ΕΛΛΑΔΑ – ΓΕΡΜΑΝΙΑ, σημειώσατε 2

 

Η Ελλάδα είχε μια χρυσή ευκαιρία στις χθεσινές εκλογές να επιφέρει ένα σημαντικό πλήγμα στις σκοταδιστική και απάνθρωπη πολιτική ελίτ της Ευρωζώνης, που κυριαρχείται από τον Γερμανικό άξονα και να λυτρώσει τον εαυτό της από το «κολαστήριο» της εξαθλίωσης ανοίγοντας δρόμο ελπίδας και στους υπόλοιπους λαούς της Ευρώπης.

Δυστυχώς παρότι «έπαιζε» στο γήπεδό της, δεν κατάφερε να αξιοποιήσει την ευκαιρία.

Έχασε αυτό τον κρίσιμο αγώνα δίνοντας στην κυριολεξία το φιλί της ζωής στη θνήσκουσα πολιτική πρωτοκαθεδρία του κου Σόϊμπλε, και επιλέγοντας για τον εαυτό της την συνέχιση και την επιδείνωση των βασανιστηρίων της.

Το κερδοσκοπικό «πείραμα» της περιουσιακής καταλήστεψης μιας χώρας της ευρωζώνης φαίνεται  να έχει «ελπίδες» και προς το παρόν οι εμπνευστές του μπορούν να πάρουν βαθιά ανάσα.

Η βαριά υπεροπλία τους στα μέσα μαζικής ενημέρωσης φαίνεται ότι μπορεί να τους εξασφαλίζει τον πειθαναγκασμό των θυμάτων τους να υπομένουν «οικειοθελώς» τα μαρτύρια, που σχεδιάζουν ερήμην τους.

Δεν χωράει καμία αμφιβολία ότι η ισχνή (μειοψηφική) πλειοψηφία που κατάφερε να αποσπάσει ο εκλεκτός της καρδιάς τους κος Σαμαράς, οφείλεται καθ’ ολοκληρίαν στον εκφοβιστικό προπαγανδιστικό πόλεμο που εξαπέλυσαν όλα τα συντηρητικά και ψευτοδημοκρατικά μέσα του πλανήτη. Αυτή η πρωτοφανής πανστρατιά ήταν που κατάφερε τελικά αυτήν την ισχνή, αλλά πάντως κρίσιμη υπερίσχυση του πανικού επί της ελπίδας,  της  καταστροφολογικής φαντασίωσης έναντι του βιοτικού ορθολογισμού και υπό μία έννοια της διαστροφικής αυτοχειρίας επί του φυσιολογικού ενστίκτου της  αυτοσυντήρησης.

Η ανατομία της ψήφου θα δείξει, όπως και στις προηγούμενες εκλογές, ότι αυτοί που τελικώς υπέκυψαν στην Γκεμπελική τρομοκρατία του Γερμανικού τύπου ( και όχι μόνο) με τα κατάπτυστα  ελληνόγλωσσα δημοσιεύματα, τα οποία απαιτούσαν την υπερψήφιση του κου Σαμαρά, ανήκαν σε στρώματα με μεγάλη ηλικία και χαμηλό μορφωτικό επίπεδο.

Από πολιτική άποψη βεβαίως στην αστική δημοκρατία τα λεγόμενα ποιοτικά χαρακτηριστικά δεν μπορεί και δεν πρέπει να έχουν καμιά πρακτική αξία.  Κοινωνιολογικά όμως μια κυβερνητική λύση που δεν καταφέρνει να ενσωματώσει την ανοχή των πιο νέων, των πιο θαρραλέων, των πιο μορφωμένων δεν είναι ότι καλύτερο. Κοινωνίες όπου κυριαρχούν οι υπερήλικες, οι απαίδευτοι και τα φοβικά σύνδρομα δεν μπορούν να ελπίζουν σε αξιόλογο μέλλον. Γι αυτό άλλωστε και ιστορικά, παρότι πλειστάκις επιχειρήθηκε, ουδέποτε επιτεύχθηκε η  διατήρηση της εξουσίας με αποκλειστικό εργαλείο την περιθωριοποίηση της νεότητας, την υποστήριξη της τρίτης ηλικίας και τον μαζικό εκφοβισμό.

