ΕΤΕ – ALPHA BANK: Διάθεση υπάρχει, χρήμα δεν υπάρχει…

Για άλλη μια φορά επιβεβαιώθηκε ο γνωστός νόμος του Μέρφυ. «Όταν κάτι ξεκινάει άσχημα, θα καταλήξει χειρότερα».

Η γκίνια για την Κυβέρνηση άρχισε την προηγούμενη Παρασκευή με το φιάσκο της τροϊκανής συνέντευξης, συνέχισε με τις ανοησίες του Υπουργείου Εσωτερικών και τις παλινωδίες του Υπουργείου Οικονομικών κατά την ψήφιση του νόμου για το υποτιθέμενο άνοιγμα των υποτιθέμενων κλειστών επαγγελμάτων και κατέληξε με την οπερέτα του «big deal» της ΕΤΕ με την ALPHA BANK.

Υποτίθεται ότι οι επί ένα μήνα μυστικές συνεννοήσεις των δύο τραπεζών είχαν θετική κατάληξη και έτσι θα συνετελείτο μία λαμπρή συγχώνευση από την οποία θα προέκυπτε ένας νέος ισχυρός τραπεζικός κολοσσός. Υποτίθεται ότι η ALPHA BANK θα αποδεχόταν την «φιλική πρόταση» της ΕΤΕ και μέσα στο Σαββατοκύριακο θα είχαμε ολοκληρωμένο ένα σημαντικό επιχειρηματικό γεγονός, ικανό να αναστρέψει το βαρύ οικονομικό κλίμα στο εσωτερικό και να στείλει ένα θετικό μήνυμα στις περιβόητες διεθνείς αγορές.

Όλες αυτές οι υποθέσεις βεβαίως ήταν πολύ ωραίες για να είναι αληθινές και εξαιρετικά παιδαριώδεις για να γίνουν πιστευτές στον υπόλοιπο κόσμο αν εξαιρέσουμε τον κο Παπακωνσταντίνου και τους επαγγελματίες κερδοσκόπους, που παρεπιδημούν στο Χρηματιστήριο Αθηνών. Πράγματι οι κερδοσκόποι συνεπικουρούμενοι από τα γνωστά «παπαγαλάκια» δεν έχασαν την ευκαιρία να κάνουν μια «αρπαχτή» σε μια περίοδο χρηματιστηριακής ξηρασίας, συμπεριφορά φυσιολογική και αναμενόμενη. Θα έλεγε κανείς ότι και η σπουδή του κου Υπουργού να υιοθετήσει τα επικοινωνιακά πυροτεχνήματα των κερδοσκόπων ήταν μια ανθρώπινη αντίδραση ενός τάλαινος πολιτικού, που είχε καραβοτσακιστεί επικοινωνιακά όλες τις προηγούμενες μέρες. Ανθρώπινη ναι, δικαιολογημένη όμως όχι για ένα Υπουργό Οικονομίας, ο οποίος αν μη τι άλλο οφείλει να διαθέτει και περισσότερη ενημέρωση και μεγαλύτερη ευθυκρισία από τον μέσο πολίτη.

Διότι ο μέσος πολίτης έστω και βομβαρδιζόμενος από τις ψευδολογίες και την παραπληροφόρηση των ΜΜΕ, ήταν σε θέση να διακρίνει από την πρώτη στιγμή ότι αν οι συνεννοήσεις είχαν αίσια κατάληξη, οι δύο διοικήσεις των τραπεζών θα ανακοίνωναν την συμφωνία τους σε κοινή συνέντευξη τύπου και δεν θα υπήρχε κανένας λόγος να διατυπωθεί δημοσίως μια πρόταση από την Εθνική το πρωί για να περιμένει την αποδοχή της μέχρι το βράδυ.

Όπως εξ άλλου προκύπτει εναργέστατα από το περιεχόμενο της προτάσεως της Εθνικής ούτε περί εγχειρήματος ισότιμης «συγχωνεύσεως» των δύο τραπεζών πρόκειται, ούτε περί «φιλικής προτάσεως». Είναι ηλίου φαεινότερο ότι επιχειρείται η απορρόφηση της ALPHA BANK από την ΕΤΕ, κατά τα ειωθότα της ελεύθερης αγοράς, όπου πάντοτε το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρότερο και όσο για την «φιλική πρόταση» ας μας επιτραπεί να έχουμε πολλές επιφυλάξεις. Οι φιλικές προσφορές του είδους, όπως προαναφέραμε, είθισται να γίνονται στο στάδιο των μυστικών διαπραγματεύσεων, όπου εάν είναι πράγματι φιλικές, τουτέστι συμφέρουσες, γίνονται και αποδεκτές από την ενδιαφερόμενη πλευρά. Προσφορές απευθυνόμενες δημοσίως στο ευρύ κοινό υποκρύπτουν μάλλον σκοπιμότητα επιθετικής εξαγοράς, εκτίμηση υπέρ της οποίας συνηγορεί και η μεγάλη διασπορά μετοχών που χαρακτηρίζει την κατά τα φαινόμενα αμυνόμενη Τράπεζα.

Περιττό εξ άλλου είναι να επισημάνουμε ότι ούτε το παραμυθάκι περί ισχυρού τραπεζικού κολοσσού, που θα προκύψει δήθεν από την «συγχώνευση» είναι εύκολο να χωνέψει ο απλός πολίτης. Είναι κοινό μυστικό ότι τα πρόβλημα των Ελληνικών Τραπεζών είναι η «τοξικότητα» των κρατικών ομολόγων με τα οποία είναι βαρυφορτωμένα τα χαρτοφυλάκιά τους. Από εκεί κατά βάσιν προέρχεται η μιζέρια τους, η αδυναμία τους να αντλήσουν επαρκή χρηματοδότηση από την διατραπεζική αγορά και η έλλειψη εμπιστοσύνης των διεθνών κερδοσκόπων.

