Οι «αγορές» έχουν ταυτότητα και οι μεσάζοντες ονοματεπώνυμο.

Λέγαμε και προχθές και το γράψαμε συχνά τα τελευταία χρόνια πως με μέτρα άγριας λιτότητας και σκληρής δημοσιονομικής πειθαρχίας εξασφαλίζεται μόνο η ύφεση, η οικονομική εξαθλίωση και η χρεωκοπία και δεν προσφέρεται διέξοδος από την οικονομική κρίση.

Διάχυτη λοιπόν είναι η απορία στις Ευρωπαϊκές κοινωνίες, πως αυτό που είναι εύκολα κατανοητό στους απλούς ανθρώπους, φαντάζει τόσο δυσνόητο στους ηγεμόνες του Γαλλογερμανικού άξονα και τους αυλικούς τους.

Η απάντηση σ’ αυτήν την εύλογη απορία μπορεί να δοθεί αβίαστα, αν συνειδητοποιήσουμε την ταυτότητα των «αγορών» και τα ονοματεπώνυμα των μεσαζόντων.

Το θέμα δεν είναι τόσο εύκολο γιατί τόσο οι ίδιοι οι περί ων ο λόγος, όσο και τα επίσημα ΜΜΕ συνηθίζουν να αναφέρονται γενικά σε «αγορές» και «κερδοσκόπους» αποφεύγοντας επιμελώς να μιλήσουν για συγκεκριμένα νομικά ή φυσικά πρόσωπα.

Ο λόγος που το κάνουν θα καταστεί αυτονόητος στο τέλος αυτής της ανάρτησης.

Ποια είναι λοιπόν η ταυτότητα των περιβόητων αγορών;

Προφανώς είναι τα γνωστά επενδυτικά fund, αλλά όχι μόνον αυτά. Στην κατηγορία των «αγορών» ανήκουν και οι μεγάλες τράπεζες, αλλά και κάποια πλούσια κράτη. Για παράδειγμα οι μεγάλες Γερμανικές και Γαλλικές τράπεζες, που δανείζονται από την ΕΚΤ με επιτόκιο 1% και με τη σειρά τους δανείζουν τις χώρες του φτωχού Ευρωπαϊκού Νότου με 5-7% έχουν εξέχουσα θέση στο κλάμπ των κερδοσκόπων. Στο ίδιο εξ άλλου κλαμπ ανήκουν και τα ίδια τα κράτη, όπως η Γερμανία, που μπορεί να δανείζεται από τις Τράπεζες με σπρέντ 1,5% και να δανείζει τους «φτωχοσυγγενείς» της ΕΕ με πολλαπλάσια επιτόκια αποκομίζοντας τεράστια πλεονάσματα ασκώντας απροκάλυπτη τοκογλυφία.

Αυτός ακριβώς είναι ο λόγος που η Γερμανίδα καγκελάριος αρνείται μετά βδελυγμίας την ιδέα του ευρωομολόγου, το οποίο θα δημιουργούσε ένα μέσο χαμηλό επιτόκιο δανεισμού για όλα τα Ευρωπαϊκά κράτη, αποστερώντας τη Γερμανία όχι απλώς από ένα ανταγωνιστικό πλεονέκτημα, αλλά κυρίως από ένα εξαιρετικό κερδοσκοπικό εργαλείο.

Για παρόμοιο λόγο η κα Μέρκελ αντιτίθεται σθεναρά στην θεσμοθέτηση δυνατότητας των κρατών να δανείζονται απ’ ευθείας από την ΕΚΤ, διότι έτσι και πάλι θα χανόταν η τοκογλυφική ευκαιρία των Γερμανικών τραπεζών (και όχι μόνον αυτών) καθώς και του Γερμανικού δημοσίου.

Ποιος επομένως είναι ο πραγματικός ρόλος της κας Μέρκελ. Μα ποιος άλλος από αυτόν του κοινού μεσάζοντα των τραπεζικών, χρηματιστηριακών και λοιπόν κερδοσκοπικών συμφερόντων, αυτών που υποτίθεται ότι τα ΜΜΕ οτέ μεν λιβανίζουν, οτέ δε εξορκίζουν και πάντως διακαώς προσπαθούν να εξευμενίζουν νυχθημερόν.

