Στην πολιτική ο πατριωτισμός αρχίζει εκεί που τελειώνει η λογική.

Με την πρόφαση της θρησκευτικής ευλάβειας, έχουν διαπραχθεί κατά καιρούς τεράστιες ανηθικότητες, στο όνομα της δικαιοσύνης έχουν συντελεσθεί απίθανες αδικίες και όσο πιο έντονη είναι η επίκληση του πατριωτισμού από τους εκάστοτε κυβερνώντες, τόσο μεγαλύτερες είναι ιστορικά οι προκαλούμενες εθνικές καταστροφές.

Καθηγητές της πατριδοκαπηλίας αναδείχθηκαν στο πρόσφατο παρελθόν οι δικτάτορες συνταγματάρχες με κατάληξη την οπισθοδρόμηση της χώρας και την εθνική τραγωδία της Κύπρου.

Και είναι απολύτως βέβαιο ότι οι πατριωτικές κορώνες αποτελούν προπέτασμα καπνού πίσω από το οποίο συνήθως επιχειρείται η απόκρυψη της έλλειψης λογικών επιχειρημάτων για την προώθηση αντιλαϊκών πολιτικών.

Θλιβερό λοιπόν να το επισημαίνουμε, αλλά μάλλον αποτελεί μια πικρή αλήθεια για τις πρόσφατες δηλώσεις του κου Πρωθυπουργού στο Υπουργικό Συμβούλιο, ότι αδυνατώντας να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα επιστράτευσε το παλιομοδίτικο επιχείρημα της άκρατης πατριδολογίας.

Προφανώς ούτε το ένδοξο οικονομικό επιτελείο, ούτε οι ορδές των εγχώριων και εξωτικών πολυτελών οικονομικών συμβούλων είναι πλέον ικανοί να ανεύρουν την παραμικρή λογική δικαιολογία για την απόλυτη αστοχία της μέχρι σήμερα εφαρμοσθείσας οικονομικής πολιτικής. Προφανέστατα δεν έχουν κανένα λογικό επιχείρημα για την επιμονή στην μεθοδολογία της φοροεπιδρομής, της καταλήστευσης των μικρομεσαίων εισοδημάτων, της απελπιστικής ακρίβειας, που αντί να αντιμετωπίζει το δημοσιονομικό πρόβλημα, βαθαίνει την ύφεση και επιταχύνει την ολική καταστροφή της εγχώριας αγοράς και εντεύθεν της εθνικής οικονομίας.

Και ο παραλογισμός έχει προσβάλει δυστυχώς το σύνολο του πολιτικού μας κόσμου, αφού για άλλη μια φορά υποτίθεται ότι προσέρχονται οι πολιτικοί αρχηγοί σε συνάντηση με τον Πρωθυπουργό προκειμένου να συζητήσουν και να παράσχουν την συναίνεσή τους σε μέτρα «εξόδου από την κρίση», ενώ ήδη την προηγούμενη μέρα όλα αυτά έχουν προαποφασισθεί από το Υπουργικό Συμβούλιο και συνιστούν γενικώς μια πολιτική με τον οποία όλοι τους εκ προοιμίου διαφωνούν οριζοντίως και καθέτως.

Ποιά λογική υπάρχει στην ερμηνεία των ευρημάτων των δημοσκοπήσεων, όπου η συντριπτική πλειοψηφία δηλώνει δυσαρεστημένη από την εφαρμοζόμενη κυβερνητική πολιτική, αλλά τα δημοσιογραφικά παπαγαλάκια αντιλαμβάνονται ότι οι πολίτες δυσανασχετούν γιατί οι Υπουργοί καθυστερούν την εκτέλεση των εντολών των δανειστών μας;

