Του Έλληνος ο τράχηλος ζυγόν δεν υποφέρει….

Αυτό το έθνος δεν γονατίζει, αυτός ο λαός δεν εξοντώνεται, αυτή  η χώρα δεν ξεπουλιέται.

Αυτό ήταν το μήνυμα, που προσδοκούσαμε στην τελευταία μας ανάρτηση την Παρασκευή και αυτό ακριβώς είναι το αδιαμφισβήτητο μήνυμα, που βγήκε από την κάλπη το βράδυ της Κυριακής.

Ο θυμόσοφος λαός της Ελλάδος έστειλε με την ψήφο του πολλαπλά μηνύματα σε κάθε κατεύθυνση τόσο στο εσωτερικό, όσο και στο εξωτερικό.

Παρά την λυσσαλέα μάχη, που έδωσαν μέχρι την τελευταία στιγμή οι αντιδραστικές δυνάμεις του πλανήτη με τους ντόπιους συνοδοιπόρους τους, η ετυμηγορία των ψηφοφόρων υπήρξε άτεγκτη και ξεκάθαρη.

Όσο και αν συνεχίζουν οι αμετανόητες δημοσιογραφικές παράγκες την προσπάθεια να συσκοτίσουν την σημειολογία των εκλογικών αποτελεσμάτων και να θολώσουν τα νερά, η φωνή του εκλογικού σώματος είναι τόσο ισχυρή, που είναι αδύνατον πλέον να καλυφθεί από την άθλια προπαγανδιστική τους κακοφωνία.

Τα αβίαστα συμπεράσματα είναι τόσο ξεκάθαρα, τόσο κρυστάλλινα, τόσο διαυγή, που όσο γρηγορότερα γίνουν κατανοητά από τους ενδιαφερόμενους, τόσο καλύτερα θα είναι για όλους.

Συμπέρασμα πρώτο: 

Μεγάλος νικητής υπήρξε ο Ελληνικός δημοκρατικός λαός, που αψήφησε τα ψέματα και τις απειλές και διατράνωσε την κάθετη αντίθεσή του στις πολιτικές της λιτότητας, του εξανδραποδισμού και του ξεπουλήματος της χώρας.

Μεγάλος ηττημένος ο νέο-αποικιοκρατισμός, όπως μεθοδεύεται από τον Γερμανικό άξονα και τους ντόπιους  εκφραστές του.

 Συμπέρασμα δεύτερο:

Η ιστορική συντριβή των μνημονιακών κομμάτων και η μαζική υπερψήφιση των κομματικών σχηματισμών και των προσώπων, που ανεξαρτήτως ιδεολογικού στίγματος είχαν φροντίσει να καταδικάσουν απερίφραστα τις πολιτικές των μνημονίων και των δανειακών συμβάσεων δεν αφήνει καμία αμφιβολία ότι:

α) όλα τα πεπραγμένα της κυβέρνησης Παπανδρέου και της συγκυβέρνησης Παπαδήμου στερούνται  πολιτικής νομιμοποίησης. Κατά συνέπεια  μνημόνια, δανειακές συμβάσεις και τα τοιαύτα είναι αρχήθεν άκυρα. Νόμοι, νομοθετικές πράξεις, υπουργικές αποφάσεις, που ψηφίσθηκαν κατ’ εφαρμογή των μνημονίων υπό το καθεστώς εξαπατήσεως και εκβιασμού του Κοινοβουλίου είναι άμεσα ανακλητέοι. Διοικητικές πράξεις που διενεργήθηκαν κατ’ εφαρμογή των μνημονίων και δανειακών συμβάσεων είναι ανυπόστατες ή εν πάση περιπτώσει ακυρώσιμες.

β) Κυβερνητικοί αξιωματούχοι, Τράπεζα Ελλάδος, Διοικήσεις οργανισμών, Εταιρία αξιοποίησης δημόσιας περιουσίας και όσοι άλλοι εμπλέκονται σε πράξεις υλοποίησης μνημονιακών ρυθμίσεων δεν απαλλάσσονται των ευθυνών τους και εν πάση περιπτώσει οφείλουν αμέσως να απόσχουν από κάθε σχετική ενέργεια.

Συμπέρασμα τρίτο:

Η επιμονή στην μονόδρομη λιτότητα και οι φαντασιώσεις περί Γερμανικής ηγεμονίας είναι αδιέξοδες τόσο για την Γερμανίδα καγκελάριο, όσο και τους ντόπιους επιστητούς της. Μετά την τραγική αποτυχία τους οι οικονομικοί οργανισμοί, που τους ανέδειξαν και τους στήριξαν σε διεθνές και εθνικό επίπεδο, έχουν ανάγκη να τους αποστρατεύσουν και να αναζητήσουν ικανότερους πολιτικούς και αποτελεσματικότερες πολιτικές.

