Πανικός στην Αθήνα - Αμηχανία στο Βερολίνο..

Η Global States of Mind 2014 που συντάσσει κάθε χρόνο η εταιρεία δημοσκοπήσεων Gallup αποκαλύπτει ότι μόλις 14% των Ελλήνων δηλώνει ότι αποδέχεται την κυβέρνηση Σαμαρά και τα πεπραγμένα της, ενώ πάνω από εννέα στους δέκα θεωρεί ότι εντός της κυβέρνησης υπάρχουν εκτεταμένα φαινόμενα διαφθοράς. 

Σημειωτέον ότι οι επιδόσεις αυτές κατατάσσουν την Ελλάδα στις τρείς χειρότερες χώρες της ΕΕ, από άποψη κυβερνητικής αποδοχής.

Και πως θα μπορούσε να είναι διαφορετικά για μια κυβέρνηση, που στηρίζουν το δεύτερο και το τέταρτο κόμμα με ποσοστά που το άθροισμά τους υπολείπεται πλέον σταθερά τουποσοστού της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Δεν είναι όμως μόνο οι ξένες και εγχώριες δημοσκοπήσεις που διαπιστώνουν καθημερινά την αναντιστοιχία της κυβέρνησης με το λαϊκό αίσθημα.

Πυκνώνουν δυστυχώς γι αυτήν οι δημόσιες παρεμβάσεις του διεθνούς τύπου και διαφόρων ξένων παραγόντων, που επισημαίνουν την ανικανότητα της συγκυβέρνησης να διαχειριστεί την τύχη της χώρας, υποδεικνύοντας εμμέσως πλην σαφώς το αναπόφευκτο τέλος της.

Τόσο η δήλωση Ρέπλιγκ περί αβεβαιότητας, που δημιουργεί στις αγορές το πυροτέχνημα της κυβέρνησης για δήθεν έξοδο από το πρόγραμμα στήριξης, όσο και το άρθρο της Die Welt, που μιλά για ανώμαλη προσγείωση και για «όνειρα του Έλληνα Πρωθυπουργού που τινάχθηκαν στον αέρα», σηματοδοτούν μια σαφή μεταστροφή της Γερμανικής πλευράς σε σχέση με τα Ελληνικά πολιτικά πράγματα.

Φαίνεται ότι γενικά πλέον η ΕΕ συνειδητοποιεί ότι πρόκειται για μια κυβέρνηση με ημερομηνία λήξεως, η οποία στην προσπάθειά της να διασωθεί μπορεί να οδηγηθεί σε σπασμωδικές κινήσεις περισσότερο επικίνδυνες για την ασταθή ευρωπαϊκή οικονομία, από ότι μια νέα κυβέρνηση λιγότερο πειθήνια, αλλά περισσότερο σταθερή.

Για να είμαστε δίκαιοι η γενική πτώση των χρηματιστηρίων παγκοσμίως θα ήταν τουλάχιστον γελοίο να αποδοθεί στα υποκριτικά φληναφήματα της Ελληνικής κυβέρνησης περί δήθεν τέλους του μνημονίου, αποπομπής του ΔΝΤ και απαλλαγής από την κηδεμονία της Τρόικας.

Η αλήθεια είναι ότι την πτώση των αγορών προκάλεσε πλήθος ανησυχιών για το μέλλον της παγκόσμιας οικονομίας, την παγίωση της κρίσης, την επιβράδυνση των ρυθμών ανάπτυξης, την αναζωπύρωση του ψυχρού πολέμου, την αστάθεια των νομισμάτων αναφοράς (δολαρίου, ευρώ), σε συνδυασμό πάντα με την δεδομένη σκοπιμότητα βραχυπρόθεσμης κερδοσκοπίας.

Πέρα από την πολιτική εκμετάλλευση των χρηματιστηριακών διακυμάνσεων δεν πρέπει να διαφεύγει της προσοχής ότι κάθε φορά από αυτές ακριβώς τις διακυμάνσεις μέσα σε ελάχιστες ώρες τεράστια κεφάλαια αλλάζουν χέρια και κάποιοι (συνήθως υπερατλαντικοί) κερδοσκόποι αγοράζουν φθηνά ευρωπαϊκές επιχειρήσεις.

Έτσι η κατακρήμνιση του Ελληνικού χρηματιστηρίου ήταν απότοκος της «ρηχότητας» του συγκριτικά με το «βάθος» των αντίστοιχων ξένων. Τίποτε περισσότερο από την φυσιολογική συμπεριφορά ενός «καρυδότσουφλου» σε μια τρικυμία όπου τα δυτικά «υπερωκεάνια» υπέστησαν ισχυρές αναταράξεις.

Είναι λοιπόν τουλάχιστον αφελείς και πάντως στερούνται κάθε σοβαρότητας οι ελληνοκεντρικές προσεγγίσεις, που ούτε λίγο ούτε πολύ παρουσιάζουν τον Έλληνα πρωθυπουργό ως τον μαθητευόμενο μάγο, που με τους ερασιτεχνικούς και αμελέτητους χειρισμούς του είναι ικανός να ανεβοκατεβάζει τα διεθνή χρηματιστήρια.

Το ουσιώδες ζήτημα βρίσκεται αλλού και συνίσταται κατά βάση στην βαθειά κρίση, πολιτική και οικονομική, που μαστίζει τη Ευρώπη, ιδιαίτερα τη Ευρωζώνη, και που όλα δείχνουν ότι δεν θα μπορέσει να ξεπερασθεί, αν δεν αλλάξει ριζικά η εφαρμοζόμενη πανευρωπαϊκά συνταγή.

Διότι αν μέχρι χθες ήταν οι χώρες του νότου, που δήθεν χαλούσαν την οικονομική εικόνα, τώρα πια καθίσταται ολοένα και πιο φανερό ότι δεν είναι οι «τεμπέληδες», «φοροφυγάδες», «διεφθαρμένοι», «χαραμοφάηδες» Έλληνες, Ιταλοί, Ισπανοί που φταίνε αποκλειστικά για την ύφεση της Ευρώπης. Ύφεση που ταλανίζει ήδη την Γαλλία και απειλεί σοβαρά να διαλύσει το Γερμανικό «θαύμα».

