Τσακίστε τους τα κόκκαλα

Οι νοικοκυραίοι ελπίζουν να επιβιώσουν ξύνοντας τον πάτο της κατσαρόλας, την ώρα που η Κυβέρνηση τελειοποιεί τα εργαλεία με τα οποία θα μπορέσει να τους σπάσει τα κόκκαλα για να τους βγάλει το μεδούλι.

Η παρανόηση στο δημοσίευμα της Μπιλντ περί της πρόθεσης της Ελλάδας να μη πληρώσει την οφειλή του Ιουλίου μόνο τυχαία δεν ήταν. 

Σε τούτο συμφωνούν ακόμη και οι πλέον γερμανόφιλοι των ΜΜΕ, εκδηλώνοντας την υποψία ότι η γνωστή φυλλάδα δρα ως φερέφωνο του Γερμανού Υπουργού Οικονομικών.

Αυτό ίσως είναι η μισή αλήθεια.

Η άλλη μισή μπορεί είναι ότι και το Ελληνικό Υπουργείο Οικονομικών μπορεί εξ' ίσου να είχε μερίδιο στην όλη σκηνοθεσία.

Όχι μόνο διότι ούτως ή άλλως βάση του δημοσιεύματος υπήρξαν οι προηγηθείσες δηλώσεις του Έλληνα Υπουργού Οικονομικών.

Αλλά διότι προς διάψευση του την επομένη στιγμή ο κ.Τσακαλώτος δεν περιορίσθηκε στην αποσαφήνιση των αρχικών του δηλώσεων, αλλά ως μη όφειλε, προχώρησε στην προσθήκη ότι "η Ελλάδα δεν υπάρχει περίπτωση να μη αποπληρώσει την οφειλή του Ιουλίου".

Γιατί το έκανε αυτό? Για να καθησυχάσει τις αγορές? Αστεία πράγματα.

Από τον τελευταίο που περιμένουν να ενημερωθούν και να αντιδράσουν αναλόγως οι αγορές είναι οποιοσδήποτε Έλληνας αξιωματούχος.

Για να καθησυχάσει τους δανειστές? Βλακώδης θεωρία. 

Οι δανειστές έχουν την ευκαιρία να δέχονται τις διαβεβαιώσεις του Υπουργού στις καθημερινές μυστικές συνομιλίες τους. 

Άρα ο μόνος λόγος που απομένει είναι η ανάγκη προετοιμασίας της Ελληνικής κοινής γνώμης γι'αυτό που πιθανότατα πρόκειται να συμβεί τον επόμενο μήνα.

Να μη κλείσει τυπικά η αξιολόγηση (ουσιαστικά έχει κλείσει με τα μέτρα που ήδη ψήφισε και συνεχίζει ακόμα να ψηφίζει στα μουλωχτά η Βουλή).
Να μη εκταμιευθεί η δόση και να πληρώσει η Κυβέρνηση την οφειλή εξ ιδίων.

Με τα σκληρά φορολογικά βάρη και κυρίως με τον ανηλεή διωγμό των φορολογουμένων  η Κυβέρνηση "πέτυχε" ένα θυριώδες πλεόνασμα, το οποίο σε συνδυασμό με την μη εξόφληση των οφειλών του Δημοσίου στους ιδιώτες, επιτρέπει την κάλυψη των χρεολυσίων του Ιουλίου.

Η "επιτυχία" αυτή, ως ήταν φυσικό δεν είχε ως αποτέλεσμα τον έπαινο των δανειστών, όπως αφελώς ή ίσως και υποκριτικά προεμήνυε η Ελληνική Κυβέρνηση.

Τουναντίον τους άνοιξε την όρεξη να ανασκευάσουν τους σχεδιασμούς τους λαμβάνοντας ως δεδομένο ότι τα υψηλά πλεονάσματα είναι εφικτά για τα επόμενα εκατό χρόνια. 

Άρα όχι μόνο δεν χρειάζεται περικοπή χρέους, αλλά ούτε καν η συνέχιση εκταμιεύσεων των υπολειπομένων δόσεων από τα δάνεια, που είχαν συμφωνηθεί.

Υπό την έννοια αυτή βρισκόμαστε πράγματι μπροστά σε μια αθέτηση των υποχρεώσεων των δανειστών, αλλά αυτό ούτε πρώτη φορά συμβαίνει, ούτε η Ελληνική Κυβέρνηση πέφτει από τα σύννεφα, όπως θέλει να παριστάνει.

Διότι πέραν της δήθεν διευκρινιστικής δήλωσης του κ. Τσακαλώτου, υπήρξε και μια ατάκα του ίδιου του Πρωθυπουργού, που δεν πρέπει να υποτιμηθεί.

