Τώρα που ο ουρανός ξαναβρέχει ευκαιρίες οι αγρότες θα απομονώσουν αυτούς, που επιχειρούν να τους ξανακρατήσουν ομπρέλα…(β΄μέρος)

Γράφαμε λοιπόν τις προάλλες, κατά την έναρξη των «αγροτικών κινητοποιήσεων» για την απώλεια της μοναδικής ευκαιρίας ανασυγκρότησης του αγροτικού τομέα, που πρόσφερε πριν από τριάντα περίπου χρόνια η ολοκληρωμένη στρατηγική πρόταση του Ανδρέα Παπανδρέου.

Στο δεκαήμερο, που πέρασε αποφύγαμε συνειδητά να δώσουμε τη συνέχεια εκείνης της ανάρτησης, όπως είχαμε υποσχεθεί, ελπίζοντας ότι αυτοί, που κινούν τα νήματα των δήθεν αγροτικών διεκδικήσεων θα υποκύψουν έγκαιρα στη φωνή της συνείδησης ή τουλάχιστον της λογικής.
Δυστυχώς η ελπίδα μας αυτή δεν επιβεβαιώθηκε.
Αντίθετα παρακολουθούμε όλες αυτές τις ημέρες, μια κλιμάκωση της τηλεοπτικής ρητορείας εντελώς ασύμμετρη με τον προϊόντα εκφυλισμό των αγροτικών αγώνων, την ουσιαστική δυσφήμιση του αγροτικού κλάδου και την υπονόμευση κάθε αληθινής προσπάθειας σοβαρής αντιμετώπισης του αγροτικού ζητήματος.

Όσοι έχουν λίγο «χιόνι» στα μαλλιά και παρακολουθούν το αγροτικό ζήτημα χωρίς ιδιοτέλεια και υστεροβουλία, γνωρίζουν ότι συγκεκριμένα πολιτικά κόμματα, συγκεκριμένα κατεστημένα συμφέροντα με την βοήθεια συγκεκριμένων αγροτοπατέρων και πολύ συγκεκριμένων δημοσιογραφικών οργανισμών ανέλαβαν και εκτέλεσαν με ζήλο το σχέδιο υπονόμευσης και οριστικής κατεδάφισης του επαναστατικού προγράμματος οργάνωσης παραγωγής, διαχείρισης, τυποποίησης, διακίνησης και εμπορίας των αγροτικών προϊόντων, που επεχείρησε να εφαρμόσει ο Ανδρέας Παπανδρέου, με βασικούς πυλώνες τους Συνεταιρισμούς, την ΚΥΔΕΠ και την ΑΓΡΕΞ.
Με τις άθλιες μεθοδεύσεις τους τότε αυτοί οι πολιτικοσυνδικαλιστικοί και δημοσιογραφικοί κύκλοι, καταδίκασαν σε μαζικό ξεκληρισμό την πραγματική αγροτιά και παρέδωσαν τον αγροτικό πλούτο στα καρτέλ των βιομηχανιών τροφίμων, τους μεσάζοντες (λαχαναγορίτες και εισαγωγείς) και στους νεοτσιφλικάδες.

Είναι κοινό μυστικό ότι η εξιχνίαση κάθε εγκλήματος ξεκινάει από την αναζήτηση των κινήτρων και ο μίτος για την ανακάλυψη των δραστών είναι ο εντοπισμός των ωφελουμένων.
Η ωφέλεια, που προκύπτει από την αθλιότητα του σημερινού συστήματος διαχείρισης, συσκευασίας και εμπορίας των αγροτικών προϊόντων για τα καρτέλ και τα κυκλώματα των πάσης φύσεως μεσαζόντων είναι οφθαλμοφανή και αυτονόητα.
Αυτονόητη είναι και η διαπλοκή συγκεκριμένων μέσων μαζικής ενημέρωσης, που εμμέσως πλην σαφώς αβαντάρουν και προστατεύουν το σάπιο αυτό καθεστώς.
Ελάχιστα δυσεξήγητη, μπορεί να είναι ίσως μόνο η στάση των αγροτοπατέρων, που υποτίθεται ότι κόπτονται για τα συμφέροντα της αγροτιάς και πρωτοστατούν διαχρονικά πότε σε λάιτ και πότε σε σκληρές «αγροτικές κινητοποιήσεις».
Γιατί είναι ίσως δυσνόητο για τον άδολο και ανυποψίαστο πολίτη αυτό το ιδεολογικό αλαλούμ, που οδηγεί σε δήθεν απόλυτη ταύτιση «κομμουνιστές» και δεξιούς αγροτοπατέρες, που όλο το υπόλοιπο διάστημα υποτίθεται ότι έχουν ένα εκ διαμέτρου αντίθετο όραμα για την αγροτική «τάξη» και υπηρετούν δήθεν ριζικά αντίθετες πολιτικές.
Όπως ενδεχομένως απορεί κάθε υγιώς σκεπτόμενος ψηφοφόρος με την παράλογη αυτή σπουδή και την ασύμμετρη μαχητικότητα, απέναντι σε μια νεοσύστατη κυβέρνηση από όλους αυτούς τους ψευτοΑντύπες, ενώ είναι γνωστό ότι τα προηγούμενα πεντέμισι χρόνια οι μεν κόκκινοι καθηύδαν προκλητικά, οι δε γαλάζιοι διάλεγαν ένα ηλιόλουστο πρωϊνό για να βγάλουν μερικούς φίλους τους μονοήμερη εκδρομή στα Τέμπη, να κατέβουν αυτοί να πιούν καφέ στην Αθήνα και να γυρίσουν να τους «μαζέψουν» νωρίς το απόγευμα.
Και γιατί άραγε αφού τα προβλήματα του αγροτικού τομέα είναι δομικά και δεν επιλύονται παρά μόνο από βαθιές τομές και τολμηρές θεσμικές αλλαγές, αυτοί οι μυστήριοι συνδικαλιστές επικεντρώνονται σε αυστηρά οικονομικά αιτήματα;

