλτικής ισχύος, που δεν αποτόλμησαν ούτε στρατοκρατικά καθεστώτα η Κυβέρνηση Βενιζέλου-Σαμαρά διέπραξε άλλη μια απερίγραπτη ύβρη ενάντια στους αγωνιστές του 1821 και εν τέλει ενάντια στο εθνικό αίσθημα αυτού του μεγάλου  αλλά κατά τον εθνικό ποιητή «πάντοτε ευκολόπιστου και πάντα προδομένου» λαού.

Θα μπορούσαν να είχαν αφήσει να γίνουν οι παρελάσεις με τους μαθητές, τους δασκάλους, τους γονείς, τους παππούδες και όλο το λαό παρόντα να συμμετέχει σε μια πανηγυρική, λυτρωτική εθνική πανδαισία μνήμης, τιμής και ανώτερων συναισθημάτων. Αρκούσε να συστήσουν διακριτικά στους  «επισήμους» να αποφύγουν την διέλευση από το κέντρο των πόλεων. Θα μπορούσαν  για μερικές ώρες το πρωΐ της Κυριακής να αυτοπεριορισθούν στα πρωϊνάδικα των καναλιών και στα καφενεία των κομματικών τους γραφείων.

Όμως προτίμησαν να κινητοποιήσουν χιλιάδες άμοιρους αστυνομικούς για να επιβάλλουν την ανεπιθύμητη παρουσία τους σε μια μοναχική «πανήγυρη», ένα καταθλιπτικό εορτασμό, σε μια υβριστική ψευτοαπόδοση τιμής. 

Πρόκειται για τον ορισμό της πολιτικής σχιζοφρένειας.

Διόλου παράξενο για πολιτικούς ολετήρες, που έχουν την αλαζονεία να αυτοπροσδιορίζονται ως σωτήρες και που επιμένουν να εξουσιάζουν τον τόπο αδιαφορώντας για τα αισθήματα  των πολιτών και τις απόψεις των ψηφοφόρων.

Στηριζόμενοι στην ισχύ των δυνάμεων καταστολής και όχι στην αγάπη του λαού, όπως ακόμη και απολυταρχικά πολιτεύματα στο παρελθόν συνήθιζαν να προβάλλουν ως προμετωπίδα.

Διόλου παράξενο για τους πολιτικούς κληρονόμους του Κολέτη και του Μαυροκορδάτου, που με τις ίδιες πρακτικές του δανεισμού από τις ξένες δυνάμεις υποθήκευσαν τον τόπο επί γενεές γενεών και έβαλαν τον λαό στο περιθώριο, παραμερίζοντας και εξοντώνοντας τους οπλαρχηγούς και αποκλείοντας από τα αξιώματα όσους είχαν δώσει το αίμα και τις περιουσίες τους για την απελευθέρωση της πατρίδας.

Και εδώ ακριβώς βεβαίως τεράστιες ανακύπτουν οι ευθύνες και της αριστεράς, η οποία άλλοτε από αβελτηρία και άλλοτε από κακώς εννοούμενη «προοδευτικότητα» το μεν επιτρέπει στην συντηρητική παράταξη να μονοπωλεί την «εθνικοφροσύνη», το δε της παραχωρεί το δικαίωμα να γράφει τη ιστορία στα μέτρα της.

Είτε ως αστική, είτε ως εθνική η επανάσταση του 1821, είναι μια μεγαλειώδης σελίδα της Ελληνικής ιστορίας,  μια λαμπρή περίοδος απελευθερωτικών αγώνων και ως εκ τούτου είναι τουλάχιστον βλακώδης η παράλειψη της σύγχρονης αριστεράς να φωτίσει την ιστορική αλήθεια και εγκληματική η παραχώρηση ελεύθερου του πεδίου σε διάφορους καλοθελητές να παραχαράσσουν την ιστορία προς εξυπηρέτηση πολυποίκιλων σκοτεινών συμφερόντων.

Η υπονόμευση της γλώσσας και η κατάργηση της ιστορικής μνήμης είναι το εργαλείο αποσυντονισμού και εν τέλει εξανδραποδισμού ενός λαού.

Είναι φυσικό λοιπόν οι κάθε λογής επίδοξοι αποικιοκράτες και οι όποιοι ντόπιοι υπηρέτες τους να μετέρχονται κάθε μέσου, ώστε να αποκόπτουν τις νεότερες γενιές από την γλωσσική παράδοση και από την ιστορική αλήθεια. Να συσκοτίζουν κρίσιμες ιστορικές στιγμές, να εξωραΐζουν εθνικές μειοδοσίες και να δυσφημούν ηρωϊκές προσωπικότητες.

Είναι επομένως καθήκον των προοδευτικών ανθρώπων να διασώσουν την γλώσσα και να διατηρήσουν ζωντανή την ιστορική μνήμη του έθνους, έτσι ώστε η παρούσα αλλά και οι επερχόμενες γενεές να έχουν ρίζα και πυξίδα.

