Βουλοκέρι ή πατσαβούρα; Ιδού η απορία για τους συνεντευξιομανείς πολιτικούς.

«Τι δουλειά είχε ο Μανώλης Γλέζος επιτιθέμενος εναντίον της φρουράς του Αγνώστου Στρατιώτη. Θα προτιμούσα να είχε προστατεύσει τον εαυτό του και τη συμβολική αξία που έχει η προσωπικότητά του από τέτοιου είδους περιπέτειες. Ίσως δεν κάνει και τις καλύτερες παρέες.»
Τάδε έφη Θεόδωρος Πάγκαλος/Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης σε συνέντευξη του στην Real News της 14/03/10.

Ποίον έπος φύγεν έρκος οδόντων κε Αντιπρόεδρε της Σοσιαλιστικής Κυβέρνησης της Ελληνικής Δημοκρατίας, αναρωτιόμαστε εμείς.

Δύο κατηγορίες πολιτικών είναι αυτές, που ευθύνονται εν πολλοίς για την πολιτική κακοδαιμονία της νεοτέρας Ελλάδος.
Στην πρώτη ανήκουν αυτοί, που ασχολούνται με την πολιτική για να λύσουν το οικονομικό τους πρόβλημα.
Στην δεύτερη ανήκουν αυτοί, που διά της πολιτικής σταδιοδρομίας επιδιώκουν την ικανοποίηση προσωπικών υπαρξιακών τους αναζητήσεων.
Και οι δυό περιπτώσεις αποβαίνουν συνήθως εξόχως επιζήμιες για τη χώρα.

Ο κος Πάγκαλος βεβαιότατα δεν ανήκει στην πρώτη κατηγορία.
Περί της κατάταξής του στη δεύτερη οι πολιτικές γνώμες παλαιόθεν διχάζονται.
Διότι διαχρονικά παρά την πανθομολογούμενη ευστροφία του δεν αποφεύγει να διολισθαίνει συχνά πότε σε άκαιρες και πότε σε «αιρετικές» δημόσιες τοποθετήσεις, που συνήθως προκαλούν πρόβλημα είτε στη χώρα είτε στο Κίνημα, ενίοτε και στον ίδιο. Για όσους όμως παρακολουθούν την πολιτική διαδρομή του ανδρός είναι εύκολο να παρατηρήσουν, ότι αυτά τα παθήματα ελάχιστα του έχουν χρησιμεύσει, γεγονός που σημαίνει ότι από ένα σημείο και μετά οι πολιτικές του κινήσεις υπαγορεύονται μάλλον από ορμέμφυτες και όχι από ορθολογικές νοητικές διαδικασίες.

Και δεν αναφερόμαστε βεβαίως ούτε στο αμφιλεγόμενο περιστατικό των Ιμίων ούτε στους ατυχείς χειρισμούς της υπόθεσης Οτσαλάν. Αυτά αποτελούν ειδικά ζητήματα εξειδικευμένων πολιτικών επιλογών και η οποιαδήποτε αρνητική αξιολόγηση ευλόγως κινδυνεύει να θεωρηθεί κακόπιστη, αν δεν συνοδεύεται από συγκροτημένη τεκμηρίωση.

Όμως όλοι θυμούνται την απόγνωση του Ανδρέα Παπανδρέου όταν μετά από μια εξαιρετικά επιτυχημένη Προεδρία της ΕΕ, αναγκάσθηκε να ζητάει συγγνώμη από την Γερμανία εξ αιτίας της απίθανης αμετροέπειας του επικεφαλής της τότε Ελληνικής Διπλωματίας.

Αλλά και πρόσφατα ο ίδιος ο σημερινός Πρωθυπουργός έχει υποφέρει αρκετά από την αυτάρεσκη συνεντευξολαγνία του κου Πάγκαλου.
Χαρακτηριστική η περίπτωση της αμηχανίας στην οποία περιήλθε ο κος Παπανδρέου, όταν κατά την κοινή εμφάνισή του με την Γερμανίδα Καγκελάριο, η κα Μέρκελ δήλωσε με νόημα ότι «δεν είναι ευτυχισμένη από τις ακρότητες μερικών βουλευτών και μερίδος του Γερμανικού τύπου, όμως κανένα μέλος της Κυβέρνησής της δεν συμμετείχε στην επικοινωνιακή εκστρατεία κατά της Ελλάδος…». Δυστυχώς για τον Έλληνα Πρωθυπουργό ο Αντιπρόεδρος της κυβέρνησής του είχε φροντίσει με τους λαϊκιστικούς λεονταρισμούς του στην ελληνική τηλεόραση να του στερήσει οποιοδήποτε αντίστοιχο επιχείρημα.

Παλαιότερα πάλι την εποχή, που ο ίδιος ο κος Παπανδρέου, ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης προσπαθούσε να επιτύχει μια χρήσιμη συνεργασία του ΠΑ.ΣΟ.Κ με τα λοιπά κόμματα της αριστεράς, ο παρορμητικός κος Πάγκαλος επέλεγε να δυναμιτίσει τις προσπάθειές του με εμπρηστικές δηλώσεις, περί «μπακάλικων της γειτονιάς» και «Σούπερ Μάρκετ».

Το ίδιο άλλωστε συμβαίνει και τώρα, όπου στην ίδια συνέντευξη ο κος Πάγκαλος ασκώντας, ως μη όφειλε δημοσίως, κριτική στον κο Παπουτσή διολισθαίνει κατ’ ουσίαν σε επικρίσεις, που θίγουν τον ίδιο τον κο Παπανδρέου και παρεκτρέπεται σε παραινέσεις, που αντιποιούνται τις θεσμικές αρμοδιότητες του Πρωθυπουργού, αλλά και αυτής ταύτης της Κοινοβουλευτικής ομάδας του κυβερνώντος κόμματος.

Διότι σ’ αυτή την ατυχή συνέντευξή του ο κος Αντιπρόεδρος παρασυρόμενος από τις καλοστημένες ερωτήσεις μιας εφημερίδας με γνωστή συντηρητική κατεύθυνση άφησε τον εαυτό του να δηλώσει ότι: «….όταν διαφωνούμε δε μπορεί να έχουμε θέσεις ευθύνης…».
Όμως ο κος Παπουτσής έχει δύο πολύ συγκεκριμένες υπεύθυνες θέσεις: Την θέση του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου και την θέση του Γραμματέα της Κοινοβουλευτικής ομάδας. Στην πρώτη ορίζεται με απόφαση του Πρωθυπουργού και στην δεύτερη εκλέγεται δια ψηφοφορίας από την Κοινοβουλευτική ομάδα.
Αποτελεί λοιπόν αν όχι θεσμικό, πάντως επικοινωνιακό ολίσθημα πρώτου μεγέθους να βγαίνει στις εφημερίδες ο Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης και να εγκαλεί κατ’ ουσίαν τον Πρωθυπουργό ότι «δεν μπορεί» να διατηρεί σε θέση ευθύνης τον κο Παπουτσή ή να υποδεικνύει δημοσίως σε ένα θεσμικό Κοινοβουλευτικό όργανο να προβεί σε καθαίρεση του Γραμματέα του.

