Το σκάνδαλο του αιώνα,που μας το πουλάνε για επιτυχία

ΔΕΚΑΔΕΣ ΔΙΣ ΤΡΩΝΕ ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ

Tου ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ*  

Φρικιαστικό είναι το

εοικονομικό έγκλημα που είχε θύματα όλους τους Έλληνες φορολογούμενους, αλλά σχεδόν κανένας δεν το έχει πάρει χαμπάρι λόγω της άκρας του τάφου σιωπής των μέσων ενημέρωσης, τα οποία ξαφνικά έχουν πήξει από διαφημίσεις τραπεζών. 

Η ανακεφαλαιοποίηση των τεσσάρων συστημικών ελληνικών τραπεζών συνιστά πραγματικά το μεγαλύτερο σκανδαλώδες οικονομικό έγκλημα και έχει τελεστεί ποτέ σε αυτόν τον τόπο. Είναι απίστευτο αυτό που έγινε και καλύφθηκε συνειδητά από ένα εκπληκτικό πέπλο σιωπής.  

Είναι τρομακτική η κομπίνα που έστησαν οι τραπεζίτες, αλλά και οι Ευρωπαίοι κερδοσκόποι. Στην ανακεφαλαιοποίηση καθόρισαν αρχικά …μηδενικές τιμές για τις μετοχές τους: Ένα (1) λεπτό για κάθε μετοχή της Eurobank, δύο (2) λεπτά για κάθε μετοχή της Εθνικής, τέσσερα (4) λεπτά για κάθε μετοχή της Alpha Bank και …τρία δέκατα του λεπτού για κάθε μετοχή της Τράπεζας Πειραιώς! Έδινες δηλαδή χίλια ευρώ και έπαιρνες… 333.000 μετοχές της Τράπεζας Πειραιώς ή 100.000 μετοχές της Eurobank!!! Με 10.000 ευρώ έπαιρνες… 3,5 εκατομμύρια μετοχές της Τράπεζας Πειραιώς! Παρανοϊκό! 

Όχι, φυσικά, ότι επιτρεπόταν στον καθένα να σκάσει το δεκαχίλιαρο και να πάρει τα εκατομμύρια τις τραπεζικές μετοχές. Αυτό επιτρεπόταν μόνο στους «θεσμικούς» απατεώνες, τους γύπες.

Δεν αρκέστηκαν οι τραπεζίτες όμως μόνο σε αυτό. Προχώρησαν και σε μείωση των μετοχών. Καθόρισαν ότι οι κάτοχοι παλιών μετοχών ήταν υποχρεωμένοι να δώσουν 100 μετοχές της Πειραιώς και της Eurobank για να πάρουν 1 καινούρια, να δώσουν 50 παλιές μετοχές της Alpha Bank για 1 νέα και 15 μετοχές της Εθνικής για 1 νέα.  

Με το άλλο κόλπο συνετελέσθη η εξόντωση των μετόχων που υπήρχαν μέχρι τότε! 

Μια παλιά μετοχή π.χ. της Εθνικής Τράπεζας, αν είχε αγοραστεί τις μέρες των παχιών αγελάδων, είχε φτάσει να κοστίζει και 23 ευρώ – η μία μετοχή. Οι 15 μετοχές επομένως που έπρεπε να δώσει ο παλιός μέτοχος για να πάρει μια νέα μετοχή κόστιζαν, στην ακραία περίπτωση, το ποσό των 345 ευρώ. 

Πόσο κάνει όμως η νέα μετοχή που θα πάρει ο παλιός μέτοχος; Μόνο… 30 λεπτά!!! Είχε δώσει δηλαδή 345 ευρώ και παίρνει 30 λεπτά!!! Αυτή είναι η τιμή στην οποία θα εισαχθεί η νέα μετοχή της Εθνικής Τράπεζας την άλλη Δευτέρα, 14 Δεκέμβρη. 

Είναι χαρακτηριστικό ότι την Πέμπτη στο Χρηματιστήριο άρχισε η συνεδρίαση με την τιμή της Εθνικής στα1,21 ευρώ και αμέσως αυτή έπεσε κατά… 30% στο ανώτατο επιτρεπτό όριο! «Κλείδωσε» λοιπόν στα 85 λεπτά.  

Σχεδόν το ίδιο έγινε και την Παρασκευή. Μόνο που προχτές… «περιορίστηκε» η πτώση στο 24%! Η μετοχή της Εθνικής Τράπεζας έχασε τη μισή της αξία! Λόγω των τιμών στις οποίες έγινε η τρίτη ανακεφαλαιοποίηση της κυβέρνησης Τσίπρα, οι «παλιοί» μέτοχοι των τραπεζών έχασαν το εκπληκτικό ποσό των …32 δισεκατομμυρίων ευρώ! Μόλις πέρυσι το καλοκαίρι, τον Ιούνιο του 2014, η συνολική χρηματιστηριακή αξία των τεσσάρων ελληνικών συστημικών τραπεζών ανερχόταν στο ποσό των 33,4 δισεκατομμυρίων ευρώ. Φέτος το Νοέμβριο όμως η ανακεφαλαιοποίησή τους έγινε σε τιμές που υποβίβασαν την αξία τους στο αβυσσαλέο ποσό των… 747 εκατομμυρίων (όχι δισεκατομμυρίων!) ευρώ.  

Μιλάμε δηλαδή για έκπτωση προς τους κερδοσκόπους της τάξης του… 97,8!!! Στο 2,2% της περυσινής αξίας τους πουλήθηκαν οι τράπεζες! 

