Το ανατρεπτικό Σαββατοκύριακο και η σημειολογία της παρέμβασης Ομπάμα

Ουδέποτε σε τόσο λίγο χρόνο μια τόσο μικρή χώρα κατάφερε να κάνει τόσες πολλές και μεγάλες ανατροπές σε στερεότυπα και κατεστημένες αντιλήψεις.

Το πρώτο παγκόσμιο στερεότυπο, που έσπασε η πρώτη βδομάδα της Κυβέρνησης Τσίπρα είναι πως οι νέες κυβερνήσεις χρειάζονται περίοδο χάριτος για να ισορροπήσουν και να βρουν το βηματισμό τους.

Παρά την μαύρη προεκλογική προπαγάνδα, απεδείχθη στην πράξη ότι αυτοί που ήθελαν χρόνο για να προσγειωθούν στα δεδομένα ήταν όλοι οι άλλοι εκτός απ΄την Κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα.

Έτσι δεν συνέβη αυτό, που ανέμενε η ηττηθείσα αντιπολίτευση και τα προσκείμενα σ’ αυτή ΜΜΕ και η πλειοψηφία των Ευρωπαίων εταίρων μας. Δεν είδαμε τον Πρωθυπουργό να κάνει τη συνηθισμένη κωλοτούμπα του κου Σαμαρά και των προκατόχων του και να τρέχει την επομένη της εκλογής του να υποβάλει δήλωση μετανοίας στη Γερμανική Καγκελαρία.

Αντιθέτως παρακολουθήσαμε μια χοντροκομμένη πρεμούρα του Βερολίνου να δημιουργήσει κλίμα τρομοκρατίας στην νεοσύστατη κυβέρνηση, ελπίζοντας ότι θα την ξαφνιάσει και θα την οδηγήσει σε άτακτη υποχώρηση.

Μετά από ένα μπαράζ δημοσιευμάτων κατέφθασαν διαδοχικά ο «καλός» κος Σουλτζ και ο «κακός» κ Ντάισελμπλουμ, για να "τραβήξουν τ’ αυτί" στον άταχτο Πρωθυπουργό και τον ιδιόρρυθμο Υπουργό του, των Οικονιμικών.

Επιδεικνύοντας απύθμενη βαρβαρότητα, οι ίδιοι οι «αυτοκρατορικοί» απεσταλμένοι επεδόθησαν, ως μη όφειλαν, σε μία προληπτική λογοδιάρροια αντιδεοντολογικών δηλώσεων προκαταλαμβάνοντας αρνητικά το αντικείμενο της συζητήσεως με την Κυβέρνηση, την φιλοξενία της οποίας ήταν εκείνο οι ίδιοι που είχαν ζητήσει.

Το απρόσμενο αποτέλεσμα ήταν ότι αμφότεροι «έφαγαν τα μούτρα τους», αποδεικνύοντας ότι αμφότεροι είναι πολιτικοί πολύ κατώτεροι των θεσμικών τους θέσεων, ανίκανοι να διαχειρισθούν επιπλοκές μη προβλέψιμες στην εκτέλεση της αποστολής τους. 

Ιδιαίτερα ο κος Ντάισεμπλουμ, ο οποίος παρουσίασε μια άθλια εικόνα χαμηλού μορφωτικού και πολιτιστικού επιπέδου, δημιουργώντας κρίση εκ του μη όντος και δημοσιοποιώντας μια συγκρουσιακή εικόνα, για την οποία ως απεδείχθη δεν είχε την εξουσιοδότηση του Βερολίνου.

Το φιάσκο αυτών των επισκέψεων οδήγησε σε ενδιαφέρουσες αλυσιδωτές αντιδράσεις, που κατέρριψαν πολλούς και διάφορους μύθους.

