Απειλεί και την Ακρόπολη η πολιτική αβελτηρία…

H βιαιότητα των δυνάμεων καταστολής βεβήλωσε το άβατο του ιερού χώρου της Ακροπόλεως, ακύρωσε τους αιώνιους πολιτιστικούς συμβολισμούς του μνημείου και καταρράκωσε τη διεθνή εικόνα της χώρας.

Η σημερινή τουριστική αξιοποίηση της Ακρόπολης δεν αναιρεί την πρωταρχική της φύση ως λατρευτικού χώρου και δεν απαλλάσσει τους νεοέλληνες από την υποχρέωση σεβασμού των στοιχειωδών κανόνων μιας προγονικής θρησκευτικής τάξεως, έστω και αν σήμερα άλλες είναι οι κρατούσες θρησκευτικές πεποιθήσεις.

Είναι λόγου χάρη παράλογο το Ελληνικό κράτος να επιβάλλει κυρώσεις (ορθώς) σε ένα αστυνομικό, ο οποίος προσβάλλει το κοράνιο και την ίδια στιγμή να στέλνει ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις να εισβάλλουν σε ένα χώρο αρχαίας λατρείας, παραβιάζοντας ασύστολα το προστατευτικό άσυλο που οι χώροι αυτοί χάριτι θεία προαιωνίως εγγυώνται.

Άπαντες οφείλουν να γνωρίζουν και κυρίως οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι, οι δικαστικοί λειτουργοί και οι πάσης φύσεως διοικητικοί υπάλληλοι, ότι ο άορνος ιερός βράχος της Ακροπόλεως αποτελεί κορυφαίο λατρευτικό χώρο του Αρχαίου κόσμου, χώρο που πέραν του κεντρικού ναού του Παρθενώνος βρίθει βωμών και αφιερωμάτων πίστεως.

Κυρίως δε οφείλουν να γνωρίζουν ότι οι χώροι αυτού του είδους αποτελούν ιερό άσυλο διά του οποίου η τιμώμενη θεότητα σκέπει κάθε άνθρωπο, που διωκόμενος προσφεύγει ως ικέτης στο ναό της και μάλιστα αδιαφόρως εάν δικαίως ή αδίκως διώκεται. Σύμφωνα με τους απαράγραπτους εθιμικούς κανόνες του αρχαίου κόσμου ακόμη και ένας κοινός εγκληματίας εάν προλάβει να προσφύγει σ’ ένα ναό, απολαμβάνει πλήρους ασυλίας και ως εκ τούτου οι διώκτες του οφείλουν να απόσχουν από κάθε ιδέα συνέχισης της καταδίωξης, γιατί η είσοδός τους στο χώρο λατρείας θα αποτελούσε ύβρη προς το θείον. Διότι ορθώς μόνη η ιδιότητα του ευλαβούς προσκυνητού ή του ταπεινού ικέτη επιτρέπει την είσοδο των θνητών στούς οίκους των θεών και αυτό είναι μια παρακαταθήκη του αρχαίου λατρευτικού πολιτισμού σε όλες σχεδόν τις μεταγενέστερες θρησκείες. Μια παρακαταθήκη που εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων σεβάσθηκαν ακόμη και αλλόθρησκοι, οι οποίοι ανά τους αιώνες βρέθηκαν σαν κατακτητές σ’ αυτή τη χώρα.

Αν μάλιστα θα θέλαμε να αξιολογήσουμε οντολογικώς ορθά την συγκεκριμένη περίπτωση θα οφείλαμε να δεχθούμε ότι η παρουσία των απεργών στην Ακρόπολη, είναι περισσότερο συμβατή με τις ιερές και θέσμιες παραδόσεις του χώρου από ότι των τουριστών. Και τούτο καθ’ ό μέτρο οι απεργοί προσέρχονται ως ικέτες αιτούμενοι την λύση του δράματός τους, οι δε τουρίστες ως πολύβουη μάζα ετερόκλητων περιηγητών, που στην καλλίτερη των περιπτώσεων διαταράσσει την πνευματικότητα του ιερού χώρου.

