Εγγράφει προσημείωση για επόμενος Αντιπρόεδρος ο κος Λοβέρδος;

«Tο ένα εκατομμύριο δημοσίων υπαλλήλων, που ταλαιπωρούν δέκα εκατομμύρια πολίτες με την βεβαιότητα ότι ο δημόσιος τομέας είναι ισόβιος, μας έφτασαν εδώ που μας έφτασαν».

«Tο ισχύον Σύνταγμα αποτελεί την πρώτη 'γραμμή Μαζινό' υπέρ της γραφειοκρατίας».

"Εάν δεν είσαι αριστερός, σε πεθαίνουν σε δύο ημέρες. Ό,τι γινόταν μετά τον εμφύλιο, αντεστράφη μετά τη μεταπολίτευση "
Τάδε έφη κος Λοβέρδος

Πάρα πολύ συχνά τα τελευταία χρόνια και καθημερινά πλέον το τελευταίο διάστημα παρακολουθώντας το δημόσιο λόγο στελεχών της Κυβέρνησης, αλλά και της αντιπολίτευσης, αναρωτιέμαι αν αυτοί οι άνθρωποι διατηρούν καμιά ανάμνηση της παλαιότερης πολιτικής τους εικόνας ή πολύ χειρότερα αν ακούνε τα λεγόμενά τους.

Οι τελευταίες δηλώσεις του κου Λοβέρδου με άφησαν ειλικρινά εμβρόντητο.

Αν μη τι άλλο ο συγκεκριμένος πολιτικός είχε επί χρόνια δημιουργήσει την εικόνα του σοβαρού, μετρημένου και κόσμιου ανδρός, χαρακτηριστικά που ούτως ή άλλως συνάδουν με τον ακαδημαϊκό χώρο από τον οποίο προέρχεται.

Έχω την αίσθηση ότι η εικόνα αυτή έγινε κυριολεκτικά συντρίμμια με την απρόκλητη αμετροεπή επίθεσή του εναντίον μιας πολυτρόπως και πανταχόθεν βαλλόμενης επαγγελματικής ομάδας.

Μετά την σύναψη των γνωστών δανειακών συμφωνιών και προϊούσης της εφαρμογής των ερήμην του Ελληνικού Λαού ανειλημμένων επαχθών υποχρεώσεων έχουμε συνηθίσει την θλιβερή εικόνα Κυβερνητικών παραγόντων, που στοχοποιούν μεθοδευμένα και λοιδορούν συστηματικά διάφορους επαγγελματικούς κλάδους, τους οποίους «τακτοποιούν», «αναμορφώνουν», «απελευθερώνουν» και πάντως κατ’ ουσίαν εξαθλιώνουν.

Δεν είναι λοιπόν ούτε ο πρώτος, ούτε ο τελευταίος που επιδίδεται στο μοντέρνο αυτό είδος πολιτικού σπορ, που συνίσταται στην ωσεί εξ αποκαλύψεως εξύβριση των ψηφοφόρων.

Είναι όμως ο μόνος, που επιτέθηκε τόσο βίαια, τόσο ισοπεδωτικά και τόσο πικρόχολα, συνδυάζοντας την επίθεσή του με απαξιοτική αναφορά στο ισχύον Σύνταγμα και ανιστόρητες συκοφαντίες κατά του προοδευτικού χώρου.

Είναι βέβαιο ότι ο δημοσιοϋπαλληλικός κόσμος δεν είναι παραδεισένιος.

Όμως σίγουρα δεν είναι συλλήβδην και αθρόως όλοι ανεξαιρέτως οι δημόσιοι υπάλληλοι πρωταγωνιστές της διαχρονικής ταλαιπωρίας του Ελληνικού λαού, ούτε είναι αυτοί οι υπεύθυνοι, που έφθασε εδώ ο τόπος.

