Θαύμα Θαυμάτων...

Όσοι πιστεύουν ότι στην εποχή μας δεν γίνονται πλέον θαύματα, θα πρέπει να μεταβάλλουν άποψη.

Όσοι νομίζουν ότι όταν το πολιτικό σύστημα βυθίζεται στην αμαρτία, χάνει και τη θεία χάρι, οφείλουν να το ξανασκεφθούν.

Τα γεγονότα των τελευταίων ημερών κατέδειξαν ότι εκεί που θριαμβεύει η διαφθορά, εκεί όπου απλώνεται η ανομία, εκεί όπου βασιλεύει η απελπισία, εκεί παρεμβαίνει θαυματουργικά ο Ύψιστος για να δώσει φώτιση στους πρωτοκλασάτους πολιτικούς, παραμυθία στον άφρονα και αγνώμονα όχλο και ελπίδα σωτηρίας στους ελεήμονες διεθνείς τοκογλύφους μας.

Και δεν χωρεί καμία αμφιβολία ότι ο Κύριος επέλεξε αυτή την μικρή γωνιά του πλανήτη, όπου κατοικεί αυτός ο υπερούσιος ορθόδοξος λαουτζίκος, προκειμένου να καταδείξει το μεγαλείο της φιλευσπλαχνίας του, διασώζοντας την εσχάτη στιγμή την πρωθυπουργική καρέκλα και δι αυτής ολόκληρη της ζώνη του ευρώ.

Δεν χωρεί καμία αμφιβολία, καθόσον το θαύμα του οποίου γίναμε όλοι μάρτυρες συνετελέσθη με το ίδιο πανομοιότυπο τρόπο, που γνωρίζουμε από την καινή διαθήκη για την περίπτωση φωτίσεως του Αποστόλου Παύλου (μεγάλη η χάρη του).

Όπως ακριβώς τότε έτσι και προχθές, είναι προφανές ότι κατά την εσχάτη στιγμή όπου το κυβερνητικό κόμμα κατέρρεε σπαρασσόμενο από εσωτερικές διαμάχες και ο κος Παπανδρέου ελοιδωρείτο και κατεδιώκετο από πληθώρα στελεχών υπήρξε θεία επιφοίτηση, η οποία μετέβαλε άρδην τον αδελφοκτόνο ψυχισμό και την αυτοκαταστροφική διάθεση των διωκτών του Πρωθυπουργού.

--«Πάρι, Πάρι και εσύ τέκνον Παντελή διατί διώκετε τον αδελφόν σας Γεώργιο; Και εσύ ανυπόμονε Ευάγγελε, διατί συνωμοτείς εναντίον του αδελφού σου;», φαίνεται να ήχησε αυστηρή η φωνή του Πανάγαθου στους παραστρατημένους πολιτικούς εγκεφάλους.

Και ευθύς αμέσως έγινε θαύμα θαυμάτων!!!

Οι ορκισμένοι πολέμιοι των αντιλαϊκών μέτρων και ανηλεείς διώκτες του Πρωθυπουργού, κκ. Πάρις Κουκουλόπουλος και Παντελής Οικονόμου ανέβλεψαν μετά την θεία επιφοίτηση, κατάλαβαν το μέγεθος της πλάνης τους και προσέτρεξαν μεταμελημένοι στον κο Παπανδρέου προσφέροντάς του πίστη και χέρι βοηθείας.

Ομοίως από τη μια στιγμή στην άλλη ο κος Ευάγγελος Βενιζέλος εγκατέλειψε την τεράστια (Ιουλιανή μεσούντος του Ιουνίου) «συνομωσία ανατροπής της κυβέρνησης» και προσήλθε αποφασισμένος να πράξει το πατριωτικό του καθήκον στήριξης του αγωνιζόμενου υπέρ βωμών και εστιών Πρωθυπουργού.

Και βεβαίως ο μεγαλόψυχος κος Παπανδρέου διακρίνοντας αμέσως την θεϊκή βάση αυτής της ανέλπιστης μεταστροφής, έκανε την ατομική του υπέρβαση, παραμέρισε την προσωπική του δυσαρέσκεια και προήγαγε τους μεταμεληθέντες αντιπάλους του σε υπουργούς στυλοβάτες του μνημονίου.

Και την επομένη ημέρα στη Βουλή άνοιξαν οι ουρανοί (που κρατούν τα κεραμίδια ξεκάρφωτα) και τα γνωστά «εξαπτέρυγα της ανάγκης» και τα «χερουβείμ της ανοησίας» έψαλαν εν χορώ το Δόξα εν υψίστοις Τροϊκανοίς και επί ΠΑΣΟΚ ειρήνη, εν Ευρωζώνη ευδοκία…

Και μέσα σε αυτή την ιλαρή και ευφρόσυνη θαυματουργική ατμόσφαιρα ο νέος Τσάρος της Οικονομίας κατελήφθη από θείο οίστρο και υποσχέθηκε στους καταχειροκροτούντες και δοξάζοντες συναδέλφους του ότι οσονούπω θα πείσει τους «αγανακτισμένους» να επιστρέψουν στα σπίτια τους.

