Μη γελάτε με τις δημοσκοπήσεις. Εκτελούν εθνοσωτήριο αποστολή….

Τα τελευταία χρόνια τα δημοσκοπικά ευρήματα όλο και περισσότερο διαψεύδουν τις εικόνες της κοινής λογικής και οι εικόνες της κάλπης διαψεύδουν τα ευρήματα των δημοσκοπήσεων.

Αυτό δεν είναι τυχαίο.

Ανέκαθεν οι δημοσκοπήσεις χρησιμοποιήθηκαν ως εργαλείο διαχείρισης, χειραγώγησης και ανακατεύθυνσης των κοινωνικών τάσεων και πολιτικών ρευμάτων. Έτσι όσο μεγαλύτερη είναι η απόκλιση της κοινής γνώμης από τα «καλά» και συμφέροντα του συστήματος εξουσίας, τόσο πιο δημιουργικά και ευφάνταστα πρέπει να λειτουργούν οι επαγγελματίες δημοσκόποι.

Είναι κοινό μυστικό ότι από την έναρξη της υφεσιακής περιόδου και της επιβολής αλλεπάλληλων πακέτων αυστηρής έως ληστρικής λιτότητας, η αντιμνημονιακή διάθεση των μαζών έχει ενταθεί και η δημοφιλία των φιλομνημονιακών κομμάτων και πολιτικών στελεχών βαίνει συνεχώς μειούμενη.

Αυτό όμως το φυσιολογικό φαινόμενο, το οποίο διαισθάνεται και βιώνει στο καθημερινό του περιβάλλον ο μέσος πολίτης, όλως περιέργως διαλανθάνει της προσοχής των δημοσκοπήσεων.

Παρότι οι μετρήσεις της κοινής γνώμης  πολλαπλασιάσθηκαν με γεωμετρική πρόοδο καλύπτοντας το σύνολο των θεμάτων, που απασχολούν καθημερινά την κοινωνία, ελάχιστα φαίνεται να αποδίδουν τον πραγματικό σφυγμό της ψυχολογίας των μαζών. Ιδιαίτερα αυτές, που βλέπουν το φως της δημοσιότητας κάνουν «μπαμ από μακριά» ότι  στοχεύουν μάλλον να φρενάρουν και να αντιστρέψουν το κλίμα, παρά να το θερμομετρήσουν.

Τί  κι αν ο καθένας μας συναντά στο κοινωνικό του περιβάλλον ολοένα και περισσότερους φίλους και γνωστούς, που εγκαταλείπουν τις παραδοσιακές κομματικές προτιμήσεις τους και στρέφονται μαζικά σε πιο ριζοσπαστικούς και κυρίως αντιμνημονιακούς σχηματισμούς. Τι και αν ολοένα και πιο πολλοί πολίτες αγανακτούν με τη χιονοστιβάδα των αντιλαϊκών μέτρων, που τινάζουν στον αέρα τον οικογενειακό τους προγραμματισμό και κατακρημνίζουν το βιοτικό τους επίπεδο.

Σε πείσμα της κοινής λογικής όσο πιο πολύ απλώνεται η εξαθλίωση των μαζών, όσο περισσότερο βαραίνει η φορολογία και σκληραίνει το πρόσωπο της εξουσίας, τόσο οι δημοσκοπήσεις ανακαλύπτουν βελτίωση των ποσοστών του κυβερνώντος κόμματος και παράδοξες πλειοψηφίες πολιτών, που εγκρίνουν τους πάσης φύσεως εξοντωτικούς κυβερνητικούς χειρισμούς.

Έχουμε μια Κυβέρνηση συνεργασίας, που εφαρμόζει μια άκρως αντιλαϊκή πολιτική, εκ διαμέτρου αντίθετη με τις προεκλογικές της υποσχέσεις. Μια κυβέρνηση η δραστηριότητα της οποίας εξαντλείται στην φοροεισπρακτική επιδρομή με μοναδικό στόχο την ικανοποίηση των πιστωτών. Ένα Πρωθυπουργό, που πληθώρα πρωτοβουλιών του απέβησαν άκαρπες ή ακόμη χειρότερο κατέληξαν σε φιάσκο.

Όμως οι δημοσκόποι καταφέρνουν να βρίσκουν σταθερά και συχνά ανοδικά τα ποσοστά των κυβερνητικών κομμάτων, ιδιαίτερα της ΝΔ, ενώ ο κος Σαμαράς παραμένει αδιαφιλονίκητα ο «καταλληλότερος» για πρωθυπουργός.

Και οι θαυμαστές ανακαλύψεις αυτού του τύπου δεν περιορίζονται στα θέματα σφυγμομέτρησης της πολιτικής επιρροής των κομμάτων και των πολιτικών αρχηγών.

Ακόμη και σε ειδικά ζητήματα με εξόφθαλμη την αρνητική άποψη της κοινής γνώμης, ακολουθεί μια δημοσκόπηση, που ω! του θαύματος, δικαιώνει την όποια κυβερνητική ανοησία.

