Σαμαρική φαντασιοπληξία ή Ευρωπαϊκός ρεαλισμός.

Οι θεωρίες περί πειραματόζωων, γερμανικού εθνικισμού ή προτεσταντικής αυστηρότητας, που αναπτύχθηκαν κατά κόρον τα τελευταία χρόνια, έχουν περισσότερη σχέση με την προπαγανδιστική σκοπιμότητα, παρά με τις συνιστώσες διαμόρφωσης της γερμανικής τακτικής.

Η Γερμανική πολιτική είναι σίγουρα εθνοκεντρική, αλλά είναι υποχρεωμένη να κινείται εντός των ορίων του πολιτικού ρεαλισμού.

Αυτός ήταν άλλωστε και ο λόγος, που παρά την ισχυρή συγγένειά της με τη ΝΔ, η Γερμανίδα Καγκελάριος δε δίστασε καθόλου προεκλογικά να εγκαταλείψει αβοήθητο τον Σαμαρά, από τη στιγμή που παγιώθηκε η αίσθηση πως επρόκειτο να ηττηθεί στις επερχόμενες εκλογές.

Το ίδιο ακριβώς είχε πράξει στην παρόμοια περίπτωση της Γαλλίας, όπου παρά την συμπάθεια προς τον  Σαρκοζί, την επομένη των Γαλλικών εκλογών επεδίωξε και πέτυχε αγαστή συνεργασία με τον σοσιαλιστή Ολάντ.

Ο κος Τσίπρας βεβαίως προδιαγράφεται σημαντικά ριζοσπαστικότερος του Γάλλου Προέδρου, όμως δεν παύει να είναι ζωτικής σημασίας για την Γερμανία η προσαρμογή σε ένα modus vivedi με την κυβέρνηση μιας χώρας, που καλώς ή κακώς συμμετέχει στην Ευρωζώνη.

Το χάος που χωρίζει το συνολικό σχέδιο της Άγκελας Μέρκελ για την έξοδο της ΕΕ από την οικονομική κρίση από το αντίστοιχο της νέας Ελληνικής Κυβέρνησης είναι αναμφισβήτητο.

Αυτό όμως δε σημαίνει καθόλου ότι οι επί μέρους πολιτικές της κυβέρνησης Τσίπρα είναι a priori απορριπτέες από την Γερμανική καγκελαρία.

Τουναντίον μάλιστα. Υπάρχουν πολύ σημαντικά επί μέρους ζητήματα, που όσο κι αν φανεί περίεργο, οι σχεδιαζόμενοι χειρισμοί του Τσίπρα θα είναι περισσότερο συμβατοί με τη Γερμανική λογική από όσο οι σχετικοί χειρισμοί του Σαμαρά.

Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση των δύο θεμάτων, που πρωταγωνίστησαν στην επικαιρότητα τις δύο τελευταίες μέρες και παρουσιάσθηκαν από την αντιπολίτευση και τα εχθρικά προς την κυβέρνηση ΜΜΕ ως θέματα ρήξης με την ΕΕ.

Η περίπτωση της θέσης της ΕΕ για το Ρωσσο-Ουκρανικό ζήτημα εμφανίσθηκε στην Ελλάδα και  από μεγάλη μερίδα του Ευρωπαϊκού τύπου ως μια χονδροειδής γκάφα της νεοσύστατης Ελληνικής Κυβέρνησης.

Ο ίδιος ο Σούλτς, πολιτικός που αν δεν ήταν Γερμανός δε θα έψηνε ούτε καφέδες στο Ευρωκοινοβούλιο,  προέβη καθ’ οδόν προς την Αθήνα σε δηλώσεις  φρίκης και αποτροπιασμού. 

Επιδεικνύοντας  αήθη διπλωματική ανεπάρκεια εξόκειλε σε βάρβαρη εκβιαστική σύνδεση του δικαιώματος της Ελλάδας να απολαμβάνει της εταιρικής αλληλεγγύης με την ενδοτικότητά της στη διαμόρφωση της ευρωπαϊκής εξωτερικής πολιτικής.

Παρ’ όλα αυτά την επομένη το Γιούρογκρουπ, δικαίωσε την θέση της Ελλάδος, υιοθετώντας μετριοπαθέστερες θέσεις και μια πιό ήπια διατύπωση στο κείμενο της κοινής απόφασης των Υπουργών Εξωτερικών.

Την πρώτη μέρα οι άσπονδοι εχθροί της Κυβέρνησης Τσίπρα, προεξάρχοντος του κου Σαμαρά πανηγύρισαν την επιβεβαίωση των κινδυνολογικών τους προεκλογικών προβλέψεων, την επικείμενη βέβαιη πτώση της κυβέρνησης και την θριαμβευτική επάνοδο της ΝΔ στην εξουσία.

Την επομένη όχι απλώς διαψεύσθηκαν οι φρούδες ελπίδες τους, αλλά αποδείχθηκε πως νέος Έλληνας Υπουργός Εξωτερικών παρέδωσε μαθήματα υψηλής διπλωματίας, εκπλήσσοντας μάλλον ευχάριστα τους Εταίρους και βοηθώντας το Γιούρογκρουπ να πάρει μια ισορροπημένη απόφαση συμβατή με τα συμφέροντα όλων των χωρών της ΕΕ.