Αν λοιπόν ενδιαφέρεται να μάθει κανείς το ονοματεπώνυμο των εν λόγω μεσαζόντων δεν έχει παρά να διαβάσει τον κατάλογο ονομάτων του Γιούρογκρουπ, του Εκοφίν και των πρωτοκλασάτων μανδαρίνων της ΕΕ.

Για να είμαστε βέβαια αντικειμενικοί οι αρχιμεσάζοντες είναι η κα Μέρκελ και η καμαρίλα της (Γερμανοί κυβερνητικοί αξιωματούχοι και μεγαλοϋπαλληλίσκοι των Βρυξελλών). Οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι ηγέτες, ή τέλος πάντων αρκετοί από αυτούς, απλώς δεν διαθέτουν το απαιτούμενο σθένος να εναντιωθούν στον Γαλλογερμανικό ζυγό.

Έτσι σέρνονται ψοφοδεείς στην διαμεσολάβηση μεταξύ των αγορών και των λαών τους προωθώντας εκόντες άκοντες τα κερδοσκοπικά συμφέροντα των τοκογλύφων.

Το τραγικό της ιστορίας είναι ότι όταν θα έχει ολοκληρωθεί η εφαρμογή των τοκογλυφικών σχεδίων της Γερμανίας με την ολοσχερή αφαίμαξη των υπολοίπων εθνικών οικονομιών, θα έχει επέλθει και η ολική καταστροφή των παραγωγικών τους κλάδων.

Τότε ο Γερμανικός ιδιωτικός τομέας θα έχει την χρυσή ευκαιρία να «επενδύσει» (στην πραγματικότητα να κάνει πλιάτσικο) σε όποια χώρα και σε όποιο είδος επιχειρηματικότητας τον ενδιαφέρει.

Έτσι η Γερμανία θα βρεθεί διπλά κερδισμένη και βεβαίως απόλυτη κυρίαρχος της Ευρωπαϊκής Ηπείρου.

Πιστεύω λοιπόν ότι η αρχική απορία περί της φαινομενικής ανικανότητας της Γερμανίδας καγκελαρίου να αντιληφθεί ότι οι απόψεις της δεν βοηθούν στην ανάκαμψη της Ευρώπης, μάλλον έχει επιλυθεί.

Και μάλιστα θα πρέπει να έχει γίνει αντιληπτό ότι η κρίση αποτελεί δημιούργημα κάποιων, που ωφελούνται εξαιρετικά από αυτήν και γι αυτό δεν επιθυμούν να την ανακόψουν, αλλά αντιθέτως έχουν κάθε λόγο να επιβάλλουν μέτρα που την επιδεινώνουν.

Με απλά λόγια τα μέτρα που αποφασίσθηκαν στην τελευταία σύνοδο κορυφής αποτελούν ένα άθλιο ανθρωπιστικό έγκλημα εναντίον όλων ανεξαιρέτως των Ευρωπαίων πολιτών, σαν αυτό το οποίο διαπράττεται αναιδώς σε βάρος του Ελληνικού λαού τα δύο τελευταία χρόνια.

Όπως δε διδάσκουν όλα ανεξαιρέτως τα αστυνομικά μυθιστορήματα, για να ανακαλύψετε τον εγκληματία δεν έχετε παρά να αναζητήσετε αυτόν, που ωφελείται από το εγκληματικό αποτέλεσμα…

ΔΝΤ και ΕΕ λογαριάζουν χωρίς τον ξενοδόχο....

Η 23η Απριλίου δεν είναι σίγουρα από τις καλές μέρες της Ελληνικής ιστορίας. Αρκετά είναι τα συμβάντα στην ιστορική διαδρομή της Ελλάδας, που θα αρκούσαν από μόνα τους να σφραγίσουν ως «αποφράδα» την εν λόγω ημερομηνία.

