Το θέατρο των παραλόγων.

Όπως έχω γράψει και αλλού, αρχαιόθεν το θέατρο είναι σύμφυτο με την πολιτική.

Και βεβαίως δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα στο μέτρο, που ηθοποιοί (όπως αρκετοί στις πρόσφατες εκλογές) εξέρχονται στο πολιτικό προσκήνιο. Το πρόβλημα ξεκινάει όταν οι χρεοκοπημένοι πολιτικοί συμπεριφέρονται ως θεατρίνοι και συγχέουν την υποκριτική με την υποκρισία.

Τέτοιες ακριβώς σκηνές πολιτικού σαλτιμπαγκισμού κυριάρχησαν στα ΜΜΕ ολόκληρη την εβδομάδα και κορυφώθηκαν το τελευταίο Σαββατοκύριακο.

Οφθαλμοφανής στόχος η συνέχιση της παλλαϊκά καταδικασθείσας μνημονιακής πολιτικής και η παραμονή στην εξουσία των δύο κομμάτων, που γνώρισαν πρόσφατα συντριπτική εκλογική αποδοκιμασία.

Στην επίτευξη αυτού του στόχου συστρατεύθηκαν  απεγνωσμένα ένας συνήθης κατά την τελευταία διετία συρφετός από συγκεκριμένους δημοσιογράφους, δημοσκόπους, «πανεπιστημιακούς» και απελπισμένους πολιτικούς, οι οποίοι με εργαλεία την παραπληροφόρηση, την διαστρέβλωση, την συκοφαντία, τον παραλογισμό και μοναδικό προσόν το απέραντο θράσος, προσπάθησαν να κάνουν πλύση εγκεφάλου στους πολίτες και να εκβιάσουν την φαλκίδευση της εκλογικής ετυμηγορίας.

Αν κανείς δεν ζούσε σ’ αυτόν τον τόπο και άκουγε μόνο τον εν λόγω συρφετό θα πίστευε ότι το μήνυμα της κάλπης ήταν ο όπως-όπως σχηματισμός κυβέρνησης συνεργασίας.

Ότι υπεύθυνος για την αποτυχία σχηματισμού της είναι ο ΣΥΡΙΖΑ.

Ότι μετά τις εκλογές η χώρα είναι ένα βήμα προ της αποπομπής από την Ευρωζώνη.

Ότι οι δανειστές δεν μας έδωσαν 1 δις και οι συντάξεις δεν θα καταβληθούν τον Ιούνιο.

Ότι η κρατικοποίηση τραπεζών είναι αδύνατη. Και άλλα τέτοια ευτράπελα.

Ας εξετάσουμε λοιπόν με νηφαλιότητα όλα αυτά τα τρομακτικά και αποτρόπαια με τα οποία επιμένουν να μας βομβαρδίζουν επικοινωνιακά όλοι αυτοί οι γνωστοί και μη εξαιρετέοι ιδιοτελείς καλοθελητές, ξεκινώντας από τα εύκολα.

Η κρατικοποίηση τραπεζών δεν είναι ούτε δύσκολη, ούτε πρωτότυπη.

 Αντιθέτως είναι επιβεβλημένη από τους κανόνες της ελεύθερης οικονομίας. Αυτοί οι κανόνες προβλέπουν ότι μια επιχείρηση όταν δεν πηγαίνει έχει δύο εναλλακτικές δυνατότητες. Η πτωχεύει ή αναζητά χρηματοδότες. Στην δεύτερη περίπτωση η ιδιοκτησία και διαχείριση περιέρχεται στον χρηματοδότη. Αυτό έχε εφαρμοσθεί και συνεχίζει να εφαρμόζεται σε σωρεία τραπεζών στις ΗΠΑ. Σε κρατικοποίηση προχωρούν και οι κυβερνήσεις σε μια σειρά χώρες της Ευρώπης με πρόσφατη περίπτωση την Ισπανία. 

Οι αρχικοί περί του αντιθέτου αναχρονιστικοί ισχυρισμοί του κου Σαμαρά αντικαταστάθηκαν από το αφελές επιχείρημα ότι δεν υπάρχουν χρήματα για την κρατικοποίηση.

  Μέγα ψεύδος!!! 

Ήδη το ελληνικό Δημόσιο έχει προσφέρει σε μετρητά και εγγυήσεις 160 δίς και προτίθεται να χορηγήσει μέσω δανεισμού του άλλα 50 δις. Η σημερινή τρέχουσα αξία των υπό συνεχή στήριξη αποτυχημένων διαχειριστικά τραπεζών είναι κατά πολύ μικρότερη. Επομένως ή θα αναζητήσουν κεφάλαια από τους μετόχους τους ή θα πρέπει να μεταβιβάσουν τις μετοχές τους στο χρηματοδοτούν Ελληνικό Δημόσιο με πλήρη δικαιώματα ψήφου. 

Και επειδή συναφές είναι και το θέμα κάποιων δημοσίων επιχειρήσεων, όπως ο ΟΤΕ όπου οι ίδιοι καλοθελητές ανατριχιάζουν στη σκέψη επιστροφής τους στο Δημόσιο υπενθυμίζουμε ότι και για το σπιτάκι του μικρομεσαίου πρώην νοικοκύρη το κράτος δεν διαθέτει χρήματα να το κρατικοποιήσει.

Η τρόϊκα όμως με τα κόμματα, που την υποστηρίζουν βρήκαν τον τρόπο. Ληστρικοί φόροι, εξοντωτικά χαράτσια, αύξήσεις στα τρόφιμα, στη ΔΕΗ κ.λ.π σε συνδυασμό με την ανεργία και την απειλή φυλάκισης για ασήμαντες οφειλές οδηγούν στην βίαια αποξένωση του κάθε βιοπαλαιστή από το «κεραμιδάκι» του και την μέσω κρατικής δημεύσεως ή τραπεζικής κατασχέσεως τελική περιέλευσή τους σε πολυεθνικές εταιρίες real estate, που καραδοκούν. Ας φορολογηθούν λοιπόν αναλόγως αυτές οι εταιρίες, ας ελεγχθεί επισταμένως η συμμόρφωσή τους με τους κανόνες, που ισχύουν για τις κοινές μικρομεσαίες επιχειρήσεις και στο τέλος θα δούμε αν θα τις συμφέρει να παραμένουν στην Ελλάδα.

