Η βλακεία ως ασύμμετρη απειλή στο σύγχρονο κόσμο.

Όσο περισσότερο ασχολούμαι με την κατανόηση της πλανητικής πραγματικότητας τόσο περισσότερο πείθομαι ότι οι άνθρωποι, που κατοικούν σήμερα αυτόν τον πλανήτη χωρίζονται σε δύο βασικές κατηγορίες.

Υπάρχουν οι απλοί άνθρωποι και οι βλάκες.

Οι απλοί άνθρωποι είναι η τεράστια πλειοψηφία, που διαθέτει απλή λογική, παράγει πλούτο, σέβεται απλές αιώνιες αξίες (εντιμότητα, ηθική, δικαιοσύνη, κοινωνική αλληλεγγύη κ.α) και ικανοποιείται με τις απλές χαρές της ζωής.

Οι βλάκες δεν διαθέτουν καμιά λογική, δεν είναι ικανοί να παράγουν τίποτε, παρά μόνο καταναλώνουν ασύστολα. Δεν σέβονται τίποτα, ούτε καν τον εαυτό τους, δεν ικανοποιούνται με τίποτε. Δεν αισθάνονται αλληλεγγύη για κανένα παρά μόνο για τους ομοίους τους και μόνο για όσο διάστημα θεωρούν ότι αυτοί (οι άλλοι βλάκες) τους είναι χρήσιμοι.

Ίσως αυτή η τελευταία ιδιότητα είναι, που τους κάνει ακαταμάχητους ώστε να καταφέρνουν να κατακτούν ηγετικούς ρόλους, γιατί οι βλάκες κατορθώνουν να συντονίζονται μεταξύ τους, να συνωμοτούν και να συστρατεύονται, την ώρα που οι απλοί άνθρωποι προσπαθούν απλώς να επιλύσουν απλά προβλήματα καθημερινότητας.

Είναι προφανές ότι στο πέρασμα των χρόνων οι βλάκες έχουν επικρατήσει παντού: στην πολιτική, στην οικονομία, στα ΜΜΕ και για αυτό ο κόσμος πάει με γοργούς ρυθμούς από το κακό στο χειρότερο.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα της απίθανης βλακείας, που έχει κυριαρχήσει στον πλανήτη είναι, ας πούμε, η πονεμένη ιστορία με τους οίκους αξιολόγησης. Η απλή λογική των απλών ανθρώπων λέει ότι θα έπρεπε προ πολλού ο πολιτικός κόσμος να είχε προλάβει να αξιολογήσει ο ίδιος αυτούς τους εγκληματικούς οργανισμούς και να τους είχε διαλύσει εγκαίρως στα εξ’ ών συνετέθησαν. Όμως οι βλακικές κυβερνητικές γραφειοκρατίες σε Ευρώπη και Αμερική δέχονται να αξιολογηθούν οι ίδιες από αυτή τη διεθνή κερδοσκοπική αλητεία. Έτσι μία μια με τη σειρά τους εθνικές οικονομίες καταστρέφονται και λαοί ολόκληροι οδηγούνται σε εξαθλίωση, ενώ είναι πλέον ή βέβαιον ότι αυτά, που οι βλάκες θεωρούν σήμερα ως μέτρα σωτηρίας του συστήματος, αποτελούν το μπουρλότο, που θα οδηγήσει το σύστημα και τους ηλίθιους διαστρεβλωτές του σε ένα άνευ προηγουμένου κοινωνικό big bang.

Άλλο τυπικό υπόδειγμα καραμπινάτης βλακείας στη διαχείριση διεθνών σχέσεων είναι η εμμονή της Ισραηλινής Κυβέρνησης να αντιμετωπίζει τους Παλαιστινίους με ξεπερασμένες πρακτικές αποικιοκρατικής γενοκτονίας και ο στρουθοκαμηλισμός της διεθνούς κοινότητας, που αποφεύγει να επιβάλλει λύση στο πρόβλημα με όρους στοιχειώδους διεθνούς δικαίου.