Ως εκ τούτου ακόμη και η τουριστική αξιοποίηση αποτελεί βεβήλωση, έστω και ήπιας μορφής ενός τέτοιου χώρου, και ο τουρίστας οφείλει να επιδεικνύει σεβασμό στα υλικά αντικείμενα και ευλάβεια στην άϋλη ουσία των θρησκευτικών μνημείων.

Εξ’ άλλου ο θεμελιώδης συμβολισμός του αρχαίου μνημείου είναι η διαχρονική υπόμνηση στην παγκόσμια κοινότητα της πολιτιστικής υπεροχής του δημοκρατικού πολιτεύματος. Συμβολισμός, που προφανώς ακυρώνεται από τις εικόνες σιδηρόφρακτων οργάνων κρατικής καταστολής, που επιτίθενται σε άοπλους απεργούς και ειρηνικούς δημοσιογράφους ελληνικών και ξένων ΜΜΕ, εικόνες που συνάδουν μάλλον με ολοκληρωτικά και όχι δημοκρατικά καθεστώτα.

Προς άρση τυχόν παρανοήσεων θα πρέπει ίσως να διευκρινίσουμε, ότι δεν επικροτούμε ούτε τις καταλήψεις των αρχαίων χώρων από απεργούς, ούτε την παρεμπόδιση της επίσκεψης των τουριστών. Αντίθετα φρονούμε ότι η εξ ίσου πατρογονική αρχή της φιλοξενίας επιβάλλει την διευκόλυνση των ξένων σε κάθε προσπάθεια επαφής τους με τον Ελληνικό πολιτισμό και βεβαίως τα μνημεία της πολιτιστικής μας κληρονομιάς θα πρέπει να κρατηθούν μακριά από συνδικαλιστικές ή πολιτικές δράστηριότητες.

Όμως δεν μπορούμε να μη διακρίνουμε τις απαράδεκτες πρακτικές, που φαίνεται να καθιερώνονται πλέον ως τρόπος κατασταλτικής αντιμετώπισης της διογκούμενης λαϊκής διαμαρτυρίας και πολλώ μάλλον να αποδεχθούμε την ημιμάθεια της έμμισθης δημοσιογραφίας, όταν αυτή επιχειρεί να εξυπηρετήσει πολιτικές σκοπιμότητες, εμπορευματοποιώντας την πολιτιστική μας κληρονομιά και παρανοώντας ή αποσιωπώντας την ιστορική γνώση.

Σημ: Η φωτογραφία προέρχεται από Guardian

Οι ιδιοκτήτες φορτηγών τιμονιέρηδες της λαϊκής εξέγερσης….

Αν η επανάσταση ξεκινήσει από τους φορτηγατζήδες, τότε για άλλη μια φορά θα επιβεβαιωθεί ότι η Ελλάδα είναι έθνος ανάδελφον, όπως την είχε χαρακτηρίσει κάποτε ο τ. Πρόεδρος κος Σαρτζετάκης.

Ιστορικά και παγκοσμίως οι ιδιοκτήτες φορτηγών ανήκουν στα πλέον συντηρητικά τμήματα της κοινωνίας. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της Χιλής, όπου πρωτοστάτησαν στην πτώση του Σαλβατόρ Αλιέντε και στην εγκαθίδρυση της δικτατορίας του Πινοσέτ.
Από τον κανόνα αυτό δεν μπορεί να αποκλίνουν και οι δικοί μας. Δεν μπορεί άλλωστε να είναι τυχαίο ότι ο μεγαλύτερος όγκος αδειών μοιράσθηκε το 1971 επί χούντας, (προφανώς σε εραστές του καθεστώτος), την ώρα που κάποιοι άλλοι στέναζαν στα κολαστήρια της ασφάλειας και του ΕΑΤ-ΕΣΑ.