Η μοιρολατρική ευχή "λύση για το χρέος κι όποτε είναι ας έλθει" προϊδεάζει για την απεγνωσμένη αναζήτηση ενός επικοινωνιακού σωσιβίου για την εφαρμογή αποφασισμένων εξαιρετικά επώδυνων πολιτικών.

Μακάρι τα επερχόμενα γεγονότα να μας διαψεύσουν, γιατί ο μαρτυρικός αυτός λαός δεν αξίζει το κολαστήριο, που του επιφυλάσσουν δανειστές και δικομματικό πολιτικό κατεστημένο.

Όμως αυτά που συμβαίνουν και αυτά που σκοπίμως διαραίονται και μεθοδικώς αξιοποιούνται από τα ΜΜΕ προδίδουν ότι ίσως βρισκόμαστε στο ξεκίνημα της εφαρμογής ενός ακόμη πιο εφιαλτικού σχεδίου.

Φαίνεται ότι η εντολή έχει ήδη δοθεί.

"Τσακίστε τους τα κόκκαλα και φέρτε μας το μεδούλι"

Και η Ελληνική Κυβέρνηση δεν μοιάζει διατεθειμένη να φανεί απείθαρχη.

Τουναντίον δείχνει ότι το κύριο μέλημά της είναι η εξασφάλιση του κατάλληλου αναισθητικού.

Μιας επικοινωνιακής καραμέλας ("λύση για το χρέος") που θα κρατήσει τους νοικοκυραίους σε καταστολή.
Έτσι ώστε η ανεξάρτητη αρχή δημοσίων εσόδων με τα ακαταγώνιστα εργαλεία, που έχει θέσει στη διάθεσή της η Ελληνική Βουλή, να τσακίζει απερίσπαστη τα κόκκαλα των τελευταίων "νοικοκυραίων" και να διοχετεύει το μεδούλι στα ταμεία της Γερμανικής καγκελαρίας.

Ο λαός βαρέθηκε την αναλγησία της δεξιάς και την «συνέπεια» της αριστεράς.

Αντίθετα με τους εμφατικούς τίτλους των εφημερίδων ο κος Τσίπρας στη ΔΕΘ δεν έκλεψε την παράσταση.

Στην πραγματικότητα του την χάρισαν οι πολιτικοί του κυβερνητικοί αντίπαλοι.

Για δεύτερη χρονιά ο Πρωθυπουργός επεχείρησε με κάθε τρόπο να υποβαθμίσει το πολιτικό ενδιαφέρον ενός θεσμού εμπορικού μεν, αλλά που παραδοσιακά εγκαινιάζει την χειμερινή πολιτική περίοδο της χώρας.

Περνώντας και πάλι τρέχοντας από το Βελλίδειο. Εκφωνώντας ένα άχρωμο ανούσιο λόγο γεμάτο γενικολογίες κι αοριστίες. Αποφεύγοντας τη συνέντευξη τύπου. Το μόνο που μπορούσε να ελπίζει, ήταν να περάσει κατά το δυνατόν απαρατήρητος.

Ομοίως κι ο Αντιπρόεδρος, γεννημένος για τα «δύσκολα», δεν κατάφερε να σώσει την παρτίδα. 

Με την συνήθη εγωπάθειά του εξήντλησε την ευκαιρία, που του δόθηκε, στην προβολή του εαυτού του. Την διάσωση του κόμματός του. Την διαμάχη του με τους εσωκομματικούς του αντιπάλους.  Και προκειμένου να οριοθετήσει το στίγμα του έναντι της ΝΔ, δεν δίστασε να επικρίνει ακόμη και το κόμμα με το οποίο συγκυβερνά.

Με αυτή την αποκαρδιωτική παρουσία των κυβερνητικών συνεταίρων, ήταν βέβαιο πως οποιαδήποτε εμφάνιση του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, θα απέβαινε επικοινωνιακός περίπατος.

Δεν είναι λοιπόν καθόλου παράδοξο ότι  ο κος Τσίπρας κατάφερε να εντυπωσιάσει με το λόγο και την αδιαμφισβήτητη σκηνική του υπεροχή.

Πολλώ μάλλον αφού και η ομιλία του στο Βελλίδειο ήταν ιδιαίτερα προσεγμένη, με αξιόλογη εσωτερική δομή. 

Κυρίως σε άμεση διαλεκτική σχέση με τους προβληματισμούς, τους καημούς του εκλογικού σώματος.

Το πλήθος των δημοσιογράφων και ο καταιγισμός των ερωτήσεων στη συνέντευξη της επόμενης μέρας, αποτέλεσε την απόδειξη του τεράστιου ενδιαφέροντος, που προκάλεσε στην κοινή γνώμη αυτή η ομιλία.

