Σύνοδος Κορυφής: ΜΗΔΕΝ ΕΙΣ ΤΟ ΠΗΛΙΚΟΝ

Κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος η επικοινωνιακή σαπουνόφουσκα περί της δήθεν πρωθυπουργικής «πρωτοβουλίας» στην σύνοδο κορυφής για την αντιμετώπιση του «κοινού ευρωπαϊκού προβλήματος» της λαθρομετανάστευσης.

Με τον συνήθη ζήλο οι γνωστοί ρεπόρτερ-πολιτικοί σχολιαστές (διάβαζε εργολάβοι της συντηρητικής προπαγάνδας) εξυμνούσαν τις «ασφυκτικές πιέσεις» του κ. Καραμανλή στους ομολόγους του Ευρωπαίους ηγέτες, πιέσεις οι οποίες ξεκίνησαν στο παρά πέντε (στον απόηχο της εκλογικής ήττας) με μία «θεόπνευστη» επιστολή, θα κλιμακώνονταν με την «επέλαση» του Πρωθυπουργού συνεπικουρούμενου από την κ. Μακογιάννη στις Βρυξέλλες και θα οδηγούσαν στην οριστική λύση του προβλήματος με χρήματα και περιφρούρηση των ελληνικών συνόρων από την Ευρωπαϊκή ένωση.

Ευφάνταστες ιστορίες για εσωτερική πολιτική κατανάλωση και παραμυθία των τεθλιμμένων κομματικών οπαδών, που προφανώς ούτε οι ίδιοι οι εμπνευστές τους δεν πίστευαν ότι μπορούσαν να έχουν καμία τύχη στις Βρυξέλλες.

Όλοι πλέον στην Ευρώπη γνωρίζουν ότι η ατζέντα στη Σύνοδο κορυφής κλειδώνει πολλές βδομάδες νωρίτερα. Ότι τα θέματα αποτελούν αντικείμενο πολύμηνης επεξεργασίας από ειδικές επιτροπές. Ότι για να υπάρχει ελπίδα αποτελέσματος χρειάζονται επίμοχθες παρασκηνιακές διεργασίες και ευρείες συμμαχίες. Ότι για να επιτευχθούν συμμαχίες χρειάζεται συγκροτημένος σχεδιασμός, στοχευμένη δράση και έντονη διπλωματική κινητικότητα.

Και το σπουδαιότερο προαπαιτεί ισχυρή και αξιόπιστη Ελλάδα.

Αυτά, που όλοι, ακόμη και τα νήπια γνωρίζουν, φαίνεται να αγνοεί η Ελληνική Κυβέρνηση ή το πιθανότερο, όπως κάνει όλα αυτά τα χρόνια, θεωρεί αφελείς τους ψηφοφόρους της.

Επειδή λοιπόν το παραμύθι έχει κοντά ποδάρια, η πολυδιαφημισμένη διπλωματική σαπουνόφουσκα δεν κράτησε παραπάνω από λίγα εικοσιτετράωρα.

Όπως ήταν φυσικό οι λοιποί Ευρωπαίοι ηγέτες θα έπληξαν θανάσιμα παρακολουθώντας για άλλη μια φορά τον Έλληνα ομόλογό τους να επιδίδεται σε πρόχειρες παρεμβάσεις και ανούσιες γενικολογίες, παραβιάζοντας ουσιαστικά τα κοινοτικά ήθη και έθιμα.

Θα αγανάκτησαν ενδεχομένως, που για άλλη μια φορά καταχράσθηκε του χρόνου τους για λόγους επικοινωνιακής ελληνικής εσωτερικής επικοινωνιακής σκοπιμότητας.

Αν συνεχίσουμε έτσι πολύ σύντομα οι Εταίροι μας στην ΕΕ δεν θα μας θεωρούν μόνο ως βαρίδι για την Ευρωζώνη, αλλά και σαν ενοχλητικούς συνδαιτυμόνες ακόμα και στα πάρτυ των Συνόδων κορυφής

Ο Αλαβάνος στα χνάρια του Σημίτη...

Ο άνθρωπος, που παρέλαβε το Συνασπισμό σε κατάσταση μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας και κατάφερε σε μικρό χρονικό διάστημα να τον οδηγήσει στο κέντρο της πολιτικής σκηνής, φαίνεται να έπεσε θύμα των πολιτικών πειραματισμών του.
Ανεξάρτητα από το πόσο κανείς συμφωνεί ή διαφωνεί με τις απόψεις του κ. Αλαβάνου δύσκολα θα μπορούσε να μην του αναγνωρίσει ορισμένα εξαιρετικά πολιτικά προτερήματα, που εν πολλοίς δυστυχώς αποτελούν είδος εν ανεπαρκεία στους χαλεπούς αυτούς καιρούς.
Παιδεία, ευστροφία, αγωνιστικότητα, οραματισμός, αλλά κυρίως εντιμότητα και ανιδιοτέλεια κατέστησαν τον κ. Αλαβάνο υποδειγματική ηγετική προσωπικότητα στο χώρο της σύγχρονης Ευρωπαϊκής αριστεράς.
Αν η μεγαλειώδης προσφορά του Ανδρέα Παπανδρέου στην πολιτική ιστορία του τόπου υπήρξε η εξοικείωση του μέσου Έλληνα με την έννοια του Σοσιαλισμού, στον κ. Αλαβάνο δικαίως θα πρέπει να αναγνωρισθεί ότι συνέβαλε καθοριστικά στο να ανακτήσει η πέραν του ΠΑΣΟΚ αριστερά την εμπιστοσύνη του μέσου ψηφοφόρου.
Η αμεσότητα, η απλότητα και πρωτίστως η άδολη μαχητικότητά του διπλασίασαν αρχικά την εκλογική βάση και στη συνέχεια εκτίναξαν σε διψήφια νούμερα τα δημοσκοπικά ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ.
Μεγάλο τμήμα των πολιτών, που ριζοσπαστικοποιούνταν μπροστά στο φάσμα της οικονομικής δυσπραγίας και της κοινωνικής υποβάθμισης, απογοητευμένο από την νεοφιλελεύθερη πολιτική της κυβέρνησης και αμφισβητώντας την σοβαρότητα των σοσιαλδημοκρατικών εμμονών μεγάλου αριθμού πρωτοκλασάτων στελεχών της αξιωματικής αντιπολίτευσης, εναπέθεσε τις ελπίδες του στον κ. Αλαβάνο.

Όμως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κατάφερε τελικά να διαχειρισθεί την αρχική του απήχηση και να συγκρατήσει αυτούς, που πρόσκαιρα φάνηκε να τον εμπιστεύονται.
Τρία υπήρξαν τα μοιραία λάθη του κ. Αλαβάνου, που οδήγησαν στην σημερινή εικόνα.

Υπερεκτίμησε τον ρόλο της νεολαίας στην διαμόρφωση του λαϊκού κινήματος.
Αντί να προσφέρει στους νέους οργάνωση και καθοδήγηση, προτίμησε να τους κολακέψει και αφέθηκε να παρασυρθεί στην άκριτη υιοθέτηση κάθε νεανικής δράσης με όποιο τρόπο και αν εκδηλωνόταν και προς όποια κατεύθυνση και αν οδηγούνταν από τον περιστασιακό νεανικό αυθορμητισμό.

Σαγηνεύτηκε από τα πρόσκαιρα κέρδη του ακτιβισμού τον οποίο ανήγαγε σε κεντρικό άξονα της εφαρμοσμένης πολιτικής του κόμματός του, παραλείποντας την εκπόνηση και τεκμηρίωση ολοκληρωμένου προγράμματος προοδευτικής διακυβέρνησης.