Τα Ελληνικά κανάλια και όχι μόνο συνεπικουρούμενα από άθλιες δηλώσεις και παρεμβάσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης διαφόρων πολιτικών της κακώς εννοούμενης αντιπολίτευσης, επιδόθηκαν σε μια αντεθνική προσπάθεια να ενσπείρουν πανικό στον πληθυσμό περί δήθεν επικείμενης καταστροφής της χώρας.

Χαρακτηριστική η περίπτωση των καναλιών, που παρουσίαζαν την αξιοπρεπή στάση του Πρωθυπουργού και Υπουργού Οικονομικών ως επικίνδυνη συμπεριφορά. 

Όπως και οι δηλώσεις διαφόρων «πατριωτών» του Ποταμιού και της ΝΔ, όπου όλοι προέβλεπαν Αρμαγεδδώνα από Δευτέρα, με αποκορύφωμα στέλεχος του ποταμιού που καλούσε τον Ντάισελμπλουμ να συντρίψει την άξεστη Ελληνική κυβέρνηση και του πρώην Υπουργού της ΝΔ, που προσευχόταν στο Θεό να βάλει το χέρι του (!).

Οι ώρες που επηκολούθησαν διέψευσαν τις Κασσάνδρες.

Στις επόμενες 48 ώρες δεν ήταν ο Τσίπρας με το Βαρουφάκη, αλλά οι Ευρωπαίοι εταίροι, που έκαναν υποχωρήσεις. Υποχωρήσεις τωόντι περισσότερες από όσες ήταν δυνατόν να αφομοιώσουν σε τόσο μικρό χρόνο τα κανάλια.

Οι Γάλλοι, παρά το δείπνο του Ολάντ με την Μέρκελ, προανήγγειλαν ευμενή υποδοχή του Βαρουφάκη.

Ο Ντάισελμπλουμ, τηλεφώνησε στον Τσίπρα να του πεί ότι το ατυχές επεισόδιο της Παρασκευής δε θα έπρεπε να εκληφθεί ως άρνηση διαπραγματεύσεων. Τουτέστιν ούτε λίγο ούτε πολύ ζήτησε συγγνώμη για την αρχοντοχωριατιά του.

Ο καρδιακός φίλος του Σαμαρά, ο κος Γιούνκερ δήλωσε ότι όσο είναι αυτός Πρόεδρος της Κομισιόν, η Ελλάδα θα είναι στην Ευρωζώνη και η Τρόικα έχει τελειώσει.

Σειρά δημοσιευμάτων του ξένου τύπου άρχισαν να βλέπουν με ενδιαφέρον τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ, που μέχρι χθες απέρριπταν μετά βδελυγμίας.

Με καταλυτική την μεγαλειώδη συγκέντρωση του Ποδέμος στην Μαδρίτη, όλοι αναγκάσθηκαν να ανακρούσουν πρύμνη προκειμένου να μη θέσουν σε περαιτέρω διακινδύνευση το πολύπαθο ευρώ.

Το ιστορικό τελευταίο Σαββατοκύριακο του Γενάρη απέδειξε περιτράνως μερικά πολύ ενδιαφέροντα πράγματα.

Ότι η Ελλάδα υπέφερε τα πάνδεινα όλα αυτά τα χρόνια διότι ανίκανες, αν όχι ξενόδουλες, κυβερνήσεις δεν μπήκαν καν στον κόπο να υποστηρίξουν στοιχειωδώς τα εθνικά συμφέροντα.

Ότι η Γερμανία με το προσκείμενο σ’ αυτήν στελεχιακό δυναμικό της Ευρωζώνης, κατάφερναν να εκφοβίζουν, να καταπιέζουν το λαό μας και να ληστεύουν τον εθνικό μας πλούτο πασάροντας μια χοντροκομμένη μπλόφα περί GREXIT, με την ανήθικη αρωγή της ντόπιας διαπλεκόμενη πολιτικής και οικονομικής ελίτ.

Ότι αρκούσε μια και μόνο σθεναρή στιγμή μιας εθνικού προσανατολισμού συγκυβέρνησης, προκειμένου αυτή η σαθρή μπλόφα να καταρρεύσει σαν χάρτινος πύργος.