Δεν θέλω να φανώ άπιστος Θωμάς, όμως φοβούμαι ότι και τα θαύματα, κε Αντιπρόεδρε, έχουν τα όριά τους…

Ελλάς η χώρα, που ανθεί φαιδρά πορτοκαλέα… (αλλά και πολιτική)

Εδώ παππάς, εκεί παππάς, πού ‘ναι ο παππάς ;

Εδώ η συναίνεση, εκεί η συναίνεση, που είναι η συναίνεση;

Κάπως έτσι εκτυλίχθητε το πολιτικό παιχνίδι (επί το ακριβέστερον το πολιτικό «παρατράγουδο») την Τετάρτη 15 Ιουνίου του κοσμοσωτηρίου έτους 2011.

Ημέρα ιστορική και σημαδιακή. Διότι μέχρι εκείνη την ημέρα το πολιτικό προσωπικό της χώρας μπορούσε να κατηγορηθεί για ανεπάρκεια, για ιδιοτέλεια, για αβελτηρία, για οκνηρία ή εν πάση περιπτώσει για ό,τι άλλο θέλετε. Σήμερα όμως ξημέρωσε μια άλλη μέρα. Όλες αυτές οι κατηγορίες ετέθησαν στο περιθώριο ως δευτερεύουσες και επουσιώδεις.

Στις 15 Ιουνίου 2011 αναδείχθηκε με τον πλέον επίσημο και πανηγυρικό τρόπο ότι μία και μόνη είναι η ιδιότητα, που χαρακτηρίζει τον πολιτικό κόσμο της χώρας κατά τρόπο καθολικό και αναμφισβήτητο:

Η απόλυτη, η ανόθευτη, η γεωγραφικά και ιστορικά μοναδική και ανεπανάληπτη φαιδρότης.

Επί μια ολόκληρη ημέρα κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση έστησαν μια απίθανη θεσμική φαρσοκωμωδία πάνω στην «καμπούρα» της δημοκρατίας και των πολιτών, με προφανείς μικροκομματικούς στόχους.

Είναι ηλίου φαεινότερο ότι στόχος του κου Παπανδρέου δεν ήταν η ανάδειξη κυβέρνησης εθνικής σωτηρίας. Επιδίωξή του ήταν να στείλει ένα ισχυρό μήνυμα στην κοινοβουλευτική του ομάδα, ότι είναι έτοιμος να τα παρατήσει αν δεν στηρίξουν πειθήνια και υποτακτικά τις πολιτικές του αποφάσεις και παράλληλα να ξεγελάσει τους Διεθνείς επιτηρητές του ότι αυτός κάνει τα αδύνατα δυνατά για να πετύχει και στην Ελλάδα το πολιτικό μοντέλο συγκυβέρνησης, που εκείνοι επιθυμούν.

Βέβαιος ότι η πλειοψηφία των βουλευτών προσπαθεί μεν να ξεπλύνει την ντροπή της, που ψήφισε το τρισκατάρατο μνημόνιο, αλλά ανησυχεί πολύ περισσότερο για την τύχη της βουλευτικής της έδρας και των προνομίων, που αυτή συνεπάγεται, αποφάσισε να τους σοκάρει, προβάλλοντας με δραματικό τρόπο την εξάρτηση της από την προσωπική του διάθεση.

Προσερχόμενος περίπου στον κο Σαμαρά ως τσιφλικάς διαπραγματευόμενος το τσιφλίκι του, τους υπέμνησε με τρόπο τραχύ και εμφαντικό ότι από την δική του αποκλειστική βούληση εξαρτάται αν την επομένη ημέρα θα παραμείνουν στη βουλή, αν θα υπάρχει κυβέρνηση, ακόμη και κόμμα.

Με τον ίδιο περίπου τρόπο πολιτεύθηκε και ο κος Σαμαράς, παίρνοντας πρωτοβουλίες υψίστης σημασίας για τη χώρα, χωρίς να ρωτήσει τη γνώμη κανενός θεσμικού κομματικού του οργάνου, επιδιώκοντας και αυτός να τονώσει το αρχηγικό του προφίλ, ανεξάρτητα από τις απαιτήσεις της ιστορικής συγκυρίας.

Οι στόχοι λοιπόν αμφοτέρων υπήρξαν θλιβερά δυσαναλόγως μικροπρεπείς σε σχέση με την κρισιμότητα των περιστάσεων

Όμως πολλαπλασίως χειρότεροι των στόχων υπήρξαν οι χειρισμοί.

Οι μυστικές συνεννοήσεις. Οι διαρροές. Οι μιντιακοί κολαούζοι, που είχαν αναλάβει εργολαβικά να διατηρήσουν επί ώρες το σασπένς . Οι αρχηγίσκοι των παρατρεχάμενων κομματιδίων, που περιφέρονταν στα κανάλια κάνοντας επίδειξη πολιτικής σοφίας και ωριμότητας. Οι αξιοθρήνητοι υπουργοί και βουλευτές, που κλαψούριζαν ως απατημένες φιλενάδες στα τηλεοπτικά παράθυρα, ότι δεν είχαν την παραμικρή ενημέρωση για τις κινήσεις του Πρωθυπουργού. Και βεβαίως τα κωμικά διαγγέλματα με τις αστείες αιτιάσεις.

Η πολιτική φαιδρότης σε όλο της το μεγαλείο.

