ΜΜΕ και Αντιπολίτευση σε ομαδική παράκρουση

Σάλος ξεσηκώθηκε στα ΜΜΕ με αφορμή το πεντάλεπτο ακτιβιστικό στιγμιότυπο στην είσοδο της Βουλής, όπου καμιά δεκαπενταριά αντιεξουσιαστές εκδήλωσαν την  αλληλεγγύη τους στους φυλακισμένους απεργούς πείνας και την απαίτηση κατάργησης των φυλακών τύπου Γ', κρατώντας ένα πανό και φωνάζοντας μερικά συνθήματα.

Τα χολερικά ΜΜΕ και η εν αποσυνθέσει αντιπολίτευση δεν έχασαν την ευκαιρία να δημιουργήσουν θέμα εκ του μη όντως, παριστάνοντας ότι περίπου κατελύθη η έννομη τάξη, γκρεμίσθηκαν οι θεσμοί, ετέθη σε άμεση διακινδύνευση η δημοκρατική Πολιτεία.

Το κράτος, η κυβέρνηση, η αστυνομία, απεδείχθη ανίκανο να προστατεύσει το Κοινοβούλιο. Περιορίσθηκε κατάφωρα η ελευθερία των Βουλευτών να ασκήσουν τα καθήκοντά τους. Θα μπορούσε να απειληθεί η σωματική ακεραιότης μελών του Κοινοβουλίου, αν οι "εισβολείς"  έμπαιναν μέσα στο κτίριο. Θα μπορούσε να απειληθεί η ζωή δημοσιογράφων, αν τέτοιοι βρισκόντουσαν εκείνη την ώρα στον περίβολο της Βουλής.

Απαράδεκτη η στάση της αστυνομίας, που απεδείχθη "ευγενική" και διστακτική έναντι των εγκληματιών εισβολέων.

Έκθετη η Κυβέρνηση και προσωπικά ο Πρωθυπουργός, που δεν έπαυσε αμέσως τον ανίκανο Υπουργό Προστασίας του Πολίτη.

Τόσες και πολλές άλλες ανοησίες και υπερβολές μονοπώλησαν τα δελτία ειδήσεων.

Και φυσικά δε χάθηκε η ευκαιρία να επιτεθούν στην  Πρόεδρο της Βουλής, για την "ιδιόρρυθμη, αντιθεσμική νοοτροπία" της  και κατά την συνήθη συνταγή  να αναδείξουν την "αντιγνωμία" μεταξύ αυτής και της Κυβέρνησης.

"Βαθύ ρήγμα μεταξύ Βουλής και Μαξίμου" είναι το ευφάνταστο σενάριο, που προωθείται το τελευταίο διάστημα από το απελπισμένο μνημονιακό στρατόπεδο και την μιντιακή διαπλοκή, η οποία το στηρίζει.

Ο Κυβερνητικός εκπρόσωπος κατέκρινε την κίνηση των αντεξιουσιαστών με την ακόλουθη δήλωση:

'Είναι προκλητική και ακατανόητη η σημερινή ενέργεια ομάδας αντιεξουσιαστών να εισβάλουν στον προαύλιο χώρο του Κοινοβουλίου. Σειρά τέτοιων ενεργειών δίνουν επιχειρήματα σε όσους δεν θέλουν τον εξανθρωπισμό του σωφρονιστικού συστήματος. Η εισβολή αυτή λειτουργεί σε βάρος της απόφασης της κυβέρνησης να ξηλωθούν τα κάγκελα της ντροπής από τον προαύλιο χώρο του Κοινοβουλίου. Απόφαση στην οποία θα επιμείνουμε.

» Η κυβέρνηση ήδη από τις προγραμματικές τις δηλώσεις είχε εξαγγείλει την κατάργηση των φυλακών τύπου Γ και τον εξανθρωπισμό του σωφρονιστικού συστήματος. Το νομοσχέδιο οδεύει άμεσα προς ψήφιση. Ποιους λοιπόν ευνοεί μια τέτοιου είδους ενέργεια;

» Αυτές τις ώρες πρέπει να είμαστε όλοι προσεκτικοί και ψύχραιμοι καθώς υπάρχει μια απεργία πείνας σε εξέλιξη. Η κυβέρνηση λειτουργεί σταθερά με γνώμονα την προστασία της ανθρώπινης ζωής, την υπεράσπιση του κράτους δικαίου και διασφάλισης της έννομης τάξης».

Η Πρόεδρος της Βουλής από την πλευρά της είπε ότι πρόκειται για μια ειρηνική διαμαρτυρία πολιτών, η οποία ουδόλως παρενόχλησε τη λειτουργία του Κοινοβουλίου ούτε δημιούργησε οποιοδήποτε κίνδυνο για τους βουλευτές:

"Περί ώρα 13.15 εισήλθαν στον Προαύλιο χώρο της Βουλής περί τους 15 πολίτες, με εμφανή τα χαρακτηριστικά τους και με ειρηνικό τρόπο εκδήλωσαν τη διαμαρτυρία τους για τις φυλακές Τύπου Γ΄ και τη συμπαράστασή τους σε κρατουμένους οι οποίοι πραγματοποιούν πολυήμερη απεργία πείνας. Οι πολίτες έριξαν μικρών διαστάσεων φυλλάδια που συνοψίζουν τη διαμαρτυρία τους και κράτησαν για λίγη ώρα πανό στην είσοδο της Βουλής, το οποίο ανέγραφε «Αλληλεγγύη στους Απεργούς Πείνας Άμεση Ικανοποίηση των Αιτημάτων τους».
Σύμφωνα με όλα τα στοιχεία και τις καταγραφές, ουδέν ανησυχητικό ανέκυψε και η διαμαρτυρία εντάσσεται στο αντίστοιχο Συνταγματικό δικαίωμα των πολιτών."  Ανέφερε η ανακοίνωση της Βουλής.

Από πού άραγε προκύπτει η αντιγνωμία και το ρήγμα, που έσπευσαν να διαπιστώσουν οι καλοθελητές παπαγάλοι των καναλιών;

Οποιοσδήποτε διαθέτει κοινή λογική και στοιχειώδη γνώση της ελληνικής γλώσσας εύκολα μπορεί να διακρίνει ότι οι δύο ανακοινώσεις αναφέρονται σε δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα και επομένως μη συγκρίσιμα.

Ο μεν κυβερνητικός εκπρόσωπος αξιολογεί την πολιτική ελαφρότητα, αν όχι την πολιτικά προβοκατόρικη ουσία της ακτιβιστικής ενέργειας των αντεξουσιαστών, επισημαίνοντας ότι δεν βοηθούν στο στόχο τους κι αφήνοντας αιχμές ότι χύνουν νερό στο μύλο όσων αντιδρούν στη νομοθετική πρωτοβουλία της κυβέρνησης.

Πουθενά στη δήλωση του Κυβερνητικού εκπροσώπου δεν υπάρχει η παραμικρή αμφισβήτηση του δικαιώματος των αντεξουσιαστών να διαμαρτύρονται, ούτε η παραμικρή υπόνοια ότι με την ενέργειά τους απείλησαν, το θεσμό το κτίριο ή τους θαμώνες του Κοινοβουλίου.

Από την πλευρά της η Πρόεδρος της Βουλής περιέγραψε, ως όφειλε, στις αντικειμενικές τους διαστάσεις τα πραγματικά περιστατικά, προστάτεψε την αξιοπρέπεια της φρουράς της Βουλής και της αστυνομίας και είπε το θεσμικώς αυτονόητο ότι οι πολίτες έχουν το δικαίωμα να διαμαρτύρονται και να διαδηλώνουν ειρηνικά ακόμη και στον περιβάλλοντα χώρο της Βουλής, όπως συμβαίνει σε όλες τις δυτικές Δημοκρατίες.