Ως εκ τούτου είναι αναπόφευκτη η αλλαγή φρουράς τόσο στη ΝΔ, όσο και στο ΠΑΣΟΚ και οσονούπω και στη Γερμανική πολιτική σκηνή, όπως εξ άλλου παραδοσιακά συμβαίνει στις σύγχρονες δημοκρατίες και όπως υποδειγματικά φρόντισε να διδάξει ο κος Σαρκοζί.

Συμπέρασμα τέταρτο:

Ήγγικεν η ώρα να αποστρατευθεί και η χρεωκοπημένη ηγεσία του ΚΚΕ, η οποία πεισματικά κρατάει αυτό το κόμμα στο περιθώριο των κοινωνικών εξελίξεων, έχοντας αναλάβει εργολαβικά το έργο της διηνεκούς διάσπασης του λαϊκού κινήματος και τοιουτοτρόπως της εξ ων ουκ άνευ συντήρησης του δικομματισμού από την μεταπολίτευση μέχρι χθες.

Συμπέρασμα πέμπτο:

Ο λαός έσπασε το κέλυφος της μαύρης προπαγάνδας, γκρέμισε το τείχος της τρομοκρατίας των ΜΜΕ, ξεπέρασε τις φοβίες του περί   ακυβερνησίας, χρεωκοπίας, εξόδου από το ευρώ.

Στον ελάχιστο χρόνο, που τον χωρίζει από τις επόμενες εκλογές εάν παρ’ ελπίδα το Γερμανικό Διευθυντήριο και η συμμορία της τρόϊκας επιμείνουν στην πολιτική του «μαστιγίου» θα εισπράξουν ένα ακόμη πιο ηχηρό ράπισμα, που θα διεγείρει αλυσιδωτές κοινωνικές αντιδράσεις στη χώρες της ΕΕ και θα συντρίψει οριστικά τα δύο νεοφιλελεύθερα κόμματα στη Ελλάδα.

Η πολιτική λοιπόν «του καρότου», τουτέστιν η χαλάρωση των μέτρων λιτότητας, ο περιορισμός της βουλιμίας των δανειστών, η παραίτηση από τα σχέδια καταλήστευσης του εθνικού μας πλούτου είναι η μόνη ελπίδα των τριών συνεταίρων (ΔΝΤ, ΚΤΕ, Ευρ. Επιτροπή) για να σώσουν τους εαυτούς τους.

Συμπέρασμα έκτο:

Για την Ελλάδα ξημέρωσε μια ηλιόλουστη μέρα, όπου προς το παρόν οι νέες περικοπές μισθών και συντάξεων, οι απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων, οι κατασχέσεις ακινήτων και καταθέσεων των μικροοφειλετών και ιδίως η αντί πινακίου φακής εκποίηση της δημόσιας περιουσίας,  αναβάλλονται επ’ αόριστον με εμφανή τάση οριστικής ματαίωσης.

Νότα μελαγχολίας….

Μετά τον Μπερλουσκόνι φεύγει και ο Σαρκοζί. Χωρίς αυτούς τους δύο η Ευρωπαϊκή σκηνή χάνει την ιλαρότητά της. 

Αν οι απώλειες συνεχισθούν με Μέρκελ, Βενιζέλο και Σαμαρά τα ευρωπαϊκά συμβούλια θα χάσουν και το τελευταίο ίχνος σατυρικά ενδιαφέρουσας πολιτικής αρχοντοχωριατιάς.

Η συντήρηση «παίζει τα ρέστα της» με Παπαρήγα.

Δεν χρειάζεται να είναι κανείς χαρτορίχτρα, ούτε να χρυσοπληρώνει τους δημοσκόπους για να αντιληφθεί ότι τα εκλογικά ποσοστά των παραδοσιακών κομμάτων εξουσίας συνεχίζουν την ελεύθερη πτώση τους.

Και πως θα μπορούσε άλλωστε να συμβεί διαφορετικά;

Κατέστρεψαν την οικονομία, διέσυραν τους θεσμούς, έκαναν το σύνταγμα κουρελόχαρτο, καταχράστηκαν ασύστολα την δημόσια περιουσία, κατεδάφισαν την παιδεία, την υγεία, το κοινωνικό κράτος, υπονόμευσαν την εθνική και δημόσια ασφάλεια, βύθισαν τη χώρα στη χρεωκοπία, την διαφθορά, την εγκληματικότητα, την εξαθλίωση.