Όσο κι αν η Γερμανική Καγκελαρία επιμένει να εθελοτυφλεί, αυξάνονται πια με γοργό ρυθμό εκείνοι που θεωρούν ότι το δόγμα της δημοσιονομικής πειθαρχίας  και η αυστηρή λιτότητα οδηγεί μαθηματικά την Ευρώπη σε σπιράλ ύφεσης και την Ευρωζώνη σε αυτοδιάλυση.

Είναι μια συνταγή που, ενώ υποτίθεται ότι έχει κατασκευασθεί από φιλελεύθερους οικονομολόγους, στην πραγματικότητα αγνοεί βασικούς κανόνες λειτουργίας του καπιταλιστικού συστήματος.

Καλώς η κακώς θεμέλιο του οικονομικού συστήματος είναι η κατανάλωση. Όχι απλά γιατί αυτή είναι ευθέως ανάλογη με την ευημερία του καταναλωτή. Κυρίως διότι είναι ευθέως ανάλογη με την ανάγκη επενδύσεων, την ανάπτυξη, και εν τέλει την κερδοφορία, που αποτελεί αυτοσκοπό του καπιταλισμού.

Αν δεν υπάρχει αγοραστής, κανένας δεν μπαίνει στη διαδικασία να επενδύσει χρήματα για την παραγωγή, οποιουδήποτε προϊόντος.

Είναι ηλίου φαεινότερο ότι η ζήτηση, όχι απλώς προηγείται της προσφοράς, αλλά αποτελεί και αναγκαίο κίνητρο για την έναρξη παραγωγής, άρα επενδύσεων, άρα ανάπτυξης.

Η Γερμανική εμμονή για "εσωτερικές υποτιμήσεις" των εθνικών οικονομιών "βάζει τα άλογα πίσω από το κάρο".

Η άποψη ότι με την εισοδηματική υποβάθμιση και την φορολογική αφαίμαξη του καταναλωτή, θα δημιουργήσουμε επενδυτικό ενδιαφέρον για ανταγωνιστικές επιχειρήσεις είναι τουλάχιστον φαιδρή.

Τρανή απόδειξη οι ευρωπαϊκές οικονομίες, που μετά από έξι χρόνια «δημοσιονομικής πειθαρχίας» (διάβαζε βαρβαρότητας), συνεχίζει να βουλιάζει σε ύφεση, αποβιομηχάνιση και εξαθλίωση.

Και ενώ ξεκινήσαμε με κλείσιμο επιχειρήσεων στον ευρωπαϊκό νότο, τώρα φθάσαμε σε μείωση του κύκλου εργασιών των βιομηχανιών της ίδιας της Γερμανίας.

Αντίθετα με τα προπαγανδιστικά σενάρια αναπτυξιακής προοπτικής, που αναμασούν επί έξι χρόνια οι νεοφιλελεύθερες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, αυτό που επιβεβαιώνεται στην πράξη είναι η παγίωση της στασιμότητας, η σταθεροποίηση της ύφεσης και η μεγέθυνση της εξαθλίωσης.

Πρόκειται λοιπόν για μια συνταγή, που δεν έχει λάβει υπ’ όψιν της τους βασικούς κανόνες λειτουργίας και κερδοφορίας, τουτέστιν επιβίωσης του καπιταλιστικού συστήματος.

Κι αυτό την καθιστά ιδιαίτερα επικίνδυνη για τα κράτη μέλη (μηδέ της Γερμανίας εξαιρουμένης), κατ’ επέκταση για ολόκληρη την ΕΕ και την Ευρωζώνη και εν τέλει για το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα.

Έτσι δεν είναι παράξενο, που οι αγορές ανησυχούν, αποφεύγουν τις μακροπρόθεσμες τοποθετήσεις και περιορίζονται σε βραχυπρόθεσμες κινήσεις, που προκαλούν έντονες χρηματιστηριακές αναταράξεις.

Οι δηλώσεις των διαφόρων οικονομικών και πολιτικών παραγόντων της ΕΕ είναι όλο και λιγότερο πιστευτές από τους ανά την υφήλιο κεφαλαιούχους. Και πλησιάζει η μέρα, που όταν μιλάει ο διοικητής της ΕΚΤ, οι εκπρόσωποι της Ευρωζώνης ή οι Υπουργοί Οικονομικών της ΕΕ οι αγορές θα τους παίρνουν στο ψιλό.

 Συγχρόνως αυτό που στην αρχή εφαρμογής της Γερμανικής συνταγής προέβλεπαν μερικοί «ακραίοι αριστεροί» σήμερα αποτελεί κοινή αντίληψη της πλειοψηφίας των Ευρωπαίων πολιτών, ανεξάρτητα από τις παραδοσιακές πολιτικές τους απόψεις.

Ακόμη και ο επιχειρηματικός κόσμος, που σε πρώτη φάση υποστήριζε το γερμανικό σχέδιο, τώρα αντιλαμβάνεται ότι πρόκειται για οικονομική συνταγή αυτοκτονίας. 

Συνταγή που μοιάζει να έχει συνταχθεί όχι από τεχνοκράτες οικονομολόγους, αλλά από πολιτικούς τσαρλατάνους καθοδηγούμενους από αδίστακτους κερδοσκόπους, εμφορούμενους από καταστροφική ληστρική βουλιμία.

Αυτή η διαπίστωση, που τείνει να γίνει κυρίαρχη στην Ευρωπαϊκή κοινή γνώμη, είναι αναπόφευκτο να συνοδευθεί με την συναντίληψη της ανάγκης άμεσης αλλαγής της συνταγής.

Η ανοησία της αναμονής επενδύσεων διά του στραγγαλισμού της κατανάλωσης θα εγκαταλειφθεί.

Η σκέψη της ανάγκης επιστροφής στην ανάπτυξη με αναθέρμανση της οικονομίας μέσω δημοσίων επενδύσεων και τόνωσης της κατανάλωσης μέσω της αύξησης των μισθών και των συντάξεων, θα πρυτανεύσει.

Η απαλλαγή από τις αδιέξοδες πολιτικές δεν θα είναι αποτέλεσμα της επικράτησης της σημερινής ευρωπαϊκής αντιπολίτευσης.

