Στης Τρόϊκας «την ποδιά σφάζονται παλληκάρια…»

Στην προσπάθειά του να εξορκίσει τις αμφίσημες συμπεριφορές κυβερνητικών στελεχών, ο φίλτατος Υπουργός Υγείας έδωσε χθες μια περίπου Πρωθυπουργική συνέντευξη, που αποτελεί μνημείο αμφισημίας.

Εδήλωσε φανατικός υποστηρικτής των μνημονιακών πολιτικών, αλλά συγχρόνως τάχθηκε υπέρ της ανάγκης να ψηφισθούν τα νέα μέτρα με αυξημένη πλειοψηφία 3/5 (180 βουλευτές) ή 2/3 (200 Βουλευτές!). Κάτι δηλαδή αδύνατον, που είναι βέβαιο ότι θα οδηγήσει στην καταψήφισή τους.

Δήλωσε λαύρος οπαδός της ενότητας, αλλά φρόντισε να διαχωρίσει τους συναδέλφους του σε καλούς σαν εκείνον και σε «κακούς», που επιδίδονται «σε νεφελώδεις και αντιφατικές πολιτικές».

Εμφανίσθηκε σαν πιστός στρατιώτης του Πρωθυπουργού, αλλά φρόντισε να αναδείξει μια σειρά από αγκυλώσεις, αρρυθμίες, αδυναμίες, μιλώντας για «αμηχανίες» και «ανεπάρκειες» που, όπως και να το δει κανείς, αποτελούν αποκλειστική ευθύνη του Πρωθυπουργού.

Και κατέληξε με μία κλασική φράση, που παραδοσιακά αποτελεί δήλωση παραιτήσεως όποιου την διατυπώνει: « Σε νεφελώδεις και αντιφατικές πολιτικές δεν νομίζω ότι έχω θέση. Σε κάθε περίπτωση είμαι στη διάθεση του Πρωθυπουργού». Παρά ταύτα τόσο ο ίδιος όσο και ο Κυβερνητικός εκπρόσωπος διέψευσαν ότι αυτή η κλασική πολιτική δήλωση παραιτήσεως είχε αυτό το νόημα στην περίπτωση του κου Λοβέρδου. Αντιθέτως κατά την δική τους πρωτότυπη ερμηνεία επρόκειτο για δηλώσεις ….στήριξης της Κυβέρνησης και της πολιτικής της.

Με την ίδια περίπου λογική σε δηλώσεις «στήριξης» επιδόθηκαν τις προηγούμενες μέρες:

Ο κος Ρέπας μιλώντας για «τζιτζιφιόγκους» του Υπουργείου Οικονομικών.

Η κα Μπιρμπίλη, λέγοντας ότι δεν προτίθεται να επενδύσει εισπρακτικά μέτρα με περιβαλλοντικό μανδύα.

Η κα Διαμαντοπούλου, παραπονούμενη ότι απέναντί της έχει την ΝΔ, τον κο Τσίπρα και το μισό ΠΑΣΟΚ. (Αν προσθέσουμε και το ΚΚΕ, που αυτονοήτως αντιτίθεται στην κυβερνητική πολιτική, η συμπαθεστάτη Υπουργός Παιδείας μας είπε περίπου το γνωστό αστείο «όλοι τους τρελοί εκτός από μένα».)

Σε άλλες εποχές παρόμοιες δημόσιες παρεμβάσεις θα περνούσαν περίπου απαρατήρητες, κινούμενες μεταξύ εσωκομματικής δυσαρέσκειας και παλλαϊκής θυμηδίας.

Στο σημερινό όμως ρευστό πολιτικό και οικονομικό περιβάλλον η από δημοσιογραφικής απόψεως απρόκλητη φλυαρία του κου Λοβέρδου ήταν αρκετή για να δημιουργήσει ένα τσουνάμι φημών και κινδυνολογίας περί πτώσεως της Κυβέρνησης, πρόωρων εκλογών και τα τοιαύτα.

Μια αγορά λοιπόν ψοφοδεής, βυθισμένη σε βαθιά ύφεση, που φοβάται και τον ίσκιο της, που παραδέρνει στην απελπιστική πλημμυρίδα αλλεπάλληλων υποβαθμίσεων και καταστροφικών σεναρίων αναδιάρθρωσης επιβαρύνεται πλέον έτι περαιτέρω με ένα κλίμα ακυβερνησίας και εκλογολογίας.