Και τώρα έρχονται προεκλογικά και υπόσχονται ότι θα συνεχίσουν με αμείωτο ζήλο το καταστροφικό τους έργο, ότι θα σεβαστούν με ευλάβεια τους ληστρικούς όρους της δανειακής σύμβασης, ότι θα εφαρμόσουν αποφασιστικά τα εξοντωτικά μέτρα, που υπαγορεύει η ξοφλημένη Γερμανική καγκελαρία, πως θα ξεπουλήσουν ό,τι δεν πρόλαβαν να κλέψουν από τη δημόσια περιουσία, ότι θα μειώσουν περαιτέρω τους μισθούς και τις συντάξεις, ότι θα αυξήσουν τους φόρους και τα χαράτσια στην πενιχρή ακίνητη ιδιοκτησία, ότι θα δημεύουν αυθαίρετα τις μικροκαταθέσεις και θα κλείνουν στη φυλακή κάθε μικροοφειλέτη, που θα γονατίζει από την αναδουλειά και τους αβάστακτους  φόρους που καθημερινά επινοούν.

Με αυτή την φαύλη και αντιλαϊκή τους πολιτική διαδρομή θα ήταν σχιζοφρενής όποιος θα μπορούσε να ελπίζει σε εκλογική τους δικαίωση.

Και παρά την φιλότιμη προσπάθεια του δημοσιογραφικού κατεστημένου οι εικόνες των θλιβερών προεκλογικών τους συνάξεων προδίδουν αδιάψευστα την αποστασιοποίηση των ψηφοφόρων από τους αρχιτέκτονες της διαφθοράς και της απόγνωσης. Από τους κλητούς και εκλεκτούς του Διεθνούς Συνδικάτου του Οικονομικού Εγκλήματος.

Το μοναδικό τους επιχείρημα μια χλιαρή, γενικόλογη και  υποκριτική συγγνώμη και μια φαιδρή τρομοκρατική προπαγάνδα για την «συντέλεια του κόσμου» που δήθεν θα επιφέρει η εκλογική τους συντριβή. Πώς όμως να εμπιστευθεί κανείς δυο κόμματα, που ευθύνονται αλληλεγγύως και εις ολόκληρο για την σημερινή κατάντια της χώρας και μάλιστα τα θλιβερά τους απομεινάρια; Γιατί ήδη όσοι είχαν ελάχιστη σοβαρότητα και αξιοπρέπεια και ιδίως όσοι δεν βαρύνονταν με προσωπική κυβερνητική φαυλότητα έχουν ήδη μετακομίσει σε άλλους νέους ή εν πάση περιπτώσει συνεπέστερους πολιτικούς χώρους. Και πώς να τρομοκρατηθούν οι ψηφοφόροι όπου οι μισοί είναι άνεργοι, πτωχευμένοι,  άστεγοι, πεινασμένοι και οι άλλοι μισοί εν δυνάμει άνεργοι, πτωχευμένοι, άστεγοι, πεινασμένοι;

Τρομοκρατούνται όμως οι ίδιες οι συντηρητικές κομματικές ηγεσίες διότι αντιλαμβάνονται ότι «το τσουνάμι» της κάλπης θα σημάνει την δική τους προσωπική συντέλεια.

Γνωρίζουν καλλίτερα από όλους ότι τόσο οι ξένοι πάτρωνές τους, όσο και οι ντόπιοι ιδιοτελείς παρατρεχάμενοί τους θα τους εγκαταλείψουν χωρίς δισταγμό και χωρίς οίκτο την επομένη στιγμή της εκλογικής τους συντριβής.

Και μπροστά σ’ αυτό το σφόδρα πιθανό γι’ αυτούς ενδεχόμενο είναι φυσικό να πανικοβάλλονται και να συμπηγνύουν  ανίερες συμμαχίες, προκειμένου να αποφύγουν το μοιραίο.

Φαίνεται λοιπόν ότι ζούμε μέρες του βρώμικου ‘’89, όπου οι συντηρητικές ηγεσίες ΚΚΕ και ΝΔ συμπράττουσας και της τότε ηγετικής ομάδας του Συνασπισμού (Κωνσταντόπουλος-Κουβέλης) έστηναν κυβέρνηση συνεργασίας με Πρωθυπουργό τον Τζανετάκη και  στη συνέχεια ειδικά Δικαστήρια για να ανακόψουν την φιλολαϊκή πορεία του Ανδρέα Παπανδρέου και να διευκολύνουν την επάνοδο της δεξιάς με τον κο  Κ.Μητσοτάκη.