«Και πιστεύω ότι καλό θα ήταν όλοι να το ξανασκευθούν πριν σπεύσουν να ακούσουν το τραγούδι της δημοσιότητας . Γιατί εσείς οι δημοσιογράφοι είσθε σαν τις σειρήνες. Ο πολιτικός όμως θα πρέπει να ξέρει να δένει τον εαυτό του στο κατάρτι και, αν χρειασθεί, να βάλει και βουλοκέρι στα αυτιά.» συνεχίζει ευφυολογώντας ο κος Πάγκαλος απευθυνόμενος συμβουλευτικά σε όλους όσους κατά βάση διαφωνούν μαζί του.

Και πάλι όμως υποπίπτει σε διπλό ατόπημα, διότι ο πρώτος που εξεδήλωσε την ιδεολογική του αντίθεση με τα μέτρα υπήρξε ο ίδιος ο Έλληνας Πρωθυπουργός όταν κατά τον πλέον πανηγυρικό τρόπο ξεκαθάρισε στην δημόσια σύσκεψη του Υπουργικού Συμβουλίου ότι μπορεί να είναι αναγκαία, αλλά απάδουν των πολιτικού προγράμματος και της ιδεολογικής φυσιογνωμίας του ΠΑ.ΣΟ.Κ ως σοσιαλιστικού κόμματος.
Και δεύτερον αδικεί κατάφορα τον συνάδελφό του κο Παπουτσή, ο οποίος ουδέν πλέον εξέφρασε των όσων είπε ο Πρωθυπουργός και μάλιστα εντός Βουλής εστήριξε τα συγκεκριμένα μέτρα διά της ψήφου του, εκτός δε Βουλής και διά των διευκρινιστικών δηλώσεών του.

Τώρα αν ο κος Πάγκαλος υπονοεί ότι ο ίδιος δεν στηρίζει απλώς τα μέτρα ως αναγκαίο κακό, αλλά τα υιοθετεί και ως «ορθόδοξα» ιδεολογικώς, τότε προφανώς το πρόβλημα δεν το έχει ο κος Παπουτσής, αλλά μάλλον ο ίδιος και πιθανότατα ο κος Παπανδρέου, που το επέλεξε ως αντ’ αυτού και όχι ως … εναντίον του.

Το μεγαλύτερο όμως ατόπημα στην συνέντευξή αυτή υπήρξε η απρεπής αναφορά στον κο Μανώλη Γλέζο.
Διότι το να ισχυρίζεται ο κος Αντιπρόεδρος ότι η ογδοντάχρονη ενσάρκωση της ελληνικής λεβεντιάς «επιτέθηκε εναντίον της φρουράς του Άγνωστου Στρατιώτη», υπονοώντας ότι δικαιολογημένα οι δυνάμεις ασφαλείας διακινδύνευσαν την φυσική του εξόντωση, δεν αποτελεί απλώς αυθάδεια εναντίον του Μανώλη Γλέζου, συνιστά ύβρη εναντίον της Ελληνικής Πολιτείας και της δημοκρατικής παράδοσης αυτού του πολύπαθου λαού.

Όπως πολύ σωστά επεσήμανε ο παθών εθνικός ήρωας, είναι απαράδεκτο για την Ελληνική Δημοκρατία να ψεκάζονται με χημικά έλληνες πολίτες, που διαδηλώνουν ενώπιον της Ελληνικής Βουλής. Πολύ περισσότερο να κακοποιούνται από τις δυνάμεις ασφαλείας σεβάσμιοι γέροντες χαρακτηριζόμενοι ως απειλή για τους ευζώνους, το πλέον επίλεκτο σώμα του ελληνικού στρατού, άοπλοι αυτοί ηλικιωμένοι έναντι σιδηρόφρακτων παλληκαριών.

Και αν μη τι άλλο όταν η ίδια η Ελληνική αστυνομία αναγνωρίζει το λάθος της και ζητά συγγνώμη από τον παθόντα πολίτη, τι λόγο έχει ο Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης να κατηγορεί αναιδώς τον κο Γλέζο επιρρίπτοντας του ουσιαστικά την ευθύνη για το συμβάν και επιπλήττοντάς τον ανοίκεια για τη δράση και «τις παρέες του»;
Υπάρχει άραγε καμία σοβαρότητα στον ισχυρισμό ότι οι Εύζωνοι περιήλθαν σε κίνδυνο από την «επίθεση» του Μανώλη Γλέζου και ότι δικαίως οι ειδικές αστυνομικές δυνάμεις έκαναν χρήση χημικών για να αποτρέψουν κάποια σοβαρή και άμεση απειλή;

Και ο ποιο χαζός σ’ αυτή τη χώρα αντιλαμβάνεται ότι οι εύζωνοι δεν θα πρέπει να φοβήθηκαν από την παρουσία του κου Γλέζου. Όπως ακριβώς και ο αμελέστερος πρωτοετής φοιτητής νομικής αντιλαμβάνεται ότι τα χημικά, που υπό προϋποθέσεις θέτουν σε κίνδυνο την ζωή ενός γέροντος, αποτελούν ασύμμετρο μέσο αποτροπής του.

Τι πολιτική σκοπιμότητα λοιπόν εξυπηρετούν και τι θέλουν να σηματοδοτήσουν αυτές οι αν μη τι άλλο αφελείς προσεγγίσεις του κου Αντιπροέδρου.
Αν ο κος Πάγκαλος θέλει να στείλει το μήνυμα στους πολίτες ότι θα πρέπει να υπομείνουν αγόγγυστα την δεινή θέση στην οποία τους έχει περιάγει η ανικανότητα και φαυλότητα κάποιων πολιτικών για να μην υποστούν την τύχη του κου Γλέζου, τότε ο κος Αντιπρόεδρος σε λάθος χρονική στιγμή στέλνει λάθος μήνυμα, σε λάθος λαό.
Είναι πλέον ή βέβαιο ότι τέτοιου είδους δηλώσεις μάλλον υποδαυλίζουν παρά αποθαρρύνουν τις όποιες λαϊκές αντιδράσεις.

Και όσο για το κατάρτι και το βουλοκέρι, που αρμόζει στους πολιτικούς κάποιος θα πρέπει να εξηγήσει στον κο Αντιπρόεδρο ότι αυτά ήταν δόκιμα μέσα πολιτικής πρακτικής σε παλιές μυθικές εποχές, όπου οι βασιλιάδες το έπαιζαν καπεταναίοι.

Στην σύγχρονη εποχή οι πολιτικοί δεν πρέπει να βάζουν βουλοκέρι στ’ αυτιά. Πρέπει να τα έχουν ορθάνοικτα για αφουγκράζονται την απελπισία του κοσμάκη.
Και αν δεν μπορούν να τιθασεύσουν το εγώ τους, που τους σπρώχνει αδυσώπητα σε επικίνδυνες δημοσιογραφικές συναναστροφές τότε ως μάλλον πρόσφορο μέσο σωτηρίας τους ενδείκνυται ίσως μια «πατσαβούρα για το στόμα»….

