GAZPROM: Σενάρια με σκέτη συνομωσία, μπόλικο χρήμα αλλά χωρίς… σεξ δεν «πουλάνε»…

Σαν κεραυνός εν αιθρία έσκασε χθες στα κεφάλια των υπηρεσιών προπαγάνδας η αποχώρηση της GAZPROM από τον πολύπαθο διαγωνισμό για τη ΔΕΠΑ.

Επί εβδομάδες  έκτιζαν ένα αποθεωτικό θρίαμβο για τον «αεικίνητο» πρωθυπουργό, που είχε πάρει απάνω του τον τομέα της ενέργειας. Είχε προωθήσει προσωπικά το «μεγάλο deal». Είχε πρωτοστατήσει στις επαφές με τους Ρώσους στο Μέγαρο Μαξίμου.

Και δεν έμενε πια παρά να πέσουν οι υπογραφές, για να μπει μπροστά η ατμομηχανή των αποκρατικοποιήσεων και να ξεκινήσει η αναπτυξιακή «απογείωση», που ο κος Σαμαράς ως γνωστόν είχε προσδιορίσει από τις αρχές του χρόνου, ότι θα μας προέκυπτε εντός του Ιουνίου.

Τόσο απρόσμενη ήταν η εξέλιξη, που ούτε η Κυβέρνηση, ούτε το ΤΑΙΠΕΔ κατάφερε να έχει κοινή επικοινωνιακή γραμμή εγκαίρως. Έτσι τα παπαγαλάκια των καναλιών βρέθηκαν στη δυσάρεστη θέση να διαχειρισθούν, εν πολλοίς αυτοσχεδιάζοντας, ένα ζήτημα που υπερέβαινε τις νοητικές και όχι μόνο δυνατότητές τους.

Συνηθισμένοι οι «έγκυροι και έγκριτοι» δημοσιογράφοι να κάνουν «ρεπορτάζ» καθ’ υπαγόρευση του επιτελείου προπαγάνδας, ήλθαν αντιμέτωποι με μια αήθη κατάσταση. Οι κυβερνητικοί υποβολείς τους δεν είχαν προλάβει να σκαρφιστούν ένα ολοκληρωμένο αξιοπρεπές σενάριο για το ναυάγιο της ΔΕΠΑ.

Έτσι προς τέρψιν των υποψιασμένων τηλεθεατών στα χθεσινά κεντρικά δελτία ειδήσεων διαδραματίσθηκαν σκηνές απείρου κάλλους, με πολιτικούς ψευτοαναλυτές να συγκρούονται με ψευτοοικονομικούς τεχνοκράτες. Βάλλοντας  ανάρχως και κατά βούληση οι μεν κατά της ανεπάρκειας του ΤΑΙΠΕΔ, οι δε κατά του ερασιτεχνισμού των εμπλεκόμενων πολιτικών κυβερνητικών στελεχών(μηδέ του Πρωθυπουργού εξαιρουμένου).

Αν κάποτε θεσμοθετηθεί ημέρα εορτασμού του εξευτελισμού της στρατευμένης, άλλως εξωνημένης, δημοσιογραφίας η 10^η Ιουνίου θα μπορούσε δικαίως να καθιερωθεί ως αδιαφιλονίκητη επέτειος.

Άλλοι μιλούσαν για κακή προετοιμασία του deal και αχρείους τεχνοκράτες, που εξέθεσαν τον Πρωθυπουργό εμπλέκοντάς τον σε μη ώριμη υπόθεση. Άλλοι για αποτυχία οφειλόμενη σε πολιτικές αβελτηρίες κυβερνητικών αξιωματούχων, που όφειλαν να είχαν αφήσει τους τεχνοκράτες να κάνουν τη δουλειά τους.

Και κάπως έτσι διασκεδαστικά τελείωσαν τα δελτία των οκτώ, για να επακολουθήσει κάποια πιο συνεκτική αλλά εξ ίσου ευτράπελη επικοινωνιακή διαχείριση, από τα δελτία των εννιά και πέρα.

Προφανώς η ομάδα προπαγάνδας κατάφερε να συνέλθει, να μαζέψει τα συντρίμμια της τσαλαπατημένης ψυχολογίας της και να καταλήξει σε μια κεντρική γραμμή.

Από τη μια έφταιγαν οι συνομωσίες της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κι από την άλλη η κακόπιστη παλινωδία των Ρώσων.

Το ΤΑΙΠΕΔ είχε κάνει σωστά τη δουλειά του και ο Πρωθυπουργός ότι περνούσε από το χέρι του για να στηρίξει την προσπάθεια.

Η εξέλιξη δεν ήταν ευχάριστη, αλλά δεν είναι και η συντέλεια του κόσμου.

Η κυβέρνηση θα επιμείνει σθεναρά στην εφαρμογή του προγράμματος των αποκρατικοποιήσεων.

Ο Πρωθυπουργός έδωσε εντολή για επανάληψη του διαγωνισμού και για επιτάχυνση των ιδιωτικοποιήσεων με μοχλό το ενδιαφέρον των Κινέζων και των Αζέρων, που είναι προσωπικές του επιτυχίες…

Τουτέστιν:

Ο,τι δεν μας ρίχνει από τις καρέκλες μας, μας κάνει πιο δυνατούς.

Ισχύς μας η ανοησία των ψηφοφόρων…

Μαζί σου Αντώνη, το θράσος μας ενώνει…

Κάποτε η Ελλάδα ήταν η χώρα, που ανθούσε «φαιδρά πορτοκαλέα». Τώρα πλέον είναι η χώρα που ανθεί  κιτρίνη (δημοσιογραφική) φαιδρότης.

Ούτε λόγος για ζητήματα επιχειρηματικής φύσεως, που θα μπορούσαν να επηρεάσουν μια κατά βάσιν επιχειρηματική υπόθεση.

Διότι προφανώς το βασικό κριτήριο των Ρώσων και οποιουδήποτε άλλου επίδοξου επενδυτή δεν είναι η στήριξη της Ελλάδας. Ούτε η ευγενική συμβολή στο  success story και στο grecovery του κυρίου Σαμαρά.