Η πολύχρονη βλακώδης αυτή τακτική είναι μαθηματικώς βέβαιο ότι του λοιπού θα παράγει μόνο αδιέξοδα, τα οποία κάποια στιγμή θα οδηγήσουν σε ανεξέλεγκτες αλυσιδωτές εκρήξεις πολλαπλών επιπέδων.

Μια πρόγευση αποτελεί το θλιβερό συμβάν με την μικρή ναυτική εφοδιοπομπή, που επιχείρησε να προσφέρει ανθρωπιστική βοήθεια στη Γάζα και κατέληξε σε μια πρώτου μεγέθους πολυεθνική τραγωδία.

Οι βλακικές κυβερνητικές γραφειοκρατίες της Δύσης, αλλά και της Ανατολής αφήνουν κάποιους δυστυχισμένους ανθρώπους να υποφέρουν σε μεσαιωνικές συνθήκες αποικιοκρατικής τρομοκρατίας, στέρησης και αποκλεισμού σε μια εποχή, που το κυρίαρχο ιδεολόγημα στον πλανήτη είναι τα ανθρώπινα δικαιώματα, η ελευθερία του εμπορίου και η ελεύθερη διακίνηση ανθρώπων και ιδεών. Παράλληλα εθελοτυφλούν συστηματικά μπροστά σε κατάφορες παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου και σε καθημερινές καταχρήσεις βίας εις βάρος αμάχου πληθυσμού, που στερεότυπα βαπτίζονται ως πράξεις αμύνης ή ως παράπλευρες απώλειες.

Το φυσικότερο ήταν ότι το κενό διαχείρισης των ηλιθίων αργά ή γρήγορα θα επιχειρούσε να το καλύψει η ανθρωπιστική πρωτοβουλία των απλών ανθρώπων.

Και ενώ υποτίθεται ότι όλοι οι απανταχού κρατούντες είχαν εγκαίρως ενημερωθεί και είχαν λάβει όλα τα ενδεικνυόμενα μέτρα, δεν αποφεύχθηκε το μοιραίο.

Διότι οι Ευρωπαίοι και οι Αμερικανοί ενημερωμένοι εδώ και εβδομάδες ότι οι Ισραηλινοί σκοπεύουν να εμποδίσουν την διέλευση της εφοδιοπομπής εδίστασαν να διαθέσουν νηοπομπή προς προστασία των σκαφών και των πολιτών τους, τουλάχιστον κατά την πλεύση τους σε διεθνή χωρικά ύδατα. Από τη άλλη δε οι Ισραηλινοί ενημερωμένοι επαρκώς ότι επρόκειτο για ειρηνική ανθρωπιστική επιχείρηση, έκριναν σκόπιμο να στείλουν προς αναχαίτιση μια άνευ προηγουμένου δύναμη πυρός.

Αποτέλεσμα όλοι αυτοί οι τόσο καλά ενημερωμένοι, συνεννοημένοι και προετοιμασμένοι ένθεν κακείθεν κυβερνητικοί ηλίθιοι οδηγήθηκαν σε ένα απίθανο επιχειρησιακό φιάσκο με ένα τρομακτικό αιματοκύλισμα άκακων και άμαχων απλών ανθρώπων, που θα μονοπωλεί δικαιολογημένα την διαπλανητική επικαιρότητα σε πείσμα των μηχανισμών διεθνούς επικοινωνιακής λογοκρισίας.

Θέλουμε να πιστεύουμε για το καλό των απλών ανθρώπων του Ισραήλ και της Παλαιστίνης, αλλά και ολόκληρης της Ανατολικής Μεσογείου, ότι το περιστατικό δεν αποτελεί προσχεδιασμένη επιχείρηση διεστραμμένων εγκεφάλων, που πίστευαν ότι δι’ αυτής της μεθόδου θα τρομοκρατήσουν τους απλούς ανθρώπους και θα τελειώσουν μια και καλή με τις ανθρωπιστικές πρωτοβουλίες αυτού του τύπου.

Ακόμη όμως και αν είναι έτσι όπως θέλει να τα παρουσιάζει ή επίσημη Ισραηλινή πλευρά, ότι δηλαδή πρόκειται για τυχαία ανεξέλεγκτη αντίδραση ενός απλού στρατιώτη, που έχασε τον αυτοέλεγχό του και πάλι τα ερωτηματικά παραμένουν πολλά και άτεγκτα.