Επειδή λοιπόν δύο μπατίρηδες δεν ισοδυναμούν με ένα πλούσιο, γι αυτό και δεν φαίνεται καθόλου λογικό ότι η συγχώνευση των δύο τραπεζών θα γεννήσει ένα ισχυρότερο τραπεζικό οργανισμό, αν δεν αλλάξει τίποτε σε σχέση με την κεφαλαιακή τους σύνθεση και τον μονοσήμαντο τρόπο δανεισμού τους από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα με βάση την ασύδοτη εγγυοδοσία του οικονομικά παραπαίοντος Ελληνικού Δημοσίου.

Η μόνη ελπιζόμενη ωφέλεια του εν λόγω εγχειρήματος είναι βραχυπρόθεσμα η μείωση του λειτουργικού κόστους από την κατάργηση μιας σειράς υποκαταστημάτων στην Ελλάδα και το εξωτερικό και μεσοπρόθεσμα η δυνατότητα αύξησης της τιμής των τραπεζικών υπηρεσιών και προϊόντων εξ αίτιας του ολιγοπωλιακού καθεστώτος, που θα επιφέρει η μείωση του αριθμού των Τραπεζών. Αυτή είναι η μόνη αλήθεια, που δεν προβάλλεται καθόλου από τα κανάλια, αλλά είναι ευκόλως αντιληπτή από το ευρύ κοινό και είναι αρκετή για να προδιαθέσει αρνητικά στην ιδέα της συγχώνευσης τόσο τους εργαζόμενους, όσο και τους πελάτες των τραπεζών.

Τώρα σε ότι αφορά την στάση των μετόχων της ALPHA BANK είναι ευνόητο ότι όλα πουλιούνται σ’ αυτόν τον μάταιο κόσμο αρκεί να βρεθεί ο μουστερής, που θα πληρώσει την σωστή τιμή. Στην προκειμένη δε περίπτωση αρκεί οι μέτοχοι της ΕΤΕ να δεχθούν μικρότερο μερίδιο στα προϋπολογιζόμενα εκ της συγχωνεύσεως κέρδη.

Όμως όλα αυτά αφήνουν παγερά αδιάφορο τον μέσο Έλληνα πολίτη και σίγουρα δεν παρηγορούν τον μικρομεσαίο επιχειρηματία, που βρίσκεται αντιμέτωπος με το φάσμα της προσωπικής του χρεωκοπίας.

Και το παράδοξο είναι γιατί αυτή η Κυβέρνηση συνεχίζει να μην αντιλαμβάνεται αυτό που διαισθάνεται πια ο καθένας. Ότι δηλαδή η σωτηρία της οικονομίας και η οικονομική ανάπτυξη δεν βρίσκεται ούτε στην ασύστολη κρατική χρηματοδότηση των Τραπεζών, ούτε στις μεταξύ τους αναδιαρθρώσεις. Ο μόνος δρόμος για να βγούμε από την τανάλια του στασιμοπληθωρισμού είναι η δραστική ενίσχυση των παραγωγικών δυνάμεων αυτού του τόπου, η στήριξη της ελληνικής υγιούς επιχειρηματικότητας και κυρίως η ενθάρρυνση της νέας γενιάς να μείνει στην πατρίδα και να πάρει το μέλλον στα χέρια της.

ΤΡΟΪΚΑΝΟΙ-ΥΠ.ΟΙ: Κοπελιές και παλληκάρια γίνανε μαλλιά κουβάρια…

«Ο ψεύτης και ο κλέφτης τον πρώτο χρόνο χαίρονται» έλεγαν οι παλιοί αναφερόμενοι σε μια εποχή όπου τα νέα διαδίδονταν με αγγελιοφόρους, ταχυδρομικά περιστέρια και πραματευτάδες. Όταν αυτά τα μέσα μεταφοράς ειδήσεων αντικαταστάθηκαν από εφημερίδες, ραδιόφωνα και τηλεοράσεις η παροιμία αντικαταστάθηκε από την έκφραση «το ψέμα έχει κοντά ποδάρια». Σήμερα στην εποχή της πληροφορικής, όπου οι πληροφορίες μεταδίδονται εν ριπή οφθαλμού μέσω ιντερνέτ και κινητών τηλεφώνων το ψέμα δεν έχει καμία τύχη και οι ψεύτες είναι κυριολεκτικά για λύπηση.

Χαρακτηριστική περίπτωση η θλιβερή εικόνα, που παρουσιάζει το πολιτικό προσωπικό της χώρας, που φαίνεται ότι δεν έχει αντιληφθεί την νέα πραγματικότητα και επιμένει να κινείται ανάμεσα σε ψευδολογίες και μισές αλήθειες. Και επειδή βεβαίως κατά μια άλλη λαϊκή αντίληψη και οι μισές αλήθειες είναι ψέματα, έχει καταντήσει πλέον όσο υψηλότερα ιστάμενος είναι ο πολιτικός τόσο περισσότερο αναξιόπιστος να φαντάζει.

Δεν πρόλαβε να τελειώσει η συζήτηση του αρμόδιου Υπουργού με τους κομισάριους της ΕΕ και του ΔΝΤ και το πλήρες περιεχόμενο των συμφωνιών τους έγινε γνωστό και στον τελευταίο πολίτη.