Τουλάχιστον σ΄αυτές που οι  κυβερνήσεις και το εν γένει πολιτικό προσωπικό της χώρας χαίρει της στοιχειώδους εμπιστοσύνης και εκτίμησης των πολιτών.

Απολύτως φαιδρή λοιπόν είναι η προσπάθεια των καναλιών να αναδείξουν ενδοκομματικές αντιπαλότητες εντός του κυβερνώντος κόμματος.

Ακόμη πιό φαιδρό το μπαράζ δηλώσεων των εκπροσώπων και λοιπών στελεχών της αντιπολίτευσης, που κινήθηκαν μεταξύ σουρεαλιστικής υπερβολής και φασίζουσας ρητορικής.

Μόνο στην Ελλάδα υπάρχουν ακόμη φασίζοντες πολιτικοί, που θεωρούν φυσική την περίφραξη της Βουλής, των πλατειών, των παρελάσεων με κάγκελα. Την κινητοποίηση χιλιάδων πάνοπλων αστυνομικών προστασίας σε κάθε δημόσια εμφάνισή τους. Και την σύλληψη κάθε αντιφρονούντος με γελοίες κατηγορίες διατάρξης κοινής ειρήνης.

Η στάση βεβαίως αμφοτέρων, ΜΜΕ κι αντιπολίτευσης είναι απολύτως κατανοητή.

Οι μεν καναλάρχες είναι στα κάγκελα διότι η νέα Κυβέρνηση έχει εκδηλώσει την  πρόθεσή της να τους επιβαρύνει με φόρο για τις ραδιοτηλεοπτικές συχνότητες, να τους κόψει τους κρατικούς λουφέδες και να προχωρήσει σε επναλειτουργία της ΕΡΤ.

Οι δε πρωτικλασάτοι της αντιπολίτευσης πνέουν μένεα διότι η κα Κωνσταντοπούλου πρωτοστατεί στο ξεπάγωμα φακέλλων περί αδικημάτων Βουλευτών και στη σύσταση επιτροπής ελέγχου για το μνημόνιο.

Έτσι μιντιάρχες, εκδότες και πολιτικοί που πρωτοστάτησαν στην εφαρμογή και προπαγάνδιση των εξοντωτικών μνημονιακών μέτρων τα τελευταία πέντε χρόνια ενώνουν για άλλη μια φορά τις δυνάμεις τους παίζοντας ίσως το τελευταίο τους χαρτί.

Την ώρα που η Κυβέρνηση δίνει μια ιστορική  μάχη ενάντια στις πλέον αντιδραστικές νεοφιλελεύθερες δυνάμεις της Ευρωζώνης, οι γνωστοί και μη εξαιρετέοι διαπλεκόμενοι έχουν στηρίξει όλες τις ελπίδες επιβίωσής τους στην νίκη των δανειστών και την συντριβή της Ελλάδας.

Λειτουργώντας ως πέμπτη  φάλαγγα έχουν αναλάβει τον ανήθικο έργο να δυναμιτίσουν την εμπιστοσύνη των πολιτών προς την Κυβέρνηση. Να τρομοκρατήσουν τους καταθέτες, τους δημοσίους υπαλλήλους, τους συνταξιούχους. Να ενσπείρουν διχόνοια. Να κάμψουν το αγωνιστικό φρόνημα των πολιτών. Να στραγγαλίσουν την ελπίδα. Να αποδυναμώσουν τον Πρωθυπουργό και το διαπραγματευτικό επιτελείο της Ελλάδας, παρενοχλώντας, αποπροσανατολίζοντας και δημιουργώντας εμπόδια σε κάθε βήμα.

Και δεν περιορίζονται σ' αυτά.

Κινούνται δραστήρια και στην κατεύθυνση επηρεασμού της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης και της ασκήσεως πιέσεως στις ξένες κυβερνήσεις να εναντιωθούν σκληρά στα ελληνικά συμφέροντα.

Στο πλαίσιο αυτό ο αρχηγός της Αξιωματικής αντιπολίτευσης πηγαινοέρχεται στο ΕΛΚ σε κάθε κάθε σύνοδο κορυφής και πρωτοστατεί σε έκδοση εχθρικών για τη πατρίδα ανακοινώσεων. 

Το ίδιο περίπου κάνει τηρουμένων των αναλογιών και ο επικεφαλής του Ποταμιού. Ενός κόμματος που προέκυψε από μιντιακή πρωτοβουλία και όλως "παραδόξως" έγινε το αγαπημένο κόμμα του κου Σουλτς και των Γερμανικών συμφερόντων, που εκπροσωπεί. 

Πέραν όμως των αρχηγών και όσα στελέχη των μνημονιακών κομμάτων διαθέτουν πρόσβαση σε ξένα μέσα δεν διστάζουν να δίνουν συνεντεύξεις αντίθετες με τα εθνικά συμφέροντα.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα η συνέντευξη Μητσοτάκη στη Γερμανική εφημερίδα FrankfurterAllgemeine , όπου ούτε λίγο ούτε πολύ ο δελφίνος της ΝΔ επιχειρεί μια άνευ προηγουμένου δυσφήμιση της Ελληνικής κυβέρνηση (δυσφήμιση κατά τη δική του λογική) και φθάνει στο επαίσχυντο σημείο να προτρέπει  τους εταίρους να απορρίψουν την λίστα μέτρων της Κυβέρνησης και να μη προχωρήσουν σε χρηματοδότηση της Ελλάδος.

Αυτή είναι η κατάντια των κομμάτων, που έχοντας καταστρέψει τη χώρα βλέπουν τα ποσοστά τους να εξαερώνονται. Κι αυτή είναι η αθλιότητα των πολιτικών που στήριξαν την πολιτική τους καριέρα και  την περιουσιακή τους ανάπτυξη στην εξυπηρέτηση μιας διαπλεκόμενης οικονομικής ελίτ, που "μεγαλούργησε" επιχειρηματικά ως εν πολλοίς κρατικοδίαιτος ντίλερ Γερμανικών και λοιπών ξένων πολυεθνικών.

Πρόκειται για ένα ασύμμετρο ψυχολογικό πόλεμο, που ξεπερνά σε θράσος και αναισχυντία κάθε ιστορικό προηγούμενο.

Ευτυχώς όμως αυτή τη φορά ματαιοπονούν.

Οι εξαθλιωμένοι Έλληνες έχουν καταλάβει το ποιόν αυτών των καλών πατριωτών.

Το χειρότερο δεν έχουν τίποτε να χάσουν, άρα και τίποτε να φοβηθούν.

Έχουν μονάχα κάτι να ελπίζουν από την τόλμη και τον αγώνα της κυβέρνησης που μόλις προ ολίγου επέλεξαν και που την παρακολουθούν να δίνει σκληρή μάχη με τα ξένα θηρία και τις ντόπιες ύαινες.

Με σθένος, μεθοδικότητα και πείσμα σημείο προς σημείο, βήμα με βήμα ανακτάται η εθνική αξιοπρέπεια, κερδίζεται η συμπάθεια της Ευρωπαϊκής κοινής γνώμης, χτίζονται διεθνείς συμμαχίες, κάμπτεται η αδιαλλαξία των δανειστών.

Αργά ή γρήγορα κάθε κατεργάρης θα πάει στον πάγκο του και η χώρα  κι ο βασανισμένος λαός της θα τραβήξουν το δρόμο που τους αξίζει.

Μαύρα κοράκια με νύχια γαμψά...

