«Εύορκοι» εθνοπατέρες εναντίον «επίορκων» εργαζομένων.

Δεν ευτύχησα ποτέ να διαθέτω δημοσίους υπαλλήλους στο στενό οικογενειακό μου περιβάλλον.  Γνώρισα όμως πάρα πολλούς στον ευρύτερο κοινωνικό και ιδιαίτερα στον επαγγελματικό μου κύκλο.

Στην συντριπτική τους πλειοψηφία ήσαν αξιοπρεπείς βιοπαλαιστές, που αγωνίζονταν να συντηρήσουν τίμια την οικογένειά τους και να προσφέρουν υγιή διαπαιδαγώγηση και οράματα για μια καλύτερη Ελλάδα στα παιδάκια τους.

Μέχρι προχθές αποτελούσαν τον αξιοσέβαστο έως αξιοζήλευτο κορμό της μικροαστικής μας κοινωνίας και ήσαν περιζήτητοι πελάτες των τραπεζών, των εργολάβων οικοδομών  και των εμπορικών καταστημάτων.

Σήμερα ο κόσμος τους έχει γίνει συντρίμμια και η ψυχολογία τους κουρέλια.

Ζουν με το άγχος της απόλυσης, της εξαθλίωσης, της αναίτιας καταισχύνης.

Εντελώς αιφνιδιαστικά και άδικα  κάποιοι θρασύτατοι καιροσκόποι επιχειρούν να τους καταστήσουν αποδιοπομπαίους τράγους ενός σεσηπότος  και θνήσκοντος  πολιτικοοικονομικού συστήματος.

Κάποιοι πειθήνιοι «διαπραγματευτές» επιχειρούν να τους θυσιάσουν αδίστακτα στο μινώταυρο της βιωσιμότητας του χρέους, υπακούοντας σε έξωθεν εντολές και εξυπηρετώντας αποικιοκρατικά πολυεθνικά συμφέροντα.

Αρχικά διεπίστωσαν  την ύπαρξη υπεράριθμων υπαλλήλων, αντιπαραγωγικών δημοσίων υπηρεσιών και ζημιογόνων ΔΕΚΟ, από τις οποίες έχει δήθεν ανάγκη να απαλλαγεί ο δημόσιος τομέας μαζί με τους απασχολούμενους σ’ αυτές.

Σύντομα η σκευωρία τους ξεσκεπάσθηκε, αφού πρώτες στη λίστα της κατάργησης μπήκαν  νοσοκομειακές μονάδες, πανεπιστημιακές σχολές, οργανισμοί και ΔΕΚΟ κοινής ωφέλειας, όπως ο ΟΕΚ, η ΔΕΗ, η ΕΥΔΑΠ κ.λ.π, που κατά σύμπτωση αποτελούν φιλέτα, τα οποία εποφθαλμιούν μεγάλοι πολυεθνικοί επιχειρηματικοί όμιλοι και ντόπιοι μεσίτες τους.

Μεταξύ των καταργητέων και δεκάδες εφορίες σε μια περίοδο όπου συμπτωματικά θα υπάρξει τεράστιο σαφάρι συγκέντρωσης εσόδων με πανηγύρι κατασχέσεων και πλειστηριασμών, επομένως ευρύ πεδίο κερδοφορίας για «ελεγκτικές» εισπρακτικές εταιρίες οικονομικών δολοφόνων.

Και ξαφνικά ξεφτίζοντας αυτό το παραμύθι έδωσε τη θέση σε ένα καινούργιο χίλιες φορές πιο άθλιο από το πρώτο.

Ξαφνικά μετά από δεκαετίες «τάξης και ηθικής» οι αδιάφθοροι ολετήρες της κοινωνικής συνοχής της χώρας άρχισαν υπό την πίεση της τροϊκανής σατραπείας και υπό την καθοδήγηση Γερμανών «τεχνοκρατών» (διάβαζε πρακτόρων), που αλωνίζουν στα Υπουργεία και τις Περιφέρειες να ανακαλύπτουν «επιόρκους» υπαλλήλους καθ’ άπασα την επικράτεια.