Κυρίαρχος στόχος τους, όπως και κάθε επιχειρηματία που σέβεται τον εαυτό του, είναι η κερδοσκοπία.

Αυτό άλλωστε ακριβώς δηλώνουν εμμέσως πλην σαφώς στις ανακοινώσειςτους, όπου δεν αναφέρονται ούτε σε γεωπολιτικά συμφέροντα, ούτε σε γεωστρατηγικές διελκυστίνδες, ούτε σε φόβους για τη στάση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Για το τίμημα μιλάνε οι άνθρωποι.

Για την αντικειμενική αδυναμία εισπράξεως υπέρογκων επισφαλών απαιτήσεων.

Και κυρίως για δυσμενείς προβλέψεις σε σχέση με την εξέλιξη της ελληνικής αγοράς.

Σ’αυτό ακριβώς το τελευταίο ζήτημα βρίσκεται η απάντηση όχι μόνο της δικής τους εύλογης συμπεριφοράς, αλλά και της παγκόσμιας απροθυμίας της διεθνούς επιχειρηματικότητας, να συμμερισθεί τις περί «απογειώσεως» ονειροφαντασίες του κυβερνητικού προπαγανδιστικού επιτελείου.

Κανένας μα κανένας εχέφρων κεφαλαιούχος δε θα ρισκάρει τα χρήματά του σε μια χώρα  σαν την Ελλάδα, επενδύοντάς τα σε παραγωγή ή εμπορία καταναλωτικών  προϊόντων ή υπηρεσιών.

Διότι σε μια αγορά με αρνητικές έως απογοητευτικές προβλέψεις καταναλωτικών τάσεων, ουδείς έχει ελπίδα να διασώσει τα κεφάλαιά του, πολλώ δε μάλλον να αποκομίσει κέρδη.

Ματαίως πασχίζει απεγνωσμένα ο Πρωθυπουργός και τα θλιβερά κυβερνητικά συνεταιράκια του, να πείσουν εαυτούς και αλλήλους ότι η Ελλάδα είναι επενδυτικός παράδεισος, επειδή συνέθλιψε το εργατικό κόστος. Ή επειδή δεν διστάζει να ξεπουλήσει όσο – όσο τα πάντα.

Μικρή σημασία έχει η αρχική τιμή αγοράς μιας δημόσιας ή ιδιωτικής επιχείρησης, εάν αυτή δεν εξασφαλίζει βιωσιμότητα και κερδοφορία. Ακόμη μικρότερη σημασία έχει το κόστος ενός προϊόντος, εάν ο υποψήφιος αγοραστής έχει μηδενική αγοραστική ικανότητα.

Και δυστυχώς περί αυτού πρόκειται.

Με τη φαύλη και ιδιοτελή πολιτική των κυβερνήσεων τουλάχιστον από το 2000 και εντεύθεν και ιδιαίτατα με την στυγερή αθλιότητα των μνημονίων, η χώρα δεν προσφέρει πλέον συνθήκες επιχειρηματικής  βιωσιμότητας. Πρωτίστως διότι εξακολουθεί να διαμορφώνει ένα περιβάλλον εξαθλιωμένων κατοίκων, των οποίων η αγοραστική δυνατότητα τείνει ραγδαία προς το μηδέν.

Ανεξάρτητα από τα φληναφήματα περί μιας Ελλάδας με δεσπόζουσα θέση στο ενεργειακό μέλλον της Ευρώπης και περί μιας ΔΕΠΑ στρατηγικής σημασίας για τη διείσδυση στα Βαλκάνια η πραγματικότητα είναι μία.  Η ΔΕΠΑ είναι κατ’ ουσίαν μια επιχείρηση διανομής αερίου με κύριο ζωτικό χώρο την Ελληνική επικράτεια. Αυτό καλείται επί της ουσίας να εκτιμήσει και εν τέλει να αγοράσει ο κάθε επενδυτής.

Οι Ρώσοι για παράδειγμα δεν έχουν ανάγκη την όποια ΔΕΠΑ για να επεκτείνουν τη δράση τους σε χώρες, με τις οποίες και ιστορικούς εμπορικούς δεσμούς έχουν και αγωγούς αερίου που διέρχονται στην εξάπλωσή τους προς την Δύση. Είναι λοιπόν πιο φθηνό και πιο ασφαλές να δραστηριοποιηθούν αν θέλουν σ’ αυτές απ’ ευθείας και όχι μέσω της ΔΕΠΑ.

Η ΔΕΠΑ τους ενδιέφερε κυρίως για το ελληνικό πελατολόγιό της, το οποίο, όπως ευγενικά λένε στις ανακοινώσεις τους, ανακάλυψαν ότι ούτε υγιές είναι, ούτε εύρωστο, ούτε αισιόδοξες προβλέψεις επιτρέπει.

Τι παραπάνω λοιπόν χρειάζονταν να δουν για να το βάλουν στα πόδια με ελαφρά πλην γρήγορα πηδηματάκια…;

Και αυτό που συνέβη με τους Ρώσους είναι κατ’ ουσίαν ένα  déjà vu με τους Καταριανούς, με τους Γάλλους που θα συνέρρεαν κατά τον Ολάντ, αλλά τα μάζεψαν κι έφυγαν, με τους Γερμανούς που όλο έρχονται, αλλά ποτέ δε φθάνουν, και πάει λέγοντας…

Ήμαστε οι τελευταίοι, που θα στενοχωριόμασταν γιατί δεν παραδίδεται ο αποθησαυρισμένος ιδρώτας πολλών γενεών Ελλήνων σε διεθνείς κατσαπλιάδες διαφόρων εθνικοτήτων.

Όμως  δεν μπορούμε να καταναλώνουμε αδιαμαρτύρητα το κουτόχορτο, που επιχειρούν να μας ταΐσουν διάφοροι φαιδροί τηλεοπτικοί παπαγάλοι, χάριν εξασφαλίσεως της προσωπικής τους ευημερίας.

