Το τεκμήριο της ενοχής.

Όσο πιο πολύ προσποιούνται ότι ασχολούνται με την κάθαρση κυβέρνηση και αντιπολίτευση, τόσο περισσότερο γελοιοποιούνται στα μάτια του απλού πολίτη.

Καθ’ όμοιο λόγο όσο πιο πολύ μιλάνε στα κανάλια οι υπουργοί και διάφορα στελέχη των κομμάτων, τόσο περισσότερο εκτίθενται.

Είναι αυτό που λέμε να μη σε πάρει η κάτω βόλτα…

Δυστυχώς όμως έχει γίνει πλέον ευρύτατα αντιληπτό ότι για το πολιτικό προσωπικό της χώρας οι έννοιες, πολιτική ευθιξία, κοινωνική ευαισθησία, εθνικό φιλότιμο έχουν περιέλθει σε χειμερία νάρκη.

Το πολιτικό αισθητήριο έχει ολοκληρωτικά εκλείψει.

Ένα δύσοσμο μείγμα, πνευματικής νωθρότητας, αλαζονείας και ιδιάζουσας θρασύτητας αποπνέει πια η κάθε τους δημόσια εμφάνιση.

Το πολιτικό τους παρελθόν όζει στην κυριολεξία από ψευδολογίες, επαγγελματική ανεπάρκεια, οικονομικά σκάνδαλα και υπόθαλψη διαφθοράς.

Το πολιτικό τους παρόν βουλιάζει μέσα στο βούρκο την αναξιοπιστίας και της ανυποληψίας.

Το πολιτικό τους μέλλον προδιαγράφεται ζοφερό και τρισάθλιο.

Και αντί να αφυπνισθούν από την παντοιοτρόπως εκδηλούμενη παλλαϊκή δυσφορία, εθελοτυφλούν, αντιδρούν σπασμωδικά, διολισθαίνουν σε επικινδύνως φασίζουσες λογικές.

Αντί να σοβαρευθούν, να βελτιώσουν τις επιδώσεις τους στην προάσπιση των εθνικών συμφερόντων, στην δίωξη της διαφθοράς, στον σεβασμό της συνταγματικής τάξης, στη θωράκιση της αξιοπιστίας του κοινοβουλίου και της δικαιοσύνης, αντίθετα επιμένουν στις παρωχημένες πρακτικές και τις αποτυχημένες συνταγές.

Κάποιοι από αυτούς θα έπρεπε να είχαν λογοδοτήσει ήδη στη δικαιοσύνη. Κάποιοι άλλοι θα έπρεπε να είχαν απαλλάξει προ πολλού την πολιτεία από την επιζήμια ανεπάρκειά τους.

Και όσοι δεν βαρύνονται με προσωπικές αμαρτίες ή διαθέτουν κάποια προσόντα βουλιάζουν στο βάλτο της ατολμίας και γίνονται με την ψήφο ή την ανοχή τους εργαλεία νομιμοποίησης αντικοινωνικών και αντεθνικών πολιτικών.

Οι κυβερνήσεις της Νέας Δημοκρατίας μετήλθαν παντοίων αντισυνταγματικών τεχνασμάτων και σκοτεινών μεθοδεύσεων προκειμένου να οδηγήσουν σε παραγραφή όλα τα οικονομικά σκάνδαλα στα οποία το κομματικό της ασκέρι και όχι μόνο πρωτοστάτησε τα τελευταία χρόνια. Η σημερινή κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ παρά τις προεκλογικές υποσχέσεις βολεύτηκε με την συνταγή της παραγραφής, που της κληροδότησαν οι προηγούμενοι και περιορίσθηκε σε μερικές παρωδίες εξεταστικών επιτροπών, που γελοιοποίησαν κάθε έννοια κοινοβουλευτικού ελέγχου.

Το αποτέλεσμα ήταν αμφότερα τα δύο μεγάλα κόμματα να καταγράψουν ρεκόρ αναξιοπιστίας και ανυποληψίας για ένα πάρα πολύ απλό λόγο.