Κι όσο περισσότερο πιέζουν οι τοκογλύφοι  τόσο περισσότερο διακινούν  το άθλιο παραμύθι περί  «επιόρκων» οι ψοφοδεείς «διαπραγματευτάδες» μας, οι οποίοι βλέπουν πλέον παντού «αργόσχολους», «τεμπέληδες», «διεφθαρμένους». Χιλιάδες, δεκάδες χιλιάδες «επιόρκους» δημοσίους υπαλλήλους, που επί δεκαετίες ήσαν αφανείς και τώρα ξαφνικά απεκαλύφθησαν ως εκ θαύματος, ως εκ της θείας επιφοιτήσεως στους άσπιλους, αγγελικούς πολιτικούς τους προϊσταμένους, μερικοί εκ των οποίων δεν πρόλαβαν να εργασθούν ποτέ (πορφυρογέννητοι όντες γόνοι τσιφλικάδων, Φαναριωτών και κοτζαμπάσηδων).

Σημειωτέον ότι όλοι ανεξαιρέτως αυτοί οι κύριοι, που από θύτες το παίζουν τιμητές και από υπόλογοι μεταλλάσσονται σε αξιολογητές, κυβέρνηση, βουλευτές, θεσμικοί παράγοντες, αλλά τουλάχιστον και οι εξ αυτών απόφοιτοι νομικών σχολών (δικηγόροι, συνταγματολόγοι κ.λ.π) έχουν άπαντες ορκισθεί ανεπιφυλάκτως «να φυλλάττουν πίστη εις την Πατρίδα και υπακοή εις το Σύνταγμα και τους νόμους».

Το πόσο λοιπόν συνεπείς στον όρκο τους είναι αυτοί που πρωτοστατούν με τον υπερβάλλοντα ζήλο ή την ανοχή τους στην καταλήστευση από ξένους ομίλους όχι μόνο του εθνικού πλούτου αλλά και του τελευταίου ίχνους περιουσιακού στοιχείου του Δημοσίου και των ιδιωτών, επαφίεται στην κρίση των πολιτών και των δικαστικών αρχών, που οσονούπω πανευρωπαϊκά θα επιληφθούν της αξιολογήσεως των πράξεων και παραλήψεών τους. (Ήδη ένα πρώτο ευρωπαϊκό κόλαφο στους ξένους και ντόπιους «τεχνοκράτες» της ελεεινής μορφής αποτελεί η απόφαση του Συμβουλίου της Ευρώπης, που κρίνει παράνομα σημαντικά νομοθετικά τερατουργήματα των φιλομνημονιακών κυβερνήσεων).

Εμείς θα περιορισθούμε να πούμε σε όλους αυτούς τους αξιότιμους κυρίους και τα ανάξια λόγου πολυποίκιλα παπαγαλάκια τους τούτο μόνο:

Ο εύορκος πρώτος τον λίθον βαλέτω επί τον «επίορκον» δημόσιο υπάλληλο.

Και κάτι ακόμα:

Η άθλια επικοινωνιακή επιχείρηση του εθνικού διχασμού και του κοινωνικού αυτοματισμού έχασε κάθε ελπίδα επιρροής. (Κάποιοι πρώτοι αξιοπρεπείς βουλευτές το κατανοούν και σπεύδουν να αποστασιοποιηθούν από το μνημονιακό ασκέρι.).

Οι στρατιές των διωκόμενων επαγγελματικών κλάδων και των εκατομμυρίων εξαθλιωμένων, που δημιουργεί καθημερινά η κοινωνική τους αναλγησία, δεν εξαπατώνται πλέον από αυτές τις αθλιότητες.

