Παρακολουθώ με προσοχή τις τελευταίες ημέρες τις θέσεις των κομμάτων και τις τοποθετήσεις των πάσης φύσεως και αποχρώσεως «παραθυριστών» επάνω στο θέμα της οικονομικής κρίσης και αισθάνομαι απέραντη πλήξη.
Είναι εκπληκτικό πως άνθρωποι που υποτίθεται ότι εκκινούν από διαφορετική ιδεολογική αφετηρία καταφέρνουν να ερίζουν αχαλίνωτα, προτείνοντας κατ’ ουσίαν παρεμφερή ημίμετρα, που απέχουν παρασάγγας από την φύση του πράγματος.
΄Εβλεπα για παράδειγμα προ ημερών την μια γνωστή για την μαχητικότητά της εκπρόσωπο αριστερού κόμματος, η οποία αφού έβγαλε τις παραδοσιακές ιαχές κατά του eυρώ, της ευρωπαϊκής ένωσης κ.λ.π και αφού μας πληροφόρησε ότι το κόμμα της έγινε πλέον κόμμα των μικρομεσαίων, αναφέρθηκε στα μέτρα «περαίωσης» και επέκρινε τον κ. Αλογοσκούφη προτείνοντας με ύφος σαράντα καρδιναλίων ότι το ποσό για κάθε παρελθούσα χρήση θα έπρεπε να είναι στο ήμισυ του ορισθέντος και η καταβολή του να επιτρέπεται με δόσεις.
Δηλαδή οι διαφορές μεταξύ ενός φιλελεύθερου κόμματος, που κυβερνά και ενός «κομμουνιστικού» κόμματος, που επαγγέλλεται να «συντρίψει» τον καπιταλισμό είναι απολύτως ποσοτικές.
Καμιά ουσιαστική ποιοτική διαφορά. Η διχογνωμία περιορίζεται όχι στο αν πρέπει να επιβληθεί το «χαράτσι», αλλά πόσο μεγάλο θα είναι και ποιες διευκολύνσεις χρειάζονται στον τρόπο της πληρωμής.
Παρομοίως οι συζητήσεις, που γίνονται σε σχέση με τα 28 δις περιστρέφονται γύρω από δευτερεύοντα διαδικαστικά ζητήματα για τους όρους και τις εξασφαλίσεις του δημοσίου έναντι των τραπεζών και ουδείς αρθρώνει σοβαρή ένσταση για την ταμπακέρα.
Για το αν δηλαδή θα πρέπει αυτά τα χρήματα να διοχετευθούν στην αγορά μέσω του «οχήματος» των τραπεζών, όπως ευγενικά ανέφερε ο κ. πρωθυπουργός κατά την τελευταία συνέντευξή του στις Βρυξέλλες, επιδιώκοντας να αποφύγει την μπανάλ αλλά εννοιολογικά προσφορότερη λέξη «μεσάζοντας».
Όταν το κεφαλαιουχικό (καπιταλιστικό) καθεστώς διαδέχθηκε την φεουδαρχία οι τράπεζες και τα χρηματιστήρια απετέλεσαν ένα σοβαρό μοχλό ανάπτυξης της οικονομίας.
Δομήθηκαν και λειτούργησαν σαν εργαλεία ρύθμισης της διακίνησης του χρήματος και των τιμών των εμπορευμάτων. Σαν παράγοντας εξασφάλισης των συναλλακτικών κανόνων σε διεθνές επίπεδο. Σαν εγγυητές της ασφάλειας των συναλλαγών και των αξιών σε παγκόσμια κλίμακα.
Η τότε επαναστατική αλλαγή-απελευθέρωση των παραγωγικών σχέσεων είχε ανάγκη από την τότε ριζοσπαστική αντικατάσταση των παραδοσιακών τοκογλύφων από σύγχρονες κεφαλαιουχικές επιχειρήσεις, που θα εξασφάλιζαν την ρευστότητα επί τη βάσει σταθερών κανόνων και αναπτυξιακών κριτηρίων.
Το εμπόριο είχε ανάγκη επίσης, από χρηματιστήρια, που θα προσδιόριζαν αντικειμενικά τις εμπορευματικές αξίες των προϊόντων και τις αγοραίες αξίες των επιχειρήσεων και θα διευκόλυναν την σύναψη συμβάσεων αγοραπωλησίας των.
Στην αρχή λοιπόν οι τράπεζες και τα χρηματιστήρια λειτούργησαν εποικοδομητικά στην απελευθέρωση των παραγωγικών δυνάμεων, ως δορυφόροι υποστήριξης της πρωτογενούς παραγωγικής οικονομίας.
Στη συνέχεια οι δορυφόροι αυτονομήθηκαν.
Η υποστηρικτική λειτουργία μεταλλάχθηκε σε κερδοσκοπικό αυτοσκοπό.
Το διαθέσιμο πραγματικό προϊόν έπαψε να έχει σημασία.