Για παράδειγμα το 1821 αυτή υπήρξε η μέρα του μαρτυρικού θανάτου του Αθανασίου Διάκου, μιας από τις τραγικότερες και πλέον ανιδιοτελείς μορφές της επανάστασης των Ελλήνων για λευτεριά και εθνική ανεξαρτησία.
Ακριβώς 120 χρόνια αργότερα, στον αντίποδα του εθνικού ήρωα ένας στυγερός προδότης ο Γεώργιος Τσολάκογλου, στις 23 Απριλίου1941 υπέγραφε στην Θεσσαλονίκη το πρωτόκολλο παράδοσης του ελληνικού στρατού, υποδουλώνοντας τη χώρα στους Γερμανούς κατακτητές। Την ίδια στιγμή ο στρατάρχης Αλέξανδρος Παπάγος αναγκαζόταν να υποβάλλει την παραίτηση του στον τότε Βασιλέα Γεώργιο Β΄, ο οποίος κατά σύμπτωση εν αποδράσει προς την Αίγυπτο βρισκόταν ήδη στην Κρήτη, εφαρμόζοντας την γνωστή «λεβέντικη» συνταγή ο σώσων εαυτόν σωθήτω.

Κατά τραγική ιστορική ειρωνεία η 23η Απριλίου του τρέχοντος έτους 2010 έλαχε να ανανεώσει την δυσοίωνη παράδοσή της, ως ημεροχρονολογία «υποβολής του αιτήματος ενεργοποίησης του μηχανισμού στήριξης»। Με απλά λόγια ως μαύρη ιστορική ημέρα κατά την οποία το πολιτικό προσωπικό της χώρας παραδέχθηκε την ολοκληρωτική ήττα του από τα παγκόσμια κερδοσκοπικά κέντρα. Το αποτέλεσμα αυτής της ήττας ήταν, όπως άπαντες αμέσως ή εμμέσως ομολογούν, του ιδίου του Πρωθυπουργού μη εξαιρουμένου αυτής της ομολογίας, η άνευ όρων («άνευ κόκκινων γραμμών») παράδοση στους τοποτηρητές των διεθνών δανειστών μας της εθνικής μας ανεξαρτησίας (αρχής γενομένης από την οικονομική αλλά ουδείς σε παρόμοιες περιπτώσεις γνωρίζει τι τέξεται η επιούσα…).

Και βεβαίως όλοι επίσης αντιλαμβάνονται, ασχέτως του τι είναι διατεθειμένοι να ομολογήσουν, ότι η Ελλάδα εισέρχεται γοργά στη δύνη ενός τραγικού κοινωνικού μαρτυρίου, το οποίο προφανώς δεν θα έχει την σωματική βαρβαρότητα της εποχής του Αθανασίου Διάκου, αλλά θα διαθέτει όλα τα χαρακτηριστικά της νεοταξικής βαρβαρότητας της εποχής της παγκοσμιοποιημένης κερδοσκοπίας με εξαιρετικά επώδυνες συνέπειες για τα πλατιά λαϊκά στρώματα και μάλιστα σε πολυετές βάθος χρόνου.

Το πλέον απογοητευτικό είναι ότι ακόμη και σήμερα ουδείς από το πολιτικό προσωπικό της χώρας φαίνεται να συνειδητοποιεί τις πραγματικές διαστάσεις του προβλήματος, τα πολιτικά προτάγματα, τις οικονομικές προτεραιότητες και πολύ περισσότερο τον ιστορικό του ρόλο.

Έτσι οι πολιτικές ηγεσίες των κομμάτων εξουσίας, αναλώνουν πολύ ζωτικό χρόνο στην άχαρη προσπάθεια μετακύλισης των πολιτικών ευθυνών, ενώ η πέραν του ΠΑ.ΣΟ.Κ αριστερά εξακολουθεί να αυτοϊκανοποιείται με αδιέξοδους ακτιβισμούς και εγκληματικές διασπάσεις του λαϊκού κινήματος.

Παρ’ όλα αυτά ουδείς ασχολείται να ενημερώσει υπεύθυνα και σοβαρά τον Ελληνικό λαό, ο οποίος εγκαταλείπεται στην αποσπασματική πληροφόρηση διαφόρων εξ ορισμού αναξιόπιστων πηγών και στην εν πολλοίς παραπλανητική παραφιλολογία διαφόρων καλοθελητών με αμφιβόλου ποιότητος γνώσεις και πολύ πιο αμφιβόλου ποιότητος κίνητρα.