Είναι πια πολύ κοντά η ώρα, που όλοι οι ρημαγμένοι πολίτες αυτού του καθημαγμένου τόπου θα συστρατευθούν ανεξαρτήτως οποιωνδήποτε δευτερευουσών επαγγελματικών, κοινωνικών ή πολιτικών διαφορών και ενώνοντας τη φωνή   τους με τους υπόλοιπους ταλαιπωρημένους λαούς της Ευρώπης θα αναλάβουν οι ίδιοι την διαπραγμάτευση, επιβάλλοντας τους δικούς τους όρους.

Και ένα πράγμα τουλάχιστον είναι ιστορικά βέβαιο:

Οτι όσο περισσότερο αυτή η διαπραγμάτευση, αναβάλλεται, εμποδίζεται, καταπνίγεται , τόσο πιο σκληροί θα είναι οι τελικοί της όροι.

Η Δημοκρατία ενίοτε βιάζεται, αλλά ουδέποτε εκβιάζεται.

Όταν κάποτε το αποτέλεσμα των δημοτικών εκλογών δεν ήταν ευχάριστο για την Κυβέρνησή του, ο Ανδρέας Παπανδρέου σε σχετικό ερώτημα των δημοσιογράφων είχε την πολιτική ευφυΐα να απαντήσει ότι «νίκησε η Τοπική Αυτοδιοίκηση».

Είκοσι πέντε χρόνια μετά οι επίγονοι του μεγάλου εκείνου ηγέτη με αφελείς επικοινωνιακούς τσαρλατανισμούς απαξιώνουν το θεσμό της αυτοδιοίκησης, δυναμιτίζουν ανώφελα το πολιτικό κλίμα και φαίνεται να αυτοεγκλωβίζονται σε ένα άνευ προηγουμένου πολιτικό αδιέξοδο.

Το εγχείρημα μιας διακαναλικής συνέντευξης του Πρωθυπουργού ενάμισυ μόλις μήνα μετά την ομοειδή και ευρύτερη συνέντευξη της Θεσσαλονίκης, αποτελεί από μόνο του μια έμμεση αλλά σαφέστατη παραδοχή του επιτελείου του κου Παπανδρέου ότι τα έχουν θαλασσώσει. Είτε αυτό ισχύει για την εφαρμοζόμενη γενική πολιτική της Κυβέρνησης, είτε για την προεκλογική επικοινωνιακή τακτική του κυβερνώντος κόμματος (μάλλον και τα δύο συμβαίνουν), η επιλογή της διακαναλικής δεν κατάφερε να ξεφύγει από ένα παλιό απαράβατο κανόνα.

Ένα κανόνα, που λέει ότι όποιος προσπαθεί να διορθώσει ένα λάθος, υποπίπτει συνήθως σε ένα μεγαλύτερο.

Διότι αποτελεί κοινό τόπο όλων των αντικειμενικών τηλεθεατών ότι επρόκειτο για ένα κακότεχνο τηλεοπτικό δρώμενο, που το μοναδικό ουσιαστικό δίλημμα, το οποίο έθετε στον μέσο τηλεθεατή ήταν αν θα ήταν εξυπνότερο από την πλευρά του να αποκοιμηθεί στον καναπέ ή να προτιμήσει να κλείσει το «χαζοκούτι» και να πάει να κοιμηθεί σαν άνθρωπος στο κρεβατάκι του.

Πιθανολογώ ότι ουδείς εχέφρων πολίτης είναι δυνατόν να κατανοήσει την σκοπιμότητα να παρουσιάσουν ένα Πρωθυπουργό να μιλάει επί δύο ώρες σε ανεπαρκέστατους δημοσιογράφους για να πεί πράγματα, που θα μπορούσε να είχε πεί σε ένα διάγγελμα είκοσι λεπτών. Και μάλιστα πράγματα, που θα ήταν ωφελιμότερο για την Κυβέρνηση, αλλά και για τους υποστηριζόμενους από αυτήν υποψηφίους, να μη τα είχε ουδέποτε εκστομίσει.