Ουδέποτε σε μια τόσο μικρή χώρα, αρχηγοί τόσο μικρών κυβερνητικών μειοψηφιών δεν χειρίσθηκαν ποτέ τόσο σημαντικά ζητήματα με τόσο μεγάλη φαιδρότητα και ελαφρότητα.

Και μήπως είναι μόνον αυτοί οι δύο;

Δυστυχώς όχι!

Την ίδια φαιδρότητα επιδεικνύουν και τα κόμματα της αριστεράς.

Η ίδια ανόητη και μικροκομματική λογική.

Τα συνθήματα «ενότητα και αγώνας», «Λαός ενωμένος, ποτέ νικημένος» και τα τοιαύτα αποτελούν άδεια πουκάμισα για τους κουφιοκεφαλάκηδες του προοδευτικού χώρου, στο μέτρο που δεν τους εξασφαλίζουν τις ηγετικές τους καρεκλίτσες και την πολιτική τους μικροηγεμονία.

Έτσι παρακολουθούμε χρόνια τώρα την πεισματική άρνηση του ΚΚΕ να συνεργασθεί με το ΣΥΡΙΖΑ. Την διασπαστική στάση του ΠΑΜΕ σε κάθε απεργιακή κινητοποίηση.

Με αποκορύφωμα την παιδαριώδη τακτική, που κρατάει ο Περισσός απέναντι στο ρεύμα των αγανακτισμένων πολιτών.

Τακτική του «Όλοι μαζί αντάμα και ο …ψωριάρης χώρια».

Το λαϊκό κίνημα στο Σύνταγμα και το ΚΚΕ στην Ομόνοια….

Οποία φαιδρότης!

Ο Φαρισαϊσμός δεν ωφελεί. Ιδού η πλατεία...

Λέγαμε προχθές στον τίτλο της σχετικής ανάρτησής μας «αγανακτήστε, είναι μεταδοτικό».

Και πράγματι ήδη μετά τους δήθεν αγανακτισμένους δημοσιογράφους αποκτήσαμε τους «αγανακτισμένους» βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος, καθώς και τα «αγανακτισμένα» μέλη του πολιτικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ.

Υπήρχαν και στο παρελθόν κάποιοι, μετρημένοι στα δάκτυλα, που κράταγαν «πισινή» ασκώντας ψευτοκριτική σε διάφορες αντιλαϊκές ακρότητες της Κυβέρνησης, ίσα-ίσα για την τιμή των όπλων. Είναι γνωστές οι γραφικές προσωπικότητες, που εκ συστήματος περιέρχοντανταν τα κανάλια την προτεραία της ψηφίσεως επώδυνων νομοσχεδίων επιδιδόμενοι σε μεγαλόστομους λεονταρισμούς, για να επιστρέψουν τελικώς στη Βουλή και να υπερψηφίσουν ασμένως τις νομοθετικές πρωτοβουλίες του Υπουργού Οικονομικών και όχι μόνον αυτού.

Μετά τα πλήθη όμως των αγανακτισμένων, που κατέλαβαν την Πλατεία Συντάγματος, φαίνεται ότι , την ανάγκη φιλοτιμία ποιούμενοι, υπέκυψαν στο σύνδρομο της «αγανακτήσεως» δεκάδες άλλοι βουλευτές και κομματικοί παράγοντες. Άλλοι συνέταξαν «επαναστατικές» επιστολές, άλλοι περιέφεραν την «οργή» τους στα παράθυρα των τηλεοπτικών δελτίων ειδήσεων και όλοι μαζί επετέθησαν λαύροι εναντίον του Υπουργού Οικονομικών κατηγορώντας τον για «πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν» της μνημονιακής πολιτικής, την οποίαν οι ίδιοι επί ενάμισυ χρόνο δεν έχασαν ευκαιρία να στηρίζουν.

Πρόκειται προφανώς για κροκοδείλια δάκρυα και χονδροκομμένο θεατρινισμό, που δεν παρηγορεί, αλλά μάλλον εξοργίζει έτι περαιτέρω τους ταλαίπωρους ψηφοφόρους τους.

Διότι η αφέλεια είναι ενίοτε συμπαθής και υπό προϋποθέσεις συγχωρητέα. Κατά τον θείο λόγο μάλιστα η πνευματική πενία εξασφαλίζει την βασιλεία των ουρανών. Η υποκρισία και ο φαρισαϊσμός όμως είναι απεχθής και τιμωρητέα και πάλι κατά τον θείο λόγο προσιδιάζει στα «γεννήματα εχιδνών».

Είναι λοιπόν άκρως ανόητη η φραστική επίθεση εναντίον της Κυβερνητικής πολιτικής αν δεν συνοδεύεται και με τις αντίστοιχες πράξεις θεσμικής αποδοκιμασίας. Ο βουλευτής, που διαφωνεί με το νομοσχέδιο το καταψηφίζει. Αν το υπερψηφίσει, παρότι έχει εκφράσει δημοσίως την διαφωνία του, το μόνο που επιτυγχάνει είναι να απολέσει το ελαφρυντικό της αγνοίας του περιεχομένου του νομοσχεδίου και των καταστροφικών συνεπειών της ψήφου του.