Πρόσφατο παράδειγμα η άθλια κίνηση κατάργησης της ΕΡΤ, όπου οι πανελλαδικές, και όχι μόνο, αντιδράσεις δεν αφήνουν καμιά αμφιβολία για την έντονη αντίρρηση του κόσμου απέναντι στους κυβερνητικούς χειρισμούς. Παρά ταύτα η τελευταία δημοσκόπηση αφήνει να εννοηθεί ότι το 72,7 % ων ερωτηθέντων μάλλον συμφωνεί με τον Πρωθυπουργικό τσαρλατανισμό, διότι δήθεν θέλει «να ανοίξει η ΕΡΤ αφού μειωθεί το προσωπικό και εξορθολογισθεί η λειτουργία της».

 Πώς είναι δυνατόν να βγει ένα τέτοιο δημοσκοπικό αποτέλεσμα; Είναι πολύ απλό.

Έχουμε να κάνουμε με το κλασικό τέχνασμα του στησίματος των ερωτημάτων.

Δεν ζητείται απάντηση σε ένα καθαρό δίλημμα του τύπου συμφωνείτε ή διαφωνείτε με το κλείσιμο της ΕΡΤ. Σε ένα τέτοιο ερώτημα είναι  βέβαιο ότι πάνω από το 90% θα απαντούσε ότι διαφωνεί. Δεν τίθεται καν το επίσης  καθαρό ερώτημα «θέλετε να καταργηθεί ή να ξανανοίξει η ΕΡΤ;», όπου και πάλι η συντριπτική πλειοψηφία υπέρ του ανοίγματος είναι δεδομένη.

 Αντ’ αυτών ο κουτοπόνηρος δημοσκόπος, αφού ήδη έχουν κλείσει  την ΕΡΤ και επί ένα δεκαήμερο έχουν βομβαρδίσει τον ερωτώμενο με ένα μπαράζ πληροφοριών περί ρουσφετιών, ατασθαλιών και σκανδάλων, του θέτει το δίλημμα «θέλεις να ξανανοίξει η ΕΡΤ όπως ήταν ή κατόπιν κάθαρσης και εξυγίανσης;».  Ε! λοιπόν τί πιο φυσικό και αναμενόμενο  ο πολίτης να απαντήσει ότι προτιμά την χρηστή λειτουργία από την καταστροφική φαυλότητα.

Και προσέξτε το απατηλό δίλημμα τίθεται πάντα στη βάση της λειτουργίας της ΕΡΤ. Ούτε για αστείο δεν τολμούν στις ψευτοδημοσκόπησεις του είδους, να ρωτήσουν αν ο κόσμος επιθυμεί την διάσωση της ΕΡΤ ή την ίδρυση ενός άλλου νέου ιδιωτικού φορέα.

Λίγο πιο πολύπλοκος είναι ο μηχανισμός δημιουργικής ανίχνευσης των εκλογικών ποσοστών.

Εδώ πρέπει να συντηρείται η εικόνα ενός ελαφρού προβαδίσματος του κυβερνώντος κόμματος έναντι του ΣΥΡΙΖΑ και μιας αντίστοιχης υπεροχής του αθροίσματος των ποσοστών της κυβερνητικής συμμαχίας, έναντι οποιασδήποτε άλλης πιθανής συμμαχικής εκδοχής. Αυτή η εικόνα, πρέπει να έχει μια στοιχειώδη κινητικότητα, αλλά κινούμενη στα όρια του στατιστικού λάθους να μη παρουσιάζει ανεπιθύμητες ισχυρές ανατροπές. Κι όλα αυτά να περιορίζονται στο πλαίσιο του 100%.

Έτσι αν θελήσει κανείς να παρατηρήσει λίγο καλλίτερα τη διακύμανση των ποσοστών θα ανακαλύψει ότι όταν αυξάνονται τα ποσοστά της ΝΔ, μειώνονται τα ποσοστά των ΑΝΕΞ.ΕΛ και ιδίως στις τελευταίες δημοσκοπήσεις της Χ.Α. Αντίστοιχα για να μειωθούν τα ποσοστά του  ΣΥΡΙΖΑ αυξάνονται αναλόγως τα ποσοστά των αναποφάσιστων,  και πάει λέγοντας.

Σημειωτέον ότι αυτό το δημιουργικό «άγγιγμα» των δημοσκοπικών ευρημάτων δεν είναι ούτε ιδιαίτερα δύσκολο, ούτε εύκολα ανιχνεύσιμο.

 Σκεφθείτε ότι οι πλείστες εξ αυτών υποτίθεται ότι γίνονται πανελλαδικά , τηλεφωνικά, σε δείγματα που δεν ξεπερνούν τα 1000 άτομα. 

Τι σημαίνει αυτό;

Εκτός που μπορεί κάποιος να ρωτήσει περισσότερους από γεωγραφικές περιοχές, ηλικίες, κοινωνικά στρώματα, εκπαιδευτικές βαθμίδες, κ.λ.π, από όπου κατά τεκμήριο θα συλλέξει πιο βολικές απαντήσεις. Μπορεί πανεύκολα να αλλάξει την εικόνα με μια πολύ μικρή αντιμετάθεση προτιμήσεων.

Στα 1000 ερωτώμενα άτομα κάθε 10 προτιμήσεις αντιστοιχούν με μία ποσοστιαία μονάδα.