Γι αυτό είναι ευχής έργον ότι στην παρούσα φάση υπήρξαν τουλάχιστον κάποια κόμματα και όχι μόνο στην αριστερά, τα οποία προσέφεραν διέξοδο έκφρασης στα υγιή και πλέον ελπιδοφόρα στρώματα της Ελληνικής κοινωνίας, σηματοδοτώντας συγχρόνως την οριακή ανεκτικότητα αυτού του λαού έναντι της έξωθεν εξουθενωτικής επικυριαρχίας.

Τα σημαντικά ποσοστά των κομμάτων που θαρραλέα και απερίφραστα τάχθηκαν προεκλογικά κατά της συνέχισης των μνημονιακών σχεδιασμών θα πρέπει να ληφθούν σοβαρά υπ’ όψιν από το Γερμανικό άξονα, πράγμα που πιθανόν να συμβεί συνεπικουρούντος του γενικότερου παγκόσμιου κλίματος…

Αυτό που παραμένει κρίσιμο είναι το κατά πόσον θα επιδειχθεί σύνεση από τους εγχώριους κυβερνητικούς εταίρους.  Δυστυχώς η επινίκιος δήλωση του κου Σαμαρά προδίδει ότι η προσωπική του ανάγκη για κατάκτηση του πρωθυπουργικού θώκου, υποσκελίζει την αναγκαιότητα σεβασμού των προεκλογικών του υποσχέσεων.

Έτσι είναι ιδιαίτερα ανησυχητική η απροκάλυπτη παράληψη οποιασδήποτε αναφοράς  στην ανάγκη «επαναδιαπραγμάτευσης» των όρων του μνημονίου, όπως μεγαλοστόμως υποσχόταν στους ψηφοφόρους του μέχρι το κλείσιμο της κάλπης. Ανησυχητική και η προφανής αγωνία του να διαβεβαιώσει τον ξένο παράγοντα για την προθυμία του να τηρήσει ευλαβικά τα ερήμην του λαού υπεσχημένα.

Είναι ευνόητο ότι αν ο κος Σαμαράς και η εγχώρια διαπλοκή ερμηνεύσει το αποτέλεσμα ως συγχωροχάρτι για την μέχρι τώρα σκανδαλώδη πολιτεία τους και ως πράσινο φως για την μεσιτεία τους στο ξεπούλημα της δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας η εξαθλίωση της χώρας θα επιταχυνθεί προκαλώντας τις ανάλογες αντιδράσεις.

Σε κάθε περίπτωση είναι ηλίου φαεινότερο ότι η υποχωρητικότητα της τρόϊκας θα συνεχίσει να εξαρτάται απολύτως από τον δείκτη αντιδράσεων της κοινής γνώμης και όχι από την διαπραγματευτική «δεινότητα» των κυβερνητικών εταίρων, οι οποίοι μάλλον θα συνεχίσουν να διαγκωνίζονται επί του ποιός εκ των δύο παραμένει ο καταλληλότερος εφαρμοστής της δανειακής συμβάσεως.

Ας μην λησμονούμε ότι και η διαλλακτικότητα των ηγετών και των αξιωματούχων της Ευρωζώνης καθώς και οι διαπραγματευτικές υποσχέσεις των εγχώριων «σωτήρων» πρωτοεμφανίσθηκαν μετά τις εκλογές της 6^ης Μαΐου…

Η Γερμανική προπαγάνδα έχει μείνει στην εποχή του Β’ παγκοσμίου πολέμου.