Τα ερωτήματα είναι δικαιολογημένα, αλλά και οι απαντήσεις είναι απλές.
Η νέα κυβέρνηση Παπανδρέου, ευαγγελίζεται την οριστική ανασυγκρότηση του αγροτικού τομέα. Μια ανασυγκρότηση, που έχει ως άξονα την ολική επαναφορά του μικρομεσαίου αγρότη στον κυρίαρχο ρόλο εκμετάλλευσης και απόλαυσης του μόχθου του. Αυτό απαιτεί πολιτικές, που «ξεδοντιάζουν» τα καρτέλ και τους μεσάζοντες, αφήνουν άνεργους τους μεγαλοεισαγωγείς, πλήττουν τα συμφέροντα των νεοτσιφλικάδων και ξεσκεπάζουν την υπονομευτική και αδιέξοδη δράση μιας ολόκληρης γενιάς παραδοσιακών αγροτοπατέρων.

Όλα αυτά βρίσκουν προφανώς αντίθετη την ΝΔ, που συνειδητά υποθάλπει και εξυπηρετεί τα συγκεκριμένα οικονομικά συμφέροντα, αλλά συγχρόνως και το ΚΚΕ, που συστηματικά επενδύει πολιτικά στην οικονομική εξαθλίωση των λαϊκών μαζών.
Όλοι λοιπόν αυτοί οι επαγγελματίες αυτόκλητοι σωτήρες της αγροτιάς, πανικοβάλλονται στην ιδέα ότι πιθανή εφαρμογή του αγροτικού προγράμματος της κυβέρνησης θα οδηγήσει σε «συνταξιοδότηση» όλα μαζί τα οικονομικά, πολιτικά και συνδικαλιστικά τσιμπούρια, που επί δεκαετίες λυμαίνονται τον ιδρώτα και την ταξική δύναμη της ελληνικής αγροτιάς.
Να γιατί κατάφεραν να συμπήξουν αυτές τις φαινομενικά παράταιρες πολιτικο-συνδικαλιστικές συμμαχίες, να γιατί έσπευσαν να στήσουν μπλόκα προτού η κυβέρνηση ξεδιπλώσει τις πολιτικές της, προτού καν οι ίδιοι να διατυπώσουν αιτήματα.
Να γιατί εμφανίζονται αδιάλλακτοι και αρνούνται κάθε διάλογο με το αρμόδιο Υπουργείο. Να γιατί προβαίνουν σε κινήσεις πού χωρίς να εξυπηρετούν τους αγρότες, θέτουν σε άμεσο κίνδυνο την εξασθενημένη εθνική οικονομία και κυρίως πλήττουν αυτή καθεαυτή την υπόσταση της κρατικής οντότητας της Ελλάδας, όπως γίνεται με το κλείσιμο των συνόρων.
Να γιατί θέτουν αποκλειστικά μαξιμαλιστικά οικονομικά αιτήματα που a priori οδηγούν σε διαπραγματευτικό αδιέξοδο.
Να γιατί αδιαφορούν για θεσμικές αλλαγές και κατ’ ουσίαν αντιμάχονται κάθε δομική τομή, που την αντιλαμβάνονται ως απειλή των δικών τους μικροκομματικών ή οικονομικών συμφερόντων.
Γιατί απλούστατα δεν επιθυμούν τη βελτίωση της θέσης του μικρομεσαίου αγρότη, αλλά απλώς την συντήρηση του παρόντος συστήματος, που επί χρόνια τώρα τους προσφέρει τεράστια πολιτικά και προσωπικά οφέλη.
Είναι ειλικρινείς λοιπόν όταν διατυμπανίζουν ότι δίνουν «τον υπέρ πάντων αγώνα», αλλά αποκρύπτουν επιμελώς ότι πρόκειται για τον προσωπικό τους αγώνα, που έρχεται σε αντίθεση με τα συμφέροντα της φτωχής και απελπισμένης ελληνικής υπαίθρου.

Όπως ακριβώς αποκρύπτουν ότι εδώ και αρκετά χρόνια οι πλατιές αγροτικές μάζες έχουν ξεκληρισθεί και στο κάμπο έχουν κάνει την εμφάνισή τους κάποιοι νεοτσιφλικάδες, με εκατοντάδες στρέμματα αγορασμένα «κοψοχρονιά» και χιλιάδες στρέμματα νοικιασμένα αντί πινακίου φακής.
Όπως επίσης έχουν ξεφυτρώσει κάποιοι νεότευκτοι αγροτοβιομήχανοι, με «καθετοποιημένες μονάδες», που υπονόμευσαν κάθε συνεταιριστική δραστηριότητα επιδιώκοντας να εκμεταλλευτούν μόνοι τους την τυποποίηση και συσκευασία των προϊόντων της περιοχής τους. Όταν όμως προσπάθησαν να βγούν από τα όρια του νομού τους «τους έφαγαν λάχανο στη στροφή» τα καρτέλ και οι επαγγελματίες μεσάζοντες.

Είναι αυτοί οι νεοτσιφλικάδες, και οι αποτυχημένοι επίδοξοι αγροτοβιομήχανοι, που κόπτονται για επιδοτήσεις και «αγροτικά πακέτα», τύπου Χαντζηγάκη. Είναι αυτοί οι ίδιοι, που αποτελούν διαχρονικά την ταξικά ανερμάτιστη καμαρίλα των πολιτευτάδων της συμφοράς.