Ακούγοντας όμως κάποιους εκπροσώπους τους στα κανάλια, νόμισα ότι έβλεπα γνήσιους μαθητές του Τσε Γκεβάρα έτοιμους να σηκώσουν τα λάβαρα του προλεταριακού ξεσηκωμού.

Και βέβαια πολλές από τις αιτιάσεις τους για τον ρόλο της τρόϊκας και την γενικότερη τακτική της κυβέρνησης δεν είναι αβάσιμες. Η διαμαρτυρία τους ενάντια σε μια πολιτική «εθνικής σωτηρίας», που αφήνει ανέγγιχτους τους κλέφτες και επιβάλλει στον συνταξιούχο να πληρώσει τα σπασμένα είναι απόλυτα ορθή. Ακόμη και οι αντιρρήσεις τους στην αιφνίδια και αναδρομική αλλαγή του επαγγελματικού τους καθεστώτος έχουν και ηθική και νομική βαρύτητα.

Όμως μέχρι εκεί.
Γιατί κατά τα άλλα αποτελεί προκλητική υποβάθμιση της νοημοσύνης μας να παρακολουθούμε ένα μέτριας αισθητικής θέατρο στα κανάλια, όπου επιχειρηματίες σοβαρής οικονομικής επιφάνειας υποκρίνονται τους φτωχούς βιοπαλαιστές, που αγωνίζονται για τα δίκαια του εργάτη και του συνταξιούχου.
Είναι περίπου το ίδιο εκνευριστικό σαν να βλέπουμε τον κο Σαμαρά να μας μιλάει για την επιθυμία του να πρωτοστατήσει η ΝΔ στην διαλεύκανση των οικονομικών σκανδάλων.

Και είναι εξ ίσου αντιαισθητικό με τους εκπροσώπους των «αριστερών» κομμάτων, που με κάποια αμηχανία είναι αλήθεια, καταχρώνται της ευκαιρίας να επιδείξουν φιλολαϊκά αισθήματα και προοδευτική αντίληψη.
Τόσα χρόνια άραγε όλοι αυτοί οι κύριοι έχουν ενδιαφερθεί για τους χιλιάδες «είλωτες», που απασχολούνται στα φορτηγά των όψιμα επαναστατημένων «κατατρεγμένων ιδιοκτητών»;
Για τους δυστυχισμένους οδηγούς, που βγάζουν «το μεροκάματο του τρόμου» δουλεύοντας με μεσαιωνικά ωράρια κάτω από εντελώς απάνθρωπες συνθήκες, ακούσατε το παραμικρό;

Κοντά σ’ αυτούς βέβαια και κάποιοι μικροϊδιοκτήτες της μιας άδειας, που οδηγούν οι ίδιοι το φορτηγό τους.
Όμως ο καυγάς για την απαξίωση της άδειας προφανώς δεν γίνεται γι αυτούς τους μικροϊδιοκτήτες-οδηγούς, αφού αυτοί είναι ούτως ή άλλως καταδικασμένοι να «πεθάνουν» στο τιμόνι, άρα δεν πρόκειται ποτέ να την πουλήσουν.
Ο καυγάς γίνεται προφανώς για τους μεγαλοκαρχαρίες, που διαθέτουν δεκάδες άδειες ο καθένας με αντίστοιχους φουκαράδες οδηγούς σε φορτηγά, που στις περισσότερες των περιπτώσεων απέχουν παρασάγγας από τις προδιαγραφές της ΕΕ.

Ας σταματήσουν λοιπόν οι θεατρινισμοί. Ας διαπραγματευθούν πολιτισμένα με το Κράτος. Και κυρίως ας ξεφύγουν από την εφήμερη οικονομική στενομυαλιά και ας ενδιαφερθούν περισσότερο για τη θεσμική θωράκιση του κλάδου, στην κατεύθυνση της προστασίας του από την δημιουργία ολιγοπωλιακών πρακτικών. Γιατί πράγματι ο μόνος αληθινός κίνδυνος για τους μικροϊδιοκτήτες είναι η μεγάλη πιθανότητα να αναπτυχθούν ισχυρές εταιρείες, που να τους θέσουν εκτός αγοράς με τα κεφάλαια, την οργάνωση και τα συστήματα (όχι πάντα υπέρ του καταναλωτή) που θα διαθέτουν.