 Τι σημαίνει αυτό;   

Πολύ απλά ότι ,αν μετακινηθούν μόλις 5 ψηφοφόροι ενός κόμματος σε ένα άλλο, θα του προσφέρουν προβάδισμα 1%...!!! Η ότι μια διαφορά μισής ποσοστιαίας μονάδας μπορεί εύκολα να «ανευρεθεί» αν μετακινηθούν 2,5 ερωτώμενοι στο αντίπαλο κόμμα ή απλώς δηλώσουν 5 από αυτούς αναποφάσιστοι…. Η  ακόμη καλλίτερα αν μετακινήσουμε 1 ερωτώμενο στο άλλο κόμμα και εμφανίσουμε 3 επί πλέον αναποφάσιστους… και πάει λέγοντας….

Πόσο αξιόπιστες λοιπόν μπορεί να είναι αυτές οι δημοσκοπήσεις, που σημειωτέον μονίμως παρουσιάζουν ευρήματα βολικά στις εκάστοτε κυβερνήσεις; Δημοσκοπήσεις, που έρχονται αντιμέτωπες με την κοινή λογική και που όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά πλέον και πανευρωπαϊκά διαψεύδονται  οικτρά από τα πραγματικά αποτελέσματα της κάλπης;

Παρότι όμως είναι προτιμότερο να εμπιστεύεται κανείς το ένστικτό του και να μη τις παίρνει στα σοβαρά, δεν μπορούμε να πούμε ότι οι δημοσκοπικές εταιρίες είναι για γέλια.

Τουναντίον για όσους είναι υπέρμαχοι της πάση θυσία διατήρησης της κοινωνικής γαλήνης, οι δημοσκόποι εκτελούν ένα «κοινωνικό λειτούργημα».

Φαντάζεσθε τί κοινωνική αναστάτωση θα δημιουργούσε η δημοσιοποίηση ευρημάτων όπου η ΝΔ θα ήταν 10 μονάδες πίσω από  τον ΣΥΡΙΖΑ και οι ΑΝΕΞ.ΕΛ θα είχαν ψηφοφόρους περισσότερους από το άθροισμα ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ;

Ποιός θα δεχόταν να πληρώνει χαράτσια αν ,ας πούμε, βρισκόταν ότι το 80% του κόσμου τάσσεται υπέρ της άμεσης ανατροπής των μνημονιακών μεθοδεύσεων;

Φαντάζεσθε τί πανηγύρι θα γινόταν, αν κάποιος δημοσκόπος είχε την επιστημονική διαστροφή, να θέσει  το ερώτημα «υπέρ ή κατά του μνημονίου», «υπακοή ή αντίσταση στην Τρόϊκα»;

Η προσφορά επομένως  των δημοσκόπων στον αγώνα της Κυβέρνησης συνεργασίας για την «σωτηρία» της χώρας είναι αδιαμφισβήτητα σημαντική.

Στην κατεύθυνση λοιπόν αυτή, η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, ως μετέχοντες του κυβερνητικού συνασπισμού θα πρέπει να συνεχίσουν να εμφανίζουν ένα ελαφρύ, αλλά σταθερό προβάδισμα έναντι των υπολοίπων, ώστε να αποτρέπονται οι πολίτες από «ανθυγιεινές» σκέψεις. Ένα προβάδισμα, που εξ άλλου μέχρι τις εκλογές θα παραμένει εντός των ορίων του στατιστικού λάθους, ώστε όλες οι εκδοχές εκλογικού αποτελέσματος να είναι διαθέσιμες στα εξωθεσμικά εκλογικά «μαγειρεία» (Ο νοών νοείτω…).

Ειδικά τώρα μετά την απεμπλοκή του κυρίου  Κουβέλη από την κυβερνητική  συμμαχία, θα πρέπει να αναμένονται «ευρήματα», που θα δείχνουν πτώση της ΔΗΜΑΡ και αντίστοιχη άνοδο του ΠΑΣΟΚ. Ως  «κατακραυγή» των ψηφοφόρων για την «ασυνέπεια» της ΔΗΜΑΡ και επιβράβευση της «υπευθυνότητας» του ΠΑΣΟΚ.

Σα να λέμε ότι οι ψηφοφόροι θεωρούσαν συνεπή την άκρως αντίθετη με τις προεκλογικές εξαγγελίες μετεκλογική διακυβέρνηση και τώρα κρίνουν ασυνέπεια την επιστροφή στο αντιμνημονιακό προεκλογικό πρόγραμμα.

Και από την άλλη κρίνουν σαν υπεύθυνη στάση την περίπου διαπομπευτική αποπομπή του  τέως Προέδρου του ΠΑΣΟΚ και τέως Πρωθυπουργού κου Παπανδρέου για την είσοδο μας στο μνημόνιο και στην υποτέλεια του ΔΝΤ και συγχρόνως την "ευγενή άμιλλα" των διαδόχων του στην Προεδρία του κόμματος και την Πρωθυπουργία, για το ποιός θα αποδειχθεί στον κο Σόιμπλε σαν ό πλέον αποτελεσματικός και πειθήνιος εφαρμοστής των μνημονιακών προγραμμάτων και των Τροϊκανών κελευσμάτων.