Εξ' άλλου είναι προς το συμφέρον της Ευρώπης να υπάρχουν εταίροι, που να μπορούν να χρησιμεύσουν ως συνομιλητές  με την Κρεμλίνο, οψέποτε χρειάζεται και στο μέτρο που αυτό καθίσταται αναγκαίο.

Ομοίως στο κομβικό ζήτημα της εξυπηρετήσεως του χρέους και δή στο κρίσιμο θέμα της δημοσιονομικής πολιτικής σε σχέση με την πάταξη της φοροδιαφυγής, θα αποδειχθεί οσονούπω ότι η πολιτική Τσίπρα θα είναι πιο αρεστή στην Γερμανική Καγκελαρία.

Τοώντι η τακτική της κυβέρνησης Σαμαρά να συνθλίβει φορολογικά τα μεσαία και κατώτερα εισοδηματικά στρώματα, αφήνοντας ασύλληπτη την φοροαποφυγή της διαπλεκόμενης μαζί της οικονομικής ελίτ, ήταν αποκλειστικά δικής της επιλογή.

Αυτή η τακτική όμως, υπήρξε και ένας από τους κύριους γενεσιουργούς παράγοντες της εξαθλίωσης του πληθυσμού, της συρρίκνωσης της αγοράς, των λουκέτων, της ανεργίας και του συνεχούς υφεσιακού σπιράλ της οικονομίας.

Διότι βεβαίως η μείωση του λαϊκού εισοδήματος οδηγεί σε μείωση της κατανάλωσης, απώλεια δημοσίων εσόδων και εν τέλει σε αδυναμία εξυπηρέτησης του χρέους.

Αντίθετα οι εξαγγελίες της νέας κυβέρνησης για αύξηση των κατώτερων μισθών και συντάξεων θα οδηγήσει σε αναθέρμανση της αγοράς, δεδομένου ότι τα ασθενή εισοδηματικά στρώματα καταναλώνουν το σύνολο του εισοδήματός τους για αγορά αγαθών επιβίωσης. 

Το κράτος εισπράττει ΦΠΑ, οι εγχώρια παραγωγή αυξάνεται, νέες θέσεις εργασίας δημιουργούνται και ούτω καθεξής η ύφεση μεταστρέφεται σε ανάπτυξη.

Κατ’ ακολουθίαν και οι δανειστές εξασφαλίζουν καλλίτερα την προσδοκία τους να πάρουν πίσω τα χρήματά τους, με μια κυβέρνηση, που εφαρμόζει αναπτυξιακή πολιτική και μέσω αυτής καταφέρνει να βελτιώσει την κατάσταση του ταμείου της χώρας.

Όταν λοιπόν ο νέος Υπουργός Οικονομικών υπόσχεται μια αλλαγή του φορολογικού συστήματος στην κατεύθυνση ελάφρυνσης των χαμηλών εισοδημάτων και της μικρής ακίνητης περιουσίας και της σύλληψης της φοροδιαφυγής της οικονομικής ελίτ, είναι βέβαιο ότι δεν θα βρεί αντίθετους τους δανειστές.

Τουναντίον μάλιστα πολλές φορές κορυφαίοι οικονομικοί και πολιτικοί παράγοντες προσκείμενοι στην Γερμανική Καγκελαρία προέτρεψαν στο παρελθόν την κυβέρνηση Σαμαρά να ασχοληθεί με την φοροαποφυγή της πλουτοκρατίας, αλλά εκείνη εκώφευσε λόγω των άρρηκτων δεσμών που την συνέδεαν με την εγχώρια οικονομικο-πολιτική διαπλοκή.

Έτσι λοιπόν παρά τις ονειροφαντασίες Σαμαρά, που συνεχίζει να ψευδολογεί και να κινδυνολογεί ασύστολα, γαντζωμένος πεισματικά στην αρχηγική καρέκλα, είναι πλέον ή βέβαιον ότι όσο πιο γρήγορα τον ξεφορτωθεί η ΝΔ, τόσο το καλλίτερο για αυτήν.

Οι διαδικασίες της αντικατάστασής του με τη σύμφωνη γνώμη, αν όχι με την προτροπή, του Ευρωπαϊκού Λαϊκού κόμματος, είναι προφανές ότι έχουν ήδη δρομολογηθεί.

Είναι θέμα ολίγων εβδομάδων, αν όχι ημερών, να εξαναγκασθεί σε παραίτηση και να ανακοινωθεί ο οδικός χάρτης εκλογής του νέου Αρχηγού.

Το θέμα εξαρτάται από το χρόνο, που θα χρειασθεί το ξεκαθάρισμα της υποψηφιότητας για την εκλογή ΠτΔ και για τον συμβιβασμό των «βαρώνων», που ήδη διαβουλεύονται πυρετωδώς.

Πιό σύντομα, από όσο φαντάζονται οι αμετανόητοι παπαγάλοι των καναλιών, η νέα Κυβέρνηση θα τύχει της πανηγυρικής αποδοχής των Ευρωπαίων εταίρων και της συγκαταβατικής αντιμετώπισης των δανειστών, Ευρωπαίων και υπερατλαντικών.

Κι ακόμα πιο γρήγορα οι διάφοροι οικονομικοί, δημοσιογραφικοί και λοιποί παράγοντες του Δημόσιου βίου θα συνειδητοποιήσουν ότι είναι προς τον συμφέρον τους να συνεργασθούν με μια κυβέρνηση, που καλώς ή κακώς θα εξαντλήσει την τετραετία της.