Η ενορχηστρωμένη επίθεση ντόπιων και ξένων παραγόντων στη νεοσύστατη ελληνική κυβέρνηση ήταν εν πολλοίς αναμενόμενη, αλλά αυτό δε σημαίνει και ότι δεν αποτελεί θλιβερή επιβεβαίωση της άθλιας κατάστασης που επικρατεί στον Ευρωπαϊκό χώρο.

Χωρίς καν να αναμείνουν τις προγραμματικές δηλώσεις στη Βουλή, άρχισαν πυρ ομαδόν, αναλόγως της ιδιότητος και της θρασύτητος ενός εκάστου των πυροβολούντων.

Η πραγματικότητα βεβαίως είναι ότι «φοβάται ο Γιάννης το θεριό και το θεριό το Γιάννη».

Γι αυτό ουδείς των ηγετών ετόλμησε να παραβιάσει την δεοντολογία και όλοι ανεξαιρέτως έσπευσαν να συγχαρούν κατά τα ειωθότα τον νέο Πρωθυπουργό της Ελλάδας, δηλώνοντας πρόθυμοι να συνεργασθούν μαζί του.

Την ίδια στιγμή όμως οι συνήθεις ύποπτοι, θεσμικοί παράγοντες της ΕΕ, εξωνημένοι κονδυλοφόροι «εγκρίτων» περιοδικών και εφημερίδων, εκπρόσωποι των αγορών κλπ γνωστές και μη εξαιρετέες μαριονέτες, ανέλαβαν δράση.

Προτού ακόμα ορκισθεί η κυβέρνηση έσπευσαν να θερμομετρήσουν την ελπιζόμενη ενδοτικότητα της με την «ομόφωνη» δήλωση του Γιουρογκρουπ περί ανάγκης επεκτάσεως των μέτρων κατά της Ρωσίας εξ αιτίας του Ουκρανικού ζητήματος.

Προς έκπληξή τους η ο Έλληνας Πρωθυπουργός δεν έκανε στραβά μάτια όπως ο προκάτοχός του. 

Εξέφρασε αμέσως τη δυσαρέσκεια της Ελλάδας για την παραβίαση των ευρωπαϊκών κανόνων και ο νέος Υπουργός Εξωτερικών κατέστησε σαφές ότι η χώρα δεν προτίθεται του λοιπού να εκχωρήσει τις αποφασιστικές της αρμοδιότητες σε άλλες κυβερνήσεις ή πολλώ μάλλον σε μανδαρίνους της Κομισιόν.

Παρά την «φρίκη» του κ Σουλτς η ΕΕ αναγκάσθηκε να σεβασθεί την ευρωπαϊκή νομιμότητα και να συγκαλέσει σύνοδο των Υπουργών Εξωτερικών, ως όφειλε να είχε πράξει από την αρχή.

Γεγονός όμως που καταδεικνύει την βρώμικη κατάσταση που επικρατεί διεθνώς, είναι πως τόσο ο κος Σουλτς, όσο συμπτωματικά και μεγάλη μερίδα του ξένου τύπου, αντί να εστιάσει στο ατόπημα της Κομισιόν, έσπευσε να διαστρεβλώσει τα γεγονότα. 

Αντί να στηλιτεύσουν την απαράδεκτη κίνηση του κου Τουσκ, άσκησαν οξεία κριτική στην Ελλάδα, η οποία δήθεν διέσπασε την κοινή εξωτερική πολιτική της ΕΕ.

Παράλληλα ξεκίνησε μια «συμπτωματική» συγχορδία δηλώσεων διαφόρων πρωτοκλασάτων και μη αξιωματούχων, με τις οποίες εφιστάται η προσοχή στην νέα Κυβέρνηση ότι είναι απαράδεκτη κάθε συζήτηση περί κουρέματος χρέους και είναι αδύνατη η παροχή χρηματοδότησης χωρίς συνέχιση εφαρμογής των μνημονιακών συνταγών.

Σαν να μην έγιναν εκλογές. 

Σαν να μη αποδοκιμάσθηκε αυτή η πολιτική εξαθλίωσης των Ελλήνων. Σαν να μη χαιρετίστηκε με ενθουσιασμό η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ από όλους τους λαούς του Δυτικού κόσμου, μηδέ του Προέδρου των ΗΠΑ εξαιρουμένου.

Το πλέον όμως απογοητευτικό στην υπόθεση είναι η στάση της εντός Ελλάδος διαπλοκής, που εκπροσωπείται από συγκεκριμένα κόμματα (ΝΔ,ΠΑΣΟΚ,ΠΟΤΑΜΙ) συνεπικουρούμενα από τα γνωστά εργολαβικά κανάλια με τα εμετικά παπαγαλάκια τους.

Θορυβημένοι οι εργολάβοι και οι λοιποί παραδοσιακοί λυμεώνες της δημόσιας περιουσίας, από τις πρώτες δηλώσεις υπουργών, επιτέθηκαν πρώιμα στην κυβέρνηση με κάθε πρόσφορο μέσον.

Από την σύνθεση της κυβέρνησης μέχρι τις ενδυματολογικές προτιμήσεις των μελών της, όλα έγιναν αντικείμενο αντικυβερνητικής προπαγάνδας. Προπαγάνδας κινούμενης μεταξύ κακοήθειας και φαιδρότητας.

Το δυστύχημα είναι, ότι για τη Γερμανία και τα τσιράκια της στο Ευρωπαϊκό διευθυντήριο η λίγο πολύ αναμενόμενη εχθρική στάση αποτελεί πατριωτική ή τουλάχιστον επαγγελματική δραστηριότητα.

Για τους Έλληνες όμως πολιτικούς, δημοσιογράφους και λοιπούς καλοθελητές η υιοθέτηση της ξένης προπαγάνδας, η κινδυνολογία, η καταστροφολογία και η καλλιέργεια κλίματος ηττοπάθειας στον πληθυσμό, σε μια φάση που η χώρα έχει ανάγκη της μέγιστης εθνικής συσπείρωσης, εγγίζει τα όρια πεμπτοφαλαγγίτικης τακτικής.

 Δεν τους έφθασε ότι επί πέντε χρόνια με την ενδοτική και διαπλεκόμενη πολιτική τους επεσώρευσαν πλείστα όσα δεινά καταστρέφοντας την οικονομία και εξαθλιώνοντας την κοινωνία. Επιμένουν να περιφρονούν την λαϊκή ετυμηγορία και να συνεχίζουν την άθλια προπαγάνδα τους σαν να μη μεσολάβησε η κραυγαλέα αποδοκιμασία της κάλπης.

Μπροστά σ’ αυτήν την κατάσταση η νέα κυβέρνηση οφείλει να προχωρήσει αταλάντευτη στην υλοποίηση του προγράμματός της, στηριζόμενη πρωτίστως στην νωπή λαϊκή εντολή.

Στο εσωτερικό θα πρέπει να κινηθεί γρήγορα στην κατεύθυνση της αντιμετώπισης της ανθρωπιστικής καταστροφής, της σεισάχθειας, της αναθέρμανσης της οικονομίας.

Η αποκατάσταση της δημοκρατικής λειτουργίας των θεσμών, της δικαιοσύνης της αστυνομίας, των πανεπιστημίων, είναι αναγκαίος όρος για την εξυγίανση του κράτους και την ανάκτηση της κοινωνικής συνοχής.

Η επαναλειτουργία της Δημόσιας ραδιοφωνίας και τηλεόρασης είναι εξ ών ουκ άνευ για την αντιμετώπιση της προπαγάνδας των διαπλεκόμενων και ξενόδουλων συμφερόντων.