Ποια λογική υπάρχει να διατείνεται ο Υπουργός Οικονομικών πως αν δεν μας χορηγηθεί η πέμπτη δόση θα προκύψει στάση πληρωμών των μισθών και των συντάξεων, όταν γνωρίζει πλέον και «η κουτσή Μαρία», ότι τα περιβόητα 110 δις του μνημονίου εξαντλούνται ολοσχερώς και αποκλειστικά στην πληρωμή τοκοχρεολυσίων; Όταν είναι επίσης γνωστό ότι και το επόμενο υπό συζήτηση πακέτο «στήριξης» προορίζεται ακριβώς για την εξυπηρέτηση των πρόσθετων χρεών, που δημιουργεί ο πρόσφατος τοκογλυφικός δανεισμός από την επάρατη τρόικα και ακριβώς γι’ αυτό ασχολούνται οι Ευρωπαίοι μεγαλοεταίροι μας, οι οποίοι ενδιαφέρονται διακαώς για την «βιωσιμότητα» του Ελληνικού χρέους (όπως κυνικότατα δηλώνουν) και αδιαφορούν απολύτως για την βιωσιμότητα του μέσου («τεμπέλη») Έλληνα.

Δεν είναι παράλογο να μην αντιλαμβάνεται ο Υπουργός Οικονομικών αυτό, που αντιλαμβάνεται και ο πλέον ευήθης των Ελλήνων; Και δεν είναι ακόμη πιο παράλογο μεταξύ της πληρωμής τοκογλυφικών δανειακών υποχρεώσεων και της καταβολής μισθών και συντάξεων να προτιμά την ικανοποίηση των ξένων τοκογλύφων παρά την σίτιση των κατοίκων αυτού του τόπου;

Ο κόσμος λοιπόν τόχει τούμπανο ότι με την ακολουθούμενη πολιτική η Ελλάδα οδηγείται με μαθηματική ακρίβεια στην οικονομική καταστροφή και η κοινωνία μας σε πλήρη διάλυση και μόνο η Κυβέρνηση τόχει κρυφό καμάρι ότι επιτελεί το πατριωτικό της καθήκον .

Υπό αυτές τις συνθήκες και ανεξάρτητα από το τι θα πράξουν οι πολιτικοί αρχηγοί είναι μάλλον απίθανο να πεισθούν οι πεινασμένοι πολίτες να συναινέσουν στην δι’ ασιτίας εξόντωσή τους.

Και εν πάση περιπτώσει θα ήταν περισσότερο κατανοητό ως πατριωτικό καθήκον του κου Πρωθυπουργού και ως πλέον δόκιμο μέσο οικονομικής σωτηρίας της χώρας, αν μας καλούσε σε συστράτευση για την αποκάλυψη και τιμωρία των καταχραστών της δημόσιας περιουσίας και όχι για την εκποίηση των υπολειμμάτων της.

Υπόθεση Στρος Καν: Όπου φαίνεται ότι οι Νεοϋορκέζοι δεν εκτιμούν το Μεσογειακό ταμπεραμέντο.

Ρώτησα χθες ένα φίλο από την Λάρισα αν έμαθε τίποτε για τον Στρος Καν.

Και εκείνος μου απάντησε:

Ε! του λέει κι τόνομάτ ‘, η καμαριέρα πήγε να Στρωσ’, αλλά εκειός ήθλε να του Κάν’…!!!

Αν αληθεύουν έστω και ελάχιστα από αυτά που καταμαρτυρούνται εις βάρος του Διευθυντού του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, τότε ο κος Στρος Καν χρήζει αν μη τι άλλο επείγουσας ψυχιατρικής θεραπείας.

Διότι το «σπορ της παρενόχλησης της καμαριέρας» ( ή της οικιακής βοηθού) είναι τόσο παλιό και τόσο διαδεδομένο στις δυτικές κοινωνίες, που αποτελεί ως γνωστόν συνηθισμένο θέμα έμπνευσης τόσο για μεγάλους θεατρικούς συγγραφείς και κλασικούς λογοτέχνες, όσο και για φθηνούς σεναριογράφους και πεζογράφους ιστοριών ευρείας λαϊκής κατανάλωσης.