Πού το ...ΠΑΜΕ ρε παιδιά ?

Πρόσφατα είχαμε αναφερθεί στα χάλια, που παρουσίασε ο ελληνικός εορτασμός της εργατικής Πρωτομαγιάς.
Είχαμε επισημάνει προς πάσα κατεύθυνση, ότι ο μαξιμαλισμός, ο ακτιβισμός και ο μικροκομματισμός διασπούν βλακωδώς το εργατικό κίνημα και φουσκώνουν με ούριο άνεμο τα πανιά του κ. Αλογοσκούφη.(σχετική ανάρτηση εδώ)
Πριν αλέκτωρ λαλήσει το κωμικοτραγικό έργο επαναλαμβάνεται.
Σύσσωμος ο ελληνικός λαός αντιτίθεται στο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και με αφορμή τον ΟΤΕ προσπαθεί να διαδηλώσει αυτήν την αντίθεση.
Πως όμως μεθοδεύουν τον αγώνα τους οι μεγαλοφυείς συνδικαλιστικές ηγεσίες για την υποστήριξη μιας υπόθεσης στην οποία υπάρχει πλήρης ταύτιση απόψεων;
ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ, ΠΑΜΕ ξεχωριστές συγκεντρώσεις και στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη.
Καταιγίδα από απεργίες, αλλά η Κυβέρνηση δεν δίνει σημασία…., επισημαίνει ο δημοσιογράφος του ιντερνετικού « Έθνους».
Μα γιατί να δώσει σημασία σε ένα διασπασμένο και ασυντόνιστο εργατικό κίνημα?
Ας το καταλάβουν επιτέλους οι εργατοπατέρες και οι κομματικές ηγεσίες όλων των αποχρώσεων.
Μόνο η ενότητα των εργαζομένων μπορεί να επηρεάσει πολιτικές εξελίξεις και να αποδώσει αποτελέσματα.
Η διασπαστική στάση τους υπονομεύει στην ουσία τους λαϊκούς αγώνες και δεν έχει καμία σχέση ούτε με τον αριστερισμό, ούτε με το μαρξισμό.
Είναι σκέτος κούφιος προοδευτισμός και συνδικαλιστικός αβδηριτισμός.

