….Και εν ευρώ ειρήνη, εν αγοραίς ευδοκία….

Πανηγυρίζουν αχαλίνωτα πλέον οι καλοθελητές, εκστασιαμένοι από την μεγαλειώδη επιτυχία του PSI και τα «πέραν πάσης προσδοκίας» ποσοστά συμμετοχής, τα οποία κινήθηκαν στο 85,8%, αλλά θα φθάσουν στο95,7% μετά των ενεργοποίηση των Ρητρών Συλλογικής Δράσης (Collective Action Clauses, από τον κο Βενιζέλο, αυτόν τον Μάγο της οικονομίας, αυτόν τον Γκουρού της ευρωπαϊκής σωτηρίας.

Ετούτη την ώρα της άφατης εθνικής χαράς και περηφάνιας δεν θα υποκύψουμε στην πρόκληση να φανούμε μικρόψυχοι και μεμψίμοιροι και να θέσουμε γνωστά και τετριμμένα θέματα του τύπου ότι το χρέος δεν μειώνεται αφού συγχρόνως με την δήθεν περικοπή των 100 φορτωνόμαστε 130 δις, από τα οποία οι τράπεζες καρπώνονται την μερίδα του λέοντος και ο λαουτζίκος αναλαμβάνει να πληρώνει τουλάχιστον μέχρι τρίτης γενεάς.

Θα παραθέσουμε απλώς την επίσημη δήλωση του νικητή και τροπαιούχου Υπουργού Οικονομικών:

«Εκ μέρους της Ελληνικής Δημοκρατίας, θα ήθελα να εκφράσω την εκτίμησή μου σε όλους τους πιστωτές μας που στήριξαν το φιλόδοξο πρόγραμμα των μεταρρυθμίσεων και της προσαρμογής και οι οποίοι μοιράστηκαν τις θυσίες του ελληνικού λαού σε αυτήν την ιστορική προσπάθεια. Με την στήριξη του επίσημου τομέα μας και των ιδιωτών πιστωτών, η Ελλάδα θα συνεχίσει να εφαρμόζει τα μέτρα που χρειάζονται για να επιτύχει τις δημοσιονομικές προσαρμογές και τις δομικές μεταρρυθμίσεις στις οποίες έχει δεσμευτεί, και οι οποίες θα βάλουν την Ελλάδα και πάλι στο δρόμο της βιώσιμης ανάπτυξης. Οι προσκλήσεις μας για την συμμετοχή στην ανταλλαγή και την συγκατάθεση σε ότι αφορά ομόλογα που διέπονται και εγγυώνται από ξένο δίκαιο θα παραμείνουν ανοικτές έως τις 23 Μαρτίου του 2012. Μετά την ημερομηνία αυτή δεν θα υπάρξει άλλη ευκαιρία για τους πιστωτές που έχουν στην κατοχή τους αυτούς τους τίτλους να επωφεληθούν από το πακέτο των τίτλων του EFSF, την συγχρηματοδότηση και τους τίτλους που συνδέονται με το ΑΕΠ, οι οποίοι αποτελούν ένα σημαντικό και αναπόσπαστο κομμάτι των προσκλήσεών μας».

Οι υπογραμμίσεις είναι δικές μας μαζί με τον θαυμασμό μας πως κατάφερε ο κος Βενιζέλος να πείσει στυγνούς επαγγελματίες τοκογλύφους  να «μοιραστούν τις θυσίες του Ελληνικού λαού». Και ιδίως πως αυτό που στην πρώτη παράγραφο της ανακοίνωσης αποτελεί «συμμετοχή σε θυσία» καταλήγει να είναι «ευκαιρία για τους πιστωτές» και πρέπει να σπεύσουν «να επωφεληθούν» γιατί «δεν θα υπάρξει άλλη».

Πρόκειται για μυστήριο φαινόμενο, που η νοητική ταπεινότητά μας αδυνατεί να εξιχνιάσει και  μόνο η μεγαλειώδης διάνοια του κου Βενιζέλου είναι ικανή να επινοήσει.

Πρόκειται ίσως για μαγεία με όλη τη σημασία της λέξεως.

Ωσαννά λοιπόν τω ευαγγελιζομένω Ευαγγέλω  και σανά (νεοελληνιστί κουτόχορτα) για τον Έλληνα φορολογούμενο, μισθωτό, συνταξιούχο, αγρότη, εργάτη, φοιτητή, ελεύθερο επαγγελματία, έμπορο, επιχειρηματία, βιοτέχνη, βιομήχανο και λοιπούς παντός είδους παρεπιδημούντες ανέργους και εν δυνάμει ανέργους ιθαγενείς.

Το κόμμα της «πατατιάς» και το «κίνημα της πατάτας».

Η Ελλάδα είναι ο αδύνατος κρίκος στο οικονομικο-πολιτικό σύστημα που φέρει την γενική ονομασία «δυτικός κόσμος». Αυτό όλοι λίγο ως πολύ το έχουν συνειδητοποιήσει.

Αυτό που ελάχιστοι φαίνεται να συνειδητοποιούν είναι ότι οι συνθήκες πλέον σ’ αυτόν τον αδύνατο κρίκο έχουν γίνει «επαναστατικές».

Επαναστατικές όχι κατ’ ανάγκην με την απευκταία ιστορική αιματηρή έννοια του όρου.

Αλλά με την έννοια των μεγάλων ανατρεπτικών ποιοτικών αλλαγών σε ένα καταρρέον οικονομικό σύστημα, ένα αδιέξοδο κοινωνικό καθεστώς και ένα σεσηπός πολιτικό κατεστημένο.

Ένα σεσηπός πολιτικό κατεστημένο, από το οποίο δυστυχώς δεν μπορεί να εξαιρεθεί ούτε το ΚΚΕ, που αν μη τι άλλο θεωρητικά όφειλε να διαθέτει τα επιστημονικά εργαλεία για την αναγνώριση, ανάλυση και εναργή συνειδητοποίηση αυτών των ιστορικών διεργασιών, που συντελούνται στην Ελλάδα, την Ευρώπη, ολόκληρο τον πλανήτη.

Χρειάσθηκαν σχεδόν 70 χρόνια για να αντιληφθεί η ηγεσία του ΚΚΕ και να αναγνωρίσει μερικά από τα λάθη της, όπως στην περίπτωση του Άρη Βελουχιώτη.  Θα χρειασθούν άραγε άλλα τόσα χρόνια για να κατανοήσουν την σημερινή πραγματικότητα;

Η χώρα έχει χρεοκοπήσει. Η οικονομία της, οι υποδομές της υφίστανται μη αναστρέψιμη καταστροφή. Καθημερινά δεκάδες άνθρωποι αυτοκτονούν. Εκατοντάδες λιμοκτονούν. Χιλιάδες καταντούν άστεγοι. Εκατοντάδες χιλιάδες νοικοκυριά γονατίζουν από την φτώχεια και την φορολογική καταδίωξη.

Μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες οι υγιείς πολίτες (δηλαδή η συντριπτική πλειοψηφία) είναι φυσικό να ωριμάζουν αστραπιαία, να αναζητούν απεγνωσμένα διεξόδους αυτοσυντήρησης, να παραμερίζουν δευτερεύουσες αντιθέσεις, να υπερβαίνουν κοινωνικές αγκυλώσεις, να χειραφετούνται πολιτικά.

Και βεβαίως οι άνθρωποι πρώτα θα αναζητήσουν λύσεις στα πιεστικά βιοτικά καθημερινά τους προβλήματα και μετά θα ψάξουν για πολιτική έκφραση και πολιτικούς ηγέτες.

Για την ακρίβεια σε πρώτη φάση θα πάρουν την τύχη στα χέρια τους, θα αυτοοργανωθούν σε ομάδες συγκεκριμένων αυτοσυντηρητικών δράσεων και αργότερα μέσα από αυτές τις δράσεις θα αναδείξουν τους νέους ηγέτες.

Αυτά δεν είναι ούτε καινοφανή, ούτε δυσνόητα πράγματα.

Η ιστορία, αλλά και η σύγχρονη πραγματικότητα τόσο στον τόπο μας, όσο και στην γειτονική ή μακρύτερη παγκόσμια κοινότητα έχει αναδείξει πολύ συγκεκριμένα παρόμοια φαινόμενα. Φαινόμενα που  δεν χρειάζεται καν να είναι κανείς διδάκτορας του ιστορικού υλισμού για να αναγνωρίσει τη φύση, τα αίτια και την δυναμική τους.

Υπό αυτό το πρίσμα «το κίνημα της πατάτας» και αύριο του λαδιού, του φασολιού κ.λ.π είναι μια αυθόρμητη αντίδραση των πολιτών για επιβίωση μέσα από αυτοοργάνωση, συλλογικότητα,  αλληλεγγύη.  Ένα τέτοιο κίνημα κάθε αριστερό κόμμα, που σέβεται τις αρχές του θα πρέπει να το δει θετικά και να το ενθαρρύνει.

Όμως δυστυχώς το ΚΚΕ, δέσμιο των αναχρονιστικών αγκυλώσεων του και εγκλωβισμένο σε μια άκρως συντηρητική αντίληψη πως «ό, τι δεν ελέγχουμε, το λασπολογούμε», αντί να το αγκαλιάσει , έσπευσε να το αφορίσει.

Με μια κοντόφθαλμη και ανούσια ανακοίνωση χάρισε την προεδευτική πρωτοβουλία των πολιτών στα ΜΜΕ και στην Κυβέρνηση και τοποθέτησε in praxis τον εαυτό του στο πλευρό των μαυραγοριτών και των μεσαζόντων. Αποτέλεσμα ο ανεκδιήγητος κος Μαΐλης να προσπαθεί ματαίως όλο το βράδυ να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτά του, προσφέροντας απέραντη θυμηδία στους εκφωνητής ειδήσεων των ιδιωτικών καναλιών. 

Δεν είναι τυχαίο που σε αυτές τις αντικειμενικές συνθήκες, όπου ο ΣΥΡΙΖΑ έχει υπερτριπλασιάσει τα ποσοστά του, ο κος Κουβέλης  έχει 16πλασιάσει το περίπου 1% που απέσπασε κατά την αποχώρησή του από το Συνασπισμό και το αρχαιότερο κόμμα της ελληνικής αριστεράς παραμένει καθηλωμένο.

Κάθε  σοβαρό αριστερό κόμμα με στρατηγική νίκης θα χαιρέτιζε ασμένως την πρωτοβουλία της πατάτας γιατί γνωρίζει ότι πρωτεύον ζήτημα είναι να χορτάσει ο λαός την πείνα του και από κει και πέρα οι μαξιμαλιστικοί στόχοι και τα μακρόπνοα οράματα  έπονται σε υστερότερο χρόνο.

Για ο ΚΚΕ όμως που επί χρόνια πολιτεύεται με στρατηγική ήττας, πρυτανεύει η αντίληψη ότι η εξαθλίωση προσελκύει «πελάτες» και η διάσπαση του λαϊκού κινήματος εξασφαλίζει τη σφραγίδα σε μια αρτηριοσκληρωτική ηγετική ομάδα μειωμένων προσόντων.

Μια ηγετική ομάδα, που προφανώς βολεύεται στον ανεύθυνο ρόλο της ελάσσονος αντιπολίτευσης, που καλοπερνάει με την κρατική επιχορήγηση και τις συνδρομές των μελών και των οπαδών.

Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις δίνουν ένα συνολικό ποσοστό 39% στα κόμματα της αριστεράς και  ένα αντίστοιχο αθροιστικά ποσοστό σε ΠΑΣΟΚ και ΝΔ.

Είναι ευκόλως κατανοητό και στον αφελέστερο των θνητών ότι μια ευρεία συμμαχία της ευρύτερης αριστεράς θα αποτελούσε ένα ποιοτικό άλμα, που θα απογείωνε τα ποσοστά της και θα της εξασφάλιζε άνετα μια ιστορική κυβερνητική  πλειοψηφία.

Όμως σε πείσμα των λαϊκών προσδοκιών το ΚΚΕ επιμένει στην διασπαστική τακτική, που επί δεκαετίες έχει αποδειχθεί το χρησιμότερο δεκανίκι της πολιτικής κυριαρχίας της δεξιάς στην Ελλάδα.

Έτσι παγίως οι συντηρητικές  παρατάξεις καταφέρνουν να κυβερνούν  ακόμη και μειοψηφώντας, επειδή μονίμως η αριστερά πολυδιασπάται , ομφαλοσκοπεί και φανατασιώνεται.

Ο καθένας λοιπόν  μπορεί να αντιληφθεί ότι για την κακοδαιμονία του τόπου δεν φταίει καθόλου το κίνημα της πατάτας, αλλά μεγάλο μερίδιο ευθύνης έχουν «οι πατατιές» της πολυχρονεμένης ηγεσίας του ΚΚΕ.

Δες πως αλλάζουν οι καιροί….

Παρεμπιπτόντως πόσο φαρισαϊκή προβάλει η τελευταία παράγραφος της ανακοίνωσης, όπου γίνεται όψιμος λόγος για την ανάγκη «δημιουργίας αγροτικών συνεταιρισμών της μικρής και μεσαίας αγροτιάς»;

Οι αγρότες θυμούνται ότι όταν ο Ανδρέας Παπανδρέου προωθούσε το μοντέλο των αγροτικών συνεταιρισμών το ΚΚΕ τον κατήγγειλε με τον κο Μίμη Ανδρουλάκη «στα κάγκελα» να τον περιλούει με χυδαίες ύβρεις νυχθημερόν. 

Ναι πρόκειται για το ίδιο ΚΚΕ και για τον ίδιο Μίμη Ανδρουλάκη, ο οποίος όχι απλώς μεταπήδησε στο ΠΑΣΟΚ, αλλά εσχάτως έχει αναδειχθεί στον πλέον ένθερμο υποστηρικτή της  φράξιας Βενιζέλου, που ονειρεύεται να συγκυβερνά ισοβίως συνεργαζόμενη με τις συντηρητικότερες δυνάμεις του τόπου και εφαρμόζοντας τις στυγνότερες  νεοφιλελεύθερες πολιτικές, ελέω αποικιοκρατικής Γερμανίας.

Ρε τι γίνεται στον κόσμο!!!

Στην πρέσα της μνημονιακής εξουσιαστικής κολεκτίβας.

«Όταν ο Θεός θέλει να καταστρέψει το μυρμήγκι,  του δίνει φτερά». Όταν πάντως θελήσει να ξευτιλίσει ένα πολιτικό τον ανεβάζει στο  «καλάμι».  

Παλιότερα όταν κάποιος αποτολμούσε να δηλώσει ότι η χώρα δεν μπορεί να παραμείνει ακυβέρνητη ή ότι ο ίδιος είναι προορισμένος να σώσει την Ελλάδα, όλοι ήξεραν ότι επρόκειτο είτε για «σαλταρισμένο» πολιτευόμενο, είτε για φασίζοντα συνταγματάρχη.

Σήμερα αυτά μπορεί να τα «τσαμπουνάει» ξεδιάντροπα κάθε αποτυχημένος Ευρωπαίος φιλελεύθερος, κάθε χαραμοφάης κοινοτικός αξιωματούχος, όπως και κάθε εγχώριος ναυαγισμένος εξουσιομανής.

Το τελευταίο πενθήμερο συνέβησαν απίθανα πράγματα.

Μετά από μια μακρά περίοδο αχαλίνωτου υβρεολόγιου, με το οποίο μας περιέλουζαν νυχθημερόν «φίλοι» και «εταίροι», μετά από καταιγισμό απειλών και τρομοκρατίας ότι δεν μας αντέχουν άλλο και πρέπει να τους «αδειάζουμε την γωνιά», ξαφνικά άλλαξαν άρδην στάση και συμπεριφορά.

Ανακάλυψαν ότι δεν είμαστε και τόσο «τενεκέδες». Ότι έχουμε κάνει αρκετά. Ότι είμαστε σε καλό δρόμο. Ότι θα μας «βοηθήσουν» να παραμείνουμε στο ευρώ.

Και ώ! του θαύματος άρχισαν εν χορώ να μιλάνε  για αναπτυξιακές ανάγκες.  Μάλιστα κάνανε και ειδική σύσκεψη Πρωθυπουργός, Μπαρόζο και διάφοροι άλλοι, εκτός του αρμοδίου κου Χρυσοχοΐδη, ο οποίος φαίνεται να είναι στη δυσμένεια του Βερολίνου.

Έπειτα στο Γιούρογκρουπ αποφάσισαν να «δώσουν το πράσινο φως» για το «πακέτο» και όλοι είχαν να πουν ένα καλό λόγο, με τον κο Παπαδήμο και τον κο Βενιζέλο να μην μπορούν να συγκρατήσουν τη χαρά τους για τα εύγε και  τις χαζοχαρούμενες φιλοφρονήσεις, που εισέπραξαν.

Τι μεσολάβησε; 

Μα προφανώς οι δημοκοπήσεις, οι λαϊκές αντιδράσεις και η ενημέρωση, που έδωσαν και οι κυβερνητικοί και ο κος Σαμαράς ότι η λαϊκή οργή μπορεί να φθάσει σε ανεξέλεγκτα επίπεδα και ότι τότε οι εκλογές μπορεί να αποτελέσουν μονόδρομο.

Αντιλήφθηκε τότε  το Ευρωπαϊκό διευθυντήριο ότι «το μαστίγιο» των ύβρεων, των απειλών και της τρομοκρατίας , που είχαν χρησιμοποιήσει όλο το προηγούμενο διάστημα μπορούσε να οδηγήσει σε ολέθρια εκλογικά αποτελέσματα.  Σκέφθηκαν λοιπόν να  αλλάξουν  για λίγο «το βιολί», να γλυκάνουν «το χάπι»,  μήπως και αντιστραφεί η διάθεση των ψηφοφόρων.

Ματαιοπονούν  οι άνθρωποι . Γρήγορα θα αντιληφθούν ότι «παίζουν σε λάθος ιππόδρομο» και έχουν «ποντάρει σε κουτσά άλογα».

Τρανή απόδειξη ότι όπως λέει ο λαός «η σκύλα από τη χαρά της έβγαλε τα κουτάβια στράβα» είναι ότι δεν πρόλαβαν καλά-καλά να γυρίσουν από τις Βρυξέλλες και ο κος Σαμαράς μαρτύρησε πως είπε στην κα Μέρκελ ότι οι εκλογές είναι απαραίτητες για την εκτόνωση της κατάστασης.

Ο κος Παπαδήμος ομολόγησε τον ανομολόγητο πόθο του να παραμείνει επί μακρόν σε ρόλο δοτού διαιτητή με Γερμανό επιδιαιτητή  (τεχνικούς συμβούλους, όπως αρέσκεται να αποκαλεί τους γκαουλάητερ).

Και ο κος Βενιζέλος μας δήλωσε ούτε λίγο ούτε πολύ ότι μετά τις τρελές  επιτυχίες του εντός και εκτός Ελλάδος κατέληξε στο συμπέρασμα ότι είναι αναντικατάστατος για την «σωτηρία» της  χώρας και συνεπώς είναι αποφασισμένος, ακόμη και ως μειοψηφία, να παραμείνει στο πηδάλιο της διακυβέρνησης συνεργαζόμενος με τον κο Σαμαρά, ο οποίος φαίνεται ότι απέσπασε το χρίσμα από την κα Μέρκελ.

Η αναγκαστική κυβερνητική συμμαχία, που επιβλήθηκε ετσιθελικά από τους δανειστές φαίνεται τελικά ότι βόλεψε αρκετούς παράγοντες της χρεωκοπημένης πολιτικής ελίτ της χώρας, η οποία υπό φυσιολογικές συνθήκες  θα έπρεπε όχι απλώς να αποσυρθεί, αλλά να υποχρεωθεί να λογοδοτήσει για την διαχρονική ανικανότητά της.

Φαίνεται ότι διακρινόμενη για την ιδεολογική της «ευλυγισία», την κοινωνική της αδιαφορία και τον πολιτικό της «ρεαλισμό» μια ικανή μερίδα συντηρητικών πολιτικών και των δύο κομμάτων εξουσίας, αφού κατάφερε με κάθε μέσο (ακόμη και με προγραφές  των εσωκομματικών της αντιπάλων) να αναρριχηθεί στην κορυφή, αρνείται πεισματικά να συμφιλιωθεί με την ιδέα της ιστορικής περιθωριοποίησης της.

Γαντζωμένη πεισματικά στην νομή της εξουσίας φαίνεται αποφασισμένη να θυσιάσει τα πάντα. Να συμμαχήσει ακόμη και με τον «διάβολο» προκειμένου να παραμείνει στην διακυβέρνηση ανεξάρτητα από τις ανάγκες των καιρών, τις πρόνοιες του συντάγματος  ή τη γνώμη των ψηφοφόρων.

Αυτό που έχουν σκαρφισθεί αποτελεί ένα νεοφιλελεύθερο μοντέλο μιας ιδιότυπης εξουσιαστικής κολεκτίβας, η οποία ελέω Γερμανίας θα  εξασφαλίζει  στους δανειστές την καταλήστευση των Ελλήνων και στους ίδιους την ισόβια νομή της διακυβέρνησης.

Ο σχεδιασμός τους είναι εφιαλτικός, αλλά μάλλον απλοϊκός για την Ευρώπη του 2012.

Αυτό που εκπλήσσει περισσότερο είναι ότι αντί να τηρούν αιδήμονα σιωπή  για τις ανίερες συμμαχίες, που μεθοδεύουν, αυτοί δεν διστάζουν να τις διαφημίζουν ανερυθρίαστα και παρά τις αποδεδειγμένες ανεπάρκειές τους και τις αλλεπάλληλες γκάφες τους να αυτοπροβάλλονται ως αναντικατάστατοι εθνοσωτήρες και να ευαγγελίζονται ότι και μετά τις εκλογές θα συνεχίσουν να συνθλίβουν τους ψηφοφόρους στην ίδια πρέσσα αυτής της μνημνιακής εξουσιαστικής κολεκτίβας.

Κύριε ελέησον...

Πρόκειται αλήθεια για πρωτόγνωρες πολιτικές συμπεριφορές, που τείνουν να αποτελέσουν τον ορισμό της πολιτικής αλαζονείας.

Τα περί εκλογών παραμένουν επί του παρόντος δημοσιογραφική φαντασίωση.

Πάντως αν  παρακολουθήσει κανείς προσεκτικά, αυτά που δηλώνουν Ευρωπαίοι και ντόπιοι παράγοντες, θα αντιληφθεί ότι επί του παρόντος τα εκλογικά σενάρια παραμένουν εντελώς ρευστά και κινούνται στη σφαίρα της δημοσιογραφικής μυθοπλασίας.