Σύσταση προς τους ψηφοφόρους - Η Financial Times Deutschland (FTD) και η πλειοψηφία των Ελλήνων έχουν ένα κοινό συμφέρον: Η χώρα σας πρέπει να παραμείνει στο ευρώ. Την Κυριακή γίνονται ιστορικές εκλογές, οι οποίες θα είναι καθοριστικές ακριβώς επ’ αυτού, αλλά και για το μέλλον της Ευρωπαϊκής Νομισματικής Ένωσης. Γι’ αυτό η FTD κάνει σήμερα κατ’ εξαίρεση μία σύσταση στους Έλληνες ψηφοφόρους, κάτι που συνηθίζει πριν τις εκλογές για το Ομοσπονδιακό Κοινοβούλιο και για το Ευρωκοινοβούλιο. Αγαπητές Ελληνίδες, αγαπητοί Έλληνες, φροντίστε για ξεκάθαρες πολιτικές συνθήκες. Ψηφίστε θαρραλέα υπέρ της μεταρρυθμιστικής πορείας και όχι οργισμένα κατά της αναγκαίας και επίπονης αναδιάρθρωσης. Μόνο με τα κόμματα που αποδέχονται τους όρους των διεθνών χρηματοδοτών, η χώρα σας θα μπορέσει να παραμείνει στο ευρώ. Αντισταθείτε στη δημαγωγία του Αλέξη Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ. Μην εμπιστεύεστε τις υποσχέσεις τους, ότι δηλαδή είναι δυνατή η χωρίς συνέπειες καταγγελία όλων των συμφωνιών. Η χώρα σας έχει επιτέλους ανάγκη από ένα κράτος που λειτουργεί. Για την ομαλή διακυβέρνησή της συνιστούμε τη Νέα Δημοκρατία, κάτι που κάνουμε με βαριά καρδιά. Η Νέα Δημοκρατία άσκησε επί δεκαετίες λάθος πολιτική και είναι συνυπεύθυνη για τη σημερινή μιζέρια. Παρ’ όλα αυτά η καλύτερη επιλογή για τη χώρα σας θα ήταν μία κυβέρνηση συνασπισμού με αρχηγό τον Αντώνη Σαμαρά και όχι τον Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος θέλει να γυρίσει πίσω τον τροχό της ιστορίας και σας βαυκαλίζει με έναν κόσμο που είναι εκτός πραγματικότητας. 


Αν υπήρχε και η παραμικρή αμφιβολία για το ποιός είναι ο εκλεκτός του κου Σόϊμπλε στην Ελλάδα, αυτή πλέον εξέλειπε μετά την σημερινή απροσχημάτιστη παρέμβαση των Φαινάνσιοναλ Τάιμς υπέρ του κου Σαμαρά και εναντίον του κου Τσίπρα.
Το ενδιαφέρον είναι ότι το επαίσχυντο κείμενο χοντροκομμένης προπαγάνδας είναι γραμμένο σε άπταιστα ελληνικά.
Όπως είναι ιστορικά γνωστό στην προπαγανδιστική πρακτική των αποικιοκρατών     κατακτητών συνηθίζεται η χρήση  υλικού γραμμένου στη γλώσσα του λαού που δέχεται την επίθεση με  στόχο το σπάσιμο του ηθικού και τη διευκόλυνση της παράδοσής του.
Εύγε κε Σαμαρά. Ξεπέρασες και τον κο Βενιζέλο σε Γερμανική δημοφιλία.
Η λεπτομέρεια μόνο είναι ότι οι εκλογές γίνονται στην Ελλάδα.

Η «Σάρα η Μάρα και το κακό συναπάντημα».

Η συνήθης δικαιολογία για τις αστοχίες και τις αντιλαϊκές αθλιότητες των συντηρητικών κομμάτων είναι ότι «η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού».

Με αυτό το ανόητο σόφισμα επιζητείται άφεση αμαρτιών για νεοφιλελεύθερες πολιτικές, που «συμπτωματικά» εξαθλιώνουν τις πλατιές μάζες και ευνοούν τους μεγαλοκαρχαρίες, τους τραπεζίτες και τους πάσης φύσεως «ημετέρους».

