Ο αυταρχισμός αυτογελοιοποιείται.

Την περίοδο του μεσοπολέμου, η χωροφυλακή ήταν η ενσάρκωση της απόλυτης κρατικής εξουσίας στην ελληνική επαρχία. Ένας δυστυχής  ενωμοτάρχης αναλαμβάνοντας καθήκοντα σε ένα απομακρυσμένο χωριό, θέλησε να κάνει αισθητή την αποφασιστικότητα του για επιβολή της τάξεως εκδίδοντας μια πρώτη αστυνομική διαταγή, με την οποία ούτε λίγο ούτε πολύ απαγόρευε  την…. πάλη των τάξεων εντός των ορίων της περιφερείας του…

Τραγικό;  Όμως αληθινό.

Έχουν περάσει δεκαετίες από τότε και όμως σήμερα στην Ελλάδα του 2012, κατηργημένης της χωροφυλακής, η πολιτική ηγεσία της αστυνομίας εξακολουθεί να εμφορείται από τις αξίες και την  νοοτροπία του αλήστου μνήμης εκείνου αλαζονικού ενωμοτάρχη.

Και αν αυτή η πολιτική ηγεσία συνεχίσει τις ευφυείς πρωτοβουλίες της, είναι πλέον η βέβαιο ότι η θητεία της θα κοσμήσει ως ανέκδοτο την ιστορία του κατά τα άλλα λαμπρού σώματος ασφαλείας του οποίου προΐσταται (ατυχώς).

Ξεκίνησε την θητεία της με την ατυχή έμπνευση να ονομάσει Ξένιο Δία, το φιάσκο των στρατοπέδων συγκεντρώσεως λαθρομεταναστών, απώτερος στόχος των οποίων είναι η αξιοποίησή τους στις ΕΟΖ, οι οποίες θα δώσουν την χαριστική βολή στην θνήσκουσα ήδη ελληνική επιχειρηματικότητα.

Και συνεχίζει ακάθεκτη με τους σχεδόν καθημερινούς ξυλοδαρμούς πολιτών, δικαίως εναντιουμένων στις εξοντωτικές κυβερνητικές αποφάσεις.

Με τη φόρα δε, που έχει πάρει, με τον υπερβάλλοντα ζήλο της να επιβάλλει πάση θυσία το δίκαιο των δανειστών, διολισθαίνει όλο και περισσότερο σε αναιρέσεις του κράτους δικαίου.

Είναι πρόδηλο ότι κυριαρχείται από ασύγγνωστο πανικό, που διαχρονικά έχει αποδειχθεί   ο χειρότερος σύμβουλος για την διαχείριση κρίσεων, οι οποίες ούτως ή άλλως τείνουν να γίνουν καθημερινή ρουτίνα.

Αντί δε να ασχοληθεί πρωτίστως με την καταπολέμηση της εγκληματικότητας, εξαντλεί την δραστηριότητά της στην πρόληψη και καταστολή φυσιολογικών συμπεριφορών δημοκρατικής έκφρασης της κοινής γνώμης.

Και ακριβώς εξ αίτιας της αντιδραστικής ιδεολογικής της τοποθέτησης, του προαναφερθέντος πανικού και της εξουσιαστικής της αλαζονείας, παρεκτρέπεται σε αυταρχικές συμπεριφορές υπερβολικά δυσανάλογες ως προς τους στόχους ή τα υποτιθέμενα δημόσια αγαθά, την προστασία των οποίων προφασίζεται ότι υπηρετεί, παραβιάζοντας κατάφορα την αρχή της αναλογικότητας. Τουτέστιν της αρχής που αποτελεί το έσχατο ανάχωμα λογικής στην άσκηση της  νομοθετικής και εκτελεστική εξουσίας.

Πρόσφατο παράδειγμα η  ολική απαγόρευση «κάθε δημόσιας υπαιθρίαςσυναθροίσεως»(!!!), που επέβαλε με αφορμή την επίσκεψη της Γερμανίδας Καγκελαρίου, περιζώνοντας το κέντρο της πρωτεύουσας με σιδηρά κιγκλιδώματα, παρόμοια με αυτά που χρησιμοποιούνται για την προστασία  των τουριστών, που επισκέπτονται τα ζωολογικά πάρκα στις χώρες της υποσαχάριας Αφρικής.