Με απλά λόγια για την υπερψήφιση του μνημονίου και των εκτελεστικών αυτού νόμων οι φίλοι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ μπορούσαν στο παρελθόν να δικαιολογηθούν είτε ότι δεν είχαν προλάβει να διαβάσουν το μνημόνιο, είτε ότι δεν κατάλαβαν τι ψήφιζαν, ότι παραπλανήθηκαν από τον κο Παπακωνσταντίνου και τα τοιαύτα. Από χθες όμως με τις επικριτικές έως επιθετικές τοποθετήσεις τους ξεκαθάρισαν περιτράνως ότι έχουν πλήρη επίγνωση της καταστροφής, που έχει γίνει στη χώρα και κυρίως για την ραγδαία εξαθλίωση που προοιωνίζεται το νέο «μεσοπρόθεσμο» πρόγραμμα. Ουδεμία λοιπόν δικαιολογία, ουδεμία συγνώμη θα μπορέσει να υπάρξει του λοιπού για όσους όχι αφελώς, όπως ίσως μέχρι χθες, αλλά αντιθέτως τουλάχιστον από τώρα και στο εξής συνειδητά νομοθετούν ενάντια στο συμφέρον του λαού και της πατρίδας.

Τουταυτό κατά μείζονα λόγο ισχύει και για τα μέλη του Πολιτικού Συμβουλίου, που παριστάνουν τους σοσιαλιστές, τους λαϊκούς αγωνιστές, τους ανιδιοτελείς επαναστάτες, αλλά εξακολουθούν να νομιμοποιούν την δράση μιας ηγετικής ομάδας, που εξαθλιώνει το λαό, ευτελίζει την Δημοκρατία και εξευτελίζει το Κίνημα και την ιστορία του.

Ειδικά αυτοί οι κύριοι οι αυτοπροβαλλόμενοι «««σοσιαλιστές»»», που ευθύνονται κατ’ αρχήν για την ανικανότητά τους να περιφρουρήσουν την ιδεολογική και προγραμματική συνέπεια του κόμματος, οφείλουν να πράξουν το ελάχιστο. Να καταγγείλουν τους ιδεολογικά μεταλλαγμένους καρεκλοκένταυρους, που έχουν καπελώσει το Κίνημα και να κατέβουν μαζικά στη βάση, στις πλατείες.

Έτσι όπως δεν δίστασε ποτέ να κάνει ο Ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ, ο αείμνηστος Ανδρέας Παπανδρέου, ο οποίος έχτισε ένα μεγαλειώδες σοσιαλιστικό Κίνημα από τα κάτω προς τα πάνω, από τις τοπικές και κλαδικές (εργασιακές) οργανώσεις και σε όλη τη διάρκεια της πολιτικής του δράσης δεν βρέθηκε ποτέ πλατεία τόσο μεγάλη, που να χωράει το πλήθος και το πάθος αυτών, που συνέρρεαν να τον ακούσουν και να τον επευφημήσουν.

Τόσο απλά είναι τα πράγματα.

Ιδού λοιπόν η Πλατεία, ιδού και η ιστορική επιλογή του καθενός.

Το δε περισσόν εκ του πονηρού εστί…

Γύρο-γύρο όλοι στη μέση η Πλατεία…

Η κοινοβουλευτική Δημοκρατία υπήρξε το πολυτιμότερο αγαθό που η αστική τάξη κατάφερε να κατακτήσει μέσα από επώδυνες και εξόχως αιματηρές επαναστάσεις (π.χ Γαλλική επανάσταση 1789, Ελληνική επανάσταση του 1821 κ.λ.π).

Στις μέρες μας η αστική τάξη είναι πλέον είδος υπό εξαφάνιση και μαζί της μοιάζει να πνέει τα λοίσθια και η κοινοβουλευτική δημοκρατία, τουλάχιστον με τα συνταγματικά της παραδοσιακά χαρακτηριστικά.

Όσο η αστική τάξη χρειαζόταν ένα συγκεκριμένο γεωγραφικό χώρο για να αναπτύξει τις επιχειρήσεις της και ένα σύστημα, που να τις υποστηρίζει εξασφαλίζοντάς της την πολιτική πρωτοκαθεδρία, τα κρατικά σύνορα, οι εθνικές ταυτότητες και τα εθνικά κοινοβούλια είχαν την τιμητική τους. Όταν η πρωτοβουλία του οικονομικού γίγνεσθαι πέρασε στα χέρια μιας υπερεθνικής κερδοσκοπικής ελίτ, τότε πλέον τα σύνορα και οι εθνικές αστικές τάξεις απετέλεσαν μουσειακά απολιθώματα, η εθνική κυριαρχία καταργήθηκε και η πολιτική εξουσία παραδόθηκε σε υπερεθνικές γραφειοκρατίες. Τα «εθνικά» κοινοβούλια μετατράπηκαν σε παραμάγαζα τυπικής επικύρωσης εισαγόμενων ομοιόμορφων κανόνων και οι «εθνικές» κυβερνήσεις εξελίχθηκαν σε πρόθυμους διεκπεραιωτές πλάνων καταλήστευσης του κατά τόπους εθνικού πλούτου.

Αυτό είναι το σκηνικό, που βιώνουμε σήμερα και μέσα στο οποίο οι συνταξιούχοι, οι άρρωστοι και οι λιγότερο ικανοί προς εργασία αποτελούν εμπόδιο στην κερδοφορία και κίνδυνο για την βιωσιμότητα των κρατικών χρεών.