Όσο η ύφεση θα γιγαντώνεται, όσο η εξαθλίωση του Έλληνα καταναλωτή θα ολοκληρώνεται, όσο η ανθρωπιστική καταστροφή θα είναι το μόνο προβλεπτό σενάριο για τους δυστυχισμένους πολίτες της χώρας, μοναδικοί «επενδυτές», που θα αποτολμούν επιχειρηματική εμπλοκή τους στην Ελλάδα, θα είναι χρυσοθήρες τύπου παλιού Αμερικανικού γουέστερν με όλη τη σημασία της λέξεως.

Εταιρίες εντατικής εξόρυξης  μεταλλευμάτων, εξαντλητικής εκμετάλλευσης ενεργειακών πηγών, αρπαγής φυσικών πόρων. Και δη υπό την προϋπόθεση ότι όλα αυτά τα είδη δεν εξαρτώνται από την εσωτερική κατανάλωση, αλλά έχουν εξασφαλισμένο εξαγωγικό ενδιαφέρον.

Μόνο ο,τιδήποτε μπορεί να διαρπαγεί εύκολα και να εξαχθεί τάχιστα μπορεί να έχει ενδιαφέρον επί του παρόντος.

Για δύο πολύ απλούστατους λόγους. Πρώτον διότι ο εξουθενωμένος εγχώριος καταναλωτής δεν παρέχει ασφάλεια επαρκούς ζητήσεως και ικανοποιητικής κερδοφορίας. Δεύτερο διότι η προϊούσα εξαθλίωση σε συνδυασμό με την αύξουσα καταπίεση δημιουργούν ένα επικίνδυνα εκρηκτικό κοινωνικό μείγμα, που δεν παρέχει ασφάλεια σε κανενός τύπου επιχειρηματικό σχεδιασμό.

Έτσι όσο συνεχίζεται αυτή η αποικιοκρατική αποδόμηση του Ελληνικής επικράτειας ξένοι και εγχώριοι κεφαλαιούχοι θα παρακολουθούν εκ του μακρόθεν, τόσο τις οδύνες της κοινωνίας, όσο και τις εναλλαγές των κυβερνήσεων.

Θα αναμένουν με ενδιαφέρον  να διακρίνουν την χρονική στιγμή όπου η καταστροφή της οικονομίας θα είναι ολική, η κοινωνική ένταση θα έχει εκτονωθεί με τον ένα ή τον άλλο τρόπο και οι καταναλωτικοί δείκτες θα έχουν πλέον αποκτήσει ασφαλή ανοδική προοπτική.

Τότε και μόνον τότε θα κινηθούν να προλάβουν να πάρουν ό,τι τους ενδιαφέρει. Στο εξασφαλισμένα κατώτατο δυνατό τίμημα. Με μηδενικό ρίσκο απωλειών. Και με βεβαία κερδοφορία από την εκμετάλλευση μιας αγοράς με προβλέψιμη τροχιά ανόδου για αρκετές επόμενες δεκαετίες. 

Αυτά λοιπόν τα ευφάνταστα σενάρια με σκέτες Ευρωπαϊκές συνομωσίες και Ρώσους μεγιστάνες δεν έχουν κανένα πολιτικό, οικονομικό ή ακαδημαϊκό ενδιαφέρον.

Μάλλον δεν είναι χρήσιμα ούτε για λαϊκή επικοινωνιακή εκμετάλλευση.

Αφού ως γνωστό ακόμη και τα βίπερ Νόρα και οι διάσημες ιστορίες S.A.S έγιναν best sellers προσφέροντας διεθνείς συνομωσίες διανθισμένες με «χλίδα», αλλά και άφθονο …σεξ.

Ερντογάν. Από την Άνοιξη στο …Φθινόπωρο…

Αιφνιδιάσθηκε η ευρωπαϊκή κοινή γνώμη από την λαϊκή έκρηξη στην Τουρκία.

Όχι γιατί τα τελευταία χρόνια δεν έχει συνηθίσει να βλέπει κοινωνικές αναστατώσεις σε μια σειρά από Μουσουλμανικές χώρες. Αλλά κυρίως γιατί τα ευρωπαϊκά ΜΜΕ είχαν καταφέρει να δημιουργήσουν μια εντελώς ρόδινη εικόνα για την Τουρκία, την οικονομία της, την ανάπτυξή της, τη διακυβέρνησή της, την διπλωματία της.

Εξυπηρετώντας προφανείς λόγους πολιτικής σκοπιμότητας καλλιέργησαν επί σειρά ετών τον μύθο μιας νέας σύγχρονης Τουρκίας, που αλλάζει ραγδαία, αναπτύσσεται συστηματικά, ανακάμπτει από την οικονομική κρίση και διεκδικεί βασίμως ηγεμονικό ρόλο στην ευρύτερη περιοχή. 

 Μαγικές εικόνες, που προφανώς εξυπηρετούσαν γεωπολιτικά σχέδια μεγάλων χωρών και επιχειρηματικούς στόχους Ευρωπαϊκών κολοσσών.

Μαγικές εικόνες, που βοηθούσαν παραλλήλως το κυβερνών Ισλαμικό κόμμα να εδραιώνει την εξουσία του και ιδίως τον κο Ερντογάν να βελτιώνει συνεχώς το πολιτικό του προφίλ  και να ισχυροποιεί την θέση του έναντι  πολιτικών αντιπάλων και «συντρόφων».

Το αστείο δε της υπόθεσης είναι, πως αυτή η παραπλανητική ευρωπαϊκή «ειδησεογραφία» συνεχίστηκε μέχρι πρόσφατα, ακόμη και κατά τα πρώτα εικοσιτετράωρα της λαϊκής εξέγερσης. Ενώ ήδη το πράγμα είχε ξεφύγει τα γνωστά και μη εξαιρετέα παπαγαλάκια στα μεγάλα κανάλια, μιλούσαν για Κεμαλιστές και φυσιολάτρες  και αναπαρήγαγαν τις Ερντογανικές ανοησίες για τρομοκράτες, μπαχαλάκηδες και πλιατσικολόγους.