Το δημοσιοποίησαν πρώτοι και καλύτεροι οι ίδιοι οι Τροϊκανοί, που μάλλον δεν είναι εξοικειωμένοι με τις Φαναριώτικου τύπου επικοινωνιακές «τσιριτσάντσουλες» των Ελλήνων συνομιλητών τους. Οι εκτελεστικοί βραχίονες των διεθνών κερδοσκόπων και των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων δεν διακατέχονται από συναισθηματικές αδυναμίες και δεν προτίθενται προφανώς να παρεκκλίνουν από τους στόχους και τα χρονοδιαγράμματα των εργοδοτών τους.

Οι δυσκολίες, οι φόβοι, οι αγωνίες και τα πολιτικά αδιέξοδα των κυβερνητικών αξιωματούχων τους αφήνουν παγερά αδιάφορους. Εξ άλλου όλοι αυτοί οι τοπικοί φύλαρχοι ανά την υφήλιο, που κατά καιρούς αναλαμβάνουν το «ηρωϊκό» έργο της «σωτηρίας» της χώρας τους συνεργαζόμενοι μαζί τους, είναι γι αυτούς θλιβερά αναλώσιμα στρατιωτάκια στη σκακέρα της παγκόσμιας κερδοσκοπίας.

« Το μοναστήρι να είναι καλά και από καλογέρους βρίσκουνε…» . Το σύστημα να λειτουργεί. Τα κέρδη να ρέουν άφθονα και απρόσκοπτα στα ταμεία των εκλεκτών, ο δημόσιος πλούτος των αφελών εθνών να περιέρχεται στην ιδιοκτησία των χαρισματικών, η παγκόσμια εξουσία να παραμένει στα χέρια των πεφωτισμένων και από κει και ύστερα ποιος ενδιαφέρεται για τις παράπλευρες απώλειες;

Φυσικό επόμενο κάποιες λαϊκές μάζες να μπούν «στη μηχανή του κιμά» (Περί της ιδιοσυγκρασίας του τοκογλύφου παράβαλε Σάίξπηρ, Έμπορος της Βενετίας, Σάϋλοκ). Αναμενόμενο και προϋπολογισμένο κάποιοι συνεργάσιμοι πολιτικοί να πεταχτούν στα σκουπίδια σαν στυμμένες λεμονόκουπες, όταν θα έχουν διαγράψει τον ιστορικό τους κύκλο, συναινετικά ή βίαια, αδιάφορο… Έτσι κι αλλιώς η χωματερή της ιστορίας είναι γεμάτη από «συνεργάσιμους» πολιτικούς, συμπαθείς ή αντιπαθητικούς, αδιάφορο…

Ευνόητο είναι ότι όλα αυτά αποτελούν θεωρία και πράξη εμπεδωμένη στους Τροϊκανούς από άλλους χρόνους και άλλους τόπους και δεν αφορούν τους ημέτερους Κυβερνήτες, που ως γνωστόν είναι θερμοί πατριώτες, πλην αγνοί ουτοπικοί σοσιαλιστές, που ανακάλυψαν τον τέταρτο δρόμο προς τον σοσιαλισμό, ο οποίος εγγυάται ένα μαγευτικό ταξίδι στη χώρα των θαυμάτων του ΔΝΤ και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας με ξενάγηση στα χρηματιστήρια Νέας Υόρκης, Λονδίνου και Φραγκφούρτης και στάση για καφέ στην Άγκυρα, στο Πεκίνο και το Κατάρ.

Βέβαια «εδώ είναι Βαλκάνια, δεν είναι παίξε γέλασε». Εδώ είναι «Μπάτε σκύλοι αλέστε κι αλεστικά μη δίνετε». (Δώστε μονάχα ότι έχετε ευχαρίστηση στον παραγιό του «μυλωνά»).

Με άλλα λόγια «μιζώστε» ελεύθερα κι άμα λάχει «καρπαζώστε» κιόλας, αλλά με τρόπο βρε αδερφέ. Όχι να γινόμαστε και βούκινο στη γειτονιά.

Ορθώς λοιπόν εξεμάνη ο πολιτικός κόσμος από την χοντροκοπιά των (Εισ)Πρακτόρων.

Όχι γιατί είπανε τίποτε ανακριβές. Όχι γιατί όλα αυτά δεν ήτανε μιλημένα και καρασυμφωνημένα. Αλλά διότι παραβιάσθηκε το Βαλκανικό πρωτόκολλο. Με άλλα λόγια οι εκτελεστικοί βραχίονες των κερδοσκόπων συνελέφθησαν αδιάβαστοι περί την Βαλκανική πολιτική ιστορία και πρακτική.

Η οποία πολιτική ιστορία από τον Μεσαίωνα μέχρι σήμερα επιφυλάσσει περίοπτη θέση στους κάθε λογής προύχοντες, προκρίτους, προεστούς και κοτζαμπάσηδες, που επιμελούνται την είσπραξη των φόρων, και την απρόσκοπτη διοχέτευσή τους στα ταμεία της Υψηλής Πύλης και εγγυώνται το ξεροκόμματο των ραγιάδων με την προϋπόθεση ότι θα είναι πειθήνιοι, παραγωγικοί και ολιγαρκείς.