Και για να σοβαρευθούμε περισσότερο κατευναστικά θα λειτουργούσε για τον αδίκως χειμαζόμενο Ελληνικό λαό μια σοβαρή ενασχόληση του κου Αντιπροέδρου με τον καταλογισμό ευθυνών και την τιμωρία των πολιτικών, που διεσπάθησαν ή καταχράσθηκαν την δημόσια περιουσία.
Αλλά περί αυτού μέχρι τώρα επικρατεί μια απερίγραπτη και ύποπτη ολιγωρία ολόκληρου του κυβερνητικού σχήματος, ενώ ακόμη και στις εξεταστικές επιτροπές έχει «συναινετικά» και διακομματικά επιβληθεί σιγή ασυρμάτου…

ΛΑ.Ο.Σ-ΝΔ.: Αντιστροφή ρόλων, γιατί όχι και ποσοστών…

Πολλοί είναι αυτοί, που απορούν με την στάση του ΛΑ.Ο.Σ έναντι της οικονομικής κυβερνητικής πολιτικής. Ακόμη περισσότεροι εκπλήσσονται με την εξόφθαλμη μεταστροφή του κου Καρατζαφέρη σε μια σειρά από θέματα, που απασχολούν την επικαιρότητα.

Ακόμη και σε ζητήματα εθνικής σημασίας, που μέχρι πρό τινος αποτελούσαν «ταμπού» γι’αυτό το κόμμα, σήμερα φαίνεται έτοιμο να τα συζητήσει και γιατί όχι να τα υποβαθμίσει σε σχέση με την δεινή οικονομική κατάσταση της χώρας.

Η κατάσταση αυτή έχει δημιουργήσει πονοκέφαλο σε έγκριτους δημοσιογράφους, καθώς και σε καταξιωμένους ρεπόρτερς και αναλυτές, που ματαίως προσπαθούν να εντοπίσουν τα αίτια και τα κίνητρα αυτής της ραγδαία προϊούσας μετάλλαξης.

Παρασυρμένοι μάλιστα κάποιοι από την ανταλλαγή κοινωνικών φιλοφρονήσεων μεταξύ του Προέδρου του ΛΑ.Ο.Σ και του Αντιπροέδρου της Κυβέρνησης, φτάνουν στο σημείο να φαντασιώνονται ύπαρξη σκοτεινής συμφωνίας μεταξύ των δύο κομμάτων, με πιθανή χρονική αφετηρία την συζήτηση του κου Καρατζαφέρη με τον Πρωθυπουργό κατά την περίοδο, που είχε κύκλο κατ’ ιδίαν επαφών για την οικονομία με τους αρχηγούς των κομμάτων.

Όλοι τους είναι ως συνήθως μακριά νυχτωμένοι, διότι ο μίτος του αινίγματος δεν βρίσκεται ούτε στη μεταφυσική, ούτε στη συνομωσιολογία.

Βρίσκεται στην πολιτική οξυδέρκεια του κου Καρατζαφέρη, ο οποίος ποντάρει εκ του ασφαλούς στην πολιτική ανεπάρκεια του κου Σαμαρά.

Είναι γνωστό ότι ο Πρόεδρος του ΛΑ.Ο.Σ είχε ανέκαθεν υψηλές στοχεύσεις. Για την ακρίβεια ουδέποτε έκρυψε τον υψηλό του πόθο να γίνει «διαχειριστής της πολυκατοικίας».

Από τον Οκτώβριο λοιπόν μέχρι σήμερα παρακολουθεί την εξέλιξη της ΝΔ και κυρίως την πολιτεία του νέου προέδρου της και ως έξυπνος πολιτικός αντιλαμβάνεται, ότι πιθανότατα βρίσκεται ενώπιον μοναδικής ευκαιρίας.

Βλέπει ένα «συγκάτοικο» στην «δεξιά πολυκατοικία», ο οποίος αδυνατεί να συλλάβει τα μηνύματα των καιρών και δυσκολεύεται να διαχειρισθεί τα συσσωρευμένα προβλήματα του κόμματός του.

Αντιλαμβάνεται ότι ο κος Σαμαράς δεν διαθέτει τα προσόντα, που απαιτούνται για να ανταποκριθεί στο ύψος των περιστάσεων.

Τον βλέπει να δυσκολεύεται να αρθρώσει σύγχρονο πολιτικό λόγο και να περιπλανάται σε παλιομοδίτικες αντιπολιτευτικές πρακτικές, που δεν συνάδουν με την κρισιμότητα των περιστάσεων.

Παρατηρεί την ανακολουθία των δημοσίων λόγων του και των εν κρυπτώ μεθοδεύσεών του, όπου στις συνεντεύξεις του ο κος Σαμαράς δηλώνει πατριωτικά συναινετικός και παρασκηνιακά αποδεικνύεται ακραία αντιπολιτευτικός, ωθώντας σε σκληρές απεργιακές κινητοποιήσεις όλες της προσκείμενες στη ΝΔ συνδικαλιστικές ηγεσίες, σε αγαστή συνεργασία με τους συνδικαλιστές του ΚΚΕ.

Τον παρακολουθεί να αμφιταλαντεύεται προσπαθώντας να διατηρήσει αντικειμενικά επιβλαβείς εσωκομματικές ισορροπίες.

Αντιλαμβάνεται ξεκάθαρα ότι παρά τις μεγαλοστομίες του, παραμένει δέσμιος του φαύλου κυβερνητικού παρελθόντος της παράταξής του. Μοιραίος κληρονόμος σκοτεινών προσώπων και καταστάσεων, που νομοτελειακά θα τον φθείρουν και θα τον συνθλίψουν, αφού δεν φαίνεται να διαθέτει ούτε το ειδικό βάρος, ούτε το πολιτικό σθένος να καταγγείλει τα κληρονομηθέντα κακώς κείμενα, να συμβάλει δυναμικά στην κάθαρση της παράταξής του και της ελληνικής κοινωνίας και έτσι να απαλλάξει την ΝΔ από το άγος που την βαρύνει.

Προβλέπει λοιπόν ο κος Καρατζαφέρης και ορθώς ότι με αυτόν τον αρχηγό η ΝΔ δεν έχει ελπίδες επαναφοράς σε τροχιά εξουσίας.

Και αυτές τις προβλέψεις του επιβεβαιώνουν και οι δημοσκοπήσεις, που βλέπουν το φως της δημοσιότητας, όπου σε μια περίοδο αφάνταστης οικονομικής δυσπραγίας και απέναντι σε μια κυβέρνηση που εξωθείται σε μέτρα πρωτοφανούς λιτότητας, η αξιωματική αντιπολίτευση όχι μόνο δεν επωφελείται, όχι απλώς διευρύνει την διαφορά της από το ΠΑΣΟΚ, αλλά εμφανίζεται να καταρρέει στο ιστορικά χαμηλό ποσοστό του 20%, χάνοντας ήδη 10 ολόκληρες μονάδες από τις εκλογές του περασμένου Οκτώβρη.

Με αυτή την εικόνα της ΝΔκαι με τα ποσοστά του κόμματός του να πλησιάζουν το 7%, δικαιολογημένα ο κος Καρατζαφέρης παραλληλίζει την κατάσταση με την περίοδο μετά την μεταπολίτευση, οπότε το νεοσύστατο ΠΑΣΟΚ του 13% κατάφερε να διαλύσει μέχρι τις επόμενες εκλογές την τότε Ένωση Κέντρου του 20% και στις μεθεπόμενες να καταλάβει και την εξουσία.

Και μπορεί κάποιοι να σκεφθούν ευλόγως ότι τώρα είναι άλλες εποχές και ότι ο κος Καρατζαφέρης δεν είναι Ανδρέας Παπανδρέου (σωστά) καθώς και ότι ο κος Σαμαράς δεν είναι Γεώργιος Μαύρος ή Ιωάννης Ζίγδης (σωστά αλλά ίσως αποδειχθεί ανεπαρκέστερος).