Είναι προφανές ότι η Τρόϊκα έχει αποφασίσει να σκληρύνει το παιχνίδι, προβάλλοντας απαιτήσεις, που υπερβαίνουν την κοινωνική αντοχή και το σπουδαιότερο απειλούν με ολική καταστροφή την οικονομία.

Αυτό κάνει πολλούς να αντιληφθούν ότι επί ενάμισυ χρόνο μάλλον «στραβά αρμενίζουμε» και προσπαθούν όπως-όπως να βγουν από το κάδρο εκείνων, που οσονούπω θα κληθούν να πληρώσουν τον πολιτικό λογαριασμό.

Με άλλα λόγια το ένστικτο της πολιτικής αυτοσυντήρησης ξαναφέρνει στο προσκήνιο προσωπικές στρατηγικές στη βάση του ο σώσων εαυτόν σωθήτω.

Φαινόμενο σύνηθες ακόμη και σε πολύ πιο ομαλές περιόδους.

Το πρόβλημα όμως γίνεται οξύτερο για τον ίδιο τον Πρωθυπουργό, πως θα μπορέσει να ηρεμήσει αυτές τις εκδηλώσεις αφόρητης... «αγάπης» και «αφοσίωσης» προς το πρόσωπό του και κυρίως για τον μέσο Έλληνα πολίτη, πως θα γλιτώσει από την εμμονή όλων αυτών, που επιμένουν να θυσιάσουν το πολιτικό τους μέλλον «για το καλό του», ασχέτως εάν αυτό «το καλό» συνεπάγεται την απόλυτη εξαθλίωσή του….

Ο τρομοκράτης πέθανε, η τρομοκρατία...;

Τα τελευταία χρόνια ο Μπιν Λάντεν έδρασε περισσότερο ως Φαντομάς και λιγότερο ως τρομοκράτης.

Έστω και έτσι η αναγγελία του θανάτου του λειτούργησε οπωσδήποτε λυτρωτικά για εκατομμύρια ανθρώπων όχι κατ’ ανάγκην χριστιανικών πεποιθήσεων.

Αντίθετα από την εικόνα του δήθεν εκφραστή του απόλυτου Μωαμεθανισμού, που για εμπορικούς και όχι μόνο λόγους προέβαλαν κατά κόρον τα διεθνή μέσα μαζικής ενημέρωσης η δράση του και κυρίως ο μύθος, που τον περιέβαλε αποτελούσαν σίγουρα βραχνά και για τον μέσο φυσιολογικό Μουσουλμάνο.

Και τούτο για δύο πολύ απλούς λόγους.

Πρώτον διότι ο Μουαμεθανισμός είναι εξ’ ίσου με τον Χριστιανισμό μια σύγχρονη Θρησκεία της αγάπης, της φιλευσπλαχνίας και της ελεημοσύνης και δεν έχει καμία σχέση με την στρεβλή εικόνα, που συνήθως καλλιεργούν ακραίοι φονταμενταλιστές τύπου Μπιν Λάντεν.

Δεύτερον γιατί επί δεκαετίες οι μαζικές εγκληματικές δραστηριότητες εις βάρος αθώων και ανυποψίαστων πολιτών επιβάρυναν αφόρητα την ατμόσφαιρα στις Δυτικές κοινωνίες, με αποτέλεσμα να καθιστούν συχνά δύσκολη την ενσωμάτωση, κατά περιόδους δε ακόμη και την επιβίωση σε εξ ίσου αθώους ανθρώπους Μουσουλμανικού θρησκεύματος ή απλώς μελαψού χρώματος.

Η αλήθεια είναι, ότι συνήθως η τρομοκρατία αποτελεί μια απολύτως διαστροφική έκφανση αρρωστημένης ψευτοεπαναστατικότητας, η οποία στην πράξη μάλλον βλάπτει παρά ωφελεί τους στόχους, που θεωρητικά υποτίθεται ότι επιδιώκει να εξυπηρετήσει.