Η αξιωματική αντιπολίτευση λοιπόν πρέπει να σπεύσει να αλλάξει σελίδα, αν θέλει να επιβιώσει πολιτικά.

Η δε κυβέρνηση να πάρει το μάθημά της από την πρώτη της εβδομάδα στο πηδάλιο της χώρας και δη από τον τρόπο που τα κανάλια των εργολάβων και των εφοπλιστών σκοπεύουν να υπονομεύουν τα συμφέροντα του τόπου συνεχίζοντας την τακτική της κίτρινης προπαγάνδας, της επιλεκτικής παρουσίασης των πληροφοριών, και της συστηματικής διαστρέβλωσης των συμβάντων και των γεγονότων.

Διότι αυτό που, αν μη τι άλλο, προέκυψε κατά τρόπο αδιαμφισβήτητο είναι η αδήριτη ανάγκη ενός δημόσιου πλουραλιστικού μέσου, που απαλλαγμένο βρόμικων οικονομικών συμφερόντων θα προσφέρει αντικειμενική ενημέρωση και υψηλής ποιότητας προγράμματα τέχνης και πολιτισμού.

Απογοητευτική η εικόνα ΟΛΑΝΤ

Είναι κοινώς γνωστό ότι οι Αρχηγοί κρατών προωθούν επιχειρηματικά συμφέροντα, αλλά αυτές οι πρωτοφανώς απροκάλυπτες δηλώσεις του κου Ολάντ και του κου Σαμαρά υπήρξαν επιεικώς εξευτελιστικές.

Ουδείς έχει αυταπάτες και ουδείς είναι τόσο αφελής να πιστεύει ότι οι διακρατικές σχέσεις, ακόμη και εντός συνασπισμών τύπου ΕΕ, στηρίζονται σε βάσεις ανθρωπισμού, αλληλεγγύης, πολιτισμού και τα τοιαύτα.

 Όλοι ήσαν πάντοτε σε θέση να αντιληφθούν, ότι από αρχαιοτάτων χρόνων οι συναντήσεις αρχηγών κρατών πέραν του οποιουδήποτε επικοινωνιακού μανδύα, βασικό στόχο είχαν πάντα την εξυπηρέτηση συμφερόντων, πρωτίστως οικονομικών.

Δεν είναι άλλωστε δυνατόν να διαφύγει της προσοχής ότι, ασχέτως με το επίσημο σκοπό των τέτοιου επιπέδου συναντήσεων, πέραν των υπουργών, των υπηρεσιακών παραγόντων, των δημοσιογράφων, ο κάθε ηγέτης συνοδεύεται πάντα από ευάριθμη ομάδα επιχειρηματιών.

Δεν θα είχε λοιπόν κανείς τη ν απαίτηση, και γιατί άλλωστε, η επίσκεψη  του Γάλλου Προέδρου να αποτελέσει εξαίρεση σ’ αυτόν τον διαχρονικό κανόνα.

Αυτό που σίγουρα ανέμενε ο μέσος πολίτης ήταν σ’ αυτή την επίσκεψη να τηρηθούν στοιχειώδεις κανόνες δεοντολογίας.

Διότι είναι άλλο πράγμα να συζητούν οι αρχηγοί επί ατζέντας θεμάτων υψηλής πολιτικής και οι παρατρεχάμενοί τους να ασχολούνται με την πεζή επιχειρηματικότητα. Και είναι εντελώς άλλο πράγμα ο κος Ολάντ να εμφανίζεται περίπου ως ο πλούσιος αγοραστής και ο κος Σαμαράς ως ο  απελπισμένος ξεπουλητής.

Αυτή η εικόνα των δύο ηγετών, όπου σχεδόν το σύνολο των κοινών τους δηλώσεων περιεστράφη γύρω από τα επενδυτικά ενδιαφέροντα των Γαλλικών επιχειρήσεων και την προθυμία του Ελληνικού κράτους να παραδώσει άνευ ενδοιασμού οποιοδήποτε στοιχείο του εθνικού πλούτου ήταν απογοητευτική.

Απογοητευτική και για τις δύο χώρες.

Διότι είναι βεβαίως γνωστό ότι ιστορικά η Γαλλία απετέλεσε σημαίνον μέλος της Δυτικοευρωπαϊκής αποικιοκρατίας και στήριξε επί αιώνες την οικονομική της ευμάρεια στην εκμετάλλευση χωρών του τρίτου κόσμου. Αυτή όμως ήταν η σκοτεινή, η εν πολλοίς αθέατη στην Ευρωπαϊκή ήπειρο πλευρά της εξωτερικής της πολιτικής. Αντίθετα η εικόνα της Γαλλίας στην Ευρώπη ήταν συνδεδεμένη με τον πολιτισμό, την ευγένεια, την ελευθερία του πνεύματος,  τα προοδευτικά πολιτικά και κοινωνικά ρεύματα. Κοιτίδα της Αναγέννησης και του Διαφωτισμού, σημαιοφόρος  της αστικής επανάστασης, αλλά και του Μάη του 68, η Γαλλία υπήρξε για τους λαούς της Ευρώπης διαχρονικά μια συμπαθής έως ινδαλματική χώρα.