Τα χρηματιστήρια πλέον έφθασαν να διαπραγματεύονται ποσότητες, υπερπολλαπλάσιες της συνολικής παγκόσμιας παραγωγής (οι γνωστές ως φούσκες). Παράλληλα οι τράπεζες μετεξελίχθηκαν από αρωγούς των επιχειρήσεων στην παραγωγή πλούτου σε ανήμερα θηρία συγκέντρωσης του πλούτου, στραγγαλίζοντας έτσι αντί να ζωογονούν την παραγωγή.
Αυτή η στρεβλή εξέλιξη του χρηματοπιστωτικού συστήματος, που ξέφυγε από τον αρχικό του προορισμό κατέστησε αρχικά τις τράπεζες τροχοπέδη της παραγωγής και της περαιτέρω οικονομικής ανάπτυξης και στη συνέχεια φορείς δηλητηριασμού της παγκόσμιας οικονομίας.
Σήμερα όλοι αποδέχονται ότι από τις τράπεζες ξεκίνησε το ντόμινο της κρίσης, όπως και όλοι συμφωνούν ότι για την καταπολέμηση της ύφεσης απαιτείται η στήριξη της πραγματικής οικονομίας.
Όπως όμως ήτανε δύσκολο στους φεουδάρχες να φαντασθούν ένα οικονομικό σύστημα χωρίς τσιφλίκια, έτσι μοιάζει να είναι δύσκολο στους σύγχρονους οικονομολόγους και πολιτικούς να φαντασθούν μια διακίνηση κεφαλαίων χωρίς τράπεζες.
Όλοι συμφωνούν ότι ο στόχος είναι να διοχετευθούν κρατικά χρήματα στον αγροτικό και βιομηχανικό τομέα, στον μικρομεσαίο επαγγελματία, στον μικρομεσαίο καταναλωτή.Όλοι διαισθάνονται ότι ο δημιουργός του προβλήματος, οι τράπεζες, δεν είναι ο καταλληλότερος φορέας για τη λύση του.Όλοι δυσπιστούν για την ικανότητα των τραπεζικών στελεχών να συστρατευθούν στη διαχείριση μιας κρίσης με λογική δημοσίου συμφέροντος και όχι βουλιμικής τοκογλυφίας.
Παρόλα αυτά οι συζητήσεις και αντιδικίες εξαντλούνται σε δευτερεύοντα ζητήματα αν και πόσες τράπεζες θα συμμετάσχουν στη διακίνηση του δημόσιου πακτωλού χρημάτων, πώς θα διασφαλισθεί η διαφάνεια της διαδικασίας ή πώς θα λειτουργήσει αξιόπιστα ο κρατικός έλεγχος.
Έτσι αντί να γίνουν γρήγορες κινήσεις, που να στοχεύουν άμεσα στην καρδιά του προβλήματος, ο τόπος πελαγοδρομεί σε άγονες συσκέψεις και ανούσιες διαπραγματεύσεις με τους τραπεζίτες, η αγορά πνέει τα λοίσθια και οι πολίτες ανεξαρτήτως εισοδηματικής κλίμακας ή επαγγελματικού κλάδου οδηγούνται σε απόγνωση.
Κάτω από αυτές τις συνθήκες είναι ευνόητο ότι μπορεί η δημοκρατία να μην έχει ποτέ αδιέξοδα, αλλά πάντα υπάρχουν αδιέξοδες πολιτικές.
Και οι αδιέξοδες πολιτικές αργά η γρήγορα βάζουν στο περιθώριο κόμματα και πολιτικούς που τις υποστηρίζουν.
Είναι χαρακτηριστική η περίπτωση του φετινού εορτασμού της επετείου της 28ης Οκτωβρίου. Για πρώτη φορά αντί στρατιωτικών και μαθητικών σχηματισμών παρήλασαν από άκρου σ’ άκρο της χώρας άνεργοι και φτωχοί εργαζόμενοι.
Μπορεί να έφεραν μαύρες σημαίες, αλλά αυτή τη φορά δεν ήταν αναρχικοί ή ποδοσφαιρόφιλοι ταραξίες. Ήσαν απλοί απεγνωσμένοι πολίτες, που ένοιωσαν πρώτοι στο πετσί τους τα δόντια του θηρίου της «ελεύθερης αγοράς».
Μέχρι τώρα είχαμε συνηθίσει σε οργανωμένες διαδηλώσεις, συντονιζόμενες από πολιτικά κόμματα ή έστω συνδικαλιστικούς φορείς με συγκεκριμένη εκάστοτε κομματική ταυτότητα.Αυτή τη φορά οι πολίτες κινήθηκαν αυθόρμητα και φάνηκε ότι παρέκαμψαν το σύνολο των κομματικών σχηματισμών, αιφνιδιάζοντας τα πολιτικά στελέχη, που βρέθηκαν σε προφανή αμηχανία.
Στοιχειώδες λοιπόν πολιτικό αισθητήριο υπαγορεύει την αποκρυπτογράφηση του μηνύματος αυτού του πρωτοφανούς γεγονότος.
Οι πολίτες απαιτούν από τους πολιτικούς να ανατρέψουν τις κατεστημένες λογικές, να υπερβούν τις παραδοσιακές νοοτροπίες, να επιδείξουν σύνεση, φαντασία και τόλμη.