Κάτι ανάλογο δείχνει ότι επιδιώκεται και τώρα. Μόνο που έχει ο καιρός γυρίσματα και στους «συνεταίρους» της άφατης αλλά κραυγαλέας,  εξ ‘ ίσου ανίερης συμμαχίας συγκαταλέγεται πλέον το νεοφιλελεύθερο, Βενιζελικό ψευδεπίγραφο ΠΑΣΟΚ και στόχος είναι ο νεοφώτιστος και ιδεολογικά διευρυμένος ΣΥΡΙΖΑ.

Δεν είναι προφανώς τυχαίο που τις τελευταίες μέρες η κα Παπαρήγα έχει γίνει η συμπάθεια συγκεκριμένων ιδιωτικών καναλιών και που οι πολιτικές της ασυναρτησίες «παίζουν» πρώτο θέμα στα δελτία ειδήσεων και στα πρωτοσέλιδα του φιλομνημονιακού τύπου.

Τρέμει κατά πως είναι ευνόητο η κοντόφθαλμη, αντιδιαλεκτική  και συντηρητική ηγεσία του Περισσού, ότι μαζί με την ανατροπή της μνημονιακής πολιτικής θα επέλθει και η δική της αποκαθήλωση. Όπως έτρεμαν κάποτε στην ιδέα ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου προσέφερε στον Ελληνικό λαό διέξοδο ελπίδας και προοπτικής.

Τρέμουν στην προοπτική ανατροπής ενός αντιλαϊκού συστήματος εξουσίας, που τους εξασφαλίζει επαρκείς κρατικές επιδοτήσεις και προσοδοφόρο αντιπολιτευτικό αντικείμενο, εγγυώμενο την διαιώνιση της λαϊκής δυσπραγίας.

Συμπαρατάσσεται λοιπόν με τους πολιτικούς τρομοκράτες η κα Παπαρήγα και λέει στον ψηφοφόρο, που απεγνωσμένα αναζητάει διέξοδο, ότι δεν υπάρχει ελπίδα, ότι δεν υπάρχει κανένα περιθώριο να ξεφύγει από την μέγγενη του Διεθνούς Συνδικάτου του Οικονομικού Εγκλήματος, γιατί δήθεν όσοι υπόσχονται την καταγγελία της δανειακής συμβάσεως δεν την εννοούν πραγματικά, ενώ το ΚΚΕ  που είναι η μόνη «ορθόδοξη» αντιμνημονιακή παράταξη δεν πιστεύει στη δυνατότητα του λαού να επιβάλει τη θέλησή του και ούτως ή άλλως δεν επιθυμεί να κυβερνήσει μέχρι να «έρθει το πλήρωμα του χρόνου»….

Επιχειρεί δηλαδή και αυτή να τρομοκρατήσει τους ψηφοφόρους εξηγώντας τους ότι ψηφίζοντας όσους αμφισβητούν τον μονόδρομο του μνημονίου και ιδιαίτερα ψηφίζοντας τα άλλα κόμματα της αριστεράς, θα κάνουν μεγάλη γκάφα διότι, άκουσον – άκουσον,  μια αριστερή κυβέρνηση δεν θα μπορούσε να σταθεί παραπάνω από ένα μήνα. ‘Ότι οι Ευρωπαίοι θα μας  κλείσουν την πόρτα και ότι μια αντιμνημονιακή συγκυβέρνηση δεν θα μπορέσει να διαπραγματευθεί καλύτερα από τη συγκυβέρνηση SamarBeni.

  

Η κινδυνολογία δηλαδή της ακυβερνησίας, η απαξίωση των δυνατοτήτων μιας ηχηρής λαϊκής ετυμηγορίας και η προβολή ενός ζοφερού αδιεξόδου σε όλη τους τη μεγαλοπρέπεια.

 Όλα αυτά που αποτελούν την τελευταία έωλη γραμμή άμυνας των αρχηγών της λαομίσητης συγκυβέρνησης βρίσκουν τον ιδανικό προπαγανδιστή τους στο πρόσωπο της «ηγέτιδος  της εργατικής τάξης». 

Της εργατικής τάξης η οποία ανεβαίνει σφαγιαζόμενη επί πέντε συναπτά έτη τον μοναχικό της Γολγοθά, για την οποία έχει προσδιορισθεί με ακρίβεια ως χρόνος σταύρωσής της η 16 Μαΐου (ημέρα εκπνοής των συλλογικών συμβάσεων) και έχουν προαναγγελθεί επακριβώς «τα καρφιά» αξίας 12,5 δισεκατομμυρίων ή άλλων ισοδύναμων μαρτυρίων.