Η όλη σύλληψη και εκτέλεση της συνέντευξης συγκέντρωσε αδιαμφισβήτητα τα χαρακτηριστικά του απόλυτου επικοινωνιακού φιάσκου και ως προς τη μορφή και ως προς το περιεχόμενό της. Ως εκ τούτου είναι άσκοπο να αναφερθούμε αναλυτικά στην ρηχότητα και μονοθεματικότητα των ερωτήσεων ή στην προχειρότητα, την ασάφεια και την αστοχία των απαντήσεων.

Μερικές απλές κινήσεις δημιουργίας θετικού προεκλογικού ρεύματος είναι:

Να καλλιεργείς αισιοδοξία στους πολίτες για το οικονομικό τους μέλλον.

Να εξαίρεις την ευθυκρισία των ψηφοφόρων έστω και αν τους θεωρείς χαϊβάνια

Να στοιχηματίζεις υπέρ της επιτυχίας σου ακόμη και αν είσαι βέβαιος ότι θα χάσεις το στοίχημα.

Η συνέντευξη όμως παραβίασε όλες αυτές τις παραδοσιακές συνταγές καθ’ όσον οι πολίτες πληροφορήθηκαν από τα πρωθυπουργικά χείλη ότι σε περίπτωση ήττας των κυβερνητικών υποψηφίων θα καταστραφεί η χώρα και σε περίπτωση υπερψήφισής τους, θα συνεχισθεί απρόσκοπτα η οικονομική εξαθλίωση των κατοίκων της.

Οι ψηφοφόροι ενημερώθηκαν ότι η κυβέρνηση τους θεωρεί επικίνδυνα ανίκανους να κατανοήσουν πια είναι η πραγματική κατάσταση του τόπου και το αληθινό συμφέρον της πατρίδας.

Και βεβαίως όλοι αντιλήφθηκαν ότι απέναντί τους είχαν ένα Πρωθυπουργό πεπεισμένο για την επερχόμενη συντριβή των υποψηφίων της επιλογής του και ως εκ τούτου εξαιρετικά αμήχανο.

Αν λοιπόν οι εμπνευστές της προχθεσινής επικοινωνιακής οπερέτας είχαν σαν στόχο να αναστρέψουν την δυσμενή εξέλιξη των δημοσκοπικών ευρημάτων και να αμβλύνουν τις ανησυχίες εαυτών και αλλήλων για την προβλεπόμενη ψυχρολουσία, που επιφυλάσσει το εκλογικό σώμα στους εκλεκτούς του ΠΑΣΟΚ, μπορούν μετά το φιάσκο της διακαναλικής να είναι ακόμη περισσότερο ανήσυχοι.

Υπενθυμίζουμε ότι σε ανύποπτο χρόνο (από τις 9 Σεπτεμβρίου)με αφορμή τον προβλητισμό του ΣΥΡΙΖΑ να για στήριξη του κου Μητρόπουλου είχαμε εγκαίρως προειδοποιήσει και το συμπαθή εργατολόγο και κάθε άλλον ενδιαφερόμενο ότι «μόνο πραγματικά ανεξάρτητοι υποψήφιοι άσχετοι από το «αμαρτωλό» πολιτικό κατεστημένο και με σαφές και απερίφραστο αντιμνημονιακό στίγμα θα έχουν ελπίδα προτίμησης στις επερχόμενες εκλογές».

Για κάποιο περίεργο λόγο το ακριβοπληρωμένο επικοινωνιακό επιτελείο του Πρωθυπουργού φαίνεται να είδε τα ηλίου φαεινότερα συμπτώματα του εκλογικού σώματος κυριολεκτικά «στο παρά πέντε» της εκλογικής αναμέτρησης με αποτέλεσμα να σύρουν τον κο Παπανδρεόυ σε αυτό το άνευ προηγουμένου πολιτικό ολίσθημα.