Πρόκειται προφανώς για την απόλυτη διαστροφή των παραδοσιακών αστικών αξιών και ως εκ τούτου είναι και εύλογο και αναμενόμενο ότι αυτή που πρώτη θα επαναστατήσει θα είναι η υπό διωγμό αστική τάξη.

Οι αγανακτισμένοι της πλατείας είναι το πρώτο δείγμα ειρηνικής εξέγερσης, που θα αναπτυχθεί με γεωμετρική πρόοδο, θα διαδοθεί γρήγορα σε ολόκληρη την Ευρώπη, ακόμα και στις υποτιθέμενα ισχυρές οικονομίες του Βορρά και δεν είναι καθόλου βέβαιο αν πολύ σύντομα δεν αποκτήσει άλλα βιαιότερα χαρακτηριστικά, όσο πιο βάρβαρα εξελίσσεται το ευρωπαϊκό βιοτικό περιβάλλον.

Προϊόντος λοιπόν του χρόνου η πανευρωπαϊκή κοινωνία μέλλει να διαιρεθεί σε δύο ομάδες: Στους εντός και στους πέριξ της Πλατείας.

Πέριξ της Πλατείας θα παραμένουν μέχρις εσχάτων ελάχιστοι συνεργάτες της υπερεθνικής κερδοσκοπικής ελίτ.

Εντός της πλατείας θα υποχρεωθούν να εισέλθουν όλοι οι υπόλοιποι. Αρχικά οι άνεργοι, οι χαμηλόμισθοι και οι χαμηλοσυνταξιούχοι. Στη συνέχεια οι πενόμενοι ελεύθεροι επαγγελματίες, έμποροι και μικρομεσαίοι επιχειρηματίες και εν τέλει οι χρεοκοπημένοι πρώην μεγαλοαστοί και λοιποί πάλαι ποτέ ευνοούμενοι του θνήσκοντος αστικού καθεστώτος.

Είναι λοιπόν αξιολύπητες επί του παρόντος όσες προσωπικότητες απασχολούν την δημοσιότητα με την αδυναμία τους να κατανοήσουν τις τρέχουσες πλατειακές εξελίξεις.

Οι βουλευτές και οι δημοσιογράφοι, που απορρίπτουν μετά βδελυγμίας την πεζοδρομιακή αισθητική της μούτζας και της αθυροστομίας ενίων συνθημάτων.

Η κα Παπαρήγα, που δυσανασχετεί με την επιμονή των αγανακτισμένων να μην αναγνωρίζουν την ηγετική πρωτοπορία του ΚΚΕ και του ΠΑΜΕ και επιμένει να στήνει φαιδρές διασπαστικές αντισυγκεντρώσεις.

Οι γραφικοί τοπικοί παράγοντες, τύπου κου Μπουτάρη, που επιμένουν να ζουν στο δικό τους φαντασιακό κόσμο της περασμένης χιλιετηρίδος, όπου ο δήμαρχος ως άρχων της πόλης είχε ως έργο να εξασφαλίζει τα συμφέροντα των επαγγελματιών του εμπορικού κέντρου, που αποτελούσαν εν πολλοίς την προσωπική του εκλογική πελατεία. Γραφικοί Δήμαρχοι γραφικών εποχών, όπου η κατά προορισμό χρήση των πλατειών και πεζοδρομίων εξηντλείτο στην κερδοσκοπική εκμετάλλευση των παρόδιων ζαχαροπλαστίων, μπαρ και λοιπών πάσης φύσεως χώρων μαζικής εστίασης.

Όμως ως γνωστόν ο θεσμός της πλατείας είναι αρχαιότερος του θεσμού του Δημάρχου, που εμφανίσθηκε το πρώτον στην περίοδο της Ρωμαϊκής Πολιτείας.

Αντίθετα η εμφάνιση της Πλατείας ως κεντρικού χώρου συνάθροισης των κατοίκων της πόλεως χάνεται στα βάθη της Ελληνικής αρχαιότητος. Λειτουργικά δε από τότε μέχρι σήμερα συνδύαζε και συνδυάζει αρμονικά και αναλόγως των ιστορικών αναγκών και περιστάσεων τόσο την ιδιότητα του εμπορικού όσον και του πολιτικού κέντρου της τοπικής πολιτείας.

Ιστορικά λοιπόν η Πλατεία Αριστοτέλους δεν είναι το «αμπελοχώραφο» του εκάστοτε Πρώτου Δημαρχεύοντος Πολίτη της Θεσσαλονίκης, ούτε ο χώρος των πέριξ αυτής βιοποριζομένων καφεζαχαροπλαστών, ξενοδόχων, εστιατόρων και λοιπών επαγγελματιών.

Είναι συγχρόνως και κυρίως η έδρα του «κοινού» των Θεσσαλονικέων καθώς και ο χώρος υποδοχής των από την υπόλοιπη επικράτεια και όχι μόνον ορμωμένων επισκεπτών (όπως π.χ ο κος Θεοδωράκης).

Ως εκ τούτου η σπασμωδική αντίδραση του κου Δημάρχου της Θεσσαλονίκης δεν είναι απλώς αντισυνταγματική, όπως με την ιδιότητα της επιστημονικής αυθεντίας επεσήμανε ο σεβαστός μου Καθηγητής κος Κασιμάτης.