Στη συνέχεια, όταν στα μέσα ηλεκτρονικής δικτύωσης οι εικόνες και οι ειδήσεις, που μετέδιδαν οι ίδιοι οι εξεγερμένοι έκαναν τον γύρο του κόσμου, αναγκάσθηκαν και τα κεντρικά δελτία ειδήσεων να παρουσιάσουν ακροθιγώς τα γεγονότα. Πάντα με το σταγονόμετρο  και πάντα διανθισμένα με σχόλια «επαϊόντων» Τουρκολόγων, που ξεφύτρωσαν σαν τα μανιτάρια στα τηλεοπτικά παράθυρα.

Και ξαφνικά ό κάθε «έγκυρος» και «έγκριτος»  παρουσιαστής άρχισε να μιλάει  για Αλευίτες και Σουνίτες, για το Σελήμ τον Γ΄και για τον Κεμάλ τον μεταρρυθμιστή. Ούτε λόγος για οικονομικές αντιθέσεις, για κοινωνική καταπίεση, για θέματα δηλαδή, που θα μπορούσαν να βάλουν το μέσο Ευρωπαίο πολίτη σε περισυλλογή για τη δική του μίζερη καθημερινότητα.

Έτσι οι ειδικοί, οι ρεπόρτερ,  οι επαγγελματίες φαντάζουν για άλλη μια φορά ως ανόητοι σε αντιπαράθεση με την κοινή λογική του μέσου ερασιτέχνη θεατή τους.

Διότι με τη βοήθεια της άμεσης ηλεκτρονικής επικοινωνίας καθίσταται πια φανερό ότι η σύγχρονη Ερντογανική Τουρκία, παρά τους βελτιωμένους οικονομικούς δείκτες της παραμένει μια τριτοκοσμική χώρα για την συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού της.

Μια χώρα όπου οι πλατιές λαϊκές μάζες παραμένουν φτωχές σε αντίθεση με μια μικρή μεγαλοαστική μειοψηφία, που νέμεται την εξουσία και τον εθνικό πλούτο.

Και μπορεί ο αξιόλογος ηγέτης του Ισλαμικού κόμματος να ξεκίνησε στην αρχή ως η ελπίδα των φτωχών και καταπιεσμένων λαϊκών στρωμάτων, που αντιμετώπιζαν εκτός από την μιζέρια και την στρατοκρατική τυραννία των Κεμαλιστών. 

Μπορεί να αποδέσμευσε τυπικά την Τουρκία από το ΔΝΤ και να τόνωσε την οικονομία της ενισχύοντας την επιχειρηματικότητα και τον εξαγωγικό της προσανατολισμό. Μπορεί να κολάκεψε την εθνική υπερηφάνεια με μεγαλεπήβολα σχέδια περιφερειακού και όχι μόνο ηγεμονισμού.

Όμως προϊόντος του χρόνου ένα προς ένα τα υποτιθέμενα επιτεύγματά του κατέστη σαφές ότι δεν απέδωσαν ιδιαίτερα οφέλη στα ευρύτερα λαϊκά στρώματα.

Με τα ποσοστά επίσημης ανεργίας να παραμένουν σχετικά υψηλά (11%), ο Τούρκος εργαζόμενος εξακολουθεί να αμείβεται με μεροκάματα πείνας. Έχει δηλαδή «προνομιακή» συμμετοχή στο άχθος της ανταγωνιστικότητας, σε αντίθεση με την κάστα των επιχειρηματιών και πολιτικών που απολαμβάνουν  την μερίδα του λέοντος επί των κερδών.

Με υποβαθμισμένη κρατική πρόνοια και έλλειψη σοβαρών κοινωνικών παροχών παρακολουθεί την κοινωνική ανισότητα να διευρύνεται παρά τις συστηματικά ανανεούμενες προεκλογικές υποσχέσεις του κυβερνώντος κόμματος.

Και σαν να μην έφθανε αυτό στην τελευταία θητεία του ο Ερντογάν αρχίζει να αποκαλύπτει ένα ολοένα επιδεινούμενο αλαζονικά αυταρχικό κυβερνητικό πρόσωπο. Με οπισθοδρομικές νομοθετικές ρυθμίσεις επιχειρεί να περιορίσει στοιχειώδεις ελευθερίες και να παρέμβει  ακόμη και στη σφαίρα της προσωπικής ζωής των πολιτών, στη βάση μιας θρησκευτικής ιδεοληψίας.

Δεν είναι λοιπόν οι εθνοτικές διαφορές, οι πολιτικές αντιπαλότητες, οι περιβαλλοντικές ανησυχίες ή οι αμφισβητούμενες Σουλτανικές προσωπικότητες, που βγάζουν τον κόσμο στους δρόμους.  Εξ’ άλλου η Τουρκία ανέκαθεν ήταν ένα απέραντο «καζάνι» εθνοτήτων, όπου μάλιστα η Τουρκική εθνότητα δεν αποτελούσε την πλειοψηφία, αλλά αδιαμφισβήτητα και λίγο πολύ απρόσκοπτα κατάφερνε να κυβερνά.

Τα λαϊκά στρώματα, που κατακλύζουν τους δρόμους και τις πλατείες και συγκρούονται επίμονα μέχρι θανάτου με τις δυνάμεις καταστολής, δυστυχώς για την κυβέρνηση, δεν «τρελαίνονται» για τα πάρκα, δεν «σκάνε» για πολιτικές διελκυστίνδες, δεν έχουν θρησκευτικές ανησυχίες. 

Είναι καθημερινοί άνθρωποι των μικρομεσαίων κοινωνικών βαθμίδων, όλων των ηλικιών, όλων των επαγγελματικών κλάδων, όλων των πολιτικών αποχρώσεων όλων των μορφωτικών και πολιτιστικών επιπέδων.

