ΕΚΛΟΓΕΣ: Πανηγύρι της Δημοκρατίας ή πανηγυρική αποδοκιμασία των κομματικών επιτελείων;

Οι επαναληπτικές εκλογές ολοκλήρωσαν το ράπισμα, που επεφύλαξε το εκλογικό σώμα στο αναχρονιστικό και απαξιωμένο πολιτικό προσωπικό της χώρας.

Μια ηχηρή κατακραυγή που δεν αφορά το πολιτικό σύστημα, όπως τεχνηέντως προσπαθούν να μας πείσουν οι συνήθεις δημοσιογραφικές και πολιτικές «παρεούλες» των τηλεοπτικών πάνελ, αλλά πρωτίστως και κυρίως τις καθολικά αναξιόπιστες κομματικές ηγεσίες από το ΠΑΣΟΚ κα την ΝΔ μέχρι το ΛΑΟΣ, τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ.

Για όσους αφελώς το αγνοούν και όσους δολίως προσποιούνται ότι δεν το καταλαβαίνουν πολιτικό σύστημα είναι η Προεδρευομένη Κοινοβουλευτική μας Δημοκρατία και ουδείς μπορεί να ισχυρισθεί ότι οποιοσδήποτε εκλογέας είτε συμμετέχων είτε απέχων από τις πρόσφατες εκλογές επιθυμεί την αντικατάσταση του Δημοκρατικού Πολιτεύματος από κάποιο άλλο.

Το μήνυμα της αποχής, αλλά και οι κατ’ ιδίαν επιλογές όσων προσήλθαν, ήταν ότι οι πολίτες αποστρέφονται τον τρόπο με τον οποίον ασκείται η εξουσία και πολιτεύονται τα παραδοσιακά κόμματα και το κατεστημένο πολιτικό προσωπικό της χώρας.

Είναι επίσης προφανές ότι το ράπισμα είναι τόσο ισχυρό, που έχει οδηγήσει σε πανικό και πλήρη σύγχυση τις χρεωκοπημένες κομματικές ηγεσίες, οι οποίες μη βρίσκοντας τρόπο να το δικαιολογήσουν στους οπαδούς τους, προσπαθούν να το διαχειρισθούν με παρωχημένες επικοινωνιακές συνταγές.

Έτσι ο κος Παπανδρέου σοκαρισμένος από το έλλειμμα δημοκρατικής νομιμοποίησης ανακάλυψε όψιμα την ανάγκη πολιτικών και κοινωνικών συμμαχιών.

Ο κος Σαμαράς σοκαρισμένος από την απώλεια παραδοσιακών «κάστρων» και μη βρίσκοντας σωσίβιο σε κανένα από τα συνήθη κριτήρια (αριθμός ψήφων, ποσοστό, αριθμός Δημάρχων κ.λ.π), ανακάλυψε στο παρά πέντε των μετεκλογικών του τηλεοπτικών δηλώσεων το ανύπαρκτο συγκριτικό κριτήριο των πάλαι ποτέ … νομαρχιών.

Σύμπαν δε το κατεστημένο πολιτικό προσωπικό προσπαθεί απεγνωσμένα να μας πείσει ότι τουλάχιστον ένα κόμμα, το ΚΚΕ, βγήκε κερδισμένο από αυτή την εκλογική διαδικασία.

Αυτή η σπουδή για επίδειξη πολιτικής μεγαλοψυχίας, όπου όλα τα υπόλοιπα κόμματα παρουσιάζουν αυτή την παράδοξη υπέρ του ΚΚΕ σύμπτωση αποτίμησης του εκλογικού αποτελέσματος δεν είναι ούτε άδολη, ούτε φυσικά αληθής.

Η προφανής σκοπιμότητά τους είναι να περισώσουν την χαμένη τιμή του συνόλου των κομματικών ηγεσιών παρουσιάζοντας ότι τουλάχιστον ένα κόμμα (και μάλιστα το πλέον παραδοσιακό) είχε αύξηση του ποσοστού του, άρα δεν χρεοκόπησε γενικά ο πολιτικός θίασος αλλά περιστασιακά σημείωσαν κάμψη δημοφιλίας μερικοί πρωταγωνιστές του.