Λογικά ακούγονται, θα μου πείτε… Τί όχι…;

«Εύορκοι» εθνοπατέρες εναντίον «επίορκων» εργαζομένων.

Δεν ευτύχησα ποτέ να διαθέτω δημοσίους υπαλλήλους στο στενό οικογενειακό μου περιβάλλον.  Γνώρισα όμως πάρα πολλούς στον ευρύτερο κοινωνικό και ιδιαίτερα στον επαγγελματικό μου κύκλο.

Στην συντριπτική τους πλειοψηφία ήσαν αξιοπρεπείς βιοπαλαιστές, που αγωνίζονταν να συντηρήσουν τίμια την οικογένειά τους και να προσφέρουν υγιή διαπαιδαγώγηση και οράματα για μια καλύτερη Ελλάδα στα παιδάκια τους.

Μέχρι προχθές αποτελούσαν τον αξιοσέβαστο έως αξιοζήλευτο κορμό της μικροαστικής μας κοινωνίας και ήσαν περιζήτητοι πελάτες των τραπεζών, των εργολάβων οικοδομών  και των εμπορικών καταστημάτων.

Σήμερα ο κόσμος τους έχει γίνει συντρίμμια και η ψυχολογία τους κουρέλια.

Ζουν με το άγχος της απόλυσης, της εξαθλίωσης, της αναίτιας καταισχύνης.

Εντελώς αιφνιδιαστικά και άδικα  κάποιοι θρασύτατοι καιροσκόποι επιχειρούν να τους καταστήσουν αποδιοπομπαίους τράγους ενός σεσηπότος  και θνήσκοντος  πολιτικοοικονομικού συστήματος.

Κάποιοι πειθήνιοι «διαπραγματευτές» επιχειρούν να τους θυσιάσουν αδίστακτα στο μινώταυρο της βιωσιμότητας του χρέους, υπακούοντας σε έξωθεν εντολές και εξυπηρετώντας αποικιοκρατικά πολυεθνικά συμφέροντα.

Αρχικά διεπίστωσαν  την ύπαρξη υπεράριθμων υπαλλήλων, αντιπαραγωγικών δημοσίων υπηρεσιών και ζημιογόνων ΔΕΚΟ, από τις οποίες έχει δήθεν ανάγκη να απαλλαγεί ο δημόσιος τομέας μαζί με τους απασχολούμενους σ’ αυτές.

Σύντομα η σκευωρία τους ξεσκεπάσθηκε, αφού πρώτες στη λίστα της κατάργησης μπήκαν  νοσοκομειακές μονάδες, πανεπιστημιακές σχολές, οργανισμοί και ΔΕΚΟ κοινής ωφέλειας, όπως ο ΟΕΚ, η ΔΕΗ, η ΕΥΔΑΠ κ.λ.π, που κατά σύμπτωση αποτελούν φιλέτα, τα οποία εποφθαλμιούν μεγάλοι πολυεθνικοί επιχειρηματικοί όμιλοι και ντόπιοι μεσίτες τους.

Μεταξύ των καταργητέων και δεκάδες εφορίες σε μια περίοδο όπου συμπτωματικά θα υπάρξει τεράστιο σαφάρι συγκέντρωσης εσόδων με πανηγύρι κατασχέσεων και πλειστηριασμών, επομένως ευρύ πεδίο κερδοφορίας για «ελεγκτικές» εισπρακτικές εταιρίες οικονομικών δολοφόνων.

Και ξαφνικά ξεφτίζοντας αυτό το παραμύθι έδωσε τη θέση σε ένα καινούργιο χίλιες φορές πιο άθλιο από το πρώτο.

Ξαφνικά μετά από δεκαετίες «τάξης και ηθικής» οι αδιάφθοροι ολετήρες της κοινωνικής συνοχής της χώρας άρχισαν υπό την πίεση της τροϊκανής σατραπείας και υπό την καθοδήγηση Γερμανών «τεχνοκρατών» (διάβαζε πρακτόρων), που αλωνίζουν στα Υπουργεία και τις Περιφέρειες να ανακαλύπτουν «επιόρκους» υπαλλήλους καθ’ άπασα την επικράτεια.

Κι όσο περισσότερο πιέζουν οι τοκογλύφοι  τόσο περισσότερο διακινούν  το άθλιο παραμύθι περί  «επιόρκων» οι ψοφοδεείς «διαπραγματευτάδες» μας, οι οποίοι βλέπουν πλέον παντού «αργόσχολους», «τεμπέληδες», «διεφθαρμένους». Χιλιάδες, δεκάδες χιλιάδες «επιόρκους» δημοσίους υπαλλήλους, που επί δεκαετίες ήσαν αφανείς και τώρα ξαφνικά απεκαλύφθησαν ως εκ θαύματος, ως εκ της θείας επιφοιτήσεως στους άσπιλους, αγγελικούς πολιτικούς τους προϊσταμένους, μερικοί εκ των οποίων δεν πρόλαβαν να εργασθούν ποτέ (πορφυρογέννητοι όντες γόνοι τσιφλικάδων, Φαναριωτών και κοτζαμπάσηδων).