Με απλά λόγια συνήθως ενώ θέλει να παρουσιάζεται σαν προστάτης των «ταπεινών, αδικημένων και καταφρονεμένων» λειτουργεί πάντα σαν γενεσιουργός αιτία (ή βολικό άλλοθι) επιβολής μέτρων προστασίας, ασφαλείας και επιβεβλημένης αμύνης, που καθιστούν χειρότερη τη διαβίωση των πολιτών, ιδίως των χαμηλότερων εισοδηματικών στρωμάτων.

Μ’ αυτή την έννοια η δήλωση του Προέδρου των ΗΠΑ ότι «η μάχη ενάντια στην τρομοκρατία δεν είναι μάχη ενάντια στο Ισλάμ και κατά συνέπεια όσοι πιστεύουν στην ειρήνη και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια θα πρέπει να χαιρετίσουν το γεγονός», αποδίδει κατά βάση την πραγματικότητα.

Παρ’ όλα αυτά όσοι χειρίζονται αυτά τα θέματα σε πολιτικό ή διπλωματικό επίπεδο θα πρέπει να είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί, ώστε να αποφευχθεί η ηρωοποίηση ή πολύ χειρότερα η μαρτυροποίηση τέτοιων προσωπικοτήτων της διεθνούς τρομοκρατίας.

Γιατί ελοχεύει πάντοτε ο κίνδυνος εξ αιτίας επικοινωνιακών λαθών και υπερπροβολής να αποκτούν μετά θάνατον περισσότερους θιασώτες από όσους είχαν εν ζωή.

Εξ άλλου είναι κοινώς γνωστόν, ότι τρομοκρατία δεν παράγουν ούτε οι θρησκείες, ούτε οι ιδεολογίες ούτε τα πρόσωπα.

Ως μορφή αρρωστημένης ψευτοεπαναστατικότητας η τρομοκρατία είναι και αυτή ένα αυγό του φιδιού, που εκκολάπτεται από την αθλιότητα των βιοτικών συνθηκών, την κοινωνική αδικία, την ταξική περιθωριοποίηση.

Έχει λοιπόν απόλυτο δίκαιο ο ημέτερος Υπουργός Εξωτερικών όταν με αφορμή τον σκοτωμό του Μπιν Λάντεν προέβη στη δήλωση ότι «Ο αγώνας δεν τελειώνει εδώ» και κυρίως ότι:

«Η διεθνής τρομοκρατία είναι ένα απεχθές φαινόμενο, μια συνεχής απειλή για τη διεθνή ειρήνη και ασφάλεια, που υπονομεύει τις προοπτικές των κοινωνιών σε ολόκληρο τον κόσμο για ευημερία και ανάπτυξη».

Κανείς δεν μπορεί να έχει αντίρρηση σ’ αυτά.

Ας αλλάξουμε όμως μια λέξη στην δήλωση του κου Δρούτσα και στη θέση της λέξης τρομοκρατία ας βάλουμε τη λέξη κερδοσκοπία και ας ξαναδιαβάσουμε τη δήλωση.

«Η διεθνής κερδοσκοπία είναι ένα απεχθές φαινόμενο, μια συνεχής απειλή για τη διεθνή ειρήνη και ασφάλεια, που υπονομεύει τις προοπτικές των κοινωνιών σε ολόκληρο τον κόσμο για ευημερία και ανάπτυξη».

Ω! του θαύματος, η νέα διατύπωση που προκύπτει προβάλλει εξ’ ίσου ορθή και ρεαλιστική.

Να λοιπόν, που τα τελευταία χρόνια οι πολίτες πολλών κρατών, ιδιαίτερα του δικού μας, έχουν βιώσει αυτή τη μορφή της σύγχρονης οικονομικής τρομοκρατίας και αισθάνονται πραγματικά να απειλείται η ύπαρξή τους ως κρατών και ως εθνών, από τους διεθνείς κερδοσκόπους, ίσως πιο άμεσα και πιο τρομακτικά από άλλες μορφές εγκληματικής δραστηριότητας.

Υπόθεση Τσοχατζόπουλου: Ιφιγένεια εν Βουλευτηρίω.

Εδώ και αρκετό καιρό είχαμε επισημάνει ότι το κύκλωμα προπάγανδας, που ειδικεύεται στην μαζική πλύση εγκεφάλου του Ελληνικού λαού συντονίζεται υπόπτως στο πλαστό παλλαϊκό αίτημα «να οδηγηθεί επιτέλους ένας πολιτικός στη φυλακή…».