Να πείσουν για τις καλές τους προθέσεις, αλλά κυρίως να προβάλλουν συγκροτημένο σχέδιο εξόδου από την κρίση με ρεαλιστική μεθοδικότητα δράσης.
Όποιος πολιτικός ή κόμμα μπορέσει να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων θα καταφέρει να κερδίσει ηγετικό ρόλο.
Πρόκειται για μια πρωτοφανή οικονομική κρίση.
Χρειάζονται επομένως πρωτότυπες ριζοσπαστικές κινήσεις.
Σε ότι αφορά την αναθέρμανση της πραγματικής οικονομίας, απαιτείται η άμεση ταχεία διοχέτευση χρήματος στην αγορά.
Οι τράπεζες με την σημερινή τους δομή, οργάνωση και φιλοσοφία δεν αποτελούν αξιόπιστο εργαλείο.
Αν είναι έτσι η επιλογή είναι μονόδρομος για τους πολιτικούς:
Παρακάμψτε τις τράπεζες.
Το δημοκρατικό κράτος δεν έχει αδιέξοδα.
Διαθέτει δίκτυα, στελεχιακό δυναμικό και ανάλογους μηχανισμούς.
Ας αξιοποιήσει τις ΔΟΥ, το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων, την Αγροτική Τράπεζα, το ταμιευτήριο, τα ΕΛΤΑ,τα ταμεία των νομαρχιών και των δήμων.
Ας εξαγοράσει τράπεζες, αλλά γιατί όχι ας επιτάξει καταστήματα και ας επιστρατεύσει υπαλληλικό προσωπικό τραπεζών.
Αν οι πολιτικοί δεν καταφέρουν να κάνουν την αναγκαία υπέρβαση εντός των ορίων του συστήματος παρακάμπτοντας τις τράπεζες, που όπως προεκτέθηκε έχουν ξεφύγει από τον αρχικό τους προορισμό, τότε κινδυνεύουν να παρακαμφθούν οι ίδιοι μαζί με το σύστημα από τους πολίτες.
Και τότε αντί να σφραγίσουν με την παρουσία τους την ιστορική εξέλιξη, όπως ενδεχομένως ονειρεύονται, θα απομείνουν να παρακολουθούν αμήχανοι την ιστορία, που θα τους προσπεράσει αδιάφορη.
Στην καλύτερη περίπτωση σαν ανεμοστρόβιλος και στην χειρότερη περίπτωση σαν οδοστρωτήρας.
Παρασκευή 14 Νοεμβρίου 2008
Τετάρτη 12 Νοεμβρίου 2008
Η Νέα Δημοκρατία διαγράφηκε από τον κ. Τατούλη
Σε αντίθεση με την κρατούσα δημοσιογραφική άποψη, όσο περισσότερο παρακολουθώ την υπόθεση αυτή, τόσο περισσότερο καταλήγω στο συμπέρασμα ότι δεν είναι η Νέα Δημοκρατία, που διέγραψε τον κ. Τατούλη, αλλά μάλλον ο συμπαθής βουλευτής διέγραψε το πρώην κόμμα του.
Οι λόγος είναι πολύ απλός.
Για να τον απλοποιήσουμε ακόμη περισσότερο ας ξεκινήσουμε με το ορισμό της διαγραφής.
Τί εστί πολιτική διαγραφή;
Κατά την ταπεινή μας γνώμη διαγραφή εστί ενέργεια τιμωρητικού χαρακτήρα, που συνίσταται στην αποπομπή πολιτικού προσώπου με στόχο την πολιτική απαξίωσή του.
Συνήθεις συνέπειες της αποπομπής είναι η θλίψη του διαγραφομένου, η μεταμέλεια του, η ικεσίες του για επάνοδο και η δυνατότητα του διαγράφοντος να επιδείξει μεγαλοψυχία διά της παροχής συγγνώμης. (π.χ οι προηγούμενες διαγραφές του κ. Δαϊλάκη κ.λ.π)
Σύμφωνα με αυτόν τον αυτοσχέδιο ορισμό η διαγραφή είναι ενέργεια και σαν τέτοια νοείται ως εκούσια ανάληψη πρωτοβουλίας από τον διαγράφοντα, όχι σαν ακούσια παθητική αντανάκλαση που προκλήθηκε από τις ενέργειες του διαγραφέντος.
Στην περίπτωσή μας όμως αυτός, που έδειξε πραγματικά σοβαρή ενεργητικότητα με πληθώρα πολιτικών ενεργειών δεν είναι ο κ. Πρωθυπουργός αλλά ο κ. Τατούλης. Αυτός επί σειρά μηνών προέβη σε διάφορες πρωτοβουλίες πολιτικής σημασίας, ενώ αντίθετα η Νέα Δημοκρατία τηρούσε παθητική στάση και παρακολουθούσε με αμηχανία τις σχεδόν καθημερινές επικριτικές επιθέσεις του. Και όπως προκύπτει και από τις δηλώσεις του κυβερνητικού εκπροσώπου, αλλά και από τα επιχειρήματα όλων των υπολοίπων κομματικών παραγόντων, για τον Πρωθυπουργό η διαγραφή ήταν μονόδρομος και υπαγορεύθηκε από το εις βάρος του κατηγορητήριο, που εκτόξευσε ο κ. Τατούλης.