Μυθοπλασία όχι κατ’ ανάγκην αθώα, αν συνδυασθεί με όσα γράφουμε παραπάνω σχετικά με το κλίμα ευφορίας, που επιχειρήθηκε να καλλιεργηθεί συντονισμένα από τους συνδαιτυμόνες της συνόδου κορυφής. Στο επόμενο διάστημα είναι βέβαιο ότι θα εξετασθεί με μεγάλη προσοχή αν κλίμα ευφορίας και εκλογολογία βελτιώσουν τα ευρύματα των δημοσκοπήσεων, ώστε να επιτρέπεται η ανάληψη του «ρίσκου» της διενέργειας εκλογών

Γι αυτό ουδείς θεσμικός παράγοντας έχει μέχρι τώρα αναφερθεί με σαφήνεια στο θέμα και πολύ περισσότερο κανείς από αυτούς, που έχουν αποφασιστική αρμοδιότητα, δεν έχει προσδιορίσει εάν και πότε θα γίνουν εκλογές.

Όσοι σπεύδουν ενδεχομένως να τυπώσουν αφίσες και διαφημιστικά φυλλάδια, ας «κρατήσουν μικρό καλάθι»…

Τα γενόσημα, τα "επιλεξόσημα" και τα υποβόσκοντα πολυεθνικά συμφέροντα

Επειδή «ουδέν κακόν αμιγές καλού», ένα όφελος  που μας προέκυψε από την ταραχώδη τραγωδία της ραγδαίας οικονομικής εξόντωσής μας είναι ότι πλέον και ο τελευταίος πολίτης αρνείται να «φάει κουτόχορτο» και επί πλέον εμπλουτίζεται καθημερινά το γνωστικό πεδίο και το λεξιλόγιό μας με σωρεία εξειδικευμένων πληροφοριών και επιστημονικών όρων.

Μάθαμε λοιπόν, χάριτι  τρόϊκας και διδάσκοντος κου Λοβέρδου για τα περίφημα «γενόσημα», τουτέστι τα φαρμακευτικά προϊόντα, που περιέχουν την ίδια δραστική (θεραπευτική) ουσία και στην ίδια ποσότητα με άλλα ήδη εγκεκριμένα πρωτότυπα, τα λεγόμενα προϊόντα αναφοράς.

Το θέμα μπήκε όπως συνήθως σαν «κοκτέιλ μολότοφ», που πέταξε ο Υπουργός Υγείας υπό την μορφήν νομοθετικής ρύθμισης, η οποία έπρεπε να ψηφισθεί σε μηδέν χρόνο για «να σωθεί η Ελλάδα».

Όπως ήταν φυσικό στα ΜΜΕ ξέσπασε μάχη, όπου κάθε καρυδιάς καρύδι , γιατροί, φαρμακοποιοί, κυβερνητικοί παράγοντες και «ξερόλες» δημοσιογράφοι έσπευσαν να στοιχηθούν στη μια ή την άλλη  παράταξη.

Και όπως ήταν φυσικότερο, όσο περισσότερο κονταροχτυπιούνται οι «ειδικοί» και οι πολιτικοί στα κανάλια τόσο περισσότερο καχύποπτος γίνεται ο θεατής.

Και δεν έχει άδικο. Διότι και πάλι δεν χρειάζεται να είναι κανείς ειδικός για να καταλάβει κάποια πολύ απλά πράγματα.

Πρώτον ότι αυτό καθεαυτό το γενόσημο δεν είναι κατ’ ανάγκην κακό.

Δεύτερον ότι κάποιοι με την κάλυψη των εκάστοτε κυβερνώντων και την σιωπή των αντιπολιτευομένων θησαύριζαν μέχρι τώρα αποκλείοντάς τα από την αγορά.

Τρίτον δε και σπουδαιότερο ότι άλλο είναι το σπουδαίο ζήτημα, που απασχολεί τους «μονομάχους» των καναλιών και για άλλο θέμα κονταροκτυπιούνται, προκειμένου να αποσπάσουν την εύνοια της κοινής γνώμης.

Το θέμα δηλαδή δεν είναι αν είναι καλά ή βλαπτικά τα γενόσιμα. Το θέμα είναι στη συνταγογράφηση. Ποιος δηλαδή θα επιλέγει το τελικό φάρμακο, που θα καταναλώνει ο πελάτης;

Θα είναι ο γιατρός, που θα εξειδικεύει το σκεύασμα ή ο φαρμακοποιός, που θα δίνει ό,τι θέλει εντός των πλαισίων της γενικής συνταγογράφησης μιας δραστικής ουσίας.

Αυτό είναι το κρίσιμο ζήτημα διότι εδώ ακριβώς γεννάται  μια σοβαρή εστία διαφθοράς, αλλά και εδώ ακριβώς ελλοχεύει ένας μεγάλος κίνδυνος για την υγεία των ασθενών.

Είναι γνωστή η τακτική των φαρμακευτικών εταιρειών να προσφέρουν χρήματα και διάφορες άλλες παροχές στους γιατρούς για να συνταγογραφούν τα προϊόντα τους. Το φαινόμενο όμως δεν πρόκειται να μειωθεί με την συνταγογράφηση δραστικής και την διακριτική ευχέρεια του φαρμακοποιού να εξειδικεύει αυτός το τελικώς χορηγούμενο σκεύασμα. 

 Απλώς στο εξής  το «τέλος επιλογής», το «επιλεξόσημο»,   θα το καταβάλλουν οι προμηθευτές φαρμάκων στους φαρμακοποιούς, αντί να το δίνουν στους γιατρούς, όπως συνήθιζαν μέχρι τώρα.

Ως προς το χτύπημα της διαφθοράς λοιπόν «μηδέν εις το πηλίκο».  

Ο κίνδυνος όμως για την υγεία του ασθενή θα μεγαλώσει. Όχι γιατί γενικώς τα γενόσημα είναι επικίνδυνα. Αλλά γιατί ουδείς πλέον θα έχει ευθύνη για την εξέλιξη της θεραπείας του.

Ο γιατρός θα ισχυρίζεται ότι δεν επέλεξε αυτός το φάρμακο και ο φαρμακοποιός ότι δεν αποφάσισε αυτός για την ενδεδειγμένη δραστική.  Εν τω μεταξύ ο ασθενής θα έχει αποδημήσει….

Από την άλλη ποιός πλέον πιστεύει, εκτός ίσως του εξοχότατου Υπουργού Υγείας,  ότι η τρόϊκα, κόπτεται ξαφνικά για τη σωτηρία του συστήματος Υγείας και για αυτό επέβαλε τα γενόσημα διά του μνημονίου;

Είναι πασίδηλο ότι το όλο νομοθετικό πλαίσιο στοχεύει στην άλωση του λιανεμπορίου φαρμάκου από πολυεθνικές αλυσίδες. Αυτές προφανώς δεν αρκούνται στην εξόντωση των φαρμακείων της γειτονιάς με την εφαρμογή ασφυκτικού ωραρίου λειτουργίας. Απαιτούν να αποφασίζουν οι ίδιες ποιο σκεύασμα τις συμφέρει να πασάρουν στους αγοραστές.

Θέλουν λοιπόν μια γενική κατεύθυνση από το γιατρό και ελευθερία επιλογής όχι στον σημερινό φαρμακοποιό, αλλά στον αυριανό πωλητή του φαρμάκου.  Ο αυριανός πωλητής του φαρμάκου θα είναι ένας απλός χαμηλόμισθος υπάλληλος της αλυσίδας, ο οποίος θα επιλέγει δήθεν το φθηνότερο γενόσημο, αλλά στην πραγματικότητα αυτό με το μεγαλύτερο περιθώριο κέρδους.

Συμπέρασμα:

ΝΑΙ στην προτίμηση γενοσήμων, εφ όσον αυτά είναι πρόσφορα για την θεραπεία του ασθενούς.

ΟΧΙ στον προσδιορισμό του φαρμάκου από τον φαρμακοποιό σήμερα και από τον αγράμματο υπάλληλο της πολυεθνικής αλυσίδας αύριο.

Η Τρόικα , και οι μνημονιακές πολιτικές εξυπηρετούν απώτερους κερδοσκοπικούς στόχους πολυεθνικών επιχειρηματικών ομίλων  και όσο το αρμόδιο  Υπουργείο τις εφαρμόζει  βλάπτει σοβαρά την υγεία…

Αίσχος κε Παντελή Οικονόμου.

Οι άθλιες εικόνες, που διαδραματίσθηκαν στις 29.02.2012 σε όλες τις εφορίες της χώρας, όπου χιλιάδες δυστυχισμένοι φορολογούμενοι συνωθούνταν απελπισμένα σε ατέλειωτες ουρές, προκειμένου να προλάβουν μια αντικειμενικά άπιαστη προθεσμία, αποτελούν την αδιάψευστη απόδειξη περί του ότι το πολιτικό προσωπικό αυτής της χώρας έχει απολέσει πλήρως τον αυτοσεβασμό του.

Η προθεσμία για την ρύθμιση ληξιπροθέσμων οφειλών προς  το Δημόσιο δεν αφορούσε ούτε εύπορους ανθρώπους, ούτε δόλιους φοροφυγάδες. Το χαμηλό όριο του ποσού ρύθμισης (10.000 € για φυσικά πρόσωπα και 70.000 € για επιχειρήσεις) προεξοφλούσε ότι αυτοί που θα έσπευδαν να κάνουν χρήση  της «ευκαιρίας» θα ήταν κατά βάση φτωχοί αναξιοπαθούντες μικροοφειλέτες.
Άνθρωποι με πολυετές ιστορικό συνεπούς φορολογουμένου, που οι φαύλες πολιτικές του κου Βενιζέλου και των προκατόχων του οδήγησαν σε αναγκαστική αδυναμία πληρωμής. Άνθρωποι , που παρά την σημερινή τους ένδεια, για την οποία ουδαμώς ευθύνονται, διατηρούν αξιοθαύμαστο φιλότιμο και υψηλό επίπεδο φοροδοτικής ήτοι κοινωνικής υπευθυνότητας.

Αυτούς λοιπόν τους δυστυχισμένους ανθρώπους, που αποτελούν το διαχρονικό υποζύγιο των κρατικών εσόδων και κατ’ επέκτασιν τους στυλοβάτες της οικονομικής ευμάρειας και της εξουσιαστικής φιλοδοξίας των εκάστοτε κυβερνώντων, θεώρησε σκόπιμο «να τιμωρήσει» το Υπουργείο Οικονομικών για την «αφέλειά» τους να επιμένουν παρά τις αδήριτες οικονομικές τους αντιξοότητες να αναζητούν τρόπους, ώστε να παραμείνουν συνεπείς φορολογούμενοι.

Τι επεδίωκαν όλοι αυτοί οι ταλαίπωροι πολίτες που κατέκλυσαν κατά μυριάδες αυτή την παγωμένη μέρα του λήγοντος Φεβρουαρίου τους διαδρόμους των εφοριών, οι πλείστοι εξ ‘ αυτών ηλικιωμένοι, υπό δύσκολες καιρικές συνθήκες και αντιμέτωποι με τις ενδημούσες χειμερινές  ιώσεις;
Αγωνίζονταν απλώς να επιτύχουν ένα διακανονισμό εξόφλησης από το υστέρημά τους χρεών, που αφορούσαν κατά βάση διάφορα απρόβλεπτα χαράτσια, τα οποία τους επιβλήθηκαν αιφνιδιαστικά, αντισυνταγματικά και εντελώς αυθαίρετα.