Η τιμή της μετοχής της Εθνικής Τράπεζας που αναφέραμε πιο πάνω (23 ευρώ) δεν είναι σε καμιά περίπτωση η μέγιστη τιμή που έφτασε ποτέ. Αν μιλήσουμε για τιμές τραπεζικών μετοχών προ κρίσης, αναφερόμενοι π.χ. στο χρηματιστηριακό κλείσιμο της 12ης Νοεμβρίου 2009, προ εξαετίας, οι προσαρμοσμένες στον πληθωρισμό τιμές των μετοχών των τραπεζών ήταν της Alpha Bank 3,98 ευρώ, της Τράπεζας Πειραιώς 52,96 ευρώ, της Eurobank 87,5 ευρώ και της Εθνικής Τράπεζας 124,85 ευρώ, όπως ανέφερε η Καθημερινή που έχει κάνει τους σχετικούς υπολογισμούς. 

Μετά την ανακεφαλαιοποίηση, η τιμή των μετοχών τους έχει καταβαραθρωθεί. Την Alpha Bank κατά 98,99% – που είναι και η χαμηλότερη απώλεια!!! Της Εθνικής κατά 99,98%, της Πειραιώς κατά 99,99% και τηςEurobank κατά 99,99%!!!  

Στο πλαίσιο αυτό, οι παλιοί μέτοχοι αφανίστηκαν και έχασαν τα λεφτά τους. Μεταξύ αυτών και το ελληνικό δημόσιο, το οποίο έχασε μέχρι δεκάρας τα 25 δισεκατομμύρια ευρώ που είχε βάλει στις τράπεζες μέσω του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας. Παν’ και τούρκεψαν τα λεφτά αυτά!

*Δημοσιεύθηκε στο ΠΡΙΝ την Κυριακή 6 Δεκέμβρη 2015 

Πηγή: http://anemosantistasis.blogspot.com/2015/12/blog-post_74.html#ixzz3tqVy8Si8

Η χαριστική βολή στους οφειλέτες, ιδιοκτήτες ακινήτων.

Το 2008, όταν η Ευρώπη αισθανόταν ήδη βαριά την ανάσα της οικονομικής κρίσης, στην Ελλάδα οι πολίτες δεχόντουσαν ένα καταιγισμό παραπλάνησης σύμφωνα με τον οποίο η χώρα ήταν η μοναδική με ρυθμό ανάπτυξης πάνω από 2% την ώρα, που οι υπόλοιπες χώρες της Ευρωζώνης παρουσίαζαν δείκτες με αρνητικά πρόσημα.

 Και ενώ ακόμη και οι βιομηχανικές  χώρες του Βορρά οργάνωναν πυρετωδώς σχέδια αμύνης και προστασίας από την οικονομική βαρυχειμωνιά, που φαινόταν ήδη στον ορίζοντα, στην Ελλάδα η τότε Κυβέρνηση και τα προσκείμενα σ’ αυτή ΜΜΕ αποκοίμιζαν τον κοσμάκη με ασύστολα ψεύδη  περί ισχυρής και ακλόνητης οικονομίας. Την ίδια στιγμή που εντεινόταν πυρετωδώς το πλιάτσικο στο δημόσιο κορβανά και εξελισσόταν ένα ρουσφετολογικό όργιο  εν όψει εκλογών και υπό το κλίμα μιας ακήρυκτης, αλλά υπαρκτής και έντονης  προεκλογικής περιόδου. 

Στη συνέχεια διαδοχικές κυβερνήσεις  με εναλλασσόμενους πρωθυπουργούς και υπουργούς οικονομικών συνέχιζαν συστηματικά την αθλιότητα των παρηγορητικών ψευδολογιών, διαβεβαιώνοντας μονότονα σε κάθε ευκαιρία ότι δήθεν γινόταν «ορατό το φώς στην άκρη του τούνελ». Ότι η Ελλάδα από εξάμηνο σε εξάμηνο «θα έβγαινε στις αγορές». Ότι «όπου νάναι θα επιτυγχάνονταν πρωτογενή πλεονάσματα», θα βελτιωνόταν  η ρευστότητα στη αγορά και θα ξεκινούσε η περιπόθητη ανάπτυξη.

Πλαστές εικόνες. Ασύστολα ψεύδη. Φρούδες  ελπίδες.

Στην πράξη η χώρα βυθιζόταν σε μια όλο και πιο καταστροφική ύφεση. Ο δανεισμός εκτροχιαζόταν. Αντί πλεονασμάτων επακολουθούσαν νέα ελλείμματα, που οδηγούσαν σε νέα μέτρα περικοπών μισθών και κοινωνικών δαπανών.

Αντί να βάλλουν «πάτο στο βαρέλι» της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών συνέχιζαν να  ξεπατώνουν τους μισθωτούς, τους συνταξιούχους, τους επαγγελματίες με πρόσθετους φόρους και ευφάνταστα χαράτσια.

 Όχι μόνο η αγορά αλλά και το τελευταίο νοικοκυριό έχει πλέον αποστραγγισθεί από την έσχατη ρανίδα οικονομικής ρευστότητας. 

Και φαίνεται πια ξεκάθαρα ότι έχει σημάνει η ώρα της χαριστικής βολής. 

Ήρθε η ώρα της ολοκληρωτικής απογύμνωσης των ιδιωτών  από το τελευταίο περιουσιακό τους αντικείμενο. Από το τελευταίο απομεινάρι βιωσιμότητας τους.

Ήρθε η ώρα να  του αρπάξουν ότι ακίνητο διαθέτει, ακόμη και το σπιτάκι του, που μπορεί να είναι δημιούργημα του οικογενειακού ιδρώτα περισσότερων της μια γενεών. Ακόμη και αν αγοράσθηκε με δάνειο που ακόμα αγκομαχάει να ξεπληρώσει.

Τα τελευταία χρόνια του πουλούσαν ευσπλαχνία οι κυβερνήσεις ότι δήθεν τον προστάτευαν απαγορεύοντας τον πλειστηριασμό πρώτης κατοικίας.