Η είσπραξη των οφειλών των ιδιωτικών καναλιών, η αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής των μεγάλων εισοδημάτων, ο έλεγχος των κατόχων και διακινητών μαύρου χρήματος, που περιέχονται στις γνωστές λίστες και η εξέταση όλων των οικονομικών σκανδάλων της τελευταίας δεκαετίας, είναι αναγκαία τόσο για την εμπέδωση του αισθήματος δικαίου, όσο και για την εξεύρεση πόρων.

Στο εξωτερικό με ψυχραιμία και νηφαλιότητα θα πρέπει να επιδιώξει την συζήτηση εφ’όλης της ύλης με τους εταίρους ξεκινώντας μια συνετή διαπραγμάτευση, που δυστυχώς είναι κοινό μυστικό ότι ποτέ οι προηγούμενες κυβερνήσεις δεν τόλμησαν να επιχειρήσουν.

Οι προσεκτικές διατυπώσεις των Ευρωπαίων ηγετών, η θετική στάση του Προέδρου Ομπάμα, η φιλική διάθεση της Μόσχας, αλλά κυρίως οι ενθουσιώδεις αντιδράσεις της συντριπτικής πλειοψηφίας των λαών του δυτικού κόσμου είναι στοιχεία ιδιαίτερα αξιοπρόσεκτα και ενθαρρυντικά.

Οι συνθήκες έχουν ωριμάσει. 

Η Ευρώπη έχει συνειδητοποιήσει ότι χρειάζεται αλλαγή πλεύσης. Ο πλανήτης ολόκληρος πιέζει τη γηραιά ήπειρο να αποβάλει αντιοικονομικές εμμονές και να επιστρέψει στον αναπτυξιακό ρεαλισμό.

Η ήττα του νεοφιλελευθερισμού στην Ελλάδα δεν αποτελεί ιδιορρυθμία ενός ανάδελφου λαού της νοτιοανατολικής μεσογείου, ούτε προσωπικό επίτευγμα μιας χαρισματικής ηγετικής προσωπικότητας, όπως ο Έλληνας Πρωθυπουργός.

Είναι αποτέλεσμα των  αντικειμενικών και υποκειμενικών συνθηκών που επικρατούν σε ολόκληρη την Ευρώπη και όχι μόνο, οι οποίες διαμορφώθηκαν στη βάση της βαθιάς οικονομικής κρίσης και των διεργασιών που αυτή επέφερε σε κοινωνικό, πολιτικό, πολιτιστικό επίπεδο.

Υπ’ αυτή την έννοια είναι νομοτελειακά αναπόφευκτο παρόμοιες προσωπικότητες να ξεπεταχτούν σε όλα τα κράτη της Ευρώπης μέσα από συγγενή κινήματα, που απλώς θα εκφράζουν τη κοινή βούληση των Ευρωπαϊκών λαϊκών μαζών για ανατροπή των καταστροφικών πολιτικών λιτότητας, ανελευθερίας, εξαθλίωσης.

Όποιος εθελοτυφλεί στο επόμενο διάστημα θα έχει αναγκαστικά την τύχη που είχαν στην Ελλάδα ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος και οι παρατρεχάμενοί τους.

Μετά την Γαλλική επανάσταση τα Ευρωπαϊκά κράτη είτε κατά μόνας είτε από κοινού είναι πεπεισμένα ότι η Δημοκρατία είναι ο μόνος ασφαλής τρόπος διακυβέρνησης, ο διάλογος είναι το μόνο πρόσφορο μέσο συνεννόησης και οι συμβιβαστικές συναινέσεις είναι η μοναδική συνταγή εξασφάλισης των εθνικών και εταιρικών συμφερόντων.

Ως εκ τούτου είναι προς το συμφέρον όλων να επιδείξουν τον δέοντα ρεαλισμό.

Να αποδεχθούν την ιστορική πραγματικότητα, που έχει διαμορφωθεί και πλέον εξελίσσεται ραγδαία.

Να αφουγκρασθούν την κραυγή αγωνίας, αλλά κυρίως την ισχυρή βούληση των λαών της Ευρώπης για ανάπτυξη και ευημερία.

Και να πάρουν θαρραλέες αποφάσεις για το μέλλον της γηραιάς ηπείρου, η οποία περισσότερο τώρα παρά ποτέ έχει ανάγκη από νέους ανθρώπους, νέες ιδέες, νέες πολιτικές.

Το τραίνο της Ευρωπαϊκής αλλαγής ξεκίνησε και κανείς δεν μπορεί να το σταματήσει.

Μπορεί μονάχα να επιλέξει αν θα είναι επιβάτης ή θα μείνει μεμψίμοιρος και ζηλόφθονος στην λασπώδη και αποπνικτική αποβάθρα..

Ζητείται Εφιάλτης σε στυλ Πήλιου Γούση και προδιαγραφές Τσιριμώκου….

Μετά τα ουρανοβάμονα παραληρήματα Σαμαρά την σκυτάλη παρέλαβαν ο κος Βενιζέλος με την κα Παπαρήγα.

Ο μεν πρώτος προέβη σε θλιμμένες διαπιστώσεις ότι ο Ελληνικός λαός δεν αγαπάει την αλήθεια και προτιμάει να του λένε ευχάριστα πράγματα, η δε δεύτερη ότι πρέπει να ξαναγίνουν εκλογές προκειμένου οι ψηφοφόροι να διορθώσουν την ψήφο τους.

Κάθε σχολιασμός της ανοησίας που περιέχουν δηλώσεις αυτού του τύπου προφανώς περιττεύει.

Θα περιορισθούμε μόνο να επισημάνουμε, σε όσους επιμένουν να ακολουθούν τέτοιου πολιτικού διαμετρήματος προσωπικότητες, ότι η έσχατη κατάντια ενός πολιτικού και ο αψευδής δείκτης απόλυτης πνευματικής συγχύσεως είναι η επίρριψη στο λαό των ευθυνών για την δική του ανεπάρκεια.

Μπορούμε δε επίσης να  διαβεβαιώσουμε υπεύθυνα τους ατυχείς οπαδούς τους ότι η παρουσία αυτών των συμπτωμάτων συμπίπτει συνήθως χρονικά με την αδήριτη ανάγκη  πολιτικής συνταξιοδότησης των τοιούτων αυθαδέστατων πολιτικών ηγετίσκων.

Επιπροσθέτως τι άλλο από θυμηδία αλλά και θλίψη για το κατάντημα του Κινήματος μπορούν να προκαλέσουν οι εξωφρενικές δηλώσεις του κου Βενιζέλου ότι κατάφερε να οδηγήσει το ΠΑΣΟΚ στο ποσοστό, που υπήρξε η αφετηρία του αείμνηστου Ανδρέα Παπανδρέου.

Είναι βέβαια κατανοητό αυτός, ο οποίος αδυνατεί να ανιληφθεί την σημερινή καθημερινότητα στην οποία πρωταγωνιστεί, να μη διαθέτει την αναγκαία νοητική επάρκεια για να καταλάβει ιστορικά γεγονότα από τα οποία απουσίαζε.

Κάποιος όμως από αυτούς που ακόμα τον περιστοιχίζουν (π.χ ο κος Απόστολος Κακλαμάνης, ο κος Παπουτσής, ο κος Τζουμάκας) οφείλουν για την διάσωση της δικής τους σοβαρότητας να του επισημάνουν την απλή διαφορά:

Ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου ίδρυσε το ΠΑΣΟΚ και το πήγε στο 13% εκ του μηδενός (αύξηση μαθηματικώς απείρου μεγέθους).  Ετούτος δε παρέλαβε το ΠΑΣΟΚ εκ του ασφαλούς και στο 40% και το πήγε στο 13%  (μείωση πολιτικώς επαίσχυντη).