Στην προφανή λοιπόν και διεθνώς πρωτοφανή αξιοπρέπεια  αυτών των ανθρώπων, το Ελληνικό Υπουργείο Οικονομικών επέλεξε να συμπεριφερθεί με τον πλέον αναξιοπρεπή τρόπο.

Το χρονικό αυτής της άθλιας συμπεριφοράς άρχισε στις αρχές Φεβρουαρίου, όταν στο υπ. αριθμ. 14/2.2.2012 φύλλο της εφημερίδας της Κυβερνήσεως δημοσιεύθηκε (και επομένως τυπικά άρχισε να ισχύει) ο νόμος 4038/2012 με την βαρύγδουπη ονομασία «επείγουσες ρυθμίσεις που αφορούν την εφαρμογή του μακροπρόθεσμου πλαισίου δημοσιονομικής στρατηγικής 2012-2015.» Επρόκειτο για ένα νόμο, που όπως δηλώνει και ο τίτλος του, εψήφισε με μεγάλη σπουδή η Ελληνική Βουλή υπό την απειλή της επικείμενης χρεοκοπίας της χώρας.
Σ’ αυτό τον νόμο λοιπόν προβλεπόταν η δυνατότητα διακανονισμού μέχρι και σε  εξήντα μηνιαίες δόσεις ληξιπρόθεσμων οφειλών.  Πρόκειται σημειωτέον για ένα νόμο, που φέρει τις υπογραφές 15 Υπουργών και ως εικός την υπογραφή του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας και την μεγάλη σφραγίδα του Ελληνικού κράτους.

Στη συνέχεια όμως, όπως διέρρευσε στον τύπο, μεσολάβησε κάθετη αντίθεση της τρόϊκας, η οποία αντίθεση κατά πλήρη εξευτελισμό του συνόλου Ελληνικού θεσμικού συστήματος προεκάλεσε σιγή ασυρμάτου στο Υπουργείο Οικονομικών και πλήρη αμηχανία στους προϊσταμένους των  Δ.Ο.Υ  της χώρας.
Μετά λοιπόν από αδικαιολόγητη και εξευτελιστική για το Ελληνικό Δημόσιο κωλυσιεργία επί ενός υποτιθέμενου κατεπείγοντος μέτρου, εδέησε ο Υφυπουργός Οικονομικών να εκδώσει στις 24 Φεβρουαρίου 2012 την  απαιτούμενη υπ. αριθμ 1407 Υ.Α η οποία στην καλλίτερη περίπτωση περιήλθε σε γνώση των αρμοδίων εφοριών στις 28.2.12, δηλαδή μία μόλις μέρα πριν από την εκπνοή της προθεσμίας υπαγωγής στη ρύθμιση. Όπως ήταν φυσικό επηκολούθησε η τραγική ταλαιπωρία χιλιάδων πολιτών, αλλά και υπαλλήλων των εφοριών, για να έρθει και πάλι το Υπουργείο να κάνει το αυτονόητο. Να παρατείνει για ένα μήνα την προθεσμία υπαγωγής στην ρύθμιση.
 

Και εύλογα αναρωτιούνται οι αγαθοί φορολογούμενοι:
Είναι δυνατόν να υπάρχει τόσο μεγάλη απρονοησία στην πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Οικονομικών και να μην μπορεί ο επίδοξος αρχηγός του ΠΑΣΟΚ και εν δυνάμει μελλοντικός πρωθυπουργός μετά των παρατρεχάμενων Υφυπουργών του να περιλάβουν την παράταση στην αρχική τους απόφαση;
Προφανώς δεν είναι δυνατόν. Και εκεί ακριβώς,  στην άθλια σκοπιμότητα της συμπεριφοράς τους εδράζεται και η απελπιστική απώλεια του αυτοσεβασμού τους.

Διότι είναι προφανείς οι λόγοι, που υπαγόρευσαν αυτή την αναξιοπρεπή στάση του Υπουργείου έναντι των ανυποψίαστων φορολογουμένων.
Στις 29 Φεβρουαρίου έληγαν συγχρόνως οι προθεσμίες για  την καταβολή δόσεων διαφόρων «χαρατσιών», όπως η έκτακτη εισφορά, αλλά και μεμονομένων οφειλών λόγω λήξεως του μήνα. Αυτά τα ποσά καθίστανται ληξιπρόθεσμα από την 1 Μαρτίου και έτσι όσοι θα κατέθεταν αιτήσεις μέχρι τις 29 Φεβρουαρίου δεν θα μπορούσαν να τα συμπεριλάβουν στη ρύθμιση. Εξ άλλου ακριβώς για τον ίδιο λόγο κάποιοι φορολογούμενοι γνωρίζοντας εγκαίρως την παράταση της προθεσμίας θα επέλεγαν  να τα αφήσουν απλήρωτα προκειμένου να τα  ρυθμίσουν, ενώ ενδεχομένως να είχαν δυνατότητα να πληρώσουν.

Αυτή λοιπόν η κυνική λογιστική σκληρότητα πρυτάνευσε στην πολιτική ηγεσία του Υπουργείου, που δεν δίστασε για λίγα ψωροευρώ να παίξει αυτό το ανόσιο παιγνίδι καταταλαιπωρώντας πολίτες στην πλειονότητά τους φτωχούς, δυστυχισμένους, αλλά ιδιαίτερα φιλότιμους και αξιοπρεπείς.

Έτσι προκύπτει μείζον πρόβλημα με τον κο Παντελή Οικονόμου, ο οποίος κατά την μακρά διαδρομή του στο ΠΑΣΟΚ και τουλάχιστον μέχρι πριν την πρόσφατη κυβερνητική αξιοποίησή του, είχε προβάλει έντονα την εικόνα του ριζοσπαστικού έως σοσιαλιστή πολιτικού, με προοδευτικά και έντονα φιλολαϊκά χαρακτηριστικά. Του πολιτικού,  που σύμφωνα με το δικό του βιογραφικό φιλοδοξούσε «να συμβάλει στην βελτίωση της κοινωνικής πραγματικότητας».

Όμως  "η αρχή άνδρα δείκνυσι" και "τα στερνά τιμούν τα πρώτα".

Οι χθεσινοί χειρισμοί του κου Υφυπουργού δεν βελτιώνουν, αντιθέτως εξαθλιώνουν την κοινωνική πραγματικότητα και δεν τιμούν την πολιτική του διαδρομή.
Όταν λοιπόν κανείς δεν  σέβεται την προσωπική  του ιστορία, εν τοις πράγμασι δηλώνει ότι  έχει απολέσει τον αυτοσεβασμό του.
Κρίμα…


Υ.Γ  Ειρίστω εν παρόδω ότι, ενώ ο νόμος έδινε δυνατότητα έως και 48 δόσεων άνευ προσκομίσεως δικαιολογητικών οικονομικής αδυναμίας, ο κος Υφυπουργός περιόρισε αυθαιρέτως τις δόσεις σε 24 κατά προφανή υπέρβαση της αρμοδιοτητάς του.

Φιάσκο ή «δώρο» η πονεμένη ιστορία του «εκατομμυριούχου βουλευτή»;

Με όλο το σεβασμό στο πρόσωπο του κου Νικολούδη και με δεδηλωμένο τον απόλυτο αποτροπιασμό μου προς τις πολικές απόψεις και πρακτικές τις κας Μπακογιάννη δεν μπορώ να μη διαπιστώσω ότι η περίπτωση, που επιχειρήθηκε να αναχθεί σε μείζον θέμα κοινοβουλευτικής ηθικής, κατέληξε στο απόλυτο πολιτικό φιάσκο.

Ο τρόπος μάλιστα, που ανεσύρθη,  μεγαλοποιήθηκε και προβλήθηκε κατά κόρον από τα καθεστωτικά ΜΜΕ εύλογα δημιουργεί την υποψία ότι ο στόχος δεν ήταν απλώς να αποσπασθεί το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης από τα τραγικά και καταστροφικά, που αυτές τις μέρες συντελούνται εις βάρος του λαού στις Βρυξέλλες και στη Βουλή.
Η όλη ιστορία αποπνέει το άρωμα ενός «δώρου» προς τον κο Σαμαρά εκ μέρους του ηγετικού ΠΑΣΟΚ και δη της γνωστής φράξιας, που μεθοδεύει την μετεκλογική τους συνεργασία.

Παρά τους πομπώδεις λεονταρισμούς και τους ανεδαφικούς  παλικαρισμούς του κου Σαμαρά περί νίκης και αυτοδυναμίας, είναι πλέον ή βέβαιο ότι τρέμει το φυλλοκάρδι και το δικό του αλλά και των επίδοξων μετεκλογικών συνεργατών του για τα ποσοστά των πολυσυζητουμένων   εκλογών, οψέποτε αυτές γίνουν.
Διότι βέβαια προϋπόθεση ίσως όχι ικανή, αλλά πάντως αναγκαία για να μπορέσει το ΠΑΣΟΚ να συμπήξει  κυβέρνηση συνεργασίας με τον κο Σαμαρά, όπως ονειρεύεται η τυχοδιωκτική ομάδα που στην παρούσα φάση ηγείται αυτού του κόμματος, είναι να αναδειχθεί πρώτο κόμμα και με αξιοπρεπές ποσοστό η ΝΔ.

Σύμφωνα όμως με τις δημοσκοπήσεις, που έχουν δει το φως της δημοσιότητας (και είναι σίγουρο ότι  οι μυστικές είναι χειρότερες) η τύχη του κου Σαμαρά δεν είναι καθόλου εξασφαλισμένη, ενώ η κυοφορούμενη εμφάνιση  νέων κομμάτων απειλεί να μετατρέψει την εκλογική μάχη σε εφιάλτη για τα δύο μνημονιακά αυτά κόμματα και τους Γερμανούς πάτρωνές τους. (Τους οποίους ως γνωστόν τους έχουν ήδη «ζώσει τα φίδια», όπως φαίνεται από την αχαρακτήριστη δήλωση του κου Γιούνκερ, η οποία μόνο ως προϊόν πανικού μπορεί να εμηνευθεί).

Ως εκ τούτου η εξουδετέρωση των υπολοίπων μνημονιακών ανταγωνιστικών σχηματισμών είναι στοιχειώδες μέσο επιβίωσης για τον κο Σαμαρά.
Το μέχρι τώρα δε καταγραφόμενο ποσοστό των 2-3 μονάδων της κας Μπακογιάννη, δεν είναι καθόλου ευκαταφρόνητο για κομματίδια  της τάξεως του 5 και του 17 τοις εκατό, όπως έχουν καταντήσει  τα δύο αβασίμως πλέον αποκαλούμενα «κόμματα εξουσίας».
Μακιαβελικός συλλογισμός; Ενδεχομένως.
Πάντως εμένα δεν μου το βγάζετε από το μυαλό ότι παίζει ένα τέτοιο ενδεχόμενο.