Αυτή άραγε είναι η εικόνα την οποία επιθυμεί να δώσει η τρικομματική συγκυβέρνηση στην Υψηλή επισκέπτη και την κουστωδία της. Ότι αυτή   η χώρα κατοικείται από ουρακοτάγκους και γορίλες;

Είναι φυσικό σήμερα κάποιοι να ήθελαν να υποδεχθούν την κα Μέρκελ ως ευεργέτιδα φίλη με ανθοδέσμες και ελληνογερμανικά σημαιάκια, ενώ  κάποιοι άλλοι ως Βεληγκέκα των τραπεζιτών και αφεντικό των Χριστοφοράκων με πανώ  και πλακάτ διαμαρτυρίας.

Και οι δύο περιπτώσεις είναι σεβαστές και ευπρόσδεκτες σε μια σύγχρονη δημοκρατία, η οποία σέβεται πρώτα από όλα τον εαυτό της.

Προς τι η αθλιότητα των ολοκληρωτικών απαγορεύσεων και των προληπτικών καταργήσεων του πολιτεύματος;

Όμως για αυτούς που φιλοδοξούν να κατέχουν θεσμικούς θώκους η αλαζονεία της εξουσίας και ο αχαλίνωτος αυταρχισμός είναι το διαβατήριο προς την απόλυτη  φαιδρότητα.

Δεν είναι τυχαίο ότι μονίμως τα χουντικά καθεστώτα και αποβράσματα συνοδεύονται από ακατάσχετη παραγωγή λαϊκών καλαμπουριών και σατυρικών ανεκδότων.

Από αυτόν τον κανόνα, φοβούμαι, δεν θα μπορέσει να ξεφύγει η τριανδρία Σαμαρά-Κουβέλη-Βενιζέλου αν ο καθ’ ύλην αρμόδιος Υπουργός τους συνεχίσει να επιδίδεται σε απρόκλητους ξυλοδαρμούς ειρηνικών πολιτών και σε ιλαροτραγικές συλλήψεις συνδικαλιστών.

Γιατί  μη μου πείτε ότι η αυθαιρεσία δεν συναγωνίζεται επαξίως με την φαιδρότητα στις πρόσφατες περιπτώσεις συλλήψεως των συνδικαλιστών της ΔΕΗ με την κατηγορία της διατάραξης οικιακής ειρήνης και των απεργών του Δρομοκαΐτειου  με πρόσχημα την εκτέλεση παράνομων οικοδομικώνεργασιών, επειδή έβαλλαν συμβολικά καμιά δεκαριά τσιμεντόλιθους στην είσοδο του νοσοκομείου.

Ψυχραιμία παιδιά.

Αν σώζονται ακόμη κάποια υπολείμματα λογικής στους τρείς συγκυβερνητικούς  εγκεφάλους (ιδιαίτερα στους δύο νομικά περισπούδαστους στυλοβάτες), καλόν είναι να σπεύσουν να χαλιναγωγήσουν τους αποικιοκρατικότερους των αποικιοκρατών πολιτικούς τους υφισταμένους, πειθόμενοι και στις σχετικές παραινέσεις του Προέδρου του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών, όσο ακόμη υπάρχει καιρός.

Όσο ακόμη μια μεγάλη μερίδα του νομικού κόσμου της χώρας εξακολουθεί να τους παίρνει στα σοβαρά, όπως προδίδει η σχετική ανακοίνωση του ΔΣΑ.

Διότι αν συνεχίσουν σ’ αυτό το «βιολί» δεν θα αργήσει και πολύ η ώρα, όπου όλοι πλέον ανεξαιρέτως θα τους πάρουν στο …ψιλό.   

Η Μέρκελ έρχεται να πάρει, όχι να δώσει.

Τι διαφορά έχει η Μέρκελ από τον Χίτλερ;

Μα προφανώς πολύ μεγάλη.

Ο Χίτλερ δεν είχε το θράσος να επισκέπτεται τις χώρες, που λεηλατούσε…

Επί δύο χρόνια με χαμερπείς  ύβρεις και ελεεινές συκοφαντίες η Γερμανίδα Καγκελάριος και η παρέα της επιτίθετο καθημερινά εναντίον της Ελλάδος, δίνοντας κατεύθυνση και τροφή στα κίτρινα ΜΜΕ της Γερμανίας και όχι μόνο προκειμένου να εμφανίζουν συστηματικά τους Έλληνες ως τον πλέον επαίσχυντο και χαραμοφάη λαό του κόσμου.

