Οι καθηγητές σε επιστράτευση.Η κοινωνία σε αναβρασμό.

Παρότι το ιστολόγιό μας δεν είναι ενημερωτικό και περιορίζεται απλώς σε σχολιασμό θεμάτων, που απασχολούν συνήθως την εσωτερική και διεθνή επικαιρότητα, θα κάνουμε μια μικρή εξαίρεση.

Θα μεταφέρουμε την ανακοίνωση του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών για την επιστράτευση των καθηγητών, όχι απλώς διότι το θέμα παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. 

Κυρίως διότι η επιστημονική άποψη άποψη του μεγαλύτερου νομικού συλλόγου της χώρας έχει πολλή μεγάλη σημασία για την διαμόρφωση αντικειμενικής κοινής γνώμης και είναι μάλλον βέβαιο ότι τα ΜΜΕ θα την αποσιωπήσουν στο πλαίσιο της πλαστής εικόνας, που προβάλλουν ότι η κοινωνία ολόκληρη είναι δήθεν εναντίον των καθηγητών.

Να λοιπόν που ένας μεγάλος επαγγελματικός κλάδος, που λόγω επαγγέλματος απηχεί, αλλά και επηρεάζει τις απόψεις της κοινωνίας, διαψεύδει απερίφραστα τα «ρεπορτάζ» της κίτρινης δημοσιογραφίας.

Και δεν είναι μόνο αυτό.

Στο μεστό κείμενο της ανακοίνωσης εκτός από την τεκμηριωμένη επισήμανση της αντισυνταγματικότητας του μέτρου της επιστράτευσης των εκπαιδευτικών, ο ΔΣΑ εκφράζει και την απογοήτευση της κοινωνίας από την αήθη ανοχή της δικαιοσύνης στην συντελούμενη «δικαιοκρατική  οπισθοδρόμηση».

Και κυρίως κρούει τον κώδωνα στην Κυβέρνηση για τις νομοτελειακές κοινωνικές αντιδράσεις, που αργά ή γρήγορα θα προκαλέσει η αυταρχική και αντισυνταγματική πολιτική της.

Κρίνοντας λοιπόν πολύ σημαντικές τις απόψεις που περιέχει, όχι μόνο από την πλευρά της νομικής αυθεντίας, αλλά και από την άποψη της υπεύθυνης πολιτικο-κοινωνικής παρέμβασης στις ιστορικές στιγμές, που περνάει ο τόπος, παραθέτουμε αυτούσιο το κείμενο της ανακοίνωσης του ΔΣΑ.

 

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΓΡΑΦΕΙΟΥ ΤΥΠΟΥ Δ.Σ.Α.
ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΤΑΞΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ

Ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών εκφράζει την πλήρη αντίθεσή του στην κυβερνητική πρακτική της επίταξης προσωπικών υπηρεσιών χωρίς να πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 22 παρ. 4 του Συντάγματος.

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με την ανωτέρω συνταγματική διάταξη, οποιαδήποτε μορφή αναγκαστικής εργασίας απαγορεύεται, ενώ επίταξη προσωπικών υπηρεσιών επιτρέπεται μόνο εφόσον συντρέχει περίπτωση πολέμου ή επιστράτευσης ή ανάγκη για την άμυνα της χώρας ή κατεπείγουσα κοινωνική ανάγκη από θεομηνία ή ανάγκη που μπορεί να θέσει σε κίνδυνο τη δημόσια υγεία.

Σημειωτέον δε ότι, κατά τους κοινά αποδεκτούς κανόνες ερμηνείας του συνταγματικού δικαίου, οι εν λόγω περιοριστικά αναφερόμενες περιπτώσεις, ως εξαιρέσεις από το γενικό συνταγματικό κανόνα της απαγόρευσης της αναγκαστικής εργασίας, πρέπει να ερμηνεύονται στενά.

Σε μία δημοκρατική κοινωνία, η επίταξη προσωπικών υπηρεσιών, ως ακραία επέμβαση της πολιτικής εξουσίας στην προσωπική ελευθερία και την ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητας του ατόμου, πρέπει να χρησιμοποιείται με μεγάλη φειδώ και μόνο ως ultimum refugium, όταν δηλαδή προκύπτει ότι κανένα λιγότερο επαχθές μέσο δεν είναι πρόσφορο για την αποτελεσματική αντιμετώπιση των κατά τα ανωτέρω περιοριστικά αναφερόμενων καταστάσεων. 