Δεν είναι συμπτωματική η παρουσία των ανθρώπων του πνεύματος και της τέχνης. Η γενική απεργία των συνδικάτων. Η ιστορική συμφιλίωση των οπαδών των μέχρι χθες παραδοσιακά αντίπαλων ποδοσφαιρικών ομάδων.

Παρά την πολυποίκιλη προέλευσή τους όλα αυτά τα πλήθη έχουν κοινό παρανομαστή την δίψα για βελτίωση του βιοτικού τους επιπέδου. Τον πόθο για εκδημοκρατισμό και φιλελευθεροποίηση του πολιτεύματος. Την αγωνία για το παρόν και για το μέλλον της πατρίδας τους.

Θα είναι τραγικό λάθος του Ερντογάν να παραβλέψει αυτήν την πραγματικότητα.

Επί το ορθότερο θα είναι ολέθριο λάθος για τον ίδιο, διότι κατ’ ουσίαν θα απολέσει ανεπανόρθωτα την κύρια, ίσως μοναδική πλέον, πηγή προσωπικής του ισχύος.

Και να γιατί:

Το δίδυμο Ερντογάν-Νταβούντογλου σχεδίασε και έθεσε σε εφαρμογή ένα υψιπετές πρόγραμμα εξωτερικής πολιτικής, που ευαγγελιζόταν μια Τουρκία των τριών Ηπείρων, με ηγεμονικό ρόλο όχι απλώς στην ευρύτερη περιοχή, αλλά και στο παγκόσμιο μουσουλμανικό χώρο. Επρόκειτο για ένα σχέδιο που δεν προσφερόταν απλώς σαν μέσο πολιτικής σαγήνης των ευρύτερων λαϊκών μαζών. Ήταν απολύτως εναρμονισμένο με τα συμφέροντα της άρχουσας επιχειρηματικής κάστας, στην οποία προσέφερε διεύρυνση επιχειρηματικών οριζόντων και πολιτικά προγεφυρώματα κατάκτησης νέων απέραντων αγορών.

Ενώ όμως στην αρχή το σχέδιο πήγαινε καλά και είχε αρχίσει να αποδίδει, στη συνέχεια οι άτσαλοι χειρισμοί και οι αμετροεπείς συμπεριφορές του Τούρκου Πρωθυπουργού και του επί των εξωτερικών Υπουργού του άρχισαν να δημιουργούν αντίθετα αποτελέσματα.

Έτσι σήμερα η Τουρκία έχει καταφέρει να έχει δημιουργήσει εχθρικές σχέσεις με το σύνολο σχεδόν των γειτονικών της χωρών. Συρία, Λίβανος, Ιράκ, βρίσκονται περίπου με το δάκτυλο στην σκανδάλη. Η προσπάθεια συμβιβασμού με το Ισραήλ είναι βέβαιο ότι δεν μπορεί να έχει σοβαρή τύχη, ενώ καθιστά πλέον καχύποπτο το σύνολο του Αραβικού κόσμου, όπου επικρατεί το δόγμα ότι ουδείς Μουσουλμάνος δικαιολογείται να είναι φίλος και με το Ισραήλ και με τους Παλαιστινίους (Δεν είναι ίσως τυχαίο που ο βασιλιάς του Μαρόκο απέφυγε να τον συναντήσει σε μια επίσημη επίσκεψη προγραμματισμένη και ιδιαιτερα κρίσιμη λόγω των περιστάσεων για τον Ερντογάν).

Δόγμα που υπό μία έννοια υιοθετεί και το Αμερικανικό Υπουργείο Εξωτερικών, όταν επισημαίνει στον Ερντογάν, ότι δεν επιτρέπεται να ερωτοτροπεί με την Χαμάς, με αποτέλεσμα να δυσαρεστηθεί από την Τουρκική περιφρόνηση αυτών των επισημάνσεων.

Από την άλλη η ιστορική ψυχρότητα των Ρωσσοτουρκικών σχέσεων παραμένει, αφού παραδοσιακά όλες οι Τουρκικές κυβερνήσεις δεν παρέλειψαν να υποθάλπουν το τόξο των Μουσουλμανικών εθνοτήτων στο γνωστό «μαλακό υπογάστριο» της Ρωσίας.

 Και βέβαια των σχέσεων του ούτως εχόντων με τις ΗΠΑ είναι ηλίου φαεινότερο ότι οσονούπω και η Ευρωπαϊκή Ένωση θα γυρίσει την πλάτη στον Ερντογάν. 

Τέλος δεν πρέπει να αγνοηθεί ότι και η Κίνα δεν τρέφει τα καλύτερα αισθήματα για αυτόν, επειδή στο ξεκίνημα της καριέρας του είχε πάρει θέση υπέρ της εξέγερσης των Ουϊγούρων, στο πλαίσιο του σχεδίου αναγόρευσης της Τουρκίας σε ηγεμονική προστάτιδα δύναμη των απανταχού Μουσουλμανικών μειονοτήτων.

Αυτή η διπλωματική πανωλεθρία είναι πρωτοφανής στα Τουρκικά χρονικά και η Τουρκία βρίσκεται ενώπιον σοβαρού κινδύνου να βρεθεί αντιμέτωπη με μια διεθνή απομόνωση άνευ προηγουμένου στην μακραίωνα ιστορική διαδρομή της.

Και προφανώς οι συνέπειες μια τέτοιας απομόνωσης δεν περιορίζονται ποτέ σε διπλωματικό επίπεδο.

Απειλούν να επιφέρουν ανεπανόρθωτη ζημιά στην άρχουσα επιχειρηματική κάστα, που προαναφέραμε.

Αυτοί λοιπόν οι καθ΄όλα ευυπόληπτοι και πολιτικά ισχυρότατοι πολίτες βλέπουν με μεγάλη ανησυχία να τίθεται σε θανάσιμο κίνδυνο η επιχειρηματική τους προοπτική, εξ αιτίας των άτσαλων χειρισμών του Τούρκου Πρωθυπουργού. 