Ότι οι δανειστές δεν μας έδωσαν 1 δις και οι συντάξεις δεν θα καταβληθούν τον Ιούνιο. 

Αυτό το παραμύθι με τις συντάξεις δεν πείθει πλέον κανένα. Και ο τελευταίος ηλίθιος στην χώρα, εκτός από τους γνωστούς και μη εξαιρετέους καλοθελητές, γνωρίζει ότι τα δάνεια (όχι η «βοήθεια»), που καταβάλλουν οι δανειστές πηγαίνουν στο σύνολό τους για εξόφληση των τοκογλυφικών τους τοκοχρεολυσίων και ούτε ένα ευρώ δεν χρησιμοποιείται για μισθούς και συντάξεις. Τουναντίον επειδή ο υποχρεωτικός δανεισμός για την παραπάνω αιτία διογκώνεται παρά τα δήθεν «κουρέματα», εφαρμόζονται όλα αυτά τα φορομπηχτικά μέτρα και περικόπτονται μισθοί και συντάξεις ούτως ώστε και μέρος από τα έσοδα του δημοσίου να διοχετεύονται κατά προτεραιότητα στους δανειστές μέσω ειδικώς προς τούτο συσταθέντος Ταμείου.

Όσο για το παραμύθι ότι μας κράτησαν ένα εκατομμύριο από τα πέντε, αυτό ακριβώς επιρρωνύει   το γεγονός ότι οι καταβολές γίνονται με βάση το πρόγραμμα πληρωμής των τοκοχρεολυσίων και μάλιστα απ’ ευθείας από τους δανειστές προς τους εαυτούς τους.

Ας θυμηθούμε δε ότι με ενδοτικές κυβερνήσεις από το αρχικό μνημόνιο υπολείπεται σημαντικό ποσό, που δεν μας έχει καταβληθεί, ενώ η περιβόητη δόση του Νοεμβρίου 2011 μας καταβλήθηκε τελικά τον Μάρτη του 2012. 

Επομένως το εκλογικό αποτέλεσμα δεν στέρησε από την Ελλάδα 1 δις, αλλά τουναντίον υπεχρέωσε  την τρόϊκα να καταβάλει αμέσως τα 4,5 δις., χωρίς να ζητήσει εφαρμογή πρόσθετων υφεσιακών μέτρων και χωρίς να εκβιάζει για περεταίρω περικοπές μισθών και συντάξων. 

Μετά τις εκλογές η χώρα είναι ένα βήμα προ της αποπομπής από την Ευρωζώνη.

Μέγας παραλογισμός.

Κατ’ αρχήν οι ίδιοι οι Ευρωπαίοι εταίροι έχουν ομολογήσει σε όλους τους τόνους ότι μοναδικός τρόπος εξόδου από την ευρωζώνη είναι η οικειοθελής αποχώρηση και κανείς άλλος. Εξ’ άλλου οι περισσότεροι από αυτούς παραδέχονται ότι μια έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ θα είχε απρόβλεπτες συνέπειες για την αξιοπιστία του ως νομίσματος και  ανυπολόγιστες επιπτώσεις στην διεθνή νομισματική ισορροπία. 

Σε κάθε όμως περίπτωση η συνέχιση της υφεσιακής κατολίσθησης της χώρας είναι πλέον ή βέβαιο ότι εξασφαλίζει την επέλευση της άτακτης χρεωκοπίας της και πολλαπλασιάζει τους κινδύνους για την ίδια και για την Ευρωζώνη.

Μοναδική εξασφάλιση της συντήρησης της Ευρωζώνης και ισχυροποίησης του ευρώ αποτελεί η επιστροφή στην ανάπτυξη των χωρών του Ευρωπαϊκού νότου και της Ευρώπης συνολικά. 

Προϋπόθεση δε για κάτι τέτοιο είναι η άμεση ανατροπή της νεοφιλελεύθερης Γερμανικής επικυριαρχίας. 

Αυτό το αντιλαμβάνονται ήδη οι περισσότεροι από τους Ευρωπαίους ηγέτες και όλοι οι Ευρωπαϊκοί λαοί μηδέ εξαιρουμένου του Γερμανικού, που έδωσε χθες ένα μνημειώδες εκλογικό «χαστούκι» στην κα Μέρκελ και τα πολιτικά «ζόμπι», που την συντροφεύουν.

Άκουσον-άκουσον το κατανοεί ο μέσος Γερμανός ψηφοφόρος στον οποίο μάλιστα η κα Μέρκελ πρόσφατα προσέφερε αφειδώς μισθολογικές αυξήσεις και αρνούνται πεισματικά να το παραδεχθούν οι  δικοί μας καλοθελητές, που έχουν στείλει στην ανεργία και την ξενιτιά το μισό ενεργό πληθυσμό της   χώρας και έχουν πετσοκόψει άγρια τους μισθούς και τις συντάξεις των υπολοίων.

Το μήνυμα της κάλπης και η κυβέρνηση συνεργασίας.

Ο πλέον αστείος όμως παραλογισμός της μαύρης προπαγάνδας την τελευταία εβδομάδα είναι η αποκωδικοποίηση του μυνηματικού εκλογικού αιτήματος και οι ευθύνες για την μη ικανοποίησή του.

Εν προκειμένω ανέλαβαν την πρωτοβουλία οι δημοσκόποι, οι οποίοι παραγκώνισαν το περιεχόμενο της κάλπης και έστησαν βολικότερα για τους εργοδότες τους δημοσκοπικά ευρήματα.