Όσο κι αν κάποιοι επιμένουν να ευνοούν ή ακόμα και να μεθοδεύουν την επιστροφή στο παρελθόν, όσο κι αν η Δικαιοσύνη επιμένει να ανέχεται την πρωτοφανή δικαιοκρατική οπισθοδρόμηση που συντελείται σήμερα, πρακτικές που παραπέμπουν ευθέως σε άλλες εποχές αργά ή γρήγορα θα βρουν απέναντί τους ολόκληρο τον ελληνικό λαό. Στη Δημοκρατία, ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα. Πολλώ δε μάλλον, καμία πολιτική σκοπιμότητα δεν επιτρέπεται να χρησιμοποιείται ως βάση για τη λήψη και εφαρμογή κυβερνητικών αποφάσεων κατά κατάλυση του Συντάγματος.

Οι Πύλες της κολάσεως….

Ο  κος Πρωθυπουργός  υπόσχεται στους  ψηφοφόρους  της  εκλογικής  του περιφέρειας, ότι θα κάνει την Καλαμάτα Διαστημική Πύλη.

 Η πραγματικότητα όμως είναι ότι επί του παρόντος η πολιτική του δραστηριότητα έχει μεταβάλει όλες ανεξαιρέτως τις  Ελληνικές πόλεις σε …Πύλες της Κολάσεως…

Στο πλαίσιο αυτής της «εθνοσωτήριας» δράσης του εντάσσεται εξ’ άλλου και η ψήφιση ενός ακόμη ανάλγητου μνημονίου την Κυριακή των Βαΐων.

 Γιατί μπορεί οι ληστείες τραπεζών να γίνονται καθημερνές, αλλά ως γνωστόν οι ληστείες …λαών σχεδιάζονται και εκτελούνται τα Σαββατοκύριακα.

 Είναι μια μόδα που ξεκίνησε από τις συνόδους Κορυφής, με πρόφαση την πρόληψη των αγορών και υιοθετήθηκε αμέσως από όλες τις «λαοφιλείς» ευρωπαϊκές κυβερνήσεις.

 Στην πραγματικότητα είναι βολικό τα μέτρα λιτότητας να αποφασίζονται σε μέρες και ώρες, που τα καταστήματα είναι κλειστά και τα κέντρα των πόλεων, όπου κατά βάση βρίσκονται τα εθνικά Κοινοβούλια, έρημα.

Οι κοινωνικές ισορροπίες είναι πλέον τόσο πολύ ευαίσθητες, ώστε, όπως μια ληστεία τραπέζης μπορεί να αποτύχει από μια απρόβλεπτη λεπτομέρεια, έτσι και η ψήφιση ενός μνημονιακού νομοθετικού εκτρώματος πρέπει να σχεδιασθεί  με κάθε επικοινωνιακή ακρίβεια, για να αποφευχθούν μη αναστρέψιμες κοινωνικές αλυσιδωτές αντιδράσεις.

Γι’ αυτό το λόγο ο Υπουργός Οικονομικών ξεκίνησε με ένα μπαράζ «ευοίωνων» οικονομικών δεικτών, που δήθεν σηματοδοτούν την βελτίωση των οικονομικών δεδομένων.

Τη σκυτάλη καλλιέργειας κλίματος αισιοδοξίας ανέλαβε στη συνέχεια ο ίδιος ο Πρωθυπουργός με τους χρησμούς περί ενδείξεων φρεναρίσματος του ρυθμού αύξησης της ανεργίας, που μένει να αποδειχθεί αν θα επακολουθήσει μείωση….(και στην κορφή κανέλλα…)

Αποκορύφωμα δημιουργίας μαγικής επικοινωνιακής εικόνας, η σκηνοθεσία έναρξης «των μεγάλων οδικών έργων» στα κατσάβραχα της Κορινθίας, από όπου «μονιασμένη» και «συμπαγής» η τρικομματική συγκυβέρνηση έστειλε το μήνυμα της «επιστροφής στην ανάπτυξη».

