Κουράγιο κε Χρυσοχοΐδη. Κρείττον το αδρανείν του καταστρέφειν

Ο Λένιν πριν από την Οκτωβριανή επανάσταση, τον καιρό που ακόμα οι μπολσεβίκοι συμμετείχαν στη Ρωσική Δούμα, συνήθιζε να επισημαίνει στους συντρόφους του, ότι εάν τους χειροκροτούσαν οι πολιτικοί τους αντίπαλοι, όφειλαν να ψάξουν να βρουν ποιο λάθος είχαν κάνει.
Είχε απόλυτο δίκιο.
Κατ’ αντιδιαστολή μπορούμε εύκολα να αντιληφθούμε ότι αν οι εχθροί σου σε κατηγορούν, τότε μάλλον βρίσκεσαι στον σωστό δρόμο.

Υπό αυτή την έννοια ο ορυμαγδός καταγγελιών εναντίον του Υπουργού ανάπτυξης αρχικά από τον Γερμανό ομόλογό του  κο Ρέσλερ και στη συνέχεια από το Γερμανικό Υπουργείο Οικονομικών, μόνο ως εύσημα μπορούν να θεωρηθούν γα τον κο Χρυσοχοΐδη.
Και οι δύο αυτοί παράγοντες της Γερμανικής πολιτικής σκηνής, που διακρίνονται για τις νεοφιλελεύθερες και ανθελληνικές εμμονές τους, κατηγορούν τον Έλληνα Υπουργό Ανάπτυξης, ότι παρά τις ενθουσιώδεις υποσχέσεις του κωλυσιεργεί απαράδεκτα στην εφαρμογή της συμβάσεως, που συνήψε με τον κο Ρέσλερ πέρυσι.
  Μια σύμβαση που, αν κρίνουμε από τα όσα ελάχιστα έχουν διαρρεύσει κατά καιρούς, αποτελεί ένα κατάπτυστο εργαλείο άλωσης της ελληνικής οικονομίας από τις Γερμανικές πολυεθνικές, για τις οποίες προβλέπει την δημιουργία ειδικού προνομιακού περιβάλλοντος εις βάρος  όσων άλλων ανταγωνιστών τους δραστηριοποιούνται ήδη ή θα επεδίωκαν στο μέλλον να επενδύσουν στην χώρα μας.
Μεταξύ των άλλων προβλέπεται η δημιουργία ειδικών επιχειρηματικών ζωνών με ειδικό εργασιακό και διοικητικό καθεστώς, ειδική αναπτυξιακή τράπεζα  για την κατ’ εξαίρεση χρηματοδότηση Γερμανικών εταιριών, «φαστ τρακ» για την ανεξέλεγκτη εγκατάστασή τους στην Ελλάδα και Κύριος οίδε τι άλλα προνόμια, που να τις καθιστούν όχι απλώς προνομιούχες, αλλά εντελώς ακαταγώνιστες. Ένα είδος κράτους εν κράτει.
Δεν χωράει καμία αμφιβολία ότι αυτή η συμφωνία αποτελεί μνημείο εγκαθιδρύσεως καθεστώτος νομίμου αθέμιτου ανταγωνισμού και ότι είναι μαθηματικώς βέβαιο πως η τυχόν υλοποίησή της θα αποτελούσε ταφόπετρα της Ελληνικής επιχειρηματικής δραστηριότητας, σε οποιοδήποτε τομέα υπήρχε ενδιαφέρον δραστηριοποίησης αντίστοιχης Γερμανικής εταιρίας.

Επομένως δεν έχουμε παρά να συγχαρούμε τον κο Χρυσοχοΐδη για την αδράνειά του αυτή και να τον ενθαρρύνουμε να συνεχίσει την «λευκή απεργία» του σε πείσμα των Γερμανικών αρπακτικών.
Θα συμβουλεύαμε μάλιστα να αποφύγει διαψεύσεις των εις βάρος του καταγγελλομένων από Γερμανικά μέσα ενημέρωσης, προκειμένου να βελτιώσει την εικόνα του στο εσωτερικό, όπου η δημοτικότητά του το τελευταίο διάστημα δεν βρίσκεται στα καλλίτερα της επίπεδα.  

Πλακατζήδες Υπουργοί.

Παλιά οι πολιτικοί μας είχαν οράματα, φιλόδοξους στόχους, ιδεολογικά πρότυπα.
Σήμερα τα πράγματα έχουν αλλάξει. Οι σημερινοί πολιτικοί είναι προσγειωμένοι , ρεαλιστές και προπάντων απαλλαγμένοι από ιδεολογικές «εμμονές».
Προσαρμόζονται εύκολα στο «ευρωπαϊκό» μοντέλο διακυβέρνησης, δεν έχουν απαιτήσεις από τον εαυτό τους, δεν έχουν σοβαρή αποτελεσματικότητα, έχουν όμως μεγάλη πλάκα.