Τα ΜΜΕ συνέβαλαν σ’ αυτό το αποκοίμισμα αποσιωπώντας ότι για όλα τα υπόλοιπα ακίνητα συνεχιζόταν η ανάλγητη διαρπαγή με μοχλό  την συρρίκνωση των εισοδημάτων και την ανάλγητη φορομπηχτική καταιγίδα.

Αποσιωπώντας ότι ο πλειστηριασμός αποτελεί  ούτως ή άλλως την τελευταία πράξη του δράματος της διαδικασίας αναγκαστικής εκτελέσεως, η οποία για να ξεκινήσει και να  ωριμάσει έχει ανάγκη μιας σειράς δικαστικών και διαδικαστικών ενεργειών και συνακόλουθα μιας αρκετά μακράς χρονικής περιόδου.

Για να φθάσουν δηλαδή οι πιστώτριες τράπεζες στο στόχο της αφαίρεσης του σπιτιού, έπρεπε να ξεκινήσουν με ειδοποιητήριες  απιστολές ,εξόδικα, καταγγελίες συμβολαίων. Να συνεχίσουν με διαταγές πληρωμής και να προχωρήσουν σε κατασχέσεις, προκειμένου η κάθε περίπτωση οφειλής να μεταμορφωθεί σε απαίτηση εισπρακτέα διά πλειστηριασμού.

 Αυτό λοιπόν που μέχρι τώρα οι πονηροί πολιτικάντηδες και οι εξωνημένοι κονδηλοφόροι τους «πουλούσαν» σαν προστασία και κοινωνική ευαισθησία στους  ραγδαία εξαθλιούμενους ψηφοφόρους τους, δεν ήταν τίποτε παραπάνω από μια δήθεν περίοδο χάριτος, που συνέπιπτε με το αναγκαίο για τις δανείστριες τράπεζες χρόνο προετοιμασίας. 

Τώρα λοιπόν οι ληστρικές διαδικασίες, έχουν προχωρήσει ικανοποιητικά εναντίον δεκάδων χιλιάδων δανειοληπτών. Τώρα οι τράπεζες έχουν διεκπεραιώσει όλες τις τυπικά προπαρασκευαστικές εξώδικες και δικαστικές διαδικασίες και είναι έτοιμες να επισπεύσουν πλειστηριασμούς. Τώρα συμπτωματικά εμφανίζεται στο προσκήνιο η Τρόικα, να θέτει επιτακτικά το ζήτημα της  άρσης κάθε μέτρου παρεμπόδισης πλειστηριασμών για πρώτη κατοικία. 

Και δεν υπάρχει βεβαίως καμιά αμφιβολία, ότι κάτω από  τις «ασφυκτικές» πιέσεις της Τρόϊκας κα με στόχο τη «σωτηρία» της πατρίδας η ΝΔ με το ΠΑΣΟΚ θα προτιμήσουν να θυσιάσουν τους «ασυνεπείς» δανειολήπτες, προκειμένου να σώσουν τις τράπεζες και η ΔΗΜΑΡ θα θυσιάσει άλλη μια κόκκινη γραμμή της για να  «γλιτώσει» τους μισθωτούς και συνταξιούχους από μεγαλύτερες περιπέτειες.

Η αθλιότητα όμως της επιχείρησης διαρπαγής των ιδιωτικών ακινήτων γενικώς δεν περιορίζεται δυστυχώς εδώ.

Διαφαίνεται καθαρά ότι εξυφαίνεται μια πρόσθετη αναίσχυντη μεθόδευση προκειμένου όχι απλώς να χάσουν τα σπίτια τους οι οφειλέτες, αλλά να μπορέσουν κιόλας οι δανειστές τους (τράπεζες, εφορίες κ.λ.π) να τους τα πάρουν στην κυριολεξία για ένα κομμάτι ψωμί.

Και ιδού πια είναι η μεθόδευση.

Πρίν από μερικούς μήνες η κυβέρνηση άφησε να διαρρεύσει ότι το οικονομικό επιτελείο μελετά την αύξηση των αντικειμενικών αξιών, προκειμένου να αυξήσει τα έσοδα από τους πάσης φύσεως φόρους επί των ακινήτων.

Η σχετική φημολογία, που αναπαρήχθη δεόντως από τα γνωστά ΜΜΕ δημιούργησε, όπως ήταν φυσικό μεγάλη ανησυχία στους ιδιοκτήτες ακινήτων και ξεσήκωσε τις αντιδράσεις των σχετικών συλλογικών φορέων, οι οποίες άρχισαν να ζητούν μείωσης αντί αυξήσεως.

Τώρα λοιπόν παράλληλα με τις πιέσεις για άρση του μέτρου αναστολής πλειστηριασμών εμφανίζεται η Τρόϊκα να ζητά συγχρόνως όχι απλώς την μείωση αλλά την ολοσχερή κατάργηση των αντικειμενικών αξιών. Με την λογικοφανή δικαιολογία ότι οι αντικειμενικές αξίες έχουν καταστεί  σημαντικά υψηλότερες των πραγματικών και δημιουργείται έτσι μια φούσκα αξιών στα ακίνητα.

Η επιχειρηματολογία αυτή που είναι προφανώς βάσιμη, συμβαδίζει και υπερακοντίζει το αίτημα περί μειώσεως των ενώσεων των ιδιοκτητών, είναι βέβαιο ότι θα προπαγανδισθεί δεόντως από τα κανάλια στις επόμενες μέρες και κατά πάσα πιθανότητα θα παρασύρει στην παγίδα τους μικροϊδιοκτήτες.

Η πραγματικότητα είναι η Τρόϊκα και οι τράπεζες επιθυμούν διακαώς να απαλλαγούν από το βραχνά των αντικειμενικών αξιών, διότι αντικειμενικές αξίες ακινήτων ανώτερες από τις πραγματικές αποτελούν ανυπέρβλητο εμπόδιο για την εκπλειστηρίαση των ακινήτων.