Το μόνο που μου παραμένει μυστήριο είναι ότι ο κος Νικολούδης φέρεται να μίλησε για ένα από τους τρακόσιους και σε αυτό τον καμβά καλλιεργήθηκε και η μυθοπλασία των στρατευμένων ΜΜΕ όλο το προηγηθέν της «αποκαλύψεως» διάστημα.
Ίσως θα ήταν χρήσιμο ο αξιοσέβαστος εισαγγελικός λειτουργός να επανέλθει με κάποιες περισσότερες διευκρινήσεις (ή διαψεύσεις), ώστε τουλάχιστον να απεμπλακεί η Δικαιοσύνη από τα διαφαινόμενα και εν όψει εκλογών μέλλοντα να ενταθούν «βρώμικα» εκλογοθηρικά παιγνίδια.

Κουράγιο κε Χρυσοχοΐδη. Κρείττον το αδρανείν του καταστρέφειν

Ο Λένιν πριν από την Οκτωβριανή επανάσταση, τον καιρό που ακόμα οι μπολσεβίκοι συμμετείχαν στη Ρωσική Δούμα, συνήθιζε να επισημαίνει στους συντρόφους του, ότι εάν τους χειροκροτούσαν οι πολιτικοί τους αντίπαλοι, όφειλαν να ψάξουν να βρουν ποιο λάθος είχαν κάνει.
Είχε απόλυτο δίκιο.
Κατ’ αντιδιαστολή μπορούμε εύκολα να αντιληφθούμε ότι αν οι εχθροί σου σε κατηγορούν, τότε μάλλον βρίσκεσαι στον σωστό δρόμο.

Υπό αυτή την έννοια ο ορυμαγδός καταγγελιών εναντίον του Υπουργού ανάπτυξης αρχικά από τον Γερμανό ομόλογό του  κο Ρέσλερ και στη συνέχεια από το Γερμανικό Υπουργείο Οικονομικών, μόνο ως εύσημα μπορούν να θεωρηθούν γα τον κο Χρυσοχοΐδη.
Και οι δύο αυτοί παράγοντες της Γερμανικής πολιτικής σκηνής, που διακρίνονται για τις νεοφιλελεύθερες και ανθελληνικές εμμονές τους, κατηγορούν τον Έλληνα Υπουργό Ανάπτυξης, ότι παρά τις ενθουσιώδεις υποσχέσεις του κωλυσιεργεί απαράδεκτα στην εφαρμογή της συμβάσεως, που συνήψε με τον κο Ρέσλερ πέρυσι.
  Μια σύμβαση που, αν κρίνουμε από τα όσα ελάχιστα έχουν διαρρεύσει κατά καιρούς, αποτελεί ένα κατάπτυστο εργαλείο άλωσης της ελληνικής οικονομίας από τις Γερμανικές πολυεθνικές, για τις οποίες προβλέπει την δημιουργία ειδικού προνομιακού περιβάλλοντος εις βάρος  όσων άλλων ανταγωνιστών τους δραστηριοποιούνται ήδη ή θα επεδίωκαν στο μέλλον να επενδύσουν στην χώρα μας.
Μεταξύ των άλλων προβλέπεται η δημιουργία ειδικών επιχειρηματικών ζωνών με ειδικό εργασιακό και διοικητικό καθεστώς, ειδική αναπτυξιακή τράπεζα  για την κατ’ εξαίρεση χρηματοδότηση Γερμανικών εταιριών, «φαστ τρακ» για την ανεξέλεγκτη εγκατάστασή τους στην Ελλάδα και Κύριος οίδε τι άλλα προνόμια, που να τις καθιστούν όχι απλώς προνομιούχες, αλλά εντελώς ακαταγώνιστες. Ένα είδος κράτους εν κράτει.
Δεν χωράει καμία αμφιβολία ότι αυτή η συμφωνία αποτελεί μνημείο εγκαθιδρύσεως καθεστώτος νομίμου αθέμιτου ανταγωνισμού και ότι είναι μαθηματικώς βέβαιο πως η τυχόν υλοποίησή της θα αποτελούσε ταφόπετρα της Ελληνικής επιχειρηματικής δραστηριότητας, σε οποιοδήποτε τομέα υπήρχε ενδιαφέρον δραστηριοποίησης αντίστοιχης Γερμανικής εταιρίας.

Επομένως δεν έχουμε παρά να συγχαρούμε τον κο Χρυσοχοΐδη για την αδράνειά του αυτή και να τον ενθαρρύνουμε να συνεχίσει την «λευκή απεργία» του σε πείσμα των Γερμανικών αρπακτικών.
Θα συμβουλεύαμε μάλιστα να αποφύγει διαψεύσεις των εις βάρος του καταγγελλομένων από Γερμανικά μέσα ενημέρωσης, προκειμένου να βελτιώσει την εικόνα του στο εσωτερικό, όπου η δημοτικότητά του το τελευταίο διάστημα δεν βρίσκεται στα καλλίτερα της επίπεδα.  

Πολύ αργά για δάκρυα…

Οι Γάλλοι στην εποχή της ανασυγκρότησης είχαν δύο Καρόλους. 

Τον Κάρολο το μέγα (Charles le grand), όπως αποκαλούσαν τον αείμνηστο Ντε Γκολ, θεμελιωτή της πέμπτης Γαλλικής Δημοκρατίας και τον Κάρολο το μικρό ( Charles le petit), όπως συνήθιζαν να αποκαλούν τον ανεπανάληπτο Σαρλ Αζναβούρ, ο οποίος αν και Αρμένης στην καταγωγή , ήταν κάτι σαν εθνικός τους τραγουδιστής.

Εμείς έχουμε τον δικό μας τον Κάρολο, πρόεδρο της καθημαγμένης Δημοκρατίας μας, ο οποίος  τουλάχιστον κατά την πρώτη θητεία του, φαινόταν να συνδυάζει και το μεγαλείο της πολιτικής και την ευαισθησία του πολιτισμού. 

Γιατί βέβαια στην ιστορία των θεσμών συχνά δεν παίζει ρόλο το μέγεθος των χωρών, αλλά το ειδικό βάρος των ανθρώπων, που τους επανδρώνουν.

Στη δεύτερη θητεία όμως τα πράγματα δεν εξελίσσονται, όπως θα ταίριαζε στον Κάρολο της πρώτης πενταετίας. Για την ακρίβεια η υπόθεση λίγο απέχει από το να εξελιχθεί σε χρονικό μιας μετάβασης από το μεγαλείο στην μικρότητα.

Ευφυής πολιτικός ο Πρόεδρος, αντιλήφθηκε τα σκούρα και έσπευσε να κάνει διορθωτικές κινήσεις. Παραχώρησε το μισθό στο Δημόσιο, επιδόθηκε σε διπλωματικές «ταρζανιές». 

Επεστράτευσε τον Ζαν Λαγκ, ακόμα και την μνήμη της λατρεμένης μας Μελίνας. Παρά ταύτα η αρνητική εικόνα της κοινής γνώμης δείχνει να είναι μη αναστρέψιμη.

Η περίπτωση όμως του κου Παπούλια δεν είναι η μόνη.

Συλλήβδην και αθρόως οι περισσότερες φίρμες της πολιτικής ζωής του τόπου, ιδιαίτερα όσοι έχουν εμπλακεί ενεργά στην διακυβέρνηση της χώρας και την εφαρμογή του μνημονίου, προσπαθούν όπως-όπως να σωθούν από τον πολιτικό αρμαγεδδώνα, που επαπειλείται.

Άλλοι εξομολογούνται ότι δεν διάβασαν το μνημόνιο. 

Άλλοι κλαψουρίζουν ότι δεν τους έφθασε ο διαθέσιμος χρόνος. ‘

Άλλοι ότι ήταν γραμμένο στα αγγλικά.

Αρκετοί αποτολμούν να προσχωρήσουν οψίμως στον αντιμνημονιακό χώρο. Αναζητούν νέα πολιτική στέγη, συστήνουν συμμαχίες, ιδρύουν καινούργια κόμματα.

Στον αντίποδα κάποιοι άλλοι εγκαταλείπουν τον παλιότερο αντιμνημονιακό τους βερμπαλισμό και προβάλλουν εαυτούς ως νέους εθνοσωτήρες.

 Οι πλέον αδίστακτοι τυχοδιώκτες προσπαθούν να γαντζωθούν στην εξουσία μεταθέτοντας στο αόριστο μέλλον  τις εκλογές, ή μεθοδεύοντας μετεκλογικές συγκυβερνήσεις.

Μάταιος κόπος.

Οι αθλιότητες της τελευταίας δεκαετίας, που μάλιστα συνεχίζονται με εντεινόμενο ρυθμό έχουν επιφέρει μια ριζική ποιοτική αλλαγή στην κοινή γνώμη.

Όσοι ευθύνονται για την κατάντια της χώρας δεν πρόκειται με θεατρινισμούς και υποκρισίες να κοροϊδέψουν ξανά τους πολύπαθους πολίτες αυτού του τόπου.

Πολύ αργά για κροκοδείλια δάκρυα…

Τα  ευρήματα των δημοσκοπήσεων είναι και εύγλωττα  και ξεκάθαρα.

Ένα τεράστιο αντιμνημονιακό ρεύμα διχάζει δραματικά οριζοντίως και καθέτως την Ελληνική κοινωνία.

Λίαν συντόμως οι παλιές κοινωνικές, πολιτικές, κομματικές και λοιπές διαφορές θα εξαφανισθούν. Πολλώ μάλλον θα ξεφτίσουν τα καλαμπούρια δημόσιοι-ιδιωτικοί υπάλληλοι, μεγαλόμισθοι-χαμιλόμισθοι, «συνεπείς» -χαρατσοφυγάδες  και άλλα παρόμοια.

Η κυρίαρχη αντίθεση θα είναι μια. Μνημονιακοί-Αντιμνημονιακοί.

Κάποτε λέγαμε για την κυβέρνηση Καραμανλή ότι για να γλυτώσει κανείς από την χιονοστιβάδα πρέπει να προλάβει  να παραμερίσει. Ούτε η αντίθετη, ούτε η παράλληλη κίνηση μπορεί να τον σώσει.

Αυτή τη φορά δυστυχώς δεν θα πρόκειται για χιονοστιβάδα.

Θα είναι ολόκληρο το βουνό που θα δούνε να κατρακυλάει…

Πλακατζήδες Υπουργοί.

Παλιά οι πολιτικοί μας είχαν οράματα, φιλόδοξους στόχους, ιδεολογικά πρότυπα.
Σήμερα τα πράγματα έχουν αλλάξει. Οι σημερινοί πολιτικοί είναι προσγειωμένοι , ρεαλιστές και προπάντων απαλλαγμένοι από ιδεολογικές «εμμονές».
Προσαρμόζονται εύκολα στο «ευρωπαϊκό» μοντέλο διακυβέρνησης, δεν έχουν απαιτήσεις από τον εαυτό τους, δεν έχουν σοβαρή αποτελεσματικότητα, έχουν όμως μεγάλη πλάκα.