Παράδειγμα ο κος Χρυσοχοΐδης. Τριάντα μήνες  υποδειγματικός συνεργάτης της τρόΐκας και στηλοβάτης της τηλεοπτικής προπαγάνδας περί την εθνοσωτήρια αναγκαιότητα του αρχικού μνημονίου. Και αφού του πήρε δυόμιση χρόνια να πάρει χαμπάρι ότι ο κόσμος δυσανασχετεί, τι είπε για να αποφύγει την λαϊκή κατακραυγή; Ότι δεν είχε διαβάσει το μνημόνιο,  που όμως εφάρμοζε πιστά και προπαγάνδιζε επισταμένα από κανάλι σε κανάλι.
Και χθες πάλι για να αντικρούσει τις επικρίσεις του κου Ρέσλερ, ο οποίος τον κατηγόρησε για αναποτελεσματικότητα και αναβλητικότητα, τι βρήκε ο ανεκδιήγητος κος Χρυσοχοΐδης να βγει να πει στην κα Τρέμη;
 Ότι δεν ευσταθούν οι κατηγορίες του Γερμανού ομολόγου του καθ’ όσον συνεργάζεται δραστήρια με τους Γερμανούς παράγοντες και βρίσκεται σε καλό δρόμο η δημιουργία ενός ειδικού χρηματοδοτικού οργανισμού, ώστε τουλάχιστον οι Γερμανικές εταιρίες, που θα έρθουν να επενδύσουν στην Ελλάδα, να μην υποστούν τα προβλήματα του Ελληνικού τραπεζικού συστήματος.

Με απλά λόγια ο Έλληνας Υπουργός Ανάπτυξης μας λέει με αφοπλιστική ειλικρίνεια ότι περίπου συνωμοτεί με τους Γερμανούς, έτσι ώστε να υπονομεύσει όχι απλώς την ανταγωνιστικότητα, αλλά την ίδια την βιωσιμότητα των εγχώριων επιχειρήσεων. Σε μια χρονική στιγμή που η έλλειψη ρευστότητας είναι η πλέον δολοφονική αντιξοότητα για τους Έλληνες επιχειρηματίες αυτό που μεθοδεύουν οι Γερμανοί με τον κο Υπουργό μας δεν είναι απλώς συνθήκες αθέμιτου ανταγωνισμού. Είναι το απόλυτο όπλο ολικής εξόντωσης της ελληνικής επιχειρηματικότητας.
Μεγάλη πλάκα…

Δείτε όμως και την κα Διαμαντοπούλου. Λαμπρό αστέρι της πολιτικής μας σκηνής την τελευταία δεκαπενταετία.
Στον αντίποδα του κου Χρυσοχοΐδη είναι ιδιαιτέρως διαβαστερή. Έχει μάλιστα παρακολουθήσει και ειδικά σεμινάρια στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή και άλλα ευαγή ιδρύματα, όπως π.χ στη Λέσχη Μπίλντεμπεργκ.
Τα έχει κάνει σαλάτα με τα σχολικά βιβλία. Έχει περιάγει σε νευρική κρίση τα Πανεπιστήμια. Δεν έχει ακόμη καταφέρει να προσφέρει ούτε ένα σάντουϊτς σε μικρούς μαθητές, που λιμοκτονούν.
Διακρίνεται όμως από μεγάλη ιδέα για τον εαυτό της και ως εκ τούτου έχει και απεριόριστη επιείκεια για τις πράξεις και τις παραλήψεις της.
Επιείκεια που δεν διαθέτει όταν πρόκειται για μαθητές, που μουντζώνουν τους προεστούς της Ελληνικής πολιτείας. 
Έσπευσε λοιπόν να ζητήσει  την παραδειγματική τιμωρία των ταλαίπωρων παιδιών, που στην παρέλαση των Ιωαννίνων τόλμησαν να μουντζώσουν τους επισήμους, με την αιτιολογία ότι «Είμαστε μια χώρα που έχουμε ξεχάσει ότι πρέπει να υπάρχουν και η αμοιβή και η ποινή όταν υπάρχει θέμα». «Καταλαβαίνω την οργή των νέων παιδιών, (λέει η κα Υπουργός) καταλαβαίνω κάθε εκδήλωση η οποία είναι στα πλαίσια της δημοκρατίας και του ήθους μιας κοινωνίας, το ήθος της Ελλάδας δεν είναι να γυρίζει κάποιος και να μουτζώνει τον πρέσβη, τον δήμαρχο, οτιδήποτε, οποιονδήποτε …».