Αλλά επειδή διαισθάνομαι ότι κάποιοι φίλοι έχουν ήδη αρχίσει να δυσανασχετούν με τις εκτιμήσεις μου, ας κάνουμε μια επισκόπηση στα πραγματικά περιστατικά.

Η αποχή υπήρξε πρωτοφανής την πρώτη Κυριακή. Πιο ήταν το κίνητρο των απεχόντων; Προφανώς η απόρριψη των υποψηφίων συνδυασμών, που προερχόταν κυρίως από την αναξιοπιστία των κομμάτων, που τους υποστήριζαν.

Την δεύτερη Κυριακή η αποχή εκτροχιάσθηκε. Γιατί; Διότι πλέον στις πλείστες των περιοχών η αναμέτρηση περιορίσθηκε μεταξύ κομματικών υποψηφίων των δύο κομμάτων εξουσίας, τα οποία έχουν και το μεγαλύτερο έλλειμμα αξιοπιστίας. Εκεί όπου κατάφεραν να παραμείνουν στο παιχνίδι ανεξάρτητες υποψηφιότητες η προσέλευση ήταν μεγαλύτερη, γεγονός που ενισχύει το συμπέρασμα ότι οι πολίτες δεν επιθυμούν την αλλαγή του πολιτικού συστήματος, αλλά την αλλαγή του τρόπου, που πολιτεύονται οι πρωταγωνιστές του.

Σοβαρότητα, ειλικρίνεια, εντιμότητα, διαφάνεια, δικαιοσύνη, ισονομία είναι τα απλά και αναγκαία χαρακτηριστικά στοιχεία της Προεδρευομένης Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας, τα οποία έχει θέσει εκ ποδών το πολιτικό κατεστημένο υποβαθμίζοντας απαράδεκτα την πολιτική λειτουργία και προκαλώντας την απογοήτευση, την οργή και την απελπισία του μέσου πολίτη.

Στην κοινοβουλευτική Δημοκρατία οι εκλογές αποτελούν μια οιονεί πολιτειακή σύμβαση έργου. Υπάρχει η προεκλογική περίοδος (το στάδιο των διαπραγματεύσεων) και η ημέρα των εκλογών όπου διά της ψήφου ολοκληρούται η σύναψη της εν λόγω πολιτειακής συμβάσεως. Όταν ο ένας των συμβαλλομένων (ο πολιτικός (ήτοι το κόμμα-η κομματική ηγεσία) αναδεικνύεται καθ’ έξιν και κατ’ επάγγελμα αναξιόπιστος, τότε και ο έτερος των συμβαλλομένων (ο ψηφοφόρος) απαξιοί να προσέλθει στο «ραντεβού» προς κατάρτιση της συμβάσεως. Τόσο απλό είναι αυτό το θέμα.

Και πριν αλέκτωρ λαλήσει τρις ήρθε η φυγή και του τελευταίου υπόπτου για την εγκληματική δραστηριότητα της ΖΗΜΕΝΣ, που επέτεινε την ηθική απαξίωση των εμπλεκομένων στο σκάνδαλο κομμάτων.

Τι έχουν να απαντήσουν οι αξιότιμοι Υπουργοί Δικαιοσύνης και Προστασίας του Πολίτη στον Έλληνα φορολογούμενο-ψηφοφόρο για το νέο αυτό φιάσκο, που εξ αντικειμένου ευνοεί την συγκάλυψη του πολύκροτου οικονομικού σκανδάλου;

Τι άλλο έδειξαν τα αποτελέσματα του δεύτερου γύρου;

Όπου αναμετρήθηκαν αμιγώς κομματικοί υποψήφιοι με υποψηφίους ευρύτερης βάσεως ή ανεξάρτητους, ηττήθηκαν οι κομματικοί υποψήφιοι. Αυτό ισχύει απολύτως στις περιπτώσεις των Δήμων Αθήνας, Θεσσαλονίκης, Πάτρας κ.λ.π. Ισχύει ακόμη και στις περιπτώσεις των περιφερειών Αττικής και Κεντρικής Μακεδονίας όπου δύο αμιγώς κομματικοί υποψήφιοι (Κικίλιας και Μπόλαρης) ηττήθηκαν από δύο αντιπάλους (Σγουρός, Ψωμιάδης) οι οποίοι διέθεταν μεν κομματικές ταυτότητες, αλλά κατάφεραν να πείσουν ότι προτάσσουν τα αυτοδιοικητικά των κομματικών συμφερόντων.