Τι απαντά λοιπόν σ’ αυτή την αγρίως βασανιζόμενη εργατική τάξη, που θεωρεί ορθώς τις εκλογές ως ευκαιρία διαφυγής από το μαρτύριο;. 

Της απαντά εμμέσως πλην σαφώς ότι αν δεν θέλει να ψηφίσει το ΚΚΕ, είναι καλύτερα να ψηφίσει ΠΑΣΟΚ και ΝΔ για να «μη πιαστεί κορόϊδο», να μη ρισκάρει την παρούσα κακομοιριά του  και να εξασφαλίσει ένα γνώριμο και δοκιμασμένο πολιτικό σκηνικό το οποίο του εξασφαλίζει μια άθλια γαλαζοπράσινη διακυβέρνηση με μια σεχταριστική πλην «ορθόδοξη» κομμουνιστική αντιπολίτευση.

Έξοχο πολιτικό «πρόγραμμα ανατροπής του καπιταλισμού»….

Προεκλογική συμπεριφορά συνεπής με την αταλάντευτα διασπαστική τακτική, που έχει ακολουθήσει ο Περισσός σε κάθε αγωνιστική πρωτοβουλία του λαϊκού κινήματος. Σε κάθε μικρή ή μεγάλη, τοπική ή γενική εκλογική μάχη. Μια τακτική που πρακτικά υπήρξε το καλύτερο εργαλείο για την αποδυνάμωση των προοδευτικών κοινωνικών διεργασιών.

Αυτή τη διασπαστική τακτική στην οποία επιμένει και τώρα πεισματικά και η οποία ενέχει αναμφίβολα χαρακτηριστικά πολιτειακής εκτροπής στο μέτρο, που δηλώνει κατηγορηματικά εκ προοιμίου ότι δεν δέχεται καμία συνεργασία για σχηματισμό κυβέρνησης, αλλά ούτε και επιδιώκει να κυβερνήσει το ίδιο, οποιαδήποτε και αν είναι η λαϊκή ετυμηγορία.

Εάν υπάρχει ζωή μετά θάνατον είναι βέβαιο ότι θα τρίζουν τα κόκαλα των θεωρητικών του διαλεκτικού υλισμού, αλλά φοβούμαι και των ιστορικών ηγετών των μπολσεβικισμού.

Διότι δεν χρειάζεται να είναι κανείς κομμουνιστής για να γνωρίζει ότι στρατηγικός στόχος κάθε κομμουνιστικού κόμματος, που σέβεται τον εαυτό του, είναι η ανάληψη της διακυβέρνησης για το συμφέρον των λαϊκών στρωμάτων και η θεμελιώδης τακτική για την επίτευξη αυτού του στόχου είναι διαχρονικά μία και  απαρέγκλιτη: Ενότητα και Αγώνας. 

Δεν είναι δε ούτε συμπτωματική ούτε τυχαία η πρόταξη της Ενότητας από τους πρωτοπόρους του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος. 

Εγνώριζαν  πολύ καλά ότι αγώνας χωρίς ενότητα είναι αναποτελεσματικός και  καταδικασμένος να αποτύχει και πολλώ μάλλον ότι η διάσπαση ισοδυναμεί με προβοκάτσια.

Και δεν χρειάζεται βεβαίως να είναι κανένας γκουρού του επιστημονικού σοσιαλισμού, ώστε να αντιλαμβάνεται ότι πέρα από την θεμελιώδη οικονομική αντίθεση της ταξικής ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής, στην παρούσα ιστορική συγκυρία επικρατεί η κυρίαρχη αντίθεση μνημόνιο-αντιμνημόνιο, όπου νομοτελειακά συγκρούονται οι  δυνάμεις του μνημονίου, που εκφράζουν τα συμφέροντα των ξένων πολυεθνικών εταιρειών, με τις αντιμνημονιακές δυνάμεις που εκφράζουν την αγωνία του λαού για επιβίωση. 

Αυτή δε η κυρίαρχη αντίθεση δεν πρόκειται ούτε να εξορκιστεί από τις κινδυνολογίες των κ.κ Σαμαρά-Βενιζέλου, ούτε να κουκουλωθεί από τις ανιστόρητες ανοησίες της κας Παπαρήγα. 

Τουναντίον προώρισται να ενισχυθεί από άλλες  δευτερεύουσες αντιθέσεις τύπου φιλεργατικοί-αντεργατικοί, φιλολαϊκοί-αντιλαϊκοί, πατριωτικοί-μειοδοτικοί κ.λ.π και να  οδηγηθεί στη λύση της μόνον όταν οι εσωτερικές συνθήκες γείρουν οριστικά την πλάστιγγα προς την μία ή την άλλη πλευρά. 

