Ο Δούρειος ίππος της παράτασης του μνημονίου.

Η γνωστή φράση «η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα» φαίνεται να μην έχει πλέον πρακτική αξία στην μνημονιακή καθημερινότητά μας.

Στο πολιτικό σκηνικό της χώρας το οποίο, τουλάχιστον μέχρι στιγμής, κυριαρχείται σε κυβερνητικό επίπεδο από ΝΔ-ΠΑΣΟΚ η αντίστοιχη πρόταση, που θα ταίριαζε περισσότερο, είναι: « Οι κότες κάνανε τ’ αυγά ή μήπως τα κοκόρια».

Και αυτό διότι δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι τα δύο κόμματα ομοιάζουν με βρωμερά κοτέτσια, όπου οργιάζουν τα νταβραντισμένα κοκόρια της τρόϊκας. (Ενίοτε βέβαια μαθόντες ότι   «σκύβουμε» πλακώνουνε και διάφοροι ευρωπαίοι «γύφτοι», αλλά αυτό δεν αλλάζει την ουσία της υπόθεσης). Από δε τις σκοτεινές και σαδομαζοχιστικές συνευρέσεις τους παράγονται ως γνωστόν μέτρα, τα οποία υπό την μορφή «αυγών» προσφέρονται πειθαναγκαστικά στους  ιθαγενείς με κακαρίσματα του τύπου ότι "θα σώσουν την χώρα". Τα οποία αυγά εξωτερικά είναι χρυσοποίκιλτα και πανέμορφα, αλλά όταν σπάνε ξεπετιούνται κάτι φίδια, που δηλητηριάζουν την οικονομία και σακατεύουν τα νοικοκυριά. 

Η ουσία λοιπόν της υπόθεσης είναι ότι από την πρώτη ημέρα παράδοσης της διακυβέρνησης της χώρας στους διεθνείς τοκογλύφους,   κάθε "αυγό" που εκσφενδονίζονταν από το «κοτέτσι» της πλατείας Συντάγματος στο κεφάλι των ανυποψίαστων ιθαγενών συνοδευόταν και με μια έντονη δημόσια (διακαναλική) συζήτηση στη βάση του υπαρξιακού ερωτήματος: «Οι κότες της ΝΔ-ΠΑΣΟΚ έκαναν το αυγό ή μήπως τα κοκόρια της τρόϊκας;».

Στο πρώτο διάστημα εφαρμογής των μνημονιακών πολιτικών, οι πρωτοκλασάτες «κότες» της ΝΔ-ΠΑΣΟΚ απαντούσαν με ειλικρίνεια ότι τα μέτρα δεν ήταν δικές τους επιλογές, αλλά ήταν εντολές της τρόϊκας.

Αργότερα, μετά το παλλαϊκό κράξιμο αποφάσισαν ότι επικοινωνιακά ήταν καλλίτερο να λένε στους ιθαγενείς πως τα μέτρα ήταν ιδέες δικές τους μέσα στο ευρύτερο πλαίσιο του μνημονίου, το οποίο εν πάση περιπτώσει και αν δεν το επέβαλλε η τρόϊκα θα έπρεπε να το είχαμε σχεδιάσει μόνοι μας.

Επειδή όμως έστω και έτσι ο λαός συνέχισε να τους κράζει σκέφθηκαν εν όψει των εκλογών ένα νέο επικοινωνιακό τρυκ. Σκέφθηκαν ότι θα ήταν πιο έξυπνο να πληροφορούνται εγκαίρως τις επιθυμίες της τρόϊκας. Να τις εμφανίζουν ως δήθεν δικές τους προτάσεις-διεκδικήσεις και στην συνέχεια μετά την δήθεν αποδοχή τους από την τρόϊκα να προβάλλουν τους εαυτούς τους ως σκληρούς και επιτυχημένους εθνικούς διαπραγματευτές.

Χαρακτηριστική η περίπτωση της παράτασης του μνημονίου μέχρι το 2015, την οποία παρουσίασε ως φαεινή ιδέα ο κος Βενιζέλος και μετά άρχισε να παραπονείται ο κος Σαμαράς ότι ήταν δική του και μετά ως διά μαγείας διάφορα «κοκόρια» από το ΔΝΤ, την ΕΚΤ, την ΕΕ, την Γερμανική καγκελαρία άρχισαν να την βλέπουν με συμπάθεια και να λένε ότι δεν δέχονται καμία παρέκκλιση από το μνημόνιο, αλλά το θέμα της παράτασης του χρόνου εφαρμογής θα ήταν διατεθειμένοι να το συζητήσουν. (Υπό την προϋπόθεση ότι από τις εκλογές θα τους προκύψει μία «συνεργάσιμη» κυβέρνηση προερχόμενη από τα συμπαθή «κοτέτσια» ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και Σια).

Σπουδαία σύλληψη!!!