Μη μου πείτε ότι δεν έχει πλάκα…
 Καταλαβαίνει όλα αυτά  και δεν καταλαβαίνει ότι με αυτό το έωλο και ρηχό σκεπτικό ο καθένας νομιμοποιείται να της πεί:

Καταλαβαίνουμε Εξοχοτάτη τα παράπονά σας για την αργοπορία του ελεγκτικού συνεδρίου, αλλά υπάρχει θέμα με την αδυναμία σας να εξασφαλίσετε εγκαίρως τα σχολικά βιβλία.
Καταλαβαίνουμε τη θλίψη σας για τα παιδιά που λιποθυμούν, όμως υπάρχει θέμα με την ανικανότητά σας να ξεκινήσετε ένα στοιχειώδες συσσίτιο, που εδώ και ένα μήνα εξαγγείλατε.
Καταλαβαίνουμε την συντριπτική πλειοψηφία με την οποία ψηφίστηκε ο νόμος σας για την Ανωτάτη εκπαίδευση, αλλά στα Πανεπιστήμια υπάρχει θέμα
Καταλαβαίνουμε την εντιμότητά σας, αλλά η αδυναμία σας να καταλογίσετε ευθύνες σε διάφορους λυμεώνες του δημόσιου πλούτου αποτελεί θέμα 
Καταλαβαίνουμε την εμμονή σας να «σώζετε» και να ξανασώζετε την Ελλάδα, αλλά με τον τρόπο που  το μεθοδεύετε υπάρχει θέμα.

Στα πόσα «θέματα» αλήθεια καίγεται ένας Έλληνας θεματοποιός Υπουργός;

Και η μεγαλύτερη πλάκα είναι ότι αυτοί οι Υπουργοί, που σημειωτέον  δεν θεωρούνται από τους χειρότερους, τάσσονται και οι δύο αναφανδόν υπέρ της επ’ αόριστον αναβολής των εκλογών, διότι προφανώς δεν μπορούν να φαντασθούν επιτεύξιμη την «σωτηρία» της Ελλάδας χωρίς την δική τους συμβολή ή μάλλον αρνούνται να διανοηθούν τους εαυτούς τους στερημένους υπουργικού θώκου.
Μεγάλη πλάκα...
 
Υ.Γ :  Εύλογη απορία:
Στις πόσες πλάκες ένα μέλος του Υπουργικού Συμβουλίου από πλακατζής Υπουργός γίνεται …Υπουργός της πλάκας;

Χρυσοχοΐδης- Wikileaks: σημειώσατε αυτογκόλ.

Δεν θα απείχε πολύ από την πραγματικότητα αν ισχυριζόταν κανείς ότι:

Με το Wikileaks(Γουϊκιλίξ),

Γίνεται τριχιά η τριξ,

ο πολίτης για να …φριξ΄

Για να μιλήσουμε όμως πιο σοβαρά η υπόθεση του Wikileaks αποτελεί γενικά μια πονεμένη ιστορία, αλλά κυρίως μια εξαιρετικά περιπεπλεγμένη περιπλοκή, όπου είναι σχεδόν αδύνατο να ξεκαθαρίσει κανείς πού σταματάει ή αλήθεια και πού αρχίζει ο μύθος σε όλες αυτές τις περιπτώσεις μυστικής διπλωματίας, που κατακλύζουν τα ΜΜΕ.

Όλες αυτές οι περιπτώσεις, στις οποίες ενέχονται κατά βάσιν Αμερικανοί διπλωμάτες και πολιτικοί από όλα τα μήκη και τα πλάτη της γής, έχουν ένα κοινό παρανομαστή:

Ένας Αμερικανός διπλωμάτης γράφει μια εμπιστευτική έκθεση περιγράφοντας την συνομιλία, που είχε με κάποιον κυβερνητικό παράγοντα της Κάτω Μπανανίας ή του Άνω Βαρβαριστάν. Παρά την εμπιστευτικότητα αυτών των αναφορών και τα υψηλά στάνταρ ασφαλείας της Αμερικανικής Κυβέρνησης, αυτά τα αρχεία διαρρέουν μαζικά σε ένα μυστήριο κύριο, που μέχρι χθες δεν τον γνώριζε ούτε η μάνα του και στη συγκεκριμένη συγκυρία διοχετεύονται με δόσεις και επιλεκτικά στην Αμερικανική και διεθνή κοινή γνώμη με την διαμεσολάβηση μεγάλων δημοσιογραφικών συγκροτημάτων.

