Η σημειολογία των επιστρατεύσεων.

Η αυθαιρεσία, ο αυταρχισμός, ο περιορισμός των ατομικών ελευθεριών είναι αναπόφευκτα συμπτώματα σε καθεστώτα νεοαποικιακού τύπου.

Σε καθεστώτα όπου τα πάντα σχεδιάζονται και εκτελούνται με γνώμονα τα ληστρικά οικονομικά συμφέροντα ξένων ή εγχώριων στενών οικονομικών κύκλων.

Από αυτή την άποψη ούτε η κατευθυνόμενη δικαιοσύνη, ούτε η συντριβή των διαδηλώσεων, ούτε η επιστράτευση επαγγελματικών ομάδων είναι απρόσμενα ή δυσεξήγητα φαινόμενα .

Η ιστορία, εθνική και συγκριτική είναι γεμάτη από τέτοια παραδείγματα.

Στην πρόσφατη όμως περίπτωση της προληπτικής επιστράτευσης των εκπαιδευτικών  υπάρχουν κάποια στοιχεία, που έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον γιατί μπορούν να φωτίσουν σκοτεινές πλευρές του πολιτικού μας συστήματος και πολιτικούς σχεδιασμούς αναγόμενους σε βάθος μελλοντικού χρόνου. Σχεδιασμούς που δεν περιορίζονται στο στενό συνδικαλιστικό τοπίο ενός συγκεκριμένου επαγγελματικού κλάδου, αλλά στοχεύουν στη διαμόρφωση του νέου κοινωνικού και πολιτικού περιβάλλοντος, που θα εξασφαλίσει την νομή της εξουσίας στους εκφραστές του νεοφιλελεύθερου, νεοαποικιακού μοντέλου, που επιχειρείται να εδραιωθεί στην Ευρώπη και όχι μόνο.

Για παράδειγμα ο τρόπος και ο χρόνος, που επέλεξε η κυβέρνηση για να εμπλακεί  σε σύγκρουση με τους εκπαιδευτικούς είναι άξιος ιδιαίτερης προσοχής.

Μπορεί το προπαγανδιστικό της επιτελείο να προώθησε  και μέσω των διακαναλικών φερεφώνων να επέβαλε εν τινι μέτρω την άποψη, ότι δήθεν οι καθηγητές επέλεξαν τις πανελλαδικές εξετάσεις, για να προβάλλουν τα εργασιακά τους αιτήματα σε σχέση με ένα νόμο, που είχε ψηφισθεί από τον περασμένο Νοέμβριο. Η πραγματικότητα όμως είναι, ότι αντιθέτως εκείνη επέλεξε, να προωθήσει το εφαρμοστικό διάταγμα στην παρούσα περίοδο, παρότι από την προσκείμενη σ’ αυτήν συνδικαλιστική ηγεσία του κλάδου  προφανώς είχε πλήρη ενημέρωση για τις εντάσεις και τις αντιδράσεις, που θα συνεπαγόταν αυτή της η επιλογή. 

Και υπάρχει και μια πρόσθετη σημαντική λεπτομέρεια.

Ακόμη και τα πιο ολοκληρωτικά καθεστώτα προσπαθούν να αποφεύγουν εκδηλώσεις κρατικής βίας και αυταρχισμού, όπου αυτό είναι δυνατόν. Αντίστοιχη κυβέρνηση στην Ισπανία, δεν δίστασε να αποσύρει εκπαιδευτικό νομοσχέδιο εξ αιτίας φοιτητικών αντιδράσεων μια βδομάδα νωρίτερα.

Η ελληνική τρικομματική συγκυβέρνηση δεν είχε άραγε την πρόνοια να προγραμματίσει μετά τις πανελλαδικές την ψήφιση των επίμαχων διατάξεων; Και αν υποθέσουμε, ότι δεν αξιολόγησε ορθά τις πληροφορίες της συνδικαλιστικής της παράταξης, πόσο δύσκολο ήταν, να αναβάλει για μια δυό εβδομάδες την προώθηση ενός προεδρικού διατάγματος, εφαρμοστικού ενός νόμου ο οποίος ούτως ή άλλως τελούσε επί έξι μήνες σε χειμερία νάρκη, χωρίς να έχει εξ αυτής της καθυστερήσεως προκληθεί η συντέλεια της μέσης εκπαίδευσης;

Προφανώς λοιπόν οι κύριοι Σαμαράς, Βενιζέλο, Κουβέλης, παρά τις περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις τους αδιαφόρησαν για την τύχη των υποψηφίων ρισκάροντας να τινάξουν στον αέρα τις πανελλαδικές, οι οποίες σώθηκαν την τελευταία στιγμή χάριν της αυτοσυγκράτησης των ίδιων των καθηγητών.

Κι αυτό είναι απολύτως αληθινό γιατί κατά πρωτότυπο τρόπο από την ημέρα της πρώτης περί προτάσεως απεργίας απόφασης της ΟΛΜΕ, μέχρι την ημέρα επιβολής της επιστράτευσης, κατά παγκόσμια πρωτοτυπία αντί προσπάθειας συνδιαλλαγής οι εκπρόσωποι της κυβέρνησης φρόντιζαν να ρίχνουν λάδι στη φωτιά.

Με εμπρηστικές δηλώσεις, με αλαζονικές απειλές, ακόμη και με ιταμές ύβρεις (τεμπέληδες, γαϊδούρια καθηγητές κ.λ.π) κύκλοι προσκείμενοι στον πρωθυπουργό ή αργυρώνητοι δημοσιογραφικοί κονδηλοφόροι με αιχμή του δόρατος γνωστούς γυρολόγους των καναλιών, προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να δημιουργήσουν υπερβάλλουσα όξυνση, συγκρουσιακή ατμόσφαιρα, «πολεμική σύρραξη», και ταύτα πάντα με όρους κοινωνικού διχασμού.