Σημειωτέον ότι όλοι ανεξαιρέτως αυτοί οι κύριοι, που από θύτες το παίζουν τιμητές και από υπόλογοι μεταλλάσσονται σε αξιολογητές, κυβέρνηση, βουλευτές, θεσμικοί παράγοντες, αλλά τουλάχιστον και οι εξ αυτών απόφοιτοι νομικών σχολών (δικηγόροι, συνταγματολόγοι κ.λ.π) έχουν άπαντες ορκισθεί ανεπιφυλάκτως «να φυλλάττουν πίστη εις την Πατρίδα και υπακοή εις το Σύνταγμα και τους νόμους».

Το πόσο λοιπόν συνεπείς στον όρκο τους είναι αυτοί που πρωτοστατούν με τον υπερβάλλοντα ζήλο ή την ανοχή τους στην καταλήστευση από ξένους ομίλους όχι μόνο του εθνικού πλούτου αλλά και του τελευταίου ίχνους περιουσιακού στοιχείου του Δημοσίου και των ιδιωτών, επαφίεται στην κρίση των πολιτών και των δικαστικών αρχών, που οσονούπω πανευρωπαϊκά θα επιληφθούν της αξιολογήσεως των πράξεων και παραλήψεών τους. (Ήδη ένα πρώτο ευρωπαϊκό κόλαφο στους ξένους και ντόπιους «τεχνοκράτες» της ελεεινής μορφής αποτελεί η απόφαση του Συμβουλίου της Ευρώπης, που κρίνει παράνομα σημαντικά νομοθετικά τερατουργήματα των φιλομνημονιακών κυβερνήσεων).

Εμείς θα περιορισθούμε να πούμε σε όλους αυτούς τους αξιότιμους κυρίους και τα ανάξια λόγου πολυποίκιλα παπαγαλάκια τους τούτο μόνο:

Ο εύορκος πρώτος τον λίθον βαλέτω επί τον «επίορκον» δημόσιο υπάλληλο.

Και κάτι ακόμα:

Η άθλια επικοινωνιακή επιχείρηση του εθνικού διχασμού και του κοινωνικού αυτοματισμού έχασε κάθε ελπίδα επιρροής. (Κάποιοι πρώτοι αξιοπρεπείς βουλευτές το κατανοούν και σπεύδουν να αποστασιοποιηθούν από το μνημονιακό ασκέρι.).

Οι στρατιές των διωκόμενων επαγγελματικών κλάδων και των εκατομμυρίων εξαθλιωμένων, που δημιουργεί καθημερινά η κοινωνική τους αναλγησία, δεν εξαπατώνται πλέον από αυτές τις αθλιότητες.

Είναι πια πολύ κοντά η ώρα, που όλοι οι ρημαγμένοι πολίτες αυτού του καθημαγμένου τόπου θα συστρατευθούν ανεξαρτήτως οποιωνδήποτε δευτερευουσών επαγγελματικών, κοινωνικών ή πολιτικών διαφορών και ενώνοντας τη φωνή   τους με τους υπόλοιπους ταλαιπωρημένους λαούς της Ευρώπης θα αναλάβουν οι ίδιοι την διαπραγμάτευση, επιβάλλοντας τους δικούς τους όρους.

Και ένα πράγμα τουλάχιστον είναι ιστορικά βέβαιο:

Οτι όσο περισσότερο αυτή η διαπραγμάτευση, αναβάλλεται, εμποδίζεται, καταπνίγεται , τόσο πιο σκληροί θα είναι οι τελικοί της όροι.

Από την «κόκκινη γραμμή» στο «τίποτα δεδομένο».

Παλαιότερα η πολιτική ήταν η τέχνη να αφουγκράζεσαι τα κοινωνικά ρεύματα και να επινοείς τρόπους για να καλυτερεύεις το βιοτικό επίπεδο των πολιτών

Σήμερα η πολιτική κατάντησε η αλχημεία να υφαρπάζεις την ψήφο του λαού για να εφαρμόσεις εξοντωτικές πολιτικές υπαγορευόμενες από ξένα συμφέροντα παριστάνοντας ότι κάνεις το πατριωτικό σου καθήκον.

Αν για τους παλιότερους πολιτικούς η αγάπη για την πατρίδα, η ιδεολογική συνέπεια, η κοινωνική ευαισθησία, η εντιμότητα, η αξιοπρέπεια και η διορατικότητα θεωρούνταν εξ ων ουκ άνευ, για τους συγχρόνους συναδέλφους τους όλα αυτά είναι ξεπερασμένα και θεωρείται αναγκαίο και επαρκές ένα και μόνο υποκατάστατό τους: Η ιδιάζουσα θρασύτης.

Η φιλοπατρία έχει δώσει τη θέση της στην «αξιοπιστία» έναντι του Ευρωπαϊκού Διευθυντηρίου, έναντι του Γερμανικού νεοαποικιοκρατισμού και κυρίως έναντι διεθνών τοκογλυφικών κύκλων, που φέρουν την γενική ονομασία «αγορές».

Η ιδεολογική συνέπεια έχει υποσκελισθεί από την συνέπεια στην τήρηση των συμβατικών δεσμεύσεων με την τρόϊκα, τουτέστιν στην συστηματική και ραγδαία καταλήστευση της χώρας.

Η κοινωνική ευαισθησία έχει τεθεί εκποδών από μία άνευ προηγουμένου κοινωνική αναλγησία.