Άρα δεν ενήργησε με δική του πρωτοβουλία, αλλά απλά σύρθηκε ακουσίως σε μια ανακλαστική κίνηση.
Ο κ. Τατούλης λοιπόν ενήργησε ενώ ο κ. Καραμανλής απλώς αντέδρασε φυσιολογικά.
Για παράδειγμα όταν ζεστάνουμε μια κατσαρόλα σούπα επί ένα χρονικό διάστημα, κάποια στιγμή η σούπα θα αρχίσει να βράζει και να κάνει μπουρμπουλίθρες.
Όλοι θα συμφωνήσουν ότι ο βρασμός δημιουργήθηκε από την πηγή θερμότητας και όχι από τις μπουρμπουλήθρες
Ας πάμε όμως παρακάτω.
Είχε άραγε χαρακτήρα τιμωρίας η «διαγραφή» για τον κ. Τατούλη;
Προφανώς όχι, αφού όλοι αντιλαμβάνονται ότι ο άνθρωπος δεν προκάλεσε απλώς αλλά στην κυριολεξία επεδίωξε την διαγραφή του. Δεν χρειάζεται να είσαι βαρύγδουπος πολιτικός αναλυτής για να διακρίνεις ότι το όλο σκηνικό στήθηκε από τον φερόμενο ως διαγραφέντα, σε χρόνο που αυτός αποκλειστικά επέλεξε και προφανώς αποτελεί ένα επεισόδιο που εξυπηρετεί ένα ευρύτερο προσωπικό του σχεδιασμό.
Αν επομένως κάποιος τιμωρείται (ή στην καλύτερη περίπτωση αυτοτιμωρείται) αυτός είναι μάλλον ο ίδιος ο Πρωθυπουργός, που εγκλωβίζεται στην ισορροπία τρόμου των 151 βουλευτών. Τι μεγαλύτερη τιμωρία για ένα Πρωθυπουργό που στερείται πλέον κάθε δυνατότητας επιβολής των προσωπικών του επιθυμιών και αποφάσεων, αφού του λοιπού θα χρειάζεται την καλή θέληση ενός εκάστου των μελών της κοινοβουλευτικής του ομάδος;
Εξ άλλου αφού ο κ. Τατούλης ήταν αυτός, που κατ’ ουσίαν αποφάσισε την διάρρηξη των σχέσεών του με την Νέα Δημοκρατία προς χάριν δικών του πολιτικών σχεδιασμών και την σκηνοθέτησε με ιδιαίτερη πανηγυρικότητα συνεπικουρούντων των ΜΜΕ, προφανώς δεν πρόκειται για αποπομπή αλλά μάλλον για ηρωική έξοδο.
Μάλλον με βάση και τα λεγόμενά του αυτός απέπεμψε μετά βδελυγμίας το κόμμα και ιδίως τον αρχηγό του.
Όσο δε για το τελευταίο στοιχείο την πολιτική απαξίωση;
Ποιος μπορεί να υποστηρίξει με σοβαρότητα ότι το πολιτικό ειδικό βάρος του κ. Τατούλη θα επηρεασθεί έστω και κατ’ ελάχιστον επειδή δήθεν διεγράφη από την Νέα Δημοκρατία;
Αντίθετα η Νέα Δημοκρατία και ο αρχηγός της απαξιώνονται από τον φιλιππικό που εξαπέλυσε ο κ. Τατούλης, από την αποδυνάμωση της κοινοβουλευτικής ομάδας, από τις φυγόκεντρες δυνάμεις που ενθαρρύνονται.
Και αναφορικά με τις συνήθεις συνέπειες των διαγραφών; Πλήρης αναστροφή.
Ούτε θλιμένος φάνηκε ο κ. Τατούλης, ούτε μετανοημένος.
Και προφανώς δεν προτίθεται να παρακαλέσει να τον συγχωρήσουν, ώστε να δώσει την ευκαιρία της επίδειξης μεγαλοψυχίας στον αρχηγό.
Αντίθετα αυτοί, που φαίνονται να θλίβονται βαθύτατα και πιθανότατα μετανοούν μετά από ωριμότερη σκέψη είναι μάλλον ο κ. Καραμανλής και ο κ. Ζαγορίτης.
Ας μη μας διαφεύγει ότι ο δεύτερος μεγάλος χαμένος από αυτή την υπόθεση μετά τον Πρωθυπουργό είναι ο κ. Ζαγορίτης, ο οποίος είναι πλέον γραμματέας ενός ουσιαστικά αποστεωμένου κόμματος, αφού όλη η δύναμη εξουσίας έχει πλέον μεταφερθεί στην κοινοβουλευτική ομάδα και μάλιστα σε ένα έκαστο των βουλευτών. Είναι απόλυτα βέβαιο ότι η πολιτική ισχύς κάθε κόμματος και συνακόλουθα του γραμματέα του εξελίσσεται αντιστρόφως ανάλογα από την ισχύ της αντίστοιχης κοινοβουλευτικής ομάδας και των βουλευτών της. (Τουλάχιστον καθ' όσον αφορά τις εσωκομματικές ισοροπίες).