Μια χρυσή πολιτική ιστορία θεμελιωμένη γερά στις λαμπρές παρακαταθήκες του Κωλέτη και του Μαυροκορδάτου που χρησιμοποιεί σαν αλάνθαστα εργαλεία το ψέμα, την διχόνοια, την διαπλοκή, τη μυστική διπλωματία και, όπου αυτό επιβάλλεται για λόγους υψηλού εθνικού συμφέροντος, την υπόθαλψη της διαφθοράς.

Με την αποκοτιά τους οι Τροϊκανοί γκρέμισαν το επικοινωνιακό μύθο και εξέθεσαν σε άμεσο κίνδυνο την επιτυχία του σχεδίου διάσωσης της Ελλάδας, δίνοντας στους ραγιάδες μεγαλύτερη ποσότητα γνώσης από αυτή που μπορούσαν να καταναλώσουν και δίνοντας στα βασανιστήριά τους χρονική προοπτική μεγαλύτερη από αυτήν που μπορούσαν να αντέξουν.

Πραγματικά ανιστόρητη, ανόητη και επικίνδυνη συμπεριφορά.

Μια συμπεριφορά, που αποδυναμώνει την Ελληνική Κυβέρνηση και θέτει σε κίνδυνο την εξέλιξη του σεναρίου διάσωσης.

Ή μήπως δεν είναι μόνο αυτό. Μήπως η συμπεριφορά αυτή δεν υπαγορεύθηκε μόνο από την ανυπομονησία της Τρόϊκας για επιτάχυνση της εφαρμογής του μνημονίου, αλλά σηματοδοτεί και την αντίληψη των εργοδοτών της ότι η παρούσα Κυβέρνηση εξήντλησε τον πολιτικό της κύκλο και ήρθε η ώρα να αντικατασταθεί;

Σατανική σκέψη; Θεωρία συνομωσιολογίας; Πιθανόν.

Όμως στην πολιτική ισχύει περίπου αυτό που συμβαίνει και στην φυσική. Περισσότερη αξία έχουν οι θεωρίες, που διαθέτουν μεγαλύτερη φαντασία και απαντούν σε περισσότερα ερωτηματικά. Για παράδειγμα η θεωρία αυτή απαντά καλύτερα στο ερώτημα γιατί τόσος καυγάς για κάτι που σε μερικές εβδομάδες θα έχει επισημοποιηθεί σε μια λίστα δημοσίων «φιλέτων», την οποία με την γνωστή διαβούλευση, συναίνεση και διαφάνεια θα την έχουν πάρει στην πλάτη οι αρμόδιοι κυβερνητικοί παράγοντες, οι επιφορτισμένοι με την δι’ εκποιήσεως αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας; Μήπως διότι υποπτεύονται ότι κάποιοι επιχειρούν να τους εμποδίσουν να είναι αυτοί που θα εκτελέσουν το εθνοσωτήριο και άμα θεάρεστον* τούτο εγχείρημα;

Άλλωστε κάτι τέτοιο θα πρέπει μάλλον να υποπτεύεται και ο εξοχότατος Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, που ονειρεύεται εκλογικές νίκες και δηλώνει έτοιμος να κυβερνήσει.

Το δυστύχημα με τον κο Σαμαρά είναι ότι στα μάτια της Ελληνικής κοινής γνώμης φαντάζει περισσότερο αναξιόπιστος από τον κο Παπανδρέου.

Και όσο αυτό δεν ανατρέπεται παραμένει άχρηστος για τους δανειστές μας.

* Υποπτεύομαι ότι πολλά από τα «φιλέτα» του δημοσίου που περιήλθαν στην κυριότητα της εκκλησίας διά του σκανδάλου του Βατοπεδίου, (και όχι μόνο), θα βρίσκονται σε περιοχές «εθνικώς αξιοποιήσιμες». Άρα τείνω να πεισθώ ότι πράγματι το έργο της δια ιδιωτικοποιήσεως αξιοποιήσεως της δημόσιας περιουσίας εκτός από πατριωτικό και εθνοπρεπές τυγχάνει και ιδιαίτερα θεάρεστο…

Οικονομικά Υπουργεία: Το πλειστάκις εξαμαρτείν …

Εν αρχή ην το μνημόνιο.

Και το μνημόνιο ορώμενο από την σκοπιά δανειστών τοκογλύφων αποτελεί το άσμα ασμάτων για την εξασφάλιση του κεφαλαίου, των τόκων, των πανοτοκίων τους και κυρίως της δυνατότητος σε σύντομο χρόνο να περιέλθει στην κυριότητά τους οποιοδήποτε περιουσιακό στοιχείο του Ελληνικού Δημοσίου ορέγονται.

Το ίδιο κείμενο αξιολογούμενο από τη σκοπιά της Ελληνικής Κυβέρνησης και των συνοδοιπόρων της δημοσιογράφων, οι οποίοι το προβάλλουν συνήθως ως ένα σκληρό αλλά αναγκαίο εργαλείο διαρθρωτικών αλλαγών για την εξυγίανση και την ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας, αποδεικνύεται μετά από ένα χρόνο τυφλής εφαρμογής του ένα απολύτως βλακώδες κατασκεύασμα, το οποίο έχει βουλιάξει σε μια κατά το μάλλον ή ήττον μη αναστρέψιμη ύφεση τη χώρα και έχει εγκλωβίσει σε μια καλπάζουσα οικονομική εξαθλίωση τους κατοίκους της.