 Σύμφωνα με αυτά το μήνυμα της κάλπης δεν ήταν η ακύρωση των μνημονιακών συμβάσεων, η ανατροπή των υφεσιακών μέτρων και η αποδοκιμασία των κομμάτων που στήριξαν αυτές τις πολιτικές. Όχι ! Tο μήνυμα της κάλπης σύμφωνα όμως όχι με τα αποτελέσματα των εκλογών, αλλά με βάση το αποτέλεσμα των δημοσκοπήσεων τους (!!!!) είναι «η εντολή για σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας».

Έτσι αυτομάτως και ω! του θαύματος! ο αδιαφιλονίκητος νικητής των εκλογών και αντιμνημονιακός κος Τσίπρας καθίσταται βδελυρός  παραβάτης της λαϊκής βούλησης και οι κατησχυμένοι συνεταίροι της μνημονιακής συγκυβέρνησης  από εκχωρητές της εθνικής κυριαρχίας μετατρέπονται σε αυθεντικούς εφαρμοστές της λαϊκής κυριαρχίας.

Και αφού δεν έχει πλέον σύμφωνα με τους δημοσκόπους, τους δημοσιογράφους, τους «πολιτικούς αναλυτές» και τους λοιπούς γυρολόγους των καναλιών καμιά σημασία τι είδους και τι πολιτικού πλαισίου κυβέρνηση θα σχηματισθεί, «δικαίως» οι «κουτσονούρες» του μνημονιακού στρατοπέδου εγκαλούν τα αντιμνημονιακά κόμματα, που δεν στέργουν σε συμμαχική κυβέρνηση μαζί τους.

Ο στόχος τους είναι ηλίου φαεινότερος. 

Παρά την εκλογική τους καταδίκη επιδιώκουν την παραμονή τους στην εξουσία, ώστε να επιτύχουν την άφεση των αμαρτιών τους, την παραγραφή των όποιων αξιόποινων πράξεων ή παραλήψεών τους, την συνέχιση των εγκληματικών πολιτικών εις βάρος των μικρομεσαίων στρωμάτων, την αποξένωση του κάθε Έλληνα ιδιοκτήτη από την ιδιοκτησία του, του κάθε Έλληνα επιχειρηματία από την επιχείρησή του και κυρίως την αντί πινακίου φακής απαλλοτρίωση της  δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας και την καταλήστευση του ορυκτού πλούτου και των ενεργειακών πηγών της χώρας.

Πετροβολούν λοιπόν τον κο Καμμένο, πολιορκούν στενά τον κο Κουβέλη και ελεεινολογούν εναντίον του κου Τσίπρα.

Όσο δεν ευοδώνονται οι σχεδιασμοί τους, τόσο εκτρέπονται σε ακραίους παραλογισμούς.

Χαρακτηριστική η ανοησία του κου Σαμαρά, πάνω στην οποία άκριτα συντονίσθηκε και ο συρφετός των καναλιών:

Θέτει λέει ο κος Σαμαράς σε κίνδυνο την πατρίδα ο ΣΥΡΙΖΑ εξωθώντας τη χώρα σε νέες εκλογές και μη αποδεχόμενος το σχηματισμό κυβερνήσεως με την στήριξη  του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ και την ανοχή της ΝΔ. Ουδείς εκ των σοφολογιότατων συμβούλων του, αλλά και εκ των μεγαλόσχημων γυρολόγων των καναλιών μπήκε στον κόπο να αθροίσει τα  κουκιά.

 Διότι οι βουλευτές των τριών κομμάτων που προτείνει δεν συγκεντρώνουν το απαραίτητο κατά το σύνταγμα αριθμό για κυβέρνηση μειοψηφίας (112 αντί 120).

Ο θρασύτατος δηλαδή αρχηγός της ΝΔ, που μέχρι προχθές δήλωνε αντιμνημονιακός και εσχάτως έγινε σταυροφόρος του μνημονίου, που μέχρι χθες δήλωνε ότι θα σέρνει την χώρα σε αλλεπάλληλες εκλογές μέχρι ότου επιτύχει αυτοδυναμία και σήμερα προσποιείται τον υπέρμαχο των συμμαχικών κυβερνήσεων δεν είναι μόνο «ανεμοδούρας» είναι και αμελέστατος. Προτείνει κάτι το οποίο είναι αδύνατον και εγκαλεί τους άλλους, που δεν υιοθετούν τις αντισυνταγματικές του ανοησίες.

Και βεβαίως εν προκειμένω ίσως θα έπρεπε να είναι πιο εγκρατής και ο κος Κουβέλης, η νομική συγκρότηση του οποίου δεν επιτρέπει συνταγματικές αβλεψίες και η προοδευτική του ιστορική διαδρομή του επιβάλει να κατανοεί ότι μια κυβέρνηση μειοψηφίας της αντιμνημονιακής αριστεράς, που θα στηρίζεται   στην ψήφο ή την ανοχή συντηρητικών φιλομνημονιακών κομμάτων δεν μπορεί να επιτύχει τίποτε παραπάνω από τον αυτοεξευτελισμό της.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ:

Α. Όπως εγκαίρως είχαμε προειδοποιήσει αναλύοντας το μετεκλογικό τοπίο με εργαλείο την λογική και όχι την ιδιοτέλεια δύο σενάρια μπορούσαν ρεαλιστικά να σταθούν.

Ή οι δανειστές θα αντιλαμβάνονταν αμέσως τα μηνύματα της κάλπης και θα έκαναν εγκαίρως τις δέουσες υποχωρήσεις πρίν από την διαδικασία με το Πρόεδρο της Δημοκρατίας για να σχηματισθεί κυβέρνηση συνεργασίας ξεκάθαρης αντιμνημονιακής πλατφόρμας με εκπεφρασμένη την διάθεσή τους για επαναδιαπραγμάτευση από μηδενική βάση.

Ή η χώρα θα οδηγείτο σε εκλογές από τις οποίες τα φιλικά προς αυτούς κόμματα θα εξέλθουν εντελώς κατεστραμμένα, οπότε θέλοντας και μη θα εξαναγκασθούν να προσέλθουν σε διαπραγματεύσεις από πολύ ασθενέστερη θέση και με μια αμιγώς αντιμνημονιακή κυβέρνηση που προβλέπεται περισσότερο ισχυρή και κατ’ ανάγκη περισσότερο αδιάλλακτη.