Όσοι έχουν γνώση της διαδικασίας αναγκαστικής εκτέλεσης ξέρουν ότι στο πρόγραμμα πλειστηριασμού, και όχι μόνο, προσδιορίζεται η αξία του ακινήτου καθώς και η τιμή εκκίνησης, η λεγόμενη πρώτης προσφοράς, η οποία οφείλει να είναι τουλάχιστον στο μισό της εκτιμηθείσας αξίας.

Αυτή η «εκτιμηθείσα αξία» με το παρόν σύστημα, δεν μπορεί να αποφευχθεί να είναι μικρότερη από την αντικειμενική αξία  του ακινήτου, αφού σε αντίθετη περίπτωση ο οφειλέτης θα μπορούσε εύκολα να ζητήσει δικαστικά τη σχετική διόρθωση του προγράμματος πλειστηριασμού.

Οι σημερινές όμως μεγάλες αντικειμενικές αξίες οδηγούν αναπόφευκτα και σε μεγάλες τιμές πρώτης προσφοράς καθιστώντας ασύμφορη την συμμετοχή υποψήφιων αγοραστών και οδηγώντας μετά βεβαιότητας σε ματαίωση τους πλειστηριασμούς.

Είναι λοιπόν ηλίου φαεινότερο ότι οι ίδιες οι τράπεζες επιθυμούν διακαώς και πιέζουν μέσω της Τρόικας να καταργηθούν οι αντικειμενικές αξίες και έτσι οι εκτιμήσεις αξίας των ακινήτων στις εκθέσεις κατασχέσεων και τα προγράμματα πλειστηριασμών να γίνονται με βάση την αγοραία αξία τους, η οποία λόγω της έλλειψης ζήτησης είναι στις πλείστες των περιπτώσεων μηδαμινή.

Με αυτόν τον τρόπο θα μπορούν να προσδιορίζουν ευτελείς αξίες και τιμές εκκίνησης χωρίς να κινδυνεύουν από ανακοπές για διόρθωση κατασχέσεων και προγραμμάτων σε σχέση με τις αξίες των ακινήτων. Ακόμη δε και αν κατατεθούν τέτοιες εύκολα θα αντικρούονται από τις επισπεύδουσες τράπεζες, οι οποίες ως αποδεικτικά συγκριτικά στοιχεία θα προσκομίζουν στα δικαστήρια επιλεγμένα συμβόλαια ομοειδών ακινήτων, που θα αφορούν αγοραπωλησίες ανάγκης με εξευτελιστικά τιμήματα. Τμήματα σίγουρα κατά πολύ χαμηλότερα από τις σήμερα ισχύουσες αντικειμενικές αξίες.

Αυτή λοιπόν είναι η πλεκτάνη που στήνεται εις βάρος ανυποψίαστων δυστυχισμένων ιδιοκτητών, στους οποίους εν χορώ τις επόμενες μέρες Κυβέρνηση, κανάλια και λοιποί καλοθελητές θα παρουσιάσουν το «τυράκι» της ελάφρυνσης των χαρατσιών αποκρύπτοντάς τους τη φάκα της διευκόλυνσης της εις βάρος τους διαδικασίας αναγκαστικής εκτελέσεως.

Και δεν είναι διόλου απίθανο εάν και εφόσον οι διοικήσεις των ενώσεων ιδιοκτητών απαρτίζονται από μεγαλοϊδιοκτήτες, που δεν κινδυνεύουν τόσο από πλειστηριασμούς, αλλά ενδιαφέρονται απλώς να μειώσουν τις σχετικές φορολογικές τους επιβαρύνσεις, να κάνουν τα στραβά μάτια.

Σε μια τέτοια περίπτωση όπου οι ίδιοι οι ιδιοκτήτες ακινήτων συναινέσουν στην κατάργηση των αντικειμενικών αξιών θα πρόκειται στην κυριολεξία για περίπτωση προβάτων, που πανηγυρίζουν την έλευση του Πάσχα.

Διότι απλούστατα θα έχουν συμβάλει στην απογύμνωσή τους από το έσχατο μέσο αμύνης ενάντια στην μεθοδευμένη αρπαγή των σπιτιών τους.

Ανορθόδοξη, αμετροεπής και κακόηχη η ανακοίνωση της ΔΙΣ.

«Ουαί τω κόσμω από των σκανδάλων. Ανάγκη γαρ ελθείν τα σκάνδαλα, Πλήν ουαί τω ανθρώπω εκείνω δι΄ου το σκάνδαλον έρχεται.»
Ματθ. ιη΄ 7.


Από την πρώτη στιγμή είχαμε επισημάνει ότι το σκάνδαλο του Βατοπεδίου έμοιαζε περισσότερο με καρπό της θείας πρόνοιας, παρά με πλεκτάνη του «πονηρού».

Και τούτο διότι περίσσεψε στις μέρες μας η ηθική σήψη, αποθρασύνθηκαν οι δυνάμεις της διαπλοκής και προφανώς χρειαζόταν ένα εντυπωσιακό γεγονός για να αφυπνισθεί η Ελληνική κοινωνία και να αντιληφθεί το μέγεθος της διαπλοκής, που αποτελεί τον καθοριστικό καταλύτη της συνόλης εθνικής μας συμφοράς. Εξ άλλου πώς αλλιώς θα δινόταν μια ευκαιρία στους Αγιορίτες να καθαρίσουν το «περιβόλι της Παναγιάς» από τα «ζιζάνια» και τα «γαϊδουράγκαθα»;