Θα είναι νομοτελειακή εξέλιξη επιβαλλόμενη από την αδήριτη τάση αυτοσυντήρησης του καπιταλιστικού συστήματος.

Αυτό θα οδηγήσει αναπόφευκτα στην αλλαγή κυβερνήσεων και στην αντικατάσταση πολιτικών προσώπων σε όλη την ευρωπαϊκή επικράτεια.

Οι διεργασίες έχουν ήδη δρομολογηθεί.

Αυτός είναι ο λόγος που πολιτικές δυνάμεις και πρόσωπα από ιστορικά αντίπαλους χώρους ήδη βγαίνουν στο προσκήνιο με εκπληκτικά συγκλίνουσες απόψεις περί του πρακτέου.

Αντίστοιχα πλησιάζει η ώρα συνταξιοδότησης των εκφραστών και εφαρμοστών  της αδιέξοδης πολιτικής της τελευταίας εξαετίας.

Οι αγορές -το οικονομικό διευθυντήριο- για τις οποίες είναι ούτως ή άλλως αναλώσιμοι τους έχει ήδη ξεγράψει. Τα διεθνή ΜΜΕ σπεύδουν να επανατοποθετηθούν θετικά απέναντι σε κόμματα και πολιτικούς που μέχρι πρότινος  λοιδορούσαν.

Καθώς συνειδητοποιούν την πολιτική τους απαξίωση οι δορυφορικές κυβερνήσεις σαν τι δική μας καταλαμβάνονται από πανικό.

Οι μητροπολιτικές, Γερμανία-Γαλλία, περιπίπτουν σε αμηχανία.

Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της φαιδρής συνάντησης του Γάλλου Υπ.Οικ. Michel Sapin με τον Γερμανό ομόλογό τουWolfgang Schäuble στο Βερολίνο, όπου απλώς μετέθεσαν τη συζήτηση των επειγόντων προβλημάτων της Ευρωζώνης στον Δεκέμβριο.

Πρόκειται για φιάσκο τεραστίου μεγέθους, που οι εφημερίδες Γαλλίας και Γερμανίας το πέρασαν στα ψιλά στην προσπάθειά τους να το υποβαθμίσουν.

Οι υποτιθέμενοι αρχιτέκτονες της Ευρωπαϊκής οικονομικής πολιτικής συναντήθηκαν για να διαπιστώσουν ότι δεν διαθέτουν σχέδιο διαχείρισης της άθλιας κατάστασης, που οι συνταγές της Γερμανίας και η τυφλή υπακοή των υπολοίπων έχει δημιουργήσει.

Κι ανέθεσαν την δημιουργία του σχεδίου σε βοηθούς, που θα το εκπονήσουν  μέχρι το Δεκέμβριο.

Εν τω μεταξύ μέχρι τότε η ΕΕ θα συνεχίσει να υφίσταται τις συνέπειες της αβελτηρίας, της αναποφασιστικότητας και του πανικού τους.

Είναι προφανές ότι οι κύριοι αυτοί και όσοι συνέδεσαν μ’ αυτούς την πολιτική τους σταδιοδρομία έχουν τελειώσει.

Οι επίδοξοι αντικαταστάτες τους έχουν ήδη καταλάβει θέσης στην αφετηρία της κούρσας διαδοχής.

Στους ευρωπαϊκούς λαούς εναπόκειται το έργο να επιλέξουν σε ποιους θα επιτρέψουν να κερδίσουν.

Αλλά κυρίως και τι θα τους αναγκάσουν, να υλοποιήσουν στην συνέχεια, από όσα αισιόδοξα και ευχάριστα θα υποσχεθούν.

 .

Η Ουκρανική κρίση ξεσκεπάζει τη σαθρότητα του Δυτικού οικονομικού άξονα..

Υπάρχει ένα παλιό ρητό, που λέει πως όποιος προσπαθεί να διορθώσει ένα λάθος, υποπίπτει σε μεγαλύτερο.

Το ρητό αναφέρεται κατά βάση στην περίπτωση που ο πρωταγωνιστής της ιστορίας εξ αιτίας του αρχικού σφάλματος έχει περιέλθει σε κατάσταση πανικού και σπεύδει να κάνει διορθωτικές κινήσεις εν θερμώ.

Η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει καλλίτερο παράδειγμα επιβεβαίωσης του εν λόγω κανόνος από την διαχείριση της Ουκρανικής κρίσης εκ μέρους της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η ΕΕ, κατ’ ουσίαν η Γερμανία συνέβαλλε σημαντικά στην δημιουργία της Ουκρανικής κρίσης, στηρίζοντας και στην πραγματικότητα υποκινώντας τις αντικυβερνητικές ομάδες, που στη συνέχεια αποτέλεσαν το νέο αντιρωσικό καθεστώς της Ουκρανίας.

Όλα αυτά προφανώς δεν συνέβησαν χωρίς την σύμφωνη γνώμη και πιθανότατα την εντολή των ΗΠΑ.

Το όλο εγχείρημα όμως αποδείχθηκε πολύ πρόχειρα μελετημένο, γιατί   αν μη τι άλλο δε φαίνεται να έλαβε υπ’ όψιν του το εύρος και την δριμύτητα των πιθανών αντιδράσεων της Ρωσίας.

Έτσι επηκολούθησαν τα γνωστά γεγονότα της προσάρτησης της Κριμαίας και ο αλυσιδωτές αυτονομήσεις Ουκρανικών επαρχιών, με κατάληξη τον εμφύλιο, που ακόμη μαίνεται ανεξέλεγκτα στην περιοχή.

Όπως λοιπόν προκύπτει εκ του αποτελέσματος, η Δύση και ιδίως η ΕΕ ενεπλάκη αφρόνως σε μια ιστορία για την οποία δεν ήταν αρκούντως προετοιμασμένη και ως εκ τούτου πρόκειται για καραμπινάτο σφάλμα της.

Αντί όμως να αντιληφθεί το λάθος της και να αναδιπλωθεί δεόντως έχασε την ψυχραιμία της και προσπάθησε να το διορθώσει με ένα δεύτερο ακόμη χειρότερο.