Παράδειγμα ο κος Χρυσοχοΐδης. Τριάντα μήνες  υποδειγματικός συνεργάτης της τρόΐκας και στηλοβάτης της τηλεοπτικής προπαγάνδας περί την εθνοσωτήρια αναγκαιότητα του αρχικού μνημονίου. Και αφού του πήρε δυόμιση χρόνια να πάρει χαμπάρι ότι ο κόσμος δυσανασχετεί, τι είπε για να αποφύγει την λαϊκή κατακραυγή; Ότι δεν είχε διαβάσει το μνημόνιο,  που όμως εφάρμοζε πιστά και προπαγάνδιζε επισταμένα από κανάλι σε κανάλι.
Και χθες πάλι για να αντικρούσει τις επικρίσεις του κου Ρέσλερ, ο οποίος τον κατηγόρησε για αναποτελεσματικότητα και αναβλητικότητα, τι βρήκε ο ανεκδιήγητος κος Χρυσοχοΐδης να βγει να πει στην κα Τρέμη;
 Ότι δεν ευσταθούν οι κατηγορίες του Γερμανού ομολόγου του καθ’ όσον συνεργάζεται δραστήρια με τους Γερμανούς παράγοντες και βρίσκεται σε καλό δρόμο η δημιουργία ενός ειδικού χρηματοδοτικού οργανισμού, ώστε τουλάχιστον οι Γερμανικές εταιρίες, που θα έρθουν να επενδύσουν στην Ελλάδα, να μην υποστούν τα προβλήματα του Ελληνικού τραπεζικού συστήματος.

Με απλά λόγια ο Έλληνας Υπουργός Ανάπτυξης μας λέει με αφοπλιστική ειλικρίνεια ότι περίπου συνωμοτεί με τους Γερμανούς, έτσι ώστε να υπονομεύσει όχι απλώς την ανταγωνιστικότητα, αλλά την ίδια την βιωσιμότητα των εγχώριων επιχειρήσεων. Σε μια χρονική στιγμή που η έλλειψη ρευστότητας είναι η πλέον δολοφονική αντιξοότητα για τους Έλληνες επιχειρηματίες αυτό που μεθοδεύουν οι Γερμανοί με τον κο Υπουργό μας δεν είναι απλώς συνθήκες αθέμιτου ανταγωνισμού. Είναι το απόλυτο όπλο ολικής εξόντωσης της ελληνικής επιχειρηματικότητας.
Μεγάλη πλάκα…

Δείτε όμως και την κα Διαμαντοπούλου. Λαμπρό αστέρι της πολιτικής μας σκηνής την τελευταία δεκαπενταετία.
Στον αντίποδα του κου Χρυσοχοΐδη είναι ιδιαιτέρως διαβαστερή. Έχει μάλιστα παρακολουθήσει και ειδικά σεμινάρια στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή και άλλα ευαγή ιδρύματα, όπως π.χ στη Λέσχη Μπίλντεμπεργκ.
Τα έχει κάνει σαλάτα με τα σχολικά βιβλία. Έχει περιάγει σε νευρική κρίση τα Πανεπιστήμια. Δεν έχει ακόμη καταφέρει να προσφέρει ούτε ένα σάντουϊτς σε μικρούς μαθητές, που λιμοκτονούν.
Διακρίνεται όμως από μεγάλη ιδέα για τον εαυτό της και ως εκ τούτου έχει και απεριόριστη επιείκεια για τις πράξεις και τις παραλήψεις της.
Επιείκεια που δεν διαθέτει όταν πρόκειται για μαθητές, που μουντζώνουν τους προεστούς της Ελληνικής πολιτείας. 
Έσπευσε λοιπόν να ζητήσει  την παραδειγματική τιμωρία των ταλαίπωρων παιδιών, που στην παρέλαση των Ιωαννίνων τόλμησαν να μουντζώσουν τους επισήμους, με την αιτιολογία ότι «Είμαστε μια χώρα που έχουμε ξεχάσει ότι πρέπει να υπάρχουν και η αμοιβή και η ποινή όταν υπάρχει θέμα». «Καταλαβαίνω την οργή των νέων παιδιών, (λέει η κα Υπουργός) καταλαβαίνω κάθε εκδήλωση η οποία είναι στα πλαίσια της δημοκρατίας και του ήθους μιας κοινωνίας, το ήθος της Ελλάδας δεν είναι να γυρίζει κάποιος και να μουτζώνει τον πρέσβη, τον δήμαρχο, οτιδήποτε, οποιονδήποτε …».

Μη μου πείτε ότι δεν έχει πλάκα…
 Καταλαβαίνει όλα αυτά  και δεν καταλαβαίνει ότι με αυτό το έωλο και ρηχό σκεπτικό ο καθένας νομιμοποιείται να της πεί:

Καταλαβαίνουμε Εξοχοτάτη τα παράπονά σας για την αργοπορία του ελεγκτικού συνεδρίου, αλλά υπάρχει θέμα με την αδυναμία σας να εξασφαλίσετε εγκαίρως τα σχολικά βιβλία.
Καταλαβαίνουμε τη θλίψη σας για τα παιδιά που λιποθυμούν, όμως υπάρχει θέμα με την ανικανότητά σας να ξεκινήσετε ένα στοιχειώδες συσσίτιο, που εδώ και ένα μήνα εξαγγείλατε.
Καταλαβαίνουμε την συντριπτική πλειοψηφία με την οποία ψηφίστηκε ο νόμος σας για την Ανωτάτη εκπαίδευση, αλλά στα Πανεπιστήμια υπάρχει θέμα
Καταλαβαίνουμε την εντιμότητά σας, αλλά η αδυναμία σας να καταλογίσετε ευθύνες σε διάφορους λυμεώνες του δημόσιου πλούτου αποτελεί θέμα 
Καταλαβαίνουμε την εμμονή σας να «σώζετε» και να ξανασώζετε την Ελλάδα, αλλά με τον τρόπο που  το μεθοδεύετε υπάρχει θέμα.

Στα πόσα «θέματα» αλήθεια καίγεται ένας Έλληνας θεματοποιός Υπουργός;

Και η μεγαλύτερη πλάκα είναι ότι αυτοί οι Υπουργοί, που σημειωτέον  δεν θεωρούνται από τους χειρότερους, τάσσονται και οι δύο αναφανδόν υπέρ της επ’ αόριστον αναβολής των εκλογών, διότι προφανώς δεν μπορούν να φαντασθούν επιτεύξιμη την «σωτηρία» της Ελλάδας χωρίς την δική τους συμβολή ή μάλλον αρνούνται να διανοηθούν τους εαυτούς τους στερημένους υπουργικού θώκου.
Μεγάλη πλάκα...
 
Υ.Γ :  Εύλογη απορία:
Στις πόσες πλάκες ένα μέλος του Υπουργικού Συμβουλίου από πλακατζής Υπουργός γίνεται …Υπουργός της πλάκας;

Της Χαλιμάς τα παραμύθια σε Ευρωπαϊκή έκδοση…

Οργιάζουν πάλι από το πρωΐ οι εξωνημένοι κονδηλοφόροι και τα αργυρώνητα «τεχνοκρατικά» παπαγαλάκια που έχουν κατακλύσει τα εργολαβικά κανάλια και παιανίζουν τα «νικητήρια» τω υπερμάχω Πρωθυπουργώ  και τω μονομάχω Υπουργώ του, που για μια ακόμα φορά «επέτυχαν» μια «ιστορική» συμφωνία για την «σωτηρία» της Ελλάδας.

Παιανίζουν επί ματαίω.

Και η τελευταία γιαγιά στις εσχατιές της Ελληνικής υπαίθρου έχει πλήρη αντίληψη της πραγματικότητας και το μόνο, που την απασχολεί είναι πώς και πότε θα απαλλαγεί από τους «σωτήρες» και τους γλοιώδεις παρατρεχάμενούς τους.

Ποιος ηλίθιος πράγματι σ’ αυτή τη χώρα μπορεί να πιστεύσει το παραμύθι περί της «μειώσεως του χρέους», της «αποφυγής της χρεωκοπίας», της «διασφάλισης της οικονομίας της χώρας», της «ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας»;
Δεν χρειάζεται κανείς πλέον «τεχνοκράτης» της συμφοράς για να αντιληφθούν οι πολίτες ότι το χρέος που δήθεν μειώνεται κατά εκατό εκατομμύρια, στην πραγματικότητα αυξάνεται την ίδια στιγμή κατά εκατόν τριάντα.

 Ότι αυτό που βιώνει καθημερινά ισοδυναμεί με πτώχευση ατομική και εθνική.

 Ότι αυτό που συντελείται με το PSI αποτελεί και τυπικά τον ορισμό της χρεωκοπίας (= κοπή του χρέους).

 Ότι η «ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας» αποτελεί την politically correct ονομασία της βιαίας επιστροφής στον εργασιακό Μεσαίωνα.

 Και ότι η περιβόητη «διασφάλιση της οικονομίας της χώρας» είναι η πλέον ξεδιάντροπη πολιτική ψευδολογία, αφού στην πραγματικότητα αυτό που εξασφαλίζεται είναι η βεβαιότητα των δανειστών ότι όχι απλά δεν θα χάσουν δεκάρα, αλλά και ότι θα εξασφαλίσουν την εκμετάλλευση της Ελλάδας για τις επερχόμενες γενεές επί γενεών.
Όποιος δεν έχει διαβάσει την ιστορία με την οπτική του «συνωστισμού» στο λιμάνι της Σμύρνης, γνωρίζει ότι οι αποικιοκρατικές δυνάμεις, που δάνεισαν  το 1821 την νεοσύστατο Ελληνικό κράτος με τις συμβάσεις, που συνήψαν με τον Μαυροκορδάτο και τους διαδόχους του δεν προσδοκούσαν την γρήγορη, εντός των αρχικών συμβατικών χρονικών ορίων, επιστροφή των δανεικών. Επεδίωκαν, όπως και επέτυχαν την απομύζηση του ελλληνικού ιδρώτα επί πολλές δεκαετίες.

Το ίδιο ακριβώς επιδιώκουν και οι νεοαποικιοκράτες Γερμανοί με τους δορυφόρους τους.

 Γι αυτό και ο δανεισμός συνοδεύεται και από μια σειρά διοικητικών μέτρων, που εξασφαλίζουν την δήωση του εθνικού πλούτου της χώρας, την καταλήστευση της δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας την διηνεκή εκμετάλλευση ακόμη και του εργατικού μόχθου των Ελλήνων σε μεγάλο βάθος χρόνου.

Αρκεί να αναλογισθεί κανείς ότι με την οικονομική ασφυξία των ελληνικών νοικοκυριών λόγω ενεργείας και άγριων  περικοπών μισθών και συντάξεων, σε συνδυασμό με τα χαράτσια και την αύξηση των αντικειμενικών αξιών των ακινήτων, με μαθηματική βεβαιότητα στην αμέσως επόμενη γενιά κανένας Έλληνας δεν θα μπορέσει να διατηρήσει το οικογενειακό του σπίτι στην κυριότητά του, μόλις κληθεί να καταβάλει τον αναλογούντα φόρο κληρονομίας.

 Δεν είναι τυχαίο που ήδη έχουν προβεί σε παροχή ευχέρειας παραχώρησης του ακινήτου στο δημόσιο, προς εξόφληση ληξιπροθέσμων χρεών.
Όπως δεν είναι τυχαίο ότι διά νόμου έχουν φροντίσει να αποκλείσουν την δυνατότητα ασκήσεως ποινικής διώξεως εναντίον ατόμων που θα εμπλακούν στην περιβόητη «αξιοποίηση» της περιουσίας του δημοσίου, δραστηριότητα η οποία μετ’ επιτάσεως μνημονεύεται σε κάθε  συμφωνία που οι Ευρωπαίοι αποικιοκράτες μας επιβάλουν.