Οι συνταγματικές διατάξεις περί ευθύνης υπουργών, οι οποίες δήθεν ευθύνονται για αυτό το όργιο ατιμωρησίας, προσφέρουν την δυνατότητα στον κατηγορούμενο να μη κάνει χρήση της ενστάσεως της παραγραφής και να αξιώσει τη διαλεύκανση της εναντίον του κατηγορίας από την δικαιοσύνη.

Εάν δεν κάνει χρήση αυτής της δυνατότητας και είτε με δική του πρωτοβουλία είτε αυτεπαγγέλτως οδηγηθεί η υπόθεσή του σε παραγραφή, τότε προφανώς παύει να είναι κατηγορούμενος. Σε μια τέτοια περίπτωση, στην οποία δυστυχώς έχουν καταλήξει όλες οι υποθέσεις σκανδάλων, με τη λήξη της ιδιότητας του κατηγορουμένου έχει τελειώσει ανεπιστρεπτί και το τεκμήριο αθωότητας για όλους τους εμπλεκόμενους πολιτικούς παράγοντες.

Αλλά το θέμα προφανώς δεν σταματάει εκεί. Γιατί με το «ευεργέτημα» της παραγραφής το κοινό περί δικαίου συναίσθημα έχει συνδέσει τη γέννηση ενός άλλου ατύπου μεν, αλλά απολύτως λογικού τεκμηρίου.

Όπως ακριβώς για το δικαιικό μας σύστημα ο κατηγορούμενος είναι αθώος μέχρι εκδόσεως αμετακλήτου δικαστικής αποφάσεως, έτσι ευλόγως όποιος επιδιώκει να αποφύγει την διερεύνηση των πράξεων του επικαλούμενος την παραγραφή του αξιοποίνου τους λογίζεται ένοχος για την τέλεσή τους σύμφωνα με την κοινή λογική του μέσου νομοταγούς πολίτη.

Υπάρχει δηλαδή, και καλώς υπάρχει, ένα οιονεί αμάχητο τεκμήριο ενοχής εις βάρος όλων αυτών, που φυγομαχούν, κρυπτόμενοι πίσω από την παραγραφή.

Και στο μέτρο που αυτοί κρίνονται ένοχοι των πράξεων για τις οποίες κατηγορήθηκαν, αλλά απέφυγαν την δικαστική διαλεύκανσή τους, άλλο τόσο κατά τεκμήριο θεωρούνται ένοχοι υπόθαλψης εγκληματιών και ενδεχομένως «φιλοδοξούντες» να τελέσουν παρόμοια οικονομικά εγκλήματα, όσοι συνέπραξαν στην διά παραγραφής ατιμωρησία τους.

Αυτός είναι ο κύριος λόγος, που το πολιτικό προσωπικό της χώρας έχει περιέλθει σε αισχροτάτη ανυποληψία, η οποία το καθιστά αναξιόπιστο, ύποπτο τελέσεως ενεργειών διασπάθισης ή παρανόμου ιδιοποιήσεως δημοσίου χρήματος και εν τέλει θεσμικά ανομιμοποίητο σε οποιαδήποτε πολιτική του πρωτοβουλία.

Αυτό το πολιτικό προσωπικό, αυτοί οι συγκεκριμένοι άνθρωποι, που ακόμη και σήμερα επιμένουν να αποφεύγουν την κάθαρση του πολιτικού σκηνικού, αναδεικνύονται εν τέλει από αποκλειστικά δική τους υπαιτιότητα σε υπονομευτές του θεσμικού συστήματος της χώρας και φέρουν ακέραια την ευθύνη για την κοινωνική δυστυχία και τις εθνικές συμφορές, που είναι επί θύραις.

Siemens, Μιζοποιία-Μυθοποιία Α.Ε

Είναι γνωστό ότι και οι θλιβερότερες των περιπτώσεων διαθέτουν συνήθως και κάποια αστεία πλευρά.

Από αυτό τον κανόνα δεν εξαιρείται ούτε η περίπτωση της Siemens. Διότι αναμφίβολα εξ αιτίας αυτού του ηθικά ανερμάτιστου Γερμανικού οικονομικού εξαμβλώματος η χώρα μας έχει εμπλακεί στο θλιβερότερο οικονομικο-πολιτικό σκάνδαλο από συστάσεως του ελληνικού κράτους.