Είναι δυστυχώς και ανιστόρητη και υβριστική για την ιστορία μιας πόλης, που διακρίνεται για την φιλοξενία της και που παλαιόθεν έχει καταξιώσει την Πλατεία Αριστοτέλους ως τόπο ελεύθερης προβολής των πολιτικών τάσεων και ιδεών.

Το ανθρώπινο μεγαλείο του κου Θεοδωράκη προφανώς δεν πλήττεται, τουναντίον ενισχύεται από πολιτικές μικρότητες.

Είναι όμως κρίμα για την πόλη, κρίμα για τον κο Μπουτάρη, ο οποίος τόσον πρώιμα διακινδυνεύει την συμπάθεια των Θεσσαλονικέων και που πρίν αλέκτωρ λαλήσει δικαιώνει με την άστοχη παρέμβασή του τους αγανακτισμένους του Λευκού Πύργου, οι οποίοι τον απέπεμψαν από τις συγκεντρώσεις τους, ως οιονεί persona non grata για τους μη προνομιούχους διαμαρτυρόμενους δημότες της πόλης του.

ΔΗΛΩΣΗ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ

Με κάλεσαν να μιλήσω σε συγκέντρωση στην Πλατεία Αριστοτέλους της Θεσσαλονίκης, την Πέμπτη 9 Ιουνίου στις 7 το απόγευμα. Η απάντησή μου υπήρξε θετική. Επικοινώνησα με τον Πρύτανι του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου και του πρότεινα να πάρει μέρος και αυτός στη συγκέντρωση, πράγμα που δέχθηκε και μάλιστα με συγκίνηση και ιδιαίτερο ενθουσιασμό.

Όλα πήγαιναν ομαλά, έως σήμερα το πρωί που δημοσιοποιήθηκαν τα σχετικά με την συγκέντρωση. Ευθύς αμέσως, πρώτος ο Δήμαρχος δήλωσε ότι δεν παραχωρεί την Πλατεία. Χωρίς αιτιολογία. Δεύτερος ο Πρύτανις με ... δελτίο τύπου και όχι με απ' ευθείας επικοινωνία μαζί μου ή με τους διοργανωτές όπως θα ήταν φυσικό αν πράγματι υπήρχε κάποιο αντικειμενικό πρόβλημα, δηλώνει ότι τον ... ξεγέλασαν «ως προς τη μορφή και το περιεχόμενο της εκδήλωσης» και κατόπιν τούτου αρνείται να συμμετάσχει. Τρίτος υποψήφιος ομιλητής μου δήλωσε ότι αδυνατεί να πάρει μέρος, γιατί επιστρέφοντας στο σπίτι του βρήκε δεκάδες υβριστικά και απειλητικά ηλεκτρονικά μηνύματα.

Δεν έχω καμμιά αμφιβολία ότι σε λίγο θα υπάρξουν διαδοχικά νέα εμπόδια με στόχο τη ματαίωση της παρουσίας μου στην Θεσσαλονίκη. Παλαιότερα, επί εποχής βασιλευομένης Δημοκρατίας, που είχα το ίδιο πρόβλημα κάθε φορά που σκόπευα να πάω στην Θεσσαλονίκη, γνώριζα το Κέντρο από το οποίο εκπορεύονταν οι απειλητικές προειδοποιήσεις. Σήμερα όμως, σε συνθήκες Δημοκρατίας, αδυνατώ να καταλάβω με ποιο τρόπο συντονίστηκαν ο Δήμαρχος με τον Πρύτανι και γιατί στρέφονται εναντίον μου, μιας και μόλις χτες ήμουν βέβαιος για τα φιλικά τους αισθήματα απέναντί μου.

Εν πάση περιπτώσει δεν πρόκειται να ξαναγυρίσω σε κείνες τις εποχές, που η Εξουσία με αντιμετώπιζε σαν πολίτη β΄ κατηγορίας.

Η πλατεία Αριστοτέλους υπήρξε πάντοτε έως τώρα χώρος πολιτικών και άλλων εκδηλώσεων και δεν πρόκειται να επιτρέψω σε κανένα να μου στερήσει το δικαίωμα που απολαμβάνουν όλοι οι άλλοι.

Έτσι στην περίπτωση που επιμείνουν στις απαγορεύσεις και στους αποκλεισμούς, δηλώνω ότι από το απόγευμα της Τετάρτης θα «καταλάβω» μόνος μου τον δημόσιο αυτόν χώρο, που μου ανήκει όπως ανήκει σε όλους και αν τολμούν, ας έλθουν να με διώξουν δια της βίας.

Αθήνα, 7.6.2011

Μίκης Θεοδωράκης

Η ΓΕΝΙΑ ΤΗΣ ΠΛΑΤΕΙΑΣ: Αγανακτήστε, είναι μεταδοτικό….

Οι προπαππούδες τους ήταν η γενιά του 40.

Παππούδες τους υπήρξε η γενιά του 114.

Οι γονείς τους ανήκουν στην γενιά του Πολυτεχνείου.

Οι ίδιοι φαίνεται ότι προορίζονται να γράψουν ιστορία ως η γενιά της Πλατείας.