Απέρριψε άκριτα και με απόλυτο τρόπο την συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ, την μόνη πολιτική δύναμη, που προσφέρει λύση προοδευτικής διακυβέρνησης, την στιγμή, που ο πολίτης αναζητά απαλλαγή από μια συντηρητική κυβέρνηση και ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ αυτοπεριορίσθηκε στο ρόλο του κόμματος διαμαρτυρίας.

Για να είμαστε αντικειμενικοί στα σφάλματα αυτά θα πρέπει να συνετέλεσε και η διελκυστίνδα των πολυάριθμων ετερόκλητων συνιστωσών.

Καταλυτικό ρόλο δε στην τελική εξέλιξη διαδραμάτισε ο πειραματισμός της διαρχίας και ιδιαίτερα η επιλογή του κ. Τσίπρα. Μια επιλογή υψηλού ρίσκου, που προήλθε προφανώς από την υπερβολική διάθεση κολακείας της νέας γενιάς, αλλά αποδείχθηκε ότι επέτεινε την αίσθηση της κυβερνητικής ανωριμότητας ενός κόμματος διαμαρτυρίας με τάσεις μικρομεγαλισμού αν όχι ενοχλητικής αλαζονείας.

Έτσι ο κ. Αλαβάνος βρέθηκε μπροστά στο αδήριτο ερώτημα.
Να παραμείνει Πρόεδρος σε ένα κόμμα, που στις επερχόμενες βουλευτικές εκλογές θα αγωνίζεται να υπερβεί το όριο του 3% ή να προτιμήσει την ηρωϊκή έξοδο, ως γενικά επιτυχημένος αρχηγός, αφού προς το παρόν το ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ μετρήθηκε σε σχετικά αξιοπρεπή επίπεδα;

Όπως φαίνεται αποφάσισε να ακολουθήσει το δρόμο που πρώτος χάραξε ο κ. Σημίτης.
Με μια όμως διαφορά.
Εγκαταλείποντας την αρχηγία του ΠΑΣΟΚ προ των εκλογών του 2004 ο κ. Σημίτης έδωσε ταυτόχρονα και το «δακτυλίδι».
Αντίθετα αποχωρώντας ο κ. Αλαβάνος φαίνεται μάλλον να παίρνει πίσω το δακτυλίδι από τον κ. Τσίπρα. ‘Ένα δακτυλίδι του οποίου κάποιοι ισχυρίζονται ότι κατ’ ουσίαν είχε παραχωρηθεί μόνο η επικαρπία και ουδέποτε η πλήρης κυριότητα.

Όπως και νάναι αυτή η ειδοποιός διαφορά ορθά πιστεύουν στη Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ ότι μπορεί να αποβεί μοιραία για την συνοχή του κόμματος, που θα βρεθεί στο έλεος της σύγκρουσης των επιγόνων.

Γύρω-γύρω όλοι στη μέση ο Μανώλης….

Τάραξαν για τα καλά την ούτως ή άλλως φουρτουνιασμένη θάλασσα της ΝΔ οι κινήσεις του κ. Μανώλη.

Βέβαια αν ο κ. Μανώλης ευθύνεται για την τρικυμία η ηγετική ομάδα ευθύνεται που τα έχει κάνει προηγουμένως θάλασσα. Βλέπετε κάθε τρικυμία θέλει τη θάλασσά της…

Στο θέατρο του παραλόγου, που μας προσφέρει η ΝΔ τα τελευταία πέντε χρόνια ο κ. Μανώλης υπήρξε συχνά guest star σε διάφορα (κυρίως) τηλεοπτικά επεισόδια, αλλά ποτέ δεν υπήρξε σκηνοθέτης.

Καθώς ποτέ δεν επέδειξε αρχηγικές τάσεις, δεν έγινε ποτέ πρωταγωνιστής.

Καθιερώθηκε ως ένας ρολίστας για δεύτερους και τρίτους ρόλους μικρής διάρκειας.

Ένας ιδιόρρυθμος καρατερίστας, από αυτούς που είναι απαραίτητοι σε κάθε κόμμα για να συγκρατούν τους ψηφοφόρους, που έχουν απογοητευθεί από την ανεπάρκεια των πρωτοκλασάτων.

Βασικός καμβάς των πολιτικών παρεμβάσεων του δευτεραγωνιστή η ανέξοδη (τζάμπα) μαγκιά του «αγανακτισμένου» λεβέντη, που ζει για μια υπόληψη, που τα λέει έξω από τα δόντια και που είναι έτοιμος να θυσιάσει τα πάντα αν είναι για το καλό του λαού.

Έτοιμος ανά πάσα στιγμή να τα βροντήξει, αλλά πάντα επιδεικνύοντας αξιέπαινη αυτοσυγκράτηση την τελευταία στιγμή…

Όχι για κείνον. Για τη φουκαριάρα την κενωνία…

Το κλασικό πρόβλημα με τους ρολίστες αυτού του τύπου είναι όταν μετά από μακροχρόνια επανάληψη ταυτίζονται υπαρξιακά με την περσόνα του ρόλου.

Λίγο οι καλοθελητές οι δημοσιογράφοι, που σε κράζουνε ότι πάλι θα στρίψεις την τελευταία στιγμή, λίγο που ο θίασος παραξεύτισε και οδεύει προς διάλυση, ο ρολίστας δεν χρειάζεται πολύ να γαντζωθεί από τη δημόσια εικόνα του ρόλου, που υποδύεται τόσα χρόνια, θεωρώντας ότι είναι το μοναδικό σωσίβιο, που του απομένει.

Όμως σ’ αυτούς τους χαλεπούς καιρούς η ανάδειξη της λεβεντιάς του κ. Μανώλη συνεπάγεται την περίπου δημόσια διαπόμπευση του κόμματός του.

Και ήταν αναπόφευκτο οι δηλώσεις του να είναι βαριές κι ασήκωτες.

Στην ουσία συνέτριψε το επικοινωνιακό προσωπείο της ΝΔ σε όλες του τις πτυχές.

Με την πρότασή του για σύσταση νέου κόμματος παραδέχθηκε ότι η Νέα Δημοκρατία είναι τελειωμένη υπόθεση.

Με την υπόδειξή του το νέο κόμμα να έχει άλλο όνομα, άλλα σύμβολα, ουσιαστικά ομολόγησε ότι η πενταετία, που πέρασε, έκανε απεχθή για το μέσο πολίτη ακόμα και το όνομα και το σύμβολο.

Με την πρότασή του να επανδρωθεί το νέο κόμμα από αδιάφθορους πολιτικούς, είναι σαν να ομολογεί ότι η κυβερνώσα παράταξη έχει στους κόλπους της αρκετούς διεφθαρμένους πολιτικούς.

Και όλα αυτά την ώρα, που ο πρωθυπουργός έχει διαβεβαιώσει ο ίδιος τον Ελληνικό λαό ότι δεν υπάρχουν πουθενά ποινικές ευθύνες, ότι ουδείς έχει χρηματισθεί, ότι τα σκάνδαλα περιορίζονται μόνο σε κατώτερους διοικητικούς και πάντως μη κομματικούς μηχανισμούς.

Αν αναλογισθεί κανείς ότι πριν λίγα χρόνια αποπέμφθηκε βουλευτής από την κοινοβουλευτική ομάδα της ΝΔ μόνο διότι τόλμησε να πει ότι σε όλα τα κόμματα μπορεί να υπάρχουν και κάποιοι ακατάλληλοι, καταλαβαίνει εύκολα τη δεινή θέση στην οποία έχει περιέλθει ο κ. Καραμανλής.