Πόσο αξιόπιστα μπορεί να είναι όλα αυτά για τον απλό πολίτη;

Προφανώς ελάχιστα έως καθόλου. Αφού ο απλός πολίτης δεν μπορεί να διασταυρώσει τίποτα και αφού δεν είναι σε θέση να αξιολογήσει την αξιοπιστία του συντάκτη της αναφοράς, το δείκτη ευφυΐας του ή τις πολιτικές σκοπιμότητες, που ήθελε να εξυπηρετήσει την εποχή που την συνέτταξε. Δεν μπορεί να είναι ούτε καν σίγουρος ότι η αναφορά συντάχθηκε όντως την ημερομηνία, που αναφέρεται ή είναι κείμενο που κατασκευάσθηκε εκ των υστέρων απλώς για να δημοσιευθεί στη συγκεκριμένη συγκυρία στο πλαίσιο κάποιου συγκεκριμένου σχεδίου διαχείρισης της κοινής γνώμης στην Κάτω Μπανανία ή στο Άνω Βαρβαριστάν.

Κατά συνέπεια στο μέτρο που ούτως ή άλλως το έγγραφο συντάχθηκε από αμφιβόλου ευφυΐας και σκοπιμότητος διπλωματικούς υπαλλήλους και εκ του αποτελέσματος αποδεικνύεται ότι στάλθηκε σε κάποιους αρκούντως ανοήτους, που δεν είχαν την ικανότητα ούτε καν να περιφρουρήσουν την εμπιστευτικότητα του, πρόκειται προφανώς για αυτό που συνηθίζουμε να λέμε «άνθρακες ο θησαυρός».

Πολλώ μάλλον καθόσον στις πλείστες των περιπτώσεων το έγγραφο περιλαμβάνει την μυστική στιχομυθία του συντάκτη με τον «προδομένο» συνομιλητή του, χωρίς την παρουσία οποιουδήποτε τρίτου. Έχουμε δηλαδή την αξιοπιστία του Αμερικανού διπλωμάτη απέναντι στην αξιοπιστία του πρωτοκλασάτου της Κάτω Μπανανίας ή του Άνω Βαρβαριστάν. (πιάσ’ τ’ αυγό και κούρεψ’ το…).

Είναι λοιπόν φυσιολογικό ότι όλοι οι ανά τον πλανήτη εμπλεκόμενοι φυσιολογικοί πρωτοκλασάτοι φυσιολογικών κυβερνήσεων είχαν την φυσιολογική αντίδραση να διαψεύδουν κάθετα, επίμονα και μετά βδελυγμίας οποιαδήποτε «αποκάλυψη» τους αφορούσε (Πρόσφατο παράδειγμα στη γειτονιά μας ο κος Ερντογάν, το όνομα του οποίου ενεπλάκη σε καταθέσεις στην Ελβετία και ο άνθρωπος περιορίσθηκε να καταγγείλει ως κοινούς συκοφάντες τους όποιους συντάκτες ή διακινητές του περιεχομένου της σχετικής αναφοράς).

Το παράδοξο λοιπόν με τον ημέτερο κο Χρυσοχοΐδη δεν είναι η δημοσιοποίηση ενός τέτοιου εγγράφου, που τον εμφανίζει να αναφέρεται στις Ελληνικές Υπηρεσίες ασφαλείας χρησιμοποιώντας περίπου Παγκαλικούς χαρακτηρισμούς.

Το παράδοξο είναι ότι ο κος Υπουργός παραδέχθηκε ασμένως την μυστική του συνάντηση με τον Αμερικανό Πρέσβη και συνομολόγησε υπερηφάνως ότι ως Πολιτικός προϊστάμενος των εν λόγω υπηρεσιών φρόντισε να του δώσει εμπεριστατωμένες πληροφορίες, οι οποίες βεβαίως δεν περιποιούσαν τιμή στη χώρα και βεβαιότατα έστω και αληθείς υποτιθέμενες μόνο στον Έλληνα Πρωθυπουργό και σε κανένα άλλο, ιδίως αλλοδαπό, παράγοντα δεν ενομιμοποιείτο να δώσει.

Δεν θεωρούμε σκόπιμο να συνεχίσουμε την ανάλυση του θέματος.

Την υπόθεση του Wikileaks την σχολιάσαμε αρκούντως και εμείς και πολλοί άλλοι πριν από μας.

Την δε περίπτωση του κου Υπουργού την παραπέμπουμε ασχολίαστη στην κρίση του Έλληνα ψηφοφόρου, ώστε να αξιολογήσει ανεπηρέαστος το «ριζοσπαστικό» ήθος, το παράδοξο ύφος, τους «μοντέρνους» κανόνες δεοντολογίας, αλλά και λογικής που διακρίνουν το πρωτοκλασάτο πολιτικό προσωπικό αυτής της ταλαίπωρης πατρίδας…

* Η φωτογραφία προέρχεται από την ιστοσελίδα του κου Χρυσοχοΐδη.