Ήταν κοινό μυστικό ότι το GREXIT ήταν ένας παραμυθένιος μπαμπούλας χωρίς την παραμικρή δυνατότητα εφαρμογής.

Κι όμως επί μία εξαετία, το ελληνικό πολιτικό κατεστημένο και τα διαπλεκόμενα ΜΜΕ επέμεναν να τρομοκρατούν τον λαό και να μην κάνουν χρήση του τεράστιου διαπραγματευτικού όπλου της Ελλάδος:

Της άρνησης πειθαρχίας σε πολιτικές εξαθλίωσης του λαού και καταστροφής της εθνικής οικονομίας.

Την Παρασκευή η Γερμανία με τους ανόητους κι ανεπαρκείς απεσταλμένους της έκανε μια τελευταία απελπισμένη προσπάθεια να συντηρήσει αυτή την χοντροειδή μπλόφα.

Με τη λήξη της συνέντευξης τύπου Βαρουφάκη-Ντάισελμπλουμ, όλοι γνώριζαν ότι αυτή η μπλόφα είχε καταρρεύσει και ότι αν μέχρι την Κυριακή το βράδυ δε είχε ανατραπεί η άσχημη συγκρουσιακή εικόνα της Ευρωζώνης, οι χρηματαγορές θα έδιναν σκληρό μάθημα τη Δευτέρα στο ευρώ.

Έτσι η διαχυτικότητα και τα χαμόγελα στην συνάντηση του Παρισιού ήταν μονόδρομος, αλλά δεν ήταν βέβαιο πως θα αρκούσε.

Προς εξασφάλιση κρίθηκε σκόπιμο να ζητήσει ο Ντάισελμπλουμ συγγνώμη από τον Έλληνα Πρωθυπουργό και να παρέμβει με δηλώσεις, που να αποκλείουν το GREXIT και να επιδεικνύουν μια ισχυρή διάθεση συμβιβασμού, ο Πρόεδρος της Κομισιόν.

Μοναδική παραφωνία ο κος Σόιμπλε, που για προφανείς προσωπικούς  του λόγους συνέχισε να επιμένει στα φληναφήματα  περί γενναιοδωρίας  και δήθεν αδιαλλαξίας της Γερμανίας.

Αυτή η σουρεαλιστική συμπεριφορά του Βερολίνου πιθανότατα υπήρξε και ο λόγος που ο Πρόεδρος Ομπάμα αναγκάσθηκε να παρέμβει δυναμικά και να χαλάσει την ησυχία του γουηκέντ του δίνοντας μια βαρυσήμαντη συνέντευξη.

Βαρυσήμαντη διότι με ιδιαίτερη ένταση καταδίκασε την τακτική της τιμωρητικής λιτότητας και συνέστησε επιτακτικά την εφαρμογή προγραμμάτων ανάπτυξης της οικονομίας και ανακούφισης των ευρύτερων λαϊκών στρωμάτων.

Παρόλα αυτά θα ήταν ανεδαφική μια οποιαδήποτε κατανόηση της εν λόγω παρέμβασης, ως αιφνίδιας συμπάθειας του Αμερικανού Προέδρου προς την Ελλάδα ή την νεοσύστατη Ελληνική κυβέρνηση.

Πολλώ μάλλον δεν προέκυψε από τις πιέσεις του Ελληνικού λόμπι, όπως φαιδρά υπαινίχθηκε ο γνωστός ανταποκριτής ιδιωτικού καναλιού με σημείωμά του στο τουήτερ.

Η πραγματικότητα είναι ότι η παρωπιδική στάση της Γερμανίας με την εμμονή της σε αλυσιτελείς για την αντιμετώπιση της κρίσης πολιτικές, αποτελεί κίνδυνο για την επιβίωση της Ευρωζώνης. 