Η εντιμότητα έχει ηττηθεί κατά κράτος από την ιδιοτέλεια.

Η αξιοπρέπεια αποτελεί μη ρεαλιστική εμμονή.

Η διορατικότητα έχει υποκατασταθεί από τις έξωθεν εντολές και τις κατά παραγγελίαν δημοσκοπήσεις επί παντός ζητήματος.

Με αυτή την πολιτική ελίτ που αποτελεί πρότυπο προσαρμογής στους κανόνες και τις προδιαγραφές του σύγχρονου στυγνού Ευρωπαϊκού (και όχι μόνο) πολιτικού επαγγελματισμού δεν είναι καθόλου παράδοξο, που οι δυστυχείς (αλλά όχι ανυπαίτιοι) ψηφοφόροι τους εισπράττουν καθημερινά όλο και μια πιο οδυνηρή πίκρα, και μια πιο σκληρή διάψευση των φρούδων προσδοκιών τους.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα το ηγετικό προσωπικό της ΔΗ.ΜΑΡ.

Μέχρι προχθές ο πάλαι ποτέ προοδευτικός κύριος Κουβέλης επαναλάμβανε σε κάθε δημόσια εμφάνισή του την αόριστη, αλλά πάντως παρηγορητική ρητορική των «κόκκινων γραμμών».

Μετά την τελευταία σύσκεψη όμως των συγκυβερνώντων πολιτικών αρχηγών, εξερχόμενος του Πρωθυπουργικού Μεγάρου, δε δίστασε να την εγκαταλείψει και να χρησιμοποιήσει μια πιο «ρεαλιστική» διατύπωση, την οποία θα εζήλευε και το Ιερατείο του Μαντείου των Δελφών.

«Για την ΔΗ.ΜΑΡ τίποτα δεν είναι αυτή τη στιγμή δεδομένο». 

Τον ευρηματικότατο αυτό χρησμό οι ανόητοι, ή ενδεχομένως δόλιοι, υπάλληλοι των ΜΜΕ έσπευσαν να ερμηνεύσουν ως υπαναχώρηση της ΔΗ.ΜΑΡ σε σχέση με την παροχή εμπιστοσύνης στην συγκυβέρνηση. Ως μήνυμα προς όλες τις κατευθύνσεις (τρόικα και λοιπούς κυβερνητικούς εταίρους) ότι εφ’ όσον επιμείνουν στα συγκεκριμένα μέτρα δεν θα πρέπει να θεωρούν δεδομένη την στάση, τουτέστιν την υπερψήφιση της ΔΗ.ΜΑΡ.      

Σενάρια περί κλυδωνισμού κυβέρνησης και ρήγματος στις σχέσεις των κυβερνητικών εταίρων κατέκλυσαν εν ρυπή οφθαλμού τα φαιδρά και αξιοθρήνητα ΜΜΕ.

Ο κος Κουβέλης, ο οποίος κατά την συνήθειά του επιθυμούσε να εκφέρει μία ακόμη όσον το δυνατόν περισσότερο αόριστη και πολυσήμαντη ασημαντολογία προκειμένου να κερδίσει πολιτικό χρόνο προς επικοινωνιακή διαχείριση της πολιτικής του κατρακύλας, λογάριασε χωρίς τον ξενοδόχο.

Ο ταλαίπωρος άνθρωπος ήθελε να πεί κάτι διφορούμενο, που τα στελέχη του θα αξιοποιούσαν στην συνέχεια στις κατ’ ιδίαν  συζητήσεις  προσφέροντας στους συνομιλητές τους την εκδοχή, την οποία θα έκριναν ότι επιθυμούν να ακούσουν.

Η μονοσήμαντη όμως παρερμηνεία των ΜΜΕ τρομοκράτησε τόσο πολύ τον κο Κουβέλη, που αναγκάσθηκε η ΔΗ.ΜΑΡ το ίδιο βράδυ να διαρρεύσει ότι δεν τίθεται κανένα ζήτημα συνοχής της κυβέρνησης και την επομένη ξεχύθηκαν όλοι οι πρωτοκλασάτοι στα κανάλια για να διευκρινίσουν ότι σε κάθε περίπτωση προέχει η παραμονή της χώρας στο ευρώ.

Στην πραγματικότητα αν προσέξει κανείς τον χρησμό Κουβέλη, με την προϋπόθεση ότι γνωρίζει στοιχειώδη ελληνικά (καθόλου αυτονόητο για δημοσιογράφους) θα παρατηρήσει ότι ο άνθρωπος δεν είπε  πως η ΔΗ.ΜΑΡ ή η στάση της δεν είναι δεδομένη.

Είπε απλώς ότι για την ΔΗ.ΜΑΡ τίποτα δεν είναι δεδομένο.

Καλώς λοιπόν όλοι διεσθάνθηκαν ότι κάποια αλλαγή προέκυψε στη στάση της ΔΗ.ΜΑΡ, αλλά κακώς, κάκιστα οι ξύπνιοι δημοσιογράφοι έσπευσαν να θεωρήσουν ότι αυτή η αλλαγή ήταν στροφή προς τα αριστερά.