Με ποιό νομικό έρεισμα οι Ισραηλινοί εξετέλεσαν στρατιωτική επιχείρηση σε διεθνή χωρικά ύδατα εναντίον εμπορικών σκαφών, που έφεραν σημαίες Μεσογειακών κρατών, όπως της Τουρκίας και της Ελλάδος;

Για ποιο λόγο έστειλαν ισχυρές στρατιωτικές δυνάμεις, (ως απεδείχθη εκ του αποτελέσματος πλημμελώς οργανωμένες και ανεπαρκώς ελεγχόμενες) εναντίον αμάχων πολιτών ευρωπαϊκών χωρών;

Ακόμη και με την επίσημη Ισραηλινή εκδοχή με όρους ποινικού δικαίου στοιχειοθετείται ξεκάθαρα εγκληματική υπέρβαση των ορίων της αμύνης.

Με όρους δε διεθνούς δικαίου παραβίαση της θεμελιώδους αρχής της αναλογικότητας( Proportionality). Είναι προφανές, και δεν χρειάζεται να είναι κανείς διδάκτωρ του Διεθνούς Δικαίου ή επαγγελματίας διπλωμάτης, ότι η συγκεκριμένη επιχείρηση του Ισραηλινού κράτους υπήρξε ασύμμετρη και ως προς τους στόχους της και ως προς την οργάνωσή της και ως προς τα αποτελέσματά της.

Και αυτό τουλάχιστον σε Ευρωπαϊκό κοινωνικό επίπεδο δεν θα είναι εύκολο να ξεπερασθεί με μία στερεότυπη δικαιολογία και με μία κοινότυπη έκφραση λύπης, έστω και αν αυτά γίνουν διπλωματικώς αποδεκτά από πολιτικά αυτοκτονικές ευρωπαϊκές κυβερνητικές γραφειοκρατίες.

Όλα αυτά τα χρόνια οι απλοί άνθρωποι της Ευρώπης ζουν με τον εφιάλτη της βίας και του θανάτου, που η διεθνής τρομοκρατία απειλεί να μεταφέρει στα μεγάλα αστικά κέντρα της Δύσης.

Στις επόμενες μέρες η φρίκη της βίας και του θανάτου θα φθάσει στα μεγάλα αεροδρόμια της Ευρώπης με τα φέρετρα και τους τραυματίες, που θα επιστρέψουν από το Ισραήλ.

Αυτό είναι σημειολογικά ένα πρόσθετο στοιχείο εξαιρετικής δυστυχίας σε κοινωνίες, που πλήττονται ούτως ή άλλως από συσσωρευμένα και δυσκόλως διαχειρίσιμα κοινωνικά προβλήματα.

Για την Τουρκία η υπόθεση αποτελεί κρίσιμο ζήτημα επιβεβαίωσης-αμφισβήτισης της περιφερειακής της επικυριαρχίας.

Αλλά ίσως και οι λοιποί Δυτικοί ηγέτες οδηγηθούν στην ιδέα ότι οι στρατιωτικές θηριωδίες του Ισραήλ αποτελούν ασύμμετρη απειλή όχι μόνο για την ειρήνη και την ασφάλεια της ευρύτερης περιοχής αλλά και για τις εύθραυστες εσωτερικές τους ισορροπίες.

Εν κατακλείδι δεν θα μου φανεί καθόλου παράξενο αν αυτό το τραγικό γεγονός επιδράσει ως καταλύτης επιτάχυνσης της ούτως ή άλλως προαποφασισμένης γεωστρατηγικής ανασυγκρότησης της περιοχής. Και αυτό είναι κάτι, που θα φανεί καθαρότερα τις επόμενες μέρες από τον τρόπο, που θα χειρισθεί το θέμα η Τουρκική ηγεσία.

Παλαιστίνιοι ενωθείτε...

Η παρουσία του Παπανδρέου με την ιδιότητα του Προέδρου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς και κυρίως του ΠΑΣΟΚ στο συνέδριο της Φατάχ με γύρισε πίσω κάπου τρείς δεκαετίες.