Σε μια σκηνοθετημένη φιέστα με καλογυαλισμένες μπουλντόζες και μερικούς κομπάρσους ντυμένους  εργατοτεχνίτες, δόθηκε η ευκαιρία στους κυβερνητικούς αρχηγούς να κάνουν δηλώσεις χωρίς γιουχάισμα και στα κανάλια να ντύσουν τα προπαγανδιστικά δελτία τους με εικόνα επιπέδου βλαχοδημαρχιακής καρακιτσαρίας.

Αυτά σε επίπεδο μαζικού υπνωτισμού.

Σε επίπεδο διαχείρισης κυβερνητικών εταίρων η ΔΗΜΑΡ εγκλωβίστηκε σε μια καταγέλαστη εσωτερική ταραντέλα μεταξύ Μανιτάκη και Ρουπακιώτη, ώστε με την τελική αναδίπλωση του πρώτου να δοθεί το άλλοθι στους βουλευτές της να ψηφίσουν αβλεπί τα υπόλοιπα καταστροφικά μέτρα του μνημονιακού πολυνομοσχεδίου.

Το ευφυέστερο όμως εύρημα ήταν η απουσία του κου Σαμαρά από τη συζήτηση στη Βουλή.  Έτσι δόθηκε στον κο Βενιζέλο η χάρη να ζήσει το μύθο της συνολικής εκπροσώπησης της τρικομματικής ως εν δυνάμει αντιπρόεδρος Κυβέρνησης και οιονεί αντιπρωθυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ. Αυτό ήταν αρκετό για να τον ξεσαλώσει, να φαντασιωθεί αρχιστράτηγος μετωπικής επίθεσης κατά της αντιπολίτευσης  και να τον κάνει βασιλικότερο του βασιλέως στην υπεράσπιση των αντιλαϊκών ρυθμίσεων και των νεοαποικιακών μεθοδεύσεων.

Έτσι δυο μέρες οι βουλευτές της συμπολίτευσης μεταξύ βήματος και κυλικείου της Βουλής μιλούσαν περί ανέμων και υδάτων. 

Οι βουλευτές της αντιπολίτευσης προσπαθούσαν να αναδείξουν την αντισυνταγματικότητα, την αναλγησία και την καταστροφικότητα των ρυθμίσεων ενώπιον κενών εδράνων. 

Και οι σεσημασμένοι  καραγκιόζηδες προβόκαραν την αγόρευση του κου Καμμένου. 

Και έτσι μεταξύ σοβαρού και αστείου συμπληρώθηκε το Σαββατοκύριακο και φθάσανε στην υπερψήφιση του τέταρτου «εθνοσωτήριου» μνημονίου με τρόπο τόσο χαλαρό και ανώδυνο, που χαζέψανε και οι ίδιοι οι γκουρού του Ευρωπαϊκού νεοαποικιοκρατισμού.

Με αποκορύφωμα τον κο Σόιμπλε, ο οποίος με τον γνωστό κυνισμό και την πηγαία μπρουταλιτέ του μεταξύ θαυμασμού και παραπόνου δεν μπόρεσε να μην αναρωτηθεί, πως γίνεται οι Γερμανοί να αναστατώνουν τους δρόμους διεκδικώντας αυξήσεις 6% και οι Έλληνες να χάνουν το 50% των εισοδημάτων τους και να μη κουνιούνται από τον καναπέ τους.

Το πράγμα βέβαια δεν είναι τόσο μυστήριο, αν ανατρέξει κανείς στην εθνική παράδοση της τετρακοσαετούς Οθωμανικής σκλαβιάς που μας «προίκισε» με ένα νωχελή ραγιαδισμό σε συνδυασμό με ένα δοσιλογικό  κοτσαμπασισμό.

Όπως και νάχει όμως, η πραγματικότητα είναι ότι για άλλη μια φορά τρόικα κατάφερε να σερβίρει επιτυχώς ένα μονοαρθρικό νομοθετικό τερατούργημα 250 σελίδων σε άναρθρους «εθνοπατέρες» και να κάνει ένα ακόμη ουσιαστικό βήμα στην ολοκλήρωση του σχεδίου ολικής δήωσης της χώρας.

Η Βουλή έκλεισε για τις Πασχαλινές διακοπές της.