 Μια ομιλία, που σημειωτέον, μικρόψυχα και μικρόνοα η συγκυβέρνηση είχε φροντίσει να αποκλείσει τη μετάδοσή της από τα ΜΜΕ.

Διαβασμένος όμως όσο ποτέ άλλοτε ο κος Τσίπρας κατάφερε με την συνέντευξη τύπου όχι απλώς να επικοινωνήσει στο ευρύτερο κοινό το πλαίσιο και τις λεπτομέρειες του κυβερνητικού του προγράμματος, αλλά να διεξέλθει και αβρόχοις ποσί τις δημοσιογραφικές κακοτοπιές.

Κατόπιν αυτού επήλθε επικοινωνιακός ορυμαγδός.

Ούτε η Αμφίπολη, ούτε τα βυζαντινά χειρόγραφα, ούτε η χρυσαυγιάδα, οι τζιχαντιστές, ή η επιδείνωση του καιρού ήταν ικανά να εκτρέψουν το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης.

Αναγκαστικά εφημερίδες και τηλεοράσεις περιέστρεψαν τη θεματολογία τους γύρω από το πακέτο μέτρων που εξήγγειλε ο κος Τσίπρας,  δημιουργώντας de facto κλίμα έντονης προεκλογικής περιόδου.

Το αποτέλεσμα ήταν η κυβέρνηση να περιέλθει σε πανικό. Κι αντί να προσπαθήσει να απαντήσει με σοβαρότητα στα σοβαρά ζητήματα, που τέθηκαν από την αντιπολίτευση, επιδόθηκε σε επικοινωνιακές επιθέσεις υβριστικού χαρακτήρα.

Ψεύτη, Μαυρογυαλούρο, διχαστικό αποκάλεσε τον κο Τσίπρα ο κος Βενιζέλος. 

Λαϊκιστή, εξτρεμιστή και τρομοκράτη, που επιχειρεί να τρομοκρατήσει τους βουλευτές να μη ψηφίσουν για Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον χαρακτήρισε ο κος Σαμαράς.

Ως πολιτικό απατεώνα τον περιέγραψε αλαφιασμένη η Κυβερνητική εκπρόσωπος.

Λάθος τακτική.

Όταν ο πολιτικός σου αντίπαλος αρθρώνει απλό, συγκροτημένο και σαφή πολιτικό λόγο δεν έχεις ελπίδα να τον αντιμετωπίσεις με εξυπνακισμούς, ύβρεις και ξαναζεσταμένη προπαγάνδα.

Τα κυβερνητικά στελέχη είτε γιατί είναι ξεκομμένα από το εκλογικό σώμα, είτε γιατί είναι εγκλωβισμένα σε μια έξωθεν επιβαλλόμενη οικονομικο-πολιτική πλατφόρμα, δεν φρόντισαν στον πανικό τους να κατανοήσουν την ουσία και τη βαρύτητα των εξαγγελιών του ΣΥΡΙΖΑ.

Γιατί στην πραγματικότητα αυτά που υποσχέθηκε να κάνει ο κος Τσίπρας δεν ήταν ούτε ουτοπικός σοσιαλισμός, ούτε «ακατάσχετη παροχολογία».

Τα ελάχιστα αυτονόητα υποσχέθηκε ο άνθρωπος.

Σε μια κοινωνία, που πεινάει, που συνθλίβεται από τα χρέη, που εξαθλιώνεται από την ανεργία και την ακατάσχετη φοροκαταιγίδα, που μαστίζεται από την έλλειψη ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, υποσχέθηκε να δώσει ένα πιάτο φαΐ, να προσφέρει στοιχειώδη πρωτοβάθμια ιατρική φροντίδα.

 Όχι να χαρίσει τα χρέη. Να διευκολύνει και έτσι να εξασφαλίσει την πληρωμή τους δεσμεύθηκε ο άνθρωπος.

Σαν ψιχάλα βροχής σε διψασμένο χώμα από την μακρόχρονη ξηρασία της λιτότητας έπεσαν τα λόγια του στις καρδιές των ταλαίπωρων ψηφοφόρων.

Σαν βάλσαμο παρηγορίας στις τσουρουφλισμένες από την μνημονιακή αναλγησία ψυχούλες τους.

Τόση ήταν η απήχηση ακόμη και στους παραδοσιακούς, πλην χαροκαμένους ψηφοφόρους του κυβερνητικού συνασπισμού, και τόσο θορυβήθηκε η κυβέρνηση, που η κα Βούλτεψη αλαφιασμένη επιδόθηκε σε απέλπιδα προσπάθεια να περισώσει τουλάχιστον όσους απέμειναν. Τους ένστολους. Τους αγρότες. Τους νοικοκυραίους ιδιοκτήτες ακινήτων, τους ΕΝΦΙόπληκτους.