Τουναντίον αυτό που είπε ο αξιότιμος Συγκυβερνήτης ήταν εγκατάλειψη της τακτικής των «Κόκκινων γραμμών» και προσχώρηση στη λογική της συζήτησης με την τρόϊκα από μηδενική βάση χωρίς φιλολαϊκές «προκαταλήψεις», «ουτοπικές» κοινωνικές ευαισθησίες και αριστερόστροφες «εμμονές».

Διότι τι άλλο από προαπαιτούμενα, τουτέστιν δεδομένα αποτελούσαν μέχρι τώρα για τη ΔΗ.ΜΑΡ οι περίφημες «κόκκινες γραμμές» της;

 Αφού λοιπόν κατά τον αρχηγό της τώρα πια δεν υπάρχει γι αυτή τίποτα δεδομένο, κατ’ ουσίαν δηλούται απερίφραστα και πανηγυρικά ότι δεν έχει πλέον «Κόκκινες γραμμές».

Τόσο απλά είναι τα πράγματα και δυστυχώς η αβελτηρία φιλομνημονιακών κυρίως καναλιών και δημοσιογραφίσκων έκαψε πριν της ώρας του τον επικοινωνιακό χρησμό Κουβέλη.

Και σ’ άλλα με υγεία στους νέους Ιεροφάντες της πολιτικής ανακυβίστησης, στους αργυρώνητους δημοσιογράφους που αλυσιτελώς προσπαθούν να την αβαντάρουν και κυρίως στους «κοψοχέρηδες» που την εμπιστεύθηκαν εκλογικά.

Ανεπίδεκτος μαθήσεως ο κος Κουβέλης.

Όταν ο κος Κουβέλης απεφάσισε τον ιστορικό του συμβιβασμό με τους άλλους δύο κυβερνητικούς του εταίρους ανατρίχιασε κυριολεκτικά το πανελλήνιο.

Όλοι οι προοδευτικοί άνθρωποι του τόπου, άλλοι συναισθηματικά και άλλοι μετά λόγου γνώσεως της παγκόσμιας πολιτικής ιστορίας διαισθάνονταν ότι αυτή η  παρά φύσιν συνεύρεσις δεν μπορούσε παρά να προοιωνίζεται δεινά για τον τόπο και βάσανα για τους πολίτες. 

Και τούτο διότι στην παγκόσμια ιστορία δεν υπήρξε ποτέ ανάλογο προηγούμενο, το οποίο να μην οδήγησε σε πλήρη απαξίωση τα «προοδευτικά» κόμματα που είχαν την αποκοτιά να συμμετάσχουν σε τέτοιου είδους ερμαφρόδιτες κυβερνήσεις και να αποτελέσουν τον καταλύτη εφαρμογής χυδαίων αντιλαϊκών πολιτικών.  

Δυστυχώς οι εξελίξεις υπερέβησαν σε τραγικότητα και τις πλέον απαισιόδοξες προβλέψεις.

Αμέσως μετά την σύσταση αυτού του ολέθριου τριαδικού κυβερνητικού συνεταιρισμού, ως ήταν αναμενόμενο και ο ι τρείς μοιραίοι εταίροι αποδύθηκαν σε μία πολιτικά αναξιοπρεπή απομάκρυνση από τις προεκλογικές εξαγγελίες και δεσμεύσεις, με τις οποίες παρέπεισαν  σε υπερψήφισή τους πάντοτε ευκολόπιστους και πάντα προδομένους Έλληνες ψηφοφόρους.

Λιγότερο ο κος Βενιζέλος, ο οποίος είχε «κάψει τη γούνα» του και περιορίστηκε προεκλογικά στην «ρεαλιστική» γραμμή επιμήκυνσης του χρόνου δημοσιονομικής προσαρμογής.

Περισσότερο ο κος Σαμαράς, που η δίψα για την πρωθυπουργία τον παρέσυρε να υποσχεθεί επαναδιαπραγμάτευση του μνημονίου, εξεταστική επιτροπή για την προσφυγή στο ΔΝΤ, κοινωνική δικαιοσύνη.

Άτσαλα ο κος Κουβέλης, ο οποίος είχε επιδοθεί σε απέραντες φλυαρίες για «απαγκίστρωση» από τους επαχθείς όρους του μνημονίου, αποκατάσταση των εργατικών δικαιωμάτων, φροντίδα των ευαίσθητων κοινωνικών ομάδων, αποκλεισμό άλλων φοροεισπρακτικών μέτρων και ιδίως αποφυγή  περαιτέρω οριζόντιων περικοπών σε μισθούς και συντάξεις και πολλά άλλα τέτοια, περί ων ουκ έστι αριθμός.

Ενώ λοιπόν οι άλλοι δύο επεχείρησαν μια ελεγχόμενη διολίσθηση  απομάκρυνσης από την προεκλογική ρητορική και προσαρμογής στην «αναγκαιότητα τηρήσεως των συμφωνηθέντων με τους ευρωπαίους εταίρους», ο ανιστόρητος πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ υποχρεώθηκε σε μια ανεξέλεγκτη κατρακύλα απεμπόλησης της πολιτικής του ταυτότητας.