Σήμερα Πρωτομαγιά οι Συνδικλισταράδες  της ΓΣΕΕ και του ΠΑΜΕ θα κάνουν τις δικές τους φιέστες αυτοπροβολής και  ψευτοδιεκδικητικής εκτόνωσης και έτσι θα ολοκληρωσθεί ο κύκλος των πολιτικοκοινωνικών δρώμενων, ώστε να δοθεί η ευχέρεια στην εκκλησία να ολοκληρώσει το δικό της ψυχοσωτήριον έργο.

Ο λαουτζίκος θα τη βγάλει όπως όπως, πειναλέα πλην κατανυκτικά .

Και με την επάνοδο την Τετάρτη του Πάσχα θα πέσει απάνω στους φορατζήδες και τους σταυρωτήδες για να συνειδητοποιήσει για πολλοστή φορά ότι το μοναδικό μέλημα και καθήκον των πολιτικών διαμεσολαβητών της Μερκελικής νεοαποικιοκρατίας είναι το φοροεισπρακτικό παζάρι…

Προς το παρόν πάντως, Καλή Ανάσταση και Καλό Πάσχα (χλωμό το βλέπω…).

Ο Ομπάμα, ο Τσίπρας, οι Φαρισαίοι και οι αδιάβαστοι «αριστεροί»...

Ο Ομπάμα.

 Προχθές  την Τετάρτη η Αμερικανική Γερουσία επεφύλαξε μια δυσάρεστη εμπειρία για τον Πρόεδρο Ομπάμα.

Σε μια σημαντική ψηφοφορία, που αφορούσε τον περιορισμό της οπλοκατοχής, εισέπραξε την απόριψη της πρότασής του μη καταφέρνοντας να συγκεντρώσει όλες τις ψήφους των Δημοκρατικών Γερουσιαστών.

 “All in all, this was a pretty shameful day for Washington,” («Ήταν μια πολύ ντροπιαστική μέρα για την Ουάσινγκτων»)   σχολίασε  εμφανώς δυσαρεστημένος το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας. «Όμως θα συνεχίσουμε  την προσπάθεια, όσο αυτό αποτελεί επιθυμία του Αμερικανικού Λαού» προσέθεσε με την αισιόδοξη επιμονή, που τον χαρακτηρίζει.

Δεν γνωρίζω τις σχέσεις του Προέδρου Ομπάμα με την διαλεκτική, όμως αυτή του η ατάκα συμπυκνώνει την πεμπτουσία του ιστορικού υλισμού αναφορικά με την εξέλιξη της ιστορίας και τον ρόλο της ηγετικής προσωπικότητας.

Ο Τσίπρας.

 Στον αντίποδα, στα καθ’ ημάς, με αφορμή μια ίσως όχι ατυχή έκφραση του Αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης στο συνέδριο του Economist έχει ξεσπάσει μια άνευ προηγουμένου αναστάτωση τόσο στα ΜΜΕ, όσο και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Το σύνθημα «κραξίματος» το έριξε ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος και αμέσως ανέλαβαν την σκυτάλη τα κάθε λογής γνωστά και μη εξαιρετέα παπαγαλάκια.

«Θα προχωρήσουμε σε αναστολή του μνημονίου» είπε ο κος Τσίπρας και αυτό ερμηνεύτηκε ως μεγάλη κωλοτούμπα για ένα κόμμα που μέχρι τώρα μιλούσε για κατάργηση του μνημονίου και των κάθε λογής εφαρμοστικών του νόμων.

Αυτή η έντονη «αγωνία» του κυβερνητικού επικοινωνιακού ιερατείου και των αργυρώνητων υποτακτικών  του, μήπως ο ΣΥΡΙΖΑ ερχόμενος στην κυβέρνηση δεν καταργήσει, αλλά απλώς αναστείλει το μνημόνιο, θα ήταν γοητευτική αν δεν ήταν αηδιαστικά υποκριτική.

ΟιΦαρισαίοι

 Οι επαγγελματίες προπαγανδιστές των εξοντωτικών πολιτικών, που έχουν βυθίσει τη χώρα στην απόλυτη δυστυχία, εμφανίζονται τιμητές για τις φραστικές αστοχίες του αρχηγού ενός κόμματος, που πρωτοστατεί στον αντιμνημονιακό  χώρο  τα τελευταία χρόνια.