Μάταιος κόπος. Λάθος τρόπος.

Όσο πιο πολύ κατηγορούν το ΣΥΡΙΖΑ για παροχολογία και Μαυρογιαλουρισμό οι καθηγητές του παλαιοκομματισμού, οι πρωταγωνιστές των Ζαππείων και οι εφευρέτες του πελατειακού κράτους, τόσο περισσότερο μοιάζουν να «μιλούν για σχοινί στο σπίτι του κρεμασμένου».

Το χειρότερο είναι ότι χαρακτηρίζοντας σαν μεγάλες, «λαϊκιστικές» και αδύνατες τις στοιχειώδεις υποσχέσεις του ΣΥΡΙΖΑ, τόσο πιο πολύ πείθουν τον κόσμο πως οι ίδιοι δεν έχουν σκοπό να τον ανακουφίσουν, παρά θα εμμείνουν στην εξαθλιωτική τους τακτική.

Χαρακτηρίζοντας τον Τσίπρα σπάταλο λαϊκιστή, επειδή υπόσχεται συσσίτια στους πεινασμένους και φάρμακα στους αρρώστους, το μόνο που καταφέρνουν είναι να πείσουν για τη δική τους απύθμενη κοινωνική αναλγησία.

Κατηγορώντας τον ως ουρανοβάμονα επειδή υπόσχεται να διευκολύνει τους οφειλέτες να μη χάσουν τα σπίτια και δεσμεύεται να διαπραγματευτεί σκληρά με τους δανειστές, το μόνο που επιτυγχάνουν είναι να πείθουν τους έντρομους ψηφοφόρους, ότι η σούπερ-μνημονιακή συγκυβέρνηση, με το «ρεαλισμό» που τη διακρίνει, θα εφαρμόσει αναντίρρητα τα κελεύσματα της Γερμανικής Καγκελαρίας, απογυμνώνοντας τη χώρα και τους πολίτες της από κάθε ίχνος περιουσιακού στοιχείου.

Παρόλα αυτά οι σπασμωδικές κινήσεις μιας δεξιάς αυγκυβέρνησης, που βρίσκεται σε πλήρη δυσαρμονία με το προεκλογικό της πρόγραμμα και συνακόλουθα με την εκλογική της βάση, είναι αναμενόμενες και απολύτως κατανοητές.

Πιο παράδοξες προβάλλουν όμως οι αντιδράσεις της ευρύτερης αριστεράς, που σπεύδοντας και αυτή να επιτεθεί στις εξαγγελίες του ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να αποφύγει  in praxis την φρασεολογική συμπόρευση με τους δεξιούς επικριτές του.

Για δεξιά στροφή, ιδεολογική υποχώρηση και παραπλανητική τακτική του κου Τσίπρα γκρινιάζει η πέραν του ΣΥΡΙΖΑ αριστερά.

Πόσο δικαιολογημένες όμως είναι οι αιτιάσεις και πόσο καλόπιστες οι ανησυχίες της?

Ορθώς διακρίνει το ΚΚΕ ή η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, πως τα όσα εξήγγειλε ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης στο Βελλίδειο πόρρω απέχουν από ένα πρόγραμμα σοσιαλιστικής διακυβέρνησης.

Ορθώς επισημαίνουν ότι στο πλαίσιο της ΕΕ ούτε η εθνική ανεξαρτησία είναι εφικτή, ούτε η λαϊκή κυριαρχία εξασφαλίζεται, ούτε ο παραγόμενος πλούτος μπορεί να διανεμηθεί ακριβοδικαίως.

Όμως αυτό τι σημαίνει άραγε? 

Μήπως ότι στο βωμό ενός μαξιμαλιστικού στόχου θα πρέπει να αφεθεί η χώρα να κυβερνάται από ανάλγητες νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις μέχρι «να βγάλει ο ήλιος κέρατα»?

Ότι οι προοδευτικές πατριωτικές δυνάμεις του τόπου, θα πρέπει να κάθονται να παρακολουθούν τους καλοθελητές να εξανεμίζουν την δημόσια περιουσία και να ξεπουλούν τον εθνικό πλούτο στο διηνεκές?

Ότι η αριστερά θα πρέπει να ομφαλοσκοπεί, να διαιρείται σαν την αμοιβάδα και να αυτοϊκανοποιείται σε παραγωγή ιδεών, κριτικών και αναλύσεων, παρακολουθώντας εκ του μακρόθεν την εξόντωση των εργαζομένων, των συνταξιούχων, των μικρομεσαίων, των αγροτών.