Ομοίως και η Ελλάδα μικρή, φτωχή, με μακρές περιόδους δουλείας, καταπίεσης, ξενόδουλων κυβερνήσεων κ.λ.π, κατάφερνε πάντα να προβάλλει την εικόνα της κοιτίδας της δημοκρατίας, των επιστημών και του πολιτισμού και να απολαμβάνει συμπάθειας και σεβασμού ακόμη και στις δυσκολότερες στιγμές της.

Δυστυχώς αυτές οι φωτεινές εικόνες αμφοτέρων των χωρών εξέλειπαν στην δημόσια εμφάνιση των δύο ηγετών.

Ο κος Ολάντ εμφανίσθηκε περίπου ως βουλιμικός αποικιοκράτης, που σπεύδει να καταστήσει σαφείς τις επιλογές του σε σχέση με την εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών της αποικίας. Ο δε κος Σαμαράς εμφανίσθηκε σαν ο φτωχοσυγγενής φύλαρχος, έτοιμος να χαρίσει τα πάντα  προκειμένου να κερδίσει την εφήμερη εύνοια του Φράγκου ηγεμόνα.

Κατανοητή η αγωνία του Γάλλου Προέδρου να προλάβει τις εξελίξεις, που έχουν ήδη δρομολογηθεί από την άσπονδη φίλη του Γερμανίδα Καγκελάριο. Ευνόητη η σπουδή του να αποσπάσει κι αυτός το μερίδιο που του αναλογεί, στο μεγάλο φαγοπότι, που έχει ήδη στηθεί γύρω από τα περιουσιακά στοιχεία και τις πλουτοπαραγωγικές πηγές του τόπου.

Εξ ίσου κατανοητή και η επιθυμία του κου Σαμαρά να αποκτήσει την έξωθεν συμπάθεια και αναγνώριση, σε μια περίοδο που έσωθεν μπορεί να περιμένει μόνο πολιτική αντιπάθεια και κοινωνική κατακραυγή.

Όμως πιστεύουμε ότι η κοινή γνώμη προσδοκούσε και ο κος Ολάντ να προωθήσει  ευγενικότερα τα επιχειρηματικά εθνικά του συμφέροντα και ο Έλλην Πρωθυπουργός να χειρισθεί αξιοπρεπέστερα  την εξυπηρέτηση των προσωπικών πολιτικών του στόχων.

Δυστυχώς αμφότεροι εμφανίσθηκαν κατώτεροι των θεσμικών τους ρόλων. 

Γιατί ο πρώτος προέβαλλε το μελανό, το βάρβαρο, το αρπακτικό, το αποικιοκρατικό πρόσωπο της χώρας του, που επιμελώς οι προκάτοχοί του είχαν καταφέρει να κρατήσουν μακριά από την Ευρωπαϊκή κοινή γνώμη.  Και γιατί ο δεύτερος αφέθηκε να παρουσιάσει μια εικόνα μιζέριας, επαιτείας, ξενολαγνείας και ταπείνωσης.

Κρίμα γιατί ούτε ο Γάλλος , ούτε ο Έλληνας πολίτης μπορούν να είναι ευχαριστημένοι από την εικόνα μιας Γαλλίας αρπακτικού και μιας Ελλάδας που ευτελίζεται από ιστορικούς συμμάχους.

Κρίμα γιατί η  Γαλλία υπήρξε παραδοσιακά μια συμπαθής χώρα και για κακή της τύχη οι δύο αρχηγοί έκαναν χθες ότι μπορούσαν  για να σπάσουν αυτή την παράδοση....

Περί «βρωμερής» «αξιοπιστίας».

«Δεν είμαι βρωμερός. Ανέλαβα να κάνω μια δουλειά και όταν την τελειώσω, θα φύγω.»

Με αυτήν την αήθη, απολογητική και πάντως αρκετά ειλικρινή δήλωση ξεκίνησε προχθές τον λόγο του στη Βουλή ο κος Στουρνάρας κατά την συζήτηση επερώτησης του ΣΥΡΙΖΑ σχετικά με τον σκανδαλώδη εξώδικο συμβιβασμό του Ελληνικού Δημοσίου και της κατάπτυστης Γερμανικής Εταιρίας ΖΗΜΕΝΣ.

Όπως  συνηθίζουν να λένε και οι φίλοι μου οι Βρετανοί “It’s a dirty job, but someone has to do it” (= «είναι μια βρώμικη δουλειά, αλλά κάποιος πρέπει να την κάνει»).

Με άλλα λόγια ο εξοχότατος Υπουργός Οικονομικών περιέγραψε τον εαυτό του ως άλλο ένα, μέχρι χθες έντιμο επαγγελματία, που φιλοδοξεί και αυτός με τη σειρά του να σώσει τη  χώρα. Στην ουσία αναφέρθηκε σε δύο ζητήματα, που αφήνουν παγερά αδιάφορο τον εξουθενωμένο μέσο Έλληνα.

Διότι προφανώς αυτό που ενδιαφέρει δεν είναι πόσο «μη βρωμερός» είναι ο κάθε Υπουργός κατά την ανάληψη των καθηκόντων του, αλλά το πόσο βρωμερός και τρισάθλιος παραδίδει την σκυτάλη στον διάδοχό του.