Υπό την απερίφραστη πλέον πίεση των ΗΠΑ επιχειρήθηκε η επιβολή οικονομικών μέτρων στην Ρωσία.

Ουδέν πλέον βλακώδες αυτού του εγχειρήματος.

Όπως θα έπρεπε να είναι αναμενόμενο ο Πούτιν αντί να πτοηθεί απάντησε άμεσα με δικό του εμπάργκο έναντι όλων ανεξαιρέτως των Δυτικών χωρών, που είχαν λάβει μέρος στο Ουκρανικό φιάσκο.

Και βέβαια τώρα η Δύση ανακαλύπτει με τρόμο ότι έχει εγκλωβισθεί σε μια περιπέτεια όπου η μεν Ρωσική οικονομία το πολύ πολύ να πάθει συνάχι, ενώ οι δυτικές οικονομίες κινδυνεύουν από έμφραγμα.

Ο λόγος είναι τόσο απλός, που είναι απορίας άξιο πως δεν τον προέβλεψαν οι Ευρωπαίοι φωστήρες.

Η Ρωσία εξάγει στην Ευρώπη ενέργεια, πρώτες ύλες, μέταλλα, διαστημική τεχνολογία και …τουρίστες. 

Εισάγει από την Ευρώπη τρόφιμα και λοιπά καταναλωτικά αγαθά.

Η ΕΕ δεν έχει εξασφαλισμένους εναλλακτικούς προμηθευτές ενέργειας, ιδίως στο φυσικό αέριο. 

Χρειάζεται τα ρωσικά μέταλλα και τις λοιπές πρώτες ύλες για την λειτουργία των εργοστασίων της. 

Οι δε φτωχότερες μεσογειακές και όχι μόνο χώρες προσβλέπουν με αγωνία στη στήριξη των οικονομιών τους από τον οβολό του Ρώσου τουρίστα. 

Πέρα από αυτά οι εξαγωγές τροφίμων και καταναλωτικών προϊόντων στην μεγάλη Ρωσική αγορά αποτελεί βασικό συντηρητή των παραγωγικών τομέων όλων ανεξαιρέτως των xωρών της ΕΕ.

Με αυτό το πλέγμα των οικονομικών συναλλαγών η μεν Ρωσία προσομοιάζει με βράχο, ενώ η ΕΕ με αυγό.

Είτε η ΕΕ λάβει μέτρα εναντίον της Ρωσίας, είτε η Ρωσία εναντίον της ΕΕ, ο μεγάλος χαμένος θα είναι πάντα η ΕΕ.

Ας το δούμε και αναλυτικότερα:

Για την ΕΕ η διακοπή προμήθειας φυσικού αερίου είναι αντικειμενικά πέραν κάθε συζητήσεως, αφού μέχρι σήμερα δεν έχει μπορέσει να βρεί εναλλακτική πηγή. Επομένως ακόμη και μια μικρή αύξηση της τιμής του ή αυστηροποίηση του τρόπου πληρωμής του από την πλευρά της Ρωσίας, θα έχει καταστροφικές συνέπειες για τις επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά της ΕΕ.

Έξ άλλου ένα εμπάργκο στα ρωσικά μέταλλα και τις α’ ύλες θα εξελισσόταν σύντομα σε ωφέλιμο για την Ρωσία μέτρο, καθ’ ότι η ξαφνική αύξηση της ζήτησης σε άλλους παραγωγούς θα τους οδηγούσε σε αύξηση των διεθνών τιμών. Αύξηση που θα την πληρώσουν οι Ευρωπαϊκές καταναλώτριες επιχειρήσεις και μεταξύ των άλλων θα την εισπράξουν εν τέλει και οι Ρώσοι παραγωγοί.

Ελάχιστη επομένως έως ανύπαρκτη μπορεί να είναι η ζημιά της Ρωσίας από τα δυτικά μέτρα.

Στον αντίποδα εμπάργκο της Ρωσίας σε τρόφιμα και άλλα καταναλωτικά προϊόντα είναι βέβαιο ότι θα αποβούν καταστροφικά για τις γεωργοκτηνοτροφικές και βιομηχανικές μονάδες της ΕΕ.

Πολλές από αυτές θα έρθουν αντιμέτωπες με το φάσμα της άμεσης χρεοκοπίας.

Κι όσες όμως τελικώς γλυτώσουν θα υποστούν ανυπολόγιστη ζημιά όχι μόνο από την άμεση συρρίκνωση του κύκλου εργασιών τους, αλλά κυρίως από την απώλεια μεγάλου αριθμού πελατών, οι οποίοι στρεφόμενοι τώρα σε άλλους ανταγωνιστές προμηθευτές δεν πρόκειται ποτέ να επιστρέψουν, έστω και αν οι διακρατικές σχέσεις εξομαλυνθούν.

Όσο για τους Ρώσους τουρίστες? Εδώ υπάρχει μια αξιοπερίεργη ιδιορρυθμία. 

 Αυτοί θα μειωθούν μετά βεβαιότητας χωρίς ούτε οι Ευρωπαίοι να το θέλουν, ούτε οι Ρώσοι να το επιδιώκουν.

Όμως οι συνθήκες ψυχρού πολέμου είναι φυσικό να κάνουν προκαλέσουν συντηρητική οικονομική συμπεριφορά στα ρωσικά νοικοκυριά. Το αποτέλεσμα θα είναι πολλοί Ρώσοι να αποφύγουν τουριστικές δαπάνες. Όσοι δε τελικά το αποφασίσουν, μάλλον θα προτιμήσουν προορισμούς εκτός ψυχροπολεμικών περιοχών.

Μία πρώτη γεύση πήραν ήδη οι Ελληνικές επιχειρήσεις από την ακύρωση δεκάδων χιλιάδων Ρωσικών κρατήσεων σε συνδυασμό με τα φέσια εκατοντάδων εκατομμυρίων από την πτώχευση Ρωσικών πρακτορείων

.

Κι αν η γκάφα της Δύσης είναι τραγική για τις επιχειρήσεις των κατ’ ιδίαν χωρών, για την Ελλάδα στη δύσκολη οικονομική της κατάσταση είναι επιεικώς εγκληματική.