Αποτελεί κοινό τόπο ότι η χώρα προ των εκλογών είχε φθάσει στο χείλος του γκρεμού και χρειαζόταν κάποιον για να τραβήξει χειρόφρενο. Σήμερα φαίνεται ότι μάλλον πατήσαμε γκάζι. Αλλά αυτό ίσως δεν είναι το χειρότερο.

Σε μια σοβαρή Δημοκρατία υπεύθυνη για το παρόν και το μέλλον του τόπου είναι ή εκάστοτε κυβέρνηση। Αυτό δεν μπορεί να το αλλάξει καμιά αθλιότητα της προηγούμενης κυβέρνησης, ούτε καμιά μικρόνοια της αντιπολίτευσης.

Σε μια σοβαρή Δημοκρατία ο ρόλος της υπεύθυνης Κυβέρνησης είναι να ενημερώσει ειλικρινά, αντικειμενικά και κυρίως με σαφήνεια και πληρότητα τον λαό για τις παραμέτρους του προβλήματος, τις εναλλακτικές διεξόδους με τα υπέρ και τα κατά τους και τα σχετικά κατά περίπτωση χρονοδιαγράμματα.
Σε μια σοβαρή Δημοκρατία η υπεύθυνη Κυβέρνηση φροντίζει να δώσει τη δυνατότητα στον πολίτη να εκφράσει με τα κατά περίπτωση κατάλληλα θεσμικά δημοκρατικά μέσα την άποψή του και να συμμετάσχει νηφάλια στη λήψη των αποφάσεων, που επηρεάζουν καταλυτικά το παρόν το δικό του και το μέλλον των απογόνων του.

Για παράδειγμα αρκετές ευρωπαϊκές χώρες φρόντισαν ήδη να συζητήσουν στα κοινοβούλιά τους το σίγουρα υποδεέστερο γι’ αυτές θέμα της οικονομικής τους συμμετοχής στο πακέτο στήριξης της Ελλάδος. Στην Γερμανία το θέμα της συμμετοχής στο μηχανισμό στήριξης αποτελεί σημαντικό στοιχείο της προεκλογικής ατζέντας των κομμάτων, ενώ ένα από τα κόμματα του κυβερνητικού συνασπισμού (Φιλελεύθεροι) θεώρησε απαραίτητη τη λήψη σχετικής απόφασης από το Συνέδριό του.

Στην Ελλάδα οι αποφάσεις λαμβάνονται από τον Πρωθυπουργό και ελάχιστους σε αρκετές περιπτώσεις θεσμικά ανομιμοποίητους αυλικούς του. Στη συνέχεια ενημερώνονται οι εταίροι μας και οι διαπραγματευτές του ΔΝΤ από τον ίδιο τον Πρωθυπουργό ή τον ΥΠ. Οικονομίας, ενώ σχεδόν ταυτόχρονα διάφορα «βαθιά λαρύγγια» διαρρέουν τα άρρητα ρήματα στους πάσης φύσεως κερδοσκόπους (ευρωπαϊκές Τράπεζες, επιθετικά κεφάλαια, διεθνείς οικονομικούς οίκους). Αυτοί όλοι με τη σειρά τους διοχετεύουν επιλεγμένες πληροφορίες και προκατασκευασμένα σενάρια σε συγκεκριμένων συμφερόντων ειδησεογραφικά πρακτορεία, ελεγχόμενα τηλεοπτικά δίκτυα, «έγκριτες» ξένες εφημερίδες και πασίγνωστους για τις εξαρτήσεις τους διεθνείς δημοσιογράφους και «αναλυτές». Από κεί ενημερώνονται οι Έλληνες δημοσιογράφοι, οι οποίοι ανάλογα με τις προσωπικές τους ικανότητες ή τις εκδοτικές οδηγίες που εκτελούν, αναμασούν όλο αυτό το πληροφοριακό σκουπιδαριό. Μέσα από αυτό τον απίθανο ειδησεογραφικό λαβύρινθο καταλήγει να αντλεί πληροφόρηση (ακριβέστερα παραπληροφόρηση) ο άμοιρος Έλληνας πολίτης, αλλά πολύ πιθανόν και η πλειοψηφία των βουλευτών, ενδεχομένως και οι περισσότεροι των υπουργών.