Έτσι εξηγείται γιατί αυτοί κατόπιν εορτής εκλιπαρούν τον κ. Τατούλη να παραιτηθεί από το βουλευτικό του αξίωμα και να επιδείξει την μεγαλοψυχία να τους προσφέρει την βουλευτική του έδρα.
Φρούδες ελπίδες και όνειρα φθινοπωρινής νυκτός.
Διότι ο κ. Τατούλης δεν θα αποποιηθεί ποτέ μιας ιδιότητας, που προσδίδει στις κατά τα άλλα ρηχές πολιτικές δραστηριότητές του μεγαλύτερη επικοινωνιακή αξία, άρα η διατήρησή της διευκολύνει τους πολιτικούς του σχεδιασμούς.
Με αυτή την ευκαιρία ας επιχειρήσουμε μια γενικότερη και κατά το μάλλον ή ήττον σοβαρότερη προσέγγιση.
Η Νέα Δημοκρατία έχει εισέλθει εδώ και αρκετό καιρό σε κρίση ηγεσίας.
Είναι εμφανές ότι όλοι πλέον ενδιαφέρονται για την μετακαραμανλική εποχή και έχουν αποδυθεί σε ένα ξέφρενο αγώνα μεταξύ τους. Είναι χαρακτηριστικές οι επιθέσεις των εκπροσώπων της λαϊκής δεξιάς εναντίον των φιλελευθέρων ή των «μεσαιοδεξιών» και τούμπαλιν.
Η οικονομική κρίση θα προσθέσει στην κρίση ηγεσίας και κρίση ταυτότητας.
Η κρίση ταυτότητας πιθανότατα δεν θα περιορισθεί μόνο στην κυβερνώσα παράταξη…
Η περίπτωση Τατούλη αποτελεί σύμπτωμα αυτής της ταραγμένης συγκυρίας.
Ο κ. Τατούλης ορθώς διαισθάνθηκε ότι η Νέα Δημοκρατία οδηγείται σε αδιέξοδο, αλλά δυστυχώς γι αυτόν ματαιοπονεί ονειρευόμενος διέξοδο στο «μεσαίο χώρο» μεταξύ Νέας Δημοκρατίας και ΠΑΣΟΚ.
Η προϊούσα οικονομική εξαθλίωση των πολιτών θα επιφέρει έντονη ριζοσπαστικοποίησή τους, που θα τους στρέψει αναπότρεπτα σε όλο και αριστερότερες αναζητήσεις.
Οι λόγος είναι πολύ απλός.
Για να τον απλοποιήσουμε ακόμη περισσότερο ας ξεκινήσουμε με το ορισμό της διαγραφής.
Τί εστί πολιτική διαγραφή;
Κατά την ταπεινή μας γνώμη διαγραφή εστί ενέργεια τιμωρητικού χαρακτήρα, που συνίσταται στην αποπομπή πολιτικού προσώπου με στόχο την πολιτική απαξίωσή του.
Συνήθεις συνέπειες της αποπομπής είναι η θλίψη του διαγραφομένου, η μεταμέλεια του, η ικεσίες του για επάνοδο και η δυνατότητα του διαγράφοντος να επιδείξει μεγαλοψυχία διά της παροχής συγγνώμης. (π.χ οι προηγούμενες διαγραφές του κ. Δαϊλάκη κ.λ.π)
Σύμφωνα με αυτόν τον αυτοσχέδιο ορισμό η διαγραφή είναι ενέργεια και σαν τέτοια νοείται ως εκούσια ανάληψη πρωτοβουλίας από τον διαγράφοντα, όχι σαν ακούσια παθητική αντανάκλαση που προκλήθηκε από τις ενέργειες του διαγραφέντος.
Στην περίπτωσή μας όμως αυτός, που έδειξε πραγματικά σοβαρή ενεργητικότητα με πληθώρα πολιτικών ενεργειών δεν είναι ο κ. Πρωθυπουργός αλλά ο κ. Τατούλης. Αυτός επί σειρά μηνών προέβη σε διάφορες πρωτοβουλίες πολιτικής σημασίας, ενώ αντίθετα η Νέα Δημοκρατία τηρούσε παθητική στάση και παρακολουθούσε με αμηχανία τις σχεδόν καθημερινές επικριτικές επιθέσεις του. Και όπως προκύπτει και από τις δηλώσεις του κυβερνητικού εκπροσώπου, αλλά και από τα επιχειρήματα όλων των υπολοίπων κομματικών παραγόντων, για τον Πρωθυπουργό η διαγραφή ήταν μονόδρομος και υπαγορεύθηκε από το εις βάρος του κατηγορητήριο, που εκτόξευσε ο κ. Τατούλης.