Πρόκειται για την αδικημένη γενιά των πρώην 700 ευρώ, που έχουν γίνει ήδη 400 και κάτω με σαφή τάση μηδενισμού.

Οι προηγούμενες γενιές γούρμασαν σε αντίξοες συνθήκες, ονειρεύθηκαν ένα καλύτερο κόσμο, πολέμησαν για λευτεριά, ψωμί, παιδεία, ελευθερία και εν πολλοίς τα κατάφεραν να ζήσουν μερικές στιγμές ατομικών και συλλογικών-εθνικών επιτυχιών.

Στις προηγούμενες γενιές υπήρχε στέρηση υλικών μέσων, αλλά περίσσευαν οι ιδεολογικοί οραματισμοί.

Για την καινούργια γενιά ο καταναλωτισμός ήταν το προωθούμενο υποκατάστατο αντί οποιασδήποτε άλλης ιδεολογίας.

Και ενώ υπό μία έννοια η καινούργια γενιά ξεκίνησε με τις λαμπρότερες των προϋποθέσεων, αιφνιδίως της απαγόρευσαν να ελπίζει, να χαμογελά και να ονειρεύεται.

Πολυεθνικοί κερδοσκόποι, υπερεθνικές γραφειοκρατίες και πειθήνιες πολιτικές μαριονέτες πίστεψαν και ίσως εξακολουθούν να πιστεύουν, ότι μπορούν να πειθαναγκάσουν αυτή τη γενιά να υπομείνει την απίστευτη βαρβαρότητα, που έχουν σκηνοθετήσει στον πλανήτη.

Αυταπατώνται.

Δεν υπάρχει ιστορικό προηγούμενο όπου η νεολαία να αποδέχεται αμαχητί την αδικία, τον αυταρχισμό, τον κοινωνικό αποκλεισμό, την εξαθλίωση.

Με έκπληξη διαπιστώνουν ότι η μαζική πλύση εγκεφάλου των διεθνών ΜΜΕ δεν είχε τα προσδοκώμενα αποτελέσματα.

Νόμιζαν ότι κατασκευάζουν μια εύκολα διαχειρήσιμη απολίτικη γενιά της καλοπέρασης, της ανεμελιάς, της νωθρότητας. Μια γενιά απομονωμένη, χαμένη στο λαβύρινθο της ηλεκτρονικής εικονικής πραγματικότητας.

Πλάνη οικτρά!

Ανακαλύπτουν με δέος ότι η νεολαία δεν παραπλανάται, δεν ευνουχίζεται , δεν συμβιβάζεται.

Δεν χάνει το πολιτικό της αισθητήριο, αλλά αντιθέτως οξύνει το πολιτικό της κριτήριο και για αυτό ενώ αποστρέφεται τα μεταλλαγμένα κόμματα και τις ανάξιες πολιτικές ηγεσίες τους, δεν αποστασιοποιείται από την πολιτική.

Τουναντίον απαιτεί να έχει τον πρωτεύοντα ρόλο, που της ανήκει στην χάραξη και άσκηση της πολιτικής, που την αφορά.

Μετατρέπει τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές, από μέσα ατομικής απομόνωσης σε εργαλεία κοινωνικής συνεννόησης και πολιτικής συναντίληψης.

Αντιλαμβάνεται την παγκοσμιοποίηση ως μοντέλο διάδοσης της φτώχειας και της οικονομικής εξαθλίωσης.

Αντιλαμβάνεται ότι αυτό, που άρχισε στην Ελλάδα και επεκτάθηκε στην Ιρλανδία, την Πορτογαλία, την Ισπανία, σύντομα θα κτυπήσει την πόρτα και των υπόλοιπων χωρών της Ευρώπης.

Αντιλαμβάνεται ότι κερδοσκόποι, τεχνοκρατικές γραφειοκρατίες και επαγγελματίες πολιτικοί, που ενδιαφέρονται για την βιωσιμότητα των χρεών και όχι για την επιβίωση των λαών, είναι ικανοί μόνο να οδηγήσουν τον πλανήτη στην απόλυτη ερήμωση.

Αγανακτούν, εγκαταλείπουν τον εφησυχασμό, γυρνούν την πλάτη στις πλαστές δευτερεύουσες αντιθέσεις (ιδιωτικοί υπάλληλοι εναντίον δημοσίων, χαμηλόμισθοι εναντίον «ρετιρέ», αγρότες εναντίον φορτηγατζήδων, γιατροί εναντίον ασφαλισμένων και τα τοιαύτα) βγαίνουν στις πλατείες, παραμερίζουν τους διαβρωμένους κομματικούς και συνδικαλιστικούς μηχανισμούς και διεκδικούν το δημοκρατικό αυτονόητο.

Τίποτε περισσότερο από αυτό που τους υποσχέθηκε ο κος Παπανδρέου, αλλά και οι άλλοι Ευρωπαίοι ομόλογοί του, προεκλογικά:

Δημόσια διαβούλευση, συμμετοχή στις αποφάσεις που τους αφορούν, ισότητα, δικαιοσύνη, εργασία, αξιοπρέπεια.

Είναι οι γνήσιοι απόγονοι της γενιάς του σαράντα, της γενιάς του ένα-ένα τέσσερα, της γενιάς του πολυτεχνείου.