Και τέλος «η μαγική εικόνα» της περιβόητης νίκης του ΚΚΕ δεν μπορεί να ακυρώσει μια πολύ απλή αριθμητική πραγματικότητα.

Σε αυτές τις εκλογές παρά την υποτιθέμενη αύξηση των δυνάμεών του το ΚΚΕ με την απομονωτική τακτική του δεν κατάφερε να εκλέξει κανένα Δήμαρχο, σε αντίθεση με τις εκλογές του 2006, οπότε είχε ακολουθήσει πολιτική κατά τόπους συνεργασιών και είχε εκλέξει αρκετούς.

Τι είδους λοιπόν νίκη είναι αυτή όπου η διασπαστική πολιτική της ηγεσίας του ΚΚΕ κατάφερε να μετατρέψει την δεύτερη Κυριακή τις περισσότερες περιοχές σε εσωτερικό ντέρμπυ των δύο κομμάτων εξουσίας με αποτέλεσμα να παραδοθούν όλοι οι Δήμοι στους λεγόμενους «συνεταίρους του δικομματισμού», που υποτίθεται ότι αντιμάχεται αυτό το κόμμα;

Συμπέρασμα:

Το αίτημα της αποχής είναι η εξυγίανση του πολιτικού συστήματος διά της αλλαγής κομματικών ηγεσιών και της άμεσης απόσυρσης του πολιτικού προσωπικού παλαιοκομματικής αντίληψης, που ευθύνονται για την σήψη των θεσμών και την συνολική παρακμιακή τροχιά της χώρας.

Το ίδιο αίτημα σηματοδοτούν και όσοι προσήλθαν στις κάλπες εκδηλώνοντας την προτίμησή τους σε ανεξάρτητους και ευρύτερης στήριξης υποψηφίους και επιβάλλοντας απρόβλεπτες από τις δημοσκοπήσεις ανατροπές στους μεγάλους δήμους της χώρας και όχι μόνον σ' αυτούς.

Η σαφής εντολή του συνόλου του εκλογικού σώματος είναι η ενότητα και η συνεργασία των πολιτικών δυνάμεων.

Ενότητα της αριστεράς για να διαδραματίσει το ρόλο που ιστορικά της αναλογεί.

Ανάπτυξη πολιτικών συνεργασιών και επιδίωξη πλατιών κοινωνικών συναινέσεων από την Κυβέρνηση για την έξοδο της χώρας από την κρίση.

Η λύση του δράματος της ελληνικής αριστεράς δεν φαίνεται να είναι κοντά, αφού αν κρίνουμε από τις πρώτες αναλύσεις του ΚΚΕ, τα αποτελέσματα των εκλογών μάλλον θα ενισχύσουν την αλαζονεία και την αυταρέσκεια της ηγετικής του ομάδος, με αποτέλεσμα τη συνέχιση της διασπαστικής του πολιτικής.

Ο κος Πρωθυπουργός έστω και καθυστερημένα φαίνεται να κατάλαβε ότι η εποχή δεν προσφέρεται για «μοναχικούς καβαλάρηδες».

Το μέλλον όμως θα δείξει αν κατανοεί ορθώς τα σημεία των καιρών.

Διότι αν στο διάγγελμά του αναφέρθηκε σε πολιτικές συναινέσεις εννοώντας συνεργασία με το ΛΑΟΣ ή τα κομματικά «απορρίμματα» της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ, ή αν με τον όρο ευρύτερες κοινωνικές συμμαχίες αναφέρεται στην συναίνεση του κου Μίχαλου και της Ένωσης Ελληνικών Τραπεζών, τότε προφανώς το χάσμα που έχει δημιουργηθεί ανάμεσα στον λαό και το κυβερνών κόμμα δεν προβλέπεται να περιορισθεί.

Όσο για τον κο Σαμαρά, απλά απέδιξε ότι έιναι ένας "κακός μαθητής", που αρέσκεται συνεχώς να γυρίζει σελίδες χωρίς να έχει διαβάσει τις προηγούμενες...