Υπό αυτό το πρίσμα δεν μας εξένισε το γεγονός ότι το σκάνδαλο των σκανδάλων επανήλθε στο προσκήνιο ακριβώς μέσα στα Χριστούγεννα σκιάζοντας το εορταστικό περιβάλλον με την αποκρουστική αναμόχλευση των βδελυρών εκείνων μεθοδεύσεων και μολύνοντας την χαρμόσυνη ατμόσφαιρα της γεννήσεως του Θεανθρώπου με την καταθλιπτική εικόνα της πτώσης των μηδισάντων «δούλων» του, που αυτομόλησαν στο στρατόπεδο του Μαμωνά.
Με θλίψη λοιπόν αν όχι με αηδία, το χριστεπώνυμο πλήρωμα παρακολούθησε για άλλη μια φορά την αποθράσυνση συγκεκριμένων στελεχών της υπό την ευρεία έννοια πολιτειακής διαπλοκής, που δέσμιοι προφανών ανομολόγητων σκοπιμοτήτων έσπευδαν να επιτεθούν στους δικαστές, οι οποίοι διενεργούσαν την έρευνα και να ορθώσουν μια ασπίδα προστασίας, φαινομενικά στον Εφραίμ αλλά στην πραγματικότητα στο σύστημα εξουσίας και πλούτου, που συνέστησαν και συνυπηρετούν.
Η συμπαράσταση των «παπαροκάδων» απολύτως αρμόζουσα, αφού και η όλη πρακτική των Βατοπεδινών μάλλον με όρους «ροκ» και πάντως όχι ελληνορθόδοξους μπορεί να εννοηθεί.
Η συμπαράσταση ακροδεξιών πολιτικών επίσης κατανοητή ως αναίσχυντη αλιεία ψήφων στα θολά νερά του λούμπεν παραεκκλησιαστικού προλεταριάτου.
Η παρουσία μερικών δεκάδων παραληρούντων «οπαδών», συνήθης φολκλορική εικόνα φανατικών ή ίσως τρωκτικών των παγκαριών.
Οι χονδροειδείς αντιδράσεις της Ρωσίας, ευεξήγητες προσπάθειες εντασσόμενες στη διαχρονική στρατηγική της Μόσχας να αποσπάσει τα πρωτεία οικουμενικότητας από το Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης. Στο πλαίσιο αυτών της των επιδιώξεων η Ρωσική εκκλησία προσφέρει πάντοτε φιλοξενία σε όποιον από την Ελλάδα είναι πρόθυμος να συνεργασθεί μαζί της (εκεί είχε προστρέξει και ο μακαριστός Χριστόδουλος, όταν είχε πέσει στη δυσμένεια του Πατριάρχη).

Όλα λοιπόν αυτά κατανοητά και έχοντας αρκετά ασχοληθεί στο παρελθόν με την Βατοπεδινή ασχημία, κρίναμε περιττή την όποια αναφορά σε αυτό το άχαρο και ψυχοφθόρο θέμα στη διάρκεια των εορτών.

Μας εξέπληξε όμως δυσάρεστα η προκλητική πρωτοβουλία της ΔΙΣ, η οποία αποφάσισε να εγκαταλείψει τον διπλωματικό ρόλο του Ποντίου Πιλάτου και να συρθεί σε ρόλο συνηγόρου του προφυλακισμένου υποδίκου. Μέχρι χθες πέραν ορισμένων θλιβερών εξαιρέσεων η πλειοψηφία των επισκόπων και κυρίως ο Αρχιεπίσκοπος τηρούσαν αιδήμονα σιωπή, αποφεύγοντας να εμπλακούν στο όζον ανοσιούργημα.
Είναι λοιπόν απορίας άξιον τι οδήγησε σ’ αυτή την αιφνίδια αλλαγή στάσης;
Ποια αδιαφανή συμφέροντα, ποιες παρασκηνιακές μεθοδεύσεις, ποιες ανομολόγητες διασυνδέσεις, ανάγκασαν εν σώματι την Διαρκή Ιερά Σύνοδο να διατυπώνει λόγο θρασύ και υβριστικό εναντίον της Ελληνικής Πολιτείας και Δικαιοσύνης; Ποιό ανορθόδοξο και αντιορθόδοξο σκεπτικό την εξώθησε στην αποκοτιά της συμπαράστασης και ως εκ τούτου της συνευθύνης και συνενοχής σε ένα σκάνδαλο, που συγκλόνισε το πανελλήνιο;

Αποτολμούν οι Συνοδικοί Μητροπολίτες να μεμφθούν την κρατική εξουσία, ότι παρεβίασε το αυτοδιοίκητο του Αγίου Όρους κατά την διαδικασία σύλληψης του κατηγορουμένου.
Είναι θαυμαστό ότι δεν κατανοούν, πως πριν από τους όποιους περιορισμούς εισόδου των λαϊκών στο Άγιο Όρος, υπάρχουν οι κανονικοί περιορισμοί εξόδου των μοναχών από αυτό.
Τουτέστιν το άβατον του Όρους για τους κοσμικούς, προϋποθέτει το άβατον του κόσμου για τους μοναχούς.
Ο μοναχός λοιπόν που κατά προκλητική παραβίαση των ασκητικών κανόνων, και όχι μόνο, εγκαταλείπει το μοναστήρι και εμπλέκεται σε ανίερες κοσμικές δραστηριότητες είναι κατ’ ουσίαν ο «εφιάλτης», που ανοίγει την «κερκόπορτα» για την είσβολή της πολιτικής εξουσίας στην μοναστηριακή Κοινότητα.