Και επειδή όλοι ξέρουν πως στην διάλεκτο του κυρίου Στουρνάρα και των λοιπών ντόπιων και ξένων συναδέλφων του «σωτηρία της πατρίδας» σημαίνει  σωτηρία της ευρωζώνης, θα πρέπει κάποτε να γίνει κατανοητό ότι για τον Ελληνικό και κατ’ επέκταση κάθε ευρωπαϊκό λαό ενδιαφέρον έχει πρωτίστως η σωτηρία η δική του.

Ανησυχία επομένως, παρά εφησυχασμό επιτυγχάνουν οι διαβεβαιώσεις του Υπουργού περί των καλών προσωπικών του προθέσεων.

Πολλώ μάλλον διότι τα πρώτα δείγματα γραφής του, όπως η υπογραφή της ελεεινής συμβάσεως συμβιβασμού με την ΖΗΜΕΝΣ, οι περίεργες δηλώσεις απαξίωσης της μετοχής του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου στην τρέχουσα συγκυρία επίσπευσης της ιδιωτικοποίησής του και κυρίως ο ζήλος υποταγής στις ληστρικές διαθέσεις των δανειστών και η επιμέλεια του νέου ανάλγητου πακέτου εξοντωτικών εισπρακτικών μέτρων, συνθέτουν μια πολύ ζοφερή εικόνα για το είδος της «εθνοσωτήριας δουλειάς» του κου Υπουργού.

Παρόλα αυτά ο κος Στουρνάρας δεν είναι ό,τι χειρότερο.

Χειρότερη είναι η τρόϊκα εσωτερικού (Κουβέλης, Σαμαράς, Βενιζέλος).

Χείριστη δε η περίπτωση του ίδιου του Πρωθυπουργού.

‘Ενός ακόμη ψευδολόγου πολιτικού, ο οποίος αφού επί δύο και πλέον χρόνια υποκρινόταν τον ασυμβίβαστο επικριτή της μνημονιακής συνταγής και αφού υπέκλεψε ισχνή εκλογική πλειοψηφία υποσχόμενος εργώδη διαπραγματευτική πρωτοβουλία για αλλαγή των επαχθών όρων των δανειακών συμβάσεων, τόλμησε να μεταλλαχθεί πρόσφατα σε αδίστακτο εκτελεστή των εθνοκτόνων Γερμανικών σχεδίων.

Δεν δίστασε μάλιστα ο αθεόφοβος κατά την πρόσφατη επίσημη επίσκεψή του στη Γερμανική Καγκελαρία να σταθεί ενώπιον του παγκόσμιου ακροατηρίου και να δηλώσει μεταμέλεια για την προγενέστερη ρητορική του, αναγνωρίζοντας ότι έσφαλε, (κατά την δήλωσή του αμάρτησε), όταν βρισκόταν στην αντιπολίτευση.

Ποια ήταν αλήθεια τα αντιπολιτευτικά αμαρτήματα του κου Σαμαρά;

Όταν έλεγε ότι «φοράει την εθνική φανέλα» και παλεύει στα ευρωπαϊκά φόρα για τα συμφέροντα της Ελλάδας, αμάρτανε; Έναντι ποίου;

Όταν κατήγγειλε ως αδιέξοδες τις συνταγές του μνημονίου, ως οικονομολόγος είχε λάθος;

Όταν μιλούσε για την ανάγκη διάσωσης τους εισοδήματος των μικρομεσαίων επαγγελματιών, των μισθωτών και των συνταξιούχων, έλεγε κουταμάρες;

Όταν εξήρε την ανάγκη για ανάπτυξη και ελπίδα, δεν ήξερε τι του γινόταν;

Το όλο θέμα, αν μη τι άλλο, φαίνεται να χρήζει ψυχανάλυσης.

Και πάντως είναι χωρίς αμφιβολία ψυχασθενής ο συρφετός των φιλοκυβερνητικών «παπαγάλων»,  που διακρίνουν αποκατάσταση της αξιοπιστίας της χώρας μετά το ταξίδι του κου Σαμαρά.

Πρώτον η χώρα δεν έχασε ποτέ την αξιοπιστία της. Αναξιόπιστη υπήρξε για τους ξένους διαφθορείς της η διεφθαρμένη επιχειρηματική και πολιτική ελίτ του τόπου, οποία αδυνατούσε να υλοποιήσει τα ληστρικά σχέδια των τοκογλύφων μέσα στα σφικτά χρονοδιαγράμματα, που υποσχόταν.

Αναξιόπιστος για την κα Μέρκελ και την ευρωπαϊκή καμαρίλα της ήταν ο ίδιος ο κος Σαμαράς εξ αιτίας της πρότερης πατριωτικής του ρητορικής.

Αν λοιπόν κάτι σχετικό με αξιοπιστία συνέβη στο Βερολίνο, αυτό ήταν η αποκατάσταση της προσωπικής αξιοπιστίας Σαμαρά έναντι της Γερμανικής αδηφαγίας. 

Και δυστυχώς αυτή «η αποκατάσταση αξιοπιστίας» του Πρωθυπουργού είναι αντιστρόφως ανάλογη με τα συμφέροντα του λαού και του τόπου.