Υποτίθεται ότι η ιδέα είναι ελληνική και ότι οι δανειστές μας θα υποκύψουν στην διαπραγματευτική δεινότητα των κκ Σαμαρά-Βενιζέλου και στο τέλος θα χρωστάμε και χάρη στη μεγαλοψυχία τους….

Άλλη μια παιδαριώδης επικοινωνιακή εφεύρεση αυτών των χρεωκοπημένων πολιτικών, που δεν μπορεί να πείσει ούτε τους πλέον αφελείς ψηφοφόρους.

Είναι γνωστό τοις πάσι ότι ο ουσιαστικός ρόλος του ΔΝΤ είναι η δημιουργία προϋποθέσεων για την καταλήστευση του εθνικού πλούτου των κρατών που πέφτουν στο δόκανό του.

Είναι πασίδηλο ότι το ενδιαφέρον των Γερμανικών και λοιπών πολυεθνικών εταιριών δεν είναι ούτε η στήριξη της Ελλάδας, ούτε η διάσωση της Ευρωζώνης, αλλά η ιδιοποίηση του δημόσιου και ιδιωτικού πλούτου της χώρας.

Είναι ηλίου φαεινότερο ότι η υλοποίηση του ληστρικού σχεδίου «αξιοποίησης» της δημόσιας περιουσίας έχει μείνει στα χαρτιά και σίγουρα δεν προλαβαίνει να ολοκληρωθεί μέχρι το τέλος του 2013, που λήγει η ισχύς του μνημονίου.

Χρειάζονται λοιπόν τουλάχιστον άλλα δυό χρονάκια για να προλάβει μια πρόθυμη κυβέρνηση να φέρει σε πέρας το «μεγάλο φαγοπότι».

Το «μεγάλο φαγοπότι», το οποίο σημειωτέον, όλως συμπτωματικά, αποτελεί την λυδία λίθο  του κου Σαμαρά για την δήθεν κάλυψη του ελλείμματος.

Αυτή είναι η αλήθεια πίσω από τους επικοινωνιακούς φανφαρονισμούς του διδύμου της μνημονιακής υποτέλειας.

Το ξεπούλημα της χώρας αντί πινακίου φακής είναι η «κρυφή ατζέντα» των κκ. Σαμαρά-Βενιζέλου. Η κρυφή ατζέντα η οποία βολεύει αφάνταστα όχι μόνο τους ξένους κερδοσκόπους, αλλά και τους ντόπιους διαπλεκόμενους μεγαλοεργολάβους και πάσης φύσεως μιζαδόρους.

Και ακριβώς για την ευόδωση αυτής της κρυφής ατζέντας (όχι προς Θεού για την χαλάρωση των μέτρων λιτότητας) είναι απολύτως απαραίτητη η παράταση ισχύος του μνημονίου.

Οι βαρύγδουπες «εθνοσωτήριες» λοιπόν ιδέες των κκ Βενιζέλου –Σαμαρά είναι στην πραγματικότητα ο δούρειος ίππος, που προσφέρεται στους λιμοκτονούντες ιθαγενείς προκειμένου να ξεγελασθούν να τους ξαναψηφίσουν και  να διευκολυνθεί έτσι η διαδικασία απογύμνωσής τους από τα τελευταία υπολείμματα της εθνικής και ιδιωτικής τους περιουσίας. 

Κατ’ ακολουθίαν των ανωτέρω εκτός από το ρητό περί κότας και αυγού, ένα ακόμη στερεότυπο της αρχαίας αυτή τη φορά γραμματείας χρήζει αναθεώρησης.

 Το γνωστό ρητό «φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντες» (λατινιστί timeo Danaos et dona ferentes), καθ’ όσον τουλάχιστον αφορά στην σύγχρονη πολιτική πραγματικότητα, θα πρέπει να διασκευασθεί σε «φοβού τα βρωμοκοτέτσια της ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και εθνοσωτήριες προτάσεις κομίζοντα».  

Η Σφιγξ της Ραφήνας έλυσε τη σιωπή της…

Μετά από πολυετή αφωνία ο κος Καραμανλής αποφάσισε να λύσει  την σιωπή του, για να αποδείξει για ακόμη μία φορά του λόγου το ασφαλές:

Ότι για πολιτικούς του είδους του είναι πάντοτε κρείττον το σιγάν του λαλείν.

Εμφανίσθηκε ως ανησυχών τα μάλα για το μέλλον της πατρίδας και κάλεσε τους «δεξιούς» ψηφοφόρους να ψηφίσουν τον κο Σαμαρά και όχι άλλα μικρότερα και δεξιότερα (!) κόμματα (βλέπε ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ), για να μην ενισχυθεί δήθεν η κυβερνητική προοπτική του ΣΥΡΙΖΑ.