Μέμφονται και ειρωνεύονται, ως μη όφειλαν, την Δικαιοσύνη οι Συνοδικοί ότι «κατά καιρούς υπήρξαν ρωγμές ως προς την ορθότητα αυτών» (εννοούν τις αποφάσεις, ενώ συντακτικώς αναφέρονται στις αρμοδιότητες – δείγμα της προχειρότητας του συντάκτη της ανακοίνωσης). Όμως ο λαός λέει «στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σχοινί». Λησμονούν αλήθεια οι ευλογημένοι Ιεράρχες ότι πριν από μερικά χρόνια στο σκάνδαλο της δικαιοσύνης πρωταγωνιστικό ρόλο βρέθηκε να διαδραματίζει ένας Αρχιμανδρίτης;

Κόπτονται για την λύπη του «χριστεπώνυμου ορθοδόξου πληρώματος» εν ονόματι του οποίου προφασίζονται ότι ενεργούν.
Σε ποίο πλήρωμα όμως ακριβώς αναφέρονται;
Μήπως στους ψευδονύμως χριστεπώνυμους, που υποκριτικά και φαρισαϊκά δηλώνουν ότι ζουν για την εκκλησία, ενώ στην πραγματικότητα ζουν από την εκκλησία;
Διότι είναι βέβαιο ότι το αληθώς ορθόδοξο πλήρωμα, αυτό που δεν είναι απλώς «χριστεπώνυμο», αλλά είναι συνάμα και χριστοφόρο και χριστόδουλο δεν λυπήθηκε τόσο από την δίωξη του θλιβερού καλογήρου, αλλά κατεθλίβη βαθύτατα από τα έργα αυτού και κυρίως από την ολιγωρία της Ιεραρχίας και της Αγιορείτικης κοινότητας να εφαρμόσει τους Ιερούς κανόνες και να κάνει την αυτοκάθαρση της.
Είναι ευτύχημα λοιπόν ότι κάποιοι Μητροπολίτες στηλίτευσαν αυτήν την ανακοίνωση και διεχώρισαν δημόσια την θέση τους από την ορθοδόξως εκτρωματική αυτή ανακοίνωση. Είναι απολύτως βέβαιο ότι και άλλοι νουνεχείς Μητροπολίτες διαφωνούν με του συνοδικούς, έστω και αν δεν διατυπώνουν δημόσια τη δυσφορία τους.

Όπως είναι βέβαιο ότι τελικώς η αλήθεια θα λάμψει, η εκκλησία θα εξυγιανθεί, το Όρος θα ξαναβρεί το δρόμο του και τότε θα ανακτήσει την αίγλη του.
Την αίγλη που απέκτησε από τους φωτεινούς πνευματικούς αγώνες των αθλουμένων γερόντων τύπου Παΐσιου και όχι από τα σκοτεινά έργα των κερδοσκοπούντων ηγουμένων τύπου Εφραίμ.

Σύμφωνα με την σχετική περικοπή το σκάνδαλο θα πρέπει να εννοηθεί ως το «εναρκτήριο λάκτισμα» ενός μακρού επίμοχθου αγώνος για την κάθαρση της εκκλησίας από τα ζιζάνια.

Σ’ αυτή τη διαδικασία ο δυστυχής Εφραίμ είναι προφανές ότι κατά θείαν οικονομία εκπλήρωσε το δικό του άχαρο ρόλο και τώρα θα πρέπει να αφεθεί στη θεία πρόνοια να φροντίσει για τη σωτηρία του.
Ο ρόλος όμως της Ιεραρχίας, μηδέ του Πατριαρχείου εξαιρουμένου, αρχίζει τώρα. Και συνίσταται στην βαρύτατη ευθύνη της να ηγηθεί αυτής της καθαρτήριας πανεκκλησιαστικής προσπάθειας.

Όσο ταχύτερα το εννοήσουν εκείνοι, που επιθυμούν να ομιλούν εξ ονόματος του χριστεπώνυμου πληρώματος, τόσο καλύτερα, γιατί φαίνεται ότι πολλά πράματα στην Ελλάδα «ο κόσμος τάχει τούμπανο και οι αρμόδιοι κρυφό καμάρι»…

Ο νοών λοιπόν νοείτω και ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω…

Φορολογικές αρλούμπες και μαθηματικές παραδοξολογίες.

Το να εξαγγέλλεις συνεχώς φορολογικά μέτρα, που επανειλημμένως τα αλλάζεις επί τα χείρω προτού προλάβουν να εφαρμοσθούν, συνιστά έλλειψη σεβασμού προς τους πολίτες.

Το να παρουσιάζεσαι όμως ενώπιον των δημοσιογράφων και να αραδιάζεις φορολογικά παραδείγματα μαθηματικώς αδύνατα και πρακτικώς ανώριμα δείχνει έλλειψη σεβασμού στον εαυτό σου.

Είναι ασύγγνωστη επιπολαιότητα να λέει ο Υπουργός Οικονομικών ότι για τις δηλώσεις εισοδήματος του τρέχοντος έτους θα ληφθούν υπ’ όψιν αποδείξεις, που θα έχουν συλλεγεί ηλεκτρονικά, όταν έχουμε ήδη φθάσει στον Οκτώβριο και το υποτιθέμενο ηλεκτρονικό σύστημα παραμένει ακόμη στη σφαίρα της επιστημονικής φαντασίας.

Και κινείται μεταξύ των ορίων της μαθηματικής ανοησίας και της φοροεισπρακτικής παράνοιας το παράδειγμα, όπου, όποιος έχει εισοδήματα 100.000 €, θα υποχρεούται να συγκεντρώσει αποδείξεις 60.000 €.

Σύμφωνα με τους ισχύοντες συντελεστές και εφ’ όσον αυτοί δεν αλλάξουν προς το φορομπηκτικότερο, ο φόρος εισοδήματος μετά την μείωση του αφορολογήτου στις 5.000 € θα φθάσει για εισοδήματα 100.000 € τουλάχιστον στις 35.000€. Αν σ’ αυτό το ποσό προσθέσουμε 4.000 € έκτακτη εισφορά (ποσοστό 4%), τέλος επιτηδεύματος 300€, φόρο ακίνητης περιουσίας, χαράτσι ακινήτου μέσω της ΔΕΗ, τέλη κυκλοφορίας αυτοκινήτου και κατά περίπτωση τέλη τακτοποίησης ημιυπεθρίου, αυθαιρέτου, περαίωσης κ.λ.π, φθάνουμε εύκολα σε άθροισμα αμέσων φόρων που υπερβαίνει κατά πολύ τις 40.000€.