Πειθήνια όργανα της τρόικας, υπέρμαχοι όλων αυτών των καταστροφικών συνταγών, που εντείνουν την ύφεση καταστρέφοντας τις οικονομικές υποδομές της χώρας, συνθλίβοντας τα μεσαία στρώματα, κλείνοντας χιλιάδες μικρομεσαίες επιχειρήσεις, δημιουργώντας στρατιές ανέργων, καταδικάζοντας σε υποσιτισμό  εκατοντάδες χιλιάδες μαθητές και όχι μόνο, οδηγώντας σε απόγνωση συνταξιούχους και αρρώστους και ωθώντας σε αυτοκτονία χιλιάδες πρώην νοικοκυραίους, διαρρηγνύουν υποκριτικά τα ιμάτιά τους που το  κόμμα της αντιπολίτευσης δείχνει να μη επιμένει στην απόλυτη ανατροπή των ανοσιουργημάτων τους.

Οι αδιάλλακτοι ιππότες του νεοφιλελευθερισμού, που επιδίδονται με μανία σε ένα όργιο ακροδεξιού αυταρχισμού,  τολμούν να «τη βγαίνουν από τα αριστερά» στους πολιτικούς τους αντιπάλους, έχοντας δύο εξόφθαλμα προφανείς επικοινωνιακούς στόχους:

Αφ’ ενός να θολώσουν τα νερά και να πείσουν κάποιους αφελείς, ότι δεν είναι μόνον οι ίδιοι οι κυβερνητικοί  συνεταίροι που άλλα υπόσχονταν προεκλογικά και άλλα πράττουν μετεκλογικά.

Αφ ‘ ετέρου να ενσπείρουν ζιζάνια στο αντιμνημονιακό στρατόπεδο, ακόμη και μεταξύ των συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ, περί της αξιοπιστίας και «της κρυφής ατζέντας» της ηγετικής του ομάδας.

Ως προς τον πρώτο στόχο η παταγώδης αποτυχία είναι εξασφαλισμένη.

 Ο χειμαζόμενος λαός  παρακολουθεί έντρομος να του ληστεύουν το βιός του, να τον σέρνουν στα δικαστήρια, να ξεπουλούν  τα περιουσιακά στοιχεία της  χώρας και όλα αυτά με ένα όργιο νομοθετικών ρυθμίσεων, που εξαιρούν προκαταβολικά τους «ημετέρους» τραπεζίτες και διοικητικούς υπαλλήλους από την τσιμπίδα της Δικαιοσύνης.   

Είναι λοιπόν άχρηστο να δαιμονοποιούν τον Τσίπρα, αφού αυτός ο λαός είναι βέβαιο ότι οσονούπω θα είναι πρόθυμος να συνεργασθεί και με τον ίδιο το διάολο προκειμένου να απαλλαγεί από την κοινωνικά ανάλγητη τρικομματική κομπανία και την βουλιμική ακρίδα που την συντροφεύει.

Οι αδιάβαστοι "αριστεροί".

Ως προς τον δεύτερο στόχο όμως φαίνεται ότι όλο και κάτι έχουν καταφέρει.

Διότι δεν είναι λίγοι εκείνοι, που από διάφορα σημεία της αριστεράς έσπευσαν να εκφράσουν την δυσαρέσκειά τους για την λεκτική διολίσθηση του κου Τσίπρα, δηλώνοντας καχυποψία για την τελική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, εάν και εφόσον αναλάβει την διακυβέρνηση.

Και βεβαίως αυτοί σε μεγάλο βαθμό δεν έχουν άδικο.

Γιατί για να λέμε και του στραβού το δίκιο ο κος Τσίπρας την «πέταξε την κοτσάνα».

Πιθανότατα μάλιστα  την πέταξε συνειδητά μιλώντας σε ένα  δεξιόστροφο ακροατήριο, που είχε ανάγκη να διασκεδάσει τις δικαιολογημένες φοβίες του σε σχέση με ένα κόμμα που η αντιπολιτευτική ρητορική του δεν προοιωνίζεται ευχάριστες εξελίξεις για τα οικονομικά τους οράματα.