Και ω! του θαύματος λίαν προσφάτως επιχειρήθηκε μια στροφή 180 μοιρών στην επικοινωνιακή πολιτική της κας Μέρκελ, με αποτέλεσμα μια φαιδρή έως κακόγουστη επίθεση φιλίας, η οποία κορυφώνεται με την αυριανή της επίσημη επίσκεψη.

Από την πρώτη στιγμή επισημάναμε ότι ο συντονισμός Βερολίνου – Αθήνας ( βλ. ψυχόδραμα Στουρνάρα), που επιχειρούσε να αντιδιαστείλει τον «κακό» Τόμσεν έναντι της ψυχοπονετικής   Μέρκελ, ήταν  μια ακόμη επικοινωνιακή σαπουνόπερα προκειμένου οι Γερμανικές δυνάμεις κατοχής να παραμείνουν στο απυρόβλητο και η Γερμανίδα Καγκελάριος να προβάλλει την εικόνα της «καλής μητερούλας» εν όψει επερχόμενων Γερμανικών εκλογών, όπου η ψήφος της Ελληνικής ομογένειας παραμένει ενδιαφέρουσα.

Θα αποτελούσε ηλιθιότητα να πιστέψει κανείς ότι η κα Μέρκελ δέχθηκε ξαφνικά την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος και ανέβλεψε εν μία νυκτί, ώστε από δεινός διώκτης να γίνει πλέον ευεργέτης των «τεμπέληδων», «των χαραμοφάηδων» και «των διεφθαρμένων».

Και θα ήταν μεγαλύτερη βλακεία να πιστεύει κάποιος ότι η επίσκεψή της σχετίζεται με την ειλικρινή διάθεσή της να βοηθήσει τον κακόμοιρο Ελληνικό λαό.

Όλα όσα γράφονται και λέγονται περί μιας «ευκαιρίας» συζήτησης περί της διάσωσης της Ελληνικής οικονομίας, επιμήκυνσης του μνημονίου και επιστροφής στην ανάπτυξη είναι λίαν επιεικώς ανοησίες ή μάλλον προπαγάνδα εκ του πονηρού.

Όπως είπαμε κι άλλη φορά η επιμήκυνση του μνημονίου, όταν  προεκλογικά την παρουσίαζε ως φαεινή του ιδέα ο κος Βενιζέλος, είχε ήδη προαποφασισθεί γιατί δεν τους έφθανε ο χρόνος για την ολική λεηλασία του εθνικού πλούτου και της ιδιωτικής περιουσίας των Ελλήνων. Όσο δε για τα υπόλοιπα (διασώσεις και αναπτύξεις) καρφί βεβαίως δεν τους καίγεται.

Εξ ίσου αφελείς είναι και όσοι θεωρούν ότι έρχεται προκειμένου να στηρίξει την κυβέρνηση, η οποία είναι ούτως ή άλλως αναλώσιμη, όσο και οι προηγούμενες στο βωμό της εφαρμογής του εγκληματικού σχεδίου καταλήστευσης της χώρας.

Πέραν λοιπόν των θεμάτων, που σχετίζονται με την προεκλογική της εκστρατεία, η κα Μέρκελ έρχεται τώρα στην Ελλάδα για ένα και μόνο βασικό λόγο.

Να υποδείξει στον κο Σαμαρά (προφανώς με τρόπο σαφή και εκβιαστικό) τα «φιλέτα», που ενδιαφέρουν τις Γερμανικές πολυεθνικές επιχειρήσεις.

Θυμόμαστε όλοι, ότι και κατά το παρελθόν επισκέφθηκαν την Ελλάδα μέλη της Γερμανικής Κυβέρνησης, αλλά και τοn ψευτοσοσιαλιστή κο Σούλτς,  που πίεζαν κυρίως στην κατεύθυνση της επιτάχυνσης «μεταρρυθμίσεων» του τύπου της δημιουργίας ΕΟΖ (ελεύθερων οικονομικών ζωνών) και της διευκόλυνσης των Γερμανικών δήθεν επενδύσεων. Χαρακτηριστικότερη μάλιστα ήταν η περίπτωση του Αντικαγκελαρίου κουΡέσλερ, ο οποίος είχε καταφερθεί με αήθη σκληρότητα εναντίον του «κωλυσιεργούντος» κου Χρυσοχοΐδη με αποτέλεσμα την μετ’ ού πολύ απομάκρυνσή του από το Υπουργείο Ανάπτυξης.