Και κυρίως ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου στήριξε την πολιτική του ισχύ στην αγάπη του λαού σεβόμενος το συμβόλαιο σοσιαλιστικής εμπνεύσεως, που συνήψε μαζί του και υπερασπιζόμενος σκληρά τα εθνικά δικαιώματα του τόπου. 

Ενώ ετούτος διέλυσε το ΠΑΣΟΚ κάνοντας το λαομίσητο εξ αιτίας της αναξιοπιστίας, της συγκάλυψης των σκανδάλων, της ενδοτικότητας προς τον ξένο παράγοντα, της εφαρμογής σκληρών αντιλαϊκών μέτρων και της στροφής του Κινήματος σε ένα ιδεολογικά ανερμάτιστο ψευδώνυμο σοσιαλδημοκρατικό νεοφιλελεύθερο οπορτουνισμό με αμιγώς ιδιοτελή χαρακτηριστικά.

 Εγγίζει δε πλέον τα όρια πολιτειακού εκτροχιασμού η συγχορδία κάποιων ελεεινών Ευρωπαίων γραφειοκρατών με μια αηδιαστική κουστωδία αργυρώνητων δημοσιογράφων, που προσπαθούν λυσσαλέα να τρομοκρατήσουν τους Έλληνες πολίτες.

Καθώς και η επιμονή των ηττημένων των εκλογών να παραχαράσσουν την   λαϊκή εντολή προκειμένου να παραμείνουν γαντζωμένοι στην εξουσία, που δεν τους ανήκει, που δεν την δικαιούνται και όπου η έστω και για μία ώρα περαιτέρω παραμονή τους αποτελεί πολιτικό σκάνδαλο.

Χωρίς αιδώ, χωρίς αισχύνη αυθαδιάζουν στο προσκήνιο και βυσσοδομούν στο παρασκήνιο για να βρούν λύση να παραμείνουν στην κυβέρνηση αυτοί, που ο λαός καταδίκασε για την φαύλη πολιτική τους. 

Συμπεριφέρονται ως να μη έγιναν εκλογές. 

Ως να μη καταποντίσθηκαν στο 13 και το 18% αναδεικνυόμενοι πλέον όχι σε απλώς  ισχνή αλλά και σε απεχθή μειοψηφία.

Παραχαράσσουν τα μηνύματα της κάλπης και ψευδολογούν για δήθεν οικουμενικές κυβερνήσεις.

Που ακούσθηκαν οικουμενικές κυβερνήσεις του 32% πειθήνιες στον ξένο παράγοντα, υποχείριες των τραπεζιτών και των μεγαλοεργολάβων, βασανιστικές για το λαό, καταδιωκτικές για την Ελληνική επιχειρηματικότητα, εκποιητικές για την δημόσια και ιδιωτική περιουσία.

Οικουμενικές κυβερνήσεις που για να στηθούν δεν φθάνει η «καλπονοθεία» της επιδότησης του βραχεία κεφαλή πρώτου εκλογικά αποδοκιμασμένου κόμματος, αλλά παρίσταται αναγκαία και η εξεύρεση κάποιου πολιτικού σαλτιμπάγκου, που να δεχθεί να παίξει το ρόλο του Εφιάλτη της Ελληνικής Πολιτείας.

Κάποιου ο οποίος να αγνοήσει τα λαϊκά κελεύσματα, να απεμπολήσει τις προεκλογικές του δεσμεύσεις, να θυσιάσει την προσωπική του αξιοπρέπεια και να συμπράξει στην ωμή παραχάραξη του εκλογικού αποτελέσματος, τουτέστι στον στυγνό σφετερισμό της εξουσίας. 

Δέσμιοι των υπογραφών τους και θύματα του υπερφίαλου εγωϊσμού τους δεν αντιλαμβάνονται ότι μια τέτοια κυβέρνηση θλιβερής μειοψηφίας ούτε οικουμενική μπορεί να είναι, ούτε προγράμματα λαομίσητα θα μπορέσει να εφαρμόσει, παρά μόνο νέα αβάστακτα δεινά θα επισωρεύσει στην καθημαγμένη πατρίδα

.

Ματαιοπονούν λοιπόν και ίδιοι και οι ξένοι και ντόπιοι παράγοντες, που τους στηρίζουν. Γιατί όπως προκύπτει αυτονοήτως από την πολιτική ιστορία του ανδρός, αλλά και από τις σημερινές ξεκάθαρες δηλώσεις του ο κος Κουβέλης έχει πλήρη επίγνωση ότι οι «αλεπούδες οι κουτσονούρες ψάχνουν και για άλλη κουτσονούρα».

Ανορθόδοξη, αμετροεπής και κακόηχη η ανακοίνωση της ΔΙΣ.

«Ουαί τω κόσμω από των σκανδάλων. Ανάγκη γαρ ελθείν τα σκάνδαλα, Πλήν ουαί τω ανθρώπω εκείνω δι΄ου το σκάνδαλον έρχεται.»
Ματθ. ιη΄ 7.


Από την πρώτη στιγμή είχαμε επισημάνει ότι το σκάνδαλο του Βατοπεδίου έμοιαζε περισσότερο με καρπό της θείας πρόνοιας, παρά με πλεκτάνη του «πονηρού».

Και τούτο διότι περίσσεψε στις μέρες μας η ηθική σήψη, αποθρασύνθηκαν οι δυνάμεις της διαπλοκής και προφανώς χρειαζόταν ένα εντυπωσιακό γεγονός για να αφυπνισθεί η Ελληνική κοινωνία και να αντιληφθεί το μέγεθος της διαπλοκής, που αποτελεί τον καθοριστικό καταλύτη της συνόλης εθνικής μας συμφοράς. Εξ άλλου πώς αλλιώς θα δινόταν μια ευκαιρία στους Αγιορίτες να καθαρίσουν το «περιβόλι της Παναγιάς» από τα «ζιζάνια» και τα «γαϊδουράγκαθα»;

Υπό αυτό το πρίσμα δεν μας εξένισε το γεγονός ότι το σκάνδαλο των σκανδάλων επανήλθε στο προσκήνιο ακριβώς μέσα στα Χριστούγεννα σκιάζοντας το εορταστικό περιβάλλον με την αποκρουστική αναμόχλευση των βδελυρών εκείνων μεθοδεύσεων και μολύνοντας την χαρμόσυνη ατμόσφαιρα της γεννήσεως του Θεανθρώπου με την καταθλιπτική εικόνα της πτώσης των μηδισάντων «δούλων» του, που αυτομόλησαν στο στρατόπεδο του Μαμωνά.
Με θλίψη λοιπόν αν όχι με αηδία, το χριστεπώνυμο πλήρωμα παρακολούθησε για άλλη μια φορά την αποθράσυνση συγκεκριμένων στελεχών της υπό την ευρεία έννοια πολιτειακής διαπλοκής, που δέσμιοι προφανών ανομολόγητων σκοπιμοτήτων έσπευδαν να επιτεθούν στους δικαστές, οι οποίοι διενεργούσαν την έρευνα και να ορθώσουν μια ασπίδα προστασίας, φαινομενικά στον Εφραίμ αλλά στην πραγματικότητα στο σύστημα εξουσίας και πλούτου, που συνέστησαν και συνυπηρετούν.
Η συμπαράσταση των «παπαροκάδων» απολύτως αρμόζουσα, αφού και η όλη πρακτική των Βατοπεδινών μάλλον με όρους «ροκ» και πάντως όχι ελληνορθόδοξους μπορεί να εννοηθεί.
Η συμπαράσταση ακροδεξιών πολιτικών επίσης κατανοητή ως αναίσχυντη αλιεία ψήφων στα θολά νερά του λούμπεν παραεκκλησιαστικού προλεταριάτου.
Η παρουσία μερικών δεκάδων παραληρούντων «οπαδών», συνήθης φολκλορική εικόνα φανατικών ή ίσως τρωκτικών των παγκαριών.
Οι χονδροειδείς αντιδράσεις της Ρωσίας, ευεξήγητες προσπάθειες εντασσόμενες στη διαχρονική στρατηγική της Μόσχας να αποσπάσει τα πρωτεία οικουμενικότητας από το Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης. Στο πλαίσιο αυτών της των επιδιώξεων η Ρωσική εκκλησία προσφέρει πάντοτε φιλοξενία σε όποιον από την Ελλάδα είναι πρόθυμος να συνεργασθεί μαζί της (εκεί είχε προστρέξει και ο μακαριστός Χριστόδουλος, όταν είχε πέσει στη δυσμένεια του Πατριάρχη).