Και ενώ από την πρώτη στιγμή ο ίδιος ο Πρωθυπουργός δεν παύει σε κάθε ευκαιρία να τονίζει ότι η μεγαλύτερη πληγή που καλείται να επουλώσει η Ελληνική κυβέρνηση είναι η αναξιοπιστία, είναι εξαιρετικά εντυπωσιακό ότι ο ίδιος και το επιτελείο του κάνουν ότι μπορούν για να εντείνουν αυτό το φθοροποιό σύνδρομο στους πολίτες.
Και βεβαίως αυτό το σύνδρομο επιτείνεται σε εκρηκτικό πλέον βαθμό εξ αιτίας της ακατανόητης ολιγωρίας της κυβέρνησης στον καταλογισμό ευθυνών σε όσους διασπάθισαν ή παρανόμως ιδιοποιήθηκαν τον δημόσιο πλούτο.
Με αυτή λοιπόν την απαράδεκτη τακτική, συνεπικουρούσης και της άφρονος ηγεσίας της ΝΔ, η οποία δέσμια στις εσωκομματικές της «παράγκες» ισορροπεί ασταθώς μεταξύ φθαρμένων «βαριδίων» και «παρθενογενήτων» γεφυροποιών, ολόκληρο το πολιτικό προσωπικό της χώρας φαίνεται να σύρεται σε ένα ιδιότυπο χορό του Ζαλόγγου.

Διότι όπως μονότονα επισημαίνουμε επί πολύ καιρό τώρα, δεν μπορεί να καταπιεί ο φορολογούμενος, ο μισθωτός, ο συνταξιούχος, ο ηρωικός μικρομεσαίος αγρότης ή επιχειρηματίας, να γίνεται για άλλη μια φορά ο κεντρικός στόχος των φοροεισπρακτικών μηχανισμών και των πάσης φύσεως διωκτικών αρχών, την ίδια στιγμή που οι κλέφτες και οι καταχραστές του δημοσίου παραμένουν ανέπαφοι.
Και είναι προφανώς αδύνατο να «συστρατευθεί» ο μέσος Έλληνας σε σχέδια ξεπουλήματος της όποιας δημόσιας γης και της οποίας δημόσιας περιουσίας γλίτωσε από το σκανδαλώδες εκποιητικό μένος της προηγούμενης διακυβέρνησης, προκειμένου να επιστραφούν στους διεθνείς κερδοσκόπους τα χρήματα, που κατεσπατάλησαν φαύλοι κυβερνώντες με τους «κουμπάρους» και τους ημετέρους τους.

Αυτό που δυστυχώς δυσκολεύονται να εννοήσουν οι σπουδαγμένοι στην εσπερία μυστικοσύμβουλοι αμφοτέρων των πολιτικών ηγεσιών, είναι ότι η εθνική ανεξαρτησία μπορεί ενδεχομένως να υπονομευθεί ή διά διεθνών συνθηκών να περιορισθεί.

Η λαϊκή κυριαρχία όμως είναι σύμφυτη με την ανθρώπινη φύση και την κοινωνική συμβίωση και ως εκ τούτου είναι ιστορικά αποδεδειγμένο πως είναι αδύνατον να περιορισθεί ή να υποσκελισθεί χωρίς τη συναίνεση ή τουλάχιστον την ανοχή του συγκεκριμένου λαού. Οποιαδήποτε προσπάθεια κατάλυσης της λαϊκής κυριαρχίας ακόμη και από δικτατορικά καθεστώτα είχε πολύ μικρή διάρκεια ζωής και δυσμενείς συνέπειες για όσους την επιχείρησαν.

Αυτά εμμέσως πλην σαφώς δηλώνει ότι τα έχει διδαχθεί από το πάθημα της προηγούμενης η νεοεκλεγείσα δεξιά κυβέρνηση της Ουγγαρίας…

Είναι λοιπόν σοφότερο προτού κληθεί ο πολίτης να «σφίξει το ζωνάρι» για να ξαναγεμίσει τα άδεια κρατικά ταμεία να υποχρεωθούν οι κλέφτες να φέρουν πίσω τα κλεμμένα.