Στη συνέχεια, όπως ήδη είχε προαναγγελθεί από τους διακαναλικούς προπαγανδιστές,  η επιστράτευση επιβλήθηκε και μάλιστα (μετά το μάθημα του Μετρό) προ της κηρύξεως της απεργίας, προκειμένου να αποφευχθεί η βεβαία συσπείρωση και άλλων κλάδων.

Οι καθηγητές ενέδωσαν στην κρατική βούληση και αποφάσισαν να συμμετάσχουν φιλότιμα στις πανελλαδικές. Θα περίμενε λοιπόν κανείς ότι η κυβέρνηση θα φρόντιζε να ρίξει τους τόνους και να φροντίσει για την αποκατάσταση κλίματος κοινωνικής ηρεμίας και εκπαιδευτικής γαλήνης. Όμως αντιθέτως οι γνωστοί προπαγανδιστικοί κύκλοι συνέχισαν τις φραστικές επιθέσεις, το αχαλίνωτο υβρεολόγιο και την αλαζονική αμετροέπεια. Συνέχισαν να περιφέρονται στα κανάλια μιλώντας για ιδιοτελείς καθηγητές, για συντριπτική ήττα του κλάδου, για ξοφλημένη συνδικαλιστική ηγεσία, που όφειλε να παραιτηθεί αμέσως.

Παράλληλα δεν παραλείπουν  με εριστική διάθεση και αυταρχικό ύφος να υπερτονίζουν την ειλημμένη και αταλάντευτη απόφαση της Κυβέρνησης (ιδίως του Πρωθυπουργού προσωπικά) να επιβάλλει τον νόμο και την τάξη  τσακίζοντας στην κυριολεξία οποιεσδήποτε «συντηρητικές συντεχνιακές δυνάμεις του παρελθόντος τολμήσουν να εναντιωθούν στην προσπάθεια ανασυγκρότησης της χώρας». 

 Αυτή η αλήστου μνήμης σχεδόν στρατοκρατική φρασεολογία θα ήταν γραφική, αν εκφερόταν από φασιστοειδή μορμολύκεια. Προβαλλόμενη όμως από επίσημα χείλη κυβερνητικών συμβούλων, πρωτοκλασάτων στελεχών και διακεκριμένων βουλευτών και  αναπαραγόμενη φιλότιμα από τα κεντρικά δελτία όλων των μεγάλων τηλεοπτικών σταθμών, αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα και ενδιαφέρον.

Αν μάλιστα προσέξουμε:

Ότι αυτή δεν είναι η μόνη επιστράτευση.

 Ότι πέραν των επιστρατεύσεων και σε πλήθος άλλο περιπτώσεων κοινωνικής ανησυχίας η κυβέρνηση δεν έχασε ποτέ την ευκαιρία, να επιδείξει υπερβολικό αυταρχισμό και ασύμμετρη κατά περίπτωση κρατική βία.

Ότι πάντοτε σε επικοινωνιακό επίπεδο οι ίδιοι δημοσιογραφικοί και κυβερνητικοί παράγοντες επιδίδονται στερεότυπα στις ίδιες λεκτικές, εμπρηστικές και διχαστικές τακτικές.

Ότι σε κάθε ευκαιρία συστηματικά  στοχοποιούνται  εκ περιτροπής όχι μόνο οι συνδικαλιστικές ηγεσίες, αλλά και ολόκληρες αδιακρίτως οι διάφορες επαγγελματικές ομάδες με αποτέλεσμα να μην υπάρχει πλέον σχεδόν καμία, που να έχει αποφύγει το χαρακτηρισμό του «τεμπέλη», «του επίορκου», «του μιζαδόρου», «του φοροφυγά», «του σαμποτέρ της εθνικής προσπάθειας διάσωσης και ανασυγκρότησης».

Ότι σε ανύποπτο χρόνο διάφορα στελέχη της Κυβέρνησης , αλλά και Ευρωπαίοι παράγοντες αναφέρονται με τρόπο προκλητικό έως ειρωνικό στην παραδειγματική ανοχή του λαού στα τραγικά μέτρα ανηλεούς λιτότητας.

Αν όλα αυτά τα συνδυάσουμε με την άνοδο της Χρυσής Αυγής και κυρίως την προνομιακή προβολή της από τον προσκείμενο, και όχι μόνο, στην Κυβέρνηση τύπο,

Αν προσθέσουμε την προστατευτική έως υποτελή στην Χρυσή Αυγή στάση της Νέας Δημοκρατίας. (Άρνηση του Γραμματέα της να ψηφίσει υπέρ της άρσης ασυλίας βουλευτή της ΧΑ).

Τότε αρχίζει να ολοκληρώνεται το πάζλ και αβίαστα να προκύπτουν σημαντικά  συμπεράσματα και ενδιαφέρουσες προβλέψεις.

Η συνεργασία με την ΔΗΜΑΡ και το ΠΑΣΟΚ απετέλεσε ένα χρήσιμο εργαλείο για την επαναφορά της ΝΔ στη διακυβέρνηση της χώρας, αλλά από την πρώτη στιγμή ήταν ορατό στο πρωθυπουργικό επιτελείο ότι αυτό το σχήμα θα είχε ημερομηνία λήξεως.

Ήδη τα ποσοστά της ΔΗΜΑΡ είναι ανύπαρκτα, ενώ ο ΠΑΣΟΚ ψυχορραγεί υπό το βάρος οικονομικών σκανδάλων και ευθυνών για την κατάντια της οικονομίας, που η ΝΔ εντέχνως κατάφερε να του φορτώσει στο ακέραιο.

Είναι λοιπόν βέβαιο ότι σε επόμενες εκλογές αυτά τα κόμματα δεν θα μπορέσουν να παραμείνουν αξιόλογοι κυβερνητικοί εταίροι.