Και κακά τα ψέματα, δεν χρειάζεται να έχεις μάστερ φιλολογίας, για να αντιληφθείς την χονδροειδέστατη εννοιολογική διαφορά που υπάρχει ανάμεσα στην «αναστολή» και την «κατάργηση».

 Δικαίως λοιπόν ανησυχούν οι προοδευτικοί πολίτες, που μάλιστα έχουν κατ’ επανάληψη εξαπατηθεί από το πολιτικό κατεστημένο, με τέτοιου είδους δημόσιες φραστικές διαφοροποιήσεις.

Δικαίως εμφανίζουν ιδιαίτερη  ευαισθησία στις δηλώσεις και τις συμπεριφορές των στελεχών του αντιμνημονιακού μετώπου και ορθώς δεν φείδονται σκληρής κριτικής σε κάθε ευκαιρία ολισθήματος.

Όμως όσοι τουλάχιστον αυτοπροσδιορίζονται αριστεροί δεν θα πρέπει να τους διαφεύγει μια πολύ σημαντική λεπτομέρεια.

Όπως διδάσκει η θεωρία και όπως κατ΄επανάληψη έχει επιβεβαιώσει η ιστορική πραγματικότητα  κανένας λαός δεν άλλαξε πολιτικές διακυβέρνησης μνημονιακού τύπου δια …πληρεξουσίου.

Με απλά λόγια οι πολιτικές προσωπικότητες είναι γέννημα των αντικειμενικών και υποκειμενικών συνθηκών που επικρατούν σε μια συγκεκριμένη χώρα σε μια δεδομένη χρονική περίοδο.

Όσο ο λαός είτε γιατί το θέλει  είτε γιατί εξαπατάται ψηφίζει νεοφιλελεύθερους θα γεύεται μνημονιακές πολιτικές.

Αν δεν μπορεί να αναδείξει στην εξουσία προοδευτικά κόμματα και να στηρίξει σθεναρά προοδευτικά προγράμματα διακυβέρνησης, θα κινδυνεύει ανά πάσα στιγμή να βλέπει τους εκπροσώπους του να επηρεάζονται και να ποδηγετούνται από διάφορα αντιδραστικά κέντρα οικονομικής και πολιτικής ισχύος.

Ο θεσμικός ρόλος των κομμάτων και η φυσική ροπή των πολιτικών προσωπικοτήτων είναι η κατάκτηση της εξουσίας. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να ισορροπούν σε πλαίσια προγραμμάτων και δράσεων που σφυγμομετρούν ή διαισθάνονται ότι τους εξασφαλίζουν την αναγκαία πολιτική ισχύ και στήριξη ώστε να επιτυγχάνουν του σκοπού των.

Αν το λαϊκό έρεισμα είναι επαρκές, η προσωπικότητα παραμένει αταλάντευτη σε φιλολαϊκές επιλογές. Αν είναι ανεπαρκές, η προσωπικότητα τείνει να βάλει το απαραίτητο «νερό στο κρασί της» προκειμένου να αποκτήσει την αποδοχή και την στήριξη παράπλευρων ομάδων πολιτικο-οικονομικής ισχύος.

Και αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με το στάδιο προς την κατάληψη της εξουσίας, αλλά ισχύει απαράλλακτα και για την περίοδο διακυβέρνησης.

Ο κάθε ΣΥΡΙΖΑ και ο κάθε Τσίπρας θα πρέπει να αισθάνεται ανά πάσα στιγμή της κυβερνητικής του καριέρας ισχυρή την στήριξη του λαϊκού στοιχείου και συγχρόνως αταλάντευτη και καθοδηγητική την βούληση των πολιτών στην κατεύθυνση της υλοποίησης των προεκλογικών του δεσμεύσεων.

Υπό  την έννοια αυτή δεν είναι τα κόμματα και οι πολιτικές προσωπικότητες, που μπορούν να εγγυηθούν την κατάργηση των μνημονίων.

Είναι οι ίδιοι οι πολίτες που μπορούν να εξασφαλίσουν με τις επιλογές, τον έλεγχο και την ανά πάσα στιγμή διαμόρφωση προοδευτικών  πλειοψηφιών την υιοθέτηση και εφαρμογή φιλολαϊκών πολιτικών, αντίθετων στις επιθυμίες και τις μεθοδεύσεις αντιδραστικών κύκλων, οι οποίοι ουδέποτε θα καταθέσουν τα όπλα.