Διότι δεν έχει κανένα νόημα η καταπίεση και τα χαμηλά μεροκάματα των εργαζομένων, αν αυτοί δεν βρίσκονται στα εργοστάσια να παράγουν προϊόντα και αντιθέτως με τις διαδηλώσεις τους παρεμποδίζουν την διακίνηση και εμπορία τους στο εσωτερικό της χώρας. 

Πολλώ μάλλον είναι άχρηστη η παραγωγή εμπορευμάτων, που λόγω κακών διεθνών σχέσεων της χώρας αντιμετωπίζουν εμπόδια διάθεσης στις διεθνείς αγορές.

Έτσι λοιπόν ήδη αυτοί οι κύκλοι είναι εμφανές ότι επηρεαζόμενοι και από τις δεδομένες διεθνείς διασυνδέσεις τους έχουν αποσύρει την εμπιστοσύνη τους από τον Ερντογάν και έχουν αρχίσει να επιδεικνύουν παντοιοτρόπως την στήριξή τους στον Πρόεδρο Γκιούλ.

Αν δεν ανακρούσει πρύμνη ελάχιστες πλέον είναι οι προοπτικές του Τούρκου Πρωθυπουργού να παραμείνει για πολύ στην εξουσία.

Και όσο κι αν φαίνεται παράδοξο η μόνη ελπίδα για να το πετύχει είναι να συμφιλιωθεί όπως όπως με τα λαϊκά στρώματα, που ατή τη στιγμή έχει βάλει ανοήτως την αστυνομία να συγκρούεται μαζί τους.

Θα είναι δε μοιραίο σφάλμα να επιδιώξει οποιοδήποτε είδους διχασμό στη βάση της Τουρκικής κοινωνίας, διότι επί της ουσίας θα βάλλει να αλληλοσπαραχθούν τα εν δυνάμει μοναδικά εξουσιαστικά ερείσματά του.

Επομένως οι όποιοι θερμοκέφαλοι παρατρεχάμενοί του φιλοδοξούν να του ετοιμάσουν μεγαλειώδη υποδοχή, ως απόδειξη αντιρρόπου δυνάμεως προς τα αγανακτισμένα πλήθη, μάλλον κακές υπηρεσίες θα του προσφέρουν.

Και εάν του απομένει ελάχιστη πολιτική διορατικότητα, θα πρέπει ό ίδιος να εύχεται να είναι λίγοι αυτοί, όσοι τον υποδεχθούν.

Και ούτως ή άλλως να φροντίσει του λοιπού ο λόγος του να είναι ενωτικός και τα έργα του ωφέλιμα για τα ευρέα κατώτερα στρώματα της Τουρκικής Πολιτείας, χωρίς διακρίσεις και προνομιακές τακτικές…

Σημ.: Η φωτογραφία είναι από το Guardian ( Photograph: Osman Orsal/Reuters)

Ο Σόϊμπλε, ο Βούρτσης, ο Φούχτελ και το παιδομάζωμα...

Ένα από τα βασικά κόλπα της Γκεμπελικής προπαγάνδας, που εφαρμόζεται κατά κόρον στην πατρίδα μας τα τελευταία χρόνια, είναι ο βομβαρδισμός της κοινής γνώμης με πληθώρα πληροφοριών.

Πληροφορίες σημαντικές και ασήμαντες, αληθινές και ψευδείς, συγκλίνουσες και αντιφατικές, χρήσιμες και άχρηστες κατακλύζουν τα μέσα ενημέρωσης. Σερβιριζόμενες με τρόπο, που να συσκοτίζουν, να παραπλανούν και να αφήνουν μια μπερδεμένη και αβέβαιη εικόνα στον ενδιαφερόμενο.

Και βεβαίως πάντα καμιά είδηση δεν είναι ολοκληρωμένη. Καμιά πληροφορία δεν είναι πλήρης. Τουναντίον τα θέματα τεμαχίζονται και επιμελώς τμήματα του ίδιου ζητήματος παρουσιάζονται ξεχωριστά, σε διαφορετικές χρονικές στιγμές σε διαφορετικές θεματολογίες, ώστε ο πολίτης να μη μπορεί ποτέ να έχει την εικόνα του δάσους, αλλά να χάνεται σε ατελείωτες περιπλανήσεις από δένδρο σε δένδρο. Να έχει μεγεθύνσεις από διάφορες λεπτομέρειες του πίνακα, αλλά ποτέ μια γενική άποψη της εικόνας.

Έτσι για τον πολίτη που επιθυμεί να είναι ορθά ενημερωμένος για ότι τον ενδιαφέρει και τον αφορά, η ανεύρεση της ολοκληρωμένης αληθινής πληροφορίας καταντά ένα πραγματικό κυνήγι θησαυρού στον σκουπιδότοπο των Ελληνικών και όχι μόνο ΜΜΕ. Ένα ιδιότυπο βασανιστικό παζλ, όπου χρειάζεται ιδιαίτερη προσπάθεια και οξυδέρκεια, προκειμένου να μαζέψει τις διάφορες ψηφίδες, να τις αξιολογήσει, να τις κατηγοριοποιήσει, να τις συνδυάσει και να δημιουργήσει τελικά το πλήρες περιεχόμενο ενός θέματος.

Ένα τέτοιο κλασικό παράδειγμα αποτελεί και το θέμα της όψιμης μεταστροφής του κ Σόϊμπλε, ο οποίος ξαφνικά ψυχοπονέθηκε για τη «χαμένη γενιά του Ευρωπαϊκού Νότου».

Η είδηση πέρασε στην κοινή γνώμη περίπου σαν μια θεία επιφοίτηση, που έκανε τον κο Σόϊμπλε να αναβλέψει και από σκληρός και άτεγκτος διώκτης του διεφθαρμένου, τεμπέλικου και φιλήδονου Ευρωπαϊκού Νότου, να μετατραπεί εν μια στιγμή σε φιλεύσπλαχνο διάκονο της χειμαζόμενης από την ανεργία νεολαίας .