Και βεβαίως αν στο βωμό της καλλιέργειας συναινετικού κλίματος με την ΝΔ θα πρέπει στις επόμενες μέρες να θυσιασθεί η διαλεύκανση των σκανδάλων (όπως προοιωνίζεται η φυγή του μεγαλοστελέχους της ΖΗΜΕΝΣ) τότε η υποτιθέμενη συναίνεση θα επιτείνει την αναξιοπιστία του πολιτικού κόσμου και θα εντείνει την κοινωνική δυσαρέσκεια.

ΕΚΛΟΓΕΣ ΓΑΡ ΕΓΓΥΣ…

Σε πείσμα όλων των εκλογομαγειρείων και των επικοινωνιακών επιτελείων (της ελεεινής μορφής) τα αποτελέσματα ήταν τόσο ξεκάθαρα και οι πολίτες τόσο υποψιασμένοι, που ουδείς καλοθελητής μπορεί αυτή τη φορά να παρουσιάσει την νύχτα μέρα και να βαφτίσει την ήττα νίκη.

Μπορεί το δίλλημα του κου Παπανδρέου να απέτρεψε τα χειρότερα για τα δύο κόμματα εξουσίας και να βελτίωσε αισθητά την εκλογική βιτρίνα των κομμάτων της ήσσονος αντιπολίτευσης, αποτρέποντας μεγάλες μάζες ψηφοφόρων να προσέλθουν στην κάλπη. Όμως είναι πασίδηλο ότι οι Έλληνες πολίτες απέρριψαν συνολικά το κατεστημένο πολιτικό προσωπικό όλων των ιδεολογικών αποχρώσεων και είναι μαθηματικώς βέβαιο ότι όλα ανεξαιρέτως τα κόμματα της Βουλής απώλεσαν τεράστιο αριθμό ψηφοφόρων πέραν της προ πολλού χαμένης αξιοπιστίας τους.

Με απλά λόγια με το σύνθημά του «καθαρή νίκη ή εκλογές» το μόνο που κατάφερε ο Πρωθυπουργός ήταν να διασώσει τους υποψηφίους των κοινοβουλευτικών κομμάτων από την επέλαση των ανεξαρτήτων και να βελτιώσει την εικόνα των ποσοστών τους. Εικόνα όμως εντελώς πλασματική, αφού ως γνωστόν τα κομματικά ποσοστά κινούνται αντιστρόφως ανάλογα με τα ποσοστά συμμετοχής.

Όσο μικρότερος είναι ο αριθμός των εγκύρως ψηφισάντων, τόσο μεγαλύτερο είναι το ποσοστιαίο ειδικό βάρος της ψήφου.

Η πραγματικότητα λοιπόν για όλα τα κοινοβουλευτικά κόμματα είναι πολύ ζοφερότερη από αυτήν που προσπαθούν να παρουσιάσουν οι πολιτικοί αρχηγοί αποσιωπώντας τα απόλυτα μεγέθη των ψήφων και κρυπτόμενοι πίσω από τη σοφιστεία των ποσοστών.

Όχι μόνο το κυβερνών κόμμα και η ΝΔ, των οποίων οι απώλειες είναι κραυγαλέες, αλλά ακόμα και το ΚΚΕ, που πανηγυρίζει για την δήθεν αύξηση της εκλογικής του δύναμης επικαλούμενο την άνοδο του ποσοστού του, έχουν άπαντες στην πραγματικότητα υποστεί δραστική μείωση του αριθμού των ψηφοφόρων τους.

Ας πάρουμε λοιπόν ένα απλό παράδειγμα για να αντιληφθούν επί τέλους τα επικοινωνιακά επιτελεία των κομμάτων ότι οι πολίτες αυτής της χώρας είναι ικανοί να αναλύουν επαρκώς και ασφαλώς τα εκλογικά αποτελέσματα και επομένως κάθε φορά που προσπαθούν να τους εμπαίζουν, το μόνο που επιτυγχάνουν είναι να πλήττουν την αξιοπιστία των κομματικών τους ηγεσιών.

Ας δούμε την περίπτωση του ΚΚΕ.