Άρα δεν ενήργησε με δική του πρωτοβουλία, αλλά απλά σύρθηκε ακουσίως σε μια ανακλαστική κίνηση.
Ο κ. Τατούλης λοιπόν ενήργησε ενώ ο κ. Καραμανλής απλώς αντέδρασε φυσιολογικά.
Για παράδειγμα όταν ζεστάνουμε μια κατσαρόλα σούπα επί ένα χρονικό διάστημα, κάποια στιγμή η σούπα θα αρχίσει να βράζει και να κάνει μπουρμπουλίθρες.
Όλοι θα συμφωνήσουν ότι ο βρασμός δημιουργήθηκε από την πηγή θερμότητας και όχι από τις μπουρμπουλήθρες
Ας πάμε όμως παρακάτω.
Είχε άραγε χαρακτήρα τιμωρίας η «διαγραφή» για τον κ. Τατούλη;
Προφανώς όχι, αφού όλοι αντιλαμβάνονται ότι ο άνθρωπος δεν προκάλεσε απλώς αλλά στην κυριολεξία επεδίωξε την διαγραφή του. Δεν χρειάζεται να είσαι βαρύγδουπος πολιτικός αναλυτής για να διακρίνεις ότι το όλο σκηνικό στήθηκε από τον φερόμενο ως διαγραφέντα, σε χρόνο που αυτός αποκλειστικά επέλεξε και προφανώς αποτελεί ένα επεισόδιο που εξυπηρετεί ένα ευρύτερο προσωπικό του σχεδιασμό.
Αν επομένως κάποιος τιμωρείται (ή στην καλύτερη περίπτωση αυτοτιμωρείται) αυτός είναι μάλλον ο ίδιος ο Πρωθυπουργός, που εγκλωβίζεται στην ισορροπία τρόμου των 151 βουλευτών. Τι μεγαλύτερη τιμωρία για ένα Πρωθυπουργό που στερείται πλέον κάθε δυνατότητας επιβολής των προσωπικών του επιθυμιών και αποφάσεων, αφού του λοιπού θα χρειάζεται την καλή θέληση ενός εκάστου των μελών της κοινοβουλευτικής του ομάδος;
Εξ άλλου αφού ο κ. Τατούλης ήταν αυτός, που κατ’ ουσίαν αποφάσισε την διάρρηξη των σχέσεών του με την Νέα Δημοκρατία προς χάριν δικών του πολιτικών σχεδιασμών και την σκηνοθέτησε με ιδιαίτερη πανηγυρικότητα συνεπικουρούντων των ΜΜΕ, προφανώς δεν πρόκειται για αποπομπή αλλά μάλλον για ηρωική έξοδο.
Μάλλον με βάση και τα λεγόμενά του αυτός απέπεμψε μετά βδελυγμίας το κόμμα και ιδίως τον αρχηγό του.
Όσο δε για το τελευταίο στοιχείο την πολιτική απαξίωση;
Ποιος μπορεί να υποστηρίξει με σοβαρότητα ότι το πολιτικό ειδικό βάρος του κ. Τατούλη θα επηρεασθεί έστω και κατ’ ελάχιστον επειδή δήθεν διεγράφη από την Νέα Δημοκρατία;
Αντίθετα η Νέα Δημοκρατία και ο αρχηγός της απαξιώνονται από τον φιλιππικό που εξαπέλυσε ο κ. Τατούλης, από την αποδυνάμωση της κοινοβουλευτικής ομάδας, από τις φυγόκεντρες δυνάμεις που ενθαρρύνονται.
Και αναφορικά με τις συνήθεις συνέπειες των διαγραφών; Πλήρης αναστροφή.
Ούτε θλιμένος φάνηκε ο κ. Τατούλης, ούτε μετανοημένος.
Και προφανώς δεν προτίθεται να παρακαλέσει να τον συγχωρήσουν, ώστε να δώσει την ευκαιρία της επίδειξης μεγαλοψυχίας στον αρχηγό.
Αντίθετα αυτοί, που φαίνονται να θλίβονται βαθύτατα και πιθανότατα μετανοούν μετά από ωριμότερη σκέψη είναι μάλλον ο κ. Καραμανλής και ο κ. Ζαγορίτης.
Ας μη μας διαφεύγει ότι ο δεύτερος μεγάλος χαμένος από αυτή την υπόθεση μετά τον Πρωθυπουργό είναι ο κ. Ζαγορίτης, ο οποίος είναι πλέον γραμματέας ενός ουσιαστικά αποστεωμένου κόμματος, αφού όλη η δύναμη εξουσίας έχει πλέον μεταφερθεί στην κοινοβουλευτική ομάδα και μάλιστα σε ένα έκαστο των βουλευτών. Είναι απόλυτα βέβαιο ότι η πολιτική ισχύς κάθε κόμματος και συνακόλουθα του γραμματέα του εξελίσσεται αντιστρόφως ανάλογα από την ισχύ της αντίστοιχης κοινοβουλευτικής ομάδας και των βουλευτών της. (Τουλάχιστον καθ' όσον αφορά τις εσωκομματικές ισοροπίες).