Να παρακολουθεί κατ’ ουσίαν απαθής την νεοφιλελεύθερη δεξιά να οργανώνει και να διαχειρίζεται το πάρτι των τραπεζιτών, των δανειστών και των ντόπιων διαπλεκόμενων ολιγαρχών στην καμπούρα των ραγδαίως εξαθλιούμενων λαϊκών στρωμάτων?

Προφανώς αυτή δεν μπορεί να είναι η λογική της αριστεράς.

Γιατί ο μαξιμαλισμός, ο σεχταρισμός και ο μηδενισμός υπήρξε διαχρονικά το δεκανίκι, «το βούτυρο στο ψωμί» των δεξιών κυβερνήσεων.

Αυτό που φαίνεται για άλλη μια φορά να μη κατανοεί η πέραν του ΣΥΡΙΖΑ αριστερά είναι ότι πέρα από την βασική αντίθεση της ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής, υπάρχει μια κυρίαρχη αντίθεση, που χαρακτηρίζει την ιστορική συγκυρία και είναι ικανή να κινητοποιήσει την κοινωνία σε μια προοδευτική κατεύθυνση.

Η κυρίαρχη λοιπόν αντίθεση στην παρούσα φάση είναι η αντίθεση μνημόνιο – αντιμνημόνιο.

Αυτήν ξορκίζουν σε κάθε ευκαιρία τα κυβερνητικά στελέχη, γιατί φαίνεται να έχουν αντιληφθεί καλλίτερα από την αριστερά, ότι αυτή η αντίθεση είναι ικανή να συσπειρώσει ευρύτερα στρώματα του πάσχοντος πληθυσμού και να δημιουργήσει μια υπερκομματική εκλογική χιονοστιβάδα, που θα ανατρέψει τις πολιτικές δυνάμεις της διαπλοκής και του σκοταδισμού.

Το σημαντικότερο λοιπόν από την παρουσία του κου Τσίπρα στην ΔΕΘ ήταν ακριβώς αυτό.

Ότι παρουσίασε ένα πακέτο εξαγγελιών που καλύπτουν τα ελάχιστα προαπαιτούμενα συγκρότησης ενός ευρέως αντιμνημονιακού μετώπου.

Πέρα από κομματικές αγκυλώσεις.

Πέρα από ιστορικές προκαταλήψεις.

Πέρα από  μεμψίμοιρες ιδεοληψίες.

Και για αυτό το λόγο δικαίως η δεξιά αναγνωρίζει στο λόγο του Τσίπρα τον μόνο «επικίνδυνο» αντίπαλό της.

Γιατί παρουσιάζει ένα ρεαλιστικό πρόγραμμα σωτηρίας της χώρας που μπορεί να συσπειρώσει όλες τις προοδευτικές, αντιμνημονιακές, πατριωτικές δυνάμεις, που ονειρεύονται, ποθούν και ευαγγελίζονται ανιδιοτελώς την σωτηρία του λαού και του τόπου.

Και ως τέτοιο το συγκεκριμένο πρόγραμμα δεν είναι η πεμπτουσία του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού.

Προβάλλει όμως αναμφίβολα ρεαλιστικό, στοιχειωδώς φιλολαϊκό, ανατρεπτικό μιας ανάλγητης νεοφιλελεύθερης διακυβέρνησης, πατριωτικό.

Αφουγκράζεται την αγωνία της κοινωνίας και απαντά θετικά στις άμεσες ανάγκες του κοσμάκη.

Αντιλαμβάνεται την αδήριτη διαλεκτική αναγκαιότητα και χρησιμοποιεί την κυρίαρχη αντιμνημονιακή αντίθεση ως εφαλτήριο για την απαλλαγή της χώρας από τα δεσμά και τον «θανατηφόρο» εναγκαλισμό των δανειστών της.

Έτσι αυτό το πρόγραμμα, το «μετριοπαθές» για την αριστερά, το υπερβολικά «απλόχερο» για την δεξιά, καθίσταται το μόνο πραγματικά αριστερό πλαίσιο δράσης.

Τόσο αφοπλιστικά αριστερό που ταυτοποιεί αυτόματα ως αντιδραστικούς όλους συλλήβδην τους επικριτές του από οποιοδήποτε πολιτικό χώρο κι αν προέρχονται. Από οποιαδήποτε οπτική γωνία και αν επιχειρούν να του ασκήσουν κριτική.

Ο λαός έχει κουραστεί τόσο από την αναλγησία της δεξιάς, όσο και από την αδιέξοδη «συνέπεια» της αριστεράς.