Η παρούσα λοιπόν συγκυρία είναι εξαιρετικά κρίσιμη για το μοίρασμα των «λαφύρων».

Μετά από τρία χρόνια επίμοχθης προσπάθειας της Τρόϊκας οι συνθήκες φαίνονται πλέον ώριμες για την ταχύρυθμη εξέλιξη των αποκρατικοποιήσεων και των ιδιωτικοποιήσεων.

Τώρα  λοιπόν αρχίζει το μεγάλο φαγοπότι και τώρα είναι η κρίσιμη στιγμή της μεγάλης μοιρασιάς «των ιματίων» του «εσταυρωμένου» Ελληνικού λαού.

Δεν είναι τυχαίο ότι το τελευταίο διάστημα εκτός των Γερμανών είχαμε πολλά «σούρτα-φέρτα» Αμερικανών, Ισραηλινών, Κινέζων κ.λ.π, χωρίς να υποτιμούνται και αρκετοί γνωστοί και μη εξαιρετέοι Έλληνες καλοθελητές. Το παράδειγμα της Lamda Δομη Α.Ε,  που έκανε «ποδαρικό» στο ΤΑΙΠΕΔ (Ταμείο «Αξιοποίησης» Ιδιωτικής Περιουσίας Ελληνικού Δημοσίου) με το Διεθνές Κέντρο Τύπου για το οποίο κατάφερε να καταβάλει 81 εκ. σε 90 χρόνια (μέχρι το 2103), αντί για 280 εκ.  μέχρι το 2040, είναι ενδεικτική των σχεδίων «αξιοποίησης» Σαμαρά-Κουβέλη-Βενιζέλου.   

Ευλόγως λοιπόν ανησυχούν οι «φίλοι» μας Γερμανοί μήπως τους «φάνε στη στροφή» τίποτε υπερατλαντικοί μεγαλοκαρχαρίες ή τίποτε εγχώρια «πιράνχας», τώρα που έφθασε η ώρα να δρέψουν τους καρπούς των κόπων τους.

Είναι λοιπόν ηλίου φαεινότερο ότι σ’ αυτήν την κρίσιμη καμπή εφαρμογής του Ελληνικού «προγράμματος»,  κρίθηκε σκόπιμο να έλθει η Γερμανίδα Καγκελάριος, προκειμένου να επιλέξει και υποδείξει από τη λίστα, που θα της παρουσιάσει ο κος Σαμαράς τους επενδυτικούς τομείς και τα επενδυτικά αντικείμενα και τα συγκεκριμένα περιουσιακά στοιχεία, τα οποία ενδιαφέρουν τους Γερμανούς επιχειρηματίες.

Έτσι ώστε να μην υπάρξει η παραμικρή δυνατότητα στους Κυβερνητικούς συνεταίρους, οι οποίοι δεν χαίρουν και της ιδιαίτερης εκτίμησης και εμπιστοσύνης της, να προφασισθούν παρανοήσεις και αμέλειες που θα απέκλειαν Γερμανικές εταιρίες από «φιλέτα» ιδιαίτερου γι’ αυτές ενδιαφέροντος.

Και ως εικός αν σε κάποιον θα προσφέρει στήριξη η κα Μέρκελ, αυτός θα είναι ο εκλεκτός τοποτηρητής της κος Ράιχενμπαχ, ο οποίος με την ομάδα του θα κληθεί να διαδραματίσει ένα πολύ αξιόλογο και καθοριστικό ρόλο στη διευκόλυνση των επίδοξων Γερμανών επενδυτών.

Τόσο απλά είναι τα πράγματα.

Ας μην τα κάνουμε δυσνόητα και πολύπλοκα με κούφιες ψευδαισθήσεις και μιντιακές περικοκλάδες.

Αρκεί, που είμαστε εξαπατημένοι, κατατρεγμένοι, εξαθλιωμένοι.

Μη δηλώνουμε και κο, προκειμένου να βρίσκει άλλοθι ο κάθε πολιτικός διαπλεκόμενος τυχοδιώκτης…

Υ.Γ Αλήθεια ο κος Κουβέλης ανέλυσε, λέει, στη ΚΕ της ΔΗΜΑΡ την άποψή του ότι η Κυβέρνηση δεν θα μπορούσε να σταθεί χωρίς την στήριξή τους.

Κατόπιν αυτού θα πρέπει να υποθέσουμε ότι το έγκλημα, που συντελείται αυτή την ώρα στη χώρα με άμεσο συνεργό την ΔΗΜΑΡ,  δεν είναι  εξ αμελείας.