Ας μη λησμονούμε ότι στοιχεία συναισθηματικής εμπλοκής πλουσίου εξουσιαστή με πτωχή οικιακή βοηθό εμπεριέχει υπό μία έννοια και ο πασίγνωστος και διεθνώς δημοφιλής μύθος της συμπαθητικής Σταχτομπούτας.

Οι Δυτικές λοιπόν κοινωνίες είναι παιδιόθεν εξοικειωμένες στην ιδέα ότι αυτό μπορεί να συμβαίνει, υπό την προϋπόθεση ότι δεν εκφεύγει κάποιων ορίων στοιχειώδους κοινωνικής ευπρέπειας, τα οποία ποικίλουν μεν από εποχή σε εποχή και από χώρα σε χώρα, αλλά σε γενικές γραμμές προϋποθέτουν την στοιχειώδη εξασφάλιση της ανοχής του θύματος, ώστε τα δρώμενα και τα συμβαίνοντα να μην βλέπουν το φως της δημοσιότητας.

Αν λοιπόν ένας άνθρωπος 62 χρονών τέτοιου επιπέδου μορφώσεως, τόσο μεγάλου πολιτικού βεληνεκούς και τόσο πλούσιος δεν καταφέρνει να συγκρατήσει τις ούτως ή άλλως εκ φύσεως περιορισμένες βιολογικές του ορέξεις, ώστε να του δοθεί ο χρόνος να κάμψει διά της πειθούς ή δι’ άλλων ειρηνικών πρόσφορων μεθόδων τις αντιστάσεις του υποκειμένου της επιθυμίας του και καταφεύγει σε βιαιοπραγίες, τότε είναι προφανές ότι δεν έχουμε απλώς αντικοινωνική αλλά μάλλον ψυχασθενική συμπεριφορά.

Αυτά όμως είναι θέματα, που οφείλει να διαλευκάνει η αμερικανική αστυνομία και δικαιοσύνη και επί του παρόντος δεν μας επιτρέπεται μεγαλύτερος σχολιασμός.

Εκείνο όμως, που φαίνεται να περνάει απαρατήρητο και που κατά την άποψή μας έχει την μεγαλύτερη σημασία δεν είναι το κεντρικό γεγονός και οι όποιες σκανδαλιστικές ή πολιτικές λεπτομέρειές του. Το πλέον σημαντικό φρονούμε ότι είναι τα αντανακλαστικά της Αμερικανικής Πολιτείας και κατά την ταπεινή μας διαίσθηση του ιδίου του Αμερικανού Προέδρου.

Το ΔΝΤ ανεξάρτητα από την παγκοσμιότητα, που υποδηλώνει η προμετωπίδα του, αποτελεί κατ’ ουσίαν Αμερικανικό «μαγαζί». Είναι λοιπόν αδιανόητο να έχει κινηθεί η διαδικασία διώξεως του Διευθυντή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, χωρίς να έχει ενημερωθεί και να έχει εγκρίνει τις κινήσεις των διωκτικών αρχών ο Αμερικανός Πρόεδρος.

Είναι λοιπόν εξαιρετικά εντυπωσιακή και πάντως προς τιμή της Αμερικανικής Πολιτείας και προσωπικά του κου Ομπάμα η ταχύτητα των αντανακλαστικών, που επέδειξαν ώστε σε ένα ελάχιστο χρόνο από την στιγμή της καταγγελίας του περιστατικού μέχρι την απογείωση του Γαλλικού αεροσκάφους να καταφέρουν να εμποδίσουν την απομάκρυνση του κου Στρος Καν από το Αμερικανικό έδαφος.