Πόσο ειλικρινής είναι αυτή η δήλωση και πόσο άραγε ανησυχεί αληθινά για το μέλλον της παράταξης ο εξοχότατος τέως Πρωθυπουργός ;

Ο κος Καραμανλής είναι ο πολιτικός που όσο ήταν στην αντιπολίτευση στήριξε την προεκλογική του ρητορική στην ανάγκη κάθαρσης του σκανδάλου του χρηματιστηρίου, αλλά επί των ημερών διακυβέρνησης του η χώρα μετατράπηκε σε ένα απέραντο θερμοκήπιο σκανδάλων.

Κέρδισε τις εκλογές κατηγορώντας τον κο Σημίτη ως «Αρχιερέα της διαπλοκής» και στη συνέχεια ανδείχθηκε ο ίδιος σε Μέγα θεράποντα και προστάτη «άγγελο» όλων των λυμεώνων της δημόσιας περιουσίας.

Η εφευρετικότητα ντόπιων και ξένων αρπακτικών, που χαρακτηρίζει τις πάσης φύσεως μεθοδεύσεις, που τέθηκαν σε εφαρμογή για την ανελέητη επιδρομή στα δημόσια έσοδα, στη δημόσια γη, στα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων, στους δημόσιους οργανισμούς κ.λ.π επί των ημερών της Πρωθυπουργίας του είναι ιστορικά ανεπανάληπτη.

Ανάλογη και η εφευρετικότητα η δική του προκειμένου να παραμείνουν ατιμώρητοι οι πρωταγωνιστές των σκανδάλων.

Χαρακτηριστική η περίπτωση του σκανδάλου του Βατοπεδίου, όπου όταν η παρελκυστική τακτική της εισαγγελίας του Αρείου Πάγου εξήντλησε τα περιθώριά της, ο κος Καραμανλής δεν δίστασε να συντμήσει την βουλευτική περίοδο, ακόμη και να απαγορεύσει στους βουλευτές του να προσέλθουν στη Βουλή, προκειμένου να αποτραπεί η διερεύνηση των εγκλημάτων της «Εφραίμ Real Estate».

Και βεβαίως δεν είναι  αμέτοχος της πολιτικής απάτης, που έφερε τον κο Παπανδρέου στην εξουσία. Οι διαβεβαιώσεις του κου Καραμανλή περί δήθεν ισχυρής ελληνικής οικονομίας και δήθεν 2% ρυθμού ανάπτυξης το 2009, αποτέλεσαν την βάση για το περίφημο «λεφτά υπάρχουν» και επέτρεψαν στον διάδοχό του να αναπτύξει το γνωστό παραμύθι της ακατάσχετης παροχολογίας και του ειδυλλιακού κοινωνικού κράτους.

Τέλος είναι εκείνος, ο οποίος ξεκίνησε τον ακατάσχετο δανεισμό και την αντίστοιχη αφαίμαξη του έλληνα φορολογουμένου με στόχο την αφειδή κεφαλαιακή ενίσχυση των τραπεζών, η επιπόλαια διαχείριση και η εγκληματική κερδοσκοπία των οποίων ξεκίνησε την παγκόσμια κρίση και εξακολουθεί να πρωταγωνιστεί στην επιδείνωσή της.

Η όψιμη λοιπόν ανησυχία του για το μέλλον της παράταξης και της χώρας ελέγχεται ως πιθανότατα ανειλικρινής.

Τα αστρονομικά ποσά που έρχονται στο φως της δημοσιότητας από την μοναδική υπόθεση κυβερνητικής διαφθοράς, που ελέγχεται ήδη από την δικαιοσύνη, ενισχύουν την εδραία πεποίθηση του εκλογικού σώματος ότι η οικονομική δυσπραγία της χώρας  οφείλεται εν πολλοίς στην διασπάθιση του δημόσιου χρήματος από φαύλους πολιτικούς και στην εκτεταμένη διαφθορά στην οποία παντοιοτρόπως συμμετέσχον ή εν πάση περιπτώσει υπέθαλψαν με τις ενέργειες ή  την ανοχή τους.

Μπορεί η διεθνής οικονομική κρίση να συνέβαλε σημαντικά στον κλυδωνισμό της ελληνικής οικονομίας, όμως δεν είναι καθόλου συμπτωματικό ότι η χώρα περιήλθε σε κατάσταση ουσιαστικής πτώχευσης πρώτη από όλες τις άλλες χώρες της Ευρωζώνης.

Με τον λαό λοιπόν να επιμένει ότι δεν αντέχει άλλο να πληρώνει τα σπασμένα και να αναζητά την απόδοση ποινικών και αστικών ευθυνών στους πρωταιτίους των άδειων ταμείων, είναι φυσικό να αναμένεται οσονούπω αναψηλάφηση όλων των μικρών και μεγάλων σκανδάλων, τα οποία ο κος Καραμανλής «κουκούλωσε» και ο κος Παπανδρέου επεχείρησε  αλυσιτελώς να «θάψει» με την παρωδία εξεταστικών επιτροπών, που μηχανεύτηκε.