Ας τους αξιολογήσει δεόντως ο ίδιος και κυρίως ας είναι πιο επιφυλακτικός του λοιπού σε όσα τον συμβουλεύουν.

Εμείς πάντως εγκαίρως «ελαλήσαμε και αμαρτίαν ουκ έχομεν…»

Μαίνονται οι δημοσιογραφικές παράγκες.

Ουδέποτε η τέταρτη εξουσία υπήρξε άμοιρος των αμαρτημάτων των άλλων τριών εξουσιών.

Και είναι κοινό μυστικό ότι το πλέον θανάσιμο των αμαρτημάτων είναι διαχρονικά η ιδιοτέλεια συνοδευόμενη από την απληστία.

Διότι θεωρητικά τουλάχιστον και οι τέσσερεις εξουσίες είναι λειτουργήματα, αλλά στην πράξη το σύστημα τιμωρεί αμείλικτα τους «ρομαντικούς» λειτουργούς, ενώ προωθεί και επιβραβεύει παντοιοτρόπως τους «έγκριτους επαγγελματίες»…

Στους ρομαντικούς λειτουργούς επιφυλάσσει ανέχεια, παραγκωνισμό και διώξεις, ενώ για τους «έγκριτους επαγγελματίες» ο δρόμος είναι ανθόσπαρτος γεμάτος δόξα και πλούτη.

Έτσι όπως είναι στημένο το υπάρχον καθεστώς αν είσαι μειωμένων προσόντων αλλά έχεις υπερβολικές φιλοδοξίες, οι τέσσερεις εξουσίες προσφέρουν πεδίο δόξης λαμπρόν.

Ιδιαίτερα η τέταρτη.

Ιδιαίτατα στην εποχή μας, που κινείται στον αστερισμό της διαπλεκόμενης παραγκούπολης (shanty town).

Είναι γνωστό άλλωστε ότι το χρήμα ακολουθεί τα τελευταία χρόνια υπόγειες διαδρομές που κινούνται ανάμεσα σε πολιτικές, επιχειρηματικές και δημοσιογραφικές παράγκες (το «τρίγωνο του διαβόλου»). Και αυτό δεν φαίνεται εύκολο να το αλλάξει ούτε η καλπάζουσα οικονομική κρίση ούτε οι καλές προθέσεις ορισμένων «ρομαντικών».

Γιατί δυστυχώς οι παράγκες μπορεί να είναι χαμηλές, ενδεχομένως και υπόγειες, αλλά φαίνεται να έχουν γερά θεμέλια.

Ας μη λησμονούμε ότι την τελευταία τουλάχιστον πενταετία οι απασχολούμενοι στα ΜΜΕ, και όχι μόνον αυτοί, ανήκαν σε δύο βασικές κατηγορίες.

Στους ένδοξους ενοίκους της «παράγκας», στους οποίους το σύστημα επιδαψίλευε προβολή και χλιδή άνευ προηγουμένου και σ’ αυτούς, που επιβίωναν έξω από την «παράγκα», αλλά ήξεραν να εφαρμόζουν ευλαβικά τον χρυσού κανόνα «βλέπε, άκου, σώπα»…

Με την τήρηση αυτού του κανόνα ακόμη και το πιο ανισόρροπο καθεστώς μπορεί να βρει τις ισορροπίες του.

Αν με την ομερτά γίνεται τόσο ισχυρή η παράγκα της μαφίας, φαντάσου πόσο ακαταμάχητη είναι η επιλεκτική ενημέρωση. Και αν μάλιστα η επίσημη επιλεκτική ενημέρωση συνδυαστεί με διασπορά χαλκευμένων φημών και στοχευμένης σεναριολογίας τότε μιλάμε για το απόλυτο όπλο, ανεκτίμητο για οποιαδήποτε κυβέρνηση. Αν έχει στη δούλεψή του μια στρατιά από «έγκριτους επαγγελματίες» εύκολα και ο χειρότερος «μπουχέσας» μπορεί να φαντάζει «Μέγας Ναπολέων».