Και οι πέτρες γνωρίζουν ότι ο Ελληνικός λαός δεν πάσχει από σύμπλεγμα κανιβαλισμού.

Αυτό που ζητούν επιμόνως οι πολίτες δεν είναι η ψυχοκατευναστική ανθρωποθυσία ενός οποιουδήποτε τριτεύοντος παράγοντος της σημερινής πολιτικής νομενκλατούρας.

Ζητούν την εις βάθος εξυγίανση του κοινωνικοπολιτικού μας συστήματος, η οποία βεβαίως προϋποθέτει την ευρεία ανάδειξη όλων όσων από την μεταπολίτευση και μετά και κυρίως κατά την τελευταία δεκαετία, διεπλάκησαν σε ένα άθλιο σύστημα εξουσίας, που πλιατσικολόγησε το δημόσιο χρήμα φέρνοντας τη χώρα στα σημερινά της χάλια.

Και αυτοί δυστυχώς δεν ήταν ούτε ένας, ούτε δύο και είναι πασίδηλο ότι δεν συμμετείχαν μόνο πολιτικοί στο μεγάλο φαγοπότι.

Εξ ‘ άλλου ο ποινικός κολασμός αποτελεί σημαντικό, αλλά δευτερεύον αίτημα της κοινωνίας. Αυτό που κυρίως ενδιαφέρει είναι η επιστροφή των κλοπιμαίων και η αποκατάσταση της οικονομικής βλάβης του Δημοσίου, ώστε να μην χρεοκοπήσει η χώρα και να μην επιβαρύνονται αδίκως και αλυσιτελώς τα χαμηλά εισοδηματικά στρώματα του πληθυσμού.

Αυτό είναι το πραγματικό παλλαϊκό αίτημα, το οποίο καλώς γνωρίζουν, αλλά στο οποίο διακομματικώς κωφεύουν και υποκρίνονται ότι επιθυμούν την κάθαρση και την διαφάνεια, την οποία δήθεν υπηρετούν με παρωδίες εξεταστικών επιτροπών και διαφόρων ειδών μεθοδεύσεις, που αντί να φωτίζουν συσκοτίζουν την αλήθεια και αντί να ικανοποιούν εξοργίζουν την κοινή γνώμη.

Η περίπτωση λοιπόν Τσοχατζόπουλου εντάσσεται δυστυχώς στο σενάριο αποπροσανατολισμού διά της ψυχοκατευναστικής χορήγησης placebo στην κοινωνία, προκειμένου να τελειώνουμε όπως-όπως με την ανάγκη κάθαρσης του άγους των σκανδάλων, των μιζών και του πακτωλού μαύρου χρήματος της τελευταίας δεκαετίας.

Πολύ σύντομα όμως θα αποδειχθεί ότι ο Ελληνικός λαός λειτουργεί πλέον μάλλον με τη λογική και όχι τόσο με το συναίσθημα.

Δεν ενδιαφέρεται για να δει «να χύνεται αίμα στην αρένα».

Απαιτεί να δει να επιστρέφονται τα κλεμμένα χρήματα στα άδεια ταμεία…

Υπουργείο προστασίας των «ληστών» της ασφάλτου.

Η πρόσφατη πρωτοβουλία του αρμόδιου Υπουργού Μεταφορών κου Ρέππα για μείωση των διοδίων από 25-50% αποτελεί έμμεση πλην σαφή αναγνώριση ότι οι εταιρίες, που λυμαίνονται την κυκλοφορία στις ψευδωνύμως αποκαλούμενες εθνικές οδούς, λειτουργούν περίπου όπως ο Προσκρούστης και ο Πιτυοκάμπτης στην ηρωϊκή εποχή του Θησέα.

Διότι τι άλλο από ληστρικό μπορεί να θεωρηθεί ένα τίμημα διοδίων, που είναι έως και διπλάσιο αυτού που κρίνεται ως εύλογο από την Κυβέρνηση της χώρας.

Με δεδομένη λοιπόν αυτή την κραυγαλέα κυβερνητική παραδοχή οι εκβιαζόμενοι να πληρώσουν υπέρογκα διόδια οδηγοί θα μπορούσαν ευλόγως να επικαλεσθούν ότι η άρνηση τους ευρίσκεται εντός των ορίων της νόμιμης αμύνης. Και αυτό εάν βεβαίως δεχθεί κανείς ότι είναι συμβατή με το εν γένει δικαιϊκό σύστημα της χώρας η ποινικοποίηση ζητημάτων αμιγώς αστικού περιεχομένου.