Έτσι εξηγείται γιατί αυτοί κατόπιν εορτής εκλιπαρούν τον κ. Τατούλη να παραιτηθεί από το βουλευτικό του αξίωμα και να επιδείξει την μεγαλοψυχία να τους προσφέρει την βουλευτική του έδρα.
Φρούδες ελπίδες και όνειρα φθινοπωρινής νυκτός.
Διότι ο κ. Τατούλης δεν θα αποποιηθεί ποτέ μιας ιδιότητας, που προσδίδει στις κατά τα άλλα ρηχές πολιτικές δραστηριότητές του μεγαλύτερη επικοινωνιακή αξία, άρα η διατήρησή της διευκολύνει τους πολιτικούς του σχεδιασμούς.
Με αυτή την ευκαιρία ας επιχειρήσουμε μια γενικότερη και κατά το μάλλον ή ήττον σοβαρότερη προσέγγιση.
Η Νέα Δημοκρατία έχει εισέλθει εδώ και αρκετό καιρό σε κρίση ηγεσίας.
Είναι εμφανές ότι όλοι πλέον ενδιαφέρονται για την μετακαραμανλική εποχή και έχουν αποδυθεί σε ένα ξέφρενο αγώνα μεταξύ τους. Είναι χαρακτηριστικές οι επιθέσεις των εκπροσώπων της λαϊκής δεξιάς εναντίον των φιλελευθέρων ή των «μεσαιοδεξιών» και τούμπαλιν.
Η οικονομική κρίση θα προσθέσει στην κρίση ηγεσίας και κρίση ταυτότητας.
Η κρίση ταυτότητας πιθανότατα δεν θα περιορισθεί μόνο στην κυβερνώσα παράταξη…
Η περίπτωση Τατούλη αποτελεί σύμπτωμα αυτής της ταραγμένης συγκυρίας.
Ο κ. Τατούλης ορθώς διαισθάνθηκε ότι η Νέα Δημοκρατία οδηγείται σε αδιέξοδο, αλλά δυστυχώς γι αυτόν ματαιοπονεί ονειρευόμενος διέξοδο στο «μεσαίο χώρο» μεταξύ Νέας Δημοκρατίας και ΠΑΣΟΚ.
Η προϊούσα οικονομική εξαθλίωση των πολιτών θα επιφέρει έντονη ριζοσπαστικοποίησή τους, που θα τους στρέψει αναπότρεπτα σε όλο και αριστερότερες αναζητήσεις.
Πέμπτη 6 Νοεμβρίου 2008
Ο Ομπάμα και ο ρόλος της προσωπικότητας στην ιστορική εξέλιξη.
Πριν από ένα χρόνο λίγοι ήταν αυτοί, που επέτρεπαν στον εαυτό τους να ελπίζει ότι ο σχεδόν άγνωστος μαύρος γερουσιαστής θα μπορούσε να υπερνικήσει τις κατεστημένες δομές και νοοτροπίες μιας βαθιά συντηρητικής πολιτικο-οικονομικής οκταετίας.
Ακόμα λιγότεροι ήταν αυτοί, που πίστευαν ότι αυτός ο πολιτικός-Δαυΐδ με την σφεντόνα του συνθήματος για «αλλαγή» θα κατάφερνε να καταβάλλει τους πολιτικούς-Γολιάθ εντός και εκτός του κόμματός του.
Μπορεί στατιστικά στην ιστορία των ΗΠΑ οι Δημοκρατικοί πρόεδροι να διαδέχονται τους Ρεπουμπλικανούς και αντιστρόφως, όμως η οικογένεια Κλίντον φαινόταν αρχικά η καταλληλότερη για να αναλάβει την σκυτάλη από την οικογένεια Μπους.
Αυτό που δεν είχαν εγκαίρως αντιληφθεί οι περισσότεροι από τους πολιτικούς αναλυτές, ακόμη και οι περισσότεροι από τους ανά τον κόσμο συναδέλφους του ήταν ότι οι αντικειμενικές και υποκειμενικές συνθήκες, που διαμορφώνονταν σταδιακά τα τελευταία χρόνια, δεν θα επέτρεπαν μια σκυταλοδρομία για αλλαγή φρουράς στον Λευκό Οίκο.
Θα επέβαλλαν ένα άλμα επί κοντώ.
Το πρώτο θύμα της αδυναμίας να αφουγκρασθεί τα μηνύματα των καιρών και να ενσαρκώσει τα θελήματα της Αμερικανικής κοινωνίας ήταν η Χίλαρυ, που ξεκίνησε ως φαβορί και δεν κατάφερε να τερματίσει σε μια κούρσα, που άρχισε ως σύντομος περίπατος και κατέληξε ως ταινία θρίλερ μεγάλου μήκους.
Τραγική φιγούρα όμως αναδείχθηκε ο Ρεπουμπλικανός αντίπαλος κ. Μακέυν, που σύρθηκε σε μια ήττα ιστορικών διαστάσεων.