Οι κινήσεις του Αρκάδα βουλευτή είτε προέρχονται από ιερή αγανάκτηση είτε από προσωπική υστεροβουλία δεν παύουν να έχουν δημιουργήσει ένα γόρδιο δεσμό από επικοινωνιακές, κομματικές και πολιτικές περικοκλάδες.

Ο «αποκεφαλισμός» του Βουλευτή συνεπιφέρει την πτώση της Κυβέρνησης.

Η ανοχή στο Βουλευτή σημαίνει συνομολόγηση των σκληρών ομολογιών, που περιέχουν οι δηλώσεις του.

Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα…

Όπως είναι ιστορικά αποδεδειγμένο οι γόρδιοι δεσμοί δεν λύνονται. Μόνο κόβονται.

Και στην συγκεκριμένη περίπτωση το μόνο πρόσφορο σπαθί είναι οι εκλογές.

Το ερώτημα είναι αν αυτό είναι ένα σπαθί, που ο Πρωθυπουργός διαθέτει το σθένος να χρησιμοποιήσει….

Μαθηματα περιορισμού δημοσίων δαπανών.

Οι περί την δημοσία τάξη Υπουργοί της Νέας Δημοκρατίας έχουν μια ιδιόρρυθμη αντίληψη περί των στοιχείων της φύσεως και της συμμετοχής τους στις προσωπικές τους πολιτικές ευθύνες.

Οι προκάτοχοι του κ. Μαρκογιαννάκη, όπως όλοι θυμόμαστε, είχαν κηρύξει πόλεμο στον «στρατηγό Άνεμο» και είχαν βέβαια ηττηθεί κατά κράτος μετατρέποντας τη μισή Ελλάδα σε αποκαΐδια.

Αντλώντας προφανώς πρωτότυπα μαθήματα από τα λάθη των συναδέλφων του ο κ. Μαρκογιαννάκης άλλαξε τακτική και δήλωσε υπερηφάνως (αν αντιλαμβανόμαστε ορθά τις δηλώσεις του) ότι επέτυχε συμμαχία με την «Αρχιπυροσβέστη Βροχή», γεγονός που του επιτρέπει την αναβολή ενοικιάσεως και ετοιμότητος των αναγκαίων πυροσβεστικών ελικοπτέρων.

Αξίζουν ειλικρινά συγχαρητήρια στον κ. Υπουργό διότι κατ’ αυτόν τον τρόπο βοηθά στην εξοικονόμηση χρημάτων για την κάλυψη των εξόδων συμμετοχής της χώρας μας στην επόμενη EUROVISION.

Και βεβαίως αν παρ’ ελπίδα η «αρχιπυροσβέστης Βροχή» δεν ανταποκριθεί στις συμμαχικές υποχρεώσεις της είναι αυτονόητο, ότι δεν θα φταίει ο συμπαθέστατος αρμόδιος για την πυρόσβεση Αναπληρωτής Υπουργός, αλλά ακεραία την πολιτική ευθύνη θα φέρει ο Διευθυντής της Μετεωρολογικής υπηρεσίας.

Εμείς πάντως στηρίζοντας αναφανδόν το οικονομικό πνεύμα, που διαπερνά το σύνολο της επιχειρησιακής στρατηγικής του κυβερνώντος κόμματος κάναμε έρευνα αγοράς και προτείνουμε στον κ. Μαρκογιαννάκη το κινεζικής προελεύσεως πολυμηχάνημα της φωτογραφίας για τις επιχειρήσεις «σκούπα», που, ως φαίνεται, αποτελούν τον ακρογωνιαίο λίθο της κυβερνητικής πολιτικής για την αντιμετώπιση των λαθρομεταναστών….

* Τη φωτογραφία δανεισθήκαμε από το www.analyticsurfer.blogspot.com

Γκολ εσείς? Σέντρα εμείς!!!

Το όψιμο πιγκ-πογκ ανακοινώσεων για το θέμα της λαθρο-μετανάστευσης μεταξύ του ΛΑ.Ο.Σ και της Νέας Δημοκρατίας θυμίζει το γνωστό ποντιακό ποδοσφαιρικό ανέκδοτο.

-Γκολ εσείς? Σέντρα εμείς μοιάζει να απαντά ο κ. Αντώναρος στις δηλώσεις του κ. Καρατζαφέρη.

-Ρατσισμό εσείς? Στρατόπεδα συγκέντρωσης εμείς….

* Η φωτογραφία προέρχεται από http://www.emprosnet.gr/

ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ: Ένας μουτζούρης για το ΠΑΣΟΚ

Και ξαφνικά, ως διά μαγείας, η Κυβέρνηση ανακάλυψε την λαθρομετανάστευση.
Επί πέντε ολόκληρα χρόνια δεν είχαν πάρει χαμπάρι τίποτε.
Πλέανε σε πελάγη ευτυχίας.
Προφανώς το λιμάνι της Ραφήνας δεν είναι σαν το λιμάνι της Πάτρας και η Ηρώδου Αττικού δεν έχει καμιά σχέση με την Αχαρνών και την Μιχαήλ Βόδα. Πώς να το φαντασθεί λοιπόν ο κ. Πρωθυπουργός.
Όσο για τους άλλους, τους πρωτοκλασάτους της κυβέρνησης, μεταξύ βορείων προαστίων και Μυκόνου πώς να συνειδητοποιήσουν την έκταση του φαινομένου.
Και ύστερα αυτοί είχαν τόσο υψηλές ασχολίες.
Να οικοπεδοποιήσουν την Βιστωνίδα, να «αναπαλαιώσουν» το Άγιο όρος, να «αξιοποιήσουν» τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων, να εκποιήσουν τις δημόσιες επιχειρήσεις και τόσα άλλα.
Πού να βρούν το χρόνο να ασχοληθούν με την πεζή καθημερινότητα του «λαουτζίκου»;
Για να πούμε την αλήθεια, όλο και κάτι πότε-πότε έπεφτε στην αντίληψή τους, όμως εντάξει δεν είχαν και το μαγικό ραβδί να τα προλάβουν όλα.
Τόσα και τόσα πράγματα είχαν βάλει σε τάξη.
Δεν πρόλαβαν να αστυνομεύσουν επαρκώς τις λαϊκές γειτονιές αλλά είχαν επανδρώσει υποδειγματικά την αστυνομία στη φύλαξη «υψηλών προσώπων». Δεν πρόλαβαν να λύσουν το πρόβλημα της ανεργίας αλλά είχαν βολέψει όλους τους αναξιοπαθούντες ημέτερους, κουμπάρους, συγγενείς και φίλους. Δεν πρόλαβαν να τακτοποιήσουν την αδειοδότηση των τηλεοπτικών σταθμών, αλλά είχαν πετύχει μια μοναδική συναίνεση στο χώρο των ΜΜΕ εμπνέοντας οράματα και φέρνοντας στον ίσιο δρόμο όλους τους πρώην «νταβαντζήδες». Δεν πρόλαβαν να βελτιώσουν το σύστημα απονομής της δικαιοσύνης, αλλά κατάφεραν να σφυρηλατήσουν ένα αξιοζήλευτο «σεβασμό» ανάμεσα στην εκτελεστική και δικαστική εξουσία. Δεν πρόλαβαν να διώξουν τα ράτζα από τα δημόσια νοσοκομεία, άλλα κατάφεραν να βελτιώσουν αισθητά τους ισολογισμούς των ιδιωτικών νοσηλευτηρίων. Δεν πρόλαβαν να κτυπήσουν τα καρτέλ, κατάφεραν όμως να εκπαιδεύσουν το μέσο Έλληνα να τα φέρνει βόλτα με τις μικρότερες αποδοχές και τις μεγαλύτερες τιμές στην ΕΕ.
Και τόσα άλλα…
Και ο λαός ευγνώμων τους δικαίωσε, ανανεώνοντας την εντολή στις εκλογές του 2007 για άλλη μια ένδοξη, δημιουργική τετραετία.
Και αν δεν μεσολαβούσαν αυτές οι γρουσούζες οι Ευροεκλογές, προφανώς δεν θα υπήρχε ουδείς λόγος για να διαταραχθεί η νιρβάνα του κ. Πρωθυπουργού και της εξοχότατης κομπανίας του.
Αυτές οι γρουσούζες οι Ευροεκλογές και αυτός ο βάσκανος ο Καρατζαφέρης, που απειλεί σοβαρά να λεηλατήσει την εκλογική τους βάση και ότι άλλο πολύτιμο και υγιές διαθέτει η μεγάλη παράταξη.