Σημείωση: Ηφωτογραφία είναι από τον Economist.

1991 καταθέτες κρατούν σε ομηρία το ΠΑΣΟΚ

Από χθες 1991 καταθέτες ελβετικών τραπεζών μπορούν να θεωρηθούνται εν δυνάμει εκβιαστές του κου Βενιζέλου.

Ο χειρισμός της υποθέσεως της λίστας Λαγκάρντ απειλεί να αποτελέσει την πραγματική ταφόπλακα του ΠΑΣΟΚ.

Ήδη το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αλλά και όλα σχεδόν τα μικρότερα της ελάσσονος κατακρίνουν απερίφραστα τις ενέργειες του κου Βενιζέλου, αφήνοντας σαφείς υπαινιγμούς περί πιθανότητας χρησιμοποιήσεώς της για αθέμιτες ή άλλου τύπου πολιτικές συναλλαγές.

Δεν υιοθετούμε σε καμία περίπτωση αυτoύ του είδους την καχυποψία, η οποία εξ άλλου επί του παρόντος στερείται οποιασδήποτε απόδειξης.

Επιμένουμε παρά την πρωτοτυπία των χειρισμών και παρά την λογική και νομική ανεπάρκεια των δικαιολογιών να θεωρούμε τον Πρόεδρο ενός ιστορικού κόμματος υπεράνω κάθε υποψίας, όπως ακριβώς επιβάλλει ο θεσμικός του ρόλος και όπως η επιστημονική του συγκρότηση και η πολιτική του σταδιοδρομία μαρτυρούν.

Πειθόμεθα  λοιπόν απολύτως στα λεγόμενά του και πιστεύουμε ανεπιφύλακτα ότι οι αήθεις χειρισμοί του υπήρξαν αποτέλεσμα της επιστημονικής εμμονής του σε μια στενή ερμηνευτική εφαρμογή του σχετικού νομικού πλαισίου, το οποίον επικαλείται.

Θα μπορούσε βεβαίως κανείς να αντιτάξει  ότι είναι άλλο το ζήτημα της ισχύος ως αποδεικτικού μέσου παρανόμως κτηθέντος υλικού και άλλο η υποχρέωση των διοικητικών και ιδίως ελεγκτικών αρχών να αξιοποιούν δεόντως κάθε εις γνώσι τους περιερχομένη καθ’ οιονδήποτε τρόπο πληροφορία, ακόμη και ανώνυμη και να φροντίζουν νομοτύπως να συγκεντρώνουν τα δέοντα αποδεικτικά στοιχεία για την θεμελίωση του αξιοποίνου εγκληματικών πράξεων και παραλήψεων.

Δεν θα παρασυρθούμε όμως σε τέτοιου είδους νομικές αντιγνωμίες. Θα αποδεχθούμε το δικαίωμα του κου Βενιζέλου ως Διοικητικού αξιωματούχου και κυρίως ως καθηγητού του Συνταγματικού Δικαίου να  ενεργεί με βάση την δική του νομική αντίληψη.

Απαλλαγμένοι από καχυποψίες, πολιτικές εμπάθειες και επιστημονικές εμμονές, θα περιορισθούμε σε μια άλλη πολιτική διάσταση του θέματος, την οποία θεωρούμε ως μείζονος σημασίας για τη βιωσιμότητα του ΠΑΣΟΚ.

Φρονούμε ότι μετά την παραδοχή του κου Βενιζέλου ότι διέθετε στο προσωπικό του αρχείο την περιβόητη λίστα, οι 1991 περιεχόμενοι σ’ αυτήν καταθέτες απέκτησαν ένα οιονεί όπλο ζωής και θανάτου έναντι του Κινήματος, ένα ius vitae et necis.

Φοβούμαστε δηλαδή ότι πλέον οποιοσδήποτε τυχών κακόβουλος από αυτούς, εξυπηρετώντας  σκοτεινές πολιτικές σκοπιμότητες,  μπορεί να ισχυρισθεί ψευδώς ότι υπήρξε θύμα πιέσεων ή  αποδέκτης αθέμιτων προτάσεων από την πλευρά του πρώην Υπουργού.

Θα μπορούσε μάλιστα τους όποιους ψευδείς και κακόβουλους ισχυρισμούς του, να τους προβάλει δημοσίως ένα-δύο εικοσιτετράωρα πριν από την ημέρα μιας επόμενης εκλογικής αναμέτρησης.