Δεν είναι λοιπόν ό πραγματικός πόνος για την αγροτιά, που υπαγορεύει αυτές τις παράταιρες συμμαχίες και αυτές τις προπετείς και ανυπόμονες συμπεριφορές.

Γιαυτό άλλωστε και η συντριπτική πλειοψηφία των ταπεινών και καταφρονεμένων αγροτών, οι κατατρεγμένοι «φτωχοδιάβολοι» της ελληνικής υπαίθρου απουσιάζουν συνειδητά από τα μπλόκα της οργής και του ιστορικού συμβιβασμού.

Γι αυτό παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των δημοσιογραφικών συγκροτημάτων δεν μπορεί να συγκαλυφθεί το γεγονός ότι τα τρακτέρ είναι λίγα και δεν επαρκούν για να κλείσουν τους δρόμους, πως οι ιδιοκτήτες τους είναι τόσο πολύ καλομαθημένοι, που δεν μπορούν ούτε να τα φυλάξουν από τους λωποδύτες των εθνικών οδών και ότι οι πραγματικοί αγρότες δεν έχουν καμιά διάθεση να συμμετάσχουν σε αυτό το απίθανο φιάσκο, που ούτε τους αφορά, ούτε τους αντιπροσωπεύει.

Γι αυτό εξ άλλου και η ελληνική κοινωνία αναγνωρίζει την ανάγκη ριζικών θεσμικών τομών για την πραγματική στήριξη του Έλληνα αγρότη, αλλά γυρίζει επιδεικτικά την πλάτη σε όλους αυτούς τους ανεκδιήγητους ψευτοεπαναστάτες, που με τα άκαιρα, μαξιμαλιστικά, οικονομίστικα ψευτοαιτήματα και την αδιέξοδη αδιαλλαξία τους διαστρεβλώνουν και δυσφημούν το αγροτικό κίνημα.

Είναι λοιπόν νομοτελειακά βέβαιο ότι όλοι αυτοί οι κύριοι και οι πολιτικοί και οικονομικοί πάτρωνές τους θα οδηγηθούν στο περιθώριο, γιατί απλούστατα οι καιροί έχουν αλλάξει και δεν υπάρχουν πλέον περιθώρια για παρωχημένους πολιντικαντισμούς.

Γιατί ο υγιής αγροτικός κόσμος γνωρίζει και πιστεύει ακράδαντα ότι αυτή είναι μια νέα ίσως μοναδική ευκαιρία για να βγεί από την μιζέρια της τελευταίας εικοσαετίας, για να ξαναγίνει αφέντης στο χωράφι του, για να απολαύσει το αποτέλεσμα του μόχθου του.
Γι αυτό θα συμμετάσχει απαιτητικά και κριτικά, αλλά με ανοικτό μυαλό στη διαμόρφωση των νέων δομών και θα συστρατευθεί τελικά δραστήρια στην εφαρμογή των νέων πολιτικών, που θα απαντήσουν ουσιαστικά στις νέες προκλήσεις και θα εγγυηθούν όχι μόνο την πρόσκαιρη επιβίωσή του αλλά την στοχευμένη διηνεκή βελτίωση του βιοτικού του επιπέδου και κυρίως το μέλλον των παιδιών του.

Ο κος Χατζηγάκης ξεσκεπάζει την διγλωσσία του κου Σαμαρά…

Μια γνωστή λαϊκή παροιμία λέει ότι «Από μικρό και από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια.
Ο κος Χατζηγάκης σίγουρα δεν είναι μικρός. Βεβαιώτατα ούτε τρελός είναι.
Έχει όμως κάθε λόγο ο άνθρωπος για να είναι αυτό που λέμε στην καθομιλουμένη «τρελαμένος».
Ο «τρελαμένος» είναι η περίπτωση όπου ένας καθόλα σοβαρός, αξιοπρεπής και εχέφρων άνθρωπος, εξ αιτίας ειδικών συνθηκών και περιστάσεων περιέρχεται αιφνιδίως και προσκαίρως σε κατάσταση υπερβάλλουσας ψυχοσυναισθηματικής εντάσεως με αποτέλεσμα να παρουσιάζει συμπτώματα συγχύσεως και παρορμητικών δηλώσεων και αντιδράσεων. Οπότε προφανώς και «ο τρελαμένος» διακατέχεται από τον αναγκαίο αφθορμητισμό, που χαρακτηρίζει αυτούς που χωρίς δισταγμό κατά την προαναφερθείσα παροιμία συνηθίζουν να λένε την αλήθεια χωρίς φόβο και κυρίως χωρίς επίγνωση των συνεπειών.

Φαίνεται λοιπόν ότι οι παραδοξότητες, που δημιουργεί η απρόβλεπτη καθημερινότητα, δημιουργεί τέτοιες ψυχοσυναισθηματικές εντάσεις, που είναι δύσκολο να αντέξει ακόμη και ο εμπειρότερος και ικανότερος των πολιτικών.
Διότι ποιος μπορεί να αντέξει την ψυχική αναστάτωση, που αισθάνεται ένας πολιτικός, όπου επί σειρά ετών πρωτοστατεί στις αγροτικές κινητοποιήσεις, αυτοπροβαλλόμενος ως τρακτερ(ωτός) ιππότης του Θεσσαλικού κάμπου, για μια χρονιά γίνεται υπουργός και καλείται να αντιμετωπίσει τους τρακτερ(όφρακτους) πρώην συντρόφους του και τον επόμενο χρόνο μεταπίπτει στην ταπεινή θέση του τοπικού βουλευτή, που καλείται να επιστρέψει στην περιφέρειά του με τα «αυτιά κάτω» εξ αιτίας μιας δεινής εκλογικής ήττας;
Και μάλιστα πόσο πολλαπλασίως συντριπτική για τα νεύρα του εν λόγω βουλευτή μπορεί να είναι η στάση του κόμματός του, το οποίο όχι απλώς δεν υπερασπίζεται το κυβερνητικό του έργο, αλλά αντιθέτως αποστασιοποιείται επιδεικτικά από αυτό, καταλογίζει σφάλματα χειρισμών στον δύσμοιρο πρώην υπουργό και το χειρότερο ο αρχηγός αποδοκιμάζει δημοσίως το κλείσιμο των δρόμων από τους αγρότες.
Όλα αυτά είναι πάρα πολλά για να μην δημιουργήσουν ψυχολογικό πρόβλημα σε οποιονδήποτε θνητό.