Αλλά δε βαριέσαι. Γελιούνται όσοι νομίζουν ότι αυτή η κυβέρνηση και αυτός ο Πρωθυπουργός δεν μπορούν να διαχειρισθούν αυτό το προβληματάκι.
Τη συνταγή την έχουν στο τσεπάκι.
Μπορούν μια χαρά να δουν το πρόβλημα φορώντας παραμορφωτικούς φακούς στυλ Καρατζαφέρη. Να αφουγκράζονται τον παλμό του όχλου μέσω καθημερινών δημοσκοπήσεων και να κάνουν τις σίγουρες δοκιμασμένες κινήσεις.
Πρώτον θα αυστηροποιήσουν τις ποινές. (Ως γνωστόν πάντα φταίει η έλλειψη του κατάλληλου θεσμικού πλαισίου)
Δεύτερον θα κάνουν μερικές εντυπωσιακές επιχειρήσεις «σκούπα».
Τρίτον θα μαζέψουν μερικούς από το κέντρο να τους κρύψουν για λίγο σε στρατόπεδα (μέχρι τις επερχόμενες βουλευτικές εκλογές).
Τέταρτον θα στείλουν μερικούς πίσω από κει πούρθαν, για το θεαθήναι.
Και τέλος θα γράψουν και μια επιστολή να τη στείλει ο πρωθυπουργός στους ομολόγους του νάχουν να ξύνονται το Σαββατοκύριακο.
Μιλάμε για τρομερή κινητικότητα την οποία θα αναλάβουν βέβαια εργολαβικά να μεγαλοποιήσουν δεόντως τα ΜΜΕ.

Εντάξει το πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης δεν θα λυθεί. Θα λυθεί όμως το επικοινωνιακό πρόβλημα της παράταξης και θα κερδηθεί πολιτικός χρόνος τουλάχιστον μέχρι της επερχόμενες εκλογές όπου δύο τινά μπορεί να συμβούν.
Ή ο κόσμος θα ξεγελασθεί να τους ξαναψηφίσει ή στην κυβέρνηση θα έρθει το ΠΑΣΟΚ.
Και στις δυό περιπτώσεις ο μπελάς των λαθρομεταναστών θα παραμένει για τους πολίτες, αλλά θα έχει τελειώσει για τη ΝΔ.
Διότι αυτή η Κυβέρνηση μπορεί να μην προλαβαίνει να λύσει τα προβλήματα, που δημιουργεί, είναι όμως πρωταθλήτρια στον Μουτζούρη.
Νομίζω;…

Τα "επινίκεια" των κομματικών νηπιαγωγείων

Μικροψυχία, αλαζονεία ενδεχομένως και μικρόνοια προδίδουν οι αντιδράσεις των πρωτοκλασάτων στελεχών των κομμάτων, που αποδοκιμάσθηκαν κατά τις πρόσφατες ευροεκλογές.
Παρακολουθώντας τις δηλώσεις της ηγετικής ομάδας της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ εκπλήσσεται κανείς με την παιδαριώδη συμπεριφορά, που επιδεικνύουν.

Η επιλεκτική ενσωμάτωση των αποτελεσμάτων, ώστε να κρατηθεί μυστικό το πραγματικό μέγεθος της ήττας προσιδιάζει σε τριτοκοσμικά καθεστώτα.
Όπως και η παράληψη του ηττημένου αρχηγού να αναγνωρίσει την επιτυχία του νικητή, αποτελεί μικροψυχία, που δεν έχει σχέση με τα σύγχρονα ευρωπαϊκά πολιτικά ήθη.
Μια κοντόφθαλμη πολιτικά στάση, που αποτελεί επανάληψη της μικρόψυχης συμπεριφοράς, που είχε επιδειχθεί και στις βουλευτικές εκλογές του 2000.
Μια στάση, που έκανε να αισθάνονται άβολα πολλούς από τα στελέχη και τους οπαδούς του κυβερνώντος κόμματος και δεν είναι τυχαία η αντίδραση του κ. Ψωμιάδη, ο οποίος μπορεί να κατηγορηθεί για χιλιάδες πράγματα, αλλά όχι για έλλειψη πολιτικού αισθητηρίου.
Αν εξαιρέσει κανείς την δήλωση του κ. Σουφλιά και ελάχιστες δηλώσεις, που κινήθηκαν σε παρόμοιο μήκος κύματος, όλες οι υπόλοιπες σοφιστείες, οι «κολυμβητές» ψηφοφόροι, η «τρομερή αποχή», οι συγκριτικές αναλύσεις των κουκιών και τα τοιαύτα αποτελούν παιδιάστικα καμώματα.
Θυμίζουν παιδάκια του νηπιαγωγείου, που αρνούνται πεισματικά να παραδεχθούν ότι έχασαν από τον συμμαθητή τους.
Μοιάζουν με τις ανακοινώσεις των παρατάξεων μετά τις φοιτητικές εκλογές, όπου όλοι είναι νικητές και όλοι πανηγυρίζουν καληώρα σαν τους Ονεδίτες σημαιοφόρους έξω από το Ζάππειο.

Και πώς να χαρακτηρίσει κανείς τον ευφυέστατο συλλογισμό του Ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ κ. Χουντή : «Ήττα δεν υπάρχει. Στις προηγούμενες εκλογές πήραμε 4,16 και σε αυτές πήραμε 4,7. Θα μπορούσαμε και να πανηγυρίζουμε...».
Τρέμετε συντηρητικοί του Ευρωκοινοβουλίου, πως θα αντιμετωπίσετε τέτοιους «γκουρού» αριστερής επιχειρηματολογίας;

Όλα αυτά μπορεί να μοιάζουν με ανέκδοτα και να είναι ως ένα βαθμό και διασκεδαστικά.
Αυτό όμως, που τρομάζει το μέσο πολίτη είναι η προφανής τάση φυγής από την πραγματικότητα, που προδίδουν αυτές οι ανεκδιήγητες συμπεριφορές και οι πρωτότυπες επικοινωνιακές ταρζανιές.
Και ευλόγως διερωτάται έντρομος ο πολίτης: Αν δεν είναι ικανοί να καταλάβουν τα αυτονόητα απλά μαθηματικά των ευροεκλογών, πως θα αντιληφθούν τα περίπλοκα ζητήματα της οικονομίας και πώς θα επιλύσουν τα σύνθετα προβλήματα της ζοφερής καθημερινότητάς;

Χωρίς να το καταλαβαίνουν ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ εδραιώνουν με την τακτική τους την προεκλογική πεποίθηση των πολιτών, ότι τηρουμένων των αναλογιών πρόκειται για δύο κόμματα, που δεν έχουν τη δυνατότητα να πιάσουν το σφυγμό της σύγχρονης πραγματικότητας και πολύ περισσότερο δεν έχουν να προσφέρουν τίποτα στη μάχη με τα καθημερινά του προβλήματα.
Δείχνουν με ένα πολύ αδιαμφισβήτητο τρόπο ότι ούτε θέλουν, ούτε μπορούν να βγουν από την εικονική τους πραγματικότητα.