Κατά τα φαινόμενα αρκετοί από τους ξένους παράγοντες αντιλήφθηκαν το αδιέξοδο στο οποίο οδηγούν την ευρωζώνη οι Γερμανοί αποικιοκράτες και οι συνοδοιπόροι τους. Δυστυχώς δεν κατάφερα να σχηματίσουν εγκαίρως  την απαραίτητη ομάδα πίεσης προς τον Γερμανικό άξονα.

Έτσι οι Έλληνες πολίτες αναγκαστικά θα επαναλάβουν το ιστορικό τους καθήκον έναντι της Ελληνικής πολιτείας, της Ευρωπαϊκής κοινωνικής ολοκλήρωσης και της παγκόσμιας κοινότητας.

Β) Στην παρούσα ιστορική συγκυρία η αντιπαλότητα δεν είναι μεταξύ δεξιάς και αριστεράς όπως επιμένουν σκοπίμως να επιβάλλουν τα συντηρητικά-φιλομνημονιακά κόμματα.

Η διαπάλη σχηματοποιείται αντικειμενικά μεταξύ των δυνάμεων του μνημονίου και των δυνάμεων που το αντιμάχονται ανεξαρτήτως ιδεολογικής τους αφετηρίας.

Αυτό δε το ζήτημα προσλαμβάνει προφανή εθνική διάσταση και γι αυτό τα φιλομνημονιακά κόμματα επιχειρούν να προκαταλάβουν το θυμικό των πολιτών πλειοδοτώντας φαρισαϊκά υπέρ της «σωτηρίας της πατρίδος».

Στην πραγματικότητα η σωτηρία της πατρίδας εξαρτάται από την κατάργηση  των μνημονίων και την ακύρωση των δανειακών συμβάσεων.

Κατ’ ακολουθίαν τα αντιμνημονικά κόμματα θα πρέπει να αντιμάχονται σθεναρά τα φιλομνημονιακά και να επιδεικνύουν καλόπιστη και συναγωνιστική διάθεση μεταξύ τους.

Επί παραδείγματι  ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει :

να αντιμάχεται σθεναρά τα φιλομνημονιακά κόμματα, να στηλιτεύει την τακτική του ΚΚΕ, που στηρίζει στην πράξη τον φιλομνημονιακό δικομματισμό,

να αντιμετωπίζει συντροφικά την ΔΗΜΑΡ,

συναγωνιστικά τους ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΕΣ ΕΛΛΗΝΕΣ και

όχι επιθετικά, αλλά με απόλυτη κατανόηση στους απλούς ψηφοφόρους της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ, στους οποίους συγκαταλέγονται κατά τεκμήριον οι πλέον αναξιοπαθούντες συμπατριώτες μας.  

 

Ζητείται Εφιάλτης σε στυλ Πήλιου Γούση και προδιαγραφές Τσιριμώκου….

Μετά τα ουρανοβάμονα παραληρήματα Σαμαρά την σκυτάλη παρέλαβαν ο κος Βενιζέλος με την κα Παπαρήγα.

Ο μεν πρώτος προέβη σε θλιμμένες διαπιστώσεις ότι ο Ελληνικός λαός δεν αγαπάει την αλήθεια και προτιμάει να του λένε ευχάριστα πράγματα, η δε δεύτερη ότι πρέπει να ξαναγίνουν εκλογές προκειμένου οι ψηφοφόροι να διορθώσουν την ψήφο τους.

Κάθε σχολιασμός της ανοησίας που περιέχουν δηλώσεις αυτού του τύπου προφανώς περιττεύει.

Θα περιορισθούμε μόνο να επισημάνουμε, σε όσους επιμένουν να ακολουθούν τέτοιου πολιτικού διαμετρήματος προσωπικότητες, ότι η έσχατη κατάντια ενός πολιτικού και ο αψευδής δείκτης απόλυτης πνευματικής συγχύσεως είναι η επίρριψη στο λαό των ευθυνών για την δική του ανεπάρκεια.

Μπορούμε δε επίσης να  διαβεβαιώσουμε υπεύθυνα τους ατυχείς οπαδούς τους ότι η παρουσία αυτών των συμπτωμάτων συμπίπτει συνήθως χρονικά με την αδήριτη ανάγκη  πολιτικής συνταξιοδότησης των τοιούτων αυθαδέστατων πολιτικών ηγετίσκων.

Επιπροσθέτως τι άλλο από θυμηδία αλλά και θλίψη για το κατάντημα του Κινήματος μπορούν να προκαλέσουν οι εξωφρενικές δηλώσεις του κου Βενιζέλου ότι κατάφερε να οδηγήσει το ΠΑΣΟΚ στο ποσοστό, που υπήρξε η αφετηρία του αείμνηστου Ανδρέα Παπανδρέου.

Είναι βέβαια κατανοητό αυτός, ο οποίος αδυνατεί να ανιληφθεί την σημερινή καθημερινότητα στην οποία πρωταγωνιστεί, να μη διαθέτει την αναγκαία νοητική επάρκεια για να καταλάβει ιστορικά γεγονότα από τα οποία απουσίαζε.

Κάποιος όμως από αυτούς που ακόμα τον περιστοιχίζουν (π.χ ο κος Απόστολος Κακλαμάνης, ο κος Παπουτσής, ο κος Τζουμάκας) οφείλουν για την διάσωση της δικής τους σοβαρότητας να του επισημάνουν την απλή διαφορά:

Ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου ίδρυσε το ΠΑΣΟΚ και το πήγε στο 13% εκ του μηδενός (αύξηση μαθηματικώς απείρου μεγέθους).  Ετούτος δε παρέλαβε το ΠΑΣΟΚ εκ του ασφαλούς και στο 40% και το πήγε στο 13%  (μείωση πολιτικώς επαίσχυντη).

Και κυρίως ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου στήριξε την πολιτική του ισχύ στην αγάπη του λαού σεβόμενος το συμβόλαιο σοσιαλιστικής εμπνεύσεως, που συνήψε μαζί του και υπερασπιζόμενος σκληρά τα εθνικά δικαιώματα του τόπου. 