Διότι η χρήση του δρόμου αποτελεί ενδεχομένως μια οιονεί αποδοχή εκ μέρους του οδηγού να κάνει χρήση των προσφερομένων από την εταιρία υπηρεσιών και επομένως ισοδυναμεί με σύναψη μιας ιδιωτικής συμβάσεως. Η μη πληρωμή συνεπώς των διοδίων δεν είναι τίποτε περισσότερο από μη εκπλήρωση συμβατικής υποχρεώσεως. (Εκτός του ότι στις περισσότερες των περιπτώσεων καμία ουσιαστική υπηρεσία δεν προσφέρεται από τις αντίστοιχες εταιρίες, οι οποίες επομένως εισπράττουν αχρεωστήτως…).

Και ενώ το κράτος θα έπρεπε να απέχει από τέτοιου είδους αστικές διαφορές για την επίλυση των οποίων αποκλειστικά αρμόδια μπορεί να είναι τα αστικά δικαστήρια, παρασύρθηκε σε μια σειρά από πρωτοβουλίες ποινικού πειθαναγκασμού των πολιτών, ώστε αυτοί να υποκύπτουν στις κερδοσκοπικές ορέξεις αδηφάγων οικονομικών ομίλων. Νομοθετικές πρωτοβουλίες αναντίστοιχες όχι απλώς στη συνταγματική, αλλά στη συνόλη έννομη τάξη, ακόμη και την διεθνή, στο μέτρο, που δεν παρέχεται στον πολίτη η δυνατότητα επιλογής χρήσης άλλης οδού ποιότητος αναλόγου με τα τέλη κυκλοφορίας, τα οποία παγίως καταβάλει και τα οποία έχουν χαρακτήρα ανταποδοτικό.

Η εικόνα λοιπόν ενός κράτους που θέτει στην υπηρεσία ιδιωτικών εταιριών την ακαταγώνιστη δύναμη των διωκτικών του αρχών είναι σύμπτωμα της διαστροφικής παθογένειας του εφηρμοσμένου φιλελευθερισμού, του οποίου τυχαίνει να έχουμε γίνει πειραματόζωο αυτή την εποχή.

Όμως η απόφαση του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη να εξαιρέσει από την παραδοσιακή επιστροφή των πινακίδων κυκλοφορίας τους οφειλέτες διοδίων μετά την προαναφερθείσα κυβερνητική παραδοχή περί του υπερβολικού τους μεγέθους, είναι επιεικώς οξύμωρη.

Διότι δεν μετατρέπει απλώς το εν λόγω Υπουργείο σε μηχανισμό διώξεως του θύματος (πολίτη) και προστασίας του θύτη (εταιρίας), αλλά αν μη τι άλλο στερεί και το Δημόσιο από τα έσοδα, τα οποία θα μπορούσε να εισπράξει από την κίνηση των ακινητοποιημένων αυτοκινήτων.

Τι να πει κανείς ;

Είθε η διδαχή του Θείου Δράματος, που φέτος συνταυτίζεται περισσότερο παρά ποτέ με την αγωνιώδη βάσανο του ελληνικού λαού, να φωτίσει τους κρατούντες, ώστε να γίνουν πιο κοινωνικά ευαίσθητοι και πιο σοσιαλιστικά ορθόδοξοι…

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ

Αναδιάρθρωση: Ο κόσμος τόχει τούμπανο…

Στην πολιτική δέκα βλάκες δεν κάνουν ένα έξυπνο, αλλά είναι σίγουρο ότι δέκα διαψεύσεις ισοδυναμούν με μια επιβεβαίωση.

Διεθνής τύπος, έγκριτοι οικονομολόγοι, παράγοντες τις ευρωπαϊκής ένωσης και πρωτοκλασάτοι υπουργοί ευρωπαϊκών κυβερνήσεων συζητούν καθημερινά για την αναδιάρθρωση του χρέους, την οποία ούτως ή άλλως οι περίφημες αγορές ήδη προεξοφλούν με την εκτόξευση των επιτοκίων ομολόγων.