Όλα λοιπόν αυτά κατανοητά και έχοντας αρκετά ασχοληθεί στο παρελθόν με την Βατοπεδινή ασχημία, κρίναμε περιττή την όποια αναφορά σε αυτό το άχαρο και ψυχοφθόρο θέμα στη διάρκεια των εορτών.

Μας εξέπληξε όμως δυσάρεστα η προκλητική πρωτοβουλία της ΔΙΣ, η οποία αποφάσισε να εγκαταλείψει τον διπλωματικό ρόλο του Ποντίου Πιλάτου και να συρθεί σε ρόλο συνηγόρου του προφυλακισμένου υποδίκου. Μέχρι χθες πέραν ορισμένων θλιβερών εξαιρέσεων η πλειοψηφία των επισκόπων και κυρίως ο Αρχιεπίσκοπος τηρούσαν αιδήμονα σιωπή, αποφεύγοντας να εμπλακούν στο όζον ανοσιούργημα.
Είναι λοιπόν απορίας άξιον τι οδήγησε σ’ αυτή την αιφνίδια αλλαγή στάσης;
Ποια αδιαφανή συμφέροντα, ποιες παρασκηνιακές μεθοδεύσεις, ποιες ανομολόγητες διασυνδέσεις, ανάγκασαν εν σώματι την Διαρκή Ιερά Σύνοδο να διατυπώνει λόγο θρασύ και υβριστικό εναντίον της Ελληνικής Πολιτείας και Δικαιοσύνης; Ποιό ανορθόδοξο και αντιορθόδοξο σκεπτικό την εξώθησε στην αποκοτιά της συμπαράστασης και ως εκ τούτου της συνευθύνης και συνενοχής σε ένα σκάνδαλο, που συγκλόνισε το πανελλήνιο;

Αποτολμούν οι Συνοδικοί Μητροπολίτες να μεμφθούν την κρατική εξουσία, ότι παρεβίασε το αυτοδιοίκητο του Αγίου Όρους κατά την διαδικασία σύλληψης του κατηγορουμένου.
Είναι θαυμαστό ότι δεν κατανοούν, πως πριν από τους όποιους περιορισμούς εισόδου των λαϊκών στο Άγιο Όρος, υπάρχουν οι κανονικοί περιορισμοί εξόδου των μοναχών από αυτό.
Τουτέστιν το άβατον του Όρους για τους κοσμικούς, προϋποθέτει το άβατον του κόσμου για τους μοναχούς.
Ο μοναχός λοιπόν που κατά προκλητική παραβίαση των ασκητικών κανόνων, και όχι μόνο, εγκαταλείπει το μοναστήρι και εμπλέκεται σε ανίερες κοσμικές δραστηριότητες είναι κατ’ ουσίαν ο «εφιάλτης», που ανοίγει την «κερκόπορτα» για την είσβολή της πολιτικής εξουσίας στην μοναστηριακή Κοινότητα.

Μέμφονται και ειρωνεύονται, ως μη όφειλαν, την Δικαιοσύνη οι Συνοδικοί ότι «κατά καιρούς υπήρξαν ρωγμές ως προς την ορθότητα αυτών» (εννοούν τις αποφάσεις, ενώ συντακτικώς αναφέρονται στις αρμοδιότητες – δείγμα της προχειρότητας του συντάκτη της ανακοίνωσης). Όμως ο λαός λέει «στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σχοινί». Λησμονούν αλήθεια οι ευλογημένοι Ιεράρχες ότι πριν από μερικά χρόνια στο σκάνδαλο της δικαιοσύνης πρωταγωνιστικό ρόλο βρέθηκε να διαδραματίζει ένας Αρχιμανδρίτης;

Κόπτονται για την λύπη του «χριστεπώνυμου ορθοδόξου πληρώματος» εν ονόματι του οποίου προφασίζονται ότι ενεργούν.
Σε ποίο πλήρωμα όμως ακριβώς αναφέρονται;
Μήπως στους ψευδονύμως χριστεπώνυμους, που υποκριτικά και φαρισαϊκά δηλώνουν ότι ζουν για την εκκλησία, ενώ στην πραγματικότητα ζουν από την εκκλησία;
Διότι είναι βέβαιο ότι το αληθώς ορθόδοξο πλήρωμα, αυτό που δεν είναι απλώς «χριστεπώνυμο», αλλά είναι συνάμα και χριστοφόρο και χριστόδουλο δεν λυπήθηκε τόσο από την δίωξη του θλιβερού καλογήρου, αλλά κατεθλίβη βαθύτατα από τα έργα αυτού και κυρίως από την ολιγωρία της Ιεραρχίας και της Αγιορείτικης κοινότητας να εφαρμόσει τους Ιερούς κανόνες και να κάνει την αυτοκάθαρση της.
Είναι ευτύχημα λοιπόν ότι κάποιοι Μητροπολίτες στηλίτευσαν αυτήν την ανακοίνωση και διεχώρισαν δημόσια την θέση τους από την ορθοδόξως εκτρωματική αυτή ανακοίνωση. Είναι απολύτως βέβαιο ότι και άλλοι νουνεχείς Μητροπολίτες διαφωνούν με του συνοδικούς, έστω και αν δεν διατυπώνουν δημόσια τη δυσφορία τους.

Όπως είναι βέβαιο ότι τελικώς η αλήθεια θα λάμψει, η εκκλησία θα εξυγιανθεί, το Όρος θα ξαναβρεί το δρόμο του και τότε θα ανακτήσει την αίγλη του.
Την αίγλη που απέκτησε από τους φωτεινούς πνευματικούς αγώνες των αθλουμένων γερόντων τύπου Παΐσιου και όχι από τα σκοτεινά έργα των κερδοσκοπούντων ηγουμένων τύπου Εφραίμ.

Σύμφωνα με την σχετική περικοπή το σκάνδαλο θα πρέπει να εννοηθεί ως το «εναρκτήριο λάκτισμα» ενός μακρού επίμοχθου αγώνος για την κάθαρση της εκκλησίας από τα ζιζάνια.

Σ’ αυτή τη διαδικασία ο δυστυχής Εφραίμ είναι προφανές ότι κατά θείαν οικονομία εκπλήρωσε το δικό του άχαρο ρόλο και τώρα θα πρέπει να αφεθεί στη θεία πρόνοια να φροντίσει για τη σωτηρία του.
Ο ρόλος όμως της Ιεραρχίας, μηδέ του Πατριαρχείου εξαιρουμένου, αρχίζει τώρα. Και συνίσταται στην βαρύτατη ευθύνη της να ηγηθεί αυτής της καθαρτήριας πανεκκλησιαστικής προσπάθειας.