ΑΙΔΩΣ ΑΡΓΕΙΟΙ

Ποιος δεν κατανοεί την πίκρα του μικροεπαγγελματία όταν παθαίνει ζημιές από τις διακοπές ηλεκτρικού ρεύματος,
Ποιος δεν συμπονάει τους ασθενείς συνανθρώπους, που η ζωή τους εξαρτάται από το αναπνευστικό μηχάνημα και ζουν με την αγωνία αν θα κοπεί το ρεύμα.
Ποιος χαίρεται να ζει μέσα σε ένα απέραντο σκουπιδότοπο?
Όλα τούτα όμως δεν θα με κάνουν να καταπιώ αμάσητα τα παραμύθια των πρωινών, δήθεν ενημερωτικών εκπομπών και των δελτίων ειδήσεων (επί το ορθότερο συντονισμένης προπαγάνδας) των 8μμ.
Μια ολόκληρη κοινωνία ανάστατη και μια θλιβερή κουστωδία από Λουδοβίκους και Αντουανέτες να παραδίδουν μαθήματα κοινωνικού savoir vivre:
«Αχ κύριε έγκριτε πολυεκατομμυριούχε δημοσιογράφε μου, αυτοί οι απαίδευτοι απεργοί είναι πολλοί εκνευριστικοί, γιατί δεν κατανοούν πόσο τυχεροί είναι, που έχουν μια κυβέρνηση, που επιτίθεται ανηλεώς στα ασφαλιστικά τους δικαιώματα χωρίς να υπολογίζει το πολιτικό κόστος, εφ’ όσον πρόκειται για το καλό του τόπου…»
«Αυτό είναι αλήθεια κ. πρωτοκλασάτε πολιτικάντη μου…»
«Και αυτά τα σκουπίδια. Τι μπανάλ τρόπος απεργίας θεέ μου. Καταλαβαίνετε την απογοήτευσή μου κ. Φερέφωνέ μου όταν ως Υπουργός υγείας κατήργησα τα ράντζα και τις κατσαρίδες από τα νοσοκομεία και τώρα ως δήμαρχος δεν μπορώ να προστατέψω την δημόσια Υγεία»
«Ω! ναι ειλικρινή και υπερκομματικέ μου Δήμαρχε, κατανοώ απόλυτα το δράμα σας…»
«Αντιλαμβάνεσθε τη δίκαια αγανάκτηση των μελών του συνδέσμου, που εκπροσωπώ κ.Μποτοξίδου, όταν τα κέρδη της πτωχής πλην τιμίας βιομηχανιούλας τους απειλούνται από τα ρετιρέ του ασφαλιστικού συστήματος?»
«Έχετε δίκιο αξιοσέβαστοι συνομιλητές μου, που η παρουσία σας τιμά το δελτίο μου.
Το δικαίωμα της απεργίας είναι σεβαστό, αλλά οι απεργοί οφείλουν να απεργούν χωρίς να διακόπτουν την εργασία τους…Είναι δημοκρατικό δικαίωμα τους να διαμαρτύρονται αλλά οφείλουν να βρίσκουν άλλους τρόπους για να προβάλλουν τι διεκδικήσεις τους. Για παράδειγμα τις ημέρες απεργίας να δουλεύουν υπερωριακά άνευ αποδοχών πέντε ώρες παραπάνω. Αυτός είναι πιο σικ τρόπος και πιο φιλικός στο περιβάλλον…»
Αιδώς Αργείοι!!!
Προσσεληνωθείτε γιατί θα ακριβύνουν τα οπωροκηπευτικά, τα αυγά και τα γιαούρτια και θα ξεφύγει πάλι ο έλεγχος του τιμαρίθμου από τη φουκαριάρα την κυβέρνηση,που έκανε το μοιραίο λάθος να ζητήσει τη βοήθειά σας.
Καταλαβαίνουμε την πίκρα σας να αντιδρούν οι ξυπόλυτοι υπήκοοί σας την ώρα, που εσείς φροντίζετε για το καλό τους.
Καταλαβαίνουμε την ταλαιπωρία σας να εγκαταλείπετε τα κλάμπ των βορείων προαστίων και τα μπιστρό του Κολωνακίου, και να συστρατεύεσθε στον αγώνα τον καλό των καναλιών.
Όμως καλοί μου άρχοντες, ψυχραιμία.
Δεν καταλάβατε ότι στην αρχή το συστηματάκι του μουλωχτού περάσματος του νομοσχεδίου διατηρούσε ένα ελεγχόμενο κοινωνικό κλίμα? Δεν πήρατε χαμπάρι ότι η αποσιώπηση του περιεχομένου των ασφαλιστικών ρυθμίσεων και ο αποπροσανατολισμός των τηλεθεατών με την διαμάχη ομοφυλοφίλων και εκκλησίας περί του συμφώνου συμβιώσεως ήταν εξαιρετική επινόηση? Δεν σας έφθανε, που με τις διακοπές ρεύματος και τα σκουπίδια, ο κόσμος κάπου είχε αρχίσει να ψιλοστενοχωριέται?