Και θα εξυπηρετηθεί καλύτερα το εθνικό συμφέρον αν δινόταν άπλετη ενημέρωση στους πολίτες για την πραγματική κατάσταση της χώρας και κυρίως η δυνατότητα να συμμετάσχουν με θεσμικές διαδικασίες σε όλες τις αποφάσεις, που τους αφορούν, αντί να παρακολουθούν ανήσυχα, και συνακόλουθα καχύποπτα, κάποιους αμφιβόλου ικανότητας παράγοντες να διαπραγματεύονται σε «σκοτεινά δωμάτια» με ειδικούς διαπραγματευτές του ΔΝΤ αναμφίβολης αρπακτικότητας.

Δεν κατανοούν όλοι αυτοί ότι «ο ξενοδόχος» ούτως ή άλλως παραμένει ο ελληνικός λαός και είναι τουλάχιστον αντιαισθητικό να παρακολουθεί όλους αυτούς τους κυρίους να λογαριάζουν να πουλήσουν το ξενοδοχείο χωρίς τον ξενοδόχο… ; (Για να μη θυμηθούμε την παροιμία «δυο γάιδαροι μαλώνανε σε ξένο αχυρώνα).

Εξ άλλου ας αναλογισθούν όσοι τουλάχιστον από τους πολιτικούς δεν επιδιώκουν σταδιοδρομία ελέω διεθνών διευθυντηρίων ότι όταν η λαϊκή κυριαρχία δεν βρίσκει διέξοδο μέσα από τις ασφαλείς θεσμικές λεωφόρους του δημοκρατικού πολιτεύματος, τότε νομοτελειακά αργά ή γρήγορα εκτρέπεται σε ανατρεπτικές ατραπούς… (Όπως συνέβη στην Αργεντινή και αλλαχού, αλλά και πάμπολλες φορές στην μακραίωνα ελληνική ιστορία, που κάποιοι προφανώς δεν διδάχθηκαν επαρκώς στα εκμαυλιστικά πανεπιστήμια της Εσπερίας, ενώ κάποιοι άλλοι επιμελώς προσπαθούν να εξοβελίσουν από την ελληνική εκπαίδευση.)

Οι «αγορές» προεξοφλούν προσδοκίες έχοντας εσωτερική ενημέρωση.

Τους τελευταίους μήνες ο ελληνικός λαός ζει καθημερινά μια αχαλίνωτη φρενίτιδα «σπρεντολογίας», όπου αιφνιδίως δεκάδες αναλφάβητοι δημοσιογράφοι, και όχι μόνο, αναδεικνύουν εαυτούς και αλλήλους σε διδάκτορες περί των αντιδράσεων και της λειτουργίας των «αγορών».

Κάνουν «ρεπορτάζ», διαβάζουν ξένες εφημερίδες, αναλύουν, αξιολογούν, κρίνουν και επικρίνουν. Την μία μέρα πανηγυρίζουν και την επομένη θρηνολογούν. Την μια στιγμή ευαγγελίζονται οικονομικά θαύματα και την άλλη στιγμή προβλέπουν την απόλυτη οικονομική ερήμωση.

Παρά την εξαιρετικά προσοδοφόρα γι αυτούς δραστηριότητά τους είναι απολύτως βέβαιο ότι όλοι αυτοί οι κύριοι είναι οι τελευταίοι, από τους οποίους μπορεί να περιμένει κανείς υπεύθυνη και σοβαρή ενημέρωση επί οποιουδήποτε θέματος, διότι πέραν της ένδειας ειδικών γνώσεων διακρίνονται επίσης και για παντελή έλλειψη κοινής λογικής.

Στηρίζοντας την επαγγελματική τους ανέλιξη και την οικονομική τους ευμάρεια στις κοινωνικές τους διασυνδέσεις και στην ικανότητα να προσφέρουν διαχρονικά με το αζημίωτο τις «καλές τους υπηρεσίες» σε διαπλεκόμενα πολιτικά και οικονομικά κέντρα, (αυτά τα κέντρα που κατά τεκμήριον οδήγησαν τη χώρα στην μοναδική σημερινή της αθλιότητα), περιορίζονται να παπαγαλίζουν ό,τι κάποιοι πολιτηκάντηδες τους σφυρίζουν στο αυτί ή στην καλύτερη περίπτωση να αναμασούν αλόγιστα ό,τι κάποιες ξένες εφημερίδες (επίσημα δημοσιογραφικά όργανα γνωστών διεθνών κερδοσκοπικών οίκων) καθημερινά δημοσιεύουν.