Η άφρων συγκυβέρνηση με την προχειρότητα, την αβελτηρία και τον ετεροπροσδιορισμό στη χάραξη πολιτικής, που την διακρίνει, ενέπλεξε τη χώρα σε μια ολέθρια δύνη.

Λίγο εξ αιτίας του γνωστού μικρομεγαλισμού που χαρακτηρίζει συγκεκριμένους καριερίστες της πολιτικής σκηνής. Λίγο εξ αιτίας της μόνιμης θυσίας των εθνικών στα κακώς εννοούμενα ευρωπαϊκά συμφέροντα, από την πρώτη στιγμή η Ελλάδα βρέθηκε να κάνει αυτοκαταστροφικές επιλογές στην Ουκρανική υπόθεση και την αδιέξοδη εξέλιξή της.

Τόσο η στήριξη της σαθρής Ουκρανικής κυβέρνησης, όσο και η συμμετοχή σε ευρωπαϊκές αποφάσεις επιβολής μέτρων στην Ρωσία, υπήρξαν ολέθριες επιλογές.

Επιλογές όχι απλά ανατρεπτικές των παραδοσιακών ισορροπιών της χώρας στην εξωτερική της πολιτική, αλλά κυρίως καταστροφικές για το παρόν και το μέλλον της.

Εάν η διένεξη της Δύσης με τη Ρωσία συνεχισθεί και η χώρα παραμείνει προσδεδεμένη στην αδιέξοδη τακτική του οικονομικού πολέμου, κινδυνεύει να βιώσει την απόλυτη καταστροφή της ήδη ξέπνοης εθνικής της οικονομίας.

Χιλιάδες Έλληνες παραγωγοί δεν θα αποφύγουν φέτος να πληρώσουν ακριβά τις προσωπικές δημόσιες σχέσεις της συγκυβέρνησης με το μικρόνοο Ευρωπαϊκό Διευθυντήριο.

Ένα μικρόνοο Διευθυντήριο που οδηγεί την Ευρώπη σε μια οικονομική μονομαχία προσομοιάζουσα με το λάκκο των λεόντων.

Αν η Ευρώπη δεν ανακρούσει πρύμνη, οδηγείται μαθηματικά στη συντριβή.

Αυτό είναι βέβαιο ότι οι Ευρωπαίοι το γνωρίζουν, αλλά δεν είναι βέβαιο ότι μπορούν να το αποφασίσουν χωρίς την άδεια της Αμερικής.

Και εδώ υπάρχει ένα σοβαρό ζήτημα. 

Οι ΗΠΑ βρίσκονται λόγω της οικονομικής τους εξασθένισης σε μειονεκτική θέση έναντι της αναπτυσσόμενης Ρωσίας.

Παρά ταύτα φαίνεται ότι αποφάσισαν την απέλπιδα σύγκρουση τώρα, κρίνοντας ότι προϊόντος του χρόνου θα εξασθενούν περισσότερο, ενώ η Ρωσία θα ισχυροποιείται.

Εξ ‘ αυτού του λόγου φρόντισαν να εμπλέξουν σοβαρά την ΕΕ, ούτως ώστε να επωμισθεί αυτή το κύριο βάρος του οικονομικού πολέμου.

Και πράγματι το επιτυγχάνουν αρκετά καλά, αφού ήδη τα μέτρα που έχουν ληφθεί, ενώ είναι καταστροφικά για την ΕΕ, αφήνουν σχεδόν ανεπηρέαστη την Αμερική, η οποία δεν έχει σπουδαίες εμπορικές συναλλαγές ούτε στον τομέα της ενέργειας, ούτε στο τομέα των τροφίμων με τη Ρωσία.

Προς το παρόν λοιπόν η Ρωσία «φταρνίζεται», η Αμερική γραντζουνίζεται, η ΕΕ ματώνει και η Ελλαδίτσα ακρωτηριάζεται.

Σ’ αυτές τις συνθήκες τα φληναφήματα του Έλληνα υπουργού Εξωτερικών περί ενεργειών του και αποζημιώσεων των παραγωγών από τα κοινοτικά ταμεία είναι προφανώς παρηγοριά στην "άρρωστη" αγροτική ή τουριστική επιχείρηση "μέχρι να βγεί η ψυχή της".

Τα πράγματα είναι πολύ απλά για όσους τουλάχιστον δε έχουν λόγο να εθελοτυφλούν.

Η παγκόσμια οικονομία είναι δομημένη σε οικονομικά στρατόπεδα, που καθ’ όσον αφορά τη Δύση έχει μητροπολιτικό κέντρο και περιφερειακή οργάνωση με ισχυρούς στρατηγικούς συμμάχους και περιφερειακούς δορυφόρους.

Σε περιόδους κρίσης υπέρτατος στόχος είναι η σωτηρίας του μητροπολιτικού κέντρου. 

Προς το σκοπό αυτό θυσιάζονται διαδοχικά περιφερειακοί δορυφόροι στην αρχή, αλλά στην ανάγκη και στρατηγικοί σύμμαχοι στη συνέχεια.

Αυτό αποτελεί νομοτελειακή συνέπεια της παγκόσμιας βαθύτατης κρίσης του οικονομικού συστήματος και αυτό είναι το ζοφερό σκηνικό που βιώνει η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια.

Πρόκειται για μια άνευ προηγουμένου ιστορική συμπληγάδα, στην οποία δυστυχώς έχει εισέλθει η χώρα έχοντας την πλέον ανίκανη και  την πλέον άβουλη κυβέρνηση από την εποχή της εθνικής παλιγγενεσίας.

Και δυστυχώς στα χέρια εξ ίσου ανίκανου, γηρασμένου και ιδιοτελούς πολιτικού προσωπικού φαίνεται ότι βρίσκεται και η ΕΕ, καταδικασμένη να σύρεται δειλή, μοιραία κι άβουλη σε αποφάσεις και κινήσεις, που φθείρουν την ίδια και μόνο τους παγκόσμιους ανταγωνιστές της μεσομακροπρόθεσμα ωφελούν.