Και ενώ μέχρι χθες δήλωνε σε όλους τους τόνους ότι ο Γερμανός φορολογούμενος δεν μπορεί να πληρώνει τους τεμπέληδες εταίρους, αποφάσισε να ζητήσει από τη Κρατική αναπτυξιακή τράπεζα να επιδοτήσει προγράμματα για μικρομεσαίους στην Ισπανία και στη συνέχεια στις υπόλοιπες αποικιοκρατούμενες περιοχές.

Προηγουμένως σε μια άλλη έκρηξη «ευαισθησίας», ο ίδιος κύριος είχε επιπλήξει δημοσίως την Κομισιόν και την λοιπή Ευρωπαϊκή γραφειοκρατία για την ασύγγνωστη ολιγωρία της στην εφαρμογή αποφασισμένων προγραμμάτων καταπολέμησης της ανεργίας στο Νότο.

Ακόμη και οι πλέον δύσπιστες αναλύσεις γύρω από τις αήθεις αυτές δηλώσεις του Γερμανού Υπουργού οικονομικών δεν υπερέβησαν την άποψη ότι ο κος Σόιμπλε εν όψει Γερμανικών εκλογών επεχείρησε να γλυκάνει το προφίλ της Γερμανικής Καγκελαρίας, που ήδη έχει γίνει τόσο αντιπαθής στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ώστε τα απόνερα της αντιπάθειας έχουν αρχίσει να επηρεάζουν τον μέσο Γερμανό ψηφοφόρο. 

Οι πλέον υποψιασμένοι σκέφθηκαν ότι ο Τσάρος της Γερμανικής Οικονομίας σκέφθηκε ένα ακόμη τρικ κερδοφορίας για τις Γερμανικές τράπεζες, παρέχοντας με το αζημίωτο ρευστότητα στις διψασμένες επιχειρήσεις των PIGS. 

Και κάπου εκεί τελείωσαν οι πολιτικές 

(ψυχ)αναλύσεις.

Μετά από λίγα εικοσιτετράωρα έσκασε το φιάσκο του Ελληνικού Υπουργείου Εργασίας. 

Το οποίο Υπουργείο αφού είχε βομβαρδίσει με τόνους αισιοδοξίας και κυβερνητικής περιαυτολογίας τους δυστυχείς ανέργους περί τεράστιου επιδοτούμενου από την ΕΕ προγράμματος. Αφού επί εβδομάδες τα σεσημασμένα παπαγαλάκια παρηγορούσαν την κοινή γνώμη με απείρου κάλλους παραμύθια για την επί θύραις επιστροφή στην απασχόληση εκατοντάδων χιλιάδων λιμοκτονούντων. Μας πληροφόρησε αιφνιδίως, με μια απλή, απέριττη σεμνή ανακοίνωση, ότι το περί ού η πανήγυρης πρόγραμμα δεν έτυχε ποτέ εγκρίσεως από την Κομισιόν. Κατά  δήλωση των εκπροσώπων της Κομισιόν τέτοιο πρόγραμμα δεν είναι συμβατό με τα σχέδια της Κομισιόν αφήνοντας να εννοηθεί ότι ουδέποτε η Ελληνική Κυβέρνηση είχε μπει στον κόπο να εξετάσει τέτοιες «λεπτομέρειες» προτού παίξει μπιλιάρδο στην ψυχολογία χιλιάδων αναξιοπαθούντων οικογενειών….

Η  περίπτωση λοιπόν του κου Σόϊμπλε και του κου Βούρτση είναι φαινομενικά ασύνδετες. 

Και θα μπορούσαν να παραμείνουν έτσι στο διηνεκές, εάν δεν μεσολαβούσε ο κος Φούχτελ.

Όπως λέει μια πολύ γνωστή ελληνική παροιμία «από μικρό και από χαζό μαθαίνεις την αλήθεια».

Ο κος Φούχτελ προφανώς δεν είναι χαζός. Αντίθετα μπορεί να θεωρηθεί πανέξυπνος, αφού σε ελάχιστο χρόνο έχει παραμυθιάσει δεκάδες άρχοντες της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και όχι μόνο.Είναι όμως μικρός συγκρινόμενος με τον κο Σόϊμπλε τον τιτανομέγιστο αυτό αστέρα του παγκόσμιου πολιτικο-οικονομικού στερεώματος.

Για να προσφερθεί σε νέους η δυαδική επαγγελματική κατάρτιση σύμφωνα με το γερμανικό πρότυπο, «η Γερμανία διαθέτει πολλές διαθέσιμες θέσεις σε σχολές μαθητείας και επιθυμεί να καλυφθούν από νέους που προέρχονται από την Ελλάδα, την Πορτογαλία και την Ισπανία» ανακοίνωσε ο κος Φούχτελ σε ημερίδα του Δημαρχείου Θεσσαλονίκης. Και όπως ο ίδιος διευκρίνισε ότι τα προγράμματα αυτά θα χρηματοδοτηθούν από ποσό 6 δις ευρώ, που θα διαθέσει η ΕΕ.

Χάρη σ’ αυτές τις κατατοπιστικές πληροφορίες η σύνθεση του παζλ μπορεί πλέον αβίαστα να ολοκληρωθεί.
 

Κατ’ αρχήν καμία επιφοίτηση και καμία αλλαγή νοοτροπίας δεν προέκυψε στον κο Σόϊμπλε. Ο κος Σόιμπλε ευφυής υπηρέτης επιχειρηματικών, τραπεζικών και λοιπών κερδοσκοπικών Γερμανικών συμφερόντων ανεζήτησε και ανεύρε για πολλοστή φορά ευκαιρίες κέρδους για τους ομίλους, που εξυπηρετεί.

Συνέλαβε κατ’ αρχήν την φαεινή ιδέα ενίσχυσης της κερδοφορίας των Γερμανικών τραπεζών μέσω δανεισμού μικρομεσαίων επιχειρήσεων του Ευρωπαϊκού Νότου, αυτονοήτως με επιτόκια πολλαπλάσια από αυτά που οι Γερμανικές τράπεζες χρεώνουν στις Γερμανικές επιχειρήσεις. 