Δημιουργούν έτσι ένα κλίμα, που δηλητηριάζει έτι περαιτέρω την δεινή καθημερινότητά μας και ανακόπτει κάθε διάθεση αγώνα για διέξοδο από την κρίση.

Το παράδοξο όμως στην όλη υπόθεση δεν είναι οι διάφοροι απαίδευτοι «παπαγάλοι» και οι διαπλεκόμενοι κονδυλοφόροι.

Το εκπληκτικό είναι ότι μέσα στους πολιτικούς χώρους, μέσα στις δημόσιες υπηρεσίες, ακόμη και μέσα στους υψηλούς κυβερνητικούς κύκλους υπάρχουν πολλοί δυστυχώς καλοθελητές, οι οποίοι είτε από ανοησία είτε από ιδιοτέλεια προσφέρουν σ΄αυτούς τους κυρίους αφειδώς κρίσιμες για την εθνική προσπάθεια πληροφορίες.

Είναι για παράδειγμα θλιβερό φαινόμενο υπηρεσιακοί παράγοντες διαχειριζόμενοι το εθνικό χρέος να πληροφορούν επισήμως ή ανεπισήμως τους κερδοσκόπους με το νι και με το σίγμα για τις λεπτομέρειες των δανειακών αναγκών της Ελλάδος, για τα σχεδιαζόμενα χρονοδιαγράμματα δανεισμού, για το καθημερινό υπόλοιπο των κατ’ ιδίαν κρατικών ταμείων, ακόμη και για την παραμικρή σκέψη, που περνά από το μυαλό των υπουργών ή των λοιπών παραγόντων των οικονομικών επιτελείων.

Δεν χρειάζεται κανείς να είναι ειδικός οικονομολόγος για να αντιλαμβάνεται ότι οι αγορές διέπονται στη δομή και στη λειτουργία τους από τους κοινούς χρηματιστηριακούς κανόνες.

Ότι λοιπόν σ’ αυτούς τους χώρους κυκλοφορούν και διαπρέπουν αποκλειστικά και μόνο κερδοσκόποι είναι ο πρώτος και ανεξαίρετος χρηματιστηριακός κανόνας.

Ο αμέσως επόμενος είναι ότι οι κερδοσκόποι καθίστανται ακαταμάχητοι όταν διαθέτουν εσωτερική ενημέρωση.

Είναι λοιπόν εξόχως απογοητευτικό ότι αυτή η κυβέρνηση μαστίζεται από παντελή αδυναμία περιφρούρησης οποιουδήποτε οικονομικού μυστικού.

Αρκεί απλώς να σκεφθεί κάτι ο Υπουργός Οικονομίας και την επομένη στιγμή αυτό έχει διαρρεύσει σε κάποιο δημοσιογράφο και έχει κάνει το γύρω του πλανήτη ως πρωτοσέλιδο συγκεκριμένων «εγκρίτων» ξένων οικονομικών φυλλάδων.

Όσο αυτό εξακολουθεί να συμβαίνει είναι απολύτως βέβαιο ότι την διαχείριση της ελληνικής οικονομίας θα μπορεί να την έχει οποιοσδήποτε άλλος καλοθελητής εκτός από την Ελληνική Κυβέρνηση.

Ένας τρίτος θεμελιώδης χρηματιστηριακός κανόνας είναι ότι οι περιβόητες αγορές προεξοφλούν πάντα προσδοκώμενα αποτελέσματα.

Όταν λοιπόν ξεπουλούν τα ελληνικά ομόλογα πολύ απλά προεξοφλούν ότι αυτή η κυβέρνηση με αυτές τις τακτικές, που εφαρμόζει δεν θα αποφύγει τελικά την χρεωκοπία.

Και ποιες είναι άραγε αυτές οι τακτικές, που ανησυχούν τις αγορές και ακυρώνουν κάθε προσπάθεια της κυβέρνησης και κάθε θυσία του ελληνικού λαού;

Την μία την περιγράψαμε αμέσως παραπάνω. Είναι η συστηματική παραβίαση του κανόνος «τα εν οίκω μη εν δήμω».