Με ποιά λοιπόν μαθηματική λογική ο εξοχότατος κος Υπουργός και οι φοροτεχνικοί εγκέφαλοι, που τον συμβουλεύουν, θεωρούν δυνατόν ότι με διαθέσιμα χρήματα 50.000-55.000 € ένας αγρίως φορολογούμενος πολίτης θα καταφέρει να μαζέψει αποδείξεις 60.000 €, ώστε να αποφύγει το επιτίμιο της ειλικρινούς του δηλώσεως;

Προφανώς δεν υπάρχει ούτε μαθηματική, ούτε φορολογική, ούτε καν κοινή λογική.

Υπάρχει μόνο μια αδίστακτη φορομπηκτική επίθεση εναντίον των μικρομεσαίων στρωμάτων, που θα οδηγήσει σε σύντομο χρόνο και με μαθηματική ακρίβεια στην οικονομική τους εξαθλίωση και στην πλήρη αποξένωσή τους από κάθε περιουσιακό στοιχείο κινητής ή ακίνητης ιδιοκτησίας, που αποτελεί προϊόν αποταμίευσης και οικογενειακού μόχθου περισσότερων της μιας γενεών.

Την ίδια στιγμή, που εκατοντάδες μεγάλοι φοροφυγάδες απολαμβάνουν μιας ιδιότυπης φορολογικής ασυλίας, εδραζόμενης στην δήθεν αδυναμία των φοροεισπρακτικών μηχανισμών.

Χιλιάδες μικροεπιχειρηματίες οδηγούνται στην πτώχευση, μισθωτοί και συνταξιούχοι καταδικάζονται σε υποσιτισμό, μικροοφειλέτες αντιμετωπίζονται σαν σεσημασμένοι εγκληματίες, ενώ αυτοί που άδειασαν τα δημόσια ταμεία και εκατοντάδες διάσημοι φοροφυγάδες με προκλητικές ακίνητες περιουσίες και μυθικές καταθέσεις στο εξωτερικό παραμένουν ανενόχλητοι.

Το πολιτικό προσωπικό της χώρας με ευκολία ψηφίζει νόμους ανάλγητης περικοπής και ληστρικής κρατικής διαρπαγής πενιχρών μισθών και συντάξεων, ενώ δείχνει μια ύποπτη αδυναμία να εκκαθαρίσει τις υποθέσεις των σκανδάλων, να καταστείλει την διαφθορά, να βάλει χέρι στις περιουσίες των καταχραστών και των μεγάλων φοροφυγάδων.

Αναζητούν δήθεν οι περισπούδαστοι τεχνοκράτες ισοδύναμα μέτρα για να αποφύγουν την άδικη περικοπή των λαϊκών εισοδημάτων.

Όμως ω! του θαύματος κάθε φορά καταλήγουν στο αντίθετο. Ανακαλύπτουν συνεχώς ισοδύναμα μέτρα επίθεσης στα μικρομεσαία εισοδήματα για να αποφύγουν τη φορολόγηση των πραγματικά μεγάλων περιουσιών και την δίωξη των πραγματικών οικονομικών εγκληματιών.

Ας σταματήσει επί τέλους η κοροϊδία.

Ο υπουργός των Οικονομικών και οι λοιποί κυβερνώντες είναι κατά τεκμήριον ευφυέστατοι και κατά δήλωσίν τους οι ικανότεροι για να διαχειρισθούν τα κοινά.

Αν δεν τα καταφέρνουν δεν είναι γιατί τους λείπει η ικανότητα, αλλά μάλλον διότι τους λείπει το εξ ων ουκ άνευ ιδεολογικό έρμα και η αντίστοιχη πολιτική βούληση.

Το τεκμήριο της ενοχής.

Όσο πιο πολύ προσποιούνται ότι ασχολούνται με την κάθαρση κυβέρνηση και αντιπολίτευση, τόσο περισσότερο γελοιοποιούνται στα μάτια του απλού πολίτη.

Καθ’ όμοιο λόγο όσο πιο πολύ μιλάνε στα κανάλια οι υπουργοί και διάφορα στελέχη των κομμάτων, τόσο περισσότερο εκτίθενται.

Είναι αυτό που λέμε να μη σε πάρει η κάτω βόλτα…

Δυστυχώς όμως έχει γίνει πλέον ευρύτατα αντιληπτό ότι για το πολιτικό προσωπικό της χώρας οι έννοιες, πολιτική ευθιξία, κοινωνική ευαισθησία, εθνικό φιλότιμο έχουν περιέλθει σε χειμερία νάρκη.

Το πολιτικό αισθητήριο έχει ολοκληρωτικά εκλείψει.

Ένα δύσοσμο μείγμα, πνευματικής νωθρότητας, αλαζονείας και ιδιάζουσας θρασύτητας αποπνέει πια η κάθε τους δημόσια εμφάνιση.

Το πολιτικό τους παρελθόν όζει στην κυριολεξία από ψευδολογίες, επαγγελματική ανεπάρκεια, οικονομικά σκάνδαλα και υπόθαλψη διαφθοράς.

Το πολιτικό τους παρόν βουλιάζει μέσα στο βούρκο την αναξιοπιστίας και της ανυποληψίας.

Το πολιτικό τους μέλλον προδιαγράφεται ζοφερό και τρισάθλιο.

Και αντί να αφυπνισθούν από την παντοιοτρόπως εκδηλούμενη παλλαϊκή δυσφορία, εθελοτυφλούν, αντιδρούν σπασμωδικά, διολισθαίνουν σε επικινδύνως φασίζουσες λογικές.