Και βεβαίως είναι εξ ίσου εντυπωσιακή η λειτουργία των θεσμών, που δεν κάμπτονται από τον πλούτο ή τα αξιώματα των κατηγορουμένων, καθώς και ο επαγγελματισμός της αστυνομίας, που τηρεί με ευλάβεια τους κανονισμούς και δεν παραλείπει να φορέσει χειροπέδες ακόμη και σε ένα επίλεκτο μέλος της διεθνούς κοινότητας, το οποίο μετά την σύλληψή του είναι απίθανο να επιδιώξει απόδραση.

Λυπούμε να πω ότι δεν γνωρίζω πόσες πραγματικά Ευρωπαϊκές δημοκρατίες θα μπορούσαν να επιδείξουν ανάλογα αντανακλαστικά.

Και λυπούμε ιδιαίτερα γιατί γνωρίζω ότι σίγουρα δεν θα έπραττε ακριβώς έτσι η δική μας Δημοκρατία, η οποία στο πρόσφατο παρελθόν έχει επιδείξει αφόρητη αδράνεια σε πολύ σοβαρότερες υποθέσεις.

Είναι νωπή η μνήμη των περιπτώσεων των Ελλήνων πρωτοπαλίκαρων της Ζήμενς, των οποίων όχι απλώς δεν παρεμποδίσθηκε, αλλά αντιθέτως περίπου διευκολύνθηκε η διαφυγή στο εξωτερικό.

Και είναι ακόμη πιο απογοητευτική η περίπτωση των Ελλήνων Πρωθυπουργών εκ των οποίων ο μεν κος Καραμανλής έκανε ότι ήταν ανθρωπίνως δυνατόν για να παραγραφούν οι σκανδαλώδεις ευθύνες διαφόρων κρατικών αξιωματούχων, ο δε κος Παπανδρέου απεδείχθη ασυνεπής στις προεκλογικές υποσχέσεις του για «μάτωμα» και άπλετο φως στις υποθέσεις των σκανδάλων.

Το αποτέλεσμα είναι ότι η Πρωθυπουργική μας Δημοκρατία έχει καταστεί θλιβερά αναξιόπιστη τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό, ως προς το ζήτημα της αφόρητης ατιμωρησίας πάσης φύσεως εγκληματικότητας, που αναπτύσσεται από την πολιτική ελίτ, αλλά και την αφρόκρεμα των λοιπών επαγγελματικών ομάδων επί τη βάσει μιας προκλητικής διαπλοκής.

Εν προκειμένω η αντίδραση του κορυφαίου πολιτειακού παράγοντα της Αμερικανικής Δημοκρατίας κατέδειξε πώς πρέπει να λειτουργούν οι πολιτικοί ηγέτες για να αποφεύγουν τις κακοτοπιές, τουτέστιν να μην εμπλέκονται σε συγκαλύψεις εγκληματικών δραστηριοτήτων χάριν ή εξ αιτίας διαπροσωπικών σχέσεων ή κακώς εννοούμενης επαγγελματικής αλληλεγγύης.

Ηθικό δίδαγμα: Ισως θα πρέπει η ημετέρα Δημοκρατία αντί να αναζητά τον εκσυγχρονισμό στην περικοπή των μισθών και των συντάξεων των δημοσίων υπαλλήλων και στην αφαίμαξη των μισθωτών και των συνταξιούχων να ξεκινήσει από τον εκσυγχρονισμό της σκέψης και της πρακτικής των πρωθυπουργών της.

Στης Τρόϊκας «την ποδιά σφάζονται παλληκάρια…»

Στην προσπάθειά του να εξορκίσει τις αμφίσημες συμπεριφορές κυβερνητικών στελεχών, ο φίλτατος Υπουργός Υγείας έδωσε χθες μια περίπου Πρωθυπουργική συνέντευξη, που αποτελεί μνημείο αμφισημίας.

Εδήλωσε φανατικός υποστηρικτής των μνημονιακών πολιτικών, αλλά συγχρόνως τάχθηκε υπέρ της ανάγκης να ψηφισθούν τα νέα μέτρα με αυξημένη πλειοψηφία 3/5 (180 βουλευτές) ή 2/3 (200 Βουλευτές!). Κάτι δηλαδή αδύνατον, που είναι βέβαιο ότι θα οδηγήσει στην καταψήφισή τους.