Και ενώ πλέον η αγορά πνέει τα λοίσθια, ενώ οι τράπεζες παρά τα αμύθητα ποσά που έχουν ρουφήξει από τον πενιχρό δημόσιο κορβανά αδυνατούν απολύτως να δικαιώσουν τον υπαρξιακό τους ρόλο ως πηγές ρευστότητος του επιχειρείν, ενώ οι πλείστοι των διεθνών αναλυτών συμπίπτουν στις δυσμενέστερες των προβλέψεων, ενώ οι διεθνείς οίκοι αξιολόγησης συνεχίζουν να μας φιλοδωρούν με νέες υποβαθμίσεις, ενώ και ο τελευταίος πολίτης έχει ήδη τρομοκρατηθεί από τα μεγέθη της προσωπικής του οικονομικής επιδείνωσης, μόνη η Κυβέρνηση φαίνεται να μην αντιλαμβάνεται, αυτά που για τον υπόλοιπο πλανήτη είναι πλέον αυτονόητα.

Ιδιαίτερα τα επιτελεία των Οικονομικών Υπουργείων σε πείσμα της κοινής λογικής επιμένουν στην ευλαβική εφαρμογή του μνημονίου κυνηγώντας με πάθος τη χίμαιρα της εκάστοτε επόμενης δόσης και συμπεριφερόμενα σαν τους πειναλέους αφελείς ποντικούς, που θαμπώνονται από τη λάμψη του τυριού και αδυνατούν να διακρίνουν την θανατερή ποντικοπαγίδα.

Το 2008 ο τότε Πρωθυπουργός της Μεγάλης Βρετανίας κος Γκόρντον Μπράουν, ως πρώτο μέτρο αντιμετώπισης της οικονομικής κρίσης επέλεξε την μείωση του ΦΠΑ και κατάφερε πράγματι να δημιουργήσει ένα αξιόλογο ανάχωμα στη μείωση της αγοραστικής ζήτησης και την εντεύθεν συρρίκνωσης των δημοσίων εσόδων. Η ταχύτητα και η αυστηρότητα επιβολής του μέτρου ήταν τέτοια, ώστε όσοι καταστηματάρχες δεν πρόλαβαν να αλλάξουν τις τιμές στο μηχανογραφικό τους σύστημα, αναγκάζονταν να εισπράττουν την αναγραφόμενη τιμή και να επιστρέφουν τη διαφορά στο ταμείο.

Αντίθετα στην ημεδαπή οι φωστήρες του Υπουργείου Οικονομικών επέλεξαν την αύξηση του σχετικού φόρου με αποτέλεσμα να θέσουν το θεμέλιο λίθο αποδυνάμωσης της αγοράς και να δουν τα έσοδα του Δημοσίου να μειώνονται δραστικά.

Αντί όμως να μάθουν από το πάθημά τους, συνέχισαν απτόητοι την ίδια τακτική. Ενάντια στους κανόνες της απλής λογικής και της κοινής πείρας επέλεξαν να επιβάλλουν και νέα αύξηση. Το αποτέλεσμα; Περαιτέρω καθίζηση της αγοραστικής κίνησης και δραματική μείωση των εισπράξεων από ΦΠΑ.

Δεν χρειάζεται να είναι κανείς γκουρού οικονομολόγος για να αντιλαμβάνεται ότι οι αυξήσεις των φόρων κατανάλωσης είναι φυσιολογικό να μεταβάλλονται αντιστρόφως ανάλογα με τις εισπράξεις τους, ιδιαίτερα σε περιόδους οικονομικής κρίσης. Είναι φυσιολογικό ότι η ακρίβεια των προϊόντων θα μειώσει τις αγοραπωλησίες και συνεπώς την φορολογητέα ύλη. Είναι επίσης ευνόητο ότι αυτοί που δεν πληρώνουν τον ΦΠΑ από αδυναμία θα αυξηθούν, όπως επίσης θα αυξηθούν και αυτοί που θα φροντίζουν να τον οικειοποιούνται, αφού μεγαλύτερο ΦΠΑ σημαίνει μεγαλύτερο κίνητρο υπεξαίρεσής του.

Τα ίδια περίπου αποτελέσματα ως προς την εισπρακτική επιτυχία επήλθαν από την ασύστολη αύξηση των τελών κυκλοφορίας, που οδήγησε χιλιάδες ιδιοκτήτες αυτοκινήτων να καταθέσουν τις πινακίδες.

Παρόμοια αναμένεται η προκοπή των δημόσιων ταμείων και από την ακατάσχετη αύξηση των φόρων στα πετρελαιοειδή, η οποία ήδη έχει οδηγήσει σε απόγνωση τους πρατηριούχους από την κατάρρευση του κύκλου εργασιών τους.

Ανάλογη ακατανόητη τακτική φαίνεται να υιοθετεί και το Υπουργείο μεταφορών στον τομέα των αστικών συγκοινωνιών. Επειδή υπάρχουν ελλείμματα και επειδή ένα μεγάλο ποσοστό επιβατών αποφεύγει την πληρωμή εισιτηρίου, αποφάσισαν να αυξήσουν 40% τα εισιτήρια. Παράξενο, που δεν είχε κανείς την στοιχειώδη ευαισθησία να σκεφθεί ότι δεν είναι δυνατόν να στερούν από τους κατά τεκμήριο φτωχούς χρήστες των δημόσιων μέσων μεταφοράς ένα περίπου μισθό για να πηγαινοέρχονται στην εργασία τους. Ακόμη όμως πιο παράξενο ότι δεν βρέθηκε ούτε ένας φωστήρας να κάνει κάποιες πιο πρακτικές σκέψεις. Πρώτον ότι όσοι δεν πλήρωναν το παλιό εισιτήριο λόγω οικονομικής αδυναμίας δεν πρόκειται να πληρώσουν τώρα το καινούργιο. Δεύτερον ότι το ακριβότερο εισιτήριο θα οδηγήσει ακόμη περισσότερους σε αδυναμία να το πληρώσουν. Τρίτον ότι το άρωμα κοινωνικής αναλγησίας, που αναδύει η υπερβολική αύξηση του εισιτηρίου θα προσφέρει τη βάση για γενικευμένες αντιδράσεις και θα προσθέσει σ΄αυτούς, που δεν πληρώνουν από αδυναμία, άλλους τόσους, που δεν θα πληρώνουν για λόγους ιδεολογικής αρχής. Τέταρτον ότι για μια πληθώρα διαδρομών η χρήση του ΙΧ είναι πλέον φθηνότερη από την χρήση του μετρό ή του λεωφορείου.