Ιδιαίτερα μάλιστα «ανησυχητική» είναι η καθημερινή αναφορά του κου Καμένου στην ανάγκη να μην υπάρξει λήθη για τα ανομήματα προηγούμενων κυβερνήσεων, να ξεσκεπασθεί η διαφθορά και να τιμωρηθούν οι ένοχοι για τις πράξεις και τις παραλήψεις τους.

Όσο ο κος Καμένος διατυμπανίζει (προς τιμή του) ότι οφείλουν να πληρώσουν οι ένοχοι για την κρίση και όχι ο Ελληνικός λαός, τόσο η συσπείρωση στη ΝΔ όσων έχουν τη «φωλιά τους λερωμένη» καθίσταται επιβεβλημένη για την εξασφάλιση της ατιμωρησίας τους.

Είναι λογικό ότι όλοι όσοι συμμετείχαν στο αχαλίνωτο «φαγοπότι» της τελευταίας δεκαετίας, αλλά και όσοι, όπως ο κος Καραμανλής, παρείχαν άσυλο στην διαπλοκή και την εκτεταμένη διαφθορά έχουν κάθε λόγο να επιθυμούν την αποδυνάμωση των ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ.

Διότι είναι εύλογο να περιμένει κανείς ότι ακόμη και εάν μια κυβέρνηση αριστεράς δώσει προτεραιότητα σε θέματα κοινωνικής πολιτικής, ο κος Καμένος είτε από θέση συγκυβέρνησης, είτε από θέση αντιπολίτευσης θα την πιέζει προς την κατεύθυνση διαλεύκανσης των σκανδάλων. Και η αποτελεσματικότητα αυτής της πίεσης θα είναι ευθέως ανάλογη με την εκλογική δύναμη των ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ.

Εδώ λοιπόν εδράζεται μάλλον η ανησυχία του κου Καραμανλή, όπως και των περισσότερων που έσπευσαν να ανταποκριθούν στο κάλεσμα του κου Σαμαρά για συμπαράταξη, προσβλέποντας είτε στην πολυπόθητη ασυλία μιας βουλευτικής έδρας, είτε στην συνολική λήθη που ούτως ή άλλως επαγγέλλεται ο σπογγοφόρος κος Σαμαράς και εγγυάται ο ενωτικός πατριωτισμός του κου Βενιζέλου.

Εξ ού προφανώς και η φιλότιμη προσπάθεια του τέως Πρωθυπουργού να ανακόψει μάλλον την φυγή των εντίμων στελεχών και ψηφοφόρων προς τον κο Καμμένο και καθόλου για να ανακόψει το ρεύμα προς το ΣΥΡΙΖΑ, ρεύμα το οποίο φαίνεται ότι πλέον θεωρείται μη αναστρέψιμο.

Όμως τα πολιτικά «απορριμματοφόρα» στα οποία έχουν μετεξελιχθεί τα δύο συγκυβερνώντα κόμματα με θλιβερούς οδηγούς τους κκ. Σαμαρά-Βενιζέλο δεν μπορούν πλέον να γίνουν ελκυστικά στον μέσο ψηφοφόρο ούτε με την κινδυνολογία των Ευρωπαίων γραφειοκρατών, ούτε με την βάρβαρη «αρχοντοχωριατίλα» της Μέρκελ, του Σόϊμπλε και της Λαγκάρντ, ούτε με την τρομοκρατία των τραπεζιτών, ούτε με τον κιτρινισμό των ΜΜΕ.

Και βεβαίως την βαριά δυσοσμία αυτών το θλιβερών «απορριμματοφόρων», δεν μπορούν να εξουδετερώσουν οι απέλπιδες παρεμβάσεις άδοξων βετεράνων, που ανακαλούνται επειγόντως από την επικοινωνιακή εφεδρεία και μόνο αλγεινές μνήμες και εντεύθεν περαιτέρω δυσφορία και λαϊκή αγανάκτηση καταφέρνουν τελικά να προκαλέσουν.

Οι Τράπεζες υπονομεύουν το τραπεζικό σύστημα.

Μετά τις αθλιότητα της «διαρροής» της μελέτης από την ΕΘΝΙΚΗ, ήρθε σήμερα το εβδομαδιαίο δελτίο της  Alpha Bank, για να καταστήσει απολύτως εναργή και στο τελευταίο ψηφοφόρο την βδελυρή διαπλοκή, που διασυνδέει συγκεκριμένους τραπεζικούς, πολιτικούς, δημοσιογραφικούς και επιχειρηματικούς κύκλους με τους Γερμανούς επίδοξους επικυρίαρχους.

Αν διαβάσει κανείς το κατάπτυστο κείμενο του δελτίου, που δημοσιεύεται σε έγκριτα ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης θα φρίξει από την ταυτότητα προβλέψεων και συμπερασμάτων με την τρομοκρατική προπαγάνδα, που αναπτύσσεται το τελευταίο διάστημα.