Η περίπτωσή του προσφέρεται για ακαδημαϊκή χρήση ως παράδειγμα του πώς οι ιστορικές συνθήκες μπορούν να συντρίψουν ανελέητα μια πολιτική προσωπικότητα, που δεν καταφέρνει να τις αντιληφθεί και να τις εκφράσει σε μια δεδομένη χρονική στιγμή.
Από την άλλη ο Μπάρακ Ομπάμα είναι ακριβώς κλασικό παράδειγμα μιας προσωπικότητας, που ενσαρκώνει τις αντικειμενικές και υποκειμενικές συνθήκες της συγκεκριμένης χρονικής συγκυρίας, καταφέρνει να τις εκφράσει, ανατροφοδοτείται από αυτές και αποκτά τελικά την δυνατότητα να παρέμβει στις κυρίαρχες αντιθέσεις και σε αυτή τη φάση να δώσει τουλάχιστον την γενική εντύπωση, ότι μπορεί να εφαρμόσει πολιτικές προοδευτικής επίλυσής τους.
Αυτή ακριβώς η λειτουργική παρέμβαση του Ομπάμα με τους λόγους και τις προτάσεις του σε μια σειρά από κύριες και δευτερεύουσες αντιθέσεις της Αμερικανικής κοινωνίας είναι αυτό που απλοϊκά διάφοροι δημοσιογράφοι και αναλυτές περιγράφουν ως γέφυρες του Ομπάμα στα χάσματα μεταξύ μαύρων και λευκών, πλούσιων και φτωχών κ.λ.π.
Εξ αιτίας της παγκοσμιότητας των οικονομικοπολιτικών αλληλεπιδράσεων οι αναχρονιστικές πολιτικές του απερχόμενου Προέδρου είχαν γεμίσει με αδιέξοδα τον πλανήτη βυθίζοντάς τον στην καλπάζουσα πλέον οικονομική ύφεση.
Για το λόγο αυτό η εκλογή του Ομπάμα απέκτησε αυτό το παγκόσμιο ενδιαφέρον και δημιούργησε τεράστιες προσδοκίες όχι μονάχα στις ΗΠΑ, αλλά σε ολόκληρο τον κόσμο.
Ανάλογα των προσδοκιών λοιπόν είναι τα ερωτηματικά, που τίθενται σχετικά με τις πραγματικές δυνατότητες του Ομπάμα να ανατρέψει την ζοφερή πραγματικότητα, που παραλαμβάνει στο διεθνές στερέωμα.
Για να απαντήσουμε στα επί μέρους ζητήματα σκόπιμο είναι να προσδιορίσουμε, πιο ακριβώς είναι το χάρισμα αυτού του πανθομολογούμενου χαρισματικού ηγέτη.
Το πραγματικό του χάρισμα κατά την άποψή μας είναι αυτό, που λίγο πολύ περιγράψαμε παραπάνω. Η ικανότητά του να αντιλαμβάνεται τις δυνάμεις και τις δυνατότητες των ιστορικών συνθηκών, τις τάσεις και τις ροπές των οικονομικών και κοινωνικών αντιθέσεων και να προγραμματίζει ανάλογα τη δράση του επιχειρώντας να βοηθήσει στην προοδευτική τους εξέλιξη προς όφελος της χώρας του και της πλειοψηφίας των συμπολιτών του.
Δεν είναι θαυματοποιός αλλά είναι σίγουρα ένας ευφυής συνομιλητής με την ιστορία.
Αυτή και μόνη η εκλογή του με τις ελπίδες και τις προσδοκίες που αναπτερώνει, αποτελεί μια πρώτη αναγκαία εκτόνωση των εκρηκτικών κοινωνικών αντιθέσεων, που συσσωρεύτηκαν τα προηγούμενα χρόνια. Η εκτόνωση όμως έχει πρόσκαιρα αποτελέσματα και δεν προσφέρει επαρκή λύση.
Αποτελεί ιστορική αναγκαιότητα για τον νέο Πρόεδρο των ΗΠΑ να επιλύσει τα αδήριτα πολύπλευρα προβλήματα της αμερικανικής οικονομίας, που καθιστούν ούτως ή άλλως αδύνατη την διατήρηση του αμερικανικού imperium.
Θα πρέπει επομένως να θεωρείται βέβαιο ότι θα φροντίσει να περιορίσει τις στρατιωτικές δραστηριότητες των ΗΠΑ ανά τον πλανήτη. Όχι αναγκαστικά λόγω ιδεολογίας, αλλά διότι απλούστατα η οικονομική κατάσταση της Αμερικής το επιβάλλει.
Για τον ίδιο λόγο θα πρέπει να θεωρούνται απίθανες νέες στρατιωτικές επεμβάσεις μεγάλης κλίμακας στο Ιράν, τη Συρία ή όπου αλλού.
Αντίθετα η συντήρηση ενός στοιχειώδους ηγετικού ρόλου της κατ’ όνομα μόνον υπερδύναμης το πιθανότερο είναι να επιδιωχθεί μέσω της ήπιας διπλωματίας και των πρωτοβουλιών διαλόγου και καλής θελήσεως.
Παρόμοια η λογική της πράσινης ανάπτυξης και της περιβαλλοντικής