Ήδη προτού καλά καλά να ισχύσει η νέα τιμή, το Υπουργείο βρίσκεται αντιμέτωπο με την οξύμωρη πρωτοβουλία του να κατανείμει το ποσό που έχανε από τους λαθρεπιβάτες στο αντίτιμο του εισιτηρίου των υπολοίπων. Αναρωτιέται κανείς αν στο επόμενο διάστημα ακόμη λιγότεροι επιβάτες καταβάλλουν το αντίτιμο, τι θα σκεφθούν οι πανέξυπνοι μανδαρίνοι; Μήπως να αυξήσουν κι άλλο την τιμή του εισιτηρίου; Και έτσι θα συνεχίζουν αενάως; Όσο θα μειώνεται ο αριθμός των εισιτηρίων θα αυξάνουν ανάλογα την τιμή για να ισοφαρίζουν την απώλεια εσόδων; Και αν υποθέσουμε ότι τελικά περιορίζονται σε καμιά εκατοστή τα άτομα που πληρώνουν εισιτήριο, τότε με την ίδια λογική (=παραλογισμό) θα αποφασίσουν να ανεβάσουν το εισιτήριο στο ένα εκατομμύριο ευρώ;

Μήπως θα ήταν αποτελεσματικότερο αν αντί αυξήσεων, επέλεγαν να μειώσουν τα εισιτήρια; Μήπως έτσι πολλοί περισσότεροι επιβάτες θα κατάφερναν να ανταποκριθούν στην πληρωμή του και καινούργιοι πολλοί περισσότεροι πολίτες θα είχαν κίνητρο να προτιμήσουν τα μέσα δημόσιας συγκοινωνίας για τις μετακινήσεις τους; Μήπως η λύση του προβλήματός τους βρίσκεται πραγματικά στην αύξηση του μεταφορικού έργου και όχι στην αύξηση του εισιτηρίου;

Είναι προφανές ότι οι άνθρωποι δεν στερούνται απλώς γνώσεων και φαντασίας, αλλά αδυνατούν και να διδαχθούν από τα συνεχή και ακατάπαυστα σφάλματά τους.

Και το χειρότερο από όλα είναι ότι όσο περισσότερο αποτυγχάνουν τα απερίσκεπτα μέτρα, που παίρνουν, τόσο περισσότερο πανικοβάλλονται και καταφεύγουν στον αυταρχισμό και την πολιτική κουτοπονηριά.

Αφού εξήντλησαν την διχαστική τακτική να βάζουν τον ένα επαγγελματικό κλάδο ενάντια στον άλλο, εφηύραν την πρωτότυπη ανοησία ότι ενδιαφέρονται για την αποκατάσταση της δήθεν κοινωνικής αδικίας να επιδοτεί ο κάτοικος της επαρχίας το εισιτήριο του Αθηναίου.

Αιδώς Αργείοι!!! Τι κουτοπονηρία είναι αυτή;

Μήπως τα δισεκατομμύρια των εγκαταστάσεων ηλεκτροδότησης, τηλεπικοινωνιακής σύνδεσης, οδικού δικτύου για εκατοντάδες χωριά ανά την Ελλάδα δεν έχουν επιδοτηθεί επί δεκαετίες από τον οβολό του κατοίκου των μεγαλουπόλεων;

Και αν ο ρόλος του Κράτους δεν περιελάμβανε τέτοιου είδους κοινωνικές παρεμβάσεις, τότε ποια ακριβώς θα ήταν η χρησιμότητα των κυβερνήσεων;

Να ρουσφετολογούν με τα χρήματα των φορολογουμένων, να σπαταλούν υπέρ οικογενειών και οπαδών το δημόσιο πλούτο, να υποθάλπουν με κάθε τρόπο τους λυμεώνες της δημόσιας περιουσίας, να κουκουλώνουν τα κάθε λογής σκάνδαλα και εν τέλει να επιδιώκουν την αβέβαια σωτηρία της Ελλάδος διά της βεβαίας εξοντώσεως των Ελλήνων;

Και τι απαράδεκτη αυταρχική παρεκτροπή αποτελεί η εμπλοκή του εισαγγελέα στην καταδίωξη των φτωχών ανθρώπων, που αδυνατούν να πληρώσουν τα ληστρικά κόμιστρα, που επιβάλατε, αφού προηγουμένως τους περικόψατε αγρίως τους μισθούς και τις πενιχρές συντάξεις ή ακόμα χειρότερα τους καταδικάσατε σε ανεργία;