Από την άλλη η ΝΔ δεν έχει καμία ελπίδα να προσελκύσει ψηφοφόρους από τα δύο αυτά κόμματα, που αποτελούν φυσιολογικά δεξαμενές για τον ΣΥΡΙΖΑ και  ενδεχομένως για άλλους περισσότερο ριζοσπαστικούς  αντιμνημονιακούς φορείς.

Έτσι μοναδικός χώρος, που θα μπορούσε να αναζητήσει ψήφους η ΝΔ είναι ο χώρος της παραδοσιακής κεντροδεξιάς, όπου όμως οι δυσκολίες παραμένουν μεγάλες εξ αιτίας των σκληρών μέτρων λιτότητας, που συνδυάζονται με κινήσεις αμφιβόλου εθνικού οφέλους.

Στην Ελλάδα υπήρχαν βεβαίως πάντα δύο μορφές της δεξιάς. Η λεγόμενη λαϊκή δεξιά, που εκ συστήματος διεξήγαγε τον προεκλογικό αγώνα και η ρεαλιστική δεξιά που την επομένη των εκλογών ανελάμβανε τη διακυβέρνηση, την οποία ασκούσε μονίμως με ένα συγκεκριμένο τρόπο, ο οποίος της εξασφάλιζε το παρατσούκλι της «επάρατης». Αυτής που οδηγούσε στο χαρακτηριστικό, αλλά μάλλον ουτοπικό σύνθημα «ο λαός δεν ξεχνά, τι σημαίνει δεξιά».

Η στροφή επομένως στην ακροδεξιά δεν είναι σύμπτωμα ιδεολογικής διαστροφής της ηγετικής της ομάδας, είναι συνειδητή προσπάθεια συντήρησης ενός αναγκαίου κομματικού ποσοστού και διαμόρφωσης μιας πολιτικής πλατμόρφας, που θα αποτελέσει τη βάση για μετεκλογική κυβερνητική σύμπραξη με τη ΧΑ. Το μόνο κόμμα του ευρύτερου δεξιού τόξου, που θα μπορούσε να αποτελέσει σανίδα κυβερνητικής σωτηρίας του κου Σαμαρά.

Αυτός λοιπόν είναι ο λόγος, που από πολύ νωρίς υπήρξε φροντίδα συλλογής συμβούλων, κομματικών στελεχών, βουλευτών και πολιτευτών από τον ακροδεξιό χώρο. 

Αυτός είναι ο λόγος, που στα τηλεοπτικά πάνελ πρωτοστατούν στην εκπροσώπηση της ΝΔ πολιτικά στελέχη γνωστά για τις φιλοχουντικές έως φασιστικές αντιλήψεις τους. 

Και κυρίως αυτός είναι ο λόγος, που ολοένα και περισσότερο η ΝΔ παρασύρει ολόκληρη την κυβέρνηση στην επιβολή ενός σκληρού, αυταρχικού και αντιδημοκρατικού προσώπου, με στόχο να ψαρέψει οπαδούς στα πλέον συντηρητικά και αντιδραστικά τμήματα της κοινωνίας.

Επειδή δεν μπορεί εκ των πραγμάτων να συναγωνισθεί ην ΧΑ στο πεδίο του λαϊκισμού, αναγκάζεται να υπερθεματίζει σε ζητήματα καταστολής των λαϊκών αντιδράσεων, λογοκρισίας, ξενοφοβίας και ψευτοϊδεολογικού φανατισμού.

Παράλληλα δημιουργεί μια τεχνητή πόλωση με το ΣΥΡΙΖΑ διεκδικώντας την πρωτοβουλία του ιδεολογικού πολέμου με τον «αναρχοκομμουνισμό», που ευελπιστεί να της εξασφαλίσει την πρωτοκαθεδρία στον δεξιό χώρο, αλλά και να την καθιερώσει ως τον κυρίαρχο συντηρητικό πόλο στα πλαίσια του δικομματισμού. 

Η ευόδωση αυτής της στρατηγικής της και ιδίως η τακτική που ακολουθεί διέρχεται μέσα από μια βαθειά πόλωση της κοινωνίας, η οποία όμως όχι μόνο δεν την ανησυχεί, αλλά τουναντίον την θεωρεί χρήσιμη. Και τούτο διότι η εντεινόμενη δυσαρέσκεια των λαϊκών στρωμάτων πιθανολογείται ότι αργά ή γρήγορα θα διαμορφώσει εκρηκτικές κοινωνικές αντιδράσεις. Αυτές θα είναι ευκολότερα ελέγξιμες και διαχειρήσιμες εάν ένα σημαντικό ποσοστό ακροδεξιών στοιχείων συμπράττει με τις δυνάμεις καταστολής μέσα σε ένα ευρύτερο εμφυλιοπολεμικό περιβάλλον.

Έτσι εξηγούνται οι εμπρηστικές καθημερινές κορώνες του Κυβερνητικού εκπροσώπου, οι οποίες συστηματικά κινούνται στο αστερισμό της αντικομμουνιστικής υστερίας, που μάλιστα στοχοποιεί επιλεκτικά τον ΣΥΡΙΖΑ και όχι το ΚΚΕ, όπως θεωρητικά θα ήταν αναμενόμενο.

 Έτσι εξηγούνται οι προκλητικές, αλαζονικές και φασίζουσες τοποθετήσεις των εκπροσώπων της ΝΔ στα διάφορα τηλεοπτικά πάνελ, που είναι βέβαιο ότι εξοργίζουν και αηδιάζουν τεράστιο τμήμα των τηλεθεατών, συνεχίζουν όμως και κλιμακώνονται μεθοδικά διότι ακριβώς ο διχασμός της κοινωνίας είναι το κυβερνητικό ζητούμενο.