Αν μάλιστα δεν γνωρίζει ότι πρόκειται για οικονομικό δελτίο, εύκολα θα σχηματίσει την εντύπωση ότι διαβάζει κάποιο προεκλογική φυλλάδα της ΝΔ ή του ΠΑΣΟΚ.

Πρόκειται τωόντι για ένα αμιγώς πολιτικό κείμενο. Όσο πιο λαϊκιστικό, όσο πιο σκοταδιστικό, όσο πιο εκφοβιστικό, όσο πιο φανατικό, θα μπορούσε να επινοήσει ό πλέον αρρωστημένος και  πολιτικά επιστρατευμένος (αν)εγκέφαλος.

Αυτό όμως που είναι πράγματι απελπιστικά ανησυχητικό δεν είναι η κτηνωδία μερικών  banksters, οι οποίοι συστρατεύονται με χρεωκοπημένους πολιτικούς και ξένους τοκογλύφους προκειμένου να δώσουν την έσχατη απέλπιδα μάχη για την σωτηρία της «φαμίλιας» τους.

Στην προσπάθειά τους οι άθλιοι αυτοί τρομοκράτες να εκβιάσουν την λαϊκή ψήφο, δεν διστάζουν να απαξιώσουν τα πολιτικά κόμματα, στα οποία καταλογίζουν «αβάστακτη ελαφρότητα» και ενώ κατηγορούν τους πολιτικούς ότι «η πολιτική αντιπαράθεση διεξάγεται με τρόπο που πλήττει την οικονομική σταθερότητα… με αποτέλεσμα το τραπεζικό σύστημα να υφίσταται τις επιπτώσεις της αβεβαιότητας», διαπράττουν οι ίδιοι ένα παρόμοιο θανάσιμο αμάρτημα.:

«Αυτοί (οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι) θαείναι που με την απώλεια του ευρώ θα δουν τον μισθό τους και ενδεχομένως καιτις αποταμιεύσεις τους να εξανεμίζονται χωρίς να μπορούν να αντιδράσουν», προφητεύουν ασύστολα οι αχρείοι κινδυνολόγοι, αδιαφορώντας για την ζημιά που μετά βεβαιότητος προκαλείται στις ίδιες τις τράπεζες από τέτοιου είδους κινδυνολογία.

Διότι τι πιο απλούστερο να κατανοήσει κανείς ότι η απειλή απώλειας των καταθέσεών του ισοδυναμεί για τον μικροκαταθέτη με προσκλητήριο μαζικής ανάληψης. Πολλώ μάλλον όταν αυτή η απειλή προέρχεται με τον πλέον επίσημο τρόπο από την ίδια την διοίκηση της τράπεζας του.

Είναι λοιπόν τόσο ηλίθιοι, τόσο αυτοκαταστροφικοί, τόσο άσχετοι οι συντάκτες αυτών των θλιβερών κειμένων;

Προφανώς όχι.

Θεωρούν άραγε ότι το διακύβευμα των επερχόμενων εκλογών υπερβαίνει σε σημασία την ίδια την βιωσιμότητα των τραπεζών τους; Πιθανόν ναι.

Το βέβαιο όμως είναι ότι αποκαλύπτουν με την αήθη πρακτική τους την σήψη του συνόλου ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος.

Σήψη η οποία έχει αποδυναμώσει πλήρως την πολιτική ελίτ και απειλεί ευθέως να οδηγήσει σε τεράστια κοινωνική περιπέτεια ολόκληρη της Ευρώπη.

Δεν είναι τυχαίο όπου οι τραπεζίτες αποκαλύπτονται πλέον αδιάφοροι μπροστά στο ενδεχόμενο μαζικής ανάληψης των όσων καταθέσεων έχουν απομείνει στις τράπεζές τους.

Έτσι κι αλλιώς φρόντισαν με τις φούσκες, τις «γαλαντόμες» επενδύσεις τους και τις αστρονομικές αμοιβές τους να ροκανίσουν τα αποθεματικά τους. Έτσι κι αλλιώς τα τελευταία χρόνια παραμένουν όρθιες οι περισσότερες εξ αυτών ελέω «ανακεφαλαιοποιήσεων».

Τουτέστιν αφού με τη φαύλη και αχαρακτήριστη διαχείριση οδήγησαν τις τράπεζες στα όρια της χρεωκοπίας, επέρριψαν τα βάρη της διάσωσής τους στις πλάτες των Ευρωπαίων φορολογουμένων, οι οποίοι υποχρεώνονται εκβιαστικά (για να μη χάσουν δήθεν τις καταθέσεις τους) να πληρώνουν αβάστακτους φόρους και να υφίστανται αφόρητη λιτότητα, προκειμένου να εξυπηρετούνται δάνεια προς ανακεφαλαίωση των τραπεζών.

Χαρακτηριστική η περίπτωση της Ελλάδας, όπου τα ποσά στήριξης των τραπεζών από το 2008 υπερβαίνουν το ήμισυ του δημοσίου χρέους της χώρας.