Και βεβαίως είναι απολύτως σκόπιμο και εκ του πονηρού ότι παρά τις ένθεν κακείθεν φλυαρίες περί ανάπτυξης, ούτε μία σχετική μνεία, ούτε μία λέξη γι αυτήν δεν περιλαμβάνεται στο κείμενο της συμφωνίας.

Αυτά τα ολίγα επί του παρόντος, έτσι απλά για να μήν μας περνάνε για ηλίθιους, την ώρα που ήδη  από τη Γαλλία, την Ιταλία  μέχρι το Μεξικό και την Αυστραλία οι απλοί άνθρωποι ξεσηκώνονται και δηλώνουν την αλληλεγγύη τους στον μαρτυρικό Ελληνικό λαό, έχοντας καταλάβει το βάρβαρο παιχνίδι που παίζεται εις βάρος της χώρας μας, αλλά κυρίως ότι όλοι οι  λαοί είναι εν δυνάμει οι επόμενοι στόχοι-θύματα της αποικιοκρατικής κερδοσκοπίας.

Ο κος Σαμαράς και η άγνοια των κανόνων της ορεινής κτηνοτροφίας.

«Όποιον βγαίνει από το μαντρί τον τρώει ο λύκος», είχε πεί κάποτε ο Ευάγγελος Αβέρωφ, αναφερόμενος σε αυτούς, που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο εξέρχονται του κομματικού μαντρότοιχου. Έκτοτε η φράση έμεινε παροιμιώδης όχι μόνο εξ αιτίας του βουκολικού της αρώματος, αλλά και λόγω της συχνής επιβεβαίωσής της στις πλείστες των μεταγενέστερων περιπτώσεων.
Μία από αυτές τις δυσάρεστες επαληθεύσεις εβίωσε προσωπικά και ο σημερινός πρόεδρος της ΝΔ, ο όποιος οδηγήθηκε σε πολιτική κατάψυξη επί μια και πλέον εικοσαετία, όταν αποτόλμησε να φτιάξει δικό του κόμμα.

Με αυτήν ίσως την τραυματική του εμπειρία παρασύρθηκε να απειλήσει τους βουλευτές του με διαγραφή, πιστεύοντας ότι δεν θα είχαν το θάρρος να διακινδυνεύσουν την έξοδό τους από τη ΝΔ και στη συνέχεια αποτόλμησε τη αποπομπή στενών κομματικών του συντρόφων θεωρώντας αφελώς ότι ο ίδιος παραμένει ασφαλής στο «μαντρί» και ενισχύει μάλιστα με αυτόν τον τρόπο και το ηγετικό του προφίλ.

«Τι πρωθυπουργός θα ήμουν αύριο, αν έκανα πίσω και δεν τους διέγραφα ;» διερωτήθηκε μεγαλοφώνως σε μια κομματική συγκέντρωση ό κος Σαμαράς.
Φαίνεται ότι η μοναξιά της κορυφής θαμπώνει την όραση των αρχηγών και θολώνει το πολιτικό τους τοπίο.  
Πώς αλλιώς θα μπορούσε να εξηγηθεί  ο τρόπος σκέψης και η συμπεριφορά του δύσμοιρου αρχηγού της ΝΔ, ο οποίος δείχνει να έχει χάσει την επαφή με το κοινωνικό-εκλογικό περιβάλλον.
Αλλιώς δεν εξηγούνται οι φαντασιώσεις του για την μελλούμενη περίοδο πρωθυπουργίας, την ώρα που αυτή με τα σημερινά δεδομένα όλο και περισσότερο εξελίσσεται σε ένα «όνειρο τρελό, όνειρο απατηλό» , κατά το παλαιό λαϊκό άσμα.
Διότι ο κος Σαμαράς, δυστυχώς πολιτικός παλαιάς κοπής, ακολουθεί κατά πόδας την πολιτικά ανόητη τακτική του κου Γιώργου Παπανδρέου.

 Τί έκανε ο αποδιοπομπαίος αρχηγός του ΠΑΣΟΚ;  
Στηρίχθηκε στις πλάτες ης αριστερής πτέρυγας του κόμματός του προκειμένου να επικρατήσει εσωκομματικά των αντιπάλων του και να εδραιωθεί στην αρχηγία του Κινήματος. 
Στην συνέχεια με ένα φιλολαϊκό πρόγραμμα και με προοδευτική φρασεολογία κέρδισε και την πρωθυπουργία με τις ψήφους της  κεντροαριστεράς. 
Την επομένη όμως των εκλογών, έκανε απότομη στροφή. 
Αναδείχθηκε στον πιο σκληρό νεοφιλελεύθερο της μεταπολιτευτικής περιόδου, γύρισε την πλάτη στον λαό, παραγκώνισε τα στελέχη  που τον στήριξαν. 
Έτσι σε ελάχιστο χρόνο κατάφερε να αναδειχθεί σε παγκόσμιο φαινόμενο πολιτικής ασωτίας, αφού μέσα σε τόσο μικρό  διάστημα μπόρεσε να κατασπαταλήσει ένα τεράστιο πολιτικό κεφάλαιο, που κληρονόμησε από τον πατέρα και τον παππού του. 
Εν τέλει απομονωμένος από το λαό και τους πρώην συντρόφους του παραδόθηκε αδύναμος και κατησχυμένος  σε ένα ετερόκλιτο συνονθύλευμα στελεχών, που απαρτίζεται από τα πλέον συντηρητικά και τυχοδιωκτικά στοιχεία του Κινήματος, τα οποία τελικώς τον αποκαθήλωσαν από την πρωθυπουργία και τώρα τον πιέζουν να εγκαταλείψει άρον-άρον και την προεδρία.

Την ίδια και απαράλλακτη πολιτική αφροσύνη επιδεικνύει και ο κος Σαμαράς.
Πρώτα στηρίχτηκε σε μια ευρεία ομάδα σχετικά άφθαρτων στελεχών της παράταξής του προκειμένου να κερδίσει την εσωκομματική αναμέτρηση. 
Στην συνέχεια με φιλολαϊκή, αντιμνημονιακή  φρασεολογία κατάφερε να επαναφέρει σε τροχιά  ανάκαμψης τα δημοσκοπικά ποσοστά της ΝΔ, υποσχόμενος μια άλλη διακυβέρνηση με εθνική αξιοπρέπεια και ανθρώπινο πρόσωπο. 
Όμως και αυτός στην πρώτη ιαχή των Βησιγότθων ανέκρουσε πρύμνη,  εγκατέλειψε τις αντιμνημονιακές κορώνες, συνήνεσε στην δήωση της Ελλάδας και τον εξανδραποδισμό των Ελλήνων.

Και σαν να μην έφθανε επιδόθηκε σε μια ιλαροτραγική επίδειξη πυγμής με την μαζική διαγραφή όσων αρνήθηκαν να Μηδίσουν και οι οποίοι κατά τραγική για τον ίδιο σύμπτωση ήταν αυτοί που αποτελούσαν τα εσωκομματικά του στηρίγματα, αλλά και τους διαύλους επικοινωνίας με τους ψηφοφόρους.

Κατόπιν αυτού και όσων αναγκαίως θα επισυμβούν σε επίπεδο κοινωνικών ανακατατάξεων, ο Κος Σαμαράς κατάντησε εγκλωβισμένος από δική του αβελτηρία σ΄αυτούς, που του απέμειναν, οι οποίοι είναι αχαλίνωτα  Ευρωλάγνοι, νεοφιλελεύθεροι, στην πλειοψηφία τους βεβαρυμμένοι με τις αμαρτίες των κυβερνήσεων Καραμανλή και κατά βάση πρώην εσωκομματικοί του αντίπαλοι.

Πλανάται λοιπόν αν ονειρεύεται σύντομες εκλογές και μεγαλεία πρωθυπουργίας.
Χάνοντας την αξιοπιστία του έναντι του εκλογικού σώματος καθώς και  τα εσωκομματικά του στηρίγματα δεν μπορεί να ελπίζει σε καλύτερη τύχη από τον κο Παπανδρέου.

Σύντομα λοιπόν θα αντιληφθεί  ότι από την εποχή που ο Τρανός  Αρχιτσέλιγκας του Μετσόβου διετύπωσε το πολιτικό του αξίωμα, έχει αλλάξει άρδην το πολιτικό σκηνικό και αυτός επιλέγει για άλλη μια φορά τον λάθος ρόλο. 
Εξ άλλου ο Ευάγγελος Αβέρωφ μίλησε για ένα μεμονωμένο αρνί και όχι για το μισό κοπάδι. 
Και αν ζούσε τώρα θα εξηγούσε στον κο Σαμαρά, ο οποίος φαίνεται να έχει μαύρα μεσάνυκτα από ορεινή κτηνοτροφία, ότι ο τσοπάνος που σφαγιάζει τα παραγωγικά πρόβατα, κρατάει μόνο τα γέρικα και τα στέρφα και στο καπάκι παίρνει και καναδυό μέλανες «λύκους» και τους αμολάει μέσα στο μαντρί δεν πρόκειται ποτέ να γίνει «αρχιτσέλιγκας».
Νομίζω;….

Η Γερμανία του Σόϊμπλε δεν έχει θέση στην Ευρώπη.

Ο κος Παπούλιας προέβη χθες σε δηλώσεις, που θα μπορούσαν να αποτελέσουν περιεχόμενο εύλογης συναισθηματικής εκτόνωσης ενός οποιουδήποτε κοινού Έλληνα, αλλά εκφερόμενες δημοσίως από τον Πρόεδρο μιας χώρας κινούνται στις παρυφές της διπλωματικής δεοντολογίας και θα λέγαμε ότι μάλλον τις υπερβαίνουν.
 

Ο κος Παπούλιας προφανώς ως παλαιός πολιτικός με μακρά ειδίκευση σε θέματα διεθνών σχέσεων  το γνωρίζει καλύτερα από κάθε άλλο.
Θα μπορούσαν να γίνουν πολλές υποθέσεις για τους ενδεχόμενους προσωπικούς λόγους, που οδήγησαν τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, σε αυτή την  διπλωματικώς αήθη συμπεριφορά.
Όμως η σημαντικότερη διαπίστωση στην οποία θα πρέπει να εστιάσει κανείς βρίσκεται αλλού.
Οι παραπονετικές, όσο και απαξιοτικές αναφορές του Έλληνα Προέδρου για ένα σημαίνων πρόσωπο της Γερμανικής κυβέρνησης, καθώς και για κατ’ ιδίαν ευρωπαϊκές χώρες (Ολλανδία, Φιλανδία), καταδεικνύουν ότι η επηρμένη ανεγκέφαλη κεφαλή, που ονομάζεται Σόϊμπλε και η ομάδα  οικονομικών συμφερόντων, που αυτός αντιπροσωπεύει, εξελίσσονται σε θανάσιμο κίνδυνο για την Ευρωπαϊκή συνοχή και για την μελλοντική επιβίωση αυτής καθαυτής της Γερμανίας και των δορυφόρων τους στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Ο Σόϊμπλε, αυτή η επηρμένη ανεγκέφαλη κεφαλή, εξελίσσεται σε υπ’ αριθμό ένα κίνδυνο για την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά και για αυτή καθαυτή την Γερμανική Δημοκρατία.