Η αλήθεια για τις παρελάσεις.

Εκτός των άλλων χθες καταρρίφθηκε και ένας ακόμη μύθος σύμφωνα με τον οποίον κάποιοι ψευτοαριστεροί είναι εναντίον των παρελάσεων και αποτελούν αιτία για την κατάργησή τους.

Η πραγματικότητα κατέδειξε ότι ο λαός, ανεξάρτητα  από μειοψηφίες ψευτοπροοδευτικών  και ψευτοπατριωτών, συναισθηματικά είναι δεμένος με τις ηρωϊκές στιγμές της ιστορικής του διαδρομής και επιθυμεί θερμά να συμμετέχει σε εκδηλώσεις τιμής και μνήμης. Η πραγματική απειλή είναι αυτοί που στήνουν κάγκελα και απαγορεύουν στον λαό τη συμμετοχή.

Αυτοί οι ίδιοι  που έχουν κάνει  την αγγλική επίσημη γλώσσα της διοίκησης της χώρας και που έχουν παραχαράξει την διδακτέα ύλη των σχολικών βιβλίων και όχι μόνο την στορική.

** Στις φωτογραφίες το σπίτι στο οποίο ξεκίνησε τη δράση της η Φιλική εταιρία και η δίγλωσση πλάκα που είναι ανηρτημένη στην είσοδό του, όπως είναι σήμερα στην Οδησσό.

Εξωτικοί Γκαουλάιτερ ή «συνεργάσιμοι» ιθαγενείς ;

Ολόκληρη την δημόσια συζήτηση στα ΜΜΕ μονοπώλησε χθες και όπως φαίνεται θα συνεχίζει να δεσπόζει και τις επόμενες μέρες το θέμα του διορισμού επιτρόπου στην Ελλάδα με αποφασιστικές αρμοδιότητες στα δημοσιονομικά της.
Μια αξιοθρήνητη συζήτηση, που κινήθηκε όπως συνήθως μεταξύ πατριδοκαπηλίας και πολιτικού κουτσομπολιού.

Όχι ότι το ζήτημα δεν έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον από την άποψη των εθνικών υποστάσεων των κατ’ ιδίαν χωρών, που συνθέτουν τον «ζωολογικό κήπο» της ΕΕ.
Βεβαίως είναι σημαντική η εναργής αποκάλυψη ότι τουλάχιστον στα ηγετικά κλιμάκια της Γερμανίας τα Χιτλερικά οράματα παραμένουν ζωντανά και ο αποικιοκρατισμός έχει υιοθετηθεί ως το πλέον πρόσφορο μοντέλο επιβολής της Γερμανικής επικυριαρχίας στην Ευρωπαϊκή ήπειρο.
Όπως ουδείς επίσης μπορεί να υποτιμήσει την δραστική καταρράκωση της εθνικής υπερηφάνειας οποιουδήποτε λαού, που ήθελε υποστεί αυτήν την πανηγυρική διεθνή ταπείνωση.
Όμως όλα αυτά, που τα ΜΜΕ παρουσίασαν ως κουτσομπολιό του τύπου, ποιος είπε τι, ποιος απάντησε τι σε ποιόν, από πού προήλθε η ιδέα και ποιοί ακριβώς κύκλοι την διέρρευσαν και αν την πίστευε η κα Μέρκελ ή ήταν προϊόν της υποβόσκουσας διαμάχης της με τον κο Σόιμπλε και άλλα τέτοια εμετικά. Όλα αυτά είναι δευτερεύοντα ζητήματα.
Όπως δευτερεύοντα ζητήματα ήταν οι μεγαλόστομες δηλώσεις πολιτικών τύπου Βενιζέλου και Μπακογιάννη περί «ιστορίας» και «αξιοπρέπειας». Όπως φαιδρότατη είναι η ιδέα Καρατζαφέρη να θέσει τα θέματα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Για άλλη μια φορά αυτοί που μονοπωλούν το δημόσιο λόγο πολιτικοί και δημοσιογράφοι φάνηκε να μεγαλοποιούν ταχυδακτυλουργικά τα ελάσσονα προκειμένου να συσκοτίσουν τα μείζονα.
Διότι το μείζον ζήτημα στο περιβόητο έγγραφο, που απεκάλυψαν οι «Φαϊνάνσιοναλ Τάιμς» δεν ήταν ο διορισμός επιτρόπου, αλλά «ο χρυσούς κανόνας», προς εξασφάλιση της εφαρμογής του οποίου γεννήθηκε η φαεινή ιδέα της επιβολής επιτρόπων σε χώρες με αδυναμία ικανοποιητικής εξυπηρέτησης των συμφερόντων των δανειστών.
Αντί λοιπόν να συζητηθεί το θέμα του χρυσού κανόνα, τον οποίο όλα τα κράτη της Ευρώπης πλην της Μεγάλης Βρετανίας φέρονται να εγκρίνουν, αναλώθηκε τεχνηέντως η συζήτηση στις σαχλαμάρες του διορισμού κοινοτικού επιτρόπου ή γερμανού γκαουλάϊτερ.