Μου επανέφερε μνήμες από μια ιστορική εποχή των πρώτων χρόνων του Κινήματος.

Ξαναζωντάνεψαν αλησμόνητες εικόνες από την πρώτη Πανελλήνια συνδιάσκεψη του ΠΑΣΟΚ στο ξενοδοχείο Παρκ, όπου σαν ένας από τους νεότερους συνέδρους είχα την μεγάλη τύχη να συμμετάσχω σε μια συγκινησιακά έντονα φορτισμένη ατμόσφαιρα όπου ο αείμνηστος Ανδρέας Παπανδρέου υποδεχόταν στο βήμα τον ηρωϊκό ηγέτη των Παλαιστινίων Γιασέρ Αραφάτ.

Τον Γιασέρ Αραφάτ, που ερχόταν όχι απλά για να διανθίσει με την παρουσία του τις οργανωτικές διαδικασίες ενός φίλου κόμματος, αλλά πρωτίστως για να εκφράσει την απέραντη ευγνωμοσύνη του Παλαιστινιακού λαού στον Ελληνικό λαό διά μέσου της ανεπανάληπτης προσωπικότητας του Ανδρέα Παπανδρέου, αυτού του παγκόσμιας ακτινοβολίας Έλληνα, που είχε αγκαλιάσει και είχε στηρίξει όσο κανείς άλλος την υπόθεση των Παλαιστινίων.

Ιστορικές στιγμές, μεγάλες ώρες…

Σήμερα οι δυό μεγάλοι άνδρες είναι πλέον απόντες. Η απουσία τους δεν είναι άμοιρη συνεπειών.

Τα προβλήματα στη Μέση Ανατολή βρίσκονται σίγουρα σε χειρότερη κατάσταση από ότι τα άφησαν.

Ο μαρτυρικός Παλαιστινιακός λαός συνεχίζει να αναζητά τη λύση του δράματός του, ενός δράματος, που αποτελεί αίσχος για τον σύγχρονο κόσμο.

Οι προσπάθειες του Γιώργου Παπανδρέου για την προώθηση μιας δίκαιης λύσης, τη δημιουργία ενός ανεξάρτητου κράτους, την ειρηνική συμβίωση των λαών στην πολυτάραχη αυτή περιοχή είναι σίγουρα σπουδαίες και εποικοδομητικές.

Οι μίζεροι μυκηθμοί του ΚΚΕ και κάποιων δήθεν αριστερών είναι άνευ σημασίας. Πρόκειται για τις μικρόψυχες κραυγές της κουτοπόνηρης αλεπούς που «ό,τι δεν φτάνει το κάνει κρεμαστάρια…»

Ο παλαιστινιακός λαός όμως έχει χορτάσει από τσάμπα μεγαλοστομίες και εκ του μακρόθεν συμπαράσταση.

Έχει ανάγκη από ουσιαστική δράση, συντήρηση της διεθνούς κινητικότητας και κυρίως άμεση βελτίωση των βιοτικών του συνθηκών. Και αυτά χρειάζονται πρωτοβουλίες, που να διακρίνονται από γενναιότητα αλλά και ρεαλισμό…

Περισσότερο αξιοσημείωτες είναι οι ενστάσεις των ίδιων των Παλαιστινίων για την κατάσταση, που επικρατεί στη σημερινή Φατάχ.

Οι καταγγελίες του Φαρούκ Καντούμι ανεξάρτητα από το βαθμό βασιμότητάς τους δεν μπορούν να περάσουν απαρατήρητες, γιατί αποτελεί ιστορικό στέλεχος της οργάνωσης και γιατί προφανώς απηχούν τις απόψεις και άλλων μελών της.

Και ακόμη βεβαίως σπουδαιότερη είναι η ευρύτερη διάσπαση των Παλαιστινίων σε διαφορετικές οργανώσεις, που μάχονται η μια την άλλη μερικές φορές με μεγαλύτερη ένταση από όση επιδεικνύουν έναντι των Ισραηλινών.