Όσο ταχύτερα το εννοήσουν εκείνοι, που επιθυμούν να ομιλούν εξ ονόματος του χριστεπώνυμου πληρώματος, τόσο καλύτερα, γιατί φαίνεται ότι πολλά πράματα στην Ελλάδα «ο κόσμος τάχει τούμπανο και οι αρμόδιοι κρυφό καμάρι»…

Ο νοών λοιπόν νοείτω και ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω…

Τα θανάσιμα αμαρτήματα.

Η πολιτική κάστα, που ανακυκλώνει τη μικρότητά της ως γνήσια διάδοχος του κατά την Τουρκοκρατία «μεγαλουργήσαντος» κοτσαμπασισμού και κατά το πρότυπο των «μεγάλων διδασκάλων» της Κολέτη και Μαυροκορδάτου έκτοτε πολιτευομένη , αποκαλύπτεται πλέον στις μέρες μας σαν «η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα» και πεισματικά στην πτώση της εμμένουσα προθιέρεια της διαπλοκής.

Και είναι βεβαίως πολλά τα πάθη και τα ελαττώματα, που μπορεί να οδηγήσουν ένα πολιτικό στην αποτυχία και την απαξίωση. Αυτά όμως που παλαιόθεν αναγνωρίζονται ως απολύτως καταστροφικά για τον ίδιο τον πολιτικό και κατ’ επέκταση για το κόμμα του και για τη χώρα είναι δύο: Η φιλοχρηματία και η εξουσιομανία.

Δυστυχώς και τα δύο αυτά πάθη αποτελούν παραδοσιακά μόνιμες μολυσματικές νόσους του Ελληνικού πολιτικού πανθέου, καταδικάζοντας με ελάχιστα ιστορικά διαλείμματα αυτήν την πατρίδα σε διαρκή φτώχεια και σε διεθνείς εξευτελισμούς.

Αποτελεί συνεπώς βασική υποχρέωση για τον κάθε πολίτη, αλλά και στοιχειώδη πρακτική αυτοπροστασίας, να αξιολογεί κάθε πολιτικό εξετάζοντάς τον υπό το πρίσμα αυτών των ζωτικής σημασίας ιδιοτήτων, οι οποίες τον τυφλώνουν πνευματικά, τον ευνουχίζουν ιδεολογικά, τον νεκρώνουν συναισθηματικά και τον οδηγούν η μεν πρώτη στην ιδιοποίηση δημόσιου χρήματος, η δε δεύτερη στην αυθαιρεσία, ακόμη και στην κατάλυση της Δημοκρατίας.

Ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια η πληροφόρηση γύρω από τον βίο και την πολιτεία αυτών των κυρίων, που μας κυβερνούν ή αξιώνουν να διαδεχθούν τους κυβερνώντες, είναι απολύτως επαρκής για μια τέτοια αξιολόγηση.

Συνεπώς οι «αυτοκριτικές», οι πατριωτικές ή αντιμνημονιακές κορώνες, οι ιδεολογικές ανακυβιστήσεις, οι όψιμοι παλληκαρισμοί, τα κροκοδείλια δάκρυα και εν πάση περιπτώσει η κάθε είδους θεατρινίστικη αρλουμπαρία είναι πολύ αργά πια για να σώσει οποιονδήποτε από αυτούς, που ρήμαξαν τα δημόσια ταμεία, αυτούς που συνέβαλλαν στην παραγραφή ή την συγκάλυψη οικονομικών εγκλημάτων, αυτούς που οδήγησαν την χώρα στο ΔΝΤ και τον λαό στην εξαθλίωση, αυτούς που επιμένουν να καταστρέφουν την εθνική οικονομία, να ξεπουλούν τον δημόσιο πλούτο, να σπείρουν τον όλεθρο και την απόγνωση στους πολίτες.

Και προφανώς ούτε η μιντιακή προπαγάνδα μπορεί να ωφελήσει κανένα, ούτε τα αμαρτωλά κανάλια να ρετουσάρουν την δημόσια εικόνα ξοφλημένων πολιτικών ζόμπι, αφού βεβαίως «ένοχος ένοχον ού ποιεί», πολλώ δε μάλλον ένοχος αθώον ού ποιεί…

Ονόματα δεν χρειάζεται να πούμε. Ο καθένας μπορεί να κρίνει αυτούς, που ενδεχομένως θρασύτατα χωρίς αιδώ ζητούν ακόμη την στήριξη, την εμπιστοσύνη ή την ανοχή μας, για να συνεχίσουν να πρωταγωνιστούν στην πολιτική σκηνή της χώρας, αντί να έχουν κάνει «χαρακίρι» ή τουλάχιστον να ψάχνουν για σκήτη μετανοίας (όχι στο βρίθων αδελφών τους ψυχών Άγιον Όρος, αλλά στην έρημο του Σινά κι’ ακόμη μακρύτερα…).

Το "Σαμαρίζειν" εστι "λιποτακτείν"...

Όνειρο μιας μέρας ήταν το δημοψήφισμα και διαλύθηκε το επόμενο πρωΐ μετά την επέμβαση των δυνάμεων του σκότους. Ξέρετε αυτών, που συνηθίζουν να συνεδριάζουν τελευταία κατά τη διάρκεια της νύκτας, ως Βαμπίρ που μεθοδεύουν την πόση του «αίματος» των ευρωπαϊκών λαών.

Άσχετα από τις όποιες προσωπικές επιδιώξεις του προτείναντος Έλληνα Πρωθυπουργού, το δημοψήφισμα ήταν μια πραγματική, ίσως η μοναδική δημοκρατική διέξοδος στο γόρδιο δεσμό του πολιτικο-κοινωνικού αδιεδόξου.

Σίγουρα δε υπήρξε εξαιρετικά ωφέλιμη κίνηση για τη διάλυση της φαρισαϊκής ομίχλης, που κάλυπτε άφατες επιδιώξεις και τους τακτικιστικούς ελιγμούς τόσο του Ευρωπαϊκού, αλλά κυρίως του Ελληνικού πολιτικού κατεστημένου και όχι μόνο.

Είναι χαρακτηριστικός ο πανικός των περισσότερων κομμάτων, των κατ’ ιδίαν πολιτικών και βεβαίως των σκοτεινών κύκλων της «γνωστής-άγνωστης» διαπλοκής στην ιδέα ότι ο λαός θα είχε την ευκαιρία να εκδηλώσει αυθεντικά τη βούληση του. Είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον ότι σαν να σήμανε γενικό προσκλητήριο στο άκουσμα της λέξης δημοψήφισμα, μια τεράστια συγχορδία οργάνων της πολιτικής και της δημοσιογραφίας, τυπικά ασύνδετων μεταξύ τους, αλλά στην πράξη απολύτως εναρμονισμένων, κατέκλεισαν όλα τα ΜΜΕ εξορκίζοντας μετά βδελυγμίας την ιδέα και λοιδορώντας βάναυσα τον εμπνευστή της.

Ανεξάρτητα από τα όποια επιχειρήματα η ουσία της αντίδρασης ήταν, ότι ο λαός δεν είναι ώριμος να αποφασίσει για ένα τόσο μείζον, «στρατηγικής σημασίας», θέμα.

Αυτή η φοβία για την γνώμη του λαού καταδεικνύει το έλλειμμα δημοκρατικής συνείδησης, που χαρακτηρίζει το πολιτικό κατεστημένο και τους διαπλεκόμενους με αυτό θύλακες, όσο και τον τρόπο με τον οποίο εννοούν το δικαίωμα (όχι καθήκον) εκπροσώπησής του.