Ο κίνδυνος αυτός μεγεθύνεται πλέον ραγδαία από την προϊούσα απομόνωση της Γερμανίας εξ αιτίας της κόπωσης των Ευρωπαϊκών πληθυσμών και της κοινωνικής αγανάκτησης που πυκνώνει τις τάξεις ριζοσπαστικών αριστερών ή λαϊκιστικών εθνικιστικών πολιτικών σχηματισμών.

Ο Πρόεδρος Ομπάμα είναι ο βαθύτερος αναλυτής και ο αυθεντικότερος ερμηνευτής του τρόπου που σκέπτονται και αντιδρούν οι Διεθνείς αγορές.

Γνωρίζει καλλίτερα από τον καθένα ότι η πρόσφατη άνοδος του δολαρίου, που δημιουργεί σοβαρές δυσκολίες στο Αμερικανικό εμπορικό ισοζύγιο και κατ’ επέκταση επηρεάζει αρνητικά το ρυθμό ανάπτυξης των ΗΠΑ, οφείλεται στη ανησυχία, που τους δημιουργεί η αστάθεια της Ευρωζώνης. 

Αστάθεια που οφείλεται αποκλειστικά στην μικρόνοη στάση του Βερολίνου.

Κατανοεί επίσης με την καθαρή ματιά του Πλανητάρχη, που βλέπει το Ευρωπαϊκό δάσος και όχι το Γερμανικό δέντρο, ότι η πολιτική Μέρκελ είναι παρωχημένη και οι προσκείμενες σ’ αυτήν κυβερνήσεις είναι παρελθόν.

Προβλέπει μετά βεβαιότητας ότι όλοι αυτοί οι φθαρμένοι ηγέτες με τα εξευτελιστικά ποσοστά δημοφιλίας οσονούπω θα παραχωρήσουν τη θέση τους σε νέους άφθαρτους πολιτικούς, που θα ευαγγελίζονται προγράμματα κοινωνικής δικαιοσύνης και αξιοπρεπούς διαβίωσης των Ευρωπαίων πολιτών.

Η στάση λοιπόν του Προέδρου των ΗΠΑ, ο οποίος οφείλει να εξασφαλίσει τα συμφέροντα της πατρίδας του και τον ηγετικό της ρόλο στη Δύση είναι μονόδρομος.

Πρέπει αφ’ ενός να φροντίσει άμεσα για μια επωφελή διαμόρφωση των  νομισματικών ισοτιμιών και  αφ’ ετέρου να εξασφαλίσει ότι μεσοπρόθεσμα οι ΗΠΑ θα βρίσκονται στην σωστή πλευρά του νέου πολιτικού χάρτη της Ευρώπης.

Κι αυτό προϋποθέτει αποστασιοποίηση από τους αυριανούς χαμένους και χτίσιμο συμμαχιών με τους αυριανούς κερδισμένους.

Και εδώ ακριβώς εντοπίζεται η ιστορική βαρύτητα της δυσερμήνευτης από τα αντιδραστικά ΜΜΕ παρέμβασης του Προέδρου Ομπάμα.

Σηματοδοτεί την σπουδαία και σοβαρή αποφασιστικότητα των ΗΠΑ σε δύο κατευθύνσεις.

Πρώτον ότι η επιρροή της υφεσιακής τροχιάς των ευρωπαϊκών οικονομιών και εντεύθεν η αποδυνάμωση του ευρώ είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να αφεθεί στον ερασιτεχνισμό ή την εθνική στενομυαλιά της Γερμανίας.

Δεύτερο και σπουδαιότερο ότι οι ΗΠΑ με δεδομένη την μετά βεβαιότητας προβλεπόμενη σταδιακή ήττα των παραδοσιακών κομμάτων, επιλέγουν να ενισχύσουν την αναπτυξιακή προσπάθεια δημοκρατικών κομμάτων τύπου ΣΥΡΙΖΑ, αντί να παραμείνουν στην πλευρά των ηττημένων.