Ενώ ετούτος διέλυσε το ΠΑΣΟΚ κάνοντας το λαομίσητο εξ αιτίας της αναξιοπιστίας, της συγκάλυψης των σκανδάλων, της ενδοτικότητας προς τον ξένο παράγοντα, της εφαρμογής σκληρών αντιλαϊκών μέτρων και της στροφής του Κινήματος σε ένα ιδεολογικά ανερμάτιστο ψευδώνυμο σοσιαλδημοκρατικό νεοφιλελεύθερο οπορτουνισμό με αμιγώς ιδιοτελή χαρακτηριστικά.

 Εγγίζει δε πλέον τα όρια πολιτειακού εκτροχιασμού η συγχορδία κάποιων ελεεινών Ευρωπαίων γραφειοκρατών με μια αηδιαστική κουστωδία αργυρώνητων δημοσιογράφων, που προσπαθούν λυσσαλέα να τρομοκρατήσουν τους Έλληνες πολίτες.

Καθώς και η επιμονή των ηττημένων των εκλογών να παραχαράσσουν την   λαϊκή εντολή προκειμένου να παραμείνουν γαντζωμένοι στην εξουσία, που δεν τους ανήκει, που δεν την δικαιούνται και όπου η έστω και για μία ώρα περαιτέρω παραμονή τους αποτελεί πολιτικό σκάνδαλο.

Χωρίς αιδώ, χωρίς αισχύνη αυθαδιάζουν στο προσκήνιο και βυσσοδομούν στο παρασκήνιο για να βρούν λύση να παραμείνουν στην κυβέρνηση αυτοί, που ο λαός καταδίκασε για την φαύλη πολιτική τους. 

Συμπεριφέρονται ως να μη έγιναν εκλογές. 

Ως να μη καταποντίσθηκαν στο 13 και το 18% αναδεικνυόμενοι πλέον όχι σε απλώς  ισχνή αλλά και σε απεχθή μειοψηφία.

Παραχαράσσουν τα μηνύματα της κάλπης και ψευδολογούν για δήθεν οικουμενικές κυβερνήσεις.

Που ακούσθηκαν οικουμενικές κυβερνήσεις του 32% πειθήνιες στον ξένο παράγοντα, υποχείριες των τραπεζιτών και των μεγαλοεργολάβων, βασανιστικές για το λαό, καταδιωκτικές για την Ελληνική επιχειρηματικότητα, εκποιητικές για την δημόσια και ιδιωτική περιουσία.

Οικουμενικές κυβερνήσεις που για να στηθούν δεν φθάνει η «καλπονοθεία» της επιδότησης του βραχεία κεφαλή πρώτου εκλογικά αποδοκιμασμένου κόμματος, αλλά παρίσταται αναγκαία και η εξεύρεση κάποιου πολιτικού σαλτιμπάγκου, που να δεχθεί να παίξει το ρόλο του Εφιάλτη της Ελληνικής Πολιτείας.

Κάποιου ο οποίος να αγνοήσει τα λαϊκά κελεύσματα, να απεμπολήσει τις προεκλογικές του δεσμεύσεις, να θυσιάσει την προσωπική του αξιοπρέπεια και να συμπράξει στην ωμή παραχάραξη του εκλογικού αποτελέσματος, τουτέστι στον στυγνό σφετερισμό της εξουσίας. 

Δέσμιοι των υπογραφών τους και θύματα του υπερφίαλου εγωϊσμού τους δεν αντιλαμβάνονται ότι μια τέτοια κυβέρνηση θλιβερής μειοψηφίας ούτε οικουμενική μπορεί να είναι, ούτε προγράμματα λαομίσητα θα μπορέσει να εφαρμόσει, παρά μόνο νέα αβάστακτα δεινά θα επισωρεύσει στην καθημαγμένη πατρίδα

.

Ματαιοπονούν λοιπόν και ίδιοι και οι ξένοι και ντόπιοι παράγοντες, που τους στηρίζουν. Γιατί όπως προκύπτει αυτονοήτως από την πολιτική ιστορία του ανδρός, αλλά και από τις σημερινές ξεκάθαρες δηλώσεις του ο κος Κουβέλης έχει πλήρη επίγνωση ότι οι «αλεπούδες οι κουτσονούρες ψάχνουν και για άλλη κουτσονούρα».

Ο πανικός του κου Σαμαρά θα κονιορτοποιήσει το ΠΑΣΟΚ.

Εμφανώς τρομοκρατημένος από τα συντριπτικά εκλογικά αποτελέσματα και τις έντονες αναταράξεις, που προκάλεσαν στο εσωτερικό του κόμματός του ο κος Σαμαράς, προχώρησε από προχθές το απόγευμα σε ένα απονενοημένο διάβημα επανασυγκόλησης των συνιστωσών της ευρύτερης συντηρητικής παράταξης.

Καλώς ή κακώς στα αξιοπρεπή κόμματα των σοβαρών δυτικών δημοκρατιών οι ηγεσίες, που δεν πετυχαίνουν τους στόχους τους, αλλάζουν άνευ άλλου τινός την επομένη των εκλογών. Αυτό έπραξε ο κος Σαρκοζί, αυτό όφειλε να πράξει και ο κος Σαμαράς. Πολλώ μάλλον καθ’ όσον έτσι έχει συμβεί στο παρελθόν με όλους ανεξαιρέτως τους αρχηγούς της ΝΔ, παρότι ουδείς από τους προκατόχους του δεν είχε προκαλέσει ήττα τόσο τεραστίων διαστάσεων.

Αφού λοιπόν προεκλογικά κατάφερε να διασπάσει την ΝΔ πλείστα όσα κομμάτια, ων ουκ έστι αριθμός, αφού φρόντισε να διαγράψει τα πλέον ικανά και έντιμα στελέχη του κόμματος, πανικόβλητος πλέον μετά την οικτρή του αποδοκιμασία από το εκλογικό σώμα, θυμήθηκε την αξία της ενότητος της κεντροδεξιάς, σε μια ύστατη προσπάθεια να σταματήσει τις φυγόκεντρες κινήσεις και τις έντονες εσωκομματικές ζυμώσεις αποκαθήλωσής του.