Και επειδή το επόμενο διάστημα προβλέπεται ραγδαία επιδείνωση των βιοτικών συνθηκών του μέσου Έλληνα είναι βέβαιο ότι στις επερχόμενες βουλευτικές εκλογές απέχων ψηφοφόρος θα είναι μόνο ο αποβιώσας ψηφοφόρος.

Διότι όλοι οι θαμώνες της παραλίας των ευροεκλογών πρόκειται να μετανιώσουν πικρά τους επόμενους μήνες, που θα μετράνε τις πληγές τους από τα μέτρα του κ.Παπαθανασίου και ούτε οι γνωστοί δημοσιογράφοι, ούτε οι δημοφιλείς σατυρικοί καλλιτέχνες θα μπορέσουν αυτή τη φορά να τους εκτρέψουν προς θαλασσινά ή χειμερινά σπορ.

ΕΥΡΟΕΚΛΟΓΕΣ: Ας κάνουμε ταμείο...

Για άλλη μια φορά η αλαζονεία, ο θεατρινισμός, η στρεψοδικία, η σοφιστεία και οι πάσης φύσεως κουταμάρες σφράγισαν το βράδυ των αποτελεσμάτων.

Μεγάλοι κερδισμένοι ο κ. Παπανδρέου, ο κ. Καρατζαφέρης και οι δελφίνοι της Ν.Δημοκρατίας.

Μεγάλοι χαμένοι ο κ. Καραμανλής, ο κ. Τσίπρας και οι δημοσκοπικές εταιρίες.

Σταθερές αξίες η συνομωσιολογία της κ. Παπαρήγα, το «καλάμι» του κ. Τρεμόπουλου και η μηνυματολαγνεία.

Μοναδικό ταλέντο ο κ. Υπουργός των Εσωτερικών, που κατάφερε να ελέγξει με πρωτοφανή μαεστρία τη ροή των αποτελεσμάτων, ώστε να κρατήσει τη διαφορά στο 2,5 % μέχρι τα μεσάνυκτα και να διευκολύνει έτσι τη θέση των στελεχών της ΝΔ στις τηλεοπτικές συζητήσεις και κυρίως την εμφάνιση του Πρωθυπουργού στο περιστύλιο του Ζαππείου.

Αυτή τη φορά πέρα από κάθε αμφιβολία οι ευρωεκλογές είχαν ως μοναδικό άξονα την εσωτερική κατάσταση της χώρας. Έτσι παρά το κλείσιμο της Βουλής και τους μεγαλόπνοους επικοινωνιακούς σχεδιασμούς της Ρηγίλλης, η Νέα Δημοκρατία σύρθηκε άγαρμπα στην ατζέντα της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Εκών άκων ο κ. Καραμανλής αναγκάσθηκε τελικά να κυνηγήσει ασθμαίνων τον αρχηγό της Αξιωματικής αντιπολίτευσης, να εγκαταλείψει τη θαλπωρή των ομιλιών σε κλειστές αίθουσες και να βγει σε αφιλόξενα μπαλκόνια.

Να φύγει από την ανώδυνη συζήτηση περί ευρωπαϊκών «ανέμων και υδάτων» και να παίξει μπάλα στο «ξένο γήπεδο» της σκληρής καθημερινότητας του πολίτη. Να σταματήσει να «σφυρίζει αδιάφορα» και να αρχίσει να απολογείται για αμαρτωλές ιστορίες.

Τα εγκαίνια των έργων ανά τα βουνά και τα λαγκάδια, οι επισκέψεις στα γιαπιά, ο απολογισμός πεπραγμένων της κυβερνητικής πενταετίας και οι υποσχέσεις(=απειλές) για συνέχιση των μεταρρυθμίσεων σφράγισαν πανηγυρικά την άτακτη προσχώρηση του κ. Καραμανλή στο δημοψηφισματικό πλαίσιο του κ. Παπανδρέου.

Γι αυτό το λόγο το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών αποτελεί προσωπική ήττα του αρχηγού της ΝΔ, όπως για τους ίδιους λόγους αποτελεί προσωπική νίκη για τον κ. Παπανδρέου.

Την αλήθεια αυτή επιτείνει η χλιαρή έως ανύπαρκτη συμμετοχή των δελφίνων εκατέρων των κομμάτων στην προεκλογική μάχη.

Το ποσοστό 3%, το οποίο κατά παγκόσμια πρωτοτυπία θα αποτελούσε διαχειρίσιμη ήττα για την ΝΔ και περίπου πύρρεια νίκη για το ΠΑΣΟΚ ήταν κατ’ ουσίαν ένα πρωτότυπο εφεύρημα των δελφίνων των δύο κομμάτων, οι οποίοι είχαν στήσει το επικοινωνιακό δόλωμα και παρακολουθούσαν εκ του μακρόθεν την μέχρις εσχάτων μονομαχία των δύο πολιτικών αρχηγών, ελπίζοντας στην αλληλοεξόντωσή τους.

Το 4,5% της διαφοράς αποτέλεσε ένα καθαρό ποσοστό ήττας του κ. Καραμανλή, δίνοντας το δικαίωμα διαδοχολογίας στο δελφιναριό της ΝΔ, ενώ εξανάγκασε τους δελφίνους του ΠΑΣΟΚ να αποδυθούν σε αγώνα δρόμου δηλώσεων υποταγής στον κ. Παπανδρέου, «ποιώντας προφανώς την ανάγκη φιλοτιμία».

Γι αυτό οι δελφίνοι στην ΝΔ μπορούν να θρηνούν με χαιρεκακία, ενώ οι δελφίνοι του ΠΑΣΟΚ υποχρεούνται να πανηγυρίζουν με δάκρυα απέραντης χαρμολύπης.

Για τον έτερο μεγάλο χαμένο τον κ. Τσίπρα δεν χρειάζεται να πούμε τίποτε ιδιαίτερο.

Λυπούμαστε ειλικρινά ότι με τους άστοχους πολιτικούς χειρισμούς του ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε μια μοναδική ευκαιρία σε μια περίοδο εξαιρετικής ριζοσπαστικοποίησης των πολιτών.

Δεν έχουμε όμως καμία τύψη γιατί κατ’ επανάληψη από το Μάρτιο του 2008 είχαμε εγκαίρως προειδοποιήσει κι αυτόν και τους τραγικούς συντρόφους του για την νομοτελειακά επερχόμενη αποτυχία των στρατηγικών τους σχεδιασμών και των τακτικών τους επιλογών. Τους παραπέμπουμε λοιπόν στη σειρά των αναρτήσεών μας με γενική επικεφαλίδα ΣΥΡΙΖΑ.

Στην περίπτωση του ΛΑ.Ο.Σ το «μήνυμα» δεν αφορά μόνο την ΝΔ, όπως ενδεχομένως πολλούς θα βόλευε να υπονοήσουν. Είναι αποτέλεσμα της αδυναμίας όλων εν γένει των υπολοίπων κομμάτων να αγγίξουν με την δέουσα σοβαρότητα τα μεγάλα θέματα της λαθρομετανάστευσης και της εισόδου της Τουρκίας στην ΕΕ.

Όσο τα δύο μείζονα αυτά ζητήματα αφήνονται στη μονοπωλιακή πολιτική εκμετάλλευση του κ. Καρατζαφέρη τα ποσοστά του κόμματός του θα ακολουθούν αύξηση ευθέως ανάλογη με την διόγκωση αυτών των προβλημάτων κατά την επόμενη περίοδο.