Διότι η σημερινή τραγική κατάσταση της οικονομίας οφείλεται πρωτίστως και μάλλον αποκλειστικά στη φαύλη διαχείριση, στην καταλήστεψη των δημοσίων ταμείων, στην ανοχή της διαφθοράς, ζητήματα για τα οποία αρμόδιος και υπόλογος είναι ο πολιτικός κόσμος με πρώτους και καλλίτερους όσους εθήτευσαν σε κυβερνητικές θέσεις.

Η δε απόδοση των υπαλλήλων, η συμπεριφορά και τα τοιαύτα υπήρξε πάντοτε ανάλογη με το σύστημα οργάνωσης και λειτουργίας των υπηρεσιών, καθώς και με τις κατευθύνσεις της εκάστοτε πολιτικής και διοικητικής ηγεσίας.

Έκπληξη εξ άλλου προκαλεί η όψιμη ανακάλυψη του κου Λοβέρδου ότι «το Σύνταγμα είναι το οχυρό της γραφειοκρατίας». Θα περίμενε κανείς από κάποιον, που μετέχει της Ακαδημαϊκής εξειδίκευσης και της πολιτικής εξουσίας, ότι από το 1975 μέχρι σήμερα θα είχε αναλάβει σε ανύποπτο χρόνο πρωτοβουλία για τον όποιο αναγκαίο εκσυγχρονισμό του συντάγματος μέσω της ενδεδειγμένης θεσμικής διαδικασίας και όχι με επιστημονικά άναρθρες κραυγές εξυπηρετικές εφήμερων πολιτικών σκοπιμοτήτων.

Και βεβαίως αλγεινή αίσθηση προξενεί ο ανιστόρητος παραλληλισμός της μακράς μαύρης μετεμφυλιοπολεμικής περιόδου και των διώξεων, που υπέστησαν οι προοδευτικοί (όχι μόνον οι αριστεροί)πολίτες, με την μεταπολιτευτική διαβίωση των ψηφοφόρων του συντηρητικού χώρου.

Ποιά σχέση μπορεί να έχουν αλήθεια οι εξορίες, οι φάκελοι, τα πιστοποιητικά πολιτικών φρονημάτων, η στρατιωτική δικτατορία, με την Δημοκρατία της περιόδου 1974-2009;

Απλώς για να θυμούνται οι παλιότεροι και να μαθαίνουν οι νεότεροι θα υπενθυμίσουμε ότι τουλάχιστον μέχρι το 1960 ακόμη και η ανάγνωση μιας κεντρώας εφημερίδας, όπως λ.χ «ΤΑ ΝΕΑ», αποτελούσε στοιχείο πολιτικού στιγματισμού όχι μόνο στην επαρχία, αλλά και στις γειτονιές της Πρωτεύουσας. Έτσι ήταν προτιμότερο να την προμηθεύεται κανείς από περίπτερα του κέντρου της Αθήνας και μάλιστα από ειδικούς περιπτεράδες, που φρόντιζαν προτού την δώσουν στον αγοραστή να την διπλώνουν «συνωμοτικά» με τον τίτλο προς τα μέσα.

Ειρίστω εν παρόδω ότι ο κος Λοβέρδος ως Καθηγητής Πανεπιστημίου χρημάτισε και ο ίδιος δημόσιος υπάλληλος, αλλά και ως Υπουργός επίσης δημόσιος υπάλληλος λογίζεται.

Είναι λοιπόν κάπως οξύμωρο και πάντως ιδιαίτερα κοροϊδευτικό να ακούει κανείς κάποιον ο οποίος καίτοι δημόσιος λειτουργός συνυπεύθυνος για τα όποια στραβά της δημόσιας διοίκησης καθυβρίζει το δημοσιοϋπαλληλικό σώμα, καίτοι Συνταγματολόγος μέμφεται τις προστατευτικές δημοκρατικών δικαιωμάτων συνταγματικές διατάξεις και παρότι τιμήθηκε κατ’ επανάληψη από τον προοδευτικό χώρο πολιτευόμενος υπό την σκέπη ενός Σοσιαλιστικού Κινήματος να υπεραμύνεται αβασίμως της δεξιάς πλαστογραφώντας την πρόσφατη πολιτική ιστορία.