 Δυστυχώς όμως εξ αιτίας του αφόρητου πανικού και της πλήρους σύγχυσής του αντί καλέσματος ενότητος εξέπεμψε κρωγμούς μισαλλοδοξίας και διχασμού.

 Αντί να σημάνει προσκλητήριο πανεθνικής ομοψυχίας προς άσκηση πίεσης στον ξένο παράγοντα, πίεσης αλλαγής της πολιτικής λιτότητας, αυτός επεδίωξε να διχάσει τους Έλληνες χωρίζοντάς τους σε δεξιούς και αριστερούς κατά τα πρότυπα της εμφυλιοπολεμικής περιόδου της δεκαετίας του ’50.

Δεν πιστεύω να υπάρχει κανείς σοβαρός άνθρωπος στην ΝΔ, εκτός από μερικούς ίσως ανεγκέφαλους του στενού περιβάλλοντός του, που να πιστεύουν ότι αυτού του είδους οι παρωχημένες συνταγές, μπορεί να έχουν την παραμικρή απήχηση στους ψηφοφόρους.

Ιδιαίτερα σ’ αυτούς, που προτίμησαν αντιμνημονιακούς σχηματισμούς και παρακολούθησαν επί δύο μέρες με πικρία τα χοντροκομμένα τερτίπια του κου Σαμαρά, ο οποίος αν και ο μόνος, που είχε αριθμητική δυνατότητα σχηματισμού κυβέρνησης, φρόντισε να  καταθέσει χωρίς την παραμικρή προσπάθεια την σχετική εντολή.

Γιατί άραγε; Επειδή πλέον μετά το καθαρό αντιμνημονιακό μήνυμα της κάλπης δεν υπήρχαν άλλα περιθώρια για ψέματα και ανακυβιστήσεις;

Και σαν να μην έφθανε η άτακτη αποφυγή κυβερνητικών ευθυνών,  δεν δίστασε για το κακώς εννοούμενο προσωπικό πολιτικό του συμφέρον να στείλει μήνυμα στην Ευρώπη ότι αυτός παραμένει πιστός στην μνημονιακή γραμμή και πρόθυμος συνεργάτης του κου Σόϊμπλε,  την ώρα που ο Ελληνικός λαός προσπαθεί να στείλει ένα μήνυμα στο παγκόσμιο οικονομικό διευθυντήριο, ότι δεν δέχεται περαιτέρω εξαθλίωση.

Είναι πλέον ή βέβαιο ότι η όψιμη «ενωτική» προσπάθεια του κου Σαμαρά θα πέσει στο κενό, όπως άκαρπη θα παραμείνει και η στυγερή επιδίωξή του να διχάσει τον Ελληνικό λαό.

Οι ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΈΛΛΗΝΕΣ έχουν οριστικά κόψει τις γέφυρες με τους «προθύμους» να ξεπουλήσουν την δημόσια περιουσία και προφανώς ο κος Μάνος και η κα Μπακογιάννη δεν έχουν κανένα λόγο να συμπορευθούν με τον ηττημένο . Συνεργαζόμενοι μεταξύ τους μπορούν να προσδοκούν πολύ περισσότερες έδρες από όσες θα τους προσέφερε ο κος Σαμαράς.

Κανείς δεν πρόκειται να εμπιστευθεί ένα αποτυχημένο, ο οποίος στην φάση της παντοδυναμίας του δεν δίστασε να πετάξει έξω από το κόμμα ακόμη και αυτούς που τον ανέδειξαν στην ηγεσία μόνο και μόνο για να ενισχύσει το αρχηγικό του προφίλ, και ο οποίος τώρα στη φάση της συντριβής του τους ξαναθυμήθηκε.

Η «ενωτική πρωτοβουλία Σαμαρά» λοιπόν θα αποδειχθεί σύντομα σαπουνόφουσκα, που απλώς θα επιβεβαιώσει με τον πλέον πανηγυρικό τρόπο, ότι ο συγκεκριμένος πολιτικός είναι σπεσιαλίστας μόνο στις διασπάσεις και τους διχασμούς και όχι στις συνενώσεις.

Παρ’ όλα αυτά μπορεί να δημιουργήσει μια παράπλευρη εκλογική δυναμική, η οποία είναι ικανή να εξαφανίσει τελείως τα πενιχρή εκλογική βάση του κου Βενιζέλου.

Αν δηλαδή η εκλογική μάχη διεξαχθεί ανάμεσα στην «ανιευρωπαϊκή αριστερά» του κου Τσίπρα και την «ευρωπαϊκή δεξιά» του κου Σαμαρά, τότε το ΠΑΣΟΚ του κου Βενιζέλου, που δεν μπορεί να ενταχθεί σε καμία από τις δυο ομάδες, θα βρεθεί ανάμεσα σε δύο συμπληγάδες.

Έτσι και αλλιώς  η κεντρική εκλογική μονομαχία  θα διεξήγετο ανάμεσα στο πρώτο (εν δυνάμει κυβέρνηση)  και στο    δεύτερο (εν δυνάμει αξιωματική αντιπολίτευση) κόμμα. Όμως η πανικόβλητη κίνηση Σαμαρά απειλεί να μην  αφήσει ίχνος ζωτικού χώρου στον δυστυχή κο Βενιζέλο.

Συμπέρασμα: Γράφαμε και τις προάλλες ότι η κυρίαρχη αντίθεση στις παρούσες συνθήκες είναι «μνημόνιο-αντιμνημόνιο». Όσοι επιμένουν να την αγνοούν δεν έχουν καμιά ελπίδα να κερδίσουν ηγετικό ρόλο. 

Οι σπασμωδικές κινήσεις Σαμαρά δεν σώζουν το ίδιο, αλλά αντίθετα εξασθενούν έτι περαιτέρω το μνημονιακό στρατόπεδο.