Μέσα σ’ αυτό τον ορυμαγδό των πολιτικών ανακατατάξεων βεβαιότατα το ΚΚΕ, που ως γνωστόν(ως μοναδικό κόμμα της απόλυτης ανατροπής) δεν λαμβάνει παρά μόνον εκπέμπει μηνύματα, ευλόγως μπορεί να αισθάνεται ευτυχές, που διατήρησε τις δυνάμεις του, παρόλο που κατά την προεκλογική περίοδο βρισκόταν «αλλού γι’ αλλού» δίνοντας «ηρωικές μάχες» ενάντια σε ακατανόμαστους και σκοτεινούς συνωμότες, όπως ο πάλαι ποτέ Δον Κιχώτης (ιππότης της ελεεινής μορφής) μονομαχούσε ανελέητα με τους ανεμόμυλους της Ισπανικής πεδιάδας.

Το μήνυμα των Οικολόγων είναι ότι το καλάμι μπορεί να γδάρει το πράσινο επίχρισμα και να φανεί το γκρίζο υπόστρωμα της τενεκεδένιας ιδεολογικοπολιτικής κενότητας.

Πάντως οφείλουμε να συγχαρούμε τον κ. Τρεμόπουλο και τους συνεργάτες του για την επιτυχία τους.

Επειδή όμως δεν είναι τυχαίο ότι τα ποσοστά τους συρρικνώθηκαν δραματικά όταν ο κ. Τρεμόπουλος και κάποιοι συνεργάτες του άρχισαν να περιέρχονται στα κανάλια, το μήνυμα, που έστειλε η κάλπη είναι πως για να μη χάσουν και τους υπόλοιπους ψηφοφόρους είναι καλλίτερα αυτοί να μαθαίνουν νέα τους από τα ΜΜΕ παρά από τους ίδιους.

Όσο για τους πελάτες των δημοσκόπων το μήνυμα είναι ότι ίσως θα πρέπει να αναθεωρήσουν την άποψη τους για μια συνεργασία, που τους κοστίζει πολύ ακριβά και δεν φαίνεται να τους προσφέρει σοβαρές υπηρεσίες.Διότι κάποια πολιτικά κόμματα που δέθηκαν στο άρμα των καθημερινών μετρήσεων της κοινής γνώμης ουδόλως ωφελήθηκαν, όλα δε ανεξαιρέτως τα ΜΜΕ έτρεχαν και δεν έφταναν για να μαζέψουν τα ασυμμάζευτα ευρήματα των έξιτ πολ, που αποδείχθηκαν παπιέ ντε κολ…

Η αποχή

Τέλος ας σοβαρευθούμε λίγο για να εξετάσουμε το θέμα της αποχής, όπου περίσσεψε επίσης η υπερβολή, η υποκρισία και η ανοησία.

Η πλέον εντυπωσιακή παράμετρος των ευρωεκλογών υπήρξε ομολογουμένως η αποχή.

Όχι η αποχή των ψηφοφόρων.

Η αποχή στοιχειώδους ευφυΐας από τις επηρμένες κεφαλές, που έσπευσαν να επανδρώσουν τα τηλεοπτικά πάνελ.

Το 48% δεν είναι προφανώς ούτε σύνηθες ούτε αμελητέο γεγονός.

Δεν έχει όμως και τη διάσταση, που θέλουν να της δώσουν δημοσιογράφοι, επίδοξοι πολιτικοί αναλυτές και τεθλιμμένοι συγγενείς, έκαστος για τους δικούς του ευνόητους λόγους.

Κατ’ αρχήν το πραγματικά ενδιαφέρον και τρόπον τινά μηνυματοφόρο ποσοστό της αποχής δεν είναι το 48 αλλά μόνο το 11%. Διότι και στις προηγούμενες εκλογές απείχε ένα ποσοστό 37% χωρίς να ανησυχήσει κανείς δημοσιογράφος, πιθανότατα διότι δεν είχε χάσει τις εκλογές τότε η ΝΔ.

Και διαχρονικά είναι γνωστό ότι περίπου 1 στους τρείς ψηφοφόρους στην Ελλάδα δεν προσέρχεται στις κάλπες για πολλούς και διάφορους λόγους και πάντως όχι γιατί είναι ψηφοφόρος αποκλειστικά κάποιου συγκεκριμένου κόμματος και αποφάσισε να στείλει μήνυμα στο κόμμα του μέσω της αποχής.

Το σύνηθες αυτό ποσοστό περιλαμβάνει ανθρώπους, που τυχαίνει να είναι άρρωστοι, να βρίσκονται μακριά, να έχουν κάποια δουλειά, να έχουν καταστεί υπερήλικες, να έχουν αποδημήσει εις κύριον και να μην έχουν διαγραφεί από τους εκλογικούς καταλόγους, να είναι γενικώς πολιτικά αδιάφοροι, να είναι κάθε καρυδιάς καρύδι εκτός από ψηφοφόροι της ΝΔ.

Το ενδιαφέρον λοιπόν είναι αυτό το ποσοστό που εμφανίζεται για πρώτη φορά. Και αυτό είναι το 11%.

Υπάρχει όμως και ένα άλλο θέμα.

Η αυξημένη αποχή δεν αποτελεί αποκλειστικά ελληνικό φαινόμενο.

Αντίθετα στην Ευρώπη η κατάσταση υπήρξε πολύ χειρότερη. Θα πρέπει λοιπόν να την προσεγγίσουμε με ευρωπαϊκά κριτήρια και όχι με εθνοκεντρικές παρωπίδες.

Επομένως αυτοί που επιμένουν να της αποδίδουν κομματικές ταμπέλες βρίσκονται σε λάθος αποκρυπτογράφηση του «μηνύματος».

Οι περισσότεροι Ευρωπαίοι πολίτες θεωρούν το Ευρωκοινοβούλιο σαν ένα αχυρένιο θεσμό, που δεν μπορεί να τους σώσει από την ανικανότητα των πανάκριβων γραφειοκρατικών μηχανισμών της ΕΕ.

Ως εκ τούτου απαξίωσαν να ψηφίσουν κρίνοντας, πως η λύση στην αδιέξοδη καθημερινότητά τους δεν πρόκειται να εισαχθεί από τις Βρυξέλλες.Αν απ’ αυτή τη στάση προκύπτει ένα μήνυμα απαξίας αυτό αφορά πρωτίστως τον κ. Μπαρόζο και τους Ευρωπαίους γραφειοκράτες, που δεν μπόρεσαν να εμπνεύσουν εμπιστοσύνη, οράματα και προσδοκίες στους Ευρωπαϊκούς λαούς.

Αν πάλι κάποιοι δεν πήγαν να ψηφίσουν γιατί απογοητεύθηκαν από το κόμμα, που είχαν ψηφίσει στις προηγούμενες εθνικές εκλογές προφανώς με την στάση τους θα στέλνουν πρωτίστως απαξιωτικό μήνυμα στο πρώην κόμμα τους και όχι στο σύνολο του πολιτικού συστήματος.Το ότι δεν μπήκαν στον κόπο να ψηφίσουν κάποιο άλλο κόμμα δεν σημαίνει ότι έστειλαν μήνυμα πως «δεν θέλουν να περάσουν τη γέφυρα». Μπορεί απλά να σημαίνει ότι αφού δεν πρόκειται για εθνικές εκλογές είναι άσκοπο να τρέχω να ψηφίσω τους άλλους, που έτσι κι αλλιώς θα βγούνε πρώτο κόμμα, αλλά έτσι κι αλλιώς αυτές οι εκλογές δεν βγάζουν κυβέρνηση.

Θα πρέπει λοιπόν να σταματήσουν οι μωρολογίες για το περίφημο «κόμμα της αποχής, που ήρθε πρώτο» ή για τον περίφημο «κανένα, που είναι καταλληλότερος για πρωθυπουργός».