Πολύ σωστά λοιπόν το αίτημα, που διατυπώθηκε από τον Γιώργο Παπανδρέου στο συνέδριο της Φατάχ, αλλά και από τον Αμπντάλα της Αραβίας σε επιστολή του στον Αμπάς και φαίνεται να αποτελεί γενικευμένη σύσταση όλου του προοδευτικού κόσμου προς τους Παλαιστινίους είναι κοινό:

Φίλοι Παλαιστίνιοι σφυρηλατήστε με κάθε τρόπο την ενότητά σας.

ΓΑΖΑ: Οι Ελεύθεροι-Πολιορκημένοι και η «παράπλευρη απώλεια» του Ισραήλ.

Οι γενιές του 50 και του 60, ακόμη και μέχρι το 70 είχαν μια πολύ υψηλή εκτίμηση απέναντι στο Εβραϊκό έθνος.
Από τη μια τα προγράμματα διδασκαλίας με εκτεταμένη αναφορά στην εβραϊκή μυθολογία στα μαθήματα θρησκευτικών και από την άλλη οι ιστορούμενες σχετικά πρόσφατες θηριωδίες του Χιτλερικού καθεστώτος είχαν εμπνεύσει εξ απαλών ονύχων σ’αυτές τις γενιές ένα εξαιρετικό θαυμασμό για τον «υπερούσιο» λαό του Θεού και μια βαθιά συμπάθεια για το δράμα του διωγμού, που αυτός ο πολύπαθος λαός υπέστη στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και όχι μόνο κατά τη διάρκεια του Β΄παγκοσμίου πολέμου.
Δεν θα ήταν μάλιστα υπερβολή αν λέγαμε ότι εξ αιτίας μιας εξαιρετικής επικοινωνιακής προβολής σε διεθνές επίπεδο, τα ελληνόπουλα αυτών των δεκαετιών είχαν πιο έντονη την εικόνα του εβραϊκού ολοκαυτώματος παρά των αντίστοιχων ελληνικών απωλειών είτε κατά τις πολεμικές συγκρούσεις στα διάφορα μέτωπα είτε από πείνα, τις εκτελέσεις και τα βασανιστήρια τόσο στην κατεχόμενη Ελλάδα, όσο και στα ναζιστικά κολαστήρια της Γερμανίας.
Τα συναισθήματα αυτά του θαυμασμού και της συμπάθειας, ανεξάρτητα από τις ένθεν κακείθεν απόψεις περί της αντικειμενικότητας ή της αμετροέπειας στην καλλιέργειά τους, λειτούργησαν εν πολλοίς θετικά τουλάχιστον στην κατεύθυνση της καταπολέμησης του ρατσισμού και στην εμπέδωση μιας υγιούς νοοτροπίας συναδέλφωσης των λαών και ιδιαίτερα των εθνών με μακραίωνα ιστορική διαδρομή.
Όμως τα τελευταία χρόνια όλη αυτή η εικόνα, που υπήρξε αποτέλεσμα συντονισμένων επίμοχθων προσπαθειών και τεράστιων οικονομικών δαπανών, φαίνεται να οδηγείται σε απόλυτη κατάρρευση.
Η ακραία εθνικιστική συμπεριφορά ενός πολιτικού κατεστημένου, που επιδίδεται τα τελευταία χρόνια σε επιχειρήσεις ωμής στρατιωτικής βίας απειλεί να οδηγήσει τον πλανήτη σε μια άνευ προηγουμένου αντιεβραϊκή υστερία.

Μέσω της Παλαιάς διαθήκης ο υπερούσιος λαός απέβη αξιοθαύμαστος ως αμυνόμενος, άοπλος, λιθοβόλος, μικροσκοπικός Δαβίδ, που κατήσχυνε με το κουράγιο και την βοήθεια του Θεού του τον επιτιθέμενο πάνοπλο, θηριώδη και γιγαντιαίο Γολιάθ.
Σήμερα η σημειολογία της Ισραηλο-παλαιστινιακής σύρραξης είναι εντελώς αντίστροφη. Σήμερα το Ισραήλ είναι η τελειότερη πολεμική μηχανή του πλανήτη και επιτίθεται με συντριπτική δύναμη πυρός, επιφέροντας κτυπήματα σε κατοικημένες περιοχές, σκορπώντας το θάνατο χωρίς διάκριση επί ενόπλων και αόπλων, επί δικαίων και αδίκων.