Σε μια τέτοια περίπτωση είναι προφανές ότι με το νοσηρό κλίμα, που γενικώς επικρατεί στο χώρο της ενημέρωσης και την αντικειμενική αδυναμία αντίκρουσης της συκοφαντίας στο μικρό χρονικό διάστημα πριν την προσέλευση των ψηφοφόρων στην κάλπη, οι συνέπειες για το ΠΑΣΟΚ θα μπορούσε να αποβούν συντριπτικές.

Ανεξάρτητα λοιπόν από τις λοιπές πτυχές του ζητήματος της λίστας και ανεξάρτητα από τις οπτικές πλευρές, που ο καθένας το προσεγγίζει, το μείζον κατά την άποψή μας πρόβλημα για το ΠΑΣΟΚ είναι ότι, παραμένοντας στην ηγεσία του ο κατά τα άλλα συμπαθέστατος κος Βενιζέλος, το κόμμα αυτό καθίσταται εξαιρετικά ευάλωτο σε περιπτώσεις  πιθανής πολιτικής εις βάρος του σκευωρίας του τύπου, τον οποίο περιγράφουμε παραπάνω.

Είναι θεωρούμε ένα σενάριο ενδεχομένως ευφάνταστο, αλλά καθόλου απίθανο, ιδιαίτερα σε καιρούς πονηρούς, σαν αυτούς που διανύουμε.

Ένας κίνδυνος ο οποίος δεν θα πρέπει να υποτιμηθεί ούτε από τον ίδιο τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, ούτε από τα στελέχη, τους βουλευτές και τα μέλη του κόμματος.

Πηγή φωτο: http://www.evenizelos.gr/en/photogallery/politicalphotographs  

Κουΐζ: «Βρες το επόμενο προπαγανδιστικό καλαμπούρι».

Η προπαγάνδα υπήρξε διαχρονικά βασικό εργαλείο κατάκτησης και συντήρησης της εξουσίας στα ολιγαρχικά καθεστώτα.

Ανεξάρτητα από οποιεσδήποτε πολιτειακές ωραιοποιήσεις και πολιτικάντικους βερμπαλισμούς, ουδείς πλέον σ’ αυτή τη χώρα αμφιβάλει για το είδος και την ποιότητα της κατ’ επίφασιν κυρίαρχης και κατ’ ευφημισμόν καλούμενης Ελληνικής Δημοκρατίας. (τουτ’ αυτό βεβαίως, για να είμαστε δίκαιοι,  ισχύει και για  το σύνολο των Ευρωπαϊκών «δημοκρατιών», και όχι μόνον).

Θα ήταν λοιπόν αδύνατο να μην κυριαρχείται ο χώρος της καθημερινής ενημέρωσης από  άθλιους μύθους της κυρίαρχης προπαγάνδας.

 Πεδίον δόξης λαμπρόν για διάφορα αργυρώνητα «παπαγαλάκια», στρατευμένους επαγγελματίες κάθε λογής  που αναζητούν συμπληρωματικό εισόδημα (καθηγητάδες, λογιστάδες, κ.λ.π) και φυσικά για φιλόδοξους δημοσιογράφους της ελεεινής μορφής.

Το πρόβλημα μας ως λαού  είναι ότι παράγουμε πάρα πολλά τέτοια «μπουμπούκια».

Το πρόβλημά τους ως επαγγελματιών της προπαγάνδας, ότι υπάρχει υπερκορεσμός του επαγγέλματος, με αποτέλεσμα να έχει χαθεί το μέτρο της αξιοπρεπούς και συνακόλουθα πειστικής ψευδολογίας.

 Είναι πραγματικά αστείο. Οι άνθρωποι παράγουν περισσότερη προπαγάνδα από όση μπορούμε να καταναλώσουμε ως πολίτες και το σπουδαιότερο περισσότερη από όση είναι ικανοί να διαχειρισθούν.

Εξ άλλου, ας  μην ξεχνάμε ότι η ποιότητα της προπαγάνδας έχει να κάνει με την ποιότητα των εγκεφάλων που την παράγουν και η αποτελεσματικότητά της εξαρτάται από την ποιότητα των εγκεφάλων, που την διακινούν.