Διότι από αρχαιοτάτων χρόνων οι απέχοντες δεν έφτιαξαν ποτέ κανένα κόμμα και αντίθετα με την πολιτική ανοησία τους διευκόλυναν τους πολιτικά καπάτσους να τους διαφεντεύουν.

Όπως και διαχρονικά υπήρξαν πρωθυπουργοί πολλών ειδών, οικουμενικοί, πλειοψηφίας μειοψηφίας, αλλά ποτέ δεν υπήρξε κυβέρνηση με «κανένα» πρωθυπουργό.

Αυτά είναι αποκυήματα αμφιβόλου ποιότητας δημοσκοπήσεων και υπόπτου σκοπιμότητας «σατυρικών» συγγραφέων, που μπορεί να αποφέρουν μεγάλα κέρδη σε όσους τα επινόησαν, αλλά ουδόλως ωφελούν όσους τα χάφτουν.

Καλώς ή κακώς στις σύγχρονες (αλλά και στις αρχαίες δημοκρατίες) εφ’ όσον υπάρχει έστω και ένας πολίτης που θα πηγαίνει να ψηφίζει, αυτός θα είναι αρκετός για να βγάζει κυβέρνηση και πρωθυπουργό.

Η αστική δημοκρατία και μάλιστα στη σημερινή της μορφή όχι απλώς δεν έχει αδιέξοδα, αλλά μάλλον φαίνεται να διευκολύνεται από την αποχή να ξεπερνάει τα αδιέξοδά της.

Και ο νοών, νοείτω…

ΕΥΡΟΕΚΛΟΓΕΣ:Μια του κλέφτη, δυό του ψεύτη, τρείς και η κακή τους μέρα.

Την πλήρη επιβεβαίωση της φαίνεται να απολαμβάνει σ’ αυτές τις ευρωεκλογές η γνωστή λαϊκή παροιμία.
Εμβρόντητος ο Ελληνικός λαός παρακολουθεί τον τελευταίο μήνα μια ελεεινή προσπάθεια αποπροσανατολισμού, που επιχειρείται εις βάρος του από σεσημασμένους επαγγελματίες διαμορφωτές της κοινής γνώμης.
Γνωστοί και μη εξαιρετέοι πολιτικάντηδες που φορούν τη μάσκα του εμφανώς ή αφανώς κρατικοδίαιτου δημοσιογράφου, του Αριστοφάνη, του επικοινωνιολόγου, του δημοσκόπου, του όψιμου οικολόγου, του ψευτοπράσινου, του ψευτοαριστερού, του ψευτοπατριώτη κ.λπ προσπαθούν να τον παραπλανήσουν, να τον απογοητεύσουν, να τον αποθαρρύνουν, να τον στείλουν σε λάθος δρόμους.
Κοινός τους στόχος να διασώσουν το νοσηρό σύστημα, που τους συντηρεί, εκτρέποντας τους ψηφοφόρους προς ανώδυνα ψηφοδέλτια ή τουλάχιστον σε κάποια απόμακρη παραλία.
Γνωρίζουν όλοι αυτοί οι επιτήδειοι ότι η βροντώδης αποδοκιμασία των πολιτών δεν είναι ένα απλό ενδεχόμενο, αλλά ένα βέβαιο πραγματικό γεγονός, το οποίο απλώς μέλλει να επιβεβαιωθεί πανηγυρικά το βράδυ των ευρωεκλογών.
Γι αυτό αγωνιούν στην εικόνα της κάλπης.
Γι αυτό τρέμουν στην ιδέα της ανεπηρέαστης εκλογικής αναμέτρησης.

Όλα τα γνωστά δοκιμασμένα εργαλεία μαζικού επικοινωνιακού επηρεασμού αποδείχθηκαν κομπογιαννίτικα τεχνάσματα.
Τα ψέματα, οι συμψηφιστικοί ακροβατισμοί, οι πολιτικές συκοφαντίες, οι γκρίζες διαφημίσεις, οι στημένες συνεντεύξεις, οι τηλεοπτικές κοκορομαχίες, αποδείχθηκαν άσφαιρα πυρά.
Τα κομματικά μορφώματα της τελευταίας προεκλογικής στιγμής, ύποπτα παιδιά του τηλεοπτικού σωλήνα, δεν μπόρεσαν να δικαιώσουν τους εφευρέτες τους, που τα σχεδίασαν ως κανάλια παροχέτευσης της λαϊκής οργής.
Και τώρα λίγες ώρες προ του τέλους βλέπουν με τρόμο να τρέπεται σε άτακτη φυγή και το βαρύ τους πυροβολικό.
Οι δημοσκοπήσεις, που στην Ελλάδα χρησιμοποιούνται τα τελευταία χρόνια τεχνηέντως όχι ως μετρητές αλλά ως διαμορφωτές της κοινής γνώμης.
Μπροστά στον κίνδυνο να χάσουν κάθε ίχνος επαγγελματικής αξιοπιστίας οι κακομοιριασμένοι δημοσκόποι, που επί τρείς βδομάδες συμμετείχαν δραστήρια στην παραπληροφόρηση των πολιτών κρατώντας τους δείκτες διαφοράς των κομμάτων σχεδόν μέσα στα όρια του στατιστικού λάθους, σπεύδουν κι αυτοί να βελτιώσουν τα ευρήματά τους ομολογώντας πανικόβλητοι την σκληρή για την κυβερνητική αυλή πραγματικότητα.

Είναι πλέον φανερό σε όλους ότι η βασιλεία του γυμνού βασιλιά φθάνει στο τέλος της και μαζί της μέλλει να λήξει και η καλοπέραση όλου του απίθανου συρφετού της βασιλικής αυλής, που περιπαίζει ασύστολα τους πολίτες και λυμαίνεται αναίσχυντα τον δημόσιο πλούτο.

Προς μεγάλη απογοήτευση όλων αυτών οι πολίτες της πλέον πολιτικοποιημένης χώρας του πλανήτη έχουν κάνει τις επιλογές τους.


Στις 7 Ιουνίου οι πολίτες θα διαψεύσουν οικτρά τις φρούδες ελπίδες όλων αυτών των βολεμένων και πλουσιοπάροχα αμειβόμενων τρωκτικών, που ονειρεύονται τεράστιες αποχές και διψήφια ποσοστά γκριζοπράσινων ετερόκλητων πολιτικών σχηματισμών υπόπτου προελέυσεως.

Στις 7 Ιουνίου οι πολίτες ψηφίζουν για να αλλάξουν τους Ευρωπαϊκούς συσχετισμούς.

Να ανατρέψουν τις αδιέξοδες νεοφιλελεύθερες πολιτικές.

Να σταματήσουν τη καταστροφική ροή των πραγμάτων.

Ψηφίζουν μαζικά για μια ισχυρή Ελλάδα σε μια σύγχρονη Ευρώπη.

Ψηφίζουν συνειδητά για μια Ελλάδα με επίκεντρο τον άνθρωπο σε μια Ευρώπη της ανάπτυξης και της ευημερίας.

ΕΥΡΟΕΚΛΟΓΕΣ: Σκληρός εις το μπαλκόνι - Γλυκούλης στο σαλόνι...