Γιατί κάθε γραμμάριο αυτής της νοσηρής «αξιοπιστίας» προϋποθέτει εκατόμβες αυτοκτονιών. Χιλιάδες απολύσεις. Διάλυση του κοινωνικού κράτους. Κατεδάφιση του συστήματος υγείας. Κατάργηση της δωρεάν παιδείας. Απογύμνωση του κάθε Έλληνα από κάθε στοιχείο ατομικής του περιουσίας. Πείνα, αρρώστια, ανεργία για τα ευρύτερα στρώματα του πληθυσμού.

Προϋποθέτει καταστροφή του παραγωγικού ιστού του τόπου και παραχώρηση κάθε μορφής επιχειρηματικής δραστηριότητας σε ξένους επιχειρηματικούς φορείς.

Προϋποθέτει αποδιοργάνωση του κράτους δικαίου, του συστήματος εθνικής άμυνας και εσωτερικής ασφάλειας.

Προϋποθέτει ξεπούλημα του εθνικού πλούτου, των ενεργειακών πηγών και των φυσικών πόρων της χώρας.

Προϋποθέτει παράδοση των στρατηγικών υποδομών και συγκεκριμένων χερσαίων και νησιωτικών εδαφών της χώρας με το πρόσχημα της ιδιωτικοποίησης ή της μισθωτικής αξιοποίησης.

Και όλες αυτές οι προϋποθέσεις όσο περισσότερο θα εκβιάζεται η εκπλήρωση τους από τον νεοαποικιακό Γερμανικό άξονα, τόσο περισσότερο θα μειώνουν την αξιοπιστία του κου Σαμαρά και της Τρόικας Εσωτερικού έναντι του αδίκως χειμαζόμενου και ανηλεώς κατατρεγμένου Έλληνα πολίτη.

Όσο δε την κα Μέρκελ η οποία με θράσος χιλίων πιθήκων τόλμησε να μιλήσει περί της εμπιστοσύνης, που δήθεν χάθηκε τα τελευταία χρόνια, η ειλικρινής και αξιοπρεπής απάντηση του ελληνικού λαού είναι ότι αν κάποιος αποδείχθηκε μέχρι τώρα πλήρως αναξιόπιστος και παντελώς ανάξιος εμπιστοσύνης είναι το ΔΝΤ, η ευρωπαϊκή Ένωση και η Ευρωπαϊκή Τράπεζα. Και προφανώς η ίδια η κα Μέρκελ και το συνδικάτο των διεθνών τοκογλύφων που εκπροσωπεί.

 

Και τούτο διότι από την πρώτη στιγμή και συνεχώς μέχρι σήμερα με διάφορες προφάσεις και τερτίπια ουδέποτε κατέβαλλαν στο ακέραιο και ουδέποτε κατέθεσαν στον συμφωνημένο χρόνο τα ποσά που ανέλαβαν με τις δανειακές συμβάσεις, τις οποίες οι ίδιοι συνέταξαν, υπέγραψαν και επέβαλαν.

Ποτέ άλλωστε στην ιστορία της Ευρώπης δεν παρουσιάσθηκε παρόμοια περίπτωση αφερεγγυότητας, αναξιοπιστίας και αναξιοπρέπειας δανειστών.

Όπως ποτέ δεν υπήρξε τέτοιο φαινόμενο «τζάμπα μαγκιάς» από οικονομικά ξέπνοους επίδοξους αποικιοκράτες.

Έτσι όπως μοναδικό φαινόμενο εξαγόμενης διαφθοράς υπήρξε η ΖΗΜΕΝΣ, αυτός ο κατάπτυστος εκτελεστικός βραχίονας του Γερμανικού Δημοσίου.

Όπως ποτέ άλλοτε κανείς ευρωπαίος πολιτικός δεν τόλμησε να κάνει μαθήματα καταπολέμησης φοροδιαφυγής σε άλλες χώρες, όταν στην δική του ανθεί φοροδιαφυγή σε ποσοστό 13% επί του ΑΕΠ, όπως συμβαίνει επί καγκελαρίας Μέρκελ, η οποία προφανέστατα έχει «τσακίσει» φοροεισπρακτικά τα χαμηλά εισοδήματα, αλλά δεν έχει ακόμη, όπως οι δικοί μας ανεύρει το σύστημα είσπραξης από τους μεγαλοκαρχαρίες.

Όλα αυτά όμως είναι μερικές παρατηρήσεις, που δυστυχώς όχι οι τελευταίοι Πρωθυπουργοί, αλλά ο ίδιος ο Ελληνικός λαός έχει το σθένος να κάνει στους διεθνείς ψευτοηθικούς επικριτές του.

Στην πραγματικότητα ο ίδιος ο Ελληνικός λαός είναι ο μόνος, που έχει αρχίσει από καιρό την εσωτερική και διεθνή διαπραγμάτευση του μνημονίου σε πείσμα των ντόπιων και ξένων μαυραγοριτών, οι οποίοι καιροφυλακτούν να ληστέψουν τον ιδρώτα του κοσμάκη και να κερδοσκοπήσουν στα ερείπια του τόπου.

Απέναντι λοιπόν σ’ αυτό το λαό, ο οποίος κατ' ανάγκην θα σκληρύνει οσονούπω τη διαπραγματευτική του τακτική, σύντομα οι ξένοι θα αναγκασθούν να επιδείξουν τον επιβεβλημένο σεβασμό.