«Ποίον έπος φύγεν έρκος οδόντων» κε Λοβέρδε ;

Αυτή και μόνη η αδυναμία της Κυβέρνησης, της οποίας διατελείτε σημαίνον στέλεχος, να τιμωρήσει τους λυμεώνες της δημόσιας περιουσίας και η κατ’ ουσίαν υπόθαλψη της διαφθοράς διά του οριστικού κουκουλώματος των σκανδάλων, αποτελεί υπέρτατο όνειδος για τον πολιτικό κόσμο της χώρας, που του αποστερεί το δικαίωμα να καταφέρεται απαξιοτικά εναντίον οποιουδήποτε άλλου επαγγελματικού χώρου.

Όσο για το Σύνταγμα προτού μιλήσουμε για την προστασία της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων, ( η οποία σημειωτέον αποτελεί δημοκρατική κατάκτηση της αστικής τάξης) θα ήταν ενδιαφέρον να μαθαίναμε την ολοκληρωμένη άποψη των κυρίων Καθηγητών της κυβερνητικής πλειοψηφίας, αλλά και της αξιωματικής αντιπολίτευσης, επί θεμάτων ανθρωπίνων δικαιωμάτων, εθνικής κυριαρχίας, δημοκρατικών λειτουργιών, ανδρομικότητος της φορολογικής, ασφαλιστικής νομοθεσίας κ.λ.π.

Και βέβαια πολύ ενδιαφέρον θα ήταν για τους ψηφοφόρους και ιδιαίτερα για τα ιστορικά μέλη του ΠΑΣΟΚ (αυτά που στρατεύθηκαν το 1974 και όχι όσους το ανακάλυψαν μετά το 1985, ήτοι εκ του ασφαλούς στη δεύτερη κυβερνητική του θητεία) ποιό ακριβώς είναι το πολιτικό-ιδεολογικό πλαίσιο της Κυβέρνησης και των κατ’ ιδίαν στελεχών της και ποιο ακριβώς είναι το συνολικό πολιτικό τους όραμα για το μέλλον αυτής της ταλαίπωρης πατρίδας.

Διότι ως γνωστόν το πολιτικό πρόγραμμα του Σοσιαλιστικού Κινήματος δεν συμβαδίζει με την εφαρμοζόμενη πολιτική, ο δε οψίμως αρθρούμενος πολιτικός λόγος είναι ευθέως αντίθετος με την εν γένει προεκλογική ρητορεία του όλου πολιτευόμενου ΠΑΣΟΚ με αποτέλεσμα να προκύπτει μια ελαφρά σύγχυση στο εκλογικό σώμα.

Σε κάθε περίπτωση, αν μου επιτρέπεται μια ειλικρινώς φιλική συμβουλή, θα έλεγα σε όλους τους κυβερνητικούς παράγοντες ότι όλοι οι αναξιοπαθούντες επαγγελματικοί κλάδοι έχουν ανάγκη μάλλον από λόγους παρηγοριάς και ελπίδας και όχι από ύβρεις και απειλές, των οποίων εσχάτως γίνονται καθημερινοί αποδέκτες.

Στης Τρόϊκας «την ποδιά σφάζονται παλληκάρια…»

Στην προσπάθειά του να εξορκίσει τις αμφίσημες συμπεριφορές κυβερνητικών στελεχών, ο φίλτατος Υπουργός Υγείας έδωσε χθες μια περίπου Πρωθυπουργική συνέντευξη, που αποτελεί μνημείο αμφισημίας.