 Ως εκ τούτου η ιστορική συγκυρία θα επιβάλλει την λύση του δράματος στη βάση της αντίθεσης που κυριαρχεί.

Γιατί μπορεί οι δημοκρατίες να έχουν αδιέξοδα, κυρίως όταν παραβιάζεται η συνταγματική τους λειτουργία.

Όμως η ιστορία δεν έχει, γιατί ακριβώς αναπτύσσει δυναμικές στη βάση των συγκυριακών κοινωνικών αντιθέσεων. 

Δημιουργεί κοινωνικά ρεύματα και γεννά ηγετικές προσωπικότητες.

Σε μια τέτοια ιστορική στιγμή βρίσκεται πλέον η χώρα, αλλά και η Ευρώπη.

Ο νοών νοείτω…

Ο Ομπάμα, ο Τσίπρας, οι Φαρισαίοι και οι αδιάβαστοι «αριστεροί»...

Ο Ομπάμα.

 Προχθές  την Τετάρτη η Αμερικανική Γερουσία επεφύλαξε μια δυσάρεστη εμπειρία για τον Πρόεδρο Ομπάμα.

Σε μια σημαντική ψηφοφορία, που αφορούσε τον περιορισμό της οπλοκατοχής, εισέπραξε την απόριψη της πρότασής του μη καταφέρνοντας να συγκεντρώσει όλες τις ψήφους των Δημοκρατικών Γερουσιαστών.

 “All in all, this was a pretty shameful day for Washington,” («Ήταν μια πολύ ντροπιαστική μέρα για την Ουάσινγκτων»)   σχολίασε  εμφανώς δυσαρεστημένος το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας. «Όμως θα συνεχίσουμε  την προσπάθεια, όσο αυτό αποτελεί επιθυμία του Αμερικανικού Λαού» προσέθεσε με την αισιόδοξη επιμονή, που τον χαρακτηρίζει.

Δεν γνωρίζω τις σχέσεις του Προέδρου Ομπάμα με την διαλεκτική, όμως αυτή του η ατάκα συμπυκνώνει την πεμπτουσία του ιστορικού υλισμού αναφορικά με την εξέλιξη της ιστορίας και τον ρόλο της ηγετικής προσωπικότητας.

Ο Τσίπρας.

 Στον αντίποδα, στα καθ’ ημάς, με αφορμή μια ίσως όχι ατυχή έκφραση του Αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης στο συνέδριο του Economist έχει ξεσπάσει μια άνευ προηγουμένου αναστάτωση τόσο στα ΜΜΕ, όσο και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Το σύνθημα «κραξίματος» το έριξε ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος και αμέσως ανέλαβαν την σκυτάλη τα κάθε λογής γνωστά και μη εξαιρετέα παπαγαλάκια.

«Θα προχωρήσουμε σε αναστολή του μνημονίου» είπε ο κος Τσίπρας και αυτό ερμηνεύτηκε ως μεγάλη κωλοτούμπα για ένα κόμμα που μέχρι τώρα μιλούσε για κατάργηση του μνημονίου και των κάθε λογής εφαρμοστικών του νόμων.

Αυτή η έντονη «αγωνία» του κυβερνητικού επικοινωνιακού ιερατείου και των αργυρώνητων υποτακτικών  του, μήπως ο ΣΥΡΙΖΑ ερχόμενος στην κυβέρνηση δεν καταργήσει, αλλά απλώς αναστείλει το μνημόνιο, θα ήταν γοητευτική αν δεν ήταν αηδιαστικά υποκριτική.

ΟιΦαρισαίοι

 Οι επαγγελματίες προπαγανδιστές των εξοντωτικών πολιτικών, που έχουν βυθίσει τη χώρα στην απόλυτη δυστυχία, εμφανίζονται τιμητές για τις φραστικές αστοχίες του αρχηγού ενός κόμματος, που πρωτοστατεί στον αντιμνημονιακό  χώρο  τα τελευταία χρόνια.

Πειθήνια όργανα της τρόικας, υπέρμαχοι όλων αυτών των καταστροφικών συνταγών, που εντείνουν την ύφεση καταστρέφοντας τις οικονομικές υποδομές της χώρας, συνθλίβοντας τα μεσαία στρώματα, κλείνοντας χιλιάδες μικρομεσαίες επιχειρήσεις, δημιουργώντας στρατιές ανέργων, καταδικάζοντας σε υποσιτισμό  εκατοντάδες χιλιάδες μαθητές και όχι μόνο, οδηγώντας σε απόγνωση συνταξιούχους και αρρώστους και ωθώντας σε αυτοκτονία χιλιάδες πρώην νοικοκυραίους, διαρρηγνύουν υποκριτικά τα ιμάτιά τους που το  κόμμα της αντιπολίτευσης δείχνει να μη επιμένει στην απόλυτη ανατροπή των ανοσιουργημάτων τους.