Και βεβαίως το ζητούμενο δεν είναι πώς σκέφτονται κάποιοι, αλλά πώς σκέφτεται ο ίδιος ο κος Καρατζαφέρης.

Και ο πολυμήχανος κος Καρατζαφέρης φαίνεται να σκέφτεται ότι ήρθε η ώρα να διαμορφώσει το νέο προφίλ ενός κόμματος εξουσίας.

Ένα σοβαρό λοιπόν δεξιό κόμμα εξουσίας οφείλει να έχει μετριοπαθείς ρεαλιστικές απόψεις και να απευθύνεται με νηφαλιότητα στο σύνολο της κοινωνίας, προβάλλοντας «στρογγυλές» θέσεις και ψύχραιμες πολιτικές προσεγγίσεις σε όλα τα θέματα, που απασχολούν τους πολίτες, ανεξαρτήτως επαγγελματικής ομάδος ή κοινωνικής προέλευσης.

Ένα σοβαρό συντηρητικό κόμμα εξουσίας, αντιλαμβάνεται ο κος Καρτζαφέρης ότι στις παρούσες συνθήκες οφείλει να έχει γενικό φιλοευρωπαϊκό προφίλ χωρίς να παραλείπει να προσαρμόζει τις κατ’ ιδίαν θέσεις του στους μακροπρόθεσμους υπερατλαντικούς στρατηγικούς σχεδιασμούς.

Γι αυτό επομένως έχει αλλάξει ρότα και προσπαθεί ταχύτητα να απομακρυνθεί από την εικόνα του ακροδεξιού εθνικιστικού κομματικού σχηματισμού.

Η προσπάθειά του μπορεί να φαίνεται φιλόδοξη. Όμως ορθώς διαβλέπει ότι ο κος Σαμαράς ηθελημένα ή αθέλητα μετέρχεται ακραίων και ξεπερασμένων αντιπολιτευτικών πρακτικών και δικαίως ευελπιστεί ότι αυτές οι λαθεμένες επιλογές του πολιτικού του «αντίζηλου» αναπόφευκτα θα μετατρέψουν αργά ή γρήγορα (μάλλον τάχιστα) τη ΝΔ σε ένα μικρό κόμμα ακραίας και ανεδαφικής διαμαρτυρίας.

Ας μη μας διαφεύγει ότι αυτή η ελπίδα του αρχηγού του ΛΑ.Ο.Σ είναι συγχρόνως ο μεγάλος φόβος πολλών στελεχών της ΝΔ, που σπεύδουν ήδη να διαφοροποιηθούν από την τακτική Σαμαρά, με χαρακτηριστική την συναινετική τοποθέτηση του κου Αβραμόπουλου στην πρόσφατη συγκέντρωση των γυναικών του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Η αγγελία στον Economist: Εισαγωγή αξιοπιστίας ή εξαγωγή εθελοδουλίας…

Παρά τον ορυμαγδό των αντιμαχομένων απόψεων, που κατακλύζουν την καθημερινή επικαιρότητα γύρω από τα προβλήματα διάσωσης της οικονομίας μας, υπάρχει μια βασική διαπίστωση, που φαίνεται να τυχαίνει της παγκόσμιας απολύτου και καθολικής αποδοχής. Είναι μια διαπίστωση στην οποία συμφωνούν ανεπιφύλακτα από τον τελευταίο πολίτη μέχρι τον Πρωθυπουργό της χώρας, όπως και όλοι οι πολίτες και οι ηγεσίες των Ευρωπαϊκών κρατών(και όχι μόνον), οι γραφειοκράτες της ΕΕ, οι τραπεζίτες, «οι αγορές» και γενικά όλος ο κόσμος ανεξαρτήτως πολιτικής τοποθέτησης, θρησκευτικών πεποιθήσεων, ταξικής προέλευσης, ή εθνικής ταυτότητας.
Η διαπίστωση αυτή, που στη χώρα μας πρώτος έκανε ο ίδιος ο κος Πρωθυπουργός και σχεδόν σε κάθε ευκαιρία δημόσιας ομιλίας του επαναλαμβάνει, είναι ότι «το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι το έλλειμμα αξιοπιστίας της Ελλάδας».

Όπως όμως συχνά συμβαίνει με τον πολιτικό λόγο η διατύπωση αυτή, παρότι φαίνεται να αποτυπώνει μια γενικά αποδεκτή διαπίστωση, είναι απολύτως εσφαλμένη με αποτέλεσμα να καλλιεργείται μια μαζική πλάνη, που αποπροσανατολίζει από τα πραγματικά αίτια της κακοδαιμονίας μας και προφανώς οδηγεί σε λάθος κινήσεις.

Η Ελλάδα λοιπόν ως γεωγραφικός χώρος διαχρονικής διαβίωσης του Ελληνικού έθνους, όπως αυτός εμφανίσθηκε, εξελίχθηκε και πολιτεύθηκε διά μέσου των αιώνων είναι και παραμένει απολύτως αξιόπιστη. Πολύ περισσότερο αξιόπιστη είναι ως λίκνο του Ελληνικού πνεύματος και ως παραγωγός του μοναδικού πρωτότυπου πολιτισμού της ευρωπαϊκής ηπείρου, τον οποίο με πολύ κόπο, μεγάλες δυσκολίες κατανόησης και πάντοτε με καθυστέρηση πολλών δεκάδων αιώνων κατάφερε μερικώς να αφομοιώσει και να αξιοποιήσει ο δυτικός κόσμος.

Ουδείς σ’ αυτόν τουλάχιστον τον πλανήτη διαθέτει το ειδικό βάρος για να μπορέσει να αμφισβητήσει την αξιοπιστία της Ελληνικής επιστήμης, της ελληνικής σκέψης, της καθοριστικής συμβολής αυτού του λαού με την διαχρονική του έννοια στην εξελικτική πορεία του ανθρώπινου είδους προς την κατεύθυνση της οικοδόμησης ενός φωτεινού κόσμου υψηλών πολιτιστικών αξιών.

Οποιαδήποτε λοιπόν διατύπωση που αναφέρεται σε αναξιοπιστία της Ελλάδας είναι απολύτως ανακριβής, κινείται στο πλαίσιο του θρασύτατου πολιτικού ψεύδους και μόνο ως λογοτεχνικό σχήμα κατά το νοούμενον μπορεί να γίνει ανεκτό.
Διότι είναι απολύτως βέβαιο ότι αυτό, που στην πραγματικότητα συμβαίνει δεν είναι η απώλεια της αξιοπιστίας της Ελλάδας, αλλά η απώλεια της αξιοπιστίας των Ελλήνων, οι οποίοι κατοικούν την χώρα σ’ αυτή τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο, ήτοι δηλαδή των δυό-τριών γενεών σύγχρονων ενεργών πολιτών.
Και μάλιστα η αλήθεια, που όλοι μας γνωρίζουμε είναι ότι πραγματικά αναξιόπιστοι δεν είναι γενικά ούτε καν οι ενήλικοι σύγχρονοι Έλληνες, αλλά το ηγετικό προσωπικό της χώρας, μέρος του οποίου ευθύνεται με τη διάπραξη απίστευτων αθλιοτήτων, ενώ το υπόλοιπο ευθύνεται για την υπόθαλψη και την ασυλία, που δυστυχώς μέχρι σήμερα επιμένει να τους προσφέρει.