Εδήλωσε φανατικός υποστηρικτής των μνημονιακών πολιτικών, αλλά συγχρόνως τάχθηκε υπέρ της ανάγκης να ψηφισθούν τα νέα μέτρα με αυξημένη πλειοψηφία 3/5 (180 βουλευτές) ή 2/3 (200 Βουλευτές!). Κάτι δηλαδή αδύνατον, που είναι βέβαιο ότι θα οδηγήσει στην καταψήφισή τους.

Δήλωσε λαύρος οπαδός της ενότητας, αλλά φρόντισε να διαχωρίσει τους συναδέλφους του σε καλούς σαν εκείνον και σε «κακούς», που επιδίδονται «σε νεφελώδεις και αντιφατικές πολιτικές».

Εμφανίσθηκε σαν πιστός στρατιώτης του Πρωθυπουργού, αλλά φρόντισε να αναδείξει μια σειρά από αγκυλώσεις, αρρυθμίες, αδυναμίες, μιλώντας για «αμηχανίες» και «ανεπάρκειες» που, όπως και να το δει κανείς, αποτελούν αποκλειστική ευθύνη του Πρωθυπουργού.

Και κατέληξε με μία κλασική φράση, που παραδοσιακά αποτελεί δήλωση παραιτήσεως όποιου την διατυπώνει: « Σε νεφελώδεις και αντιφατικές πολιτικές δεν νομίζω ότι έχω θέση. Σε κάθε περίπτωση είμαι στη διάθεση του Πρωθυπουργού». Παρά ταύτα τόσο ο ίδιος όσο και ο Κυβερνητικός εκπρόσωπος διέψευσαν ότι αυτή η κλασική πολιτική δήλωση παραιτήσεως είχε αυτό το νόημα στην περίπτωση του κου Λοβέρδου. Αντιθέτως κατά την δική τους πρωτότυπη ερμηνεία επρόκειτο για δηλώσεις ….στήριξης της Κυβέρνησης και της πολιτικής της.

Με την ίδια περίπου λογική σε δηλώσεις «στήριξης» επιδόθηκαν τις προηγούμενες μέρες:

Ο κος Ρέπας μιλώντας για «τζιτζιφιόγκους» του Υπουργείου Οικονομικών.

Η κα Μπιρμπίλη, λέγοντας ότι δεν προτίθεται να επενδύσει εισπρακτικά μέτρα με περιβαλλοντικό μανδύα.

Η κα Διαμαντοπούλου, παραπονούμενη ότι απέναντί της έχει την ΝΔ, τον κο Τσίπρα και το μισό ΠΑΣΟΚ. (Αν προσθέσουμε και το ΚΚΕ, που αυτονοήτως αντιτίθεται στην κυβερνητική πολιτική, η συμπαθεστάτη Υπουργός Παιδείας μας είπε περίπου το γνωστό αστείο «όλοι τους τρελοί εκτός από μένα».)

Σε άλλες εποχές παρόμοιες δημόσιες παρεμβάσεις θα περνούσαν περίπου απαρατήρητες, κινούμενες μεταξύ εσωκομματικής δυσαρέσκειας και παλλαϊκής θυμηδίας.

Στο σημερινό όμως ρευστό πολιτικό και οικονομικό περιβάλλον η από δημοσιογραφικής απόψεως απρόκλητη φλυαρία του κου Λοβέρδου ήταν αρκετή για να δημιουργήσει ένα τσουνάμι φημών και κινδυνολογίας περί πτώσεως της Κυβέρνησης, πρόωρων εκλογών και τα τοιαύτα.

Μια αγορά λοιπόν ψοφοδεής, βυθισμένη σε βαθιά ύφεση, που φοβάται και τον ίσκιο της, που παραδέρνει στην απελπιστική πλημμυρίδα αλλεπάλληλων υποβαθμίσεων και καταστροφικών σεναρίων αναδιάρθρωσης επιβαρύνεται πλέον έτι περαιτέρω με ένα κλίμα ακυβερνησίας και εκλογολογίας.