Στον αντίποδα τα κόμματα της αριστεράς θεωρούν την πολιτική ως επιστήμη για την ευημερία των πολιτών. Αντίληψη που προφανώς συμφέρει την μεγάλη μάζα των ψηφοφόρων.  

Θα περίμενε λοιπόν κανείς ότι οι αριστεροί θα έπρεπε να μονοπωλούν την εξουσία. Παρ’ όλα αυτά συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Είναι οι συντηρητικοί που κυβερνούν επί διακόσια χρόνια με εξωφρενικά ελάχιστα lucida intervalla.

 Πρόκειται για ομαδική παράκρουση των πολιτών;

Όχι βέβαια. Πρόκειται απλώς για «μαγεία». Είναι η «μαγική» δύναμη των στρατευμένων Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης που κάνει την διαφορά.

Ορδές ολόκληρες εξωνημένων δημοσιογράφων, εργολαβικά κανάλια, κρατικοδίαιτος κιτρινισμός, μυστήρια πανεπιστημιακά ασκέρια, που οφείλουν τα υψηλά τους εισοδήματα σε κοινοτικές επιδοτήσεις και σκοτεινά κονδύλια ευαγών υπερεθνικών Ιδρυμάτων τύπου Σώρος, Ρότσιλδ και δεν συμμαζεύεται, αναλαμβάνουν δράση.

Το έργο τους βαρύ, αλλά άκρως προσοδοφόρο και τουλάχιστον μέχρι τώρα τα έχουν καταφέρει μια χαρά.

Στον μικρό αλλά πάντοτε επαρκή προεκλογικό χρόνο καταφέρνουν να κάνουν την νύκτα μέρα. Να παρουσιάσουν το άσπρο μαύρο.

Αγιοποιούν τους φαύλους, αθωώνουν τους λωποδύτες, εγκωμιάζουν τους «ξεγάνωτους τενεκέδες», ηρωοποιούν τους οσφυοκάμπτες.

Από την άλλη κατηγορούν τους σοβαρούς, σπιλώνουν τους έντιμους, συκοφαντούν τους ικανούς, δαιμονοποιούν τους πατριώτες.

Έτσι και τώρα προσπαθούν να διατηρήσουν στην κυβέρνηση κόμματα που μαθηματικώς ρημάζουν τη χώρα με βασικό επιχείρημα ότι οι άθλιοι είναι δεδομένοι, ενώ οι αδοκίμαστοι απρόβλεπτοι. Ότι οι απατεώνες έχουν μεταμεληθεί, ενώ οι αντίπαλοί τους ίσως ψεύδονται. Ότι οι αχρείοι έχουν αποκτήσει εμπειρία, ενώ οι «άλλοι» είναι ανέτοιμοι να κυβερνήσουν. Ότι οι εθνικοί μειοδότες είναι «ρεαλιστές», ενώ οι «άλλοι» είναι «εθνικά επικίνδυνοι».

Απειλούν, κινδυνολογούν, τρομοκρατούν.

Όμως του κάκου πασχίζουν και βυσσοδομούν.

Είναι ηλίου φαεινότερο ότι ο λαός δεν τους εμπιστεύεται, δεν τους αντέχει, δεν τους ακούει.

Αντίθετα, όσα περισσότερα «ζόμπι» της πολιτικής, της δημοσιογραφίας και της «τεχνοκρατίας» παραληρούν στα κανάλια, τόσο μαζικότερα εγκαταλείπουν οι ψηφοφόροι τα κόμματα των μνημονίων, της ατέλειωτης λιτότητας και των τυφλών φοροεπιδρομών.