Δήλωσε λαύρος οπαδός της ενότητας, αλλά φρόντισε να διαχωρίσει τους συναδέλφους του σε καλούς σαν εκείνον και σε «κακούς», που επιδίδονται «σε νεφελώδεις και αντιφατικές πολιτικές».

Εμφανίσθηκε σαν πιστός στρατιώτης του Πρωθυπουργού, αλλά φρόντισε να αναδείξει μια σειρά από αγκυλώσεις, αρρυθμίες, αδυναμίες, μιλώντας για «αμηχανίες» και «ανεπάρκειες» που, όπως και να το δει κανείς, αποτελούν αποκλειστική ευθύνη του Πρωθυπουργού.

Και κατέληξε με μία κλασική φράση, που παραδοσιακά αποτελεί δήλωση παραιτήσεως όποιου την διατυπώνει: « Σε νεφελώδεις και αντιφατικές πολιτικές δεν νομίζω ότι έχω θέση. Σε κάθε περίπτωση είμαι στη διάθεση του Πρωθυπουργού». Παρά ταύτα τόσο ο ίδιος όσο και ο Κυβερνητικός εκπρόσωπος διέψευσαν ότι αυτή η κλασική πολιτική δήλωση παραιτήσεως είχε αυτό το νόημα στην περίπτωση του κου Λοβέρδου. Αντιθέτως κατά την δική τους πρωτότυπη ερμηνεία επρόκειτο για δηλώσεις ….στήριξης της Κυβέρνησης και της πολιτικής της.

Με την ίδια περίπου λογική σε δηλώσεις «στήριξης» επιδόθηκαν τις προηγούμενες μέρες:

Ο κος Ρέπας μιλώντας για «τζιτζιφιόγκους» του Υπουργείου Οικονομικών.

Η κα Μπιρμπίλη, λέγοντας ότι δεν προτίθεται να επενδύσει εισπρακτικά μέτρα με περιβαλλοντικό μανδύα.

Η κα Διαμαντοπούλου, παραπονούμενη ότι απέναντί της έχει την ΝΔ, τον κο Τσίπρα και το μισό ΠΑΣΟΚ. (Αν προσθέσουμε και το ΚΚΕ, που αυτονοήτως αντιτίθεται στην κυβερνητική πολιτική, η συμπαθεστάτη Υπουργός Παιδείας μας είπε περίπου το γνωστό αστείο «όλοι τους τρελοί εκτός από μένα».)

Σε άλλες εποχές παρόμοιες δημόσιες παρεμβάσεις θα περνούσαν περίπου απαρατήρητες, κινούμενες μεταξύ εσωκομματικής δυσαρέσκειας και παλλαϊκής θυμηδίας.

Στο σημερινό όμως ρευστό πολιτικό και οικονομικό περιβάλλον η από δημοσιογραφικής απόψεως απρόκλητη φλυαρία του κου Λοβέρδου ήταν αρκετή για να δημιουργήσει ένα τσουνάμι φημών και κινδυνολογίας περί πτώσεως της Κυβέρνησης, πρόωρων εκλογών και τα τοιαύτα.

Μια αγορά λοιπόν ψοφοδεής, βυθισμένη σε βαθιά ύφεση, που φοβάται και τον ίσκιο της, που παραδέρνει στην απελπιστική πλημμυρίδα αλλεπάλληλων υποβαθμίσεων και καταστροφικών σεναρίων αναδιάρθρωσης επιβαρύνεται πλέον έτι περαιτέρω με ένα κλίμα ακυβερνησίας και εκλογολογίας.

Είναι προφανές ότι η Τρόϊκα έχει αποφασίσει να σκληρύνει το παιχνίδι, προβάλλοντας απαιτήσεις, που υπερβαίνουν την κοινωνική αντοχή και το σπουδαιότερο απειλούν με ολική καταστροφή την οικονομία.