Παράδειγμα η πρόσφατη γελοία ιστορία με το παρ’ ολίγον πραξικόπημα. Δεν πέρασαν ούτε είκοσι τέσσερεις ώρες και η βροχή των διαψεύσεων από παντού όχι μόνο κατέρριψε τον άθλιο προπαγανδιστικό μύθο, αλλά  ανέδειξε περίτρανα ότι αν υπήρξε κάποια σκευωρία εις βάρος του πολιτεύματος, αυτή δεν πρέπει να αναζητηθεί στις τάξεις των Ελλήνων Αξιωματικών, αλλά στις «παράγκες» των πληρωμένων κονδυλοφόρων.

Εξ άλλου, όπως ήδη γράψαμε και στο twitter οι επίδοξοι πραξικοπηματίες, αν υπάρχουν, δεν «προλαμβάνονται», συλλαμβάνονται. Κι αν δεν υπάρχουν, τότε εγκαλούνται και τιμωρούνται παντοιοτρόπως οι ευφάνταστοι «ρεπόρτερ» (πειθαρχικά και ποινικά).

Αλήθεια γιατί δεν έχει ακόμη ανησυχήσει η ΕΣΗΕΑ; Οι εισαγγελικές αρχές; Περί ποίων τυρβάζουν ο ΥΠΕΘΑ ως πολιτικός επί κεφαλής και εκπρόσωπος του κατασυκοφαντούμενου στρατεύματος και ο Υπουργός Δικαιοσύνης ως πολιτικός  προϊστάμενος της αδρανούσας  Εισαγγελικής Αρχής;

Γιατί άραγε υπήρξε τόσο μεγάλη κυβερνητική και κρατική ευαισθησία για τον δημοσιογράφο, που δημοσιοποίησε μια υποτιθέμενη λίστα του ΣΔΟΕ με κάποια πρωτοκλασάτα πολιτικά ονόματα και από την άλλη επιδεικνύεται μια τόσο προκλητική ανοχή για το δημοσιογραφικό χαλκείο των υπονομευτικών για το πολίτευμα και συκοφαντικών για το στράτευμα σεναρίων;

Ευτυχώς που οι σύγχρονοι Γκεμπελίσκοι είναι μικρόνοες και πάντως μειωμένης ευφυΐας ως προς τους πολίτες, με αποτέλεσμα οι μυθοπλασίες τους να γίνονται ευκόλως αντιληπτές και καταγέλαστες.

Έτσι αν κάποιος  ενδιαφέρεται να εξασφαλίσει μια φθηνή  διασκέδαση δεν έχει να παρά να παρακολουθήσει ένα συγκεκριμένο τηλεοπτικό κανάλι και δη τα σχόλια ενός συγκεκριμένου «έγκριτου» δημοσιογράφου παίζοντας με την παρέα του το κουΐζ «Βρες το επόμενο προπαγανδιστικό καλαμπούρι».

Μετά λοιπόν το φιάσκο του πραξικοπήματος, το νέο μυθιστόρημα, που πρώτο και πάλι πλασάρει το σεσημασμένο δελτίο ειδήσεων είναι το καλαμπούρι με το κακό ΔΝΤ εναντίον του οποίου μάχεται η κυβέρνηση και την καλή Γερμανική αποικιοκρατία, που θα  στηρίξει την Ελλάδα.

Υπάρχει πιο ηλίθια επινόηση; Υπάρχει πιο αστείος ισχυρισμός; Υπάρχει μεγαλύτερη αρλούμπα;

Προφανώς όχι . Κι όμως αυτοί οι ευτυχώς ολιγοφρενείς προπαγανδιστές της συμφοράς βαυκαλίζονται ότι οι ιθαγενείς θα το καταπιούν αμάσητο. 

Είναι ηλίου φαεινότερο ότι ο ενδοτισμός της συγκυβέρνησης είχε γίνει ιδιαίτερα αηδιαστικός στην κοινή γνώμη. Την ίδια στιγμή ο αντιγερμανισμός και η ιδέα μιας ειονεί εμπόλεμης κατάστασης με το λεγόμενο Δ’ οικονομικό Ράιχ έχει αρχίσει να λαμβάνει ανησυχητικές διαστάσεις πανευρωπαϊκά.

Χρειαζόταν λοιπόν ένα αντίδοτο στο διπλό αυτό επικοινωνικό Βατερλώ.

Η στοχοποίηση του ΔΝΤ τους φάνηκε ως καλή διέξοδος. Ο κος Πρωθυπουργός «ξαναφοράει την εθνική φανέλα», η ΕΚΤ βγαίνει από το κάδρο των τοκογλύφων και η κα Μέρκελ, τουτέστιν η Γερμανική μπότα μετατρέπεται σε προστάτιδα φίλη.