Με ποιό ηθικό έρεισμα μηχανεύεσθε την ποινικοποίηση της μη πληρωμής του εισιτηρίου, την ίδια στιγμή που ανέχεσθε να απολαμβάνει πλήρους ατιμωρησίας η καταλήστευση του Ελληνικού Δημοσίου, από δεκάδες μεγαλοαπατεώνες, ο εντιμότερος των οποίων έχει μετέλθει δραστηριοτήτων που πληρούν την αντικειμενική υπόσταση τουλάχιστον των μισών εγκλημάτων του κοινού ποινικού δικαίου, όπως αυτά τυποποιούνται στον ισχύοντα ποινικό κώδικα;

Αλήθεια αν το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού, τότε το πλειστάκις και πολυτρόπως εξαμαρτείν ποίου ανδρός τυγχάνει;

ΑΙΓΥΠΤΟΣ: Πως ένας παράγων σταθερότητας μεταλλάσσεται σε μπουρλότο στην εύφλεκτη ανατολική Μεσόγειο;

Τα ανελεύθερα και καταπιεστικά καθεστώτα έχουν κοινή αφετηρία, πανομοιότυπη συμπεριφορά και προδιαγεγραμμένη κατάληξη.

Όσοι ενδιαφέρονται για την ταυτοποίηση των συμφερόντων, που εξυπηρετούσε και των δυνάμεων, που στήριζαν την κυβέρνηση Μουμπάρακ, ας ψάξουν σ’ αυτούς που επί τριάντα χρόνια προσποιούνταν ότι αγνοούσαν την δικτατορική του ιδιότητα, τον διαφήμιζαν ως παράγοντα σταθερότητας στην περιοχή και συναγελάζονταν με την οικογένεια του ελέω στρατού Προέδρου στα διεθνή φόρα και στις γκλάμουρους επίσημες κοινωνικές συναναστροφές. Παρακάμπτοντας την ανέχεια, την καταπίεση και την απόγνωση ενός από τους αρχαιότερους και ευγενέστερους λαούς της γης.

Όσοι πάλι διαπορούν για την οργανωτική αποτελεσματικότητα, που παρουσιάζει ένα εμφανώς ακέφαλο πλήθος, ας αναζητήσουν την απάντηση σε παρόμοιες εμπειρίες άλλων χωρών και άλλων μαζικών κινημάτων.

Ιδιαίτερα οι Έλληνες αναλυτές δεν έχουν ανάγκη να μετακινηθούν σημαντικά γεωγραφικά και χρονικά, αφού διαθέτουν το σχεδόν ταυτόσημο υπόδειγμα της πρόσφατης Ελληνικής στρατιωτικής χούντας, της ανάλογης λαϊκής εξέγερσης, αλλά και των χειρισμών μετάβασης στην κοινοβουλευτική δημοκρατία τόσο του διεθνούς όσο και του εγχώριου πολιτικού προσωπικού.

Μπορεί ο διακαής πόθος των διεθνών «πολιτικών αγορών» να ήταν η διαιώνιση της δυναστείας Μουμπάρακ, όμως τώρα που η πτώση του προεξοφλείται ακόμη και από τους πλέον φανατικούς υποστηρικτές του όλα τα πολιτικά κέντρα του πλανήτη σπεύδουν να «κτίσουν θέση» στο επερχόμενο αιγυπτιακό πολιτικό σκηνικό ομολογώντας ανεπιφύλακτα ότι επρόκειτο περί προεδρευομένης δικτατορίας.

Από τη στιγμή λοιπόν που όλοι συμφωνούν σ’ αυτό το βασικό ζήτημα, τα υπόλοιπα γίνονται ευκολότερα κατανοητά.

Όπως συμβαίνει σ’ αυτές τις περιπτώσεις η ανελευθερία και η ανέχεια είναι τα δύο σκέλη της τανάλιας, που περισφίγγουν τον άτυχο πληθυσμό σ’ ένα φαύλο κύκλο ,όπου όσο μεγαλώνει η εξαθλίωση, τόσο εντείνεται η καταπίεση, ώστε να συγκρατούνται οι τάσεις λαϊκής αντίδρασης. Όμως δυνάμεις, που δεν εκτονώνονται δεν σημαίνει ότι εξαφανίζονται.

Αργά ή γρήγορα όταν ωριμάσουν οι συνθήκες, διεργασία που εξαρτάται από την ταχύτητα της οικονομικής εξαθλίωσης των λαϊκών στρωμάτων και του βουλιάγματος στη διαφθορά του προσωπικού της δικτατορικής διακυβέρνησης, η έκρηξη της καταπιεσμένης λαϊκής οργής είναι αναπόφευκτη και ξεκινά συνήθως από την νεολαία και ειδικότερα την φοιτητιώσα.

Το έργο το είδαμε στην Ελλάδα το 1973. Αυθόρμητες ομάδες φοιτητών, που ξεκίνησαν τις πρώτες μέρες από την Νομική και στη συνέχεια χωρίς κινητά και ίντερνετ (που δεν υπήρχαν εκείνο τον καιρό), με πληροφορίες που διαδίδονταν από στόμα σε στόμα ένα συνεχώς διογκούμενο ποτάμι κόσμου, που κατέληξε στο Πολυτεχνείο αποτελούμενο τελικά από όλες τις ηλικίες, όλες τις επαγγελματικές ειδικότητες και όλα τα κοινωνικά στρώματα. Και παρά το γεγονός ότι πέρα από πολιτικά χαλαρούς εθνικοτοπικούς συλλόγους η δικτατορία είχε καταφέρει να αποτρέψει την ύπαρξη οποιασδήποτε μορφής συλλογικότητας, το εξεγερμένο ετερόκλητο πλήθος από τα πρώτα εικοσιτετράωρα κατάφερε να οργανωθεί οριζόντια και να αποκτήσει αποτελεσματική οργάνωση.