Είναι προφανές ότι η Τρόϊκα έχει αποφασίσει να σκληρύνει το παιχνίδι, προβάλλοντας απαιτήσεις, που υπερβαίνουν την κοινωνική αντοχή και το σπουδαιότερο απειλούν με ολική καταστροφή την οικονομία.

Αυτό κάνει πολλούς να αντιληφθούν ότι επί ενάμισυ χρόνο μάλλον «στραβά αρμενίζουμε» και προσπαθούν όπως-όπως να βγουν από το κάδρο εκείνων, που οσονούπω θα κληθούν να πληρώσουν τον πολιτικό λογαριασμό.

Με άλλα λόγια το ένστικτο της πολιτικής αυτοσυντήρησης ξαναφέρνει στο προσκήνιο προσωπικές στρατηγικές στη βάση του ο σώσων εαυτόν σωθήτω.

Φαινόμενο σύνηθες ακόμη και σε πολύ πιο ομαλές περιόδους.

Το πρόβλημα όμως γίνεται οξύτερο για τον ίδιο τον Πρωθυπουργό, πως θα μπορέσει να ηρεμήσει αυτές τις εκδηλώσεις αφόρητης... «αγάπης» και «αφοσίωσης» προς το πρόσωπό του και κυρίως για τον μέσο Έλληνα πολίτη, πως θα γλιτώσει από την εμμονή όλων αυτών, που επιμένουν να θυσιάσουν το πολιτικό τους μέλλον «για το καλό του», ασχέτως εάν αυτό «το καλό» συνεπάγεται την απόλυτη εξαθλίωσή του….

Γκερέκου-Τζάκρη: παράπλευρες απώλειες από τους σπασμούς του θηρίου της διαφθοράς.

Προτού καταλαγιάσει ο κουρνιαχτός από την υπόθεση Γκερέκου μία νέα υπόθεση υποτιθέμενης υπουργικής ανοησίας ήρθε να μονοπωλήσει σε μεγάλο βαθμό την ειδησεογραφία του Σαββατοκύριακου.

Στην πρώτη περίπτωση μια Υφυπουργός Πολιτισμού τερμάτισε αδόξως την κυβερνητική της σταδιοδρομία, διότι σε ανύποπτο χρόνο είχε την «απρονοησία» να πανδρευτεί ένα δημοφιλή καλλιτέχνη που, προτού την γνωρίσει και προτού καν η ίδια ανακατευτεί στην πολιτική, είχε φορολογικές διαφορές σε δικαστική εκκρεμότητα. Το ηθικό δίδαγμα εν προκειμένω μοιάζει να είναι ότι οι μέλλουσες νύφες θα πρέπει να αποφεύγουν γαμπρούς, που δεν είναι ικανοί να προσκομίσουν βεβαίωση φορολογικής ενημερότητας….

Στη δεύτερη περίπτωση η κα Τζάκρη κινδυνεύει να ακολουθήσει την τύχη της πρώην συναδέλφου της επειδή «ενέχεται» σε … συγγενική σχέση με μερικούς νεοδιορισθέντες μέσω ΑΣΕΠ υπαλλήλους του Υπουργείου Πολιτισμού. Το νέο ηθικό δίδαγμα είναι μάλλον ότι προτού αποδεχθεί κάποιος υπουργικό θώκο οφείλει να συγκεντρώνει υπεύθυνες δηλώσεις από όλους τους κοντοχωριανούς του περί του ότι δεν προτίθενται να επιδιώξουν διορισμό στο Δημόσιο για το υπόλοιπο του βίου τους…

Το μυστήριο για άλλη μια φορά είναι ότι περισσότερο από όλους φαίνεται να δυσανασχετούν αυτοί που τα προηγούμενα χρόνια έπασχαν από οξεία ηθική αναισθησία.