Μέσα σ’ αυτό το ζοφερό τοπίο, που ξεδιπλώνεται καθημερινά και απειλεί πλέον να καταπιεί όχι μόνο το πολιτικό αλλά και το δικαστικό κατεστημένο της χώρας, εύθυμη νότα πλέον αποτελεί ο απύθμενος στρουθοκαμηλισμός της κυβέρνησης, που προσπαθεί ματαίως να αποφύγει την επερχόμενη ολική πολιτική καταστροφή.

Πότε με δηλώσεις του κυβερνητικού εκπροσώπου, που υπερβαίνουν κάθε όριο λαϊκιστικού εξυπνα κισμού και πότε με λεκτικούς ακροβατισμούς του κομματικού γραμματέα, ο οποίος καλείται να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, ο πολίτης κρατάει πλέον την κοιλιά του από τα γέλια (εάν βεβαίως διαθέτει γερά νεύρα).

Διότι τι άλλο από χαζοχαρούμενο ανέκδοτο είναι ο μύθος, που μονότονα αναμασά ο κ. Αντώναρος ότι δήθεν η κυβέρνηση επιθυμεί να χυθεί «άπλετο φως» στην υπόθεση, όταν ολόκληρος ο ελληνικός λαός επί πολλούς μήνες τώρα παρακολουθεί τις απίθανες μεθοδεύσεις της κυβέρνησης έτσι ώστε να κουκουλωθεί και αυτό το σκάνδαλο όπως και όλα τα προηγούμενα;

Και πόσο αστείο ακούγεται το επιχείρημα του κ. Ζαγορίτη ότι η κυβέρνηση δεν συνδιαλέγεται με υπόδικους και γι αυτό δεν ζητά τα στοιχεία, που διαθέτει ο κ. Χριστοφοράκος εις βάρος του κόμματός του;

Δεν θα σταθούμε στο γεγονός ότι πρωτοκλασάτα στελέχη της ΝΔ έχουν παραδεχθεί τις στενές «φιλικές» σχέσεις τους με το εν λόγω πρόσωπο.
Δεν θα επικαλεσθούμε τις φωτογραφίες, που κατακλύζουν το διαδίκτυο με τον κ. Χριστοφοράκο ευφρόσυνο παρακαθήμενο υψηλοτάτων κυβερνητικών στελεχών.

Θα επικαλεσθούμε όμως την κοινή λογική του μέσου συνετού πολίτη.

Όταν κάποιος σε προκαλεί δημοσίως, όπως καληώρα ο απερίγραπτος Γερμανός δικηγόρος, λέγοντάς σου περίπου ότι «αν τολμάς ζήτα μου στοιχεία για τις μπομπές σου», πως ακριβώς πρέπει να αντιδράσεις; (αν βέβαια είσαι καθαρός ουρανός που αστραπές δεν φοβάται).

Δεν πρέπει να απαντήσεις απλά και καθαρά «Έλα δω ρε παλιοσυκοφάντη, τσακίσου φέρε ότι στοιχεία έχεις και δώστα όλα στη δημοσιότητα»;

Τι πρέπει να κάνεις εσύ που μέχρι τώρα δηλώνεις ότι ουδέποτε πήρες δεκάρα από τη ΜΗΖΕΝΣ; Να αρχίσεις τις βυζαντινολογίες και τους περίπλοκους συλλογισμούς, που στην ουσία οδηγούν σε αποφυγή της πρόκλησης;

Γελοία πράγματα.

Όμως ο κ. Ζαγορίτης είπε και κάτι άλλο, που είναι ιδιαιτέρως σοβαρό. Είπε ότι ο υπόδικος κ. Χριστοφοράκος «οφείλει να απολογηθεί ενώπιον της Δικαιοσύνης, να καταθέσει τα πάντα για τους πάντες, για να ελεγχθούν οι ισχυρισμοί του».

Σε μια πρώτη ανάγνωση ο κ. Ζαγορίτης φαίνεται να είπε το αυτονόητο. Βεβαίως κάθε υπόδικος απολογείται ενώπιον της δικαιοσύνης.