Έτσι εξηγείται η νεκρανάσταση της εμετικής προπαγανδιστικής θεωρίας των «δύο άκρων», που ελάχιστα βεβαίως μπορεί να πλήξει τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά προσφέρει εξαγνιστικές υπηρεσίες στην ΧΑ, παρουσιάζοντας τις έκνομες δραστηριότητές της ως φυσική αντίδραση στις ανάλογες συμπεριφορές της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης.

Αυτή λοιπόν είναι εν πολλοίς η ερμηνεία της τακτικής και στρατηγικής της ΝΔ, από την οποία προκύπτει αβίαστα ότι ο πολιτικός της σχεδιασμός συμπυκνώνεται στο στόχο αλιείας ψήφων από τους πλέον συντηρητικούς και ιδιοτελείς χώρους της Ελληνικής κοινωνίας, καθώς και η δημιουργία προϋποθέσεων μετεκλογικής σύμπραξης με την ΧΑ.

Η εφαρμογή βεβαίως αυτού του σχεδιασμού λαμβάνει ως δεδομένη την εκλογική κατάρρευση των κομμάτων, που σήμερα την στηρίζουν.

 Ούτως ή άλλως και μόνη η τακτική της πόλωσης ενισχύει τον δικομματισμό και συμπιέζει εξοντωτικά τα μικρότερα κόμματα. Επιπροσθέτως όμως η ΝΔ φροντίζει  να φορτώνει επικοινωνιακά στο μεν ΠΑΣΟΚ το σύνολο των ευθυνών για την διαφθορά, την λιτότητα και τα μνημόνια, στη δε ΔΗΜΑΡ τις όποιες «καθυστερήσεις» εφαρμογής του σχεδίου ανάκαμψης και τις δήθεν κυβερνητικές αρρυθμίες.

Παρ’ όλα αυτά οι δύο κυβερνητικοί της εταίροι αφήνονται να παρασύρονται και να διασύρονται,  συμπράττοντας σε πολιτικές και τακτικές, που εξοντώνουν τα ευρύτερα λαϊκά στρώματα, απογυμνώνουν τη χώρα από κάθε περιουσιακό της στοιχείο και εν πάση περιπτώσει οδηγούν στον πολιτικό τους αφανισμό.

Πρόκειται αν μη τι άλλο για ένα πολιτικό αυτοχειριασμό, που αν δεν εδράζεται στις ιδιοτελείς προσωπικές στρατηγικές συγκεκριμένων μελών των ηγετικών τους ομάδων, προδίδει σε κάθε περίπτωση ασύγγνωστη έλλειψη πολιτικής διαίσθησης και διορατικότητας…

Οι καθηγητές σε επιστράτευση.Η κοινωνία σε αναβρασμό.

Παρότι το ιστολόγιό μας δεν είναι ενημερωτικό και περιορίζεται απλώς σε σχολιασμό θεμάτων, που απασχολούν συνήθως την εσωτερική και διεθνή επικαιρότητα, θα κάνουμε μια μικρή εξαίρεση.

Θα μεταφέρουμε την ανακοίνωση του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών για την επιστράτευση των καθηγητών, όχι απλώς διότι το θέμα παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. 

Κυρίως διότι η επιστημονική άποψη άποψη του μεγαλύτερου νομικού συλλόγου της χώρας έχει πολλή μεγάλη σημασία για την διαμόρφωση αντικειμενικής κοινής γνώμης και είναι μάλλον βέβαιο ότι τα ΜΜΕ θα την αποσιωπήσουν στο πλαίσιο της πλαστής εικόνας, που προβάλλουν ότι η κοινωνία ολόκληρη είναι δήθεν εναντίον των καθηγητών.

Να λοιπόν που ένας μεγάλος επαγγελματικός κλάδος, που λόγω επαγγέλματος απηχεί, αλλά και επηρεάζει τις απόψεις της κοινωνίας, διαψεύδει απερίφραστα τα «ρεπορτάζ» της κίτρινης δημοσιογραφίας.

Και δεν είναι μόνο αυτό.

Στο μεστό κείμενο της ανακοίνωσης εκτός από την τεκμηριωμένη επισήμανση της αντισυνταγματικότητας του μέτρου της επιστράτευσης των εκπαιδευτικών, ο ΔΣΑ εκφράζει και την απογοήτευση της κοινωνίας από την αήθη ανοχή της δικαιοσύνης στην συντελούμενη «δικαιοκρατική  οπισθοδρόμηση».

Και κυρίως κρούει τον κώδωνα στην Κυβέρνηση για τις νομοτελειακές κοινωνικές αντιδράσεις, που αργά ή γρήγορα θα προκαλέσει η αυταρχική και αντισυνταγματική πολιτική της.

Κρίνοντας λοιπόν πολύ σημαντικές τις απόψεις που περιέχει, όχι μόνο από την πλευρά της νομικής αυθεντίας, αλλά και από την άποψη της υπεύθυνης πολιτικο-κοινωνικής παρέμβασης στις ιστορικές στιγμές, που περνάει ο τόπος, παραθέτουμε αυτούσιο το κείμενο της ανακοίνωσης του ΔΣΑ.

 

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΓΡΑΦΕΙΟΥ ΤΥΠΟΥ Δ.Σ.Α.
ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΤΑΞΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ

Ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών εκφράζει την πλήρη αντίθεσή του στην κυβερνητική πρακτική της επίταξης προσωπικών υπηρεσιών χωρίς να πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 22 παρ. 4 του Συντάγματος.

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με την ανωτέρω συνταγματική διάταξη, οποιαδήποτε μορφή αναγκαστικής εργασίας απαγορεύεται, ενώ επίταξη προσωπικών υπηρεσιών επιτρέπεται μόνο εφόσον συντρέχει περίπτωση πολέμου ή επιστράτευσης ή ανάγκη για την άμυνα της χώρας ή κατεπείγουσα κοινωνική ανάγκη από θεομηνία ή ανάγκη που μπορεί να θέσει σε κίνδυνο τη δημόσια υγεία.