Ο κος Παπανδρέου από το πρώτο βήμα του στις αίθουσες του γερμανικού αεροδρομίου βρέθηκε μπροστά στη δυσάρεστη εικόνα των πρωτοσέλιδων εφημερίδων που έγραφαν ότι «οι Γερμανοί φορολογούμενοι δεν δέχονται να δώσουν τα χρήματά τους σε μια χώρα, όπου συνεχίζει να επικρατεί η διαφθορά».
Αυτή λοιπόν είναι η πραγματικότητα. Δεν είναι αναξιόπιστη η χώρα είναι αναξιόπιστοι αυτοί, που διαχειρίζονται τα κοινά.
Και βέβαια, όλοι οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ γνωρίζουμε ποιοί και πόσοι περίπου «έβαλαν το δάκτυλο στο μέλι». Όμως ευλόγως όλοι μας παραμένουμε καχύποπτοι για την εντιμότητα του συνόλου του ηγετικού προσωπικού της χώρας (πολιτικών, οικονομικών, εκκλησιαστικών, δικαστικών παραγόντων συμπεριλαμβανομένων), όσο αισθανόμαστε μια αδικαιολόγητη ολιγωρία στην δίωξη των υπαιτίων και στην οριστική κάθαρση των θεσμικών λειτουργιών και οργάνων. Και όπως εμείς απολύτως δικαιολογημένα θεωρούμε συνολικά αναξιόπιστους όλους αυτούς τους τουλάχιστον επαγγελματικά ανεπαρκείς, άλλο τόσο δικαιολογημένοι είναι οι ξένοι, που δυσπιστούν απέναντι στο σύνολο ενός λαού, που όχι μόνο ανέδειξε και στήριξε αυτές τις ανάξιες ηγεσίες, αλλά και συνεχίζει να δείχνει απρόθυμος ή ανίκανος να επιβάλλει την διαλεύκανση των σκανδάλων, την τιμωρία των ενόχων και την εφαρμογή κανόνων διαφάνειας και χρηστής διαχείρισης.

Και ενώ λοιπόν συμβαίνουν όλα αυτά και Πρωθυπουργός δίνει μια άνιση μάχη περιερχόμενος τις αφιλόξενες «αυλές της Εσπερίας» και ενώ ο Ελληνικός λαός καλείται να συμμετάσχει στον «νυν υπε πάντων αγώνα» υποκείμενος σε άδικες θυσίες, φαίνεται ότι κάποιοι κυβερνητικοί παράγοντες κινούνται σε τροχιά επικίνδυνης πολιτικής ηλιθιότητας.
Διότι πώς να ερμηνεύσει κανείς την κίνηση δημοσίευσης αγγελίας στον Εκόνομιστ με την οποία ζητούνται υποψήφιοι για την πλήρωση της θέσης του διευθυντή της εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας.
Ο ακριβής προσδιορισμός του οικοδομικού υλικού πληρώσεως του εγκεφάλου του αρμόδιου για την επίμαχη αγγελία στελέχους του Υπουργείου Οικονομίας είναι ζήτημα, που μπορεί πιθανόν να ενδιαφέρει την ανθρωπολογία.
Εμάς μας ενδιαφέρει να αντιληφθούμε το πολιτική κίνητρο της συγκεκριμένης κίνησης.
Διότι το μήνυμα που εκπέμπει στην καχύποπτη και ανήσυχη ευρωπαϊκή γνώμη αυτή η αγγελία είναι εξαιρετικά καθαρό και μονοσήμαντο.

Το ίδιο το Ελληνικό κράτος δηλώνει επισήμως και πανηγυρικά στους εταίρους μας αυτό ακριβώς, που πιστεύουν και εκείνοι και που ματαίως ο συμπαθητικός κατά τα άλλα σ’ αυτούς κος Παπανδρέου παλεύει να ανασκευάσει. Ότι δηλαδή σ’αυτή την διεφθαρμένη χώρα δεν υπάρχει κανένας κάτοικος, που να διαθέτει την επαρκή επιστημονική και ηθική αξιοπιστία, ώστε να του ανατεθούν τα σχετικά καθήκοντα.

Αυτό όμως είναι κάτι εντελώς ψευδές και υποτιμητικό για τη χώρα μας και ειδικά σ’ αυτή την χρονική συγκυρία εξαιρετικά επιζήμιο για την πανεθνική προσπάθεια ανάκτησης της διαχειριστικής μας αξιοπιστίας. Αν αυτό πιστεύει ο παράγοντας του Υπουργείου, που είχε αυτή τη φαεινή ιδέα, τότε λίαν επιεικώς είναι απολύτως ηλίθιος.
Αν όμως ήθελε να στείλει το μήνυμα ότι στην σημερινή πολιτική ηγεσία του Υπουργείου υπάρχουν στελέχη, που αναγνωρίζουν την συγκριτική επιστημονική, επαγγελματική και ηθική ανωτερότητα των δυτικοευρωπαίων έναντι των ελλήνων συναδέλφων τους, τότε πρόκειται για χαμερπή ιδιοτελή εθελοδουλία αγρίου μεγέθους.

Είναι ευνόητο ότι σε αμφότερες τις περιπτώσεις, είτε ο περί ου ο λόγος παραγοντίσκος έκρινε ότι η αξιοπιστία είναι είδος εν ανεπαρκεία και επομένως έχουμε ανάγκη εισαγωγής, είτε σκέφθηκε ότι είναι χρήσιμη για τη χώρα η εξαγωγή μιας εικόνας σύγχρονου διαστροφικού ραγιαδισμού, είναι πάντως εξαιρετικά επικίνδυνος και για την πολιτική ηγεσία του Υπουργείου, αλλά ιδιαίτατα για την πανεθνική «μάχη», που δίνει σήμερα η Ελλάδα, όπως ο ίδιος ο Πρωθυπουργός την προσδιόρισε.

Θα ήταν λοιπόν εξαιρετικά ενδιαφέρον και χρήσιμο, αν βλέπαμε τον κο Πάγκαλο να αναζητά και να απαλλάσσει τη δημόσια διοίκηση από τέτοιους ηλίθιους, όπως ακριβώς έχει αρμοδιότητα και ευθύνη ως Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης, αντί να περιέρχεται τα κανάλια και να επιδίδεται σε πρόχειρη ανέξοδη και εν πολλοίς λαϊκιστική φιλολογία, που άπτεται της εξωτερικής πολιτικής, ενός τομέα όπου αρμοδιότατος είναι ο ίδιος ο κος Παπανδρέου και όπου ο ίδιος έχει «σκοντάψει» αρκετές φορές στο παρελθόν.

Σαμαράς Δεσμώτης….

«Η Νέα Δημοκρατία διέπραξε σφάλματα και τα πλήρωσε. Σήμερα, έχει γυρίσει σελίδα. Δεν απολογούμαι, λοιπόν, για κανένα.»

Αντώνης Σαμαράς. Πρόεδρος ΝΔ/3.3.2010.