Έτσι με ένα σμπάρο ο κος Σόιμπλε στοχεύει πολλά τρυγόνια.. Κέρδη για τις Γερμανικές τράπεζες. Υποδούλωση των επιχειρήσεων του Νότου στο γερμανικό τραπεζικό κύκλωμα για πολλά χρόνια. Έλεγχο της ανταγωνιστικότητας των επιχειρήσεων του Νότου με το εργαλείο της διαφοράς επιτοκίων, ώστε οι Γερμανικές επιχειρήσεις να διατηρούν εσαεί ένα συντριπτικό πλεονέκτημα.

Παράλληλα όμως αυτός ο Γκουρού της σύγχρονης αποικιοκρατίας με την αδηφάγο μανία, που τον χαρακτηρίζει, αποφάσισε ότι και από τα κονδύλια  της ΕΕ για τον περιορισμό της ανεργίας η Γερμανία και οι Γερμανικές επιχειρήσεις θα έπρεπε να κατασπαράξουν την μερίδα του λέοντος.

Αυτό περιέγραψε ουσιαστικά εν τη αφελεία του ή ίσως εν τη αναιδεία του ο κος Φούχτελ.

Η Γερμανία, όχι η Ελλάδα ή οι λοιπές μαστιζόμενες από την ανεργία χώρες του Νότου, θα είναι εκείνη που θα διοργανώσει τις δράσεις των σχετικών προγραμμάτων, άρα θα εισπράξει είτε ως χώρα είτε ως επιχειρήσεις τα σχετικά κονδύλια. Διότι δήθεν αυτή διαθέτει τα σύγχρονα επαγγελματικά πρότυπα και διότι εξ άλλου οι «κατηρτισμένοι» επαγγελματίες του ευρωπαϊκού μέλλοντος οφείλουν να μάθουν την Γερμανική (αυτοκρατορική) γλώσσα. 

Και εδώ βεβαίως τα «τρυγόνια» είναι πολλά. Εκτός από το ζεστό χρήμα της ΕΕ που θα τονώσει την ήδη σε υφεσιακή τροχιά Γερμανική οικονομία, εκτός από την καταναγκαστική εκμάθηση της γερμανικής σε χιλιάδες Ευρωπαίους νέους, οι γερμανικές επιχειρήσεις θα έχουν την ευκαιρία να τρυγήσουν τον ανθό της Ευρωπαϊκής επιστημονικής και εν γένει παραγωγικής ικανότητας. 

Διότι είναι αυτονόητο ότι μετά το τέλος της «κατάρτισης» θα έχουν την δυνατότητα να κρατούν τους αρίστους επωφελούμενες από τις μορφωτικές και λοιπές ικανότητές τους και αποκτώντας έτσι ανέξοδα ένα ακόμη ανταγωνιστικό πλεονέκτημα έναντι των επιχειρήσεων του Νότου, που θα περιορίζονται στην απασχόληση των εργαζομένων, που δεν θα ενδιαφέρουν τους επικυρίαρχους.

Πρόκειται για μια πεντακάθαρη μορφή "παιδομαζώματος" με όρους σύγχρονης νεοαποικιοκρατίας...

Κάπου εκεί η Κομισιόν ανακάλυψε ότι το Ελληνικό πρόγραμμα είναι «ασύμβατο», ενώ το Γερμανικό απολύτως συμβατό και κάπως έτσι ναυάγησαν τα μεγαλόπνοα σενάρια του κου Βούρτση…

Άυτή λοιπόν είναι η πραγματικότητα. 

Ο κος Σόϊμπλε δεν «αλλαξοπίστησε», όπως τεχνηέντως και ο ίδιος και η κατά τόπους ενορχηστρωμένη προπαγάνδα επεχείρησε να μας πείσει.

Αντιθέτως έστησε άλλη μία πλεκτάνη που θα εξασφαλίσει εξάρτηση των επιχειρήσεων του Νότου από τις Γερμανικές τράπεζες.

Υψηλότερα επιτόκια, που θα αποφέρουν μεγαλύτερα κέρδη στις τράπεζες, αλλά και ανταγωνιστικό πλεονέκτημα στις δανειζόμενες με χαμηλότερο επιτόκιο γερμανικές επιχειρήσεις.

 Λεόντεια αφαίμαξη των κοινοτικών κονδυλίων, που θα τονώσει την ελλειμματική γερμανική οικονομία.

Ενίσχυση των γερμανικών επιχειρήσεων με τα κονδύλια «κατάρτισης» και επάνδρωσή τους με ότι καλύτερο στελεχιακό δυναμικό διαθέτει η Ευρώπη αυτή την περίοδο. Καταναγκαστική ταχεία εκμάθηση της γερμανικής σε χιλιάδες υψηλού επιπέδου ευρωπαίους πολίτες.

Αυτή επομένως είναι η μεγάλη εικόνα, που κρύβεται με τον τεμαχισμό της πληροφορίας και την δέουσα μιντιακή κοπτοραπτική…

Πρακτικό συμπέρασμα;

Ο πολίτης που επιθυμεί να έχει την πραγματική εικόνα χρειάζεται να απορρίπτει εκ προοιμίου την επίσημη εκδοχή των γεγονότων που τεχνηέντως σερβίρουν οι «έγκυροι και έγκριτοι» δημοσιογράφοι. Να αναζητά πληροφορίες δεύτερης και τρίτης διαλογής. Και τέλος να τις αξιολογεί και να τις συνδυάζει βρίσκοντας την εσωτερική σχέση, που τις συνδέει.

Πρόκειται σίγουρα για μπελαλίδικη δουλειά.

 Είναι όμως ό μόνος τρόπος για να αποφύγει να πιαστεί κορόιδο, από κατεστημένα κυκλώματα. Κυκλώματα που απαρτίζονται κατά τεκμήριο από άτομα μειωμένης ευφυΐας, εκπαιδευμένα όμως να ταΐζουν συστηματικά τις σοκαρισμένες κοινωνίες του Ευρωπαϊκού Νότου με τόνους Γκεμπελικής προπαγάνδας. Σε καθημερινή βάση….