Σημειωτέον δε ότι, κατά τους κοινά αποδεκτούς κανόνες ερμηνείας του συνταγματικού δικαίου, οι εν λόγω περιοριστικά αναφερόμενες περιπτώσεις, ως εξαιρέσεις από το γενικό συνταγματικό κανόνα της απαγόρευσης της αναγκαστικής εργασίας, πρέπει να ερμηνεύονται στενά.

Σε μία δημοκρατική κοινωνία, η επίταξη προσωπικών υπηρεσιών, ως ακραία επέμβαση της πολιτικής εξουσίας στην προσωπική ελευθερία και την ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητας του ατόμου, πρέπει να χρησιμοποιείται με μεγάλη φειδώ και μόνο ως ultimum refugium, όταν δηλαδή προκύπτει ότι κανένα λιγότερο επαχθές μέσο δεν είναι πρόσφορο για την αποτελεσματική αντιμετώπιση των κατά τα ανωτέρω περιοριστικά αναφερόμενων καταστάσεων. 

Όσο κι αν κάποιοι επιμένουν να ευνοούν ή ακόμα και να μεθοδεύουν την επιστροφή στο παρελθόν, όσο κι αν η Δικαιοσύνη επιμένει να ανέχεται την πρωτοφανή δικαιοκρατική οπισθοδρόμηση που συντελείται σήμερα, πρακτικές που παραπέμπουν ευθέως σε άλλες εποχές αργά ή γρήγορα θα βρουν απέναντί τους ολόκληρο τον ελληνικό λαό. Στη Δημοκρατία, ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα. Πολλώ δε μάλλον, καμία πολιτική σκοπιμότητα δεν επιτρέπεται να χρησιμοποιείται ως βάση για τη λήψη και εφαρμογή κυβερνητικών αποφάσεων κατά κατάλυση του Συντάγματος.

Οι Πύλες της κολάσεως….

Ο  κος Πρωθυπουργός  υπόσχεται στους  ψηφοφόρους  της  εκλογικής  του περιφέρειας, ότι θα κάνει την Καλαμάτα Διαστημική Πύλη.

 Η πραγματικότητα όμως είναι ότι επί του παρόντος η πολιτική του δραστηριότητα έχει μεταβάλει όλες ανεξαιρέτως τις  Ελληνικές πόλεις σε …Πύλες της Κολάσεως…

Στο πλαίσιο αυτής της «εθνοσωτήριας» δράσης του εντάσσεται εξ’ άλλου και η ψήφιση ενός ακόμη ανάλγητου μνημονίου την Κυριακή των Βαΐων.

 Γιατί μπορεί οι ληστείες τραπεζών να γίνονται καθημερνές, αλλά ως γνωστόν οι ληστείες …λαών σχεδιάζονται και εκτελούνται τα Σαββατοκύριακα.

 Είναι μια μόδα που ξεκίνησε από τις συνόδους Κορυφής, με πρόφαση την πρόληψη των αγορών και υιοθετήθηκε αμέσως από όλες τις «λαοφιλείς» ευρωπαϊκές κυβερνήσεις.

 Στην πραγματικότητα είναι βολικό τα μέτρα λιτότητας να αποφασίζονται σε μέρες και ώρες, που τα καταστήματα είναι κλειστά και τα κέντρα των πόλεων, όπου κατά βάση βρίσκονται τα εθνικά Κοινοβούλια, έρημα.

Οι κοινωνικές ισορροπίες είναι πλέον τόσο πολύ ευαίσθητες, ώστε, όπως μια ληστεία τραπέζης μπορεί να αποτύχει από μια απρόβλεπτη λεπτομέρεια, έτσι και η ψήφιση ενός μνημονιακού νομοθετικού εκτρώματος πρέπει να σχεδιασθεί  με κάθε επικοινωνιακή ακρίβεια, για να αποφευχθούν μη αναστρέψιμες κοινωνικές αλυσιδωτές αντιδράσεις.

Γι’ αυτό το λόγο ο Υπουργός Οικονομικών ξεκίνησε με ένα μπαράζ «ευοίωνων» οικονομικών δεικτών, που δήθεν σηματοδοτούν την βελτίωση των οικονομικών δεδομένων.

Τη σκυτάλη καλλιέργειας κλίματος αισιοδοξίας ανέλαβε στη συνέχεια ο ίδιος ο Πρωθυπουργός με τους χρησμούς περί ενδείξεων φρεναρίσματος του ρυθμού αύξησης της ανεργίας, που μένει να αποδειχθεί αν θα επακολουθήσει μείωση….(και στην κορφή κανέλλα…)

Αποκορύφωμα δημιουργίας μαγικής επικοινωνιακής εικόνας, η σκηνοθεσία έναρξης «των μεγάλων οδικών έργων» στα κατσάβραχα της Κορινθίας, από όπου «μονιασμένη» και «συμπαγής» η τρικομματική συγκυβέρνηση έστειλε το μήνυμα της «επιστροφής στην ανάπτυξη».

Σε μια σκηνοθετημένη φιέστα με καλογυαλισμένες μπουλντόζες και μερικούς κομπάρσους ντυμένους  εργατοτεχνίτες, δόθηκε η ευκαιρία στους κυβερνητικούς αρχηγούς να κάνουν δηλώσεις χωρίς γιουχάισμα και στα κανάλια να ντύσουν τα προπαγανδιστικά δελτία τους με εικόνα επιπέδου βλαχοδημαρχιακής καρακιτσαρίας.

Αυτά σε επίπεδο μαζικού υπνωτισμού.

Σε επίπεδο διαχείρισης κυβερνητικών εταίρων η ΔΗΜΑΡ εγκλωβίστηκε σε μια καταγέλαστη εσωτερική ταραντέλα μεταξύ Μανιτάκη και Ρουπακιώτη, ώστε με την τελική αναδίπλωση του πρώτου να δοθεί το άλλοθι στους βουλευτές της να ψηφίσουν αβλεπί τα υπόλοιπα καταστροφικά μέτρα του μνημονιακού πολυνομοσχεδίου.