Όσο περισσότερο οι αρχηγοί της συγκυβέρνησης ανακαλύπτουν αιφνιδίως τα «διαπραγματεύσιμα κενά» και τα «αρνητικά στοιχεία» των μνημονίων, τόσο περισσότερο καταγέλαστοι γίνονται για την όψιμη «λαχτάρα» τους να «επαναδιαπραγματευθούν» την εξαθλίωση του λαού και την «επιμήκυνση» του χρόνου ξεπουλήματος του εθνικού πλούτου.

Όσο πιο πολύ κλαψουρίζουν περί δραχμής και ευρωζώνης, τόσο περισσότερο αποκαλύπτουν ότι «κάτι λάκκον έχει η φάβα».

Όσο ο κος Σόϊμπλε και οι συν αυτώ κοινοτικοί μανδαρίνοι ουρλιάζουν περί της αναγκαιότητος εκλογικής τους επιβολής και τους πλέκουν το εγκώμιο, τόσο περισσότερο απεχθείς γίνονται στους ψηφοφόρους.

Των πραγμάτων λοιπόν ούτως εχόντων δεν έχουμε χρεία δημοσκοπήσεων για να πληροφορηθούμε τα ρεύματα που επικρατούν στις επιλογές  των ψηφοφόρων.

Αρκεί ο πανικός, που αποπνέει η καθημερινή ρητορική των δυστυχισμένων ιπποτών του μνημονίου και της δημοσιογραφικής τους καμαρίλας για να υποθέσουμε την φτωχή ανταπόκριση των διχαστικών «προσκλητηρίων» τους.

Αρκεί η καταφυγή τους στις ανόητες αρνητικές διαφημίσεις για να υποψιασθούμε το μέγεθος της επερχόμενης εκλογικής τους συντριβής.

Αρκεί η παράληψη αναφοράς στο πρόγραμμά τους και η επιμονή τους σε κουτσομπολιά και ανούσια λασπολογία  κατά των πολιτικών τους αντιπάλων, για να διαισθανθούμε τον φόβο, που τους έχει κυριεύσει.

«Ου δύναται πόλις κρυβήναι επάνω όρους κειμένη», όπως πάνσοφα επισημαίνει η ευαγγελική περικοπή.

«Χωριό που φαίνεται κολαούζο δεν θέλει», όπως προσφυώς παρατηρεί η λαϊκή θυμοσοφία. 

Και πώς θα μπορούσε άλλωστε να γινόταν διαφορετικά;

Όση «φιλότιμη» προσπάθεια και αν καταβάλλουν οι εξωνημένοι κονδυλοφόροι και τα αργυρώνητα μικρόφωνα, πώς θα μπορούσαν να γίνουν ελκυστικά τα θλιβερά απομεινάρια των δύο πάλαι ποτέ μεγάλων πολιτικών παρατάξεων.

Τι σχέση έχει το ΠΑΣΟΚ του κου Βενιζέλου με το σοσιαλιστικό ΠΑΣΟΚ του αείμνηστου Ανδρέα Παπανδρέου και τι σχέση έχει  η εθνικά αξιοπρεπής ΝΔ του κου Καραμανλή με το σημερινό ερείπιο του οποίου ηγείται ο κος Σαμαράς;

Τι πολιτικό όραμα μπορεί να προκύψει από τα  δύο «απορριμματοφόρα»  των παλαιών ένδοξων κομματικών σχηματισμών, όπου συνευρίσκονται περιστασιακά η «Σάρα» και η «Μάρα»,  που την ανάγκην φιλοτιμία ποιούμενες συναπαντώνται κακώς με την ιστορία αυτού του τόπου, στοχεύοντας αποκλειστικά στην δική τους πολιτική σωτηρία, αδιαφορώντας για τα μαρτύρια του λαού; 

Και ως τέτοια δεν μπορούν να έχουν καμία τύχη σε μια ιστορική συγκυρία, όπου διακυβεύεται η μοίρα των ανθρώπων αυτού του τόπου, αλλά και των λοιπών ευρωπαϊκών λαών σε βάθος πολλών επερχόμενων δεκαετιών.