Ενώ όμως με τις προηγούμενες κυβερνήσεις η δημοσιογραφική συντεχνία έζησε ημέρες δόξης και «προκοπής» και ως εκ τούτου συνήθιζε να βλέπει τον κόσμο «όμορφο, αγγελικά πλασμένο», φαίνεται ότι με την Κυβέρνηση Παπανδρέου κάπου στράβωσε η δουλειά.

Λίγο η ιδιοσυγκρασία του κου Παπανδρέου, λίγο που ανεστάλησαν τα δημόσια έργα, λίγο που γενικά περιορίσθηκε «η μαρμίτα» λόγω οικονομικής κρίσης, τα σύννεφα άρχισαν από νωρίς να μαζεύονται στο επικοινωνιακό στερέωμα.

Ώσπου προστέθηκε και η επιβολή φόρου 20% στις διαφημίσεις, ως κεραυνός σε μια ήδη ηλεκτρισμένη και βαριά φορτισμένη ατμόσφαιρα.

Αυτό πια δεν ήταν «η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι», ήταν η κλωτσιά στο βρώμικο καλοβολεμένο και καλοθρεμμένο πάτο του ποτηριού.

Φυσικό επακόλουθο από την άλλη κιόλας στιγμή να γίνει το «έλα να δείς» και «τρέξε να γλυτώσεις».

Οι απειλές για προσφυγή στα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια υπήρξαν η πλέον ήπια και αξιοπρεπής αντίδραση και ως εκ τούτου εκ προοιμίου αναποτελεσματική.

Έτσι προφανώς επελέγη η χρήση λιγότερο ευθείας, αλλά εκ πείρας περισσότερο συντόμου οδού.

Όλως αιφνιδίως και συμπτωματικώς η κυβέρνηση βρέθηκε αντιμέτωπη με μια σειρά «ανακαλύψεις» στοιχείων, που εμπλέκουν όλο και περισσότερο στελέχη του κόμματός της στα υπό διερεύνηση σκάνδαλα. Μέχρι σημείου, όπου στο μεν σκάνδαλο του Βατοπεδίου να φαντάζει λογικός ένας ιδιότυπος γαλαζοπράσινος συμψηφισμός, ενώ στο σκάνδαλο της Ζήμενς κοντεύει να αποκρυσταλλωθεί στην συνείδηση της κοινής γνώμης ότι οι Πράσινοι κυβερνητικοί παράγοντες πηγαινοέρχονταν στη Ζήμενς μόνο για να κάνουν «βρομοδουλειές», ενώ οι Βένετοι αξιωματούχοι δεν απέφευγαν τις συχνές συναντήσεις με τον κο Χριστοφοράκο μόνο για λόγους κοινωνικής ευπρεπείας και κυρίως διότι συμπτωματικά είχαν γειτονικά στασίδια στο ναό όπου ετύχαινε να απολαμβάνουν κοινού εσπερινού εκκλησιασμού. (Ενίοτε και όρθρου).

Και ενώ ο κος Σαμαράς τα έχει κάνει στην κυριολεξία «μπάχαλο» με αποτέλεσμα μόνο 18% να τον αξιολογούν ως κατάλληλο για πρωθυπουργό και με 18 ολόκληρες μονάδες να χωρίζουν αισίως την ΝΔ από το κυβερνών κόμμα, με αποτέλεσμα να έχει ξεσπάσει εσωκομματικό μακελειό. Όλοι εναντίον όλων. Εν τούτοις οι δημοσιογραφικές παράγκες ανακαλύπτουν μόνο ενδοκυβερνητικούς τριγμούς, ξαναζεσταίνοντας και αναμασώντας το γνωστό σήριαλ «Κατσέλη versus Παπακωνσταντίνου» και τούμπαλιν.