Την άλλη την περιέγραψε αρνητικά ο ίδιος ο κος Παπακωνσταντίνου στο χθεσινό κεντρικό δελτίο του Μέγα με τη χαρακτηριστική αφοπλιστική του αφέλεια. «Οι αγορές», είπε ο Υπουργός, «γνωρίζουν ότι για φέτος έχουμε λάβει τα αναγκαία δημοσιονομικά μέτρα, αλλά δεν πιστεύουν ότι θα μπορέσουμε να αποφύγουμε τη χρεωκοπία του χρόνου ή του παρα- χρόνου όσο δεν βλέπουν να λαμβάνονται και να υλοποιούνται μέτρα αναπτυξιακής φύσεως».

Την τρίτη καταστροφική τακτική ο κόσμος την έχει τούμπανο, αλλά τα κόμματα κρυφό καμάρι.

Πρόκειται για την τακτική συγκάλυψης των σκανδάλων και συστηματικής αποφυγής τιμωρίας όσων ενέχονται σε διασπάθιση του δημόσιου πλούτου και παράνομη ιδιοποίηση του περιεχομένου των δημοσίων ταμείων.

Όσο οι φαύλοι και οι λυμεώνες του δημοσίου πλούτου εξακολουθούν να παραμένουν στο απυρόβλητο της πολιτικής και οικονομικής ζωής του τόπου, ούτε οι έλληνες πολίτες ούτε πολύ περισσότερο οι αγορές θα πείθονται ότι τα χρήματα, που θα εισρεύσουν στα δημόσια ταμεία από το ομολογουμένως πρωτοφανές φορομπηχτικό σαφάρι δεν θα καταλήξουν και αυτά στις τσέπες των γνωστών «αγνώστων» διαχρονικά επιτηδείων.

Αν λοιπόν η Κυβέρνηση ψάχνει τρόπο να τιθασεύσει τα σπρεντ, ας κάνει επιτέλους μερικά απλά πράγματα.

Πρώτον να δείξει εμπράκτως ότι πραγματικά ενδιαφέρεται για τη διαφάνεια, την προστασία του δημόσιου χρήματος και την προάσπιση των συμφερόντων του δημοσίου διαπομπεύοντας πολιτικά και διώκοντας πειθαρχικά και αστικά όλους όσους ενέχονται σε υποθέσεις ιδιοποίησης δημόσιας περιουσίας.

Πέρα από την παραγραφή των ποινικών ευθυνών κάποιων επίορκων πολιτικών υπάρχει ευρύ πεδίο κοινωνικής καταδίκης και το σπουδαιότερο επαρκές νομικό οπλοστάσιο για την διεκδίκηση των χρημάτων του δημοσίου, την άμεση συντηρητική κατάσχεση και την δέσμευση καταθέσεων μέχρι την έκδοση τελεσίδικων δικαστικών αποφάσεων. Αυτή η απίθανη ολιγωρία της κυβέρνησης σε σχέση με τα προεκλογικά σλόγκαν περί του «πού πήγαν, ποιοι τα πήραν τα λεφτά», «διαφάνεια παντού, έστω και αν χρειασθεί να ματώσουμε» και τα τοιαύτα, αποτελεί σαράκι στη διεθνή αξιοπιστία της χώρας και δυναμίτη στα θεμέλια της κοινωνικής συνοχής και στήριξης της όποιας εθνικής προσπάθειας οικονομικής ανάκαμψης.

Δεύτερον να προχωρήσει επιτέλους στη λήψη μέτρων και εφαρμογή αναπτυξιακών προγραμμάτων στήριξης της πραγματικής παραγωγής, τουτέστι της γεωργοκτηνοτροφίας, βιομηχανίας και παραλλήλως του τουρισμού και των οικοδομικών δραστηριοτήτων.

Και τέλος να επιβάλλει εδώ και τώρα απόλυτη σιγή ασυρμάτου σε όλους όσους εμπλέκονται σε ζητήματα διαχείρισης του δημόσιου χρέους και των θεμάτων που εν γένει άπτονται του διεθνούς κύρους της χώρας.

Ας αντιληφθούν επιτέλους κάποιοι στην κυβέρνηση ότι οι κερδοσκόποι μαδάνε συνήθως τους ανόητους και ότι «ανοήτοις κρείττον το σιγάν του λαλείν»…