Αντί να σοβαρευθούν, να βελτιώσουν τις επιδώσεις τους στην προάσπιση των εθνικών συμφερόντων, στην δίωξη της διαφθοράς, στον σεβασμό της συνταγματικής τάξης, στη θωράκιση της αξιοπιστίας του κοινοβουλίου και της δικαιοσύνης, αντίθετα επιμένουν στις παρωχημένες πρακτικές και τις αποτυχημένες συνταγές.

Κάποιοι από αυτούς θα έπρεπε να είχαν λογοδοτήσει ήδη στη δικαιοσύνη. Κάποιοι άλλοι θα έπρεπε να είχαν απαλλάξει προ πολλού την πολιτεία από την επιζήμια ανεπάρκειά τους.

Και όσοι δεν βαρύνονται με προσωπικές αμαρτίες ή διαθέτουν κάποια προσόντα βουλιάζουν στο βάλτο της ατολμίας και γίνονται με την ψήφο ή την ανοχή τους εργαλεία νομιμοποίησης αντικοινωνικών και αντεθνικών πολιτικών.

Οι κυβερνήσεις της Νέας Δημοκρατίας μετήλθαν παντοίων αντισυνταγματικών τεχνασμάτων και σκοτεινών μεθοδεύσεων προκειμένου να οδηγήσουν σε παραγραφή όλα τα οικονομικά σκάνδαλα στα οποία το κομματικό της ασκέρι και όχι μόνο πρωτοστάτησε τα τελευταία χρόνια. Η σημερινή κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ παρά τις προεκλογικές υποσχέσεις βολεύτηκε με την συνταγή της παραγραφής, που της κληροδότησαν οι προηγούμενοι και περιορίσθηκε σε μερικές παρωδίες εξεταστικών επιτροπών, που γελοιοποίησαν κάθε έννοια κοινοβουλευτικού ελέγχου.

Το αποτέλεσμα ήταν αμφότερα τα δύο μεγάλα κόμματα να καταγράψουν ρεκόρ αναξιοπιστίας και ανυποληψίας για ένα πάρα πολύ απλό λόγο.

Οι συνταγματικές διατάξεις περί ευθύνης υπουργών, οι οποίες δήθεν ευθύνονται για αυτό το όργιο ατιμωρησίας, προσφέρουν την δυνατότητα στον κατηγορούμενο να μη κάνει χρήση της ενστάσεως της παραγραφής και να αξιώσει τη διαλεύκανση της εναντίον του κατηγορίας από την δικαιοσύνη.

Εάν δεν κάνει χρήση αυτής της δυνατότητας και είτε με δική του πρωτοβουλία είτε αυτεπαγγέλτως οδηγηθεί η υπόθεσή του σε παραγραφή, τότε προφανώς παύει να είναι κατηγορούμενος. Σε μια τέτοια περίπτωση, στην οποία δυστυχώς έχουν καταλήξει όλες οι υποθέσεις σκανδάλων, με τη λήξη της ιδιότητας του κατηγορουμένου έχει τελειώσει ανεπιστρεπτί και το τεκμήριο αθωότητας για όλους τους εμπλεκόμενους πολιτικούς παράγοντες.

Αλλά το θέμα προφανώς δεν σταματάει εκεί. Γιατί με το «ευεργέτημα» της παραγραφής το κοινό περί δικαίου συναίσθημα έχει συνδέσει τη γέννηση ενός άλλου ατύπου μεν, αλλά απολύτως λογικού τεκμηρίου.

Όπως ακριβώς για το δικαιικό μας σύστημα ο κατηγορούμενος είναι αθώος μέχρι εκδόσεως αμετακλήτου δικαστικής αποφάσεως, έτσι ευλόγως όποιος επιδιώκει να αποφύγει την διερεύνηση των πράξεων του επικαλούμενος την παραγραφή του αξιοποίνου τους λογίζεται ένοχος για την τέλεσή τους σύμφωνα με την κοινή λογική του μέσου νομοταγούς πολίτη.

Υπάρχει δηλαδή, και καλώς υπάρχει, ένα οιονεί αμάχητο τεκμήριο ενοχής εις βάρος όλων αυτών, που φυγομαχούν, κρυπτόμενοι πίσω από την παραγραφή.

Και στο μέτρο που αυτοί κρίνονται ένοχοι των πράξεων για τις οποίες κατηγορήθηκαν, αλλά απέφυγαν την δικαστική διαλεύκανσή τους, άλλο τόσο κατά τεκμήριο θεωρούνται ένοχοι υπόθαλψης εγκληματιών και ενδεχομένως «φιλοδοξούντες» να τελέσουν παρόμοια οικονομικά εγκλήματα, όσοι συνέπραξαν στην διά παραγραφής ατιμωρησία τους.

Αυτός είναι ο κύριος λόγος, που το πολιτικό προσωπικό της χώρας έχει περιέλθει σε αισχροτάτη ανυποληψία, η οποία το καθιστά αναξιόπιστο, ύποπτο τελέσεως ενεργειών διασπάθισης ή παρανόμου ιδιοποιήσεως δημοσίου χρήματος και εν τέλει θεσμικά ανομιμοποίητο σε οποιαδήποτε πολιτική του πρωτοβουλία.

Αυτό το πολιτικό προσωπικό, αυτοί οι συγκεκριμένοι άνθρωποι, που ακόμη και σήμερα επιμένουν να αποφεύγουν την κάθαρση του πολιτικού σκηνικού, αναδεικνύονται εν τέλει από αποκλειστικά δική τους υπαιτιότητα σε υπονομευτές του θεσμικού συστήματος της χώρας και φέρουν ακέραια την ευθύνη για την κοινωνική δυστυχία και τις εθνικές συμφορές, που είναι επί θύραις.