Αν όμως λάβουμε υπ’ όψη μας την συγκεκριμένη χρονική συγκυρία και το αναμφισβήτητο γεγονός ότι με το σκέλος αυτό της δήλωσής του ο κ. Ζαγορίτης απαντούσε κυρίως στον Γερμανό Δικηγόρο τότε η αυτονόητη διατύπωση εμπεριέχει ένα ιδιαίτερο μήνυμα για τον κ. Χριστοφοράκο. Του επισημαίνει ότι είναι υπόδικος και ότι αργά ή γρήγορα θα αχθεί ενώπιον της Ελληνικής δικαιοσύνης, όπου θα υποχρεωθεί ούτως ή άλλως να καταθέσει και οι ισχυρισμοί του θα ελεγχθούν, θα αξιολογηθούν από Έλληνες δικαστές και προφανώς θα υπάρξει και η ανάλογη ποινική αντιμετώπιση.

Του είπε απλά ότι σε ένα υπόδικο δεν ταιριάζει ο δημόσιος διάλογος όταν πίσω έχει η αχλάδα την ουρά. Καλλίτερο γήπεδο γι αυτόν είναι ο χώρος της ανακριτικής διαδικασίας, που ως γνωστόν είναι και μυστική ή τουλάχιστον επικοινωνιακά διαχειρίσιμη μέσω ελεγχόμενων δημοσιογραφικών διαρροών.

Το μήνυμα του κ. Ζαγορίτη προφανώς εισεπράχθη δεόντως από τον Γερμανό δικηγόρο, ο οποίος όχι μόνο δεν επέμεινε στην πρόκληση, αλλά μερικές ώρες αργότερα αναγκάσθηκε σε στροφή 180 μοιρών, τρεπόμενος σε άτακτη φυγή μπροστά στο δημόσιο αίτημα για παροχή στοιχείων, που είχε την πολιτική ευθιξία να του απευθύνει το ΠΑΣΟΚ.

Το μήνυμα όμως προφανώς ελήφθη και σε άλλους χώρους αν κρίνουμε από τις αλυσιδωτές αναταράξεις, που δημιουργήθηκαν και στο χώρο της δικαιοσύνης, όπου κάποιοι συγκεκριμένοι λειτουργοί της αισθάνθηκαν και πάλι την ανάγκη να προστατεύσουν το κύρος τους ενάντια στην κριτική, που κατ’ ουσίαν ασκείται στην περί την οργάνωση, διοίκηση και απονομή της δικαιοσύνης κυβερνητική πολιτική.

Παράδοξο φαινόμενο αλήθεια, στο μέτρο, που δικαστικές αμέλειες, καθυστερήσεις και κωλυσιεργίες δεν είναι άμοιρες της δικαστικής οδύσσειας όλων περίπου των υποθέσεων σκανδάλων με αποκορύφωμα τη συγκεκριμένη υπόθεση.


Δικαστική οδύσσεια, που σε συνδυασμό με πρωτοφανείς συνταγματικούς ακροβατισμούς έχουν οδηγήσει όλα τα σκάνδαλα σε ατιμωρησία, το πολιτικό σύστημα σε εξευτελισμό και την Ελληνική δικαιοσύνη στο μικροσκόπιο του νομικού κόσμου άλλων χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως η Γερμανία.

SIEMENS: Ωδυνεν όρος και έτεκεν μυν

Μετά από πολυετείς προσπάθειες και ενδελεχείς έρευνες η Γερμανική δικαιοσύνη για το σκάνδαλο του αιώνα, που συντάραξε τουλάχιστον τρεις ηπείρους αποφάσισε να επιβάλει στον Διευθυντή της SIEMENS, που κρίθηκε ένοχος για 49 περιπτώσεις την «εξοντωτική» ποινή της φυλάκισης δυο ετών με αναστολή και 108.000 ευρώ πρόστιμο.
Ιστορική απόφαση!
Κατόπιν αυτού mutatis mutandis χαλαρά η Ελληνική δικαιοσύνη νομιμοποιείται να θέσει τον φάκελο στο αρχείο και να δώσει …εύφημο μνεία στον εδώ Διευθυντή της αμαρτωλής πολυεθνικής εταιρίας.