Και επειδή ούτως ή άλλως ακόμη και σε περίπτωση πρόσκαιρης επικράτησης των φιλομνημονιακών δυνάμεων  η εξαθλίωση και η καταπίεση, η διαφθορά, το ξεπούλημα θα ενταθούν, είναι απολύτως βέβαιο ότι αυτές οι αντιθέσεις θα οξυνθούν και σε συνδυασμό με το άνεμο ανατροπής που πνέει πλέον σε ολόκληρη την Ευρώπη, η οποία εισέρχεται εμφανώς σε μια πανομοιότυπη κοινωνική διελκυστίνδα, είναι απολύτως προβλέψιμο προς τα πού θα γείρει τελικώς η πλάστιγγα.

Τόσο απλά είναι τα πράγματα.

Και είναι εξαιρετικά θλιβερό και ακατανόητο πως η απελπιστικά κοντόφθαλμη (αν δεν είναι επικίνδυνα ιδιοτελής) ηγεσία του ΚΚΕ επιμένει για άλλη μια φορά σε τούτη την ιστορική στιγμή να συμπαραταχθεί στη λάθος πλευρά.

Δεν είναι τυχαίο ότι σε μια μοναδική ιστορική συγκυρία, όπου διογκώνεται καθημερινά ένα πρωτοφανές αριστερό ρεύμα το κομμουνιστικό κόμμα δεν καταφέρνει να αυξήσει τα ποσοστά του, ενώ άλλοι μέχρι χθες μικρότεροι σχηματισμοί διεκδικούν την πρωτοκαθεδρία του πολιτικού φάσματος.   

Αυτός είναι προφανώς ο εφιάλτης της ηγετικής ομάδας του ΚΚΕ.

Ο πανικός της όμως την οδηγεί σε αυτοκαταστροφικές επιλογές.

Η τυχοδιωκτική συμπαράταξή της με τις συντηρητικές δυνάμεις του προσκαίρως  ηγεμονεύοντος Γερμανικού νεοφιλελευθερισμού μπορεί να οδηγήσει αυτό το κόμμα στην συρρίκνωση και την αποκοπή από τις λαϊκές μάζες και στην αποπνικτική απομόνωση.

Πολλώ μάλλον εάν και μετά από μια  ευρεία εκλογική καταδίκη των κομμάτων της μνημονιακής ακρίδας επιμείνει στην διασπαστική τακτική της και υπονομεύσει την προσπάθεια συγκρότηση κυβέρνησης σύμφωνης με την δημοκρατική λαϊκή ετυμηγορία.

Σε μια τέτοια περίπτωση θα τους δοθεί η ευκαιρία να κατανοήσουν την πραγματική έννοια της διαστρεβλωμένης επικοινωνιακής παπαρδέλας σύμφωνα με την οποία «ο κύκλος της μεταπολίτευσης έχει κλείσει».

Θα αντιληφθούν ότι αυτός ο κύκλος δυστυχώς δεν έχει κλείσει για τον λαό. Ο λαός 38 χρόνια μετά εξακολουθεί να αγωνίζεται για τα ίδια οράματα, για τα ίδια δικαιώματα, με τα ίδια αιτήματα. Εξακολουθεί να παλεύει για ψωμί, ελευθερία, δημοκρατία. Ενάντια στα μονοπώλια, ενάντια στην αποικιοκρατία. Για να γίνει νοικοκύρης στον τόπο του, για να παραμείνει ιδιοκτήτης του εθνικού του πλούτου. Για κοινωνική δικαιοσύνη, διαφάνεια, αξιοκρατία.

Έχει  όμως κλείσει και τελειώνει οσονούπω πανευρωπαϊκά ο πολιτικός κύκλος των παραδοσιακών ισόβιων επαγγελματιών της πολιτικής, που λησμόνησαν την ιδεολογική τους καταγωγή και από λαοφιλείς αγωνιστές εξελίχθηκαν σε λαομίσητους καρεκλοθήρες.

Όπως αυτοί που μετάλλαξαν το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου εισπράττουν σήμερα τα επίχειρα του ιδιοτελούς τυχοδιωκτισμού τους, έτσι και αυτοί που μεταλλάσσουν συστηματικά το ΚΚΕ σε συντηρητικό εξαπτέρυγο του νεοφιλελεύθερου τραπεζικού κυβερνητισμού θα βρεθούν αντιμέτωποι με την κομματική τους βάση, που σύντομα θα αισθανθεί την ανάγκη είτε να τους στείλει σπίτι τους είτε να τους εγκαταλείψει ανεπιστρεπτί.