Αυτό κάνει πολλούς να αντιληφθούν ότι επί ενάμισυ χρόνο μάλλον «στραβά αρμενίζουμε» και προσπαθούν όπως-όπως να βγουν από το κάδρο εκείνων, που οσονούπω θα κληθούν να πληρώσουν τον πολιτικό λογαριασμό.

Με άλλα λόγια το ένστικτο της πολιτικής αυτοσυντήρησης ξαναφέρνει στο προσκήνιο προσωπικές στρατηγικές στη βάση του ο σώσων εαυτόν σωθήτω.

Φαινόμενο σύνηθες ακόμη και σε πολύ πιο ομαλές περιόδους.

Το πρόβλημα όμως γίνεται οξύτερο για τον ίδιο τον Πρωθυπουργό, πως θα μπορέσει να ηρεμήσει αυτές τις εκδηλώσεις αφόρητης... «αγάπης» και «αφοσίωσης» προς το πρόσωπό του και κυρίως για τον μέσο Έλληνα πολίτη, πως θα γλιτώσει από την εμμονή όλων αυτών, που επιμένουν να θυσιάσουν το πολιτικό τους μέλλον «για το καλό του», ασχέτως εάν αυτό «το καλό» συνεπάγεται την απόλυτη εξαθλίωσή του….

Ο τρομοκράτης πέθανε, η τρομοκρατία...;

Τα τελευταία χρόνια ο Μπιν Λάντεν έδρασε περισσότερο ως Φαντομάς και λιγότερο ως τρομοκράτης.

Έστω και έτσι η αναγγελία του θανάτου του λειτούργησε οπωσδήποτε λυτρωτικά για εκατομμύρια ανθρώπων όχι κατ’ ανάγκην χριστιανικών πεποιθήσεων.

Αντίθετα από την εικόνα του δήθεν εκφραστή του απόλυτου Μωαμεθανισμού, που για εμπορικούς και όχι μόνο λόγους προέβαλαν κατά κόρον τα διεθνή μέσα μαζικής ενημέρωσης η δράση του και κυρίως ο μύθος, που τον περιέβαλε αποτελούσαν σίγουρα βραχνά και για τον μέσο φυσιολογικό Μουσουλμάνο.

Και τούτο για δύο πολύ απλούς λόγους.

Πρώτον διότι ο Μουαμεθανισμός είναι εξ’ ίσου με τον Χριστιανισμό μια σύγχρονη Θρησκεία της αγάπης, της φιλευσπλαχνίας και της ελεημοσύνης και δεν έχει καμία σχέση με την στρεβλή εικόνα, που συνήθως καλλιεργούν ακραίοι φονταμενταλιστές τύπου Μπιν Λάντεν.

Δεύτερον γιατί επί δεκαετίες οι μαζικές εγκληματικές δραστηριότητες εις βάρος αθώων και ανυποψίαστων πολιτών επιβάρυναν αφόρητα την ατμόσφαιρα στις Δυτικές κοινωνίες, με αποτέλεσμα να καθιστούν συχνά δύσκολη την ενσωμάτωση, κατά περιόδους δε ακόμη και την επιβίωση σε εξ ίσου αθώους ανθρώπους Μουσουλμανικού θρησκεύματος ή απλώς μελαψού χρώματος.

Η αλήθεια είναι, ότι συνήθως η τρομοκρατία αποτελεί μια απολύτως διαστροφική έκφανση αρρωστημένης ψευτοεπαναστατικότητας, η οποία στην πράξη μάλλον βλάπτει παρά ωφελεί τους στόχους, που θεωρητικά υποτίθεται ότι επιδιώκει να εξυπηρετήσει.