Ή πολύ χειρότερα να επιτρέψουν την επικράτηση ακροδεξιών κομμάτων με φασιστικά προγράμματα.

Τόσο απλά είναι τα πράγματτα.

Ως εκ τούτου οι πέραν του Ατλαντικού παρεμβάσεις αναμένεται ότι θα συνεχισθούν και θα ενταθούν αναλόγως της Γερμανικής ακαμψίας.

Είναι δε εντελώς ανόητα τα ανεδαφικά επιχειρήματα ότι οι ΗΠΑ δεν μπορούν να επεμβαίνουν, αφού τα χρήματα δεν τα βάζουν αυτοί, αλλά οι Γερμανοί.

Λες και το ΔΝΤ, όπως και οι οίκοι αξιολόγησης και τα μεγαλύτερα found δεν εδρεύουν στη Ν. Υόρκη. 

Λες και στο μετοχικό κεφάλαιο των ευρωπαϊκών τραπεζών κάποιες Αμερικανικές οικογένειες δεν έχουν τη μερίδα του λέοντος. 

Λές και ξαφνικά η Γερμανκή Καγκελαρία, που τείνει να απομονωθεί πολιτικά από το σύνολο της Ετρώπης, διαθέτει οποιουδήποτε είδους ισχύ ικανή να ανταπεξέλθει σε μια ευθεία αντιπαράθεση με τις ΗΠΑ.

Ο πολιτικός ρεαλισμός είναι ο υπέρτατος κανόνας στην διαμόρφωση των πολιτικών επιλογών.

Όποιος δεν σέβεται αυτόν τον κανόνα τιμωρείται σκληρά από την ιστορία.

Οι ΗΠΑ έχουν αποδείξει στην πράξη ότι το γνωρίζουν και τον εφαρμόζουν με αυστηρότητα. Σ’ αυτό οφείλουν άλλωστε την διαχρονική ηγεμονική τους θέση.

Το ότι η Γερμανία δεν τον σεβάσθηκε σε κάποιες ιστορικές περιόδους δε σημαίνει ότι δεν γνωρίζει την ύπαρξή του.

Αντιθέτως σημαίνει ότι το γνωρίζει καλλίτερα από όλους.

Είναι λοιπόν μάλλον απίθανο να τον παραβιάσει για πολλοστή φορά η Γερμανική Καγκελαρία...

Σε κάθε περίπτωση, αν το κάνει, κακό του κεφαλιού της...

Ο Ομπάμα, ο Τσίπρας, οι Φαρισαίοι και οι αδιάβαστοι «αριστεροί»...

Ο Ομπάμα.

 Προχθές  την Τετάρτη η Αμερικανική Γερουσία επεφύλαξε μια δυσάρεστη εμπειρία για τον Πρόεδρο Ομπάμα.

Σε μια σημαντική ψηφοφορία, που αφορούσε τον περιορισμό της οπλοκατοχής, εισέπραξε την απόριψη της πρότασής του μη καταφέρνοντας να συγκεντρώσει όλες τις ψήφους των Δημοκρατικών Γερουσιαστών.

 “All in all, this was a pretty shameful day for Washington,” («Ήταν μια πολύ ντροπιαστική μέρα για την Ουάσινγκτων»)   σχολίασε  εμφανώς δυσαρεστημένος το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας. «Όμως θα συνεχίσουμε  την προσπάθεια, όσο αυτό αποτελεί επιθυμία του Αμερικανικού Λαού» προσέθεσε με την αισιόδοξη επιμονή, που τον χαρακτηρίζει.

Δεν γνωρίζω τις σχέσεις του Προέδρου Ομπάμα με την διαλεκτική, όμως αυτή του η ατάκα συμπυκνώνει την πεμπτουσία του ιστορικού υλισμού αναφορικά με την εξέλιξη της ιστορίας και τον ρόλο της ηγετικής προσωπικότητας.

Ο Τσίπρας.