Και την ίδια στιγμή η Κυβέρνηση κατά την προσφιλή τακτική της αναλώνεται σε διαψεύσεις, που κανείς δεν φαίνεται να παίρνει στα σοβαρά και καταφέρεται εναντίον οποιουδήποτε τολμά στο εσωτερικό να συζητά δημοσίως για το αυτονόητο.

Ότι δηλαδή μετά ένα χρόνο βάρβαρης λιτότητας και ληστρικής φοροεπιδρομής στα μικρομεσαία εισοδήματα η χώρα βρίσκεται πλέον σε δυσμενέστερη οικονομική θέση από αυτήν, που ξεκίνησε προτού μπεί στον δήθεν μηχανισμό στήριξης.

Αν δε παρατηρήσει κανείς προσεκτικά τις διαψεύσεις θα αντιληφθεί αβίαστα ότι ούτε οι ίδιοι οι διαψεύδοντες πιστεύουν ότι τελικά θα αποφευχθεί το μοιραίο.

Τόσο οι δηλώσεις του κου Στρος Καν όσο και οι δηλώσεις του εξοχότατου Κυβερνητικού εκπροσώπου έχουν έντονο το στοιχείο της εφήμερης πολιτικής υπεκφυγής.

«Αυτό που μας ενδιαφέρει τώρα είναι να υλοποιήσουμε τους στόχους που έχουμε θέσει…», λέει ο κος Πεταλωτής προσδιορίζοντας το τώρα, αλλά αφήνοντας προφανώς ανοικτό το παράθυρο για το αύριο.

«Το κόστος της αναδιάρθρωσης είναι μεγαλύτερο από το όφελος», είναι η εκτίμηση του ΔΝΤ, η οποία αναφέρεται στην παρούσα συγκυρία και προφανέστατα δεν αποκλείει μια επανεκτίμηση των μεγεθών κόστους-οφέλους, σε κάποια άλλη χρονική στιγμή όπου π.χ οι πιστωτές μας (ΕΚΤ-Ευρωπαϊκές Τράπεζες) θα έχουν ξεφορτωθεί τα ελληνικά ομόλογα, ας πούμε δια της εξαγοράς ελληνικού χρέους εκ του προϊόντος «αξιοποιήσεως» της δημόσιας περιουσίας.

Στο ίδιο μήκος κύματος η εκπρόσωπος της Κομισιόν διαβεβαιώνει ότι «Η επιλογή της αναδιάρθρωσης του δημόσιου χρέους οποιουδήποτε κράτους-μέλους της ευρωζώνης δεν βρίσκεται στην ημερήσια διάταξη και δεν συζητείται σε κανένα επίπεδο». Με απλά λόγια τίποτα δεν αποκλείει το θέμα που δεν βρίσκεται στη σημερινή «ημερήσια διάταξη» να τεθεί ενδεχομένως στην αυριανή…

Έπειτα από τέτοιου είδους διαψεύσεις δεν είναι καθόλου περίεργο ότι οι ανησυχούντες γίνονται ακόμη πιο ανήσυχοι, οι «αγορές» ακόμη πιο νευρικές και όσοι στοιχημάτισαν στη χρεωκοπία της χώρας σπεύδουν να επαυξήσουν τα στοιχήματά τους.

Και αφού ο κόσμος τόχει τούμπανο και μείς κρυφό καμάρι (όπως προκύπτει από τις διπλωματικές απαντήσεις μας στους δημοσιογράφους, έχουμε το θράσος να λοιδορούμε και να καταγγέλλουμε από τον απλό πολίτη μέχρι τον τέως Πρωθυπουργό κο Σημίτη, ότι όποιος αναφέρει τη λέξη αναδιάρθρωση υπονομεύει το έργο της κυβέρνησης και απεργάζεται την καταστροφή της χώρας, συνοδοιπορών με τους εχθρούς της, που στοιχηματίζουν υπέρ της οικονομικής της καταστροφής.

Επαναστατική ομολογουμένως λογική σύμφωνα με την οποία όταν κάποιος φωνάζει ότι ο βασιλιάς είναι γυμνός, τότε θα πρέπει να του κόψουμε τη γλώσσα ή αν επιθυμούμε ακόμη πιο ριζική λύση να τυφλώσουμε τους θεατές.