Αν ο κος Καραμανλής έχει κερδίσει δικαιωματικά τον τίτλο του καταστροφικότερου Πρωθυπουργού όλων των εποχών, ο κος Σαμαράς φαίνεται να έχει βάλλει στόχο τον τίτλο του πλέον ανίκανου αρχηγού αξιωματικής Αντιπολίτευσης.

Και αυτό όχι γιατί στο μικρό σχετικά διάστημα της αρχηγίας του δεν κατάφερε να διαχειρισθεί στοιχειωδώς τα συσσωρευμένα κομματικά του προβλήματα, ούτε διότι δεν μπόρεσε να παρουσιάσει ένα αξιοπρεπώς συγκροτημένο πολιτικό πλαίσιο.

Αλλά κυρίως διότι εμφανίζεται απολύτως ανίκανος να κατανοήσει τα κελεύσματα των καιρών και εντελώς ακατάλληλος να αφουγκρασθεί το σφυγμό όχι μόνο του ευρύτερου εκλογικού σώματος, αλλά ούτε της ίδιας της κομματικής του βάσης.

Στην πρωτοφανώς έκρυθμη κατάσταση που βρίσκεται σήμερα ο τόπος, θα περίμενε κανείς από ένα αρχηγό κόμματος εξουσίας να επιδείξει στοιχειώδη πολιτική σύνεση και να πολιτεύεται με σοβαρότητα κυβερνητικής προσομοίωσης. Στην χειρότερη περίπτωση ο αρχηγός του να διαθέτει την απαιτούμενη πολιτική διαίσθηση, ώστε, αν δεν προηγείται, τουλάχιστον να ακολουθεί αξιοπρεπώς τις βασικές απαιτήσεις της κοινής γνώμης.

Ενώ όμως οι πολίτες αγωνιούν για την επιβίωση της χώρας και την εξόφληση του δημοσίου χρέους, ο κος Σαμαράς μοιάζει να ενδιαφέρεται μόνο για την προσωπική του επιβίωση και για το πώς θα ξεπληρώσει τις προσωπικές του «επιταγές» στον προκάτοχό του.

Έτσι την ώρα, που οι Έλληνες πολίτες καλούμενοι να πληρώσουν για τα χρέη που δημιούργησαν σεσημασμένοι καταχραστές του δημόσιου πλούτου, ευλόγως απαιτούν την ανεύρεση και παραδειγματική τιμωρία των ενόχων.

Την ώρα, που η Ευρωπαϊκή Ένωση εξαρτά σε μεγάλο βαθμό την παροχή στήριξης στην Ελλάδα, από την πρόοδο πρωτοβουλιών στο τομέα πάταξης της εκτεταμένης διαφθοράς.

Την ώρα όπου ακόμη και οι ομογενείς στέλνουν καθαρό μήνυμα, πως δεν σκοπεύουν να συμμετάσχουν σε εθνικό έρανο, αν δεν πεισθούν ότι τα χρήματά τους δεν θα αποτελέσουν λεία παλαιών και νέων επιτηδείων.

Ο κοντόθωρος κος Σαμαράς επιδίδεται σε ανεύθυνες δηλώσεις και μεγαλόστομες ασημαντολογίες.

Μοιάζει να είναι τραγικός δεσμώτης μιας διεφθαρμένης κομματικής καμαρίλας, η οποία δημιούργησε ένα απίστευτο σύστημα εκτεταμένης κρατικής διάβρωσης, ώστε να διευκολυνθεί σε ελάχιστο χρόνο το ληστρικό μοίρασμα του δημόσιου πλούτου σε μια χονδροειδώς διαπλεκόμενη πολιτικοοικονομική κάστα.

Ο κος Σαμαράς, ο διάπυρος ευαγγελιστής του «απλέτου φωτός» και ο πείσμων υποστηρικτής «του μαχαιριού» που «πρέπει να φθάσει στο κόκκαλο», εμφανίζεται ξαφνικά σημαιοφόρος της συσκότισης και κήρυκας της ένοχης συγκάλυψης των κατάπτυστων σκανδάλων της Καραμανλικής πενταετίας.

Παριστάνει εαυτόν «τυφλόν τα τ’ ώτα , τον τε νούν τα τ’ όματα», ο κος Σαμαράς, οποίος προσποιείται πως όντας και ο ίδιος μέλος της τελευταίας και πλέον καταστροφικής κυβερνητικής διετίας, δεν είδε και δεν άκουσε τίποτε για τους ψεύτες και τους απατεώνες, που λυμαίνονταν την έσχατη οικονομική ικμάδα της πατρίδας.

Και επικαλείται νοητική αδυναμία να ερμηνεύσει τόσο το μήνυμα των πρόσφατων εκλογών, όσο και την καθολική απαίτηση των Ελλήνων απανταχού της οικουμένης.

«Η Νέα Δημοκρατία διέπραξε σφάλματα και τα πλήρωσε» μας λέει ο απίστευτος κος Σαμαράς, υπονοώντας ότι η πανηγυρική αποδοκιμασία της κυβέρνησης στην οποία συμμετείχε, αποτελεί επαρκή εξιλεωτική κολυμβήθρα για όλες τις πράξεις και τις παραλήψεις της.

Κάνετε λάθος κε Σαμαρά. Η εκλογική ήττα βεβαίως αποτελεί επαρκή αποδοκιμασία πολιτικών σφαλμάτων. Εν προκειμένω όμως σύσσωμο το ελληνικό έθνος, ακόμη και αυτοί οι Ευρωπαίοι Εταίροι μας δεν ενδιαφέρονται για τα πολιτικά σφάλματα της ΝΔ.

Είναι εξοργισμένοι με την πολιτική φαυλότητα και τα οικονομικά εγκλήματα των κυβερνήσεων της πρόσφατης Καραμανλικής πενταετίας.

Γι αυτά καλείται να πληρώσει ανυπαιτίως ο Έλληνας φορολογούμενος, ο οποίος δικαίως αρνείται να παραιτηθεί από την αξίωσή του να πληρώσουν πρώτα οι πραγματικοί υπαίτιοι.

Και κακώς λοιπόν κε Σαμαρά συγχέετε την ΝΔ με τους συγκεκριμένους χρεωφειλέτες.

Αυτοί είναι οι ψεύτες και οι κλέφτες, οι λυμεώνες του δημόσιου πλούτου και όχι σύσσωμη η παράταξη, την οποία όπως και ο προκάτοχός σας επιβαρύνετε με ένα άγος, που δεν της αναλογεί με τις άστοχες διατυπώσεις σας.

«Σήμερα έχει γυρίσει σελίδα».

Πλανάσθε πλάνη οικτρά κε Σαμαρά, αν νομίζετε ότι ως αρχηγός της παράταξής σας έχετε το ειδικό βάρος και την αρμοδιότητα να γυρίζετε κατά το δοκούν τις σελίδες της ελληνικής ιστορίας.

Ο βίος και η πολιτεία των πολιτικών και των κομμάτων αξιολογείται από τον ελληνικό λαό, μελετάται από τον ιστορικό του παρόντος και του μέλλοντος και καταγράφεται στο βιβλίο της πολιτικής ιστορίας της ελληνικής Δημοκρατίας, χωρίς να λαμβάνεται υπ’ όψιν η προσωπική σας διάθεση.