 Στον αντίποδα, στα καθ’ ημάς, με αφορμή μια ίσως όχι ατυχή έκφραση του Αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης στο συνέδριο του Economist έχει ξεσπάσει μια άνευ προηγουμένου αναστάτωση τόσο στα ΜΜΕ, όσο και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Το σύνθημα «κραξίματος» το έριξε ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος και αμέσως ανέλαβαν την σκυτάλη τα κάθε λογής γνωστά και μη εξαιρετέα παπαγαλάκια.

«Θα προχωρήσουμε σε αναστολή του μνημονίου» είπε ο κος Τσίπρας και αυτό ερμηνεύτηκε ως μεγάλη κωλοτούμπα για ένα κόμμα που μέχρι τώρα μιλούσε για κατάργηση του μνημονίου και των κάθε λογής εφαρμοστικών του νόμων.

Αυτή η έντονη «αγωνία» του κυβερνητικού επικοινωνιακού ιερατείου και των αργυρώνητων υποτακτικών  του, μήπως ο ΣΥΡΙΖΑ ερχόμενος στην κυβέρνηση δεν καταργήσει, αλλά απλώς αναστείλει το μνημόνιο, θα ήταν γοητευτική αν δεν ήταν αηδιαστικά υποκριτική.

ΟιΦαρισαίοι

 Οι επαγγελματίες προπαγανδιστές των εξοντωτικών πολιτικών, που έχουν βυθίσει τη χώρα στην απόλυτη δυστυχία, εμφανίζονται τιμητές για τις φραστικές αστοχίες του αρχηγού ενός κόμματος, που πρωτοστατεί στον αντιμνημονιακό  χώρο  τα τελευταία χρόνια.

Πειθήνια όργανα της τρόικας, υπέρμαχοι όλων αυτών των καταστροφικών συνταγών, που εντείνουν την ύφεση καταστρέφοντας τις οικονομικές υποδομές της χώρας, συνθλίβοντας τα μεσαία στρώματα, κλείνοντας χιλιάδες μικρομεσαίες επιχειρήσεις, δημιουργώντας στρατιές ανέργων, καταδικάζοντας σε υποσιτισμό  εκατοντάδες χιλιάδες μαθητές και όχι μόνο, οδηγώντας σε απόγνωση συνταξιούχους και αρρώστους και ωθώντας σε αυτοκτονία χιλιάδες πρώην νοικοκυραίους, διαρρηγνύουν υποκριτικά τα ιμάτιά τους που το  κόμμα της αντιπολίτευσης δείχνει να μη επιμένει στην απόλυτη ανατροπή των ανοσιουργημάτων τους.

Οι αδιάλλακτοι ιππότες του νεοφιλελευθερισμού, που επιδίδονται με μανία σε ένα όργιο ακροδεξιού αυταρχισμού,  τολμούν να «τη βγαίνουν από τα αριστερά» στους πολιτικούς τους αντιπάλους, έχοντας δύο εξόφθαλμα προφανείς επικοινωνιακούς στόχους:

Αφ’ ενός να θολώσουν τα νερά και να πείσουν κάποιους αφελείς, ότι δεν είναι μόνον οι ίδιοι οι κυβερνητικοί  συνεταίροι που άλλα υπόσχονταν προεκλογικά και άλλα πράττουν μετεκλογικά.

Αφ ‘ ετέρου να ενσπείρουν ζιζάνια στο αντιμνημονιακό στρατόπεδο, ακόμη και μεταξύ των συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ, περί της αξιοπιστίας και «της κρυφής ατζέντας» της ηγετικής του ομάδας.

Ως προς τον πρώτο στόχο η παταγώδης αποτυχία είναι εξασφαλισμένη.