Το ευφυέστερο όμως εύρημα ήταν η απουσία του κου Σαμαρά από τη συζήτηση στη Βουλή.  Έτσι δόθηκε στον κο Βενιζέλο η χάρη να ζήσει το μύθο της συνολικής εκπροσώπησης της τρικομματικής ως εν δυνάμει αντιπρόεδρος Κυβέρνησης και οιονεί αντιπρωθυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ. Αυτό ήταν αρκετό για να τον ξεσαλώσει, να φαντασιωθεί αρχιστράτηγος μετωπικής επίθεσης κατά της αντιπολίτευσης  και να τον κάνει βασιλικότερο του βασιλέως στην υπεράσπιση των αντιλαϊκών ρυθμίσεων και των νεοαποικιακών μεθοδεύσεων.

Έτσι δυο μέρες οι βουλευτές της συμπολίτευσης μεταξύ βήματος και κυλικείου της Βουλής μιλούσαν περί ανέμων και υδάτων. 

Οι βουλευτές της αντιπολίτευσης προσπαθούσαν να αναδείξουν την αντισυνταγματικότητα, την αναλγησία και την καταστροφικότητα των ρυθμίσεων ενώπιον κενών εδράνων. 

Και οι σεσημασμένοι  καραγκιόζηδες προβόκαραν την αγόρευση του κου Καμμένου. 

Και έτσι μεταξύ σοβαρού και αστείου συμπληρώθηκε το Σαββατοκύριακο και φθάσανε στην υπερψήφιση του τέταρτου «εθνοσωτήριου» μνημονίου με τρόπο τόσο χαλαρό και ανώδυνο, που χαζέψανε και οι ίδιοι οι γκουρού του Ευρωπαϊκού νεοαποικιοκρατισμού.

Με αποκορύφωμα τον κο Σόιμπλε, ο οποίος με τον γνωστό κυνισμό και την πηγαία μπρουταλιτέ του μεταξύ θαυμασμού και παραπόνου δεν μπόρεσε να μην αναρωτηθεί, πως γίνεται οι Γερμανοί να αναστατώνουν τους δρόμους διεκδικώντας αυξήσεις 6% και οι Έλληνες να χάνουν το 50% των εισοδημάτων τους και να μη κουνιούνται από τον καναπέ τους.

Το πράγμα βέβαια δεν είναι τόσο μυστήριο, αν ανατρέξει κανείς στην εθνική παράδοση της τετρακοσαετούς Οθωμανικής σκλαβιάς που μας «προίκισε» με ένα νωχελή ραγιαδισμό σε συνδυασμό με ένα δοσιλογικό  κοτσαμπασισμό.

Όπως και νάχει όμως, η πραγματικότητα είναι ότι για άλλη μια φορά τρόικα κατάφερε να σερβίρει επιτυχώς ένα μονοαρθρικό νομοθετικό τερατούργημα 250 σελίδων σε άναρθρους «εθνοπατέρες» και να κάνει ένα ακόμη ουσιαστικό βήμα στην ολοκλήρωση του σχεδίου ολικής δήωσης της χώρας.

Η Βουλή έκλεισε για τις Πασχαλινές διακοπές της.

Σήμερα Πρωτομαγιά οι Συνδικλισταράδες  της ΓΣΕΕ και του ΠΑΜΕ θα κάνουν τις δικές τους φιέστες αυτοπροβολής και  ψευτοδιεκδικητικής εκτόνωσης και έτσι θα ολοκληρωσθεί ο κύκλος των πολιτικοκοινωνικών δρώμενων, ώστε να δοθεί η ευχέρεια στην εκκλησία να ολοκληρώσει το δικό της ψυχοσωτήριον έργο.

Ο λαουτζίκος θα τη βγάλει όπως όπως, πειναλέα πλην κατανυκτικά .

Και με την επάνοδο την Τετάρτη του Πάσχα θα πέσει απάνω στους φορατζήδες και τους σταυρωτήδες για να συνειδητοποιήσει για πολλοστή φορά ότι το μοναδικό μέλημα και καθήκον των πολιτικών διαμεσολαβητών της Μερκελικής νεοαποικιοκρατίας είναι το φοροεισπρακτικό παζάρι…

Προς το παρόν πάντως, Καλή Ανάσταση και Καλό Πάσχα (χλωμό το βλέπω…).

Ο Ομπάμα, ο Τσίπρας, οι Φαρισαίοι και οι αδιάβαστοι «αριστεροί»...

Ο Ομπάμα.

 Προχθές  την Τετάρτη η Αμερικανική Γερουσία επεφύλαξε μια δυσάρεστη εμπειρία για τον Πρόεδρο Ομπάμα.

Σε μια σημαντική ψηφοφορία, που αφορούσε τον περιορισμό της οπλοκατοχής, εισέπραξε την απόριψη της πρότασής του μη καταφέρνοντας να συγκεντρώσει όλες τις ψήφους των Δημοκρατικών Γερουσιαστών.

 “All in all, this was a pretty shameful day for Washington,” («Ήταν μια πολύ ντροπιαστική μέρα για την Ουάσινγκτων»)   σχολίασε  εμφανώς δυσαρεστημένος το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας. «Όμως θα συνεχίσουμε  την προσπάθεια, όσο αυτό αποτελεί επιθυμία του Αμερικανικού Λαού» προσέθεσε με την αισιόδοξη επιμονή, που τον χαρακτηρίζει.

Δεν γνωρίζω τις σχέσεις του Προέδρου Ομπάμα με την διαλεκτική, όμως αυτή του η ατάκα συμπυκνώνει την πεμπτουσία του ιστορικού υλισμού αναφορικά με την εξέλιξη της ιστορίας και τον ρόλο της ηγετικής προσωπικότητας.