Εσείς μπορείτε να ξεφυλλίζετε το βιβλίο της ιστορίας, μπορείτε να μασάτε και να καταπίνετε όσες σελίδες σας δυσαρεστούν, αλλά δυστυχώς για σας τις σελίδες του πρωτοτύπου στις Δημοκρατίες μόνο ο λαός νομιμοποιείται να τις γυρίζει. Ή το πολύ-πολύ, όπως μάθαμε εσχάτως, και οι Ευρωπαίοι εταίροι ενεργούντες καθ’ υπόδειξη των «αγορών». Πάντως όχι ανεπαρκείς αρχηγοί που επιβαρύνουν τα κόμματά τους με διάχυση ευθυνών πολύκροτων οικονομικών σκανδάλων.

«Δεν απολογούμαι λοιπόν για κανένα».

Πολεμάτε με τα φαντάσματά σας κε Σαμαρά. Ουδείς σας ζήτησε να απολογηθείτε για οτιδήποτε.

Ηρεμήστε. Έχετε καμιά «μύγα» και «μυγιάζεστε»;

Αυτό που απαιτεί ο ελληνικός λαός είναι να συμβάλλετε στη διαλεύκανση των σκανδάλων, να βοηθήσετε στην ανεύρεση των ενόχων, να συναινέσετε στην εξατομίκευση των ευθυνών οπουδήποτε και αν ανήκουν, να παραδώσετε τους επίορκους πολιτικούς και διοικητικούς παράγοντες στη δημόσια χλεύη, να πιέσετε (γιατί όχι) σαν αξιωματική αντιπολίτευση για επιτάχυνση των διαδικασιών κάθαρσης και επιστροφής των «κλεμμένων» στα δημόσια ταμία, από τα οποία υπεξαιρέθησαν.

Γιατί λοιπόν μπερδεύετε τα πράγματα;

Γιατί εμφανίζεσθε ανακόλουθος με τις μεγαλοστομίες σας περί αμέριστης συμβολής σας στην πάταξη της διαφθοράς, που αφειδώς υποσχόσαστε κατά τη διάρκεια του πρόσφατου εσωκομματικού εκλογικού σας αγώνα.

Προσφέρετε χείριστες υπηρεσίες στην πατρίδα και κυρίως ζημιώνετε ανεπανόρθωτα την παράταξή σας με την απροσχημάτιστη μεταστροφή της πολιτικής σας, που προδίδει ότι παραμένετε δεσμώτης ανομολόγητων εξαρτήσεων από φαύλα εσωκομματικά κέντρα, τα οποία αφού σας επέβαλαν την αξιοποίηση συγκεκριμένων προσώπων, που συνδέονται στενά με την υπόθαλψη και κάλυψη των πρωταγωνιστών των σκανδάλων, τώρα σας αναγκάζουν να αναλάβετε αγώνα συσκότισης και αποφυγής εξατομίκευσης και επιμερισμού των πολιτικών, διοικητικών, ποινικών και αστικών ευθυνών.

Μάταιος κόπος.

Πρόκειται για κοντόφθαλμη και αδιέξοδη πολιτική επιλογή, που σύντομα θα έρθει σε σύγκρουση με το σύνολο του χειμαζόμενου και αδίκως πάσχοντος ελληνικού λαού.

Και μάλιστα μετά βεβαιότητας θα προκαλέσει την έκρηξη της συντριπτικής υγιούς πλειοψηφίας της ίδιας της ΝΔ.

Έκρηξη της οποίας ασφαλής πρόδρομος μπορεί να εννοηθεί η αψιμαχία του κου Καμένου με τον κο Τζαβάρα, που ακριβώς προδίδει ότι πλησιάζει η ώρα, όπου τα έντιμα στελέχη, μέλη, οπαδοί του κόμματός σας δεν θα αντέξουν άλλο να επωμίζονται το άγος, που κάποιοι συγκεκριμένοι επιμένουν να τους φορτώνουν, συνεχίζοντας ανενόχλητοι το «πάρτι» τους εις υγείαν των «κορόϊδων».

Το ιστορικό σταυροδρόμι της Ελλάδας.

Αν επιχειρούσαμε να περιγράψουμε με όρους παιχνιδιού την κατά βάση παρασκηνιακή κινητικότητα των τελευταίων εβδομάδων γύρω από το ζήτημα «διάσωσης της Ελληνικής οικονομίας», θα μπορούσαμε να το διατυπώσουμε κάπως έτσι:

Το πολιτικό παιχνίδι, που παίζει το Ελληνικό επιτελείο με τους Ευρωπαίους εταίρους (κυρίως με την Γερμανία και την υποτελή της Κομισιόν) μοιάζει με ένα σκληρό διαπραγματευτικό μπραντεφέρ, που παίζεται με κανόνες άγριου Αμερικάνικου πόκερ και απαιτεί παίκτες με πνευματική οξυδέρκεια παγκοσμίου πρωταθλητή στο σκάκι.
Σε κάθε περίπτωση είναι ένα παιχνίδι στο οποίο είναι μεγάλο λάθος να ανακατεύονται παίκτες με προσόντα ταβλαδόρου διαπρέποντος σε «καφενεία» της Ανατολικής Αττικής...

Γράφαμε λοιπόν προχθές για το σταυροδρόμι μπροστά στο οποίο αργά ή γρήγορα θα αναγκασθούν να παραδεχθούν ότι βρίσκονται όλα ανεξαιρέτως τα κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Να τοποθετηθούν δηλαδή ξεκάθαρα στο δίλημμα αν επιθυμούν την συντήρηση ή τη διάλυση της Κοινότητας και ανάλογα, είτε να αναδιαμορφώσουν από κοινού τους κανόνες τους εσωκοινοτικού παιγνιδιού, είτε να επαναπροσδιορίσει η κάθε χώρα την νέα μοναχική της πορεία.
Διότι ο μύθος της καλής, εργατικής και παραγωγικής Γερμανίας, που δήθεν όλα αυτά τα χρόνια υποστηρίζει τους λοιπούς «ακαμάτηδες φτωχοσυγγενείς» έχει οριστικά καταρρεύσει. Όσο κι αν προσπαθούν οι γερμανικές φυλλάδες να τον συντηρήσουν, ελπίζοντας στο προπέτασμα καπνού, που δημιουργούν με τα άθλια δημοσιεύματα κατά της Ελλάδος, είναι εμφανές ότι ο μέσος Ευρωπαίος πολίτης έχει αντιληφθεί πλήρως την λεόντεια υπέρ της Γερμανίας εταιρία, που έχει στηθεί με το νομικό, θεσμικό, επιχειρηματικό και εν γένει οικονομικό-πολιτικό σύμπλεγμα, που διέπει την δομή και την λειτουργία της κοινότητας.
Το σπουδαιότερο δε είναι ότι αρχίζουν, με ταχύτητα επικίνδυνη πλέον για το μέλλον της Γερμανίας, να το αντιλαμβάνονται και οι μικρόνοες πολιτικές ηγεσίες των επί μέρους Ευρωπαϊκών κρατών, ιδιαίτερα αυτές του λεγόμενου Ευρωπαϊκού νότου.