Πείτε μου τώρα ποιος ηλίθιος σ’ αυτόν τον καθημαγμένο τόπο δεν αντιλαμβάνεται  ότι η τρόϊκα είναι μια τριάδα ομοούσιος και αχώριστος, όπου όλοι μαζί και ο καθένας ξεχωριστά έχουν ένα κοινό στόχο και διακριτούς, πλην απολύτως αρμονικούς ρόλους;

Ποιός δεν γνωρίζει ότι το ΔΝΤ είναι ένα εργαλείο επιβολής συγκεκριμένων οικονομικών συμφερόντων, που στην περίπτωση της Ευρώπης έχουν ως επί τω πλείστον γερμανική ταυτότητα;

Ποιος δεν γνωρίζει ότι το ΔΝΤ είναι εκ προορισμού περιστασιακό ενώ η Γερμανική αποικιοκρατία πρόορισται να μακροημερεύσει, επομένως είναι βολικό και αναγκαίο η απέχθεια του Έλληνα «μουζίκου» να διοχετευθεί στον περιπλανώμενο Τόμσεν και να αγιοποιηθεί ο μόνιμος Γερμανός τοποτηρητής κος Ράχενμπαχ και γενικά οι συμπατριώτες του;

Ο καθένας  είναι ικανός να υποψιασθεί  ότι εν όψει των επερχόμενων εκλογών η κα Μέρκελ έχει ανάγκη τις εκατοντάδες χιλιάδες ψήφους των Ελλήνων ομογενών και επομένως από «κακή μάγισσα» πρέπει να μεταφορτωθεί σε «καλή μητερούλα» των Ελλήνων αναξιοπαθούντων, που ξαφνικά της «ματώνουν την καρδιά».

Όσο για το ανέκδοτο του «σκληροτράχηλου» κου Στουρνάρα και του «εθνικού ήρωα» Πρωθυπουργού και των συνεταίρων του «ιπποτών με τις κόκκινες κορδέλες», αυτό μπορεί να ήταν καλό για τους καύσωνες του Αυγούστου, αλλά τώρα πια εισερχόμαστε στους παγετώνες της χειμερινής ύφεσης….

Το κακό λοιπόν δεν είναι ότι βαλλόμαστε  απλώς από μια ελεεινή προπαγάνδα. Το κακό είναι ότι πρόκειται για μια ελεεινή προπαγάνδα εξαιρετικά κακόγουστη και αποκαρδιωτικά ηλίθια.

Χαρακτηριστική της απέραντης ηλιθιότητας των εμπνευστών της  είναι εκτός των άλλων και η συγκυρία, που επέλεξαν.  Διότι αυτή τη στιγμή το ΔΝΤ, σύμφωνα με το δικό τους ρεπορτάζ , συγκρούεται με την Γερμανική αδιαλλαξία στο θέμα  της ανάγκης περαιτέρω περικοπής του Ελληνικού χρέους. 

Πόσο λοιπόν κατάλληλη είναι η παρούσα περίοδος για να στοχοποιηθεί  ο οργανισμός, που κουτσά στραβά προωθεί μια συμφέρουσα για την χώρα ιδέα και να ωραιοποιηθεί  ο Γερμανικός παράγοντας, που επιμένει στην σκληρή γραμμή της κερδοσκοπίας της ΕΚΤ και των Γερμανικών Τραπεζών;

Προφανώς η χοντροκομμένη αυτή προπαγάνδα που μας σερβίρεται ανηλεώς σε υπερβολικές δόσεις στη διάρκεια των βραδυνών δελτίων ουδένα μπορεί να πείσει και καταλήγει σχεδόν πάντα μπούμερανγκ για αυτούς που σχεδιάσθηκε να εξυπηρετήσει.

Το ερώτημα πάντως δεν είναι γιατί οι γνωστοί και μη εξαιρετέοι Γκεμπελίσκοι της συμφοράς επιμένουν στις ανοησίες τους.

Το ερώτημα είναι γιατί τα αφεντικά τους επιμένουν να τους απασχολούν.

Με αυτά τα λεφτά δεν θα μπορούσαν άραγε να βρουν κάποιους καλλίτερους;

Αν πράγματι όχι , τότε υπάρχει φως στην άκρη του τούνελ… 

Πηγή φωτογραφίας:

http://www.jewishvirtuallibrary.org/jsource/Holocaust/goebbels.html