Πες αλεύρι, ο Μαθιός σε γυρεύει…

Με μια ωμή και απροκάλυπτη δημόσια παρέμβασή του ο κος Ματίας Μορς δεν δίστασε να  «τραβήξει άτσαλα τα αυτιά» των δυστυχισμένων αρμοδίων κυβερνητικών αξιωματούχων, υπενθυμίζοντάς τους τον διακοσμητικό ρόλο τους στην διακυβέρνηση του τόπου.

Με την αναίδεια, που προσιδιάζει στα «μαντρόσκυλα» της Γερμανικής αποικιοκρατίας και εντελώς απροσχημάτιστα, υπενθύμισε εγγράφως και με έντονο ύφος στους κ.κ Λοβέρδο και Κουτρουμάνη ότι ουδεμία νομοθετική πρωτοβουλία δεν μπορεί να αναπτύσσεται και πολλώ μάλλον να ψηφίζεται από την βουλή, χωρίς την συναίνεσή του.

Ενθυμούμαστε όλοι προ μερικών εβδομάδων, ένα μουντό κοινοβουλευτικό πρωϊνό, τον κο Λοβέρδο να  απευθύνεται διά της Βουλής στους ανά την επικράτεια πενόμενους ασφαλισμένους με ύφος μεγαλοπρεπές και επιτιμητικό και να τους απειλεί, πως όποια ταμεία επιθυμούν να παραμείνουν εκτός Εθνικού Οργανισμού Παροχής Υπηρεσιών Υγείας (ΕΟΠΥΥ), δεν θα τυγχάνουν κρατικής επιδότησης. 

Τι λεβέντικη και δίκαια αλήθεια λύση για ταμεία, που τους έχουν προηγουμένως καταληστέψει τα αποθεματικά με το κόλπο των δομημένων ομολόγων και με την «ασφαλή» διαχείριση της ψευδεπίγραφης Τραπέζης της Ελλάδος (!!!). Και πόσο είχε «παίξει» στα «έγκυρα και έγκριτα» δελτία ειδήσεων εκείνη η «ρεαλιστική», «δίκαιη» και «θαρραλέα» παρέμβαση του Υπουργού.(!!!).

Να όμως που πριν καλά-καλά ξεθωριάσει εκείνη η τηλεοπτική εικόνα, εμφανίζεται ο απερίγραπτος αυτός υπάλληλος του διεθνούς συνδικάτου του οικονομικού εγκλήματος και  εγκαλεί αυστηρά τους δυο αξιολύπητους Έλληνες διοικητικούς παράγοντες, διότι παρεβίασαν τα συμφωνηθέντα και χωρίς να ρωτήσουν τον ίδιο ή κάποιον απ΄ τους βοηθούς του, τόλμησαν να εισάγουν νομοσχέδιο στη βουλή.

Θα περίμενε λοιπόν κανείς από την Κυβέρνηση της Ελληνικής Δημοκρατίας να στείλει στον αγύριστο τον αναιδή Τροϊκανό, όπως θα έκανε ας πούμε ακόμη και ο τελευταίος κλητήρας ενός αντίστοιχου Τουρκικού Υπουργείου.

Θα περίμενε κανείς ότι ο αυτοκρατορικός κος Βενιζέλος ως εν δυνάμει Πρωθυπουργός και με το υπερβάλλον διεθνές κύρος του εθνικού διαπραγματευτή τουλάχιστον «για τα μάτια του κόσμου» θα του έδινε ένα μικρό μάθημα δεοντολογίας.

Αν όχι αυτός, τότε ο κος Σαμαράς ο αυτοδύναμος παλικαράς, που φοράει την «εθνική φανέλα» και κατά τα λεγόμενά του έχει κατατρομάξει την κα Μέρκελ με την αταλάντευτη και περίφανη στάση του.

Αν ούτε αυτός τότε ο άμεσα ενδιαφερόμενος, ο λαλίστατος και ρωμαλέος κος Λοβέρδος, που μέχρι την προκήρυξη των εκλογών έμοιαζε να έχει μονίμως λυμένο το ζωνάρι του για καυγά στα τηλεοπτικά παράθυρα φιλόξενων δημοσιογράφων.

Όμως τίποτα. «Μούγκα στην στρούγκα»…. Μια χλιαρή, υποτονική, φοβική ανακοίνωση, που προσομοιάζει σε πανηγυρική δήλωση υποτέλειας.