Θεωρητικά ο υπαρξιακός ρόλος των τραπεζών είναι η συλλογή των αποταμιεύσεων των καταθετών και η παροχή ρευστότητος στην αγορά δια της δανειοδοτήσεως της υγιούς επιχειρηματικότητας.

Αυτό που βιώνουμε όμως τα τελευταία χρόνια είναι η απόλυτη τραπεζική διαστροφή.

Οι τράπεζες εξανέμισαν τις καταθέσεις σε οικονομικώς ασύνετες δραστηριότητες. Ακολουθούν πολιτικές εξόντωσης των επιχειρήσεων και υπονόμευσης της αγοράς. Και έχουν μετατραπεί σε βαμπίρ απορρόφησης των δημοσίων εσόδων, παρά το γεγονός ότι έχουν επιδοθεί σε μια πρωτοφανή παρασιτική δράση, έχοντας επιβάλλει την διαμεσολάβησή τους (τουτέστιν την είσπραξη προμήθειας) και στις πλέον απλούστερες των οικονομικών μας συναλλαγών.

Και ενώ έχουν κάθε λόγο να ντρέπονται για τις εγκληματικές τους πρακτικές, έχουν την απίστευτη αναίδεια να εμφανίζονται ως τιμητές της δημοκρατίας, κατήγοροι των κομμάτων, παιδονόμοι των ψηφοφόρων.

Να απειλούν τους πολίτες και να επιχειρούν να εκβιάσουν την ψήφο τους υπέρ των συγκεκριμένων ευρωπαϊκών πολιτικών και οικονομικών συμφερόντων που υπηρετούν με το αζημίωτο.

Και τέτοιος είναι ο πανικός τους, όπου επιδίδονται σε κινήσεις και δημόσιες διατυπώσεις, οι οποίες συνιστούν ευθεία παράβαση του επαγγελματικού τους καθήκοντος.

Στην προσπάθειά τους να εξυπηρετήσουν το σαρκίον τους εγκληματούν κατά των τραπεζών τους και υπονομεύουν το ελληνικό τραπεζικό σύστημα και εντεύθεν το ευρώ και την Ευρωζώνη.

Πρωτοφανής σήψη. Απίθανη διαστροφή.

Ας τους αξιολογήσουν οι πολίτες. 

Ας τους χαίρονται οι πολιτικοί υποτελείς τους.

Κα Λαγκάρντ, Το πεπρωμένον φυγείν αδύνατον…

Πριν από 223 χρόνια μια αγαθιάρα βασίλισσα στη Γαλλία, με άσπρα καλοχτενισμένα μαλλάκια, πούδρες, αρώματα και μοντελάκια κάποιου μεγάλου μόδιστρου, πιθανότατα άξιου προδρόμου του λαμπρού οίκου Ντιόρ, αρνιόταν να αντιληφθεί τον κόσμο γύρω της και κυρίως αδυνατούσε να φαντασθεί το τέλος της φεουδαρχίας. Το τέλος όμως  ήρθε φρικτό και η αστική Δημοκρατία στέριωσε, έχοντας «στοιχειώσει» την ανόητη Μαρία Αντουανέτα στα θεμέλιά της.

Η διαφορά του 1789 με το 2012 είναι ότι σήμερα πλέον οι Αντουανέτες είναι πολλές. Δεν είναι μόνο θηλυκές. Είναι και αρσενικές, αλλά και γκεούληδες δηλωμένοι και καταξιωμένοι.

Δεν είναι αφελείς αριστοκράτες. Είναι κουτοπόνηροι χωριάτες.

Δεν τους περιμένει ο αποκεφαλισμός, αλλά η διαπόμπευση και ενδεχομένως της φυλακής τα σίδερα, που είναι για τους «λεβέντες».

Δεν τους αρκεί ένα παλατάκι στο Λούβρο κι’ ένα Τριανόν για το καλοκαίρι. Θέλουν ολόκληρο τον πλανήτη. Τα θέλουν όλα και τα θέλουν εδώ και τώρα.

Μια διεθνής κλίκα επαίσχυντων μορμολυκείων, που δεν χορταίνουν την λιμασμένη ψυχή τους, ούτε με τα αμύθητα πλούτη τους, ούτε με τις χρηματοπιστωτικές φούσκες τους, ούτε με τις διακρατικές λεηλασίες τους.

Δεν τους φτάνει το μεροκαματάκι του εργαζόμενου. Θέλουν και το επίδομα της ανεργίας του.

Δεν τους φτάνει   η συνταξούλα του παππού. Θέλουν και τα φάρμακά του.

Δεν τους φτάνει το μαγαζάκι του εμποράκου. Θέλουν και το σπιτάκι του.

Δεν τους φθάνει το εργοστασιάκι του μικρομεσαίου. Θέλουν και το κομπόδεμά του.