Τραγική δε ειρωνεία των οικονομικών αντιθέσεων αποτελεί η τύχη του Γερμανού πολίτη.

 Σήμερα βαυκαλίζεται ότι ευημερεί. Είναι όμως καταδικασμένος οσονούπω να βρεθεί αντιμέτωπος με τη σταδιακή υποβάθμιση του βιοτικού του επιπέδου.

Ενώ στο ίδιο διάστημα θα παρακολουθεί την κοσμογονική καταστροφή των οικονομιών των «εταίρων» του.

Σύντομα δε θα αντιληφθεί ότι αυτό που ξεκίνησε από τις φτωχές συνοικίες του ευρωπαϊκού νότου, ήταν στην πραγματικότητα ο καθρέπτης του Γερμανικού μέλλοντος, που τα Γερμανικά ΜΜΕ και όχι μόνο φρόντιζαν επιμελώς να του θολώνουν, όσο ακόμη υπήρχαν δυνατότητες διαφυγής.

ΚΥΠΡΟΣ: Ληστεία μετά βασάνων. Η ληστεία συντελέσθηκε, τα βάσανα έπονται…

Η μεθόδευση, που τελικά εφαρμόζεται για την «διάσωση» των Κυπριακών τραπεζών συνιστά τυπικό παράδειγμα ληστείας μετά βασάνων.

Και η μεν ληστεία ολοκληρώνεται εντός ολίγων εικοσιτετραώρων με την δήμευση των χρημάτων των καταθετών. Τα βάσανα όμως τώρα αρχίζουν, αφορούν κυρίως τον Κυπριακό λαό και αυτών ουκ έστι αριθμός, ούτε ορατό τέλος.

Ανεξάρτητα από τις προσπάθειες εξωραϊσμού της συμφωνίας και παρηγορίας του πλήθους, που επιδίδονται η Κυπριακή κυβέρνηση και οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι οι Κύπριοι πολίτες γνωρίζουν και όσοι δεν γνωρίζουν διαισθάνονται ότι η ζωή όλων, όπως την εγνώριζαν μέχρι χθες αποτελεί μακρινό όνειρο, που πρέπει να αποχαιρετήσουν ανεπιστρεπτί.

Οι πληττόμενοι δεν είναι όλοι μεγαλοκαταθέτες, όπως θέλουν να παραστήσουν οι εμπνευστές και εκτελεστές του ληστρικού εγχειρήματος. Πόσο μεγαλοκαταθέτης μπορεί άραγε να χαρακτηρισθεί κάποιος, που έχει αποταμιεύσει 150-200 χιλιάδες ευρώ μετά από 30-40 χρόνια εργασίας και ενδεχομένως κάποιο εφάπαξ;

Ούτε προφανώς είναι όλοι οικονομικοί εγκληματίες, που ξέπλεναν βρώμικο, μαύρο χρήμα, όπως περίπου ισχυρίζονται οι Γερμανοί και οι δορυφόροι τους. Ανάμεσα σε αυτούς, που δεσμεύονται οι καταθέσεις τους και χάνουν μεγάλο μέρος των χρημάτων τους βρίσκονται και πολλές υγιείς μέχρι χθες επιχειρήσεις, που δραστηριοποιούνταν νομίμως και διαφανώς στο νησί. Υπάρχουν επίσης ασφαλιστικά ταμεία, η εκκλησία και άλλα ιδρύματα και  δημόσιοι φορείς. Όλοι αυτοί οδηγούνται αναιτίως σε οικονομική δυσχέρεια, πιθανότατα δε και σε εξόντωση.

Τα περί τιμωρίας λοιπόν των Ρώσων «μαφιόζων» (απαράδεκτοι χαρακτηρισμοί με σχεδόν ρατσιστικό υπόβαθρο) αποτελούν προφάσεις εν Γερμανικαίς αμαρτίαις.

Αν ήθελαν πραγματικά να περιορίσουν την διακίνηση παράνομου χρήματος στην Ευρωζώνη υπήρχαν πολλοί και πιο αποτελεσματικοί τρόποι να το κάνουν, χωρίς να πλήξουν ανυποψίαστους καταθέτες και χωρίς να οδηγήσουν σε οικονομική ασφυξία το Νησί. Και φυσικά σε μια τέτοια περίπτωση θα έπρεπε να ξεκινήσουν από τον ίδιο τον πυρήνα των μεγάλων κρατών και τραπεζών της Ευρωζώνης και όχι από την ακριτική περιφέρεια.

Αλλού στοχεύουν αυτές οι πρωτόφαντες πρακτικές. Τα γράψαμε και προχθές.

Γι αυτό και η συμφορά για τον μαρτυρικό λαό της Κύπρου είναι δυστυχώς πολύ μεγαλύτερη από αυτή, που προσπαθούν να παραστήσουν οι θιασώτες του Ευρωπαϊκού εκτροχιασμού.

Αν το θέμα περιοριζόταν στη δήμευση των καταθέσεων και την «εξυγίανση» δυο-τριών τραπεζών το πλήγμα θα ήταν βαρύ, αλλά όχι και ασήκωτο.

Όμως η συνταγή «σωτηρίας» της Κυπριακής οικονομίας περιλαμβάνει δυστυχώς και μνημόνιο, Τρόικα, ξένους συμβούλους «τεχνοκράτες» και όλα δηλαδή εκείνα τα στοιχεία, που εγγυούνται το οδοιπορικό προς την πλήρη εξαθλίωση. Οδοιπορικό όμοιο με αυτό που βιώνει ήδη ο Ελλαδικός πληθυσμός το σχέδιο «σωτηρίας» του οποίου εφαρμόζεται με τα γνωστά επιτυχημένα αποτελέσματα τα  τελευταία χρόνια.

Και στο τέλος αυτού του οδοιπορικού βρίσκεται προφανώς η αρπαγή των ενεργειακών κοιτασμάτων, πιθανότατα και η «λύση» του Κυπριακού.

Για τους Κύπριους αδελφούς μας ξεκινάει ένας απερίγραπτος εφιάλτης, σαν αυτόν  που ζουν εδώ και καιρό μια σειρά από χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου, και όχι μόνο.