Ας πάρουμε τον Δήμο Αθηναίων, όπου ο κος Σοφιανός με καταμετρημένο το 93,7% των ψήφων «επέτυχε» το «εντυπωσιακό» ποσοστό του 13,7% (24.775 ψήφοι).

Φαινομενικά πρόκειται για σημαντική επιτυχία, αφού στις μεν βουλευτικές εκλογές του 2009 και στις δημοτικές του 2006 τα ποσοστά ήταν 9,53% και 8,77% αντίστοιχα. Όμως τα φαινόμενα απατούν, διότι σ’ αυτές τις εκλογές το ΚΚΕ δεν αναμένεται να ξεπεράσει τις 26.000 ψήφους, ενώ στις βουλευτικές του 2009 είχε λάβει 29.135 ψήφους (με ποσοστό συμμετοχής 74,97%) και στις δημοτικές του 2006 είχε λάβει 24.169 ψήφους (με ποσοστό συμμετοχής τότε 57,77%).

Ενώ λοιπόν συγκρίνοντας ποσοστά η ηγεσία του ΚΚΕ προσπαθεί να μας πείσει ότι πέτυχε μια αύξηση της τάξεως του 30% σε σχέση με το 2009 και του 36% σε σχέση με το 2006, στην πραγματικότητα συγκριτικά με το 2009 οι ψηφοφόροι του κόμματος μειώθηκαν κατά 10%(απώλεια 3.000 ψήφων), ενώ σε σχέση με το 2006 η περιβόητη αύξηση είναι μερικές εκατοντάδες ψήφοι. (Όλα αυτά χάριν της μεγαλειώδους αποχής).

Αν λάβουμε λοιπόν υπ’ όψιν ότι οι ψηφοφόροι αυτού του κόμματος δεν διανοούνται να απόσχουν από τις εκλογές και ότι τα τελευταία πέντε χρόνια τα λαϊκά στρώματα υπέστησαν πρωτοφανή υποβάθμιση του βιοτικού τους επιπέδου, οδηγούμαστε αβίαστα στο συμπέρασμα ότι και το ΚΚΕ εισέπραξε κατ’ ουσίαν αμέριστη την αποδοκιμασία του εκλογικού σωματος.

Παρακολουθώντας λοιπόν ένα ένα τους πολιτικούς αρχηγούς να προσπαθούν με τις δηλώσεις τους χθες το βράδυ να παρουσιάσουν εαυτούς δικαιωμένους και τα κόμματά τους νικητήρια και τροπαιοφόρα μετά από αυτά τα δεινά εκλογικά αποτελέσματα, είναι βέβαιο ότι όλοι οι ψηφοφόροι αισθάνθηκαν πλήρως απογοητευμένοι και ανεξαιρέτως μετανοιωμένοι. Οι μεν διότι ξεγελάσθηκαν και τους ξαναψήφισαν, οι δε διότι επείσθησαν να μην προσέλθουν στην κάλπη χάνοντας έτσι μια καλή ευκαιρία να τους καταψηφίσουν.

Όσο όμως και αν προσπαθούν για λόγους κατανοητής πολιτικής σκοπιμότητας να εξωραΐσουν την κατάσταση, η πραγματικότητα είναι εύκολα μετρίσιμη και οφθαλμοφανής.

Σύμπασες οι πολιτικές ηγεσίες με το λοιπό πολιτικό κατεστημένο έχουν απολέσει την αξιοπιστία τους και γι’ αυτό το εκλογικό σώμα είτε απαξιεί να κάνει τον κόπο να προσέλθει στην κάλπη είτε αναζητά διέξοδο σε ανεξάρτητες προσωπικότητες ή εκτός παραδοσιακών κομμάτων προοδευτικές συλλογικότητες.

Η αύξηση των ψήφων της ευρύτερης πέραν του ΚΚΕ αριστεράς, που ξεπέρασε το 10% πανελλαδικά και σε ορισμένες περιπτώσεις και το 20%(συνυπολογίζοντας κεντροαριστερές ανεξάρτητες υποψηφιότητες) επιβεβαιώνει στην πράξη την προβλεφθείσα αριστεροποίηση του εκλογικού σώματος, ο ρυθμός της οποίας αναμένεται να ενταθεί το επόμενο διάστημα, όσο η μάστιγα της οικονομικής δυσπραγίας θα επεκτείνεται πληθυσμιακά.