Ξέρετε αυτοί που είχαν αναγάγει την νομιμότητα σε απόλυτο κριτήριο πολιτικής δεοντολογίας. Αυτοί που είχαν οικοδομήσει μια απίστευτη πολυεπίπεδη διαφθορά επάνω στο δόγμα πως ότι είναι νομότυπο είναι αυτοδικαίως και ηθικό.

Όπου δεν τους βόλευε ο υπάρχων νόμος φρόντιζαν να τον προσαρμόσουν δεόντως στα μέτρα της φαυλότητάς τους. Έτσι για παράδειγμα εξουδετέρωσαν την αντικειμενικότητα του ΑΣΕΠ με την θεσμοθέτηση της συνέντευξης του υποψηφίου. (Η φέρουσα γαλάζιο μαντήλι ή ο φορών γαλάζια γραβάτα έπαιρνε πενταπλάσια μόρια ελέω συνεντεύξεως από όσα θα μπορούσε να πάρει κάποιος ανυποψίαστος με εφτά παιδιά και τρία διδακτορικά). Ή για να είναι νομότυπη η δοσοληψία τους με τους «προστάτες» των δημοσίων έργων καταργούσαν τον μαθηματικό τύπο και επανέφεραν νομοθετικά την «αδιάβλητη» μειοδοτική προσφορά της χρυσής εποχής του 1950. Τότε που ο ένας αδελφός ήταν πρωθυπουργός, ο άλλος υπουργός δημοσίων έργων και ο τρίτος ιδιοκτήτης τεχνικής εταιρίας…

Και για να έχουν δεμένο και το γάιδαρο, μήπως τους ξέφευγε καμιά διάταξη, οργάνωναν στα μέτρα τους και τη δικαστική εξουσία, διά της κατάργησης του αυτοδιοίκητου, της αφειδούς αυξήσεως των μισθών και κυρίως διά του «βολέματος» σε περίοπτες διοικητικές θέσεις πότε συγκεκριμένων συνταξιούχων μεγαλοδικαστών και πότε μελών των οικογενειών τους. Με αποτέλεσμα οι δικογραφίες των σκανδάλων να παραμένουν στα αζήτητα, οι ενεχόμενοι ιδιώτες να διαφεύγουν ανενόχλητοι στο εξωτερικό και οι εμπλεκόμενοι πολιτικοί να χαίρουν πλήρους ατιμωρησίας, είτε με αντισυνταγματικές κοινοβουλευτικές ακροβασίες είτε με απαλλακτικές γνωμοδοτήσεις του εισαγγελέως του Αρείου Πάγου.

Εμείς βέβαια ανήκουμε σε εκείνους, που μονότονα έως υστερικά απαιτούμε χρόνια τώρα πλήρη κάθαρση, απόλυτη διαφάνεια και μηδενική ανοχή στο βίο και κυρίως στην πολιτεία των δημοσίων παραγόντων.

Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι θα καταπιούμε και τα παραμύθια κάποιων, που οψίμως και αιφνιδίως παριστάνουν τους πουριτανούς και κόπτονται για την καθαρότητα της πολιτικής ζωής της χώρας, αλλά από τον Οκτώβριο του 2009 και μετά και από τον Απρίλιο του 2004 και πριν…

Όλοι μας πια είμαστε αρκετά καχύποπτοι ώστε να μη περνά απαρατήρητη η συγκυρία της ευρείας επιχείρησης διαλεύκανσης των σκανδάλων και της ορατής απειλής προσωποποίησης και καταλογισμού ευθυνών. (Βατοπέδι, Ζήμενς, οικονομική χρεωκοπία της χώρας κ.λ.π).

Και είναι βέβαιο ότι οι διάφορες «παράγκες» της ρεμούλας και της διαφθοράς όσο περισσότερο πιέζονται τόσο περισσότερο θα αναζητούν απεγνωσμένα σωσίβια συμψηφισμού και αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης.