Δεν τους φθάνει το ξενοδοχείο και το ενοικιαζόμενο του  τουριστικού επιχειρηματία. Θέλουν και το νησί και την παραλία, και την θάλασσα και τον ήλιο.

Μια οικονομική ακρίδα. Ακράτητη, Αχόρταγη, Αναίσχυντη… Που σαρώνει τα πάντα στο πέρασμά της. Χωρίς όριο, χωρίς ηθικούς φραγμούς, χωρίς έλεος….

Εκτελεστικό όργανο αυτής της «ακρίδας» είναι και η κα Λαγκάρντ.

Το ΔΝΤ, αυτή η ληστρική τράπεζα της οποίας προΐσταται, αποτελεί τον πλέον αιμοδιψή οικονομικό εγκληματία στον πλανήτη.Η διαδικασία «οικονομικής βοήθειας», που προσφέρει συνοδεύεται πάντα με ανυπολόγιστου μεγέθους ανθρωπιστικές καταστροφές, οι οποίες ισοδυναμούν με τα πλέον στυγερά εγκλήματα πολέμου, διαπραττόμενα εν καιρώ ειρήνης.

Το έργο της δεν περιορίζεται στην απλή τοκογλυφία. Ο ουσιαστικός στόχος της είναι η καταλήστευση του εθνικού και ιδιωτικού πλούτου των «περιφερειακών» λαών της γης.

Όπως ο Σάϋλοκ στον έμπορο της Βενετίας του Σαίξπηρ, το ΔΝΤ δεν δανείζει  για να κερδίσει μερικούς τόκους. Δεν ενδιαφέρεται καν για την είσπραξη του αρχικού κεφαλαίου του. Η στόχευσή του κατευθύνεται πολύ μακρύτερα. Επιδιώκει την διάλυση της οικονομίας του κράτους-στόχου, την εξαθλίωση των ιδιωτών και εν τέλει το μοίρασμα της λείας στους υπερεθνικούς κεφαλαιούχους, που κρύβονται πίσω του.

Γι’ αυτό, όπου εισχωρεί, κατεδαφίζει συστηματικά την διοικητική οργάνωση και σφετερίζεται την κυριαρχία, που αυτή ενσαρκώνει. Καταστρέφει την οικονομία. Εξαφανίζει την ρευστότητα της αγοράς. Εξαθλιώνει τους πολίτες ανεξαρτήτως επαγγελματικού κλάδου, ελαχιστοποιώντας τα εισοδήματα και αυξάνοντας συνεχώς την φορολογία.

Έτσι ανοίγει τον δρόμο για «αξιοποίηση» της δημόσιας περιουσίας. «Παραχώρηση της εκμετάλλευσης» του εθνικού πλούτου. Κατασχέσεις και αναγκαστικές εκποιήσεις της κινητής και ακίνητης περιουσίας των ιδιωτών. 

Αυτοί είναι οι στρατηγικοί στόχοι του ΔΝΤ  και αυτό είναι το έργο που ανέλαβε και η κα Λαγκάρντ να εκτελέσει στην Ευρωπαϊκή ήπειρο.

Για το έργο αυτό βρήκε ένθερμους υποστηρικτές στην Γερμανική κυβέρνηση, η οποία ευελπιστούσε, πως οι διεφθαρμένες Γερμανικές πολυεθνικές θα εξασφάλιζαν την μερίδα του λέοντος από τη λεία της κατακρεούργησης των κρατών του Ευρωπαϊκού νότου (ανόητη και κοντόφθαλμη κουτοπονηριά).

Βρήκε επίσης πρόθυμους συνεργάτες στα κόμματα εξουσίας και την σάπια διεπαγγελματική ελίτ, που διαπλέκεται μαζί τους στις χώρες της Ευρωπαϊκής Μεσογείου.

Όμως άλλες οι βουλές κερδοσκόπων και άλλα ο λαός κελεύει…

Τα πράγματα έβαιναν καλώς μέχρι πρό τινος ώσπου ο Έλληνας ψηφοφόρος φάνηκε να παίρνει ανάποδες.

Τώρα όλα αυτά τα καλόπαιδα, που είχαν ήδη μοιράσει τα ιμάτια της Ελλάδας προτού καλά-καλά ολοκληρώσουν την σταύρωσή της, παρακολουθούν με τρόμο το θρίλερ των ελληνικών εκλογών και καταριούνται την ώρα και τη στιγμή, που ενεπλάκησαν σ’ αυτή την ιστορία και ποντάρισαν τις καριέρες τους στα κουτσά άλογα της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ.

Η κα Λαγκάρντ γνωρίζει ότι σε περίπτωση αποτυχίας του «ελληνικού πειράματος» δεν θα έχει καλύτερη τύχη από τον δυστυχή προκάτοχό της.

Και όσο περισσότερο συνειδητοποιεί από τις δημοσκοπήσεις ότι οι εκλεκτοί της κ.κ Βενιζέλος και Σαμαράς δεν πείθουν ούτε το εσωκομματικό τους ακροατήριο, τόσο περισσότερο σκυλιάζει…

Οι πρόσφατες δηλώσεις της αποτελούν μνημείο πανικού.