Είναι μάλιστα εκπληκτικό ότι την πρώτη ημέρα, ακόμη και τα κόμματα της αριστεράς τάχθηκαν αναφανδόν ενάντια στην ιδέα διεξαγωγής δημοψηφίσματος, προδίδοντας ότι και αυτά είναι εγκλωβισμένα σε μια συστημική αδράνεια αν όχι διάβρωση. Τη δεύτερη μέρα βέβαια αντελήφθησαν το ολίσθημά τους και σταμάτησαν να εναντιώνονται στο δημοψήφισμα, δηλώνοντας ότι τάσσονται υπέρ του ΟΧΙ.

Λίγες ώρες αργότερα με την γνωστή παρέμβαση του Γαλλογερμανικού άξονα και την ομοβροντία απειλών και εκβιασμών των Κοινοτικών μανδαρίνων, καθώς και την άκομψη αντίδραση πολλών κυβερνητικών στελεχών και βουλευτών, η ιδέα του δημοψηφίσματος ναυάγησε.

Και τότε στην προοπτική της αποκαθήλωσης του Πρωθυπουργού ένα άλλο κύμα προπαγάνδας κατέκλεισε τα ΜΜΕ, προπαγάνδας που προωθούσε την «λύση» μιας Κυβέρνησης προσωπικοτήτων για να ψηφισθεί η δανειακή σύμβαση και να διεξαχθούν εκλογές.

Αυτό το απολύτως αντιδημοκρατικό μόρφωμα ανδρεικέλων στερούμενων οποιασδήποτε λαϊκής νομιμοποίησης, υπήρξε εδώ και πολύ καιρό διακαής πόθος των «γνωστών-άγνωστων κύκλων» της διαπλοκής, οι οποίοι διαχρονικά επιμένουν να χειραγωγούν ιδιοτελώς την εκάστοτε Κυβέρνηση και απαιτούν να είναι σε κάθε περίπτωση οι αποκλειστικοί ρυθμιστές των πολιτικών εξελίξεων.

Είναι λοιπόν ενδιαφέρον να δει κανείς ποια κόμματα και ποια πολιτικά πρόσωπα κινούνται πέριξ αυτής της έντονα υποστηριζόμενης από τα ΜΜΕ «λύσης», για να έχει μια κατ’ αρχήν άκρη του μίτου της πολιτικοοικονομικής διασύνδεσης.

Πρώτος και καλύτερος υποστηρικτής αυτού του εξωκοινοβουλευτικού σχεδίου εμφανίζεται ο αρχηγός της Αξιωματικής αντιπολίτευσης. Αναγκαίοι μοχλοί βεβαίως για την ευόδωσή του είναι οι όποιοι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ βρεθούν πρόθυμοι να «δολοφονήσουν» πολιτικά τον αρχηγό τους.

Τι επιδιώκει ο κος Σαμαράς, ο οποίος από άσπονδος εχθρός της μνημονιακής πολιτικής και λαύρος κατήγορος του πακέτου της 26/27 Οκτωβρίου, μεταμορφώθηκε σε σταυροφόρο σωτηρίας της νέας δανειακής συμβάσεως; Προφανώς θέλει μια μεταβατική Κυβέρνηση από μισθοφόρους της διαπλοκής, οι οποίοι να κάνουν την βρώμικη δουλειά για λογαριασμό του. Τουτέστιν να επιμεληθούν τα της συνάψεως της δανειακής συμβάσεως, να εισπράξουν την εκκρεμούσα δόση και να φροντίσουν για την διεξαγωγή εκλογών, από τις οποίες ευελπιστεί να αναδειχθεί εντολοδόχος για σχηματισμό Κυβέρνησης.

Αν όλα πάνε «κατ’ ευχήν», ο κος Σαμαράς ως Πρωθυπουργός θα έχει αρκετά χρήματα να πορεύεται και βεβαίως θα έχει την ευχέρεια να κάνει απογραφή, να ανακαλύψει ότι η κατάσταση είναι πολύ χειρότερη από αυτήν που περίμενε και επομένως να πει στον Ελληνικό Λαό να κάνει υπομονή, να σηκώσει τα μανίκια για δουλειά και για θυσίες, προκειμένου αφού η χώρα επιδείξει καλά αποτελέσματα και βελτίωση οικονομικών δεικτών, να μπορέσει εκείνος να πάει να διαπραγματευθεί. Να διαπραγματευθεί αυτά, τα οποία βρήκε, για τα οποία ο ίδιος δεν φταίει, αλλά είναι υποχρεωμένος να εφαρμόσει… «Ζήσε Μάη μου….» δηλαδή.

Αυτή είναι η προσωπική στρατηγική του κου Σαμαρά, που φαίνεται ότι ταυτίζεται με τους στόχους των «γνωστών αγνώστων» παρασκηνιακών κύκλων. Όσο για την τακτική του είναι και αυτή παραδοσιακή και τετριμμένη, πανομοιότυπη με του προκατόχου του.

Στις δυσκολίες ο κος Καραμανλής φρόντιζε να είναι απών, στα εθνικά διλήμματα να παραμένει άφωνος και ενώπιον σκληρών πολιτικών μαχών να δραπετεύει.

Ακριβώς έτσι λειτουργεί και ο κος Σαμαράς, ο οποίος με τα «μπαγιάτικα υλικά» της ΝΔ, φιλοδοξεί να μας σερβίρει «ξαναζεσταμένο φαγητό».

Όπως ο προηγούμενος αρχηγός, απέσυρε τους βουλευτές του από την εξεταστική επιτροπή του σκανδάλου του Βατοπεδίου. Αρνήθηκε να συστρατευθεί στις «διαπραγματευτικές μάχες» των Βρυξελλών. Απέφυγε με έντονα τα συμπτώματα του πανικού να πάρει συγκεκριμένη θέση για το ερώτημα του δημοψηφίσματος και χθες δεν είχε το σθένος να καθίσει στη συζήτηση για ψήφο εμπιστοσύνης.

Ο άνθρωπος λοιπόν, που πρωτοστατεί στο έργο συγκάλυψης των σκανδάλων, που άλλα λέει την μια και άλλα την άλλη και που αποφεύγει τις Κοινοτικές και εγκαταλείπει τις κοινοβουλευτικές μάχες στα χέρια των άλλων κομμάτων, έχει την αποκοτιά να αυτοπλασσάρεται ως «ειλικρινής», «μαχητικός διαπραγματευτής» και μοναδική ελπίδα του έθνους.

Όπως προσφυώς παρατήρησε από του βήματος της Βουλής ο κος Βενιζέλος «το παρελθόν του παρελθόντος εμφανίζεται ως η σωτηρία του μέλλοντος».

Αυτό είναι εντελώς οξύμωρο αξιολογούμενο ακόμη και με όρους νεοφιλελεύθερης διαπλεκόμενης φαρσοκωμωδίας, που δεν μπορεί να έχει καμία τύχη στις επόμενες εκλογές, όποτε και αν αυτές γίνουν, τα αποτελέσματα των οποίων θα είναι πολύ χειρότερα των προφανώς μεθοδικά «βελτιουμένων» δημοσκοπήσεων, παρά ταύτα εξόχως αποκαρδιωτικών για το δικομματικό σύστημα.

Δεν είναι πάντως απίθανο, αν ο Γαλλογερμανικός άξονας βολευτεί με την «μεταβατική κυβέρνηση» να μην επιτρέψει το ρίσκο των εκλογών, όπως δεν επέτρεψε και το δημοψήφισμα.