Όπως επίσης δεν μπορούμε να συμμερισθούμε τις ανησυχίες των ιδίων κύκλων για την «μειωμένη αποδοτικότητα» της Υπουργού Υγείας. Όχι μόνο διότι τα προηγούμενα χρόνια δεν μας μίλησαν ποτέ για το μεγάλο φαγοπότι των νοσοκομειακών κυκλωμάτων και των ιατροφαρμακευτικών τρωκτικών.

Αλλά κυρίως διότι και εδώ οι απαξιοτικές δημοσιογραφικές και λοιπές αξιολογήσεις της κας Ξενογιαννακοπούλου συμπίπτουν χρονικά κατά διαβολική σύμπτωση με την έντονη δραστηριότητα των αρμόδιων διωκτικών αρχών στον αμαρτωλό χώρο της δημόσιας και ιδιωτικής υγείας.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα πρέπει να ελεγχθεί εξονυχιστικά κατά πόσο στην περίπτωση των διορισμών στην Πέλλα υπάρχουν τυχόν κενά στο σύστημα του ΑΣΕΠ, παράνομες μεθοδεύσεις από την πλευρά των υποψηφίων ή παλαιοκομματικές παρεμβάσεις από την πλευρά της κας Υφυπουργού.

Σημαίνει απλώς ότι η Κυβέρνηση δεν θα πρέπει να τρομάξει από τους σπασμούς του θηρίου της διαφθοράς, που σήμερα αισθάνεται εγκλωβισμένο και πιθανότατα αύριο θα είναι λαβωμένο και επομένως περισσότερο επιθετικό.

Σημαίνει απλά ότι η Κυβέρνηση θα πρέπει χωρίς άλλη αργοπορία να επιταχύνει το έργο της κάθαρσης και της τιμωρίας προς κάθε κατεύθυνση.

Ξεκινώντας με τη σειρά από τους πολιτικούς, διοικητικούς, δικαστικούς και εκκλησιαστικούς κύκλους και συνεχίζοντας με τους εργολάβους δημοσίων έργων, τις πολυεθνικές εταιρίες, τους μεγαλοεπιχειρηματίες, τους καναλάρχες και τους μεγαλοεκδότες και τους μεγαλοκαρχαρίες των λοιπών επαγγελματικών κλάδων.

Η διαφθορά είναι εκτεταμένη, είναι πολυεπίπεδη και για αυτό χρειάζεται ιεράρχηση, πρόγραμμα και μεθοδικότητα.

Δεν βρίσκεται όπως πολλοί θέλουν να υποστηρίζουν μόνο στους δήμους, στις πολεοδομίες και τις εφορίες.

Δεν εξαντλείται μόνο σε φακελάκια και φοροδιαφυγή.

Για την κατάντια της χώρας δεν «φταίμε όλοι», όπως κάποιοι προσπαθούν εναγωνίως να μας πείσουν και για τα άδεια ταμεία δεν είναι πανάκεια ούτε η οριζόντια φορομπηχτική μετρολαγνεία, ούτε το ανηλεές κυνήγι των μικροοφειλετών.

Ακόμη και η αμφιλεγόμενη διαπόμπευση των μεγάλων φοροφυγάδων στερείται ηθικής βάσεως αν δεν έχει προηγηθεί η δημοσιοποίηση των ονομάτων των πολιτικών, διοικητικών, δικαστικών και εκκλησιαστικών παραγόντων, που ρήμαξαν τη χώρα τα τελευταία τουλάχιστον χρόνια. Τότε που η ασυδοσία, η φαυλότητα και η διασπάθιση της δημόσιας περιουσίας απετέλεσαν την απροκάλυπτη δραστηριότητα μιας πολύ συγκεκριμένης και πολύ γνωστής στις ηγεσίες των κοινοβουλευτικών κομμάτων λυκοσυμμορίας.