Έτσι ο κος Χατζηγάκης μέσα σε εικοσιτέσσερις μόλις ώρες, πιεζόμενος έτι πλέον από τη βάσανο των δημοσιογραφικών ερωτήσεων, προχώρησε σε δύο αλλεπάλληλες δημόσιες δηλώσεις ιδιαίτερου ενδιαφέροντος για τον εθνικά ανεύθυνο τρόπο, που χειρίζεται το αγροτικό πρόβλημα η ηγεσία της ΝΔ.
Στην πρώτη δημόσια τοποθέτηση του ο κος Χατζηγάκης τοποθετήθηκε ευθαρσώς υπέρ των μπλόκων και των αποκλεισμών δηλώνοντας ότι αυτός δεν παίρνει θέση στον τρόπο, που αναπτύσσονται οι κοινωνικοί αγώνες και όταν ρωτήθηκε για την επίσημη θέση του κόμματός του κατά των μπλόκων απάντησε ότι «η ΝΔ έχει μια άποψη και εκείνος μια άλλη».
Το ίδιο απόγευμα όμως, προφανώς ευρισκόμενος υπό το βάρος αφόρητης ψυχοσυναισθηματικής πίεσης δήλωσε ότι «βρίσκεται στην πρώτη γραμμή του αγώνα που δίνει η ΝΔ με τη νέα της ηγεσία και, συνεπώς, δεν θα εξέφραζε ποτέ απόψεις που να έρχονται σε αντίθεση με τις θέσεις του κόμματος».

Φαινομενικά οι δύο δηλώσεις παρουσιάζονται αντιφατικές.
Σύμφωνα με την πρώτη ο κος Χατζηγάκης έχει αντίθετη άποψη από την ΝΔ γιατί εκείνος υποστηρίζει τη μορφή οποιαδήποτε μορφή πάλης επιλέγουν οι αγρότες (εν προκειμένω τα μπλόκα και τους αποκλεισμούς δρόμων και συνόρων)ενώ η ΝΔ τα αποδοκιμάζει.
Σύμφωνα με την δεύτερη δήλωση ο κος Χατζηγάκης ταυτίζεται με την κομματική γραμμή.
Είναι λοιπόν προφανές ότι ο κος Χατζηγάκης, που είναι και σώφρων και απολύτως λογικός, αυτό που κάνει με την δεύτερη δήλωσή του είναι να πει με παρρησία και αφοπλιστική ειλικρίνεια μια πολύ απλή αλήθεια.
Ότι δηλαδή στην πραγματικότητα η ηγεσία του κόμματός του, τουτέστιν ο συμπαθής αρχηγός του κος Σαμαράς, δημοσίως και επισήμως μεν καταδικάζει τις αντικοινωνικές ακρότητες των αγροτικών μπλόκων, παρασκηνιακώς δε θωπεύει τους γαλαζοκκόκκινους αγροτοπατέρες και τους υποστηρίζει στις καταστροφικές για την εθνική οικονομία και τους υπόλοιπους επαγγελματικούς κλάδους δραστηριότητές του.

Η απολύτως λογική και αξιοθαύμαστα ειλικρινής περιγραφή της στάσης του, όπως την αποσαφήνισε ο αγαπητός κος Χατζηγάκης είναι στην πραγματικότητα ότι ο άνθρωπος έχει μεν άλλη άποψη από αυτήν, που διατυπώνει η ΝΔ δημοσίως, αλλά αυτή η άποψή του και ο αγώνας του ταυτίζεται απολύτως με την παρασκηνιακή άποψη και δράση του ηγέτη του κόμματός του.
Ο νοών νοείτω…

Και για όσους ενδεχομένως επιμένουν να μην εννοούν την ηλίου φαεινότερη διγλωσσία, δεν μένει παρά να δουν τι είπε και ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Αγροτικών Συλλόγων Θεσσαλονίκης κος Βασίλης Κανάκας μετά την συνάντησή του με τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης: «Για τα μπλόκα ο πρόεδρος της ΝΔ είναι κοντά μας»...
Εντάξει λοιπόν παιδιά δεν χρειάζονται άλλες διευκρινήσεις.
«Το πιάσαμε το υπονοούμενο»…

Όταν έβρεχε ο ουρανός ευκαιρίες, οι αγρότες κρατούσαν ομπρέλα…. (μέρος πρώτο)