Το 2000, μετά από εξαιρετικά αμφίρροπη εκλογική μάχη και εξαιρετικά αμφιλεγόμενα αποτελέσματα, ο κ. Τζωρτζ Μπους ο νεότερος κατάφερε να εκλεγεί 43ος Πρόεδρος των ΗΠΑ.
Διαδεχόμενος ένα πρόεδρο με πολύ υψηλό δείκτη νοημοσύνης και κατά την άποψη πολλών ιδιαίτερα χαρισματικό ηγέτη, όπως ο Μπιλ Κλίντον, δημιούργησε μεγάλες απορίες γύρω από τα κριτήρια επιλογής του μέσου Αμερικανού ψηφοφόρου.
Κοινό συμπέρασμα της συντριπτικής πλειοψηφίας των δημοσκοπήσεων που προσπαθούσαν να διερευνήσουν γιατί οι ψηφοφόροι προτίμησαν αυτόν έναντι ενός σαφώς πιο αξιόλογου Δημοκρατικού υποψηφίου, ήταν ότι ο μέσος Αμερικανός πολίτης διέκρινε στο πρόσωπο του κ.. Μπους τον εαυτό του.
Δηλαδή ένα μετρίων ικανοτήτων και γνώσεων πολιτικό, άνθρωπο ας πούμε της διπλανής πόρτας, που είναι καλός οικογενειάρχης, αρκετά θρησκευόμενος και δυσκολεύεται να κάνει δυο δουλειές συγχρόνως (όπως να βλέπει τηλεόραση και να τρώει μπισκότα χωρίς να πνίγεται).
Ένα χαλαρό τυπάκο, που γινόταν συμπαθητικός γιατί δεν ντρεπόταν για τις συχνές γκάφες του, αντίθετα τις παραδεχόταν με χιούμορ και αυτοσαρκασμό.
Με αυτή την τακτική ο κ. Μπούς κατάφερε να επανεκλεγεί για δεύτερη θητεία με αξιοζήλευτο πλέον ποσοστό για να οδηγήσει την Αμερική στην χειρότερη στιγμή της ιστορίας της και το Ρεπουμπλικανικό κόμμα σε ένα τέλμα από το οποίο δύσκολα θα μπορέσει να βγει τα επόμενα χρόνια, αν ο Μπάρακ Ομπάμα κάνει το ένα εκατοστό από αυτά, που έχει υποσχεθεί.

Την επικοινωνιακή τακτική του Τζωρτζ Μπούς σε ελληνική βερσιόν φαίνεται ότι παρακολουθούμε τις τελευταίες ημέρες από την Νέα Δημοκρατία.

Έχοντας καλλιεργήσει επί πέντε χρόνια ο κ. Καραμανλής την εικόνα του «άντρα του πολλά βαρύ» με αποκορύφωμα την απερίγραπτη συνέντευξη τύπου στην έκθεση Θεσσαλονίκης το 2008, έχει κάνει μια απίθανη κολοτούμπα την τελευταία περίοδο, προσπαθώντας να πλησιάσει συναισθηματικά τον δυστυχισμένο ψηφοφόρο του μεσαίου χώρου.
Πρόκειται για μια επικοινωνιακή ισορροπία στην κόψη του ξυραφιού, γιατί επιχειρείται σε μια περίοδο όπου οι δημοσκοπήσεις παρουσιάζουν εξαιρετικά μειωμένη τη συσπείρωση του κυβερνώντος κόμματος. Στην πραγματικότητα όταν έχουμε ποσοστά γύρω στο 55% μάλλον είναι ορθότερο να μιλάμε για αποσυσπείρωση.
Ο καημένος λοιπόν ο Πρωθυπουργός βρίσκεται στη δεινή θέση να προσπαθεί να βάλλει δυο καρπούζια στην ίδια μασχάλη. Από τη μια πρέπει να συνεχίσει να δείχνει ισχυρός και αταλάντευτος ηγέτης για να προσελκύσει τον δεξιό ψηφοφόρο, που είναι φυσιολογικό να νοιώθει απογοητευμένος και από την άλλη πρέπει να κάνει τον τρομοκρατημένο πολίτη του μεσαίου χώρου να τον λυπηθεί για να του επιτρέψει μια διαχειρήσιμη ήττα στις ευρωεκλογές.
Το εγχείρημα είναι προφανώς πολύ δύσκολο διότι αυτό, που μπορεί να είναι ελκυστικό για τον μεσαίο χώρο είναι άκρος αποτροπιαστικό για τον καθαρόαιμο δεξιό και τούμπαλιν.
Έτσι οι επικοινωνιολόγοι του Μαξίμου έχουν οδηγηθεί στην πρωτότυπη τακτική όλη τη μέρα στις κατά τόπους ομιλίες, όπου το κοινό είναι αμιγώς κομματικό να παρουσιάζουν ένα ημίθεο αρχηγό με σκληροτράχηλα χαρακτηριστικά, που προπαγανδίζει ένα μυθικό έργο σε μια εικονική πραγματικότητα και δεν μασάει με τίποτα. Ενώ το βράδυ σε τηλεοπτικές συνεντεύξεις, που προφανώς έχουν θεατές όλου του πολιτικού φάσματος, πλασάρουν τον "κλώνο"του Τζωρτζ Μπούς, που ζητάει επιείκεια διότι ως κοινός θνητός δεν διεκδικεί το αλάθητο.
Με πολλές γκριμάτσες και ακόμη περισσότερες χειρονομίες παραδέχεται γκάφες, αναγνωρίζει λάθη, αυτομαστιγώνεται, αναλαμβάνει λεκτικά ευθύνες όλων των ειδών και εκλιπαρεί τους ψηφοφόρους να δείξουν μεγαλοψυχία διότι δήθεν έχει διδαχθεί από τα λάθη του και θα κάνει κάθε δυνατή προσπάθεια να τα αποφύγει στο μέλλον.

Το σχέδιο είναι πολύ φιλόδοξο και η τακτική πολύ ριψοκίνδυνη.
Διότι όπως όλες οι απομιμήσεις, έτσι και αυτή δεν μπορεί να φθάσει το μεγαλείο του πρωτοτύπου.
Πρώτον ο ρόλος του χαζούλη δεν ταιριάζει στον κ. Καραμανλή, πολλώ μάλλον καθ’ όσον έχει πάρει εντελώς το παιχνίδι απάνω του και όλα ανεξαιρέτως τα υπόλοιπα στελέχη δηλώνουν συνεχώς ανεπιφύλακτα ότι υποκλίνονται ενώπιον της ανεπανάληπτης ευφυΐας του.
Δεύτερον ο χρόνος είναι πολύ λίγος και οι αντίθεση στις καθημερινές κολοτούμπες πολύ μεγάλη για να χωνευθεί εγκαίρως από τον μέσο ψηφοφόρο.
Τρίτον δεν βοηθάνε οι υπόλοιποι παίκτες της ομάδας, που εξακολουθούν να επιδίδονται σε αυτογκόλ.
Όπως ας πούμε ο κ. Σουφλιάς, που πλέκει το εγκώμιο όλων εκείνων, που ο κ. Καραμανλής από το φόρουμ ενός πολυτελούς ψητοπωλείου απεκάλεσε κάποτε πορνοβοσκούς της Ελληνικής Δημοκρατίας.
Ή η κ. Μπακογιάννη, που της αξίζει να συμπεριληφθεί στο βιβλίο Γκίνες καθόσον χρειάσθηκε πέντε μέρες για να καλύψει την απόσταση από το Υπουργείο της μέχρι το Υπουργείο Δικαιοσύνης, με αποτέλεσμα να δείξουμε διεθνώς πόσο πίσω βρισκόμαστε τεχνολογικά από την Ουραγουάη, που κάλυψε μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα την απόσταση των χιλιάδων χιλιομέτρων, που χωρίζει το Μοντεβιδέο από την Αθήνα.

Το σημαντικότερο πρόβλημα όμως από όλα είναι ότι οι Έλληνες ψηφοφόροι δεν ψηφίζουν αναγκαία ως «αμερικανάκια»…
Παράγοντας που ως φαίνεται συνεχώς και κατ’ εξακολούθησιν αγνοείται από τους επικοινωνιολόγους του κ. Πρωθυπουργού….