Ο χρυσούς κανόνας λοιπόν προβλέπει ότι όλα τα κράτη και η Ελλάδα οφείλουν να δίνουν απόλυτη προτεραιότητα στην εξυπηρέτηση του χρέους τους. Με απλά λόγια όπως διευκρινίζεται κυνικά στο επίμαχο έγγραφο πρώτα θα πρέπει να φροντίζουν για την πληρωμή των τοκοχρεωλυσίων και ότι περισσεύει (αν περισσεύει) θα μπορούν να το διαθέτουν σε χρηματοδότηση πρωτογενών δαπανών (μισθοί, συντάξεις, κ.λ.π).
Πρόκειται για την πλέον ανάλγητη κοινωνικά νεοφιλελεύθερη συμπεριφορά.

Δείτε όμως τι επιτάσσει ο χρυσούς κανόνας και θυμηθείτε τα τελευταία δύο χρόνια ποιο ήταν το βασικό επιχείρημα για την είσοδο στο ΔΝ, την επιβολή όλων των αντιλαϊκών μέτρων, την αναγκαιότητα είσπραξης των δόσεων. Τι μας έλεγαν συνεχώς οι κυβερνώντες και οι συνοδοιπόροι τους; Ότι «χωρίς την λήψη μέτρων δεν θα μπορούσαν να πληρωθούν οι μισθοί και οι συντάξεις».
Τι σήμαινε λοιπόν αυτό; Ότι απλά στην πραγματικότητα ο «χρυσός κανόνας» της απόλυτης προτεραιότητας των δανειστών έναντι των εσωτερικών αναγκών λειτουργίας της χώρας, ίσχυε στα μουλωχτά από την αρχή αυτού του Γολγοθά και εφαρμοζόταν κυρίως, με ή χωρίς γκαουλάϊτερ, από την ίδια την πολιτική ηγεσία της Ελλάδας.

Αυτή είναι η πικρή αλήθεια, για την οποία κανείς από τους πολιτικούς και τους δημοσιογράφους δεν θέλησε να μιλήσει χθες και πιθανότατα θα προσπαθήσουν όλοι αυτοί να αποφύγουν να συζητήσουν και τις επόμενες μέρες.
Γιατί πίσω από ατή την ενδοτική επιβολή ενός δόγματος εξόντωσης των Ευρωπαϊκών λαών προς εξασφάλιση των συμφερόντων μιας ελάχιστης διεθνούς κερδοσκοπικής ολιγαρχίας κρύβεται μια άλλη ακόμη πικρότερη:
Για να μπορέσει ένας οποιοσδήποτε ξενόφερτος Γκαουλάϊτερ να εφαρμόσει οποιαδήποτε προγράμματα θα πρέπει να διαθέτει ή την λαϊκή ανοχή (πράγμα αδιανόητο) ή την δέουσα κρατική ισχύ (διοικητικούς μηχανισμούς, αστυνομία, στρατό).
Από μόνος του δεν μπορεί να κάνει τίποτε.
Άρα όρος εξ ων ουκ άνευ είναι η ενεργή σύμπραξη της εγχώριας πολιτικής ελίτ, η οποία να θέτει στη διάθεσή του τα μέσα κρατικής επιβολής.

Γι αυτό λοιπόν η θορυβώδης συζήτηση περί επιτρόπου ήταν εκ προοιμίου φαιδρή και αποσκοπούσε στην συγκάλυψη των πραγματικών σχεδίων, που προβλέπουν την συνέχιση εφαρμογής του « χρυσού κανόνος» από εγχώριες «συνεργάσιμες» κυβερνήσεις συνεπικουρούμενες από επιβλέποντες συμβούλους τεχνοκρατικής ( διάβαζε ελεεινής) μορφής. Όπως ακριβώς γίνεται στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια και όπως γίνεται ήδη στην Πορτογαλία, Ισπανία, Ιρλανδία, Ιταλία, Γαλλία, Ρουμανία, Ουγγαρία, Βουλγαρία κ.λ.π και όπως σύντομα θα επεκταθεί τελικά σε όλες της χώρες της Ευρώπης.

Θα ήταν λοιπόν καλλίτερα για όλους όσους ασκούν δημόσια αξιώματα ή βιοπορίζονται από την ενημέρωση της κοινής γνώμης να λένε την αλήθεια ή να σιωπούν.
Γιατί εδώ που φθάσαμε κανένας δεν μπορεί να κρύβεται πίσω από το δάκτυλό του, ιδιαίτερα όταν είναι ευτραφής και καλοταϊσμένος.
Όπως ευστόχως συμβουλεύει και ο λαϊκός θυμόσοφος, που συνήθως όποιος τον υποτιμάει τρώει τα μούτρα του, «μεταξύ κατεργαραίων ειλικρίνεια»…