Το αγροτικό πρόβλημα δεν είναι ούτε απλό ούτε πρόσφατο. Γι αυτό δεν λύνεται με μερικά εκατομμύρια ευρώ. Το σπουδαιότερο δε είναι πως αυτοί που δήθεν εκπροσωπούν τον δυστυχισμένο Έλληνα αγρότη είναι ακριβώς αυτοί, που ευθύνονται περισσότερο για την κατάντια του.
Αγροτοπατέρες της συμφοράς, αγροτοσυνδικαλιστές της διαπλοκής και πολιτευτάδες της ελεεινής ψηφοθηρίας, αποτελούν διαχρονικά τους βασικούς παράγοντες περιπλοκής του αγροτικού προβλήματος και δυστυχώς αξεπέραστο εμπόδιο σε κάθε σημαντική προσπάθεια επίλυσής του.
Στη δεινή θέση, που έχει περιέλθει η χώρα ουδείς μπορεί να υποστηρίξει ότι γνωρίζει μια ασφαλή οδό διεξόδου.
Ένα όμως πλέον είναι βέβαιο. Ότι ήγγικεν η ώρα της αλήθειας.
Είτε μας αρέσει λοιπόν είτε όχι οι περιστάσεις πλέον θα αναγκάσουν άπαντες να κοιτάξουν την αλήθεια κατάματα και οσονούπω να «πάει κάθε κατεργάρης στον πάγκο του»…

Ας πούμε λοιπόν κάποια πράγματα με το όνομά τους και κυρίως ας τα πάρουμε λίγο από την αρχή.
Η μοναδική πραγματική ευκαιρία, που υπήρξε σ’ αυτόν τον τόπο για να βγουν οι αγρότες από τη «λάσπη», να γίνουν νοικοκύρηδες στο χωράφι τους και να διαφεντέψουν τον ιδρώτα τους, για να ορίσουν τη μοίρα τους και το μέλλον των παιδιών τους, ήταν η πρώτη περίοδος διακυβέρνησης του Ανδρέα Παπανδρέου.
Ο οραματιστής εκείνος πολιτικός δεν περιορίσθηκε μόνο στον συμβολισμό της επετειακής αναβίωσης του Κιλελέρ. Ήταν από τους λίγους, που είχε ολοκληρωμένο μακρόπνοο φιλοαγροτικό πρόγραμμα για τον αγροτικό τομέα και ήταν ο μόνος, που είχε την πολιτική βούληση να το εφαρμόσει στο εσωτερικό και το σθένος και την διεθνή βαρύτητα για να το επιβάλλει στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Έτσι εκείνη η Κυβέρνηση με Πρωθυπουργό τον Ανδρέα Παπανδρέου και Υπουργό Γεωργίας τον Κώστα Σημίτη κινήθηκε γρήγορα και αποτελεσματικά σε δύο παράλληλες κατευθύνσεις.
Ανάγκασε την Ευρωπαϊκή Κοινότητα να δεχθεί την εκπόνηση και χρηματοδότηση των ολοκληρωμένων Μεσογειακών προγραμμάτων, που αποτέλεσαν την οικονομική βάση ριζικής ανασυγκρότησης του φτωχού αγροτικού ευρωπαϊκού νότου.
Από την άλλη στο εσωτερικό προχώρησε σε επαναστατικές αλλαγές με στόχο να δώσει στον αγρότη τον ουσιαστικό ρόλο, που του ανήκε στο νέο σύστημα παραγωγής, διακίνησης και εμπορίας των προϊόντων.
Έτσι έδωσε αρμοδιότητες, κύρος και διοικητική και διαχειριστική ισχύ στους συνεταιρισμούς τοπικά, ενώ κεντρικά ενίσχυσε την ΚΥΔΕΠ και δημιούργησε την ΑΓΡΕΞ.
Με την ΚΥΔΕΠ επεχείρησε να ελέγξει την προμήθεια και διάθεση των σπόρων και λοιπών αγροτικών εφοδίων και με την ΑΓΡΕΞ να επιτύχει την εξασφάλιση υψηλών εξαγωγικών τιμών για τα αγροτικά προϊόντα. Με τις δύο μαζί να επιτύχει συνολικό σχεδιασμό της ετήσιας παραγωγής και διάθεσης των προϊόντων, συγχρόνως δε να παρέμβει εμμέσως, αλλά καθοριστικά στον προσδιορισμό των ανά προϊόν παραγομένων ετησίως ποσοτήτων, ώστε να επιτυγχάνεται η εξασφάλιση της υψηλής εμπορευσιμότητας δια της αποφυγής αστόχων υπερπαραγωγών, που θα εξευτέλιζαν τις τιμές ή θα άφηναν αδιάθετες τις σοδειές.

Έχοντας εξασφαλίσει πακτωλό χρημάτων για τον αγροτικό τομέα με βασική πηγή τα ΜΟΠ, το μεγαλόπνοο επαναστατικό εκείνο μοντέλο, προέβλεπε τεράστιες δομικές αλλαγές για την ελληνική γεωργία και κτηνοτροφία. Με αναδασμό της γης και ριζικές αναδιαρθρώσεις καλλιεργειών, οι γεωργικοί συνεταιρισμοί, επανδρωμένοι με γεωπόνους ή κτηνιάτρους και κατάλληλα εκπαιδευμένο διοικητικό προσωπικό είχαν τον κυρίαρχο διαχειριστικό ρόλο στην στήριξη των αγροτικών εκμεταλλεύσεων, την προμήθεια και διανομή των γεωργικών εφοδίων, την συγκέντρωση, την τυποποίηση, την διακίνηση και την διάθεση των προϊόντων.