Καταδεικνύουν την απελπιστική θέση στην οποία έχει  περιέλθει.

Διότι τόσο αυτή, όσο και ο κος Σόιμπλε, η κα Μέρκελ και μερικοί άλλοι υπάλληλοι του πολυεθνικού κεφαλαίου προφανώς δεν είναι τόσο ηλίθιοι ώστε να πιστεύουν πως με τέτοιες ελεεινές παρεμβάσεις μπορούν να επηρεάσουν θετικά τον ¨Έλληνα ψηφοφόρο.

Ούτε πάσχουν τόσο βαριά από  Αλτσχάϊμερ, ώστε να κάνουν δηλώσεις για την Ελλάδα τρεις φορές την ημέρα , ξεχνώντας ότι τα ίδια φληναφήματα τα έχουν ξαναπεί πριν από ελάχιστη ώρα.

Απλώς οι κακόμοιροι βλέπουν τον κόσμο τους να γκρεμίζεται και νομίζουν ότι ήρθε το τέλος του κόσμου. Η καρεκλίτσα τους τρίζει και τσακίζεται και αυτοί πανικόβλητοι πιάνονται από τα μαλλιά τους, μη βρίσκοντας πού αλλού να στηρικτούν.

Κοντός ψαλμός, αλληλούια.

Σε λίγες μέρες ο Ελληνικός λαός θα πάρει για άλλη μια φορά την τύχη του στα χέρια  του και θα αναγκάσει όλα αυτά τα χαμερπή μορμολύκεια να έρθουν αντιμέτωπα με το δικό τους ελεεινό πεπρωμένο…

Ας είμεθα οικτίρμονες.

Το ανέκδοτο του Σαββατοκύριακου και το ρεύμα της σταγόνας….

Παραδοσιακά κάθε προεκλογική περίοδος, που σέβεται τον εαυτό της εξελίσσεται σε πασαρέλα αμετροέπειας, ψευδολογίας και ανοησίας.

Όμως την παράσταση έκλεψε χθες  αναντίρρητα ο κος Βενιζέλος, τον οποίο τα κανάλια…συνωμότησαν να τον αποτελειώσουν προβάλλοντάς τον υπερβολικά όλο το εικοσιτετράωρο.

Ο κος Βενιζέλος λοιπόν με το ανεπανάληπτο ταλέντο, που διαθέτει στην διαστροφή της πραγματικότητας δεν δίστασε να πεί ότι η δίωξη του κου Τσοχαντζόπουλου οφείλεται στο ΠΑΣΟΚ, που είχε την πρωτοβουλία της συστάσεως εξεταστικών επιτροπών.

Εδώ βέβαια γελάει κάθε πικραμένος, διότι όχι αδικαιολόγητα και ο τελευταίος πολίτης πιστεύει πως οι εξεταστικές επιτροπές ήταν τελικά μια ακόμη υποκρισία των δυο κομμάτων εξουσίας σκοπούσα την συγκάλυψη και όχι την διαλεύκανση των σκανδάλων.

Από την άλλη ο κος Σαμαράς για τον οποίο οι δημοσκοπήσεις δείχνουν απελπιστικά ποσοστά παρότι το κόμμα του έχει αγγίξει «ταβάνι» στην συσπείρωσή του, προσπαθεί απεγνωσμένα να παρουσιάσει «ρεύμα» επανόδου στην δεξιά «εθνική συμπαράταξη».

Μετά το πυροτέχνημα Μπακογιάννη, το οποίο μάλλον του κονιορτοποίησε το ασθενές αντιμνημονιακό προφίλ, παρά του συνεισέφερε ψηφαλάκια, έχει ξεκινήσει μια φαιδρή διαδικασία καθημερινής «προσχώρησης» «στελεχών» από το ΛΑΟΣ και εσχάτως από τους ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ.

Πρόκειται κατ’ ουσίαν για φιλομνημονιακά σταγονίδια που στις πλείστες των περιπτώσεων δεν τα ξέρει ούτε η μανούλα τους.

Τώρα πώς με αυτές τις πολιτικά αναιμικές «σταγόνες» θα δημιουργήσει ρεύμα ο κος Σαμαράς στον ξεροπόταμο της ΝΔ μόνο η απελπισμένη ψυχούλα του το ξέρει.

Διότι αν πιστέψουμε τις κατά τα άλλα ευνοϊκότατες για το κόμμα του δημοσκοπήσεις με  87% συσπείρωση η ΝΔ έχει ανέβει στο λαμπρό ποσοστό του 23-27%.

Οπότε με το υπόλοιπο (στην καλύτερη περίπτωση) 5-6% συσπείρωσης που απομένει, τι είδους χειμαρρώδη αύξηση του ποσοστού του μπορεί να προσδοκά ο δόλιος;