Οι εικόνες των ματωμένων παιδιών με τα τρομοκρατημένα πρόσωπα, που κάνουν το γύρο του πλανήτη είναι πλέον ή βέβαιο ότι ταράζουν τις συνειδήσεις όλων των καλοπροαίρετων ανθρώπων σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, όπως εξ άλλου προκύπτει και από το κύμα διαδηλώσεων, που έχει ξεσπάσει σε διάφορα μέρη.
Σύμφωνα με άρθρο, που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Independent στις 29 Δεκεμβρίου, όλο το Νοέμβριο 2008 μόνο 137 φορτηγά με τρόφιμα επιτράπηκε να εισέλθουν στη Γάζα για την διατροφή των κατοίκων της.
Η αίσθηση ότι περίπου 1,5 εκατομμύριο πληθυσμός έχουν εγκλωβισθεί σε μια μικρή λωρίδα γης και ζούν τους τελευταίους μήνες κατ’ ουσίαν σε κατάσταση πολιορκίας στερημένοι από βασικά ήδη διατροφής και επιβίωσης και τις τελευταίες βδομάδες βομβαρδιζόμενοι ανηλεώς, δεν μπορεί να αφήσει αδιάφορο τον κάθε «νοικοκύρη», όσο μακριά και αν βρίσκεται.
Ο αποκλεισμός, η στέρηση τροφής, φαρμάκων και λοιπών μέσων επιβίωσης, ο ασταμάτητος ανηλεής βομβαρδισμός άμάχων, οι εκατόμβες νεκρών και τραυματιών δημιουργούν ευλόγως την αίσθηση ότι οι στρατιωτικές επιχειρήσεις παρουσιάζουν χαρακτηριστικά γενοκτονίας.
Ο βομβαρδισμός κτιρίου στο οποίο είχαν προηγουμένως υποχρεωθεί να εγκλεισθούν άμαχοι, οι επιθέσεις σε προσωπικό του ΟΗΕ, οι εκτεταμένες «παράπλευρες» απώλειες με την στερεότυπη δικαιολογία ότι ο στόχος ήσαν μαχητές της Χαμάς, παραπέμπουν αναπόφευκτα στο διεθνές περί εγκλημάτων πολέμου δίκαιο.

Ακόμη και όσοι κατανοούν απολύτως το πρόβλημα των Ισραηλιτών, που πλήττονται από ρουκέτες των Παλαιστινίων ή πέφτουν θύματα τυφλών τρομοκρατικών κτυπημάτων και δεν μπορούν να ζήσουν με ασφάλεια στον τόπο τους, δύσκολα μπορούν να κατανοήσουν γιατί οι Ισραηλινές κυβερνήσεις υιοθετούν όλα αυτά τα χρόνια πρακτικές, που δεν προωθούν την ασφάλεια , αλλά μάλλον ενισχύουν την αποσταθεροποίηση της περιοχής.
Διότι και ένα μικρό παιδί διαισθάνεται ότι αυτό το πολύχρονο ιδιότυπο πινγκ-πονγκ βίας μεταξύ πολιτικών με ακραία εθνικιστική αντίληψη από τη μια μεριά και φανατικών φονταμενταλιστικών ομάδων από την άλλη έχει σαν μοναδικό αποτέλεσμα την ισχυροποίησή τους σε βάρος της ευημερίας των πολιτών, που υποτίθεται ότι προστατεύουν, και με κίνδυνο την ασφάλεια της ευρύτερης περιοχής.
Τι περισσότερο απέφεραν τα τυφλά τρομοκρατικά κτυπήματα των μουσουλμανικών οργανώσεων πέρα από το να ενισχύσουν τις ακραίες συντηρητικές φωνές στο Ισραήλ και να προσφέρουν άλλοθι για τις κατά διαστήματα καταστροφικές στρατιωτικές επιχειρήσεις του Ισραηλινού στρατού;
Και τι ακριβώς πέτυχαν αυτές οι επιχειρήσεις πέρα από το να εδραιώσουν την πολιτική ηγεμονία της Χεζπόλα στον Λίβανο και να κάνουν την Χαμάς πρώτη πολιτική δύναμη στην Παλαιστίνη;
Και μήπως δεν είναι πλέον ή βέβαιο ότι οι τωρινές ασύμμετρες βιαιότητες των Ισραηλινών θα στείλουν καινούργιες γενιές αποφασισμένων καμικάζι στις τάξεις των φανατικών τρομοκρατικών οργανώσεων όλου του πλανήτη;