Θα πριμοδοτήσουν την ένωση Δημοκρατικής Συμμαχίας και Δράσης με αρκετούς ψηφοφόρους, που θα εγκαταλείψουν την ΝΔ σε περίπτωση νέων εκλογών.

Και θα απογειώσουν στην κυριολεξία τον ΣΥΡΙΖΑ επιβάλλοντας σε μικρότερους αριστερούς σχηματισμούς να συνεργασθούν προεκλογικά μαζί του και καθιστώντας τον ιδανικό υποδοχέα των ψηφοφόρων, που θα εγκαταλείπουν μαζικά το διαλυόμενο ΠΑΣΟΚ.

Εκτός πραγματικότητας και εκτός παραταξιακής ιστορίας.

Στις πρόσφατες παραληρηματικές εμφανίσεις του ο αξιοδάκρυτος αρχηγός της ΝΔ κατηγόρησε το ΣΥΡΙΖΑ  ότι ευαγγελίζεται την κρατικοποίηση ιδιωτικών τραπεζών και αναρωτήθηκε πως είναι δυνατόν να λέγονται αυτά τα «εξτρεμιστικά», που δεν έγιναν ποτέ και πουθενά, την ώρα που όλος ο κόσμος αντιθέτως  προβαίνει σε ιδιωτικοποιήσεις και εν πάση περιπτώσει, η Ελλάδα δεν διαθέτει τα χρήματα.

Επειδή μάλλον ο πανικός έχει συσκοτίσει τελείως την μνήμη και την σκέψη του, μήπως θα πρέπει κάποιος από το επιτελείο του να του υπενθυμίσει ότι κρατικοποιήσεις τραπεζών γίνονται κάθε μέρα στον σύγχρονο δυτικό κόσμο. Κάνει ο φίλος του Ισπανός φιλελεύθερος πρωθυπουργός, ακόμη και ο νυν Αμερικανός Πρόεδρος; Μήπως θα πρέπει να τον πληροφορήσουν επίσης ότι και ο ιστορικός ιδρυτής της παράταξης στην οποία ηγείται και επιχειρεί  να καταστρέψει, ο αείμνηστος Κωνσταντίνος Καραμανλής, είχε προβεί στην κρατικοποίηση της Εμπορικής, όπως δεν είχε διστάσει και να βγάλει την Ελλάδα από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ, όταν εκτίμησε πως αυτό ήταν τότε το συμφέρον της χώρας.

Και τέλος μήπως κάποιος πρέπει να του υπενθυμίσει ότι ήδη ο Ελληνικός λαός, τουτέστι το Ελληνικό δημόσιο έχει ήδη καταβάλλει 150 δις σε συγκεκριμένες ιδιωτικές τράπεζες και με βάση τη σύμβαση, που έχει υπογράψει ο ίδιος, προβλέπεται να καταβληθούν άλλα 50δις για την περίφημη (ανακεφαλαιοποίησή) τους. Πράγμα που σημαίνει ότι όχι μόνον υπήρξαν χρήματα, αλλά και ότι ήδη έχει καταβληθεί ποσό που υπερβαίνει την χρηματιστηριακή τους αξία.

Προς Θεού ο άνθρωπος έχει εκτροχιασθεί. Κινείται πλέον εκτός σύγχρονης πραγματικότητας και μακράν της παραταξιακής ιστορίας.

 Έχει ξεφύγει… Tragic

Κάποιος θα πρέπει να τον συγκρατήσει ή τουλάχιστον να του αλλάξει αυτόν, που του γράφει τους λόγους.

Προϋπόθεση για σχηματισμό κυβέρνησης η διορατικότητα της κας Μέρκελ.

Η κοινωνική αναλγησία του ΠΑΣΟΚ φούσκωσε τα πανιά του ΣΥΡΙΖΑ. Η απλόχερη ασυλία στο οικονομικό έγκλημα από την ΝΔ φούσκωσε τα πανιά του Καμμένου. Το ιδεολογικό και δημοκρατικό έλλειμμα σε συνδυασμό με την αλαζονεία των επιτελείων ΝΔ-ΠΑΣΟΚ εξέθρεψαν την Χρυσή Αυγή.

Και τώρα καμώνονται τους αθώους, κλαψουρίζουν, εθελοτυφλούν.

Συνεχίζουν να ονειρεύονται και να απεργάζονται συγκυβερνήσεις με μνημονιακή πολιτική και ξενόδουλο πρόσημο.

Αντί να σεβαστούν την λαϊκή ετυμηγορία, που τους επεφύλαξε την αυστηρή καταδίκη του βίου και της πολιτείας τους και αντί να σπεύσουν να συντονίσουν το βήμα τους στην αντιμνημονιακή κατεύθυνση, που υπαγορεύει το συντριπτικά πλειοψηφικό αποτέλεσμα της κάλπης, αυτοί συμπεριφέρονται ως να μη έγιναν εκλογές.

Αντί να συμβάλλουν στο γρήγορο σχηματισμό πατριωτικής κυβέρνησης, αυτοί κάνουν ό,τι μπορούν για να υπονομεύσουν τη διαδικασία των εντολών και μοιάζουν να επενδύουν στο χάος, προκειμένου να τιμωρήσουν το λαό, που δεν τους ψήφισε.

Προφανώς ευελπιστούν ανοήτως σε μια δεύτερη εκλογική ευκαιρία, ασχέτως ζημίας για την πατρίδα και μοναδικό τους μέλημα είναι η αποφυγή να χρεωθούν το πολιτικό κόστος της προσφυγής σε επαναληπτικές εκλογές.

Πολιτεύονται λοιπόν όχι με το βλέμμα στραμμένο στην διακυβέρνηση της χώρας, αλλά στην νέα προεκλογική τους εκστρατεία, που όμως θέλουν να τη διαχειρισθούν με όρους τρομοκρατικών διλλημάτων και ψυχολογικής βίας, όπως έκαναν μέχρι τώρα.

Μετά το πρώτο ξάφνιασμα ξαναμπαίνουν στο βρώμικο παιγνίδι της δημιουργίας «κατάλληλου» κλίματος, οι γνωστές δημοσιογραφικές και μεγαλοεργολαβικές παράγκες, που ξαναβγαίνουν συντονισμένα στα ΜΜΕ και επισείουν από την αρχή τον μπαμπούλα της εξόδου από το ευρώ, της αδυναμίας πληρωμής των συντάξεων, της χαοτικής ακυβερνησίας.

Παίζουν εν ου παικτοίς και ποντάρουν σε εκτός τόπου και χρόνου φαντασιώσεις.  

Ο εγωϊσμός, η ιδιοτέλεια  και η ανοησία τους εμποδίζουν να κατανοήσουν ότι το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω.

Είναι οι ίδιοι άνθρωποι, που με τον άκρατο βολονταρισμό τους, την εξουσιομανία και την απληστία τους οδήγησαν τον ελληνικό λαό στην δυστυχία, το Ευρωπαϊκό Διευθυντήριο σε ολέθρια λάθη και το ευρώ σε θανάσιμους κινδύνους.

Το πάθημα όμως των εκλογών δεν τους έγινε μάθημα. Επιμένουν πεισματικά να παραπληροφορούν τις Βρυξέλλες, να παραμυθιάζουν τους οπαδούς τους, να εκφοβίζουν τους απελευθερωμένους ψηφοφόρους ευελπιστώντας να μη χάσουν «την κουτάλα». 

Μοναδική ελπίδα εξόδου από το αδιέξοδο στο οποίο οδήγησαν το Ευρωπαϊκό Διευθυντήριο με την παραπληροφόρηση και τον ερασιτεχνισμό τους είναι να εμπεδώσουν το μάθημα της ελληνικής κάλπης όσον τάχιστα η κα Μέρκελ, ο κος Σόϊμπλε, η κα Λαγκάρντ και οι λοιποί. 

Διότι τα μόνα πιθανά σενάρια για σχηματισμό κυβέρνησης στην Ελλάδα, λύτρωση της τρόϊκας και σωτηρία του ευρώ είναι δύο:

Το ένα και βέλτιστο είναι να αντιληφθούν και να αποδεχθούν την «δυσάρεστη» πραγματικότητα και να κάνουν τη δέουσα στροφή οι δανειστές μας και οι Ευρωπαίοι πολιτικοί, που τους εκπροσωπούν, ώστε μέχρι την σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να προβούν σε δηλώσεις αποδοχής χαλάρωσης της λιτότητας και επαναδιαπραγμάτευσης των όρων αποπληρωμής των δανείων από μηδενική βάση. Μια τέτοια κίνηση θα προσέφερε βάση σύγκλισης των κομμάτων στην Ελλάδα μέσα στο πλαίσιο της εντολής, που έλαβαν από τους ψηφοφόρους τους και έτσι θα γλύτωνε η ευρωζώνη από το ντόμινο εξελίξεων, που την απειλεί. Θα «έπεφτε» επίσης «στα μαλακά» και η κα Μέρκελ, ίσως και τα κομματικά επιτελεία ΠΑΣΟΚ-ΝΔ παρά τις αλλεπάλληλες γκάφες στην πολιτική διαχείριση των ευρωπαϊκών κοινωνιών, στις οποίες έχουν όλοι τους υποπέσει.

Το δεύτερο σενάριο είναι να αδρανήσει το Ευρωπαϊκό Διευθυντήριο και να παρασυρθούν για άλλη μια φορά σε νέες εκλογές από τις οποίες  θα προκύψει η ολοκληρωτική συντριβή των φιλομνημονιακών κομμάτων. Τότε κατ’ ανάγκην θα υποχρεωθούν να κάνουν ακόμη μεγαλύτερη αναδίπλωση και αυτή τη φορά από χειρότερη για τούς κερδοσκόπους διαπραγματευτική βάση.

Σε μια τέτοια περίπτωση το κέρδος για τους Ευρωπαϊκούς λαούς θα είναι πολλαπλάσιο, διότι, αν μη τι άλλο, άπαντες οι ενδιαφερόμενοι θα αντιληφθούν πλήρως, ότι δεν είναι προς το συμφέρον τους να εμπιστεύονται πολιτικούς, τα μοναδικά προσόντα των οποίων είναι ο υπερφίαλος εγωϊσμός, η άκρατη εξουσιομανία και η ανεδαφική μωροφιλοφοξία. 

Κατά συνέπεια είναι δεδομένο ότι τα εγχώρια μνημονιακά κομματικά επιτελεία διακρίνονται για την μνημειώδη ανεπάρκειά, την ιδιοτέλεια και τον ερασιτεχνισμό τους.

 Εάν όμως η κα Μέρκελ και οι περί αυτήν διαθέτουν ελάχιστο επαγγελματισμό, στοιχειώδη διορατικότητα και ίχνος ενστίκτου αυτοσυντηρήσεως, θα πρέπει να σπεύσουν το αργότερο μέχρι την προτεραία της σύσκεψης των πολιτικών αρχηγών με τον κο Παπούλια και να προσφέρουν με τις δηλώσεις τους ένα «μαξιλάρι» για να διευκολύνουν την συνεργασία τουλάχιστον του κου Κουβέλη. Γιατί όχι και του κου Τσίπρα;

Ο μαξιμαλιστικός στόχος άγριας εξαθλίωσης του Ελληνικού λαού και καταλήστευσης του δημόσιου και ιδιωτικού πλούτου της χώρας έχει ούτως ή άλλως απωλεσθεί γι’ αυτούς.

Και αν ακόμα δεν φοβούνται το «άναμμα του φυτιλιού» στην κοινωνική και οικονομική «μπαρουταποθήκη» της Ευρωζώνης, γιατί άραγε θα έπρεπε να ρισκάρουν και την δυνατότητα συμμετοχής στην αξιοποίηση των ενεργειακών πηγών, του ορυκτού πλούτου και όποιων άλλων υγειών επιχειρηματικών ευκαιριών μπορεί να τους προσφέρει  ο τόπος;