Κάτι ανάλογο διαφαίνεται να συμβαίνει στην Αίγυπτο, όπου μάλιστα οι συνθήκες για την ανάπτυξη οργανωτικής δομής είναι καλύτερες, αφού το ίντερνετ δεν καταργήθηκε αμέσως από το καθεστώς, τα τηλέφωνα εξακολούθησαν έστω και με δυσκολία να λειτουργούν και πολιτικοί φορείς και σύλλογοι διαφόρων ειδών υφίστανται έστω και με μικρότερους ή μεγαλύτερους περιορισμούς. Όλοι αυτοί είναι φυσικό ότι από τις πρώτες ώρες θα είχαν την τάση να συντονισθούν μεταξύ τους σε ένα κοινό αντιδικτατορικό στόχο και να ξεκίνησαν πολύ νωρίς οι διεργασίες οριζόντιας διασύνδεσης και αυτοοργάνωσης από τα κάτω προς τα πάνω. Διεργασίες, που θα καθυστερήσουν ενδεχομένως να αναδείξουν χαρισματικές ηγετικές προσωπικότητες, αλλά που επαρκούν να συντηρούν, να διαχειρίζονται και να διογκώνουν την λαϊκή επαναστατικότητα.

Αυτός ο χρόνος που μεσολαβεί μέχρι οι μάζες να καταφέρουν να αναδείξουν τους φυσικούς τους ηγέτες είναι συνήθως το κρίσιμο διάστημα, που «οι διεθνείς πολιτικές αγορές» αξιοποιούν δεόντως, ώστε να εγκαταστήσουν νέους κυβερνήτες της αρεσκείας τους.

Έτσι συνέβη στην Ελλάδα το 1974, έτσι φαίνεται ότι τουλάχιστον μεθοδεύεται και στην Αίγυπτο το 2011.

Το ζητούμενο για τους Αιγυπτίους, που διαδηλώνουν στους δρόμους είναι καταφανώς η ανατροπή του στρατοκρατικού καθεστώτος και όχι η απλή κυβερνητική «συνταξιοδότηση» ενός λαομίσητου δικτάτορα, όπως τεχνηέντως προσπαθούν να παρουσιάσουν «οι διεθνείς πολιτικές αγορές».

Ο κος Ελ Μπαραντάϊ, αξιόλογος κατά τα άλλα, απέχει μακράν από την περίπτωση του λαοπρόβλητου ηγέτη, που σφυρηλατεί τη συνείδησή του μέσα από λαϊκούς αγώνες, ξεπηδά μέσα από μαζικές επαναστατικές διεργασίες και καταλήγει να ενσαρκώσει αυθεντικά τους πόθους και τους στόχους των εξεγερμένων μαζών, τις οποίες προώρισται να καθοδηγήσει, να εκπροσωπήσει και εν τέλει να κυβερνήσει.

Θα μπορούσε όμως υπό προϋποθέσεις να καταφέρει την χαλιναγώγηση του Αιγυπτιακού κινήματος και να αποτελέσει τη γέφυρα μετάβασης σε ένα μεταπολιτευτικό μοντέλο Αραβομεσογειακών προδιαγραφών, που να εκτονώσει την τοπική ένταση χωρίς να θέσει σε διακινδύνευση τις ισορροπίες των διεθνών οικονομικο-γεωστρατηγικών συμφερόντων.

Είναι προφανές ότι είναι ο εκλεκτός του διεθνούς παράγοντα και ότι χαίρει της στηρίξεως του στρατιωτικού κατεστημένου. Μένει να κερδίσει την αποδοχή του ξεσηκωμένου λαού.

Αν τα καταφέρει θα αποτελέσει τουλάχιστον «γέφυρα» ειρηνικής μετάβασης σε μια νέα περίοδο διακυβέρνησης. Μιας μετάβασης ειρηνικής, αν και όχι αναίμακτης, αφού ήδη μετράει αρκετές εκατοντάδες νεκρών και τραυματιών. Μιας νέας περιόδου με πολλές αμφιβολίες για το πόσο νέα θα είναι η διακυβέρνηση αν στηρίζεται σε παλιά κέντρα εξουσίας.

Αν δεν τα καταφέρει οι πιθανότητες ενεργοποίησης του τρομερού κοινωνικού ηφαιστείου, που αρχαιόθεν αποτελεί η ανατολική πλευρά της Μεσογείου θα αυξηθούν δραματικά με απρόβλεπτες ή μάλλον σχετικά προβλέψιμες συνέπειες για ολόκληρο τον κόσμο. Τουλάχιστον σε ότι αφορά την κοινωνικο-πολιτική εξέλιξη του σχεδίου παγκοσμιοποίησης ενός αδιέξοδου οικονομικού μοντέλου, που επιτυγχάνει να παγκοσμιοποιεί την φτώχεια, να διαχέει την απόγνωση και να διεγείρει ομοιόμορφα την επαναστατικότητα των απανταχού της γης λαϊκών μαζών ανεξαρτήτως φυλής, φύλλου, θρησκεύματος ή άλλων εθνικών ιδιαιτεροτήτων.

Το πρόβλημα είναι ότι επιχειρείται να εφαρμοστεί μια παλιά συνταγή σε ένα «ιό», για τον οποίο ουδείς γνωρίζει τι μεγέθους μετάλλαξη έχει πιθανόν υποστεί….