Το πολιτικό κατεστημένο της Ευρώπης αδυνατεί να αντιληφθεί ή δεν θέλει να παραδεχθεί την πραγματικότητα.

Ευελπιστεί ότι το κίνημα της «πλατείας» θα εκτονωθεί, θα φυλλορροήσει, στην ανάγκη θα αντιμετωπισθεί με γκλομπς και δακρυγόνα.

Πρόκειται δυστυχώς για μια γενιά πολιτικών γραφειοκρατών, που οφείλει την ύπαρξή της στα ΜΜΕ, δεν έχει άμεση επαφή με τις Ευρωπαϊκές κοινωνίες, κινείται σαν μια χαζοχαρούμενη παρεούλα μεταξύ συνεδριάσεων και δεξιώσεων και συνεπώς αδυνατεί να κατανοήσει τις ταξικές αντιθέσεις, τους μηχανισμούς της αγοράς, τα κοινωνικά ρεύματα.

Παρότι ομολογούν ότι το πρόβλημα της Ελλάδος, της Ιρλανδίας, της Πορτογαλίας δεν είναι δικό τους πρόβλημα, αλλά πρόβλημα της Ευρώπης, του Δυτικού κόσμου, της Παγκόσμιας οικονομίας, δεν κατανοούν ότι το ντόμινο της οικονομικής δυσπραγίας θα οδηγήσει σε ντόμινο κινήματος αγανακτισμένων σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες.

Πολύ περισσότερο στερούμενοι εμπειριών αδυνατούν να προβλέψουν, ότι τα κινήματα αυτά σύντομα θα γνωρίσουν πρωτόφαντη μαζικότητα, θα αυτοοργανωθούν κατά χώρα, θα διασυνδεθούν διακρατικά και πολύ γρήγορα θα αναδείξουν νέες ηγετικές προσωπικότητες, που θα διεκδικήσουν σθεναρά την εξουσία.

Όπως γράψαμε και άλλη φορά, αντίθετα από ότι υποστηρίζεται, στην Δημοκρατία υπάρχουν αδιέξοδα, ιδιαίτερα όταν αυτοαναιρείται παρουσιάζοντας τα απύθμενα συμπτώματα σήψης και παρακμής, που βιώνουμε σήμερα.

Στην ιστορία, όμως δεν υπάρχουν αδιέξοδα.

Η ιστορία πάντα προχωράει μπροστά μέσα από μαζικές κινητικότητες, που στέλνουν στον σκουπιδοτενεκέ τις ξεπερασμένες μορφές εξουσίας και τις ξοφλημένες ηγεσίες και αναδεικνύοντας νέες, ικανές να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις των καιρών.

Αυτή είναι η ονομαζόμενη ιστορική νομοτέλεια, που ελέγχεται και κινείται μέσα από την εξέλιξη-ωρίμανση των λεγόμενων αντικειμενικών και υποκειμενικών συνθηκών.

Απέναντι λοιπόν σ’ αυτά τα ιστορικά νομοτελειακά δρώμενα των ευρωπαϊκών και όχι μόνο κινημάτων της «πλατείας», πρωτοκλασάτοι Ευρωπαίοι καρεκλοκένταυροι προσπαθούν να περισώσουν εαυτούς προωθώντας μια αφελή συνταγή κρατικής καταστολής, εκλογικών συστημάτων υπερενισχυμένης αναλογικής (όρα ιδέα κου Πάγκαλου) και διακομματικής κυβερνητικής συνεργασίας μεταξύ αποστεωμένων και παλιομοδίτικων κομμάτων.

Μάταιος κόπος.

Το κίνημα των «αγανακτισμένων» είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να αντιμετωπισθεί με τόση φαιδρότητα.

Είναι η μαζική κίνηση της σημερινής γενιάς, προς το ιστορικό της πεπρωμένο. Κοντά σ’ αυτούς θα συστρατευθούν οι γονείς, οι παππούδες, τα παιδιά τους.

Αν δεν αρθούν οι αιτίες, που προκαλούν την αγανάκτηση της, αν δε ικανοποιηθούν τα αιτήματά της, σύντομα θα πάρει την μορφή χιονοστιβάδας.

Και όπως κι άλλοτε έχουμε πει όταν ξεκινήσει η χιονοστιβάδα τίποτε δεν μπορεί να αντέξει στο διάβα της και ο μόνος τρόπος να γλιτώσει κανείς είναι να παραμερίσει.

Όπως ακριβώς δηλώνουν σε όλους τους τόνους οι αγανακτισμένοι Ευρωπαίοι, που συγκεντρώνονται κατά χιλιάδες στις πλατείες, οι λαοί της Ευρώπης έχουν πλέον ξυπνήσει.

Αν οι προφανώς στερούμενοι πολιτικής οξυδέρκειας Ευρωπαίοι ηγέτες διαθέτουν τουλάχιστον στοιχειώδες ένστικτο πολιτικής αυτοσυντήρησης, καλά θα κάνουν να ξυπνήσουν και εκείνοι και να σπεύσουν να συμπορευθούν.

Αν δεν το πράξουν εγκαίρως, φοβούμαι ότι οι προηγούμενες γενιές κλήθηκαν να αγωνισθούν για να αλλάξουν τον κόσμο, αλλά η παρούσα γενιά σύντομα θα υποχρεωθεί να τον ανατρέψει…