Όλα αυτά λοιπόν, ήταν μια μοναδική ευκαιρία, που όμοια της δεν είχε γνωρίσει η Ελλάδα, αλλά ίσως και ολόκληρος ο κόσμος.
Όλα αυτά όμως ήταν και εξαιρετικά δυσάρεστα για τους τσιφλικάδες, τους κερδοσκόπους, τους μεσάζοντες, τους επίδοξους λαχαναγορίτες και μεγαλοεισαγωγείς, τους κομματάρχες και τους αγροτοπατέρες.
Αν πετύχαινε και εδραιωνόταν το σοσιαλιστικό μοντέλο του Ανδρέα Παπανδρέου, τότε όλα αυτά τα παράσιτα και τα τρωκτικά θα έβγαιναν εκτός αγροτικού κυκλώματος και θα έχαναν την εξουσία και την «κουτάλα».
Επιδόθηκαν λοιπόν σε ένα λυσσαλέο αγώνα κατασυκοφάντησης και υπονόμευσης του νέου συστήματος και του ίδιου του Ανδρέα Παπανδρέου.
Έπειθαν τους αγρότες να δυσπιστούν και να μη συνεργάζονται στην υλοποίηση των σχεδίων αναδασμών. Καπέλωναν τους συνεταιρισμούς ή διέφθειραν τους αδύναμους κρίκους στις ηγεσίες τους.

Οι αγρότες από την άλλη έπαιρναν τις επιδοτήσεις και αντί για αναδιάρθρωση καλλιεργειών αγόραζαν πολυτελή σπίτια και αυτοκίνητα. Έπαιρναν τα δάνεια από την Αγροτική Τράπεζα και προέβαιναν σε αλόγιστες αγορές τρακτέρ υπερβολικής και άχρηστης ιπποδύναμης, η σπουδαιότερη χρήση των οποίων, περιοριζόταν συχνά στο να τα δένουν με σχοινί από τους πίσω προφυλακτήρες και να διοργανώνουν στοιχηματικές διελκυστίνδες στις πλατείες των χωριών, προς δόξαν των ιδιοκτητών τους και τέρψιν της τοπικής πιτσιρικαρίας.
Είχε στατιστικά επισημανθεί ότι η ιπποδύναμη των τρακτέρ της Ελλάδας ήταν μεγαλύτερη αναλογικά από εκείνων της Καλιφόρνιας, που αποτελούσε τότε τον μεγαλύτερο σιτοβολώνα του πλανήτη.

Τον σπουδαίο ρυθμιστικό ρόλο των ποσοστώσεων και της ΚΥΔΕΠ, στην προσπάθεια κεντρικού προγραμματισμού της ετήσιας παραγωγής προς αποφυγή εθνικά, αλλά και ατομικά επιζήμιων υπερπαραγωγών, τον είχαν τελείως εξουδετερώσει.
Τι κι αν η ΚΥΔΕΠ γνωρίζοντας την τάση της διεθνούς αγοράς φρόντιζε να μειώσει τις διανεμόμενες ποσότητες σπόρου πατάτας για το επόμενο έτος. Οι πονηροί αγρότες, βλέποντας ότι φέτος η πατάτα έγινε ανάρπαστη και «έπιασε καλή τιμή», καλλιεργούσαν μόνοι τους λαθραίο σπόρο και έτσι εκτινασσόταν η παραγωγή σε απρόβλεπτα επίπεδα, με αποτέλεσμα την κατακρήμνιση της τιμής, το σάπισμα της πατάτας στα χωράφια και στις αποθήκες και την ανάγκη πρόσθετης επιδότησης τους για να αντιμετωπίσουν τα ληξιπρόθεσμα χρέη τους.
Και με την ΑΓΡΕΞ όμως το δράμα ήταν παρόμοιο. Στο ένα δωμάτιο του Υπουργείου Γεωργίας οι Έλληνες ειδικευμένοι διαπραγματευτές στρίμωχναν τους Ιταλούς μεγαλοεισαγωγείς για να πετύχουν υψηλές τιμές στο σύνολο της εξαγώγιμης παραγωγής λαδιού. Στο διάλλειμα όμως αυτοί κατάφερναν τον Πρόεδρο του συνεταιρισμού «Ελαιοπαραγωγών Κάτω Κωλοπετεινίτσας» να τους πουλήσει το λάδι του σε μια συμφέρουσα γι αυτόν τιμή. Έτσι έχοντας εξασφαλίσει την απολύτως απαραίτητη γι εκείνους ποσότητα επανερχόντουσαν χαλαροί στη διαπραγμάτευση και ανάγκαζαν τους κεντρικούς διαπραγματευτές σε κλείσιμο χαμηλότερων τιμών, μπροστά στην απειλή της αποχώρησης των Ιταλών από την διαπραγμάτευση χωρίς να αγοράσουν το σύνολο των διαθέσιμων ποσοτήτων.

Με τούτα και με κείνα, έγινε τελικά κατορθωτό στην περίοδο της κατεδαφιστικής κυβέρνησης Μητσοτάκη να επιτευχθεί η ολική επαναφορά του αγροτικού τομέα στο έλεος των καρτέλ, των μεσαζόντων και της γνωστής παρέας πολιτικάντηδων και αγροτοσυνδικαλιστών της απόλυτης ιδιοτέλειας.
Η εγκληματική στάση λοιπόν και οι ευθύνες της δεξιάς παράταξης είναι αυτονόητη.
Εξαιρετικά ζημιογόνα υπήρξε και η υπονομευτική τακτική του δήθεν κομμουνιστικού κόμματος, που όπως τώρα έτσι και τότε είχε κηρύξει ένα ανηλεή πόλεμο ενάντια στον Ανδρέα Παπανδρέου, θεωρώντας ότι το πολιτικό τους συμφέρον ήταν αντιστρόφως ανάλογο με την βελτίωση του βιοτικού επιπέδου των αγροτών.
Αναμφισβήτητη βεβαίως και η ευθύνη των «εκσυγχρονιστών», που κινήθηκαν στην δήθεν σοσιαλδημοκρατική, αλλά κατ’ ουσίαν φιλελεύθερη μικρολογιστική συνταγή των Βρυξελλών.