«Απεταξάμην τα παρελθόντα («σατανικά») αριστερά μου πιστεύω» μοιάζουν να έχουν ως κοινό παρανομαστή οι καθημερινές δηλώσεις του ιδίου και των πρωτοκλασάτων στελεχών αυτού του μοιραίου κόμματος, που εζήλωσε την τύχη του ΛΑ.Ο.Σ.

Αποκορύφωμα η νέα (πολλοστή) γραμμική οριοθέτηση της πολιτικής του στρατηγικής, η οποία προσδιορίζεται από και περαιούται στον αχαλίνωτο πόθο παραμονής στην ευρωζώνη και προστασίας του ευρώ.

Μέχρι χθες «κόκκινη γραμμή» για τον κο Κουβέλη ήταν η προστασία των εισοδημάτων των μικρομεσαίων στρωμάτων, η αποκατάσταση των εργασιακών σχέσεων στα πρότερά τους επίπεδα, η κοινωνική ευαισθησία έναντι των αναξιοπαθούντων πολιτών.

Από σήμερα ασπαζόμενος πλέον απερίφραστα το δόγμα Παπανδρέου, Παπαδήμου, Βενιζέλου, Σαμαρά και συμμορφούμενος ευπειθώς προς τας υποδείξεις-κελεύσματα του ξένου παράγοντα η χαμαιλεόντια «κόκκινη γραμμή Κουβέλη» περιορίζεται στην σωτηρία του ευρώ και την παραμονή της χώρας στη Ευρωζώνη.

Ο κος Κουβέλης μπορεί να είναι αγνώς της παγκόσμιας πολιτικής ιστορίας η οποία έρριξε αδίστακτα στον σκουπιδοντενεκέ της και πάντως τιμώρησε σκληρά όλους όσους αποπειράθηκαν παρόμοιους ακροβατισμούς (η Ευρώπη μεταξύ των άλλων πληρώνει ακόμη τον αυτοχειριασμό του κου Σρέντερ, ο οποίος ενέπλεξε το SPD στην συνεργασία με την κα Μέρκελ και η  Ιταλική αριστερά αναπολεί με νοσταλγία τα παλιά μεγαλεία των ποσοστών του 30% του παρελθόντος αιώνος,  τα οποία φαίνεται να έχει απολέσει ανεπιστρεπτί).

Είναι εντυπωσιακό πως ο κος Κουβέλης, ένας νουνεχής και καλλιεργημένος πολιτικός όπως τουλάχιστον παρουσιάζεται, να αγνοεί σημαντικές σελίδες της σύγχρονης διεθνούς αριστεράς. Είναι όμως ακόμη εντυπωσιακότερο ότι εμφανίζεται εντελώς ανεπίδεκτος οποιουδήποτε μαθήματος από το πάθημα Καρατζαφέρη, το οποίο είναι και εγχώριο και τελείως πρόσφατο.

Πρόκειται για μια πολιτική συμπεριφορά, που είναι ομολογουμένως δυσεξήγητη, διότι δεν έχει καμία ελπίδα αποδοχής από τους κατά τεκμήριο ψηφοφόρους του.

Για αυτούς είτε το θέλουν είτε όχι οι διάφοροι καλοθελητές των ΜΜΕ και οι διάφοροι πολιτικοί καιροσκόποι «κόκκινη γραμμή» είναι η αξιοπρεπής επιβίωση των ανθρώπων, και η διάσωση της χώρας από τις ληστρικές διαθέσεις των τοκογλύφων. Τίποτε περισσότερο δηλαδή από αυτά που ευαγγελιζόταν η ΔΗΜΑΡ προεκλογικά.

Σ’ αυτήν την στρατηγική έχουν την απαίτηση συστράτευσης των δυνάμεων του προοδευτικού χώρου.

Περί άλλων όμως δείχνει ξεκάθαρα ότι τυρβάζει ο πάλαι ποτέ αριστερός αρχηγός της ΔΗΜΑΡ, ο οποίος τουναντίον τάσσεται κατ’ ουσίαν  αναφανδόν υπέρ της σωτηρίας των τραπεζιτών και υπέρ των συμφερόντων αυτών που ορέγονται το πετρελαϊκό και λοιπό πλούτο της χώρας, επιδιώκοντας την ολοκληρωτική πτωχοποίηση των Ελλήνων και μεθοδεύοντας θρασύτατα την απώλεια νησιωτικών εδαφών.

 Με τη δήλωσή του αυτή ο κος Κουβέλης είναι φανερό ότι διέβη τον Ρουβίκωνα.

Τον ενδιαφέρον είναι να δούμε στο αμέσως επόμενο διάστημα, αν τα ιστορικά  αλλά και νεότερα στελέχη αυτής της παράταξης θα το ακολουθήσουν στην ελεύθερη κατρακύλα του.

Αν θα συμφιλιωθούν στην ιδέα πως η ιστορία του προοδευτικού χώρου θα τους καταγράψει ως τις μωρές παρθένες, οι οποίες δεν προσήλθαν στο κρίσιμο ραντεβού τους με τον «νυμφίο» (ελληνικό λαό), αλλά παραστράτησαν στο χαμαιτυπείο των διεθνών τοκογλύφων, παρασυρόμενες από την Κίρκη της εξουσίας και του ατομικού μικροσυμφέροντος.

Οψόμεθα εν ώρα κρίσεως…