Οι αδιάλλακτοι ιππότες του νεοφιλελευθερισμού, που επιδίδονται με μανία σε ένα όργιο ακροδεξιού αυταρχισμού,  τολμούν να «τη βγαίνουν από τα αριστερά» στους πολιτικούς τους αντιπάλους, έχοντας δύο εξόφθαλμα προφανείς επικοινωνιακούς στόχους:

Αφ’ ενός να θολώσουν τα νερά και να πείσουν κάποιους αφελείς, ότι δεν είναι μόνον οι ίδιοι οι κυβερνητικοί  συνεταίροι που άλλα υπόσχονταν προεκλογικά και άλλα πράττουν μετεκλογικά.

Αφ ‘ ετέρου να ενσπείρουν ζιζάνια στο αντιμνημονιακό στρατόπεδο, ακόμη και μεταξύ των συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ, περί της αξιοπιστίας και «της κρυφής ατζέντας» της ηγετικής του ομάδας.

Ως προς τον πρώτο στόχο η παταγώδης αποτυχία είναι εξασφαλισμένη.

 Ο χειμαζόμενος λαός  παρακολουθεί έντρομος να του ληστεύουν το βιός του, να τον σέρνουν στα δικαστήρια, να ξεπουλούν  τα περιουσιακά στοιχεία της  χώρας και όλα αυτά με ένα όργιο νομοθετικών ρυθμίσεων, που εξαιρούν προκαταβολικά τους «ημετέρους» τραπεζίτες και διοικητικούς υπαλλήλους από την τσιμπίδα της Δικαιοσύνης.   

Είναι λοιπόν άχρηστο να δαιμονοποιούν τον Τσίπρα, αφού αυτός ο λαός είναι βέβαιο ότι οσονούπω θα είναι πρόθυμος να συνεργασθεί και με τον ίδιο το διάολο προκειμένου να απαλλαγεί από την κοινωνικά ανάλγητη τρικομματική κομπανία και την βουλιμική ακρίδα που την συντροφεύει.

Οι αδιάβαστοι "αριστεροί".

Ως προς τον δεύτερο στόχο όμως φαίνεται ότι όλο και κάτι έχουν καταφέρει.

Διότι δεν είναι λίγοι εκείνοι, που από διάφορα σημεία της αριστεράς έσπευσαν να εκφράσουν την δυσαρέσκειά τους για την λεκτική διολίσθηση του κου Τσίπρα, δηλώνοντας καχυποψία για την τελική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, εάν και εφόσον αναλάβει την διακυβέρνηση.

Και βεβαίως αυτοί σε μεγάλο βαθμό δεν έχουν άδικο.

Γιατί για να λέμε και του στραβού το δίκιο ο κος Τσίπρας την «πέταξε την κοτσάνα».

Πιθανότατα μάλιστα  την πέταξε συνειδητά μιλώντας σε ένα  δεξιόστροφο ακροατήριο, που είχε ανάγκη να διασκεδάσει τις δικαιολογημένες φοβίες του σε σχέση με ένα κόμμα που η αντιπολιτευτική ρητορική του δεν προοιωνίζεται ευχάριστες εξελίξεις για τα οικονομικά τους οράματα.

Και κακά τα ψέματα, δεν χρειάζεται να έχεις μάστερ φιλολογίας, για να αντιληφθείς την χονδροειδέστατη εννοιολογική διαφορά που υπάρχει ανάμεσα στην «αναστολή» και την «κατάργηση».

 Δικαίως λοιπόν ανησυχούν οι προοδευτικοί πολίτες, που μάλιστα έχουν κατ’ επανάληψη εξαπατηθεί από το πολιτικό κατεστημένο, με τέτοιου είδους δημόσιες φραστικές διαφοροποιήσεις.

Δικαίως εμφανίζουν ιδιαίτερη  ευαισθησία στις δηλώσεις και τις συμπεριφορές των στελεχών του αντιμνημονιακού μετώπου και ορθώς δεν φείδονται σκληρής κριτικής σε κάθε ευκαιρία ολισθήματος.

Όμως όσοι τουλάχιστον αυτοπροσδιορίζονται αριστεροί δεν θα πρέπει να τους διαφεύγει μια πολύ σημαντική λεπτομέρεια.

Όπως διδάσκει η θεωρία και όπως κατ΄επανάληψη έχει επιβεβαιώσει η ιστορική πραγματικότητα  κανένας λαός δεν άλλαξε πολιτικές διακυβέρνησης μνημονιακού τύπου δια …πληρεξουσίου.