Ένας εφιάλτης που για να αντέξουν δεν χρειάζονται απλώς λόγους παρηγορίας. Χρειάζονται  ενεργή συμπαράσταση. Και για να βρούν την έξοδο από τον εφιάλτη χρειάζονται συνεργασία. Συμπαράταξη με όλες τις υπόλοιπες χώρες της Ευρωζώνης, που αντιμετωπίζουν την ίδια τραγωδία.

Χρειάζονται συμμαχίες εντός και εκτός Ευρωζώνης για να αντιμετωπισθεί η κατάσταση.

Και σ’ αυτή τη συμμαχία αργά ή γρήγορα είναι αναπόφευκτο να ενταχθούν και λαοί, που σήμερα μοιάζουν να μην κατανοούν την συστημικότητα της κρίσης.

Δεν είναι τυχαίο, που η ηγετική ομάδα των Βρυξελλών μετά από κάθε καταστροφική της πρωτοβουλία προσπαθεί να πείσει για την ιδιαιτερότητα της εκάστοτε πληττόμενης χώρας και την μοναδικότητα της συνταγής.

Ελλάδα, Ισπανία, Ισλανδία, Πορτογαλία, Ιταλία, Κύπρος κατά τις διαβεβαιώσεις των εκπροσώπων του Γιούρογκουπ και της Γερμανικής Καγκελαρίας είναι πάντοτε μοναδικές περιπτώσεις, που αντιμετωπίζονται ξεχωριστά. Η πραγματικότητα όμως είναι, πως οι συνταγές της φτώχειας, των λουκέτων, των απολύσεων, της ανεργείας, του περιορισμού τα δημόσιας παιδείας και υγείας, των ιδιωτικοποιήσεων κ.λ.π  εφαρμόζονται παντού επιτείνοντας την λιτότητα, την ύφεση την κρίση της οικονομίας και της δημοκρατίας.

Γίνεται λοιπόν ολοένα και πιο κατανοητό ότι όλες οι χώρες, ίσως με μια μικρή χρονική διαφορά, θα μπούν στις συμπληγάδες της συστημικής κρίσης.

Και αυτό που επίσης γίνεται ολοένα και πιο εναργές είναι πως δυστυχώς κάποια χώρα στην Ευρώπη έχει στόχο όχι μόνο να διασωθεί η ίδια, αλλά και να κερδοσκοπήσει εις βάρος των υπολοίπων εταίρων.

Το ανοσιούργημα του Κυπριακού «μοντέλου» δεν αφήνει καμία αμφιβολία ότι η βιωσιμότητα του ευρώ έχει ήδη περιέλθει σε δεύτερη μοίρα έναντι των στενών εθνικών στοχεύσεων της Γερμανίας. Ακόμη και η αξιοπιστία του Ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος φαίνεται λίγο να ενδιαφέρει πλέον.

Μια τέτοιου είδους όμως στρατηγική και τακτική εγκυμονεί τεράστιους κινδύνους για την ευημερία όλων. Ακόμη και για τον ίδιο τον Γερμανικό λαό, ο οποίος ούτε πλούσιος, ούτε ισχυρός μπορεί να παραμείνει αν ή υπόλοιπη Ευρώπη αποδυναμωθεί και εξαθλιωθεί .

Είναι λοιπόν προς ο συμφέρον όλων των Ευρωπαϊκών λαών να ανακόψουν μικρόνοα  και επικίνδυνα για την Ευρωπαϊκή οικονομία σχέδια.

Όσο πιο γρήγορα  το καταλάβουν ακόμη και αυτοί που φαίνεται περίπου να επιχαίρουν με την Κυπριακή συμφορά, τόσο το καλλίτερο για όλους….

Πηγή Φωτο:thetimes.co.uk

Ένας Γκρίλο θα φέρει την Άνοιξη;

Όπως έγραψα  από την πρώτη στιγμή στο τουήτερ, και τώρα πλέον όλος ο κόσμος συγκλίνει στην ίδια άποψη, το σημαντικό ζήτημα στις Ιταλικές εκλογές δεν είναι αν νίκησε ο Μπερλουσκόνι ή ο Μπερσάνι, αλλά ότι έχασε  η Μέρκελ, ο Σόϊμπλε και το υποτακτικό σ’ αυτούς Ευρωπαϊκό Διευθυντήριο.

Ανεξάρτητα από το ποιά ακριβώς θα είναι η κυβερνητική συνέχεια στην Ιταλία, αυτό που έχει σημασία είναι ότι ο Ιταλικός λαός δεν πείσθηκε από τους  ψυχολογικούς εκβιασμούς, τις απειλές, την προπαγάνδα των Βρυξελλών.

 Έστειλε στο καλάθι των αχρήστων τον εκλεκτό της Γερμανικής καγκελαρίας κο Μόντι. Τιμώρησε την ψευτοαριστερή «σοσιαλδημοκρατική» παρωδία του Μπερσάνι, που δεν τόλμησε να αρθρώσει σοβαρό εθνικό λόγο και να παρουσιάσει συγκροτημένο πρόγραμμα με αναπτυξιακή προοπτική.

Αγκάλιασε τον ριζοσπαστικό καλλιτέχνη Μπέπε Γκρίλο, που με γκροτέσκο είναι η αλήθεια τρόπο ενσάρκωσε την απόγνωση και την αγανάκτηση του.

Και βεβαίως ξέθαψε ένα πολιτικό «καλικάτζαρο», ο οποίος παρότι ομόσταυλος με την κα Μέρκελ στο Ευρωπαϊκό λαϊκό κόμμα, προέβαλε σταθερά την πιο ξεκάθαρη αντιΜΕΡΚΕΛική εικόνα σε όλη την προεκλογική περίοδο.

Δεν χωράει καμία αμφιβολία, ότι θέλοντας και μη όλοι οι παράγοντες της διεθνούς σκακιέρας είναι υποχρεωμένοι να λάβουν σοβαρά υπ’ όψιν το αποτέλεσμα.

Οι «αγορές» το έχουν κάνει ήδη προεξοφλώντας με την πτώση τους την πρόβλεψη ισχυρών πολιτικών και οικονομικών αναταράξεων στην ΕΕ και όχι μόνο.