Θα πρέπει επομένως να αντιληφθούν οι διάφοροι πολιτικοί αναλυτές, και ιδίως οι εξ αυτών «αριστεροί», ένα πολύ απλό πράγμα. Αν αρκεσθούν να παράσχουν απλώς πληρεξουσιότητα σε οποιαδήποτε ηγετική προσωπικότητα προκειμένου να τους καταργήσει το μνημόνιο και ακολούθως ξαπλώσουν αναπαυτικότερα στον καναπέ τους , θα έχουν «δέσει το γάιδαρό τους στο μαρούλι».

Όσο φέρελπις και καλοπροαίρετος κι αν είναι ο πληρεξούσιος πολιτικός….

Δεν ξέρω λοιπόν πόσο βαθιά έχει μελετήσει τον διαλεκτικό υλισμό  ο Πρόεδρος Ομπάμα. Είναι όμως βέβαιο ότι με την χαρισματική πολιτική διαίσθηση που είναι προικισμένος, μοιάζει περισσότερο μαρξιστής από πολλούς  φωστήρες της παρ’ ημίν αριστεράς….

 ----------

Υ.Γ  Μόλις προ ολίγου τα κανάλια πληροφορούν για νεότερες δηλώσεις του κ. Τσίπρα που αποσαφηνίζουν ρητά ότι το μνημόνιο θα έχει ήδη καταργηθεί από το ίδιο βράδυ των εκλογών. Πιστεύω ότι δεν χρειάζεται καλλίτερη επιβεβαίωση των όσων γράφουμε εδώ…

Η Ευρωζώνη σε πλήρη σύγχυση

Η μεθόδευση του Γιούρογκρουπ για την δήθεν διάσωση της Κυπριακής οικονομίας ήταν τόσο εξτρεμιστική και βάρβαρη, όπου οι απίστευτοι πρωταγωνιστές της σπεύδουν ο ένας μετά τον άλλον να αποστασιοποιηθούν από αυτήν.

Αφού μετήλθαν κάθε μέσο εκβιασμού και τρομοκρατίας προκειμένου να πειθαναγκάσουν την Κύπρο να συρθεί στην καταστροφή του τραπεζικού της συστήματος, τώρα έντρομοι μπροστά στο τσουνάμι της παγκόσμιας κατακραυγής προσπαθούν να απαλλαγούν από το βάρος των εγκληματικών ευθυνών τους.

Εκτός της Γερμανικής καγκελαρίας, βασικού εμπνευστή της θηριωδίας, οι υπόλοιποι από τον κο Ολάντ μέχρι τον τελευταίο κυβερνητικό παράγοντα της Μάλτας, κατακρίνουν αναφανδόν την τελική απόφαση του Γιούρογκρουπ και προσπαθούν να πείσουν την διεθνή κοινότητα και τους ψηφοφόρους τους ότι οι ίδιοι δεν συμφωνούν με αυτά τα μέτρα. Ότι η Κύπρος αποτελεί μοναδική περίπτωση. Ότι το «μοντέλο Κύπρου» δεν πρέπει και δεν πρόκειται να εφαρμοσθεί οπουδήποτε αλλού.

 Επιεικώς, φαιδροί και αξιοθρήνητοι.

Φαιδροί διότι η απόφαση του Γιούρογκρουπ ελήφθη με ομοφωνία των δεκαεπτά Υπουργών Οικονομικών, οι οποίοι είναι παγκοίνως γνωστό ότι βρίσκονταν σε συνεχή επικοινωνία με τους ηγέτες των χωρών τους. Ανεξαρτήτως λοιπόν ποιος ήταν ο αρχιτέκτονας της ιδέας ή ποιος ακριβώς συμμετείχε στην μοιραία συνεδρίαση παραμένει αναμφισβήτητο ότι 34 άνθρωποι, 17 Πρόεδροι και πρωθυπουργοί και 17 Υπουργοί Οικονομικών ευθύνονται εξ ίσου και αλληλεγγύως για τις εγκληματικές αποφάσεις της 24 Μαρτίου 2013.