Ο Τσίπρας.

 Στον αντίποδα, στα καθ’ ημάς, με αφορμή μια ίσως όχι ατυχή έκφραση του Αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης στο συνέδριο του Economist έχει ξεσπάσει μια άνευ προηγουμένου αναστάτωση τόσο στα ΜΜΕ, όσο και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Το σύνθημα «κραξίματος» το έριξε ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος και αμέσως ανέλαβαν την σκυτάλη τα κάθε λογής γνωστά και μη εξαιρετέα παπαγαλάκια.

«Θα προχωρήσουμε σε αναστολή του μνημονίου» είπε ο κος Τσίπρας και αυτό ερμηνεύτηκε ως μεγάλη κωλοτούμπα για ένα κόμμα που μέχρι τώρα μιλούσε για κατάργηση του μνημονίου και των κάθε λογής εφαρμοστικών του νόμων.

Αυτή η έντονη «αγωνία» του κυβερνητικού επικοινωνιακού ιερατείου και των αργυρώνητων υποτακτικών  του, μήπως ο ΣΥΡΙΖΑ ερχόμενος στην κυβέρνηση δεν καταργήσει, αλλά απλώς αναστείλει το μνημόνιο, θα ήταν γοητευτική αν δεν ήταν αηδιαστικά υποκριτική.

ΟιΦαρισαίοι

 Οι επαγγελματίες προπαγανδιστές των εξοντωτικών πολιτικών, που έχουν βυθίσει τη χώρα στην απόλυτη δυστυχία, εμφανίζονται τιμητές για τις φραστικές αστοχίες του αρχηγού ενός κόμματος, που πρωτοστατεί στον αντιμνημονιακό  χώρο  τα τελευταία χρόνια.

Πειθήνια όργανα της τρόικας, υπέρμαχοι όλων αυτών των καταστροφικών συνταγών, που εντείνουν την ύφεση καταστρέφοντας τις οικονομικές υποδομές της χώρας, συνθλίβοντας τα μεσαία στρώματα, κλείνοντας χιλιάδες μικρομεσαίες επιχειρήσεις, δημιουργώντας στρατιές ανέργων, καταδικάζοντας σε υποσιτισμό  εκατοντάδες χιλιάδες μαθητές και όχι μόνο, οδηγώντας σε απόγνωση συνταξιούχους και αρρώστους και ωθώντας σε αυτοκτονία χιλιάδες πρώην νοικοκυραίους, διαρρηγνύουν υποκριτικά τα ιμάτιά τους που το  κόμμα της αντιπολίτευσης δείχνει να μη επιμένει στην απόλυτη ανατροπή των ανοσιουργημάτων τους.

Οι αδιάλλακτοι ιππότες του νεοφιλελευθερισμού, που επιδίδονται με μανία σε ένα όργιο ακροδεξιού αυταρχισμού,  τολμούν να «τη βγαίνουν από τα αριστερά» στους πολιτικούς τους αντιπάλους, έχοντας δύο εξόφθαλμα προφανείς επικοινωνιακούς στόχους:

Αφ’ ενός να θολώσουν τα νερά και να πείσουν κάποιους αφελείς, ότι δεν είναι μόνον οι ίδιοι οι κυβερνητικοί  συνεταίροι που άλλα υπόσχονταν προεκλογικά και άλλα πράττουν μετεκλογικά.

Αφ ‘ ετέρου να ενσπείρουν ζιζάνια στο αντιμνημονιακό στρατόπεδο, ακόμη και μεταξύ των συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ, περί της αξιοπιστίας και «της κρυφής ατζέντας» της ηγετικής του ομάδας.

Ως προς τον πρώτο στόχο η παταγώδης αποτυχία είναι εξασφαλισμένη.

 Ο χειμαζόμενος λαός  παρακολουθεί έντρομος να του ληστεύουν το βιός του, να τον σέρνουν στα δικαστήρια, να ξεπουλούν  τα περιουσιακά στοιχεία της  χώρας και όλα αυτά με ένα όργιο νομοθετικών ρυθμίσεων, που εξαιρούν προκαταβολικά τους «ημετέρους» τραπεζίτες και διοικητικούς υπαλλήλους από την τσιμπίδα της Δικαιοσύνης.   

Είναι λοιπόν άχρηστο να δαιμονοποιούν τον Τσίπρα, αφού αυτός ο λαός είναι βέβαιο ότι οσονούπω θα είναι πρόθυμος να συνεργασθεί και με τον ίδιο το διάολο προκειμένου να απαλλαγεί από την κοινωνικά ανάλγητη τρικομματική κομπανία και την βουλιμική ακρίδα που την συντροφεύει.

Οι αδιάβαστοι "αριστεροί".

Ως προς τον δεύτερο στόχο όμως φαίνεται ότι όλο και κάτι έχουν καταφέρει.

Διότι δεν είναι λίγοι εκείνοι, που από διάφορα σημεία της αριστεράς έσπευσαν να εκφράσουν την δυσαρέσκειά τους για την λεκτική διολίσθηση του κου Τσίπρα, δηλώνοντας καχυποψία για την τελική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, εάν και εφόσον αναλάβει την διακυβέρνηση.

Και βεβαίως αυτοί σε μεγάλο βαθμό δεν έχουν άδικο.

Γιατί για να λέμε και του στραβού το δίκιο ο κος Τσίπρας την «πέταξε την κοτσάνα».

Πιθανότατα μάλιστα  την πέταξε συνειδητά μιλώντας σε ένα  δεξιόστροφο ακροατήριο, που είχε ανάγκη να διασκεδάσει τις δικαιολογημένες φοβίες του σε σχέση με ένα κόμμα που η αντιπολιτευτική ρητορική του δεν προοιωνίζεται ευχάριστες εξελίξεις για τα οικονομικά τους οράματα.