Αυτοί που όμως πρέπει να το προσέξουν ιδιαίτερα είναι οι Ευρωπαίοι παράγοντες, πολιτικοί, επιχειρηματίες, τραπεζίτες.

Ο Γάλλος Υπουργός Οικονομικών με τη δήλωση του ότι η Ευρώπη δεν αντέχει άλλη λιτότητα έδειξε να αντιλαμβάνεται το μήνυμα του Ιταλικού εκλογικού σώματος.

Όσο πιο γρήγορα το αντιληφθούν και οι υπόλοιποι, τόσο το καλύτερο για όλους.

Το τελευταίο δωδεκάμηνο, η Γερμανική πολιτική οδηγείται από ήττα σε ήττα.

Ο Σαρκοζί έχασε στην Γαλλία. Ο Ραχόϊ  κλυδωνίζεται μέσα σε θύελλα σκανδάλων στην Ισπανία. Η Ιταλία γυρνάει την πλάτη στα ανδρείκελα των Βρυξελλών. Και τώρα η Πορτογαλία έχει βγει στους δρόμους.

Η περίπτωση της Ελλάδας και της Κύπρου δεν θα πρέπει να παρασύρει το Ευρωπαϊκό Διευθυντήριο, και ιδίως τους Ευρωπαίους τραπεζίτες και τους πολιτικούς υποστηρικτές τους, σε λάθος εκτιμήσεις. Πρόκειται για μη αντιπροσωπευτικά δείγματα  του ανέμου αγανάκτησης και απαίτησης αμέσου αλλαγής πλεύσεως, που πνέει στην Ευρωπαϊκή Ήπειρο.

Βεβαίως η δημιουργία κυβέρνησης συνεργασίας στην Ιταλία κατά το πρότυπο της Γερμανίας ή και της Ελλάδας είναι ένα σφόδρα πιθανό ενδεχόμενο.

Όμως αυτό δεν πρόκειται να λύσει το πρόβλημα του χάσματος ανάμεσα στο Ευρωπαϊκό διευθυντήριο και τους λαούς της Ευρώπης.

Η εμμονή στην εφαρμογή πολιτικών εγκαθίδρυσης αποικιοκρατικού καθεστώτος στην πλειοψηφία των χωρών της ΕΕ οδηγεί μετά βεβαιότητος σε ένταση της κοινωνικής δυσαρέσκειας και αγανάκτησης.

Η αντίδραση των ψηφοφόρων στην Ιταλία, καθώς και τα μέχρι στιγμής ελεγχόμενα συλλαλητήρια σε όλες σχεδόν τις Ευρωπαϊκές χώρες είναι προάγγελος της επερχόμενης  εξάντλησης των κοινωνικών αντοχών.

Πλησιάζουμε στη στιγμή , όπου τα συμβατικά μέσα αντιμετώπισης διαδηλώσεων θα αποδειχθούν αλυσιτελή.

Σε μια τέτοια φάση οι κυβερνήσεις θα είναι ούτως ή άλλως αδύνατον να εφαρμόσουν πολιτικές λιτότητας και εξαθλίωσης. Όσες δεν προλαβαίνουν να προσαρμοσθούν θα ανατρέπονται, όπως για παράδειγμα συνέβη στην Βουλγαρία.

Με μια τέτοια κατάσταση όμως σε πανευρωπαϊκή κλίμακα δύσκολα θα αποφευχθεί  η  σάρωση του παρόντος Διευθυντηρίου, η κατάργηση του ευρώ και ενδεχομένως ακόμη και η διάλυση της ΕΕ.

Παράγοντες μάλιστα που επιδρούν  καταλυτικά στην κατεύθυνση της ευρωπαϊκής αποσύνθεσης είναι α)η ενίσχυση του ευρωσκεπτικισμού εξ αιτίας της σύνδεσης των μέτρων λιτότητας με την συμμετοχή στην Ένωση και αφ’ ετέρου  β) η ενίσχυση του εθνικισμού ως αντίδρασης στην απώλεια της κυριαρχίας και στην κατάλυση της δημοκρατίας, που προωθείται από τον αποικιοκρατισμό στις κατ’ ιδίαν χώρες.

Είναι λοιπόν εξαιρετικά απερίσκεπτη η συμπεριφορά Ευρωπαίων και κυρίως Γερμανών αξιωματούχων, οι οποίοι με αψυχολόγητες  δηλώσεις ρίχνουν συνεχώς λάδι στη φωτιά.

Είναι παγκοίνως γνωστό ότι η Γερμανία ασκεί υπερβολική επιρροή στις Κοινοτικές αποφάσεις.

Αυτό είναι κάτι που μέχρι σήμερα ευνόησε σημαντικά την Γερμανική οικονομία, αλλά αν συνεχίσουν οι εσφαλμένοι χειρισμοί μπορεί σύντομα να καταλήξει σε μπούμεραγκ. Και τούτο διότι οι εξαθλιωμένες  ευρωπαϊκές μάζες δεν θα αργήσουν να συνδέσουν την κακοδαιμονία τους με την άκαμπτη στάση της Γερμανικής Καγκελαρίας.

Κάτι τέτοιο θα μπορούσε να οδηγήσει όχι μόνο σε απομόνωση την Γερμανία, αλλά και σε διάλυση την Ευρωζώνη. 

Είναι λοιπόν περισσότερο από ποτέ επιβεβλημένο οι Ευρωπαϊκές Κυβερνήσεις να αλλάξουν άρδην την αλυσιτελή  υφεσιακή πολιτική τους προκειμένου να λυτρώσουν τους ευρωπαϊκούς λαούς από ένα κατά γενική ομολογία αδιέξοδο Γολγοθά.

Για να περισώσουν το ευρώ, αλλά και για να διασώσουν τους εαυτούς τους.

Αντί λοιπόν να βρίζουν και να ξορκίζουν τον Γκρίλο, ας προσπαθήσουν να δουν την αλήθεια κατάματα και ας αφουγκρασθούν με προσοχή το μήνυμα του, που αντικατοπτρίζει τις πανευρωπαϊκές ανησυχίες, υπερβαίνοντας τα όρια της Ιταλικής Δημοκρατίας…