Τι το θέλατε και ξεθαρρέψατε και βρήκατε στα κανάλια? Τι γύρευε η αλεπού στο παζάρι?
Τελικά για πόσο ηλίθιο τον περνάτε ετούτο τον κακότυχο λαό?
Να τώρα τα αποτελέσματα από την αποκοτιά σας.
Με τη φασαρία, που ξεσηκώσατε στα κανάλια, ότι απειλείται το πενιχρό μεροκάματο των μεγαλοβιομηχάνων από τα ρετιρέ των λιγνιτωρυχείων της ΔΕΗ και των εργατών αποκομιδής των σκουπιδιών είδατε τι καταφέρατε?
Ξυπνήσατε τον τηλεοπτικά υπνωτισμένο πολίτη κι άρχισε να σκαλίζει τις διατάξεις του ασφαλιστικού. Και σκαλίζοντας άρχισαν να του μπαίνουν ψήλοι στ’ αυτιά:
Μήπως κάποιοι δεν τήρησαν τα «δεν»?. Μήπως κάποιοι βάζουνε πάλι χέρι στα ταμεία του? Μήπως πάνε να του περικόψουν τη σύνταξή του? Μήπως κάποιοι τον βάζουν να πληρώσει παραπάνω γιατί θέλουν να μην πληρώνουν οι χορηγοί τους το μερίδιο, που τους αναλογεί? Μήπως οι απεργοί της ΔΕΗ δεν είναι εχθροί του κοινωνικού συνόλου, αλλά με την αντίδρασή τους προσπαθούν να σώσουν μια παρτίδα, που αφορά όλους τους εργαζόμενους?
Και ιδού τώρα το αποτέλεσμα: Από κει που είχαμε να κάνουμε με κάνα δύο επαγγελματικές ενώσεις και φαινότανε πως το κοντρολάραμε το θέμα με την καραμέλα της «προνομιούχας συντεχνίας», μας βγάλατε στο κλαρί όλο τον κόσμο.
Και το χειρότερο απ’ όλα μας ξεσκεπάσατε τους συνεργαζόμενους εργατοπατέρες. Διότι καλά την είχαμε στήσει τη δουλειά. Καλά τους είχαμε βάλει από την αρχή μπροστάρηδες στην απεργία και στην κατάλληλη στιγμή θα δίναμε λίγα βαρέα, θα κάναμε λίγο διάλογο, θα ομολογούσανε, ως συνετοί και ακομμάτιστοι και όχι ακραίοι και κομματικοί συνδικαλιστές, ότι βρήκαν κατανόηση στο υπουργείο και θα εκτονωνότανε το πράμα. Ξέρετε το έργο ξαναπαίχτηκε πέρυσι και με τους αγρότες.
Τώρα όμως ο κόσμος έγινε καχύποπτος.
Και σου λέει τώρα ο κάθε Μήτσος: Άμα ο άλλος θέλει να το βουλιάξει το καράβι τι κάνει? Στέκεται στην προκυμαία και του κουνάει το μαντήλι? Όχι βέβαια. Πιο αποτελεσματικό δεν είναι να μπαρκάρει? Να βγάλει και εισιτήριο πρώτη θέση για να είναι υπέρ άνω κάθε υποψίας. Να γυρνάει γύρω γύρω και να διατυμπανίζει πόσο του αρέσει η ζωή στο βαπόρι και πόσο αγαπάει τους συνταξιδιώτες, και πόσο θέλει να βοηθήσει να φτάσουνε γρήγορα στον προορισμό. Και στην κατάλληλη στιγμή να του ανοίξει μια ωραία τρύπα στα ύφαλα.
Κάτι τέτοια κάθεται και σκέφτεται τώρα ο κάθε υποψιασμένος Μήτσος.
Και ξέρετε, την απεργία πολλοί αγάπησαν, τον απεργοσπάστη ουδείς.(Όπως θα έλεγαν και οι αρχαίοι ημών πρόγονοι, αν δεν είχαν πεθάνει όλοι...)
Και τώρα που το μυαλό του Μήτσου πήρε την κατηφόρα, άντε να βρεις τρόπο να το φρενάρεις ακόμα και μετά την ψήφιση του ρημαδονομοσχεδίου.
Είδατε τι πετύχατε με τον υπερβάλλοντα ζήλο σας, να βοηθήσετε το κοινωνικό έργο της καλής μας κυβέρνησης?
Τι να σας πω?
Συλλυπητήρια και άλλη φορά να προσέχετε περισσότερο αρχοντόπουλά μου.