Με απλά λόγια συνήθως ενώ θέλει να παρουσιάζεται σαν προστάτης των «ταπεινών, αδικημένων και καταφρονεμένων» λειτουργεί πάντα σαν γενεσιουργός αιτία (ή βολικό άλλοθι) επιβολής μέτρων προστασίας, ασφαλείας και επιβεβλημένης αμύνης, που καθιστούν χειρότερη τη διαβίωση των πολιτών, ιδίως των χαμηλότερων εισοδηματικών στρωμάτων.

Μ’ αυτή την έννοια η δήλωση του Προέδρου των ΗΠΑ ότι «η μάχη ενάντια στην τρομοκρατία δεν είναι μάχη ενάντια στο Ισλάμ και κατά συνέπεια όσοι πιστεύουν στην ειρήνη και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια θα πρέπει να χαιρετίσουν το γεγονός», αποδίδει κατά βάση την πραγματικότητα.

Παρ’ όλα αυτά όσοι χειρίζονται αυτά τα θέματα σε πολιτικό ή διπλωματικό επίπεδο θα πρέπει να είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί, ώστε να αποφευχθεί η ηρωοποίηση ή πολύ χειρότερα η μαρτυροποίηση τέτοιων προσωπικοτήτων της διεθνούς τρομοκρατίας.

Γιατί ελοχεύει πάντοτε ο κίνδυνος εξ αιτίας επικοινωνιακών λαθών και υπερπροβολής να αποκτούν μετά θάνατον περισσότερους θιασώτες από όσους είχαν εν ζωή.

Εξ άλλου είναι κοινώς γνωστόν, ότι τρομοκρατία δεν παράγουν ούτε οι θρησκείες, ούτε οι ιδεολογίες ούτε τα πρόσωπα.

Ως μορφή αρρωστημένης ψευτοεπαναστατικότητας η τρομοκρατία είναι και αυτή ένα αυγό του φιδιού, που εκκολάπτεται από την αθλιότητα των βιοτικών συνθηκών, την κοινωνική αδικία, την ταξική περιθωριοποίηση.

Έχει λοιπόν απόλυτο δίκαιο ο ημέτερος Υπουργός Εξωτερικών όταν με αφορμή τον σκοτωμό του Μπιν Λάντεν προέβη στη δήλωση ότι «Ο αγώνας δεν τελειώνει εδώ» και κυρίως ότι:

«Η διεθνής τρομοκρατία είναι ένα απεχθές φαινόμενο, μια συνεχής απειλή για τη διεθνή ειρήνη και ασφάλεια, που υπονομεύει τις προοπτικές των κοινωνιών σε ολόκληρο τον κόσμο για ευημερία και ανάπτυξη».

Κανείς δεν μπορεί να έχει αντίρρηση σ’ αυτά.

Ας αλλάξουμε όμως μια λέξη στην δήλωση του κου Δρούτσα και στη θέση της λέξης τρομοκρατία ας βάλουμε τη λέξη κερδοσκοπία και ας ξαναδιαβάσουμε τη δήλωση.

«Η διεθνής κερδοσκοπία είναι ένα απεχθές φαινόμενο, μια συνεχής απειλή για τη διεθνή ειρήνη και ασφάλεια, που υπονομεύει τις προοπτικές των κοινωνιών σε ολόκληρο τον κόσμο για ευημερία και ανάπτυξη».

Ω! του θαύματος, η νέα διατύπωση που προκύπτει προβάλλει εξ’ ίσου ορθή και ρεαλιστική.

Να λοιπόν, που τα τελευταία χρόνια οι πολίτες πολλών κρατών, ιδιαίτερα του δικού μας, έχουν βιώσει αυτή τη μορφή της σύγχρονης οικονομικής τρομοκρατίας και αισθάνονται πραγματικά να απειλείται η ύπαρξή τους ως κρατών και ως εθνών, από τους διεθνείς κερδοσκόπους, ίσως πιο άμεσα και πιο τρομακτικά από άλλες μορφές εγκληματικής δραστηριότητας.