Και κακά τα ψέματα, δεν χρειάζεται να έχεις μάστερ φιλολογίας, για να αντιληφθείς την χονδροειδέστατη εννοιολογική διαφορά που υπάρχει ανάμεσα στην «αναστολή» και την «κατάργηση».

 Δικαίως λοιπόν ανησυχούν οι προοδευτικοί πολίτες, που μάλιστα έχουν κατ’ επανάληψη εξαπατηθεί από το πολιτικό κατεστημένο, με τέτοιου είδους δημόσιες φραστικές διαφοροποιήσεις.

Δικαίως εμφανίζουν ιδιαίτερη  ευαισθησία στις δηλώσεις και τις συμπεριφορές των στελεχών του αντιμνημονιακού μετώπου και ορθώς δεν φείδονται σκληρής κριτικής σε κάθε ευκαιρία ολισθήματος.

Όμως όσοι τουλάχιστον αυτοπροσδιορίζονται αριστεροί δεν θα πρέπει να τους διαφεύγει μια πολύ σημαντική λεπτομέρεια.

Όπως διδάσκει η θεωρία και όπως κατ΄επανάληψη έχει επιβεβαιώσει η ιστορική πραγματικότητα  κανένας λαός δεν άλλαξε πολιτικές διακυβέρνησης μνημονιακού τύπου δια …πληρεξουσίου.

Με απλά λόγια οι πολιτικές προσωπικότητες είναι γέννημα των αντικειμενικών και υποκειμενικών συνθηκών που επικρατούν σε μια συγκεκριμένη χώρα σε μια δεδομένη χρονική περίοδο.

Όσο ο λαός είτε γιατί το θέλει  είτε γιατί εξαπατάται ψηφίζει νεοφιλελεύθερους θα γεύεται μνημονιακές πολιτικές.

Αν δεν μπορεί να αναδείξει στην εξουσία προοδευτικά κόμματα και να στηρίξει σθεναρά προοδευτικά προγράμματα διακυβέρνησης, θα κινδυνεύει ανά πάσα στιγμή να βλέπει τους εκπροσώπους του να επηρεάζονται και να ποδηγετούνται από διάφορα αντιδραστικά κέντρα οικονομικής και πολιτικής ισχύος.

Ο θεσμικός ρόλος των κομμάτων και η φυσική ροπή των πολιτικών προσωπικοτήτων είναι η κατάκτηση της εξουσίας. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να ισορροπούν σε πλαίσια προγραμμάτων και δράσεων που σφυγμομετρούν ή διαισθάνονται ότι τους εξασφαλίζουν την αναγκαία πολιτική ισχύ και στήριξη ώστε να επιτυγχάνουν του σκοπού των.

Αν το λαϊκό έρεισμα είναι επαρκές, η προσωπικότητα παραμένει αταλάντευτη σε φιλολαϊκές επιλογές. Αν είναι ανεπαρκές, η προσωπικότητα τείνει να βάλει το απαραίτητο «νερό στο κρασί της» προκειμένου να αποκτήσει την αποδοχή και την στήριξη παράπλευρων ομάδων πολιτικο-οικονομικής ισχύος.

Και αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με το στάδιο προς την κατάληψη της εξουσίας, αλλά ισχύει απαράλλακτα και για την περίοδο διακυβέρνησης.

Ο κάθε ΣΥΡΙΖΑ και ο κάθε Τσίπρας θα πρέπει να αισθάνεται ανά πάσα στιγμή της κυβερνητικής του καριέρας ισχυρή την στήριξη του λαϊκού στοιχείου και συγχρόνως αταλάντευτη και καθοδηγητική την βούληση των πολιτών στην κατεύθυνση της υλοποίησης των προεκλογικών του δεσμεύσεων.

Υπό  την έννοια αυτή δεν είναι τα κόμματα και οι πολιτικές προσωπικότητες, που μπορούν να εγγυηθούν την κατάργηση των μνημονίων.

Είναι οι ίδιοι οι πολίτες που μπορούν να εξασφαλίσουν με τις επιλογές, τον έλεγχο και την ανά πάσα στιγμή διαμόρφωση προοδευτικών  πλειοψηφιών την υιοθέτηση και εφαρμογή φιλολαϊκών πολιτικών, αντίθετων στις επιθυμίες και τις μεθοδεύσεις αντιδραστικών κύκλων, οι οποίοι ουδέποτε θα καταθέσουν τα όπλα.

Θα πρέπει επομένως να αντιληφθούν οι διάφοροι πολιτικοί αναλυτές, και ιδίως οι εξ αυτών «αριστεροί», ένα πολύ απλό πράγμα. Αν αρκεσθούν να παράσχουν απλώς πληρεξουσιότητα σε οποιαδήποτε ηγετική προσωπικότητα προκειμένου να τους καταργήσει το μνημόνιο και ακολούθως ξαπλώσουν αναπαυτικότερα στον καναπέ τους , θα έχουν «δέσει το γάιδαρό τους στο μαρούλι».

Όσο φέρελπις και καλοπροαίρετος κι αν είναι ο πληρεξούσιος πολιτικός….

Δεν ξέρω λοιπόν πόσο βαθιά έχει μελετήσει τον διαλεκτικό υλισμό  ο Πρόεδρος Ομπάμα. Είναι όμως βέβαιο ότι με την χαρισματική πολιτική διαίσθηση που είναι προικισμένος, μοιάζει περισσότερο μαρξιστής από πολλούς  φωστήρες της παρ’ ημίν αριστεράς….

 ----------

Υ.Γ  Μόλις προ ολίγου τα κανάλια πληροφορούν για νεότερες δηλώσεις του κ. Τσίπρα που αποσαφηνίζουν ρητά ότι το μνημόνιο θα έχει ήδη καταργηθεί από το ίδιο βράδυ των εκλογών. Πιστεύω ότι δεν χρειάζεται καλλίτερη επιβεβαίωση των όσων γράφουμε εδώ…