Δεν πρέπει να διαφεύγει της προσοχής το γεγονός ότι το 1967 το Ισραήλ χρειάσθηκε μόλις έξι ημέρες για να κερδίσει ένα σοβαρό περιφερειακό πόλεμο.
Τώρα πολυήμερες στρατιωτικές επιχειρήσεις αποφέρουν μικρά και αμφιβόλου ποιότητος ως προς τον επιδιωκόμενο στόχο αποτελέσματα.

Ολόκληρη η ανθρωπότητα παρακολουθεί ανήσυχη αυτή την μετάλλαξη της Ισραηλινής ηγεσίας.
Αυτή την απαράδεκτη διολίσθηση από τη θέση του πνευματικού Δαυΐδ στη θέση του θηριώδους Γολιάθ.
Από τη θέση του μαρτυρικού διωκομένου, στη θέση του σκληρόκαρδου διώκτη.
Η αχαλίνωτη, τυφλή αιματοχυσία. Η αδιαφορία για τους διεθνείς κανόνες. Η απείθεια στις αποφάσεις του ΟΗΕ. Η υπεροπτική αντιμετώπιση των παραινέσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των ειρηνευτικών πρωτοβουλιών πολλών άλλων κρατών και κυβερνήσεων αποτελούν παράγοντες, που μετά βεβαιότητας θα δημιουργήσουν ένα εξαιρετικά δυσμενές κλίμα στην διεθνή κοινή γνώμη.

Η αντίληψη ότι η διεθνής κοινή γνώμη παρακολουθεί απαθής την αιματοχυσία είναι απολύτως εσφαλμένη.
Η πραγματικότητα είναι ότι πολλές κυβερνήσεις και πολιτικές ηγεσίες ανά τον κόσμο παρουσίασαν συμπτώματα αδράνειας ή αντιληπτικής καθυστέρησης.
Όσο όμως οι αποτρόπαιες εικόνες πλημμυρίζουν τους δέκτες της τηλεόρασης, οι συνειδήσεις του μέσου τηλεθεατή αφυπνίζονται και μετατρέπουν την κοινή γνώμη σε ένα καζάνι, που βράζει και κάποια στιγμή αναπόφευκτα θα εκραγεί δημιουργώντας μια απίθανη πίεση εκ των κάτω απέναντι και στις πιο φιλοϊσραηλινές κυβερνήσεις.
Πολλώ μάλλον καθόσον η διεθνής κοινή γνώμη θα εκλάβει την όλη υπόθεση σαν απειλή για την ασφάλειά της ανά τον κόσμο.
Ίσως αυτός να είναι και ο βαθύτερος φόβος του Τόνυ Μπλαίρ όταν δήλωνε ότι η κατάσταση στη Γάζα είναι κατά την εδραία πεποίθηση του κεντρικό ζήτημα ασφάλειας όχι μόνο για την συγκεκριμένη περιοχή αλλά για ολόκληρο τον πλανήτη.

Και με αυτή την προοπτική όσο συνεχίζεται η Ισραηλινή επίθεση, οι επιλογές και οι δραστηριότητές της μετατρέπουν αναπόφευκτα την Ισραηλινή κυβέρνηση σε ένα εκόντα-άκοντα ιδιόρρυθμο εχθρό των εβραϊκών συμφερόντων σε ολόκληρη την οικουμένη με το αρνητικό κλίμα, που προκαλούν στην κοινή γνώμη όλων των κρατών ανά τη γή.

Αυτό αποτελεί μια πρώτου μεγέθους παράπλευρη απώλεια, που τόσο η Ισραηλινή πολιτική ηγεσία όσο και οι απανταχού Εβραϊκές κοινότητες θα πρέπει να λάβουν σοβαρότατα υπ’ όψιν.