Όμως καθοριστική ήταν η στάση των ίδιων των αγροτών, που δεν άδραξαν την μοναδική ευκαιρία, δεν ενστερνίστηκαν το όραμα, θυσίασαν τα μακροπρόθεσμα οφέλη της συλλογικότητας στην εφήμερη καλοπέραση της ιδιοτελούς ατομικότητας, αφέθηκαν να γίνουν έρμαια της μαύρης προπαγάνδας των προαναφερθέντων καλοθελητών και έτσι εγκλωβίστηκαν σταδιακά σε ένα οικονομικό βάλτο, όπου έκτοτε όσο πιο πολύ κουνιούνται τόσο περισσότερο βουλιάζουν.

Αυτά λοιπόν για σήμερα και σε ότι αφορά την γενεσιουργό αιτία της τωρινής αγροτικής κακοδαιμονίας.
Καθ’ όσον δε αφορά στις αλήθειες και τα ψέματα, τους «έξυπνους» και τα «κορόϊδα» των πρόσφατων κινητοποιήσεων θα επανέλθουμε λίαν προσεχώς.

Ο κάμπος φλέγεται και η κυβέρνηση φτιασιδώνεται…

Μέχρι την υπουργοποίησή του ο κ. Χατζηγάκης κατόρθωνε να παραμένει ένας ευρύτερα συμπαθής πολιτικός.
Παρουσιάζοντας ένα χαμηλό προφίλ, καλλιεργούσε επιτυχώς την εικόνα ενός μετριοπαθούς πολιτικού με πείρα, ώριμη σκέψη και επιστημονική συγκρότηση.
Η τακτική του, να εμφανίζεται ριζοσπαστικός αγροτοσυνδικαλιστής όταν το κόμμα του βρισκόταν στην αντιπολίτευση και ως συντηρητικός ευρωπαίος γραφειοκράτης όποτε η Νέα Δημοκρατία ανελάμβανε την Κυβέρνηση, δεν ήταν αρκετή για να μειώσει το κύρος του.
Αυτού του είδους οι φαιδρές μεταλλάξεις αποτελούν συνήθη πολιτική πρακτική στην Ελλάδα από την εποχή του Μαυρογυαλούρου και αντιμετωπίζονται με μοναδική στωικότητα από την συντριπτική πλειοψηφία των ψηφοφόρων.
Τα πράγματα στράβωσαν για τον κ. Χατζηγάκη από τη στιγμή, που άρχισε να ανακατεύεται ενεργά στη διακυβέρνηση της χώρας.
Η παρουσία του στο Υπουργείο Δικαιοσύνης υπήρξε επιεικώς αποκαρδιωτική.
Θα μείνει στην ιστορία ως ο Υπουργός, που κατάφερε με τους άστοχους χειρισμούς του να οδηγήσει σε υποβολή παραίτησης δύο δικαστικούς λειτουργούς, που αρνήθηκαν να υποκύψουν σε άνωθεν οδηγίες σε μια υπόθεση, που είχε εξαιρετική πολιτική σημασία για την κυβέρνηση του.
Τέτοια περίπτωση αν δεν απατώμαι είχε να εμφανισθεί στα ελληνικά δικαστικά χρονικά από την εποχή του Τερτσέτη και του Πολυζωίδη.
Η πρωτοφανής σύγκλιση απόψεων, σε ότι αφορά στα χάλια του δικαιοδοτικού συστήματος στη χώρα μας, μεταξύ όλων των συμμετεχόντων στην Γενική Συνέλευση της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων, αποδεικνύει αβίαστα την αποτυχία του απελθόντος Υπουργού.
Ανεξάρτητα από τις κατ’ ιδίαν μεταξύ τους αντεγκλήσεις, όλοι όσοι έλαβαν το λόγο (αρχηγός της αντιπολίτευσης, νυν Υπουργός, πρώην και νυν Πρόεδρος της Βουλής, υψηλόβαθμοι συνδικαλιστικοί και διοικητικοί παράγοντες του δικαστικού και νομικού κόσμου) κατ’ ουσίαν έστω και διαφωνώντας μεταξύ τους συμφώνησαν περίπου ότι ο κ. Χατζηγάκης «φεύγει και αφήνει πίσω του συντρίμμια…» για να χρησιμοποιήσουμε τον τίτλο γνωστού λαϊκού άσματος.

Και δυστυχώς παρόμοιο μπάχαλο απειλείται πλέον με τραγικές συνέπειες για τον τόπο και στο νέο υπουργείο, όπου πρόσφατα μετακόμισε ο εκ Τρίκκης ορμώμενος τέως αγροτοπατέρας.
Τα προβλήματα του αγροτικού τομέα είναι βεβαίως δομικά, διαχρονικά και δυσεπίλυτα, ιδιαίτερα σε συνθήκες διεθνούς ύφεσης.
Όμως διαχρονικές είναι και οι ευθύνες του τέως συμπαθούς Υπουργού και της κυβερνώσας σήμερα(και όχι μόνο) παράταξής του.
Ουδείς και φαντάζομαι ούτε οι ίδιοι οι αγρότες θα είχαν την ψευδαίσθηση ότι αυτός ο Υπουργός και αυτή η Κυβέρνηση θα μπορούσαν σήμερα να έχουν σπουδαία συνεισφορά στην επίλυση των προβλημάτων τους.

Οι άστοχες όμως ενέργειες και οι παλιομοδίτικες πρακτικές του νέου «αλλά γνωστού από τα παλιά» υπουργού κάνουν περισσότερο δυσβάστακτα τα προβλήματα και υποδαυλίζουν τον δικαιολογημένο αγροτικό ξεσηκωμό.