Είναι προφανές ότι οι μεγαλοστομίες, οι περιαυτολογίες, οι ψευτοτσαμπουκάδες περισσεύουν στα τηλεοπτικά παράθυρα όταν πρόκειται για εσωτερική κατανάλωση. Απέναντι όμως στον ξένο παράγοντα, στους εκπροσώπους της  Τοκογλυφικής Διεθνούς το παραδοσιακό πολιτικό προσωπικό της χώρας τηρεί στάση μεταμελημένης παρθένου αν όχι δουλοπρεπούς θεραπαινίδας.

Ο θεός πάντως να έχει καλά αυτό το καλόπαιδο τον Ματίας, που πέντε μέρες πριν τις εκλογές φρόντισε να βγάλει τις μάσκες από τους ιθαγενείς υποτακτικούς του, ώστε να αντιληφθεί και ο πλέον βλακικός ψηφοφόρος σε ποιους «εθνοσωτήρες» κινδυνεύει να εμπιστευθεί την ψήφο του.

Αφού επομένως οι συγκυβερνώσες και εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσες παρατάξεις δείχνουν αδύναμες και ανίκανες να υπερασπιστούν την αξιοπρέπεια της χώρας και αφού ούτως ή άλλως κατά δήλωση του κου Βενιζέλου είναι δέσμιοι αμφότεροι των υπογραφών τους και ως  εκ τούτου θα εφαρμόσουν κατά γράμμα το μνημόνιο και την δανειακή σύμβαση είτε με μπλέ είτε με πράσινο εξώφυλλο, μία λύση υπάρχει.

Την αξιοπρεπή απάντηση θα τη δώσει ο Έλληνας πολίτης την Κυριακή ψηφίζοντας με γνώμονα το συμφέρον του λαού και του τόπου.

Ψηφίζοντας πατριωτικά για την λύτρωση της πατρίδας, προοδευτικά για την ευημερία του λαού, αντιμνημονιακά για την σωτηρία της Ευρώπης και του ευρώ, δημοκρατικά για την ισχυροποίηση της Πολιτείας.

Κόμματα που δεν κυβερνούν είναι περιττή πολυτέλεια.

Η ιλαροτραγική αλληλογραφία του κου Μορς με τους αρμόδιους Υπουργούς μας κατέδειξε αν μη τι άλλο, ότι εάν και εφ’ όσον χρόνο ισχύουν τα μνημόνια και οι δανειακές συμβάσεις η ελληνική κυβέρνηση δεν επιτρέπεται να κυβερνά και η Βουλή στερείται κατ’ ουσίαν των νομοθετικών αρμοδιοτήτων της.

Αν όμως οι Υπουργοί είναι απλώς ένας  όμιλος διεκπεραιωτικής διαμεσολάβησης μεταξύ ελληνικού δημοσίου και Γερμανικής καγκελαρίας, οι δε βουλευτές  εντελώς διακοσμητικοί, γραφικά απομεινάρια  μιας ψευδώνυμης κρατικής οντότητας, τότε η συντήρησή τους σ’ αυτούς τους χαλεπούς καιρούς προβάλλει κοστολογικά ως υπερβολική πολυτέλεια.

Δεν χρειάζεται να είναι κανείς ακριβοπληρωμένος Πρωθυπουργός ή Υπουργός και να πηγαινοέρχεται με lear jet στις Βρυξέλλες ή το Βερολίνο για να παίρνει την ντιρεκτίβα, να την μεταφράζει και να την εισάγει στη Βουλή. Αυτό μπορεί να το κάνει και μια χαμηλόμισθη δημόσια υπάλληλος, με καλλίτερη ίσως γνώση της γερμανικής ή της αγγλικής.

Εξ’ άλλου σύμφωνα με το σύνταγμα τα κόμματα είναι μηχανισμοί με στόχο την κατάληψη μέσω εκλογών της εξουσίας, προκειμένου να ασκήσουν την διακυβέρνηση και να εφαρμόσουν το πολιτικό πρόγραμμά τους.

Επομένως κόμματα, που είτε καταλαμβάνουν την εξουσία, αλλά δεν την ασκούν αποδεχόμενα  να εφαρμόσουν προγράμματα διακυβέρνησης παραγόμενα από αλλοεθνή διευθυντήρια, όπως και κόμματα τα οποία δηλώνουν εκ προοιμίου ότι δεν σκοπεύουν να κυβερνήσουν έστω και αν λάβουν σχετική εντολή, δεν έχουν θέση στην συντεταγμένη Ελληνική Δημοκρατία.

Μπορούν βεβαίως να υφίστανται ως πολιτικές λέσχες, αλλά δεν νομιμοποιούνται να συμμετέχουν στις εκλογές και κυρίως να λαμβάνουν οποιαδήποτε κρατική επιχορήγηση.