Με απλά λόγια οι πολιτικές προσωπικότητες είναι γέννημα των αντικειμενικών και υποκειμενικών συνθηκών που επικρατούν σε μια συγκεκριμένη χώρα σε μια δεδομένη χρονική περίοδο.

Όσο ο λαός είτε γιατί το θέλει  είτε γιατί εξαπατάται ψηφίζει νεοφιλελεύθερους θα γεύεται μνημονιακές πολιτικές.

Αν δεν μπορεί να αναδείξει στην εξουσία προοδευτικά κόμματα και να στηρίξει σθεναρά προοδευτικά προγράμματα διακυβέρνησης, θα κινδυνεύει ανά πάσα στιγμή να βλέπει τους εκπροσώπους του να επηρεάζονται και να ποδηγετούνται από διάφορα αντιδραστικά κέντρα οικονομικής και πολιτικής ισχύος.

Ο θεσμικός ρόλος των κομμάτων και η φυσική ροπή των πολιτικών προσωπικοτήτων είναι η κατάκτηση της εξουσίας. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να ισορροπούν σε πλαίσια προγραμμάτων και δράσεων που σφυγμομετρούν ή διαισθάνονται ότι τους εξασφαλίζουν την αναγκαία πολιτική ισχύ και στήριξη ώστε να επιτυγχάνουν του σκοπού των.

Αν το λαϊκό έρεισμα είναι επαρκές, η προσωπικότητα παραμένει αταλάντευτη σε φιλολαϊκές επιλογές. Αν είναι ανεπαρκές, η προσωπικότητα τείνει να βάλει το απαραίτητο «νερό στο κρασί της» προκειμένου να αποκτήσει την αποδοχή και την στήριξη παράπλευρων ομάδων πολιτικο-οικονομικής ισχύος.

Και αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με το στάδιο προς την κατάληψη της εξουσίας, αλλά ισχύει απαράλλακτα και για την περίοδο διακυβέρνησης.

Ο κάθε ΣΥΡΙΖΑ και ο κάθε Τσίπρας θα πρέπει να αισθάνεται ανά πάσα στιγμή της κυβερνητικής του καριέρας ισχυρή την στήριξη του λαϊκού στοιχείου και συγχρόνως αταλάντευτη και καθοδηγητική την βούληση των πολιτών στην κατεύθυνση της υλοποίησης των προεκλογικών του δεσμεύσεων.

Υπό  την έννοια αυτή δεν είναι τα κόμματα και οι πολιτικές προσωπικότητες, που μπορούν να εγγυηθούν την κατάργηση των μνημονίων.

Είναι οι ίδιοι οι πολίτες που μπορούν να εξασφαλίσουν με τις επιλογές, τον έλεγχο και την ανά πάσα στιγμή διαμόρφωση προοδευτικών  πλειοψηφιών την υιοθέτηση και εφαρμογή φιλολαϊκών πολιτικών, αντίθετων στις επιθυμίες και τις μεθοδεύσεις αντιδραστικών κύκλων, οι οποίοι ουδέποτε θα καταθέσουν τα όπλα.

Θα πρέπει επομένως να αντιληφθούν οι διάφοροι πολιτικοί αναλυτές, και ιδίως οι εξ αυτών «αριστεροί», ένα πολύ απλό πράγμα. Αν αρκεσθούν να παράσχουν απλώς πληρεξουσιότητα σε οποιαδήποτε ηγετική προσωπικότητα προκειμένου να τους καταργήσει το μνημόνιο και ακολούθως ξαπλώσουν αναπαυτικότερα στον καναπέ τους , θα έχουν «δέσει το γάιδαρό τους στο μαρούλι».

Όσο φέρελπις και καλοπροαίρετος κι αν είναι ο πληρεξούσιος πολιτικός….

Δεν ξέρω λοιπόν πόσο βαθιά έχει μελετήσει τον διαλεκτικό υλισμό  ο Πρόεδρος Ομπάμα. Είναι όμως βέβαιο ότι με την χαρισματική πολιτική διαίσθηση που είναι προικισμένος, μοιάζει περισσότερο μαρξιστής από πολλούς  φωστήρες της παρ’ ημίν αριστεράς….

 ----------

Υ.Γ  Μόλις προ ολίγου τα κανάλια πληροφορούν για νεότερες δηλώσεις του κ. Τσίπρα που αποσαφηνίζουν ρητά ότι το μνημόνιο θα έχει ήδη καταργηθεί από το ίδιο βράδυ των εκλογών. Πιστεύω ότι δεν χρειάζεται καλλίτερη επιβεβαίωση των όσων γράφουμε εδώ…