Καταλαβαίνουν δηλαδή ότι κατά την τελευταία τριακονταετία στήθηκε ένα σύστημα από τους πολιτικούς και τους οικονομολόγους, που υποτίθεται ότι θα εξαπατούσε τις πλατιές λαϊκές μάζες και θα εξυπηρετούσε τα συμφέροντα των δημιουργών του.
Τώρα λοιπόν ανακαλύπτουν ότι σ’ αυτή την ληστρική εταιρεία των πολιτικών και οικονομολόγων «χούλιγκανς» με λευκό περιλαίμιο, οι άφρονες πολιτικοί είναι οι μεγάλοι «ριγμένοι». Υπό την έννοια ότι οι οικονομικοί παράγοντες (banksters κ.λ.π) πήραν το φιλέτο και τους άφησαν τα κόκκαλα. Ή ακριβέστερα οι χρηματιστές και οι τραπεζίτες «ρούφηξαν» τα λεφτά του κοσμάκη , ενώ οι συνεταίροι τους πολιτικοί καλούνται τώρα «να φάνε το ξύλο».
Όσο δε για τους πολιτικούς της κοινοτικής περιφέρειας, αυτοί πιάστηκαν διπλά «κορόϊδο». Διότι αφ’ ενός αποδείχθηκαν αφελείς έναντι των τραπεζιτών και των χρηματιστών, αφ’ ετέρου δε φέρθηκαν εντελώς ηλίθια έναντι της Γερμανίας, την οποία άφησαν να αλωνίζει όλα αυτά τα χρόνια, με αποτέλεσμα να ξεπεράσει τα τεράστια κοινωνικά και οικονομικά της προβλήματα, (ιδιαίτερα μετά την πτώση του τείχους), απομυζώντας τεχνηέντως τον εθνικό πλούτο και το μόχθο των υπολοίπων ευρωπαϊκών κρατών.

Αφυπνίζονται λοιπόν όλοι αυτοί και αυτό το χρωστούν σε σημαντικό βαθμό και στον Έλληνα πρωθυπουργό, ο οποίος μίλησε πρώτος από όλους για παιχνίδι των κερδοσκόπων έναντι του Ευρώ και για ανάγκη στήριξης όχι της Ελλάδος αλλά της ίδιας της ΟΝΕ.

Ακόμα πιο σημαντικό όμως παραμένει το «σταυροδρόμι» της Ελλάδας, της οποίας η εθνική επιλογή εξαρτάται από την στάση των υπολοίπων εταίρων.
Είναι εξαιρετικά ευνόητο ότι με τα σπρεντ στις 400 μονάδες κανένα μέτρο λιτότητας δεν μπορεί να διασώσει την ελληνική οικονομία, η οποία χρειάζεται άμεση διοχέτευση ρευστότητας στον παραγωγικό τομέα.
Με τα σπρεντ όμως στα ύψη το υστέρημα του ελληνικού λαού θα πηγαίνει στις τσέπες των διεθνών τοκογλύφων και δεν θα περισσεύει ούτε ένα ευρώ για αναπτυξιακή πολιτική.
Υπό τέτοιους όρους δυσθεώρητων επιτοκίων είναι μαθηματικώς βέβαιο ότι όσο περισσότερα δανειζόμεθα, τόσο γρηγορότερα θα οδηγούμεθα στην οικονομική καταστροφή.

Επομένως εάν οι Ευρωπαίοι εταίροι δεν μας εξασφαλίσουν χαμηλότοκο δανεισμό με επιτόκια ίσα ή και μικρότερα της Γερμανίας, η Ελλάδα δεν έχει κανένα λόγο να θέσει σε εφαρμογή οποιοδήποτε μέτρο, που να αποσκοπεί απλώς στην μείωση του ελλείμματος ή στην εξυπηρέτηση του χρέους.

Αντίθετα θα έχει κάθε λόγο για να παγώσει τις πληρωμές, που αφορούν προγενέστερους δανεισμούς, να προχωρήσει σε πρωτοβουλίες συγκέντρωσης χρημάτων από τους έλληνες πολίτες, αλλά και τους πατριώτες της διασποράς, να επιδιώξει δανεισμό με υγιείς όρους και με ειδικές εξασφαλίσεις από χώρες του νότου και της ανατολής και να διοχετεύσει τα όποια χρήματα μπορέσει να συγκεντρώσει αποκλειστικά σε δημόσια έργα, στη γεωργία, την βιομηχανία, τον τουρισμό και δευτερευόντως στην οικοδομή.

Οι τοκογλύφοι παραδοσιακοί πιστωτές και οι εταίροι της στην ΟΝΕ σε μια τέτοια περίπτωση μπορούν να περιμένουν και να προσεύχονται υπέρ μακροημερεύσεως του Ελληνικού έθνους και ανανήψεως της Ελληνικής οικονομίας, ώστε να ελπίζουν σε μελλοντική αποπληρωμή των οφειλών μας, όπως αυτές θα προσδιορισθούν μετά από σχετικές διαπραγματεύσεις, οι οποίες όμως θα έχουν άλλη βάση εκκίνησης και άλλο διαπραγματευτικό κλίμα.

Αν, όπερ συνετότερο, οι ευρωπαίοι εταίροι αποφασίσουν να μας εξασφαλίσουν προϋποθέσεις υγιούς χαμηλότοκου δανεισμού τότε και μόνον τότε αξίζει τον κόπο να εφαρμοσθούν τα όποια μέτρα διόρθωσης. Με αφετηρία όμως πάντοτε υπολογισμού την εξασφάλιση των αναγκαίων πόρων για την τόνωση του παραγωγικού τομέα και την ταχεία ανάπτυξη της πραγματικής οικονομίας.

Με δυό λόγια το σταυροδρόμι της Ελλάδας είναι:

Ή μέτρα μείωσης του χρέους και του ελλείμματος σε συνδυασμό με χαμηλότοκο δανεισμό, επαρκούς για την εξυπηρέτηση των αναπτυξιακών αναγκών.
Ή «πάγωμα» του χρέους και της διαδικασίας ταχύρρυθμης μείωσης του ελλείμματος και αποκλειστική ενασχόληση με την σχεδίαση και επίτευξη συγκεκριμένων αναπτυξιακών στόχων.

Αυτά όλα λοιπόν φαίνεται να είναι «ψιλά γράμματα» για πολλούς ανεγκέφαλους δημοσιογράφους και δοκησίσοφους «αναλυτές», όπως δυστυχώς και για μεγάλη μερίδα της αντιπολίτευσης, οι οποίοι επιδίδονται σε ακατάσχετη φλυαρία κατηγορώντας την κυβέρνηση, ανάλογα με το «καφενείο» στο οποίο απευθύνονται, πότε ότι «καθυστερεί αδικαιολόγητα να πάρει τα αναγκαία μέτρα για να καθησυχάσει τις αγορές» και πότε ότι «σπεύδει να πάρει μέτρα που κινούνται σε αντιαναπτυξιακή κατεύθυνση».

Το παρήγορο είναι όμως ότι όλα αυτά φαίνεται να τα συνειδητοποιεί πολύ καλά η Κυβέρνηση, αν προσέξουμε ότι ανακοινώνει τα μέτρα σταδιακά και προφανώς σύμφωνα με την πρόοδο των διαπραγματεύσεων και σε κάθε περίπτωση δεν βιάζεται να τα εφαρμόσει, προτού εξασφαλίσει συγκεκριμένες χειροπιαστές εξασφαλίσεις προσπορισμού επαρκούς και χαμηλότοκης δανειοδότησης.