 Ο χειμαζόμενος λαός  παρακολουθεί έντρομος να του ληστεύουν το βιός του, να τον σέρνουν στα δικαστήρια, να ξεπουλούν  τα περιουσιακά στοιχεία της  χώρας και όλα αυτά με ένα όργιο νομοθετικών ρυθμίσεων, που εξαιρούν προκαταβολικά τους «ημετέρους» τραπεζίτες και διοικητικούς υπαλλήλους από την τσιμπίδα της Δικαιοσύνης.   

Είναι λοιπόν άχρηστο να δαιμονοποιούν τον Τσίπρα, αφού αυτός ο λαός είναι βέβαιο ότι οσονούπω θα είναι πρόθυμος να συνεργασθεί και με τον ίδιο το διάολο προκειμένου να απαλλαγεί από την κοινωνικά ανάλγητη τρικομματική κομπανία και την βουλιμική ακρίδα που την συντροφεύει.

Οι αδιάβαστοι "αριστεροί".

Ως προς τον δεύτερο στόχο όμως φαίνεται ότι όλο και κάτι έχουν καταφέρει.

Διότι δεν είναι λίγοι εκείνοι, που από διάφορα σημεία της αριστεράς έσπευσαν να εκφράσουν την δυσαρέσκειά τους για την λεκτική διολίσθηση του κου Τσίπρα, δηλώνοντας καχυποψία για την τελική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, εάν και εφόσον αναλάβει την διακυβέρνηση.

Και βεβαίως αυτοί σε μεγάλο βαθμό δεν έχουν άδικο.

Γιατί για να λέμε και του στραβού το δίκιο ο κος Τσίπρας την «πέταξε την κοτσάνα».

Πιθανότατα μάλιστα  την πέταξε συνειδητά μιλώντας σε ένα  δεξιόστροφο ακροατήριο, που είχε ανάγκη να διασκεδάσει τις δικαιολογημένες φοβίες του σε σχέση με ένα κόμμα που η αντιπολιτευτική ρητορική του δεν προοιωνίζεται ευχάριστες εξελίξεις για τα οικονομικά τους οράματα.

Και κακά τα ψέματα, δεν χρειάζεται να έχεις μάστερ φιλολογίας, για να αντιληφθείς την χονδροειδέστατη εννοιολογική διαφορά που υπάρχει ανάμεσα στην «αναστολή» και την «κατάργηση».

 Δικαίως λοιπόν ανησυχούν οι προοδευτικοί πολίτες, που μάλιστα έχουν κατ’ επανάληψη εξαπατηθεί από το πολιτικό κατεστημένο, με τέτοιου είδους δημόσιες φραστικές διαφοροποιήσεις.

Δικαίως εμφανίζουν ιδιαίτερη  ευαισθησία στις δηλώσεις και τις συμπεριφορές των στελεχών του αντιμνημονιακού μετώπου και ορθώς δεν φείδονται σκληρής κριτικής σε κάθε ευκαιρία ολισθήματος.

Όμως όσοι τουλάχιστον αυτοπροσδιορίζονται αριστεροί δεν θα πρέπει να τους διαφεύγει μια πολύ σημαντική λεπτομέρεια.

Όπως διδάσκει η θεωρία και όπως κατ΄επανάληψη έχει επιβεβαιώσει η ιστορική πραγματικότητα  κανένας λαός δεν άλλαξε πολιτικές διακυβέρνησης μνημονιακού τύπου δια …πληρεξουσίου.

Με απλά λόγια οι πολιτικές προσωπικότητες είναι γέννημα των αντικειμενικών και υποκειμενικών συνθηκών που επικρατούν σε μια συγκεκριμένη χώρα σε μια δεδομένη χρονική περίοδο.

Όσο ο λαός είτε γιατί το θέλει  είτε γιατί εξαπατάται ψηφίζει νεοφιλελεύθερους θα γεύεται μνημονιακές πολιτικές.

Αν δεν μπορεί να αναδείξει στην εξουσία προοδευτικά κόμματα και να στηρίξει σθεναρά προοδευτικά προγράμματα διακυβέρνησης, θα κινδυνεύει ανά πάσα στιγμή να βλέπει τους εκπροσώπους του να επηρεάζονται και να ποδηγετούνται από διάφορα αντιδραστικά κέντρα οικονομικής και πολιτικής ισχύος.