Για την παραδοσιακή λοιπόν αριστερά το απλό και ξεκάθαρο μήνυμα είναι ότι οι σημερινές ηγεσίες έχουν κλείσει τον ιστορικό τους κύκλο. Τόσο το ΚΚΕ όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ έχουν ανάγκη από την ανάδειξη νέων στελεχών σε ηγετικούς ρόλους, που θα διαθέτουν την ευρύτητα της σκέψης και την στοιχειώδη ωριμότητα να προχωρήσουν σε ενωτικές πρωτοβουλίες, που θα εμπνεύσουν τους πολίτες προσφέροντάς τους όραμα, ελπίδα και προοπτική. Είναι πλέον ή βέβαιο ότι μια ενιαία πολιτική έκφραση της αριστεράς υπό τις παρούσες συνθήκες δεν θα περιοριζόταν απλώς στο ποσοτικό άθροισμα των αριστερών ψήφων, αλλά έχοντας χαρακτήρα ποιοτικού άλματος θα μπορούσε να απογειώσει τα πραγματικά ποσοστά της στο εκλογικό σώμα.

Το σαφές μήνυμα των χθεσινών εκλογών προς την Κυβέρνηση εάν θέλει να ανακάμψει εκλογικά είναι να ανακρούσει πρύμναν και να επιστρέψει σε ανθρωποκεντρικές πολιτικές, σαν αυτές, που ιστορικά ευαγγελίσθηκε το ΠΑΣΟΚ από το 1974 μέχρι το 2009.

Το σαφές μήνυμα προς τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ είναι ότι το κόμμα του ιστορικά και αυτός ο ίδιος προσωπικά κατάφεραν να κερδίσουν μεγάλες μάχες, όταν και όποτε στηρίχθηκαν στις προοδευτικές δυνάμεις αυτού του τόπου και επέτυχαν έστω και πρόσκαιρα (έστω στη βάση αν όχι στην κορυφή) συμμαχίες με την ευρύτερη αριστερά. Όπως κατ’ αναλογίαν η ΝΔ κατάφερνε να κερδίζει τις εκλογές όποτε επετύγχανε διείσδυση στο «μεσαίο χώρο».

Συνεπώς αλλαγή πολιτικής και αναζήτηση συμμαχιών με την ευρύτερη αριστερά είναι αναγκαίος όρος για τη επιβίωση της Κυβέρνησης, η οποία απέτυχε να κερδίσει την πολυπόθητη νομιμοποίηση από την πρόσφατη εκλογική διαδικασία και είναι βέβαιο ότι η διάσταση της με το εκλογικό σώμα θα επιδεινωθεί στο αμέσως επόμενο διάστημα αν συνεχισθεί ο στασιμοπληθωρισμός, οι απολύσεις και τα ατελέσφορα φοροεισπρακτικά μέτρα.

Και κάτι ακόμα.

Για να μπορέσει το ΠΑΣΟΚ να επιτύχει τις αναγκαίες ευρύτερες λαϊκές συναινέσεις θα πρέπει ο κος Παπανδρέου να περιθωριοποιήσει εδώ και τώρα κάποια πολύ συγκεκριμένα στελέχη, που φρόντισαν μεθοδικά να ανεγείρουν αναχώματα προς τα αριστερά του Κινήματος και οι οποίοι τις τελευταίες εβδομάδες επιδίωξαν με σειρά κυνικών, αλαζονικών και υπερφίαλων δηλώσεων να εξοργίσουν το εκλογικό σώμα, πιθανώς επενδύοντας όχι στην επιτυχία, αλλά στην εκλογική συντριβή του ΠΑΣΟΚ και προσωπικά του ίδιου του Πρωθυπουργού.

Ο νοών νοείτω, διότι το αληθές νόημα του εκλογικού αποτελέσματος δεν είναι, όπως όλοι θα θέλαμε, ότι απομακρύνθηκε το ενδεχόμενο των πρόωρων εκλογών, αλλά μάλλον ότι οι εκλογές γαρ εγγύτερον…