Και είναι σίγουρα προς το συμφέρον και των ντόπιων πολιτικών, είτε έχουν είτε δεν έχουν τσίπα, να σπεύσουν να ανακτήσουν την αξιοπιστία τους έναντι του Ελληνικού λαού και όχι έναντι των κακόβουλων και παντοιοτρόπως ασχημονούντων πιστωτών του.

Ο νοών νοείτω και ο έχων ώτα  ακούειν ακουέτω….

H κυβέρνηση Βενιζέλου-Σαμαρά οφείλει να απαντήσει αμελλητί στις Γερμανικές αυθάδειες.

Μια χαριτωμένη ελληνική παροιμία προειδοποιεί «δώσ’  του  θάρρος του χωριάτη, να σ’ ανέβη στο κρεβάτι».

Αυτό ακριβώς φαίνεται ότι έχουμε πάθει με την ατέλειωτη υποχωρητικότητα, που επιδεικνύουν οι Έλληνες υπουργοί και την ιδιάζουσα θρασύτητα που διαθέτουν οι αρχοντοχωριάτες Γερμανοί ομόλογοί τους. Το αποτέλεσμα είναι ότι, σα να μη φθάνουν τα σκληρά μέτρα λιτότητας που μας επιβάλλουν τα ακροδεξιά ανθρωποειδή του Βερολίνου, δεν παραλείπουν σε κάθε ευκαιρία να προσβάλλουν την αξιοπρέπεια μας  με τις ανάρμοστες δημόσιες παρεμβάσεις  τους.

Οι βρικόλακες των θρύλων και των παραμυθιών επιτίθενται μετά την δύση του ηλίου. Οι βρικόλακες του χιτλερισμού οργιάζουν συνήθως τα Σαββατοκύριακα και μέρα μεσημέρι.

Έτσι και το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε, είχαμε  καταιγισμό απρέπειας   από τους δύο σεσημασμένους  ανάγωγους της Γερμανικής κυβέρνησης.

Πρώτος και με διαφορά ο αμετροεπής κος Σόϊμπλε, ο οποίος δεν δίστασε να κατηγορήσει για αχρειότητα όλους συλλήβδην τους πολιτικούς της Ελλάδας και για κακώς εννοούμενο αναρχισμό σύσσωμο τον αναξιοπαθούντα ελληνικό πληθυσμό.

«Οι Έλληνες πολιτικοί δεν θέλουν να κυβερνήσουν και οΕλληνικός λαός δεν θέλει να κυβερνηθεί», είπε ο ανεκδιήγητος  λογιστής του Δ΄Ράιχ.

Στη διάλεκτο των Βησιγότθων αυτά μπορεί να θεωρούνται ευφυολογήματα. Στην πολιτισμένη Ευρώπη όμως ισοδυναμούν με διπλωματική βαρβαρότητα και στην ελληνική γλώσσα μεταφράζονται ως ύβρεις.

Διότι λαός που δεν θέλει να κυβερνηθεί παύει να είναι σύνολο εν κοινωνία βιούντων  προσώπων και συνιστά συμπτωματικό άθροισμα άξεστων και αντικοινωνικών ατόμων. 

Και «πολιτικός που δεν θέλει να κυβερνήσει» είναι τουλάχιστον αχρείος. Διότι οι πολιτικοί είναι χρήσιμοι όταν προσφέρουν τις κυβερνητικές υπηρεσίες για τις οποίες εκλέγονται και αμείβονται. Όταν δεν το κάνουν είναι άχρηστοι. Κοινώς αχρείοι…

Μερικές ώρες αργότερα επανέλαβε την ναζιστική του αντίληψη ότι οι χώρες της Ευρώπης (εκτός Γερμανίας) θα πρέπει να  τεθούν υπό τον έλεγχο ειδικών επιτροπών, ώστε να εξασφαλίζεται η δημοσιονομική τους πειθαρχία. (Τουτέστιν να διευκολύνεται η ληστρική επιδρομή των Γερμανικών πολυεθνικών).

Οι δύο δηλώσεις  μπορεί να μοιάζουν άσχετες μεταξύ τους, αλλά στην πραγματικότητα έχουν μια στενή εσωτερική διασύνδεση.

Διότι, όπως γνωρίζουν και οι πρωτοετείς  φοιτητές της νομικής, σύμφωνα με την διεθνώς κρατούσα αντίληψη κάθε κράτος συνίσταται σε μια διαρκή σε νομικό πρόσωπο οργάνωση λαού, μονίμως εγκατεστημένη σε ορισμένη χώρα  και ασκούσα αυτοδύναμη εξουσία.

 Εάν ο λαός δεν θέλει να κυβερνηθεί αυτομάτως χάνει την διαρκή του οργάνωση, τοιουτοτρόπως παύει να διαθέτει την οιονεί νομική του προσωπικότητα και συνακόλουθα την κρατική του υπόσταση και την με αυτήν στενώς συνδεομένη κυριαρχία του.  

 Ένας τέτοιος λοιπόν λαός, όπου επιπροσθέτως το πολιτικό  του προσωπικό είναι ουσιαστικά ανίκανο να ασκήσει επιτυχώς τα κυβερνητικά του καθήκοντα,  προφανώς δεν δικαιούται εθνικής κυριαρχίας και μπορεί να είναι το ιδανικό θύμα των νεόκοπων αποικιοκρατών.