Ο θεσμικός ρόλος των κομμάτων και η φυσική ροπή των πολιτικών προσωπικοτήτων είναι η κατάκτηση της εξουσίας. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να ισορροπούν σε πλαίσια προγραμμάτων και δράσεων που σφυγμομετρούν ή διαισθάνονται ότι τους εξασφαλίζουν την αναγκαία πολιτική ισχύ και στήριξη ώστε να επιτυγχάνουν του σκοπού των.

Αν το λαϊκό έρεισμα είναι επαρκές, η προσωπικότητα παραμένει αταλάντευτη σε φιλολαϊκές επιλογές. Αν είναι ανεπαρκές, η προσωπικότητα τείνει να βάλει το απαραίτητο «νερό στο κρασί της» προκειμένου να αποκτήσει την αποδοχή και την στήριξη παράπλευρων ομάδων πολιτικο-οικονομικής ισχύος.

Και αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με το στάδιο προς την κατάληψη της εξουσίας, αλλά ισχύει απαράλλακτα και για την περίοδο διακυβέρνησης.

Ο κάθε ΣΥΡΙΖΑ και ο κάθε Τσίπρας θα πρέπει να αισθάνεται ανά πάσα στιγμή της κυβερνητικής του καριέρας ισχυρή την στήριξη του λαϊκού στοιχείου και συγχρόνως αταλάντευτη και καθοδηγητική την βούληση των πολιτών στην κατεύθυνση της υλοποίησης των προεκλογικών του δεσμεύσεων.

Υπό  την έννοια αυτή δεν είναι τα κόμματα και οι πολιτικές προσωπικότητες, που μπορούν να εγγυηθούν την κατάργηση των μνημονίων.

Είναι οι ίδιοι οι πολίτες που μπορούν να εξασφαλίσουν με τις επιλογές, τον έλεγχο και την ανά πάσα στιγμή διαμόρφωση προοδευτικών  πλειοψηφιών την υιοθέτηση και εφαρμογή φιλολαϊκών πολιτικών, αντίθετων στις επιθυμίες και τις μεθοδεύσεις αντιδραστικών κύκλων, οι οποίοι ουδέποτε θα καταθέσουν τα όπλα.

Θα πρέπει επομένως να αντιληφθούν οι διάφοροι πολιτικοί αναλυτές, και ιδίως οι εξ αυτών «αριστεροί», ένα πολύ απλό πράγμα. Αν αρκεσθούν να παράσχουν απλώς πληρεξουσιότητα σε οποιαδήποτε ηγετική προσωπικότητα προκειμένου να τους καταργήσει το μνημόνιο και ακολούθως ξαπλώσουν αναπαυτικότερα στον καναπέ τους , θα έχουν «δέσει το γάιδαρό τους στο μαρούλι».

Όσο φέρελπις και καλοπροαίρετος κι αν είναι ο πληρεξούσιος πολιτικός….

Δεν ξέρω λοιπόν πόσο βαθιά έχει μελετήσει τον διαλεκτικό υλισμό  ο Πρόεδρος Ομπάμα. Είναι όμως βέβαιο ότι με την χαρισματική πολιτική διαίσθηση που είναι προικισμένος, μοιάζει περισσότερο μαρξιστής από πολλούς  φωστήρες της παρ’ ημίν αριστεράς….

 ----------

Υ.Γ  Μόλις προ ολίγου τα κανάλια πληροφορούν για νεότερες δηλώσεις του κ. Τσίπρα που αποσαφηνίζουν ρητά ότι το μνημόνιο θα έχει ήδη καταργηθεί από το ίδιο βράδυ των εκλογών. Πιστεύω ότι δεν χρειάζεται καλλίτερη επιβεβαίωση των όσων γράφουμε εδώ…