Είναι δώρον άδωρον λοιπόν ο κος Γιούγκερ να σκούζει σα μωρά παρθένος και να προσπαθεί να πείσει ότι το κρατίδιό του είναι τίμιο, όμορφο κι αγγελικά πλασμένο, επειδή εκ των υστέρων άρχισε να αισθάνεται στο σβέρκο του την καυτή ανάσα της Ευρωζωνικής «τεχνοκρατίας».

Όπως είναι ανώφελα τα κροκοδείλια δάκρυα της Ελληνικής Κυβέρνησης, η οποία δήθεν «στήριξε» την Κύπρο ψηφίζοντας αυτά που οι Κύπριοι είχαν προηγουμένως αποδεχθεί. Λες και δεν επρόκειτο για πακέτο μέτρων επιζήμιο για ολόκληρο τον Ελληνισμό, για ολόκληρη την Ευρωζώνη. Λες και η Κύπρος δεν είχε προηγουμένως συρθεί στην αποδοχή τους «με το πιστόλι στον κρόταφο»…

Αξιοθρήνητοι διότι άλλοι με την ανοησία, άλλοι με την μικροψυχία και άλλοι με την ιδιοτέλεια δεν οδήγησαν απλώς την Κύπρο στην οικονομική κατάρρευση, αλλά εισήγαγαν ολόκληρη τη Ευρωζώνη  σε ένα εφιαλτικό οικονομικό και κοινωνικό Γολγοθά.

Ένα Γολγοθά από τον οποίο κανένα κράτος μικρό ή μεγάλο δεν πρόκειται να γλυτώσει, εφ’ όσον πρυτανεύει η βουλιμική κερδοσκοπία των Γερμανικών Τραπεζών, η εξοντωτική μεθοδολογία του ΔΝΤ και η μικρόνοια των Κοινοτικών   αξιωματούχων.

 Ένα προς ένα τα κράτη μέλη της Ευρωζώνης θα θυσιασθούν στο Μινώταυρο των αγορών, κυνηγώντας την ψευδαίσθηση της σωτηρίας του ευρώ και την χίμαιρα της Γερμανικής αυτοκρατορίας.

Φρούδες ελπίδες.

Αν αυτές οι ανόητες φαντασιώσεις είχαν μέχρι χθες έστω και μία πιθανότητα υλοποίησης, μετά τις πρόσφατες αποφάσεις του Γιούρογκρουπ  κατέστησαν απολύτως ουτοπικές.

Ο πλανήτης ολόκληρος πλέον αντιμετωπίζει την Ευρώπη σαν κινούμενη οικονομική άμμο από την οποία αναζητά τρόπους να απομακρυνθεί το ταχύτερο δυνατόν.

Το Ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα φαντάζει πλέον κανιβαλικό για τους καταθέτες.

Το δε ευρώ σαν διάττον αστεράκι, που οσονούπω επίκειται η διάλυσή  του στα εξ ων συνετέθη.

Είναι λοιπόν μάταιος κόπος πια οι προσπάθεια των αυτοκαταστροφικών ηγετίσκων της Ευρωζώνης να πείσουν ότι το μοντέλο της Κύπρου είναι μοναδική περίπτωση.

Ουδείς εξ άλλου αμφισβητεί ότι αυτό το ασύμμετρο ληστρικό πλήγμα στις τραπεζικές υποδομές μιας χώρας αποτελεί μοναδικό φαινόμενο.

Αυτό που πράγματι όμως φοβούνται είναι πως αυτή η «μοναδική» τυραννισμένη χώρα  δεν θα είναι και η τελευταία.

Και αυτόν το φόβο κανένας από τους αναξιόπιστους πλέον ηγέτες της Ευρωζώνης δεν θα καταφέρει να τους το βγάλει από το μυαλό…  

Υ.Γ: Η δήλωσητου Προέδρου Αναστασιάδη"«Δεν σκοπεύουμε να φύγουμε από το ευρώ", είναι επιεικώς απαράδεκτη.

Στηνδιεθνή διπλωματία υπάρχουν πράγματα, που έστω και αντα πιστεύειςδεν επιτρέπεται να τα λές. 

Το "δεν σκοπεύουμε να φύγουμε από το ευρώ" είναι ένα από αυτά.