Και «στο καπάκι» μας προέκυψε και ο έτερος «ιδιόρρυθμος» υπουργός Εξωτερικών της φίλης χώρας, ο κος  Βεστερβέλε, ο οποίος απεφάνθη με ύφος σαράντα καρδιναλίων ότι για την χώρα του δεν υπάρχει πλέον θέμα πολεμικών αποζημιώσεων.

Φυσικά, όπως εξελίσσονται τα πράγματα, θα πρέπει να ήμαστε και ευχαριστημένοι που οι απόγονοι του Χίτλερ μας επιτρέπουν να ζούμε στην ευρωπαϊκή ήπειρο και να μολύνουμε τον αέρα που αναπνέει η αρεία φυλή τους!!!

Επειδή ανεξάρτητα από την αλαζονεία των Χιτλερικών επιγόνων η Γηραιά ήπειρος και όχι μόνον αυτή, διαθέτει ένα διεθνές δίκαιο και μια διεθνή δεοντολογία και διπλωματική τάξη, η  πολιτική ηγεσία οποιασδήποτε άλλης χώρας εδέχετο παρόμοιες λεκτικές επιθέσεις θα είχε  ανταπαντήσει με την δέουσα σκληρότητα.

Ακούσατε μέχρι στιγμής να ψελλίζουν έστω κάτι οι κατά τον κο Σόϊμπλε «αχρείοι» που συναπαρτίζουν το κυβερνητικό πολιτικό προσωπικό της Ελλάδας;

Προς το παρόν απόλυτη σιγή ασυρμάτου. 

Οι λαλίστατοι στο εσωτερικό αρχηγίσκοι καθίστανται συστηματικά άφωνοι απέναντι σε κάθε είτε εκ Δυσμών είτε εξ Ανατολών πρόκληση και ύβρι.

Δεν φταίει επομένως κατά περίπτωση ο κάθε κος Σόϊμπλε ή ο κάθε  Τούρκος κυβερνήτης φρεγάτας, αλλά η οσφυοκαμψία και η ατολμία των εκάστοτε Ελληνικών κυβερνήσεων.

Η κυβέρνηση Βενιζέλου – Σαμαρά και ο εκλεκτός τους κος Παπαδήμος, μπορεί όπως τους αρέσει να αυτοαποκαλούνται, να είναι «ειδικού σκοπού», αλλά θα πρέπει επί τέλους να αντιληφθούν και να το μεταφέρουν στους  ένθεν κακείθεν άσπονδους «φίλους», «εταίρους» και «συμμάχους» ότι ο Ελληνικός λαός δεν είναι «με ειδικές ανάγκες», όπως θέλουν να τον παρουσιάζουν.

Οφείλει επομένως οι κ.κ Υπουργοί Οικονομίας και εξωτερικών να απαντήσουν αρμοδίως και αμελλητί στους αυθαδέστατους Γερμανούς ομολόγους τους ως προς μέν τις δηλώσεις του κου Σόϊμπλε ότι:

Α. Οι λαοί του πολιτισμένου Ευρωπαϊκού νότου προσπάθησαν επί αιώνες να εκπολιτίσουν τα πέραν των Άλπεων βαρβαρικά φύλα, αλλά ούτε η Γερμανική πνευματική  ηγεσία παρά την βαθειά επιρροή που δέχθηκε από την ελληνορωμαϊκή φιλοσοφία κατάφερε να τους διαπαιδαγωγήσει, ούτε η Γερμανική πολιτική ελίτ δέχθηκε διαχρονικά να εκπολιτισθεί.

Β. Ότι το μοντέλο τυραννίας το οποίο οραματίζεται είχε από αρχαιοτάτων χρόνων εφαρμοσθεί από τους Έλληνες, όπου οι μεν Αθηναίοι φρόντιζαν να εγκαθιστούν δημοκρατικά πολιτεύματα στα μέλη της Αθηναϊκής Συμμαχίας, οι δε Σπαρτιάτες επέβαλλαν φίλα προσκείμενα προς αυτούς  αριστοκρατικά καθεστώτα στις πόλεις της Πελοποννησιακής Συμπολιτείας.   

Κακέκτυπο αυτών των προτύπων υπήρξαν τα τυραννικά Κυβερνεία, που επέβαλαν στις απανταχού αποικίες οι απολυταρχικοί ηγεμόνες των μεσαιωνικών κρατών της Δυτικής Ευρώπης, που εξυπηρέτησαν ληστρικές εμπορικές σκοπιμότητες και εξέλειπαν πλέον κακήν κακώς τον περασμένο αιώνα.

Αυτό λοιπόν το μοντελάκι, που προσπάθησε ανεπιτυχώς να αναβιώσει δια της βίας ο τρισκατάρατος Αδόλφος Χίτλερ δεν πρόκειται να γίνει ανεκτό ούτε στην Ελλάδα, ούτε σε κανένα πολιτισμένο λαό της Ευρώπης.

Στις δε δηλώσεις του «ιδιόρρυθμου» κου Βεστερβέλε ότι ούτε τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας  υπόκεινται σε οποιουδήποτε  είδους παραγραφή (όπως προσφυώς επισημαίνει οηρωϊκός  Μανώλης Γλέζος), ούτε οι εγκληματίες πολέμου νομιμοποιούνται να εκδίδουν οι ίδιοι συγχωροχάρτια για τις θηριωδίες τους…