Διότι οι αγρότες θα μπορούσαν ενδεχομένως να κατανοήσουν τις δυσκολίες των καιρών ή ότι το «ταμείον είναι μείον», ακόμη και αν η πολιτική της παράταξής σου συνέβαλλε σημαντικά στην επιδείνωση της οικονομίας και στο άδειασμα του ταμείου.
Πως όμως να καταπιεί ο αγρότης τον επιχειρούμενο χοντροκομμένο εμπαιγμό, όταν μάλιστα αυτός δεν έχει την παραμικρή πρωτοτυπία.

Χόρτασαν υποσχέσεις οι αγρότες τα τελευταία χρόνια.
Πίστεψαν, ψήφισαν, ελπίσανε.
Βλέπανε κάθε χρόνο να πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο και έδιναν αφειδώς πίστωση χρόνου.
Μια φορά το χρόνο παρακολουθούσαν θλιβερούς αγροτοπατερούληδες να τους πηγαίνουν το πρωί ημερήσια εκδρομή με τα τρακτέρ μέχρι τα Τέμπη και το απόγευμα να γυρίζουν με το ντορβά γεμάτο υποσχέσεις από την Αθήνα και να τους στέλνουν πίσω στα χωράφια, χρεώνοντάς τους τελικά ακόμη και τα πετρέλαια της εκδρομής.

Πέντε χρόνια οι αγρότες βυθίζονταν όλο και βαθύτερα στη μιζέρια, ενώ μια φούχτα μεσάζοντες και μεγαλοεισαγωγείς επιδίδονταν σε ένα οργιώδες πάρτι κερδοσκοπίας, που όμοιό του δεν γνώρισε ποτέ καμία χώρα της Ευρωζώνης.

Αντί λοιπόν ο νέος υπουργός να αφουγκρασθεί τον πόνο της αγροτιάς, αντί να σηκώσει τα μανίκια και να ασχοληθεί σοβαρά με ειλικρίνεια και υπευθυνότητα για την επίλυση των οξυμένων προβλημάτων, προτίμησε να εφαρμόσει παλιές ξεπερασμένες συνταγές.
Ψευτοσυνδικαλιστικές διαρροές ότι δήθεν όλα τα αιτήματα κοστίζουν 500 εκατομμύρια την πρώτη μέρα, εκδρομή για εκτόνωση στα Τέμπη τη δεύτερη μέρα, «σκληρές» ψευτοδιαπραγματεύσεις με γνωστούς και μη εξαιρετέους αγροτοπατερούληδες και δήθεν πακέτο μέτρων 500 εκατομμυρίων, που συμπτωματικά καλύπτει το σύνολο του προϋπολογισθέντος κόστους των δήθεν αγροτικών αιτημάτων.
Την Τρίτη μέρα το σενάριο προέβλεπε διάσπαση των αγροτών και αναπότρεπτη διάλυση των κινητοποιήσεων μέχρι τουλάχιστον τον επόμενο χρόνο.
Παλιά δοκιμασμένη συνταγή.

Όμως άλλες μεν οι βουλές των Υπουργών, αλλιώς δε ο λαός αντιδρά όταν η εξαθλίωση τον απειλεί και η απόγνωση τον συμβουλεύει.

Σε πείσμα όλων των γκουρού του παλαιοκομματικού παραγοντισμού, οι αγρότες δεν παραπαλανήθηκαν, δεν διασπάσθηκαν, παραμέρησαν τους αγροτοπατέρες της ελεεινής μορφής, και ενίσχυσαν την παρουσία τους στα μπλόκα.

Όλοι οι Έλληνες πολίτες έχουν αντιληφθεί πλήρως την δικαιολογημένη αγανάκτηση των αγροτών και όλες οι επαγγελματικές ομάδες ανησυχούν για τις συνέπειες των αποκλεισμένων δρόμων.
Μόνο ο κ. Χατζηγάκης φαίνεται να παραμένει αθεράπευτος νοσταλγός του φαύλου παρελθόντος και αρνούμενος να αποδεχθεί την πραγματικότητα αναμασάει την παρωχημένη φιλολογία περί «υποκινούμενων κινητοποιήσεων».
Έλεος κ. Υπουργέ. Υποκινούμενοι από ποιόν είναι οι αγρότες των Τεμπών και του Προμαχώνα, που παρότι αρνούνται να ενταχθούν σε πανελλαδικά όργανα εκπροσώπησης, αδυνατούν να αποδεχθούν το «γενναιόδωρο πακέτο μέτρων», που τους προσφέρατε;

Με τρόμο πλέον μέσα στην παγκόσμια οικονομική καταιγίδα τα χειμαζόμενα ελληνικά νοικοκυριά παρακολουθούν τις άγαρμπες κινήσεις μιας κυβέρνησης, που όπως συνήθως αντί να ελαχιστοποιεί τις αιτίες των προβλημάτων, μεγιστοποιεί τις επιπτώσεις τους.

Δυστυχώς ο κάμπος καίγεται και η Κυβέρνηση ενδιαφέρεται μόνο για το τι φτιασίδια θα πετύχει για να αποκτήσει ένα πιο κοινωνικό πρόσωπο για προεκλογική κατανάλωση.

Όλοι πλέον με τον φόβο της διατήρησης των μπλόκων επ’ αόριστον τρομάζουν μπροστά στον εφιάλτη της ατομικής και εθνικής χρεωκοπίας.

Όλοι εκτός ίσως από τον κ. Υπουργό, ο οποίος φαίνεται να μη κατανοεί ότι αν δεν αλλάξει τακτική θα μεταβληθεί από πολιτικό της Τρίκκης σε αρχιτέκτονα… της φρίκης.