Εσχάτως δε μας προέκυψε και μια έντονα επικριτική διάθεση για την αναποφασιστικότητα και τις καθυστερήσεις στη λήψη μέτρων της Κυβέρνησης, σε συνδυασμό με μια αγνή ανησυχία για το βαθμό υλοποίησης των στόχων του σταθεροποιητικού προγράμματος και με μια όλως συμπτωματική αναμετάδοση δυσοίωνων προβλέψεων για το μέλλον της Ευρωζώνης και του ευρώ από γνωστά ξένα (κυρίως αγγλικά και γερμανικά) κακόπιστα έντυπα. Και όλα αυτά, τύχη πλέον κακή, ήρθαν και έδεσαν με μια απίθανη σκοτεινή φημολογία περί επικείμενης πτώχευσης της χώρας και πεντοχίλιαρων, που δήθεν τυπώνονται στο Χολαργό.

Θεωρούμε ότι τουλάχιστον η τελευταία υπόπτου προελεύσεως καταστροφολογία εκπορεύεται από ξένα κερδοσκοπικά κέντρα και σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να υποστηρίζεται από «Εφιάλτες» στο εσωτερικό της χώρας. Όμως θα είναι πολύ δύσκολο για την Κυβέρνηση να διαχειρισθεί το χρέος και την ανάκαμψη της οικονομίας, αν παράλληλα με τις πραγματικές αδυναμίες της, τις ατυχείς επιλογές, τους αναποτελεσματικούς χειρισμούς της και τις διαρκείς επιθέσεις των κερδοσκοπικών οίκων, έχει απέναντι και το δημοσιογραφικό κατεστημένο.

Και βεβαίως και εδώ δεν είναι η ίδια η κυβέρνηση άμοιρη λαθών ούτε ευθυνών.

Διότι αντί να χρησιμοποιήσει, όπως υποσχόταν προεκλογικά, νέα κανάλια διαφάνειας και ενημέρωσης των πολιτών, όπως το διαδίκτυο, οι κρατικοί ραδιοτηλεοπτικοί σταθμοί και τα τοιαύτα, την μεν διαφάνεια καθυστερεί να εμπεδώσει, το δε ιδιωτικό δημοσιογραφικό κατεστημένο εξακολουθεί να διευκολύνει στην περίπου μονοπωλιακή διαχείριση της καθημερινής ενημέρωσης.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι κεκλεισμένων των θυρών συνεδριάσεις των εξεταστικών επιτροπών. Αποτυχημένη πρακτική που καλλιεργεί την αίσθηση της διακομματικής πολιτικής συντεχνιακής συνωμοτικότητας στους πολίτες και καθιστά την κυβερνητική πλειοψηφία έρμαιο της «καλής» διάθεσης των μεγάλων καναλιών.

Ενώ αν οι συνεδριάσεις ήτανε δημόσιες και μεταδίδονταν σε πραγματικό χρόνο τουλάχιστον από το κανάλι της Βουλής και αν τα έγγραφα δημοσιεύονταν στο διαδίκτυο, κανείς δεν θα μπορούσε να παίζει παιχνίδια με υπουργούς και «ντουλαπάδες» ή με λίστες που τα ονόματα των αμαρτωλών δωρεοδόχων πότε εμφανίζονται και πότε εξαφανίζονται με «μπλάνκο» (αλλά πάντως παραμένουν κρυφά) και με φακέλους της δικογραφίας των οποίων αγνοείται η τύχη.

Δυστυχώς και σ’ αυτή την περίπτωση η Κυβέρνηση φαίνεται ότι θα πληρώσει ακριβά την ατολμία της να υλοποιήσει τις προεκλογικές της εξαγγελίες.

Ας πρόσεχε ή τουλάχιστον ας διορθώσει πλεύση όσο ακόμη υπάρχει καιρός…