Στην Ελλάδα αντίθετα με την κυρίαρχη προπαγάνδα έχει γίνει προ πολλού ευρέως αντιληπτό ότι η πολιτική ελίτ της Ευρώπης έχει μια στενή, περίπου υπαλληλική, σχέση με συγκεκριμένα τραπεζικά και επιχειρηματικά κυκλώματα.
Ότι ιδιαίτερα η Γερμανία αποτελεί τις τελευταίες δεκαετίες το κέντρο εκτεταμένης τραπεζικής κερδοσκοπίας και επιχειρηματικής διαφθοράς μέσω πολυεθνικών εταιριών με πλοκάμια σε ολόκληρο τον κόσμο. 

Ότι οι δραστηριότητες, εμφανείς και αφανείς, της Γερμανικής διαπλοκής ευθύνονται όχι μόνο για την αποδυνάμωση των οικονομιών του Ευρωπαϊκού νότου, αλλά πλέον για την οικονομική εξαθλίωση μεγάλων ευρωπαϊκών μαζών.

Τώρα δε ο κυνικός και αδίστακτος τρόπος με τον οποίο ο κος Σόϊμπλε επιχειρεί να επιβάλει το δίκαιο των πολυεθνικών κεφαλαίων, συνθλίβοντας την Ελληνική Δημοκρατία και εξοντώνοντας τους Έλληνες, αποτελεί αφυπνιστικό ράπισμα προς όλους τους λαούς της Ευρώπης, οι οποίοι στο μαρτυρικό καθρέπτη της Ελλάδας αρχίζουν ήδη να αναγνωρίζουν το δικό τους αυριανό είδωλο.

 Καμιά Γκεμπελική προπαγάνδα δεν μπορεί να κρύψει το γεγονός ότι οι πλέον ιδιοτελείς, οι πλέον αρπακτικοί, οι πλέον ζημιογόνοι εταίροι αναδεικνύονται περίτρανα οι Γερμανοί.  Είναι δε και οι πλέον αναξιόπιστοι αφού παρά τους σκληρούς και ισοπεδωτικούς όρους , που επιβάλλουν στην Ελλάδα, εκείνοι συνεχώς υπαναχωρούν αδικαιολόγητα από τις συμφωνίες, αναιρούν κατ’ επανάληψη τις υποσχέσεις τους και αποφεύγουν κακόπιστα να καταβάλουν τα χρήματα, τα οποία οφείλουν κατ’ εφαρμογή των διεθνών συμφωνιών, που συνάπτουν με την Ελλάδα και την ΕΕ.
Πρόκειται για εντελώς πρωτότυπο είδος νεοαποικιοκρατών, που επιχειρούν να επιβάλουν μια οικονομικώς ληστρική και ανθρωπιστικώς εγκληματική ηγεμονία στην Ευρωπαϊκή ήπειρο απολύτως ανέξοδα.

Και τι ακριβώς κάνουν. Επαναλαμβάνουν τις τακτικές των Χιτλερικών καθαρμάτων.
Ασκούν απροκάλυπτη βία και ωμούς εκβιασμούς. Καταλύουν εθνικά δημοκρατικά πολιτεύματα. Καταργούν δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις. Μεθοδεύουν τη διαρπαγή δημοσίων, αλλά  και ιδιωτικών περιουσιών. Εξωθούν στην αυτοκτονία, στον διά λιμοκτονίας θάνατο, στον μεταναστευτικό εξανδραποδισμό σήμερα εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες και αύριο εκατοντάδες εκατομμύρια Ευρωπαίους. Και όλα αυτά σε συνδυασμό με μια άνευ προηγουμένου διαστροφική προπαγάνδα.

Αν λοιπόν ο Γερμανικός λαός επιτρέψει σ΄ αυτόν  τον  μικρόνου Βησιγότθο να συνεχίσει εξ ονόματός του τις ληστρικές και εξοντωτικές επιθέσεις του ενάντια στους άλλους λαούς της Ευρώπης, δεν θα αργήσει η ώρα όπου η κοινή ευρωπαϊκή γνώμη θα ανατρέξει σε δυσάρεστες ιστορικές μνήμες, θα συμπήξει διακρατικές και διαταξικές συμμαχίες και θα αποδυθεί σε κοινές δράσεις αμύνης και αντεπίθεσης.

Σε μια τέτοια εξέλιξη η Γερμανία και οι όποιοι συνοδοιπόροι τους θα βρεθούν σε συντριπτική απομόνωση.
Και μπορεί ο κος Σόϊμπλε και οι περί αυτόν να προλάβουν να δραπετεύσουν σε χώρες τις Λατινικής Αμερικής, όπως οι ομοϊδεάτες πολιτικοί πρόγονοί τους , όμως ο Γερμανικός λαός θα βρεθεί σε πρωτόγνωρα δυσάρεστες περιπέτειες, όπου πιθανότατα αυτή τη φορά κανείς  Ευρωπαίος δεν θα θελήσει να  προσφέρει αρωγή ή επιείκεια, όπως συνέβη μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου πολέμου.

Αντί λοιπόν να καμαρώνουν αυτόν το ανεκδιήγητο πολιτικό καλικάτζαρο όταν λοιδορεί την Ελλάδα και κάνει επίδειξη ισχύος στους οικονομικά ασθενέστερους Ευρωπαϊκούς λαούς, είναι πιο χρήσιμο για τους Γερμανούς φορολογομένους να του ζητήσουν εξηγήσεις γιατί το ποσοστό αμειβόμενων με τα κατώτατα ημερομίσθια είναι στη Γερμανία το μεγαλύτερο της Ευρώπης, την ίδια στιγμή που οι Γερμανικές Τράπεζες και οι Γερμανικές εταιρίες είναι οι πλέον κερδοφόρες;

Πρώην «μαγαζί γωνία», τώρα σκέτη… αγωνία.

Μέχρι πέρυσι το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ ήταν «μαγαζιά γωνία».
Τώρα όμως η κατάσταση έχει αλλάξει. «Μαγαζιά γωνία» έχουν γίνει πλέον τα κόμματα της αριστεράς.
Για πόσο καιρό και αυτά; Ίσως όχι για πολύ αν συνεχίσουν με το παλιό τους ντεκόρ και τις ρετρό μελωδίες.
 
Η (εκλογική) πελατεία «πεινασμένη», «διψασμένη», «ξεσαλωμένη» έχει ξεχυθεί στους δρόμους αναζητώντας καινούργιο «στέκι», Πραγματικά καινούργιο όμως. Και το θέλει εδώ και τώρα.
Αν λοιπόν και τα αριστερά «μαγαζιά» δεν εκσυγχρονισθούν αμέσως, αλλάζοντας συνταγές, κάποια απ’ αυτά και παλιομοδίτικους μάνατζερς, κινδυνεύουν να δουν το κοινό να τα προσπερνάει και να συνωθείται στους προθαλάμους εντελώς νέων κομματικών σχηματισμών, που οι παρούσες αντικειμενικές και υποκειμενικές συνθήκες έχουν ήδη αρχίσει να γεννοβολάνε.
 
Οι παλιοί «καταστηματάρχες» πλανώνται διττώς αν νομίζουν ότι ο χρόνος, που υπολείπεται μέχρι την επικείμενη εκλογική μάχη είναι πολύ μικρός, και επομένως οι καινούργιοι δεν θα προλάβουν να τους απειλήσουν.
Πρώτον διότι ο πολιτικός χρόνος έχει την δική του ιδιαίτερη πυκνότητα και ούτως ή άλλως σε ανώμαλες κοινωνικά συνθήκες, οι ζυμώσεις, οι ανακατατάξεις, η πολιτική μετάλλαξη των μαζών εξελίσσονται με αστραπιαία ταχύτητα.
Δεύτερον διότι το αποτέλεσμα της προχθεσινής ψηφοφορίας, σε συνδυασμό με τις δημοσκοπήσεις και με τις λαϊκές κινητοποιήσεις δυσαρέσκειας, είναι πλέον ή βέβαιο ότι μειώνουν το ειδικό βάρος και απαξιώνουν την σημασία των δεσμεύσεων και των υπογραφών των πολιτικά αποδυναμωμένων πολιτικών αρχηγών και των όποιων διαδόχων τους.
Αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα οι Ευρωπαίοι «εταίροι» να εντείνουν τις πιέσεις τους για επ’ αόριστον αναβολή των βουλευτικών εκλογών. Στο πλαίσιο αυτό είναι φυσικό να κάνουν ότι περνάει από το χέρι τους για να παρελκύσουν τις διαδικασίες ολοκλήρωσης του PSI και την εκταμίευση χρημάτων προς την Ελλάδα, που τυπικά αποτελούν την δικαιολογητική βάση της παραμονής της κυβέρνησης Παπαδήμου.
Εξ’ άλλου ας μην ξεχνάμε ότι ακόμη δεν έχουν πληρώσει τις τελευταίες δόσεις της προηγούμενης δανειακής σύμβασης, διότι απλούστατα το στοίχημα γι’ αυτούς ουδέποτε υπήρξε η δήθεν σωτηρία της Ελλάδος, αλλά η καταλήστευση του Ελληνικού δημόσιου και ιδιωτικού πλούτου.
 
Η πραγματική λοιπόν ημερομηνία εκλογών μπορεί να είναι πολύ μακρύτερα από όσο κάποιοι νομίζουν.
Ας μη ξεχνάμε ότι το ΠΑΣΟΚ, το ΛΑ.Ο.Σ και το περιβάλλον Παπαδήμου έχουν τοποθετηθεί ανοικτά υπέρ της επ’ αόριστον (μέχρι να εφαρμοστούν τα συμφωνηθέντα με την τρόϊκα) παράτασης της θητείας της παρούσας κυβέρνησης. Παρά τους λεκτικούς λεονταρισμούς του ο κος Σαμαράς είναι μάλλον απίθανο να  εκβιάσει εκλογές ενάντια στη βούληση των ευρωπαίων εταίρων, ιδιαίτερα τώρα μετά τις διαγραφές, όπου έχει απομείνει μόνος με το πλέον φιλελεύθερο και ευρωλάγνο υλικό της παράταξής του.
Μοναδική επομένως πιθανότητα για εκλογές απομένει η σχετική πίεση της κοινής γνώμης, ή οποία δεν θα είναι αρκετή αν περιορίζεται μόνο στην δημοσκοπική της έκφραση.

Στο μεσοδιάστημα λοιπόν θα έχουμε αλυσιτελή μέτρα ανεφάρμοστα και ανέφικτους στόχους, που θα παρέχουν το δικαίωμα στους δανειστές-εταίρους να αναβάλουν τις εκταμιεύσεις και να απαιτούν νέα μέτρα.
Και ένα λαό που θα εξαθλιώνεται και ως εκ τούτου θα ριζοσπαστικοποιείται ραγδαία αναζητώντας άμεση ικανοποίηση των αδήριτων βιοτικών αναγκών του.
Κατά την σπειροειδή εξέλιξη αυτού του φαύλου κύκλου αν τα κόμματα της παραδοσιακής αριστεράς δεν προλάβουν να διαμορφώσουν συγκροτημένη και συγκεκριμένη κοινή πλατφόρμα εξόδου από την κρίση, κινδυνεύουν να δουν τις λαϊκές μάζες να τα προσπερνάνε.
Γιατί σε λίγο όσο τα πράγματα εκτραχύνονται δεν αποκλείεται το κοινό περί πολιτικής συναίσθημα να θεωρήσει τον κο Κουβέλη ακραίο νεοφιλελεύθερο, τον Συνασπισμό υπερβολικά συντηρητικό και το ΚΚΕ …τροχοπέδη του λαϊκού κινήματος.