Μαυροκορδάτε ζείς, εσύ μας οδηγείς….

Σε οποιοδήποτε άλλο μέρος του κόσμου η  εικόνα ενός πολιτικού, ο οποίος περιοδεύει στο εξωτερικό και στις συναντήσεις του με ξένους παράγοντες επιδιώκει όχι την σωτηρία της πατρίδος του, αλλά την υπονόμευση των συμπατριωτών του πολιτικών αντιπάλων, θα ήταν αρκετή για να καταστρέψει την μίζερη πολιτική του καριέρα.

Στην Ελλάδα την γενέτειρα του Μηδισμού, της Βυζαντινής δολοπλοκίας, του κοτσαμπασισμού. Στην Ελλάδα, όπου διέπρεψαν οι  αριστεύσαντες στη «πολιτική Σχολή» Μαυροκορδάτου, ελάχιστη σημασία δίδεται στο περιστατικό.

Τουναντίον μάλιστα οι τηλεοπτικοί σταθμοί, που το συμπεριλαμβάνουν στα δελτία τους, το παρουσιάζουν εις δόξαν μάλλον παρά εις ψόγον του πρωταγωνιστή πολιτικού.

Τέτοια είναι η δημοσιογραφική σήψη επί των ημερών μας, όπου μονοπωλούν την μαζική ενημέρωση οι σταυροφόροι της διαπλοκής και των μνημονίων…

Εξ άλλου η καταθλιπτική αυτή ιστορία αποκαλύπτει πόσο φαρισαϊκές ήταν οι δηλώσεις περί στηρίξεως μιας κυβέρνησης «εθνικής ενότητας» και πόσο νουνεχής υπήρξε η απόρριψη της ιδέας(πεπονόφλουδας) από τα αντιμνημονιακά κόμματα.

Η κα Μέρκελ ψηφίζει ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Γιατί άραγε;

Εν όψει των επικείμενων εκλογών και της αναμενόμενης, καλώς εχόντων των πραγμάτων, πανωλεθρίας του μνημονιακού στρατοπέδου, ένας απίθανος συρφετός από πολιτικά, επιχειρηματικά, τραπεζικά, δημοσιογραφικά, «πανεπιστημιακά» βοθρολύματα έχουν μονοπωλήσει την επικαιρότητα της χώρας.

Το θνήσκον διεφθαρμένο καθεστώς των πάσης φύσεως λυμεώνων του διαχρονικού δημόσιου πλούτου, πανικόβλητο μπροστά στην επερχόμενη αποκαθήλωσή του και την επαπειλούμενη δικαστική αναζήτηση των ευθυνών του, επιστρατεύει τις δυνάμεις του σε μια απέλπιδα τελική μάχη αποφυγής του «απευκταίου».

Η Διεθνής οικονομικο-πολιτική μαφία «παίζει τα ρέστα της» ετούτες τις μέρες σε μια μάχη, που όσο και αν φαίνεται περίεργο έχει ως θέατρο τις ελληνικές εκλογές.

Το διακύβευμα είναι τεράστιο.

Δεν είναι τοπικό. Δεν περιορίζεται στα ελληνικά σύνορα.  Δεν είναι ζήτημα πολιτικής βεντέτας μεταξύ Ελληνικής δεξιάς και αριστεράς.

Αφορά το ντόμινο ή αν θέλετε τις αλυσιδωτές αντιδράσεις που θα δημιουργηθούν σε σχέση με  κρατικές και διηπειρωτικές οικονομίες, με το ευρωπαϊκό και παγκόσμιο διατραπεζικό σύστημα και βεβαίως με το παγκόσμιο νομισματικό σύστημα.

Αυτός είναι εξ άλλου και ο λόγος, που τα Ελληνικά δρώμενα βρίσκονται στο επίκεντρο του παγκόσμιου πολιτικού, οικονομικού, δημοσιογραφικού και όχι μόνο ενδιαφέροντος.

Καλώς ή κακώς η κα Μέρκελ υπήρξε το πρόσωπο, που σε διεθνές επίπεδο δέχθηκε να πρωταγωνιστήσει ως πολιτικός σημαιοφόρος μιας συγκεκριμένης πολιτικής, που είχε σα στόχο να προσφέρει στο Παγκόσμιο Συνδικάτο Οικονομικού Εγκλήματος και «την πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο».

Τουτέστιν και να απαλλάξει το χρηματηστηριακό-τραπεζικό κεφάλαιο από της υπαίτιες ζημιές του φορτώνοντας το βάρος αποκλειστικά στην πλάτη των Ευρωπαίων φορολογουμένων, «σφαγιάζοντας» στην ανάγκη και μερικές οικονομίες του Ευρωπαϊκού νότου, αλλά συγχρόνως προσφέροντας και εξαιρετικές ευκαιρίες σε συγκεκριμένους  πολυεθνικούς επιχειρηματικούς ομίλους, προκειμένου να επωφεληθούν προνομιακά από την μεθοδευόμενη καταλήστευση του εθνικού πλούτου συγκεκριμένων χωρών.

Εάν το εγχείρημα Μέρκελ είχε πετύχει, ανεξάρτητα από την τεράστια ανθρωπιστική καταστροφή που θα επέφερε, θα είχε προσφέρει ένα εξαιρετικό μοντέλο εξόδου από την χρηματοπιστωτική κρίση, θα είχε θεοποιήσει την ίδια την καγκελάριο και θα είχε οδηγήσει επιτυχώς συγκεκριμένη μερίδα του Γερμανικού πολιτικού κατεστημένου «στα πεπρωμένα της φυλής του».

Γι’ αυτό δεν ήταν τυχαία κατά τα τελευταία χρόνια η αναγόρευση της Γερμανίδας καγκελαρίου σε πολιτικό αστέρα τεράστιου παγκόσμιου διαμετρήματος, ανάλογου των τεράστιων προσδοκιών, που η παγκόσμια οικονομική ελίτ είχε επενδύσει στο πολιτικό-οικονομικό της αφήγημα.

Να όμως που κατά ειρωνική ιστορική συγκυρία, η μοίρα (και όχι ακριβώς αυτή) τα έφερε έτσι ώστε και πάλι η ο δρόμος του συγκεκριμένου είδους «Γερμανικού πεπρωμένου» να διασταυρώνεται συγκρουσιακά με αυτόν τον ατίθασο και απρόβλεπτο λαό της νοτιοανατολικής Μεσογείου.

Αυτό τον λαό που δείχνει να μην τον πτοεί η συντριπτική οικονομική της υπεροπλία, να μην τον αποπροσανατολίζει η τεράστια δύναμη πυρός που διαθέτουν τα ξένα και ντόπια μέσα Γκεμπελικής προπαγάνδας, να μην τον τρομοκρατούν επαρκώς τα καταστροφολογικά μυθεύματα και οι λεγεώνες των εμετικών νεοπροφητών του δήθεν επερχόμενου δραχμικού Αρμαγεδδώνος τοπικής εμβέλειας.

Έτσι λοιπόν το «ελληνικό πείραμα», που φιλοδοξούσε να ανατρέψει κάθε προγενέστερη οικονομική θεωρία και πρακτική, δεν οδηγείται απλώς σε ναυάγιο, αλλά απειλεί να πυρπολήσει το παγκόσμιο οικονομικό οικοδόμημα.

Η κα Μέρκελ είναι ούτως ή άλλως λοιπόν «τελειωμένη» πολιτικά. Το είχαμε διαβλέψει στην προχθεσινή μας ανάρτηση και σήμερα πλέον αποτελεί κεντρικό θέμα στο διεθνή τύπο.

Αντιπαθής στα διεθνή φόρα, απομονωμένη σε ευρωπαϊκό επίπεδο,βαλλόμενη στην ίδια της τη χώρα, έχει καταντήσει ήδη βαρίδι για το λαϊκόευρωπαϊκό κόμμα.

Είτε αρέσει είτε όχι, το παγκόσμιο σύστημα εξουσίας μετά την παταγώδη αποτυχία του «Ελληνικού πειράματος», είναι υποχρεωμένο να ανακρούσει πρύμνη.

Να εγκαταλείψει άρον-άρον τις βολικές πολιτικές της λιτότητας και των δημοσιονομικών προσαρμογών.

Να κάνει στροφή 180^ο προς την ανάπτυξη και την κοινωνική αλληλεγγύη.

Να κάνει δηλαδή ένα, ίσως και περισσότερα βήματα πίσω (ανάλογα με τις κατά χώρα κοινωνικές αντιδράσεις), και να τα κάνει όσον τάχιστα.

Η κα Μέρκελ κατά συνέπεια διαισθάνεται ορθώς ότι η απότομη και ταχεία αυτή πολιτική στροφή, χρειάζεται ένα αποδιοπομπαίο τράγο και δεν απαιτείται ιδιαίτερη ευφυΐα  για να τον ανακαλύψει κανείς.

Φαντασιώνεται λοιπόν πάνω στον πανικό της ότι υπάρχουν ακόμη ελπίδες γι αυτήν, εάν στις επερχόμενες ελληνικές εκλογές επικρατήσουν πολιτικοί «του χεριού της», όπως προφανώς θεωρεί τους ατυχείς αρχηγούς της ΝΔ-ΠΑΣΟΚ.

Αγωνίζεται επομένως με «νύχια και με δόντια» για να στηρίξει την προεκλογική τους καμπάνια, τρέφοντας φρούδες ελπίδες πως διασώζοντας αυτούς, διασώζει εαυτήν.

Ευελπιστεί ότι εάν στην Ελλάδα επικρατήσουν πολιτικοί εξαναγκασμένοι να πειθαρχήσουν απαρεγκλίτως στα κελεύσματά της, υπάρχει πιθανότητα να κερδίσει πολιτικό χρόνο και να καταφέρει να αναδιπλωθεί δεόντως και ενδεχομένως να τερματίσει αξιοπρεπώς την πολιτική της σταδιοδρομία. Να μην έχει την τύχη του κου Παπανδρέου, που ξεκίνησε με τιμές και βραβεία ως Jeune premier  της διεθνούς πολιτικής ελίτ και τελείωσε με λοιδορίες και υβρεολόγια ως παρίας την ευρωπαϊκή του πολιτική διαδρομή.

Και γιατί άραγε σε μια Ευρώπη, σε ένα κόσμο, που όπως είπαμε είναι αναγκασμένος να αντιστρέψει άρδην τον πολιτικό του σχεδιασμό, η δυστυχής αυτή γυναίκα πιστεύει ότι  θα τις παραμείνουν πιστοί δυο πολιτικοί,  οι οποίοι στην ιστορική τους διαδρομή δεν έχουν να επιδείξουν ιδιαίτερη σταθερότητα στις πολιτικές απόψεις και τις πολιτικές τους  φιλίες;

Είναι τόσο αφελής να  θεωρεί επαρκείς εξασφαλίσεις τις επιστολές, που τις έχουν υπογράψει;

Προφανώς όχι.

Προφανώς αλλού βασίζεται η πολιτική προϊσταμένη της Ζήμενς. Της εταιρείας που επί δεκαετίες αποτέλεσε τον επιχειρηματικό βραχίονα του Γερμανικού κράτους σκοπούντος να επιβάλλει την επιρροή του διά της διαφθοράς κυβερνητικών και διοικητικών αξιωματούχων ανά τον κόσμο.

Η πολιτική προϊσταμένη της Ζήμενς, η οποία έχει στη διάθεση της όλα τα στοιχεία από την «φιλόπτωχη» δραστηριότητα της διεφθαρμένης πολυεθνικής, έχει προσφέρει μεγαλόψυχο άσυλο στα φυγόδικα διευθυντικά στελέχη της και έχει παρακολουθήσει με αγαλλίαση την εργώδη προσπάθεια των αρχηγών των δύο κομμάτων (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ) για να «ξεπλύνουν» την εγκληματική δραστηριότητα της Γερμανικής εταιρείας και να κουκουλώσουν  τις ποινικές ευθύνες των σκανδαλιάρικων στελεχών τους.

Πρωτευόντως λοιπόν οι φάκελοι της ΖΗΜΕΝΣ και όχι οι επιστολές  των δύο αρχηγών είναι αυτές που εξασφαλίζουν την αναντίρρητη υπακοή αυτών των κομμάτων στο παρόν και στο μέλλον (με οποιαδήποτε ηγεσία και αν εμφανίζονται).

Διότι ουδείς αρχηγός από αυτά τα δύο κόμματα θα δύναται να μη συμμορφωθεί στις υποδείξεις του εκάστοτε Γερμανού καγκελαρίου, τουλάχιστον για όσο διάστημα επιμένουν να συντηρούν πλήθος «σκελετών» στα κομματικά τους ντουλάπια, έχοντας ανοήτως παραδώσει τα κλειδιά από αυτά τα ντουλάπια στην Γερμανική Καγκελαρία….

Pacta sunt servanda, sed Germania «delenda»…

Τις τελευταίες ημέρες παρακολουθήσαμε ένα όργιο κατατρομοκράτησης των Ελλήνων ψηφοφόρων στημένο χονδροειδώς από σεσημασμένους Γερμανούς παράγοντες και γνωστές και μη εξαιρετέες ντόπιες και ξένες δημοσιογραφικές «παράγκες».

Και βεβαίως ή ιδιάζουσα θρασύτητα της κας Μέρκελ, του κου Σόϊμπλε και της λοιπής ακροδεξιάς κλίκας, που φαντασιώνεται ότι θα εξουσιάσει την Ευρώπη, θυσιάζοντας στο «Μηνώταυρο» του Διεθνούς Συνδικάτου Οικονομικού Εγκλήματος τους Ευρωπαϊκούς λαούς ήταν κατανοητή και προβλέψιμη.

Κατανοητός και προβλέψιμος επίσης είναι ο ρόλος συγκεκριμένων δημοσιογραφικών συγκροτημάτων, που επί δεκαετίες μανιπουλάρουν την πολιτική ζωή του τόπου, προσφέροντας στήριξη σε «συνεργάσιμους» πολιτικούς, οι οποίοι με τη σειρά τους αντιπαρέχουν στα εν λόγω συγκροτήματα μερίδιο στην νομή της εξουσίας και εντεύθεν στο δημόσιο πλούτο της χώρας.

Αυτό όμως που δεν ήταν ούτε προβλέψιμο ούτε κατανοητό και ως εκ τούτου προκάλεσε αλγεινή εντύπωση, ήταν η πρωτοφανής έλλειψη πολιτικού θάρρους από θεσμικά όργανα της χώρας, τα οποία είναι ταγμένα, ως εκ του θεσμικού τους ρόλου, «να φυλάττουν Θερμοπύλες»…

Το κακό ξεκίνησε με την πολυήμερη επίσκεψη του κου Σούλτς, προέδρου του Ευρωκοινοβουλίου, σοσιαλδημοκράτη,  αλλά πάντως Γερμανικής υπηκοότητος.

Ο ρόλος του λίγο πολύ γνωστός και αναμενόμενος. Ο κος αυτός λειτουργεί σαν το «ζεστό νερό» στο «Σκωτσέζικο ντούς». Σαν το καρότο στον αντίποδα του μαστιγίου. Ή για να μιλήσουμε με όρους Χιτλερισμού σαν τον «καλό-ψυχοπονετικό» βασανιστή  στον αντίποδα του σκληρού και σαδιστικού δημίου.

Περιήλθε λοιπόν τα κόμματα, το κοινοβούλιο και άλλους χώρους μαζικής προπαγάνδας παριστάνοντας τον κοινωνιστή και τον Φιλέλληνα, μοιράζοντας ανέξοδα αόριστες ευθύνες σε απρόσωπες πολιτικές παρελθοντικών περιόδων. Μοιράζοντας ανέξοδες αόριστες υποσχέσεις για επανεξέταση αόριστων ευρωπαϊκών πολιτικών, αλλά υποδεικνύοντάς μας πολύ συγκεκριμένα, πώς ακριβώς θα πρέπει να ψηφίσουμε για να «γλυτώσουμε από τα   χειρότερα».

Pacta sunt servanda (= Τα σύμφωνα πρέπει να τηρούνται) ήταν η μόνιμη επωδός του κου Σούλτς, θέλοντας να πείσει το επιμελώς επιλεχθέν ευπειθέστατο ακροατήριό του και μέσω αυτού τον Ελληνικό λαό, πως πρέπει να τηρήσουμε απαρέγκλιτα τους όρους των μνημονίων και των δανειακών συμβάσεων.

Και το πρόβλημα βεβαίως δεν είναι ο καημενούλης κος Σούλτς, που έστω και μετά από δυόμιση χιλιετίες προσεχώρησε σε ένα δικαιϊκό αξιακό σύστημα, το οποίο υπήρξε ανέκαθεν ξένο και εχθρικό για τους πρόγονους του. Ούτε είναι περίεργο, που δεν αντιλαμβάνεται ή προσποιείται πως δεν κατανοεί την παθολογία των δανειακών συμβάσεων.

Το πρόβλημα είναι ότι δεν βρέθηκε ούτε ένας από τους συγκυβερνώντες θεσμικούς πολιτικούς και τεχνοκράτες της συμφοράς να του απαντήσει ότι προϋπόθεση για την τήρηση των συμβάσεων είναι η εγκυρότητά τους.

Συμβάσεις, που υπογράφονται υπό το κράτος βίας ή απειλής, με όρους που είναι προϊόντα απάτης είναι άκυρες ή εν πάση περιπτώσει ακυρώσιμες.

Ποιος όμως από τους συνομιλητές του κου Σουλτς θα έμπαινε στη διαδικασία να εγκαλέσει στην τάξη τον άνθρωπο, που βρισκόταν σε διατεταγμένη υπηρεσία εκλογικής στήριξής των φιλομνημονιακών κομμάτων ΝΔ και ΠΑΣΟΚ;

Αφού λοιπόν «ο καλός βασανιστής» προετοίμασε το έδαφος μοιράζοντας χαμόγελα και ζητώντας από τα θύματα να είναι πιο συνεργάσιμα, ήταν φυσιολογικό να εμφανισθεί στο τέλος της εβδομάδας «ο κακός βασανιστής», η κα Μέρκελ, για να μας δώσει με το μαστίγιο το μήνυμα, που ο κος Σούλτς μας έδινε τις προηγούμενες μέρες με το καρότο.

Προσέξτε, ψηφίστε ΝΔ και ΠΑΣΟΚ διότι το ακριβές νόημα της ψήφου σας θα είναι παραμονή ή έξοδος από την Ευρωζώνη, ήταν το νόημα της παρέμβασης Μέρκελ.

Πρόκειται για ηγεμονική (Χιτλερική) αντίληψη; Πρόκειται για χοντροκοπιά που αποπνέει γνήσια προτεσταντική χωριατίλα; Ή απλώς πρόκειται για τον πανικό των εγχώριων προστατευόμενων της, που την παραπληροφορούν συστηματικά για την ελληνική πραγματικότητα και για τα ρεύματα που διατρέχουν το εκλογικό μας σώμα;

Λίγη αξία θα είχαν όλα αυτά αν δεν περιεβάλλοντο τον τύπο των «επίσημων» προεδρικών διαρροών.

Διότι το πρόβλημα για την Ελληνική Δημοκρατία δεν είναι οι ανοησίες κάποιων Γερμανών αξιωματούχων, που παίζουν τα πολιτικά ρέστα τους ποντάροντας σε «κουτσά άλογα» μιας χρεωκοπημένης εγχώριας κλίκας διαπλεκόμενων πολιτικών και δημοσιογράφων.

Προβληματίζει όμως η εμπλοκή του Προεδρικού θεσμού και κυρίως ο τρόπος, που ο ανθρώπινος φορέας του διαχειρίζεται τον θεσμικό του ρόλο.

Στην προκειμένη περίπτωση λοιπόν με όλο τον σεβασμό στον θεσμό, οφείλουμε ως έσχατοι πολίτες να κάνουμε την εξής παρατήρηση:

Ο πρώτος πολίτης της χώρας όταν δέχεται ένα τέτοιο αναίσχυντο τηλεφώνημα έχει δύο και μόνο δύο επιλογές:

Ή να επαναφέρει στην διεθνή, Ευρωπαϊκή, δημοκρατική, διπλωματική τάξη τον ανόητο συνομιλητή του και στη συνέχεια να προβεί σε  διάγγελμα προς τον Ελληνικό λαό προκειμένου να τον ενημερώσει αυθεντικά για το συμβάν και να τον διαβεβαίωση ότι ο ανώτατος άρχων έπραξε τα καθ’ εαυτόν προκειμένου να εξασφαλίσει την διεθνή αξιοπρέπεια της χώρας,

Ή, αν κρίνει ότι είναι προς το συμφέρον της χώρας η αγνόηση του γεγονότος, θα πρέπει να παραλείψει απολύτως την όποιου είδους δημοσιοποίησή του.

Πολλώ μάλλον αφού η χώρα βρίσκεται σε προεκλογική περίοδο. Αφού η παρέμβαση Μέρκελ έχει σαφή σκοπιμότητα παρέμβασης στην διαμόρφωση του διακυβεύματος των εκλογών. Και αφού αυτό το ψευδές διακύβευμα, που επιχειρεί να εισάγει η κα Μέρκελ ταυτίζεται με τα ψηφοθηρικά συμφέροντα του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ.

Δυστυχώς δημοσιογραφικές πληροφορίες αναφέρουν ότι ο κος Παπούλιας δεν έπραξε τίποτε εκ των δύο. Αντιθέτως φέρεται να επέτρεψε διαρροές περί του περιεχομένου της συνομιλίας, που μάλιστα περιορίζονται στα προσβλητικά όσον και μικρόνοα λεγόμενα της Γερμανίδας Καγκελαρίου, χωρίς ουσιαστική αναφορά στην  απάντηση της Ελληνικής πλευράς.

Σε κάθε περίπτωση καθίσταται προφανές ότι η Γερμανικής εμπνεύσεως νεοφιλελεύθερη πολιτική της «δημοσιονομικής σταθερότητας», που επιβάλλει σκληρή λιτότητα και αποσκοπεί στην εξαθλίωση των λαών της Ευρώπης (μηδέ του Γερμανικού εξαιρουμένου) και την βίαια αρπαγή του πλούτου των ευρωπαϊκών χωρών με την «τεχνογνωσία» του ΔΝΤ και την ασυδοσία των τραπεζών, έχει ηττηθεί κατά κράτος.

Η κα Μέρκελ και οι ελάχιστοι εναπομείναντες παρατρεχάμενοί της βρίσκονται ήδη σε οικτρή απομόνωση.

Στη φάση αυτή είναι βέβαιο ότι θα μετέλθουν κάθε αυθαιρεσίας, θα αγνοήσουν επιδεικτικά κάθε κοινοτικό κεκτημένο και θα παραβιάσουν κατάφορα, όπως ήδη πράττουν, τους ευρωπαϊκούς δημοκρατικούς κανόνες.

Όσο περισσότερο πανικοβάλλονται, τόσο περισσότερο θα εκτροχιάζονται και θα επιταχύνουν την αποπομπή τους από το πολιτικό προσκήνιο της Ευρώπης.  

Είναι ήδη προφανές ότι οδεύουν προς ναυάγιο οι υψηλές βλέψεις για διαδοχή Γιούνκερ από τον κο Σόϊμπλε, ο οποίος εξελίσσεται σε persona non grata όχι μόνο για την Ελλάδα.

Και μάλλον πλησιάζει η ώρα που οι λαοί της Ευρώπης θα βροντοφωνάξουν Germania «delenda», υπό την έννοια της αναγκαιότητας συντριβής του νεοφιλελεύθερου Μερκελισμού, ο οποίος προτάσσει την εξυπηρέτηση των μονοπωλιακών πολυεθνικών συμφερόντων έναντι της αξιοπρεπούς επιβίωσης των ευρωπαϊκών λαών.

Ο καλός, ο κακός και η άσχημη…

Με καθυστέρηση ολίγων ημερών, η οποία όμως υπήρξε καθοριστική για τις ελληνικές πολιτικές εξελίξεις ένας – ένας οι ξένοι παράγοντες προσχωρούν στη άποψη, ότι ο ρεαλισμός είναι ο μοναδικός δρόμος σωτηρίας της ευρωζώνης και των ιδίων.

Είχαμε προειδοποιήσει αμέσως την επομένη των εκλογών, ότι εάν η κα Μέρκελ με την κουστωδία της (ντόπια και ξένη) δεν φρόντιζε να κάνει τη δέουσα στροφή, ώστε να δώσει άλλοθι συνεργασίας με ΠΑΣΟΚ-ΝΔ σε κάποια μικρότερα κόμματα, τότε θα οδηγείτο η χώρα σε επαναληπτικές εκλογές, το αποτέλεσμα των οποίων θα συνέτριβε τα φιλομνημονιακά κόμματα και θα εξανάγκαζε την ίδια σε άτακτη υποχώρηση άνευ όρων.

Καλώς ή κακώς το Ιερατείο του ευρωπαϊκού νεοφιλελευθερισμού και οι πολυεθνικοί εργοδότες τους δεν κατάφεραν να κάνουν την απαιτούμενη συντεταγμένη υποχώρηση στην κρίσιμη εβδομάδα των διερευνητικών εντολών.

Ίσως διότι δεν είχαν την απαιτούμενη αποφασιστικότητα, ίσως διότι οι εγχώριοι εκπρόσωποί τους, τους είχαν δώσει λάθος πληροφορίες προ των εκλογών και συνέχισαν να τους παραπληροφορούν μετεκλογικά, οδηγώντας τους σε υπερεκτίμηση της επιρροής των μνημονιακών κομμάτων και των κίτρινων μέσων ενημέρωσης και υποτίμηση της ωριμότητας του Έλληνα ψηφοφόρου.

Τώρα λοιπόν καθυστερημένα αρχίζουν αναγκαστικά να αναθεωρούν την στάση και τις μέχρι χθες πάγιες απόψεις τους και να διολισθαίνουν με βήμα ταχύ προς μία χαλαρότερη, κοινωνικότερη,  αναπτυξιακότερη δημόσια τοποθέτηση.

Η διαφοροποίηση βεβαίως είναι ανάλογη του ρόλου, του επικοινωνιακού προφίλ και των προσωπικών στρατηγικών του καθενός. Όμως είναι ενδιαφέρον ότι πλέον έχει διαρραγεί ανεπιστρεπτί η συμπαγής σκληρή νεοφιλεύθερη-νεοαποικιοκρατική ομοφωνία, που τους διέκρινε μέχρι τις 6.5.2012 και έχουν όλοι ανεξαιρέτως «γλυκάνει» την στάση και την ρητορική τους έναντι της χώρας.

Έτσι ο μεν «καλός» κος Γιούνκερ καταγγέλλει περίπου ως πολιτικούς απατεώνες και γκεμπελικούς προπαγανδιστές, αυτούς που μιλούν για έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ, ο σεσημασμένος «κακός» κος Σόϊμπλε εγκατέλειψε τις απειλές και άρχισε τις «συμβουλές» και η μόνη, η οποία επιμένει να θεωρεί πιθανή (αλλά πάντως απευκτέα) την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ είναι η «κακομούτσουνη» κα Λαγκάρντ.

Οι μεταξύ τους διαφοροποιήσεις δεν είναι τυχαίες.

Η κα Λαγκάρντ είναι η Διευθύνουσα Σύμβουλος του κορυφαίου διεθνούς ιδιωτικού τοκογλυφικού εργαλείου καταλήστευσης του εθνικού και ιδιωτικού πλούτου των περιφερειακών χωρών του πλανήτη. Για την κα Λαγκάρντ τα νομίσματα, οι εθνικές και ομοσπονδιακές οικονομίες ανά τον κόσμο έχουν δευτερεύουσα σημασία. Κύριος στόχος της είναι η διευκόλυνση συγκεκριμένων υπερεθνικών κεφαλαίων και πολυεθνικών επιχειρήσεων στην προσπάθειά τους να απομυζήσουν βίαια τα όποια περιουσιακά αποθέματα διαθέτουν οι κατ’ ιδίαν χώρες, όπου το ΔΝΤ καταφέρνει να διεισδύσει.  

Γι’ αυτό επιβάλει πανομοιότυπες μνημονιακού τύπου συνταγές, οι οποίες εξασφαλίζουν την ραγδαία διάλυση της εθνικής οικονομίας, την εξαφάνιση της ντόπιας επιχειρηματικότητας και την ανέξοδη περιέλευση πλουτοπαραγωγικών πηγών, ορυκτού πλούτου, ολόκληρων παραγωγικών τομέων και ατομικών ιδιοκτησιών σε  συγκεκριμένους πολυεθνικούς επιχειρηματικούς ομίλους.

Η αποσταθεροποίηση ή διάλυση κρατικών οικονομιών (π.χ Ελλάδα, Ισπανία, Ιταλία κ.λ.π), οικονομικών ζωνών (π.χ Ευρωζώνη), καθώς και η κατάρρευση νομισμάτων (π.χ ευρώ, λίρα, ρούβλι κ.λ.π) ουδόλως απασχολεί το ΔΝΤ και τα συμφέροντα, που εξυπηρετεί. Αντιθέτως μάλιστα πολύ συχνά τέτοιου είδους πλήγματα ευνοούν τους απώτερους στόχους της εκάστοτε κας Λαγκάρντ και επομένως φροντίζει για την πρόκλησή τους.

Έτσι για παράδειγμα είναι κοινώς γνωστό ότι η παραμικρή δήλωση που αναφέρεται στην πιθανότητα εξόδου οποιασδήποτε χώρας από την ευρωζώνη συμβάλλει στη περαιτέρω αποσταθεροποίησή της.

Γι’ αυτό και κανείς από τους Ευρωπαίους ηγέτες, έστω και αν θέλει να βοηθήσει στην προεκλογική εκστρατεία Σαμαρά-Βενιζέλου δεν μπορεί να πιπιλάει επί μακρόν την τρομοκρατική καραμέλα της αποπομπής της Ελλάδας από την Ευρωζώνη.

Η κα Λαγκάρντ όμως δεν πολυενδιαφέρεται για την ισχυροποίηση της Ευρωζώνης. Αντιθέτως μια αποσταθεροποίηση προετοιμάζει το έδαφος για την καταλήστευση και άλλων πέραν της Ελλάδος ευρωπαϊκών κρατών, που ήδη έχουν εισέλθει στο «δρόμο με τις λεύκες» του Διεθνούς Συνδικάτου Οικονομικού Εγκλήματος.

Ο κος Σόϊμπλε από την άλλη είναι εγκλωβισμένος σε μια στρατηγική, που αποσκοπούσε στην επιβολή της Γερμανικής πολιτικής ηγεμονίας και την εξασφάλιση προνομιακής θέσης των Γερμανικών πολυεθνικών στο «πάρτυ» καταλήστευσης του ευρωπαϊκού νότου (και στη συνέχεια και των υπολοίπων), που διοργάνωσε το ΔΝΤ με μοντέλο «τρόικας» και εργαλείο τα κατ’ ιδίαν μνημόνια βίαιης δημοσιονομικής προσαρμογής.

Το σχέδιο βεβαίως αυτό «δεν του βγαίνει» για πολλούς λόγους, οι κυριότεροι των οποίων είναι: α) Το ΔΝΤ και οι ΕΚΤ είναι κατά βάσιν υπάλληλοι άλλων εξωευρωπαϊκών οικονομικών συμφερόντων, που διεκδικούν την μερίδα του λέοντος για τον εαυτό τους. β) Τα υπό κατασπάραξη κράτη της Ευρωζώνης δεν έχουν κανένα λόγο να παραδοθούν αμαχητί, ιδιαίτερα εκείνα που διαθέτουν εθνική αστική τάξη και όχι ξενόδουλη αμιγώς μεταπρατική σαν την δική μας. γ) Τα μεγαλύτερα κράτη (Γαλλία, Αγγλία) με δικές τους ισχυρές πολυεθνικές θα αντιτάσσονται διηνεκώς στην πολιτική ηγεμονία της Γερμανίας και δ) το σπουδαιότερο όλων οι ευρωπαϊκοί λαοί δεν πρόκειται να αποδεχθούν την κοινή μοίρα ανθρωπιστικής καταστροφής, που τους επιφυλάσσουν «οι διεθνείς αγορές». 

Οφείλει λοιπόν αναπόφευκτα να αλλάξει στάση με τρόπο όσο γίνεται πιο «αξιοπρεπή», αλλά συγχρόνως αρκετά γρήγορα, ώστε να μην αναγκασθούν οι «εργοδότες» του να τον «συνταξιοδοτήσουν».

Τέλος ο κος Γιουνκέρ, ως Πρόεδρος της Ευρωζώνης, αποδέκτης της μέσης άποψης και επίσημος εκφραστής του μέσου συμφέροντος όλων των κρατών της ζώνης του ευρώ, είναι εκ του ρόλου του επιφορτισμένος να κινείται με γνώμονα την διάσωση του κοινού νομίσματος και την αποτροπή αποσταθεροποίησης της ευρωζώνης.

Είναι όμως συγχρόνως και ο πλέον αρμόδιος από τους υπόλοιπους για να αποφανθεί περί της πιθανότητος εξόδου της Ελλάδος από το ευρώ, όπως απορρέει από τον θεσμικό του ρόλο. Σε αντίθεση με την τραπεζική υπάλληλο κα Λαγκάρντ και τον Γερμανό δημόσιο λειτουργό κο Σόϊμπλε.

Αν λοιπόν αναλογισθούμε ότι παρά τις χονδροειδείς προεκλογικές απειλές με τις οποίες βομβάρδιζαν τον Έλληνας ψηφοφόρο οι εγχώριοι και εξωτικοί σταυροφόροι του μνημονίου, λεγεωνάριοι των τοκογλύφων και υποτακτικοί της διατραπεζικής «ακρίδας», την επομένη των πρόσφατων εκλογών η χώρα όχι απλώς παρέμεινε στο ευρώ, αλλά  συγχρόνως: α) έλαβε την δόση των 4,5 δις και διαβεβαίωση εγκαίρου καταβολής του υπολειπομένου 1 δις χωρίς πρόσθετα μέτρα, β) ξεκίνησε χωρίς άλλες περιστροφές η άμεση εκταμίευση των 18,5 δις για την «ανακεφαλαίωση» των τραπεζών, γ) σταμάτησε κάθε δραστηριότητα εκποίησης δημόσιας περιουσίας και γ) σταμάτησε η ΔΕΗ να χρεώνει το «χαράτσι» Βενιζέλου, μπορούμε να κατανοήσουμε αβίαστα ότι:

α) η εφαρμογή των μνημονιακών συμβάσεων και η παραμονή της χώρας στο ευρώ είναι ζητήματα απολύτως άσχετα μεταξύ τους.

β) Από την μη εφαρμογή των μνημονιακών όρων πλήττονται ενδεχομένως τα συμφέροντα κάποιων τοκογλύφων δανειστών, αλλά  διασώζονται τα ζωτικά συμφέροντα του λαού και του τόπου ενώ η έξοδος της Ελλάδος από το ευρώ θα επιφέρει ανυπολόγιστη βλάβη σε όλα τα κράτη μέλη της ευρωζώνης και όχι μόνο σ’αυτά.

γ) Οι διάφοροι εκπρόσωποι τραπεζών και άλλων κερδοσκοπικών οργανισμών τύπου ΔΝΤ, ΕΚΤ κ.λ.π, οι διεθνείς οικονομολόγοι, οι πολιτικοί αναλυτές, ο διεθνής τύπος, τα δημοσιογραφικά παραμάγαζα και γενικώς όλος ο ντόπιος και ξένος συρφετός, που κινδυνολογεί απειλεί και λοιδορεί τον Έλληνα ψηφοφόρο δεν νομιμοποιείται να προφητεύει για την τύχη της χώρας μας, διότι δεν διακρίνεται ούτε για πρότερο έντιμο βίο, ούτε για επαγγελματική αξιοπιστία, ούτε για προσωπική ανιδιοτέλεια.

δ) Οι διάφοροι, ευτυχώς λίγοι, κυβερνητικοί παράγοντες ευρωπαϊκών κρατών ολισθαίνουν σε βλακώδεις συσχετισμούς του ευρώ με δανειακές συμβάσεις ή εκλογικές διαδικασίες,  υποσκάπτουν ηθελημένα ή άθελα την ύπαρξη του ενιαίου νομίσματος και συνεπώς γίνονται φορείς επικίνδυνης προπαγάνδας (σύμφωνα με την μόνη θεσμική αξιολόγηση του κου Γιουνκέρ), ορμώμενοι είτε από ασύγγνωστη ανοησία, είτε από εγκληματική ιδιοτέλεια.

Βεβαίως όλα αυτά δεν σημαίνουν ότι στο επόμενο διάστημα απελπισμένοι κερδοσκόποι, αργυρώνητες δημοσιογραφικές παράγκες και πανικόβλητοι πολιτικοί απατεώνες (ντόπιοι και ξένοι) δεν θα επαναλάβουν τις προπαγανδιστικές αθλιότητες του προηγούμενου προεκλογικού γύρου.

Αντιθέτως μετά την αλγεινή γι’ αυτούς εμπειρία των προηγούμενων αποτελεσμάτων θα επιχειρήσουν να «τα παίξουν όλα για όλα».

Θα οργιάσουν σε εκβιαστικά διλήμματα, τρομοκρατικές φαντασιώσεις, αναίσχυντες συκοφαντίες, ενδεχομένως και σε ασύλληπτες προβοκάτσιες.

Μάταιος κόπος.

Όσο πιο πολύ ωρύονται, τόσο περισσότερο αναξιόπιστοι καταντούν.

Ο ελληνικός λαός ώριμος περισσότερο από ποτέ γνωρίζει ότι «από κοράκου στόμα, κρα θα ακούσει»

Και κυρίως δεν αγνοεί την βιωματική παρότρυνση του ποιητή:

 «τους Λαιστρυγόνες και τους Κύκλωπες, τον άγριο Ποσειδώνα μη φοβάσαι.

Τέτοιους στο δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις,

αν δεν τους κουβανείς μεσ’ στην ψυχή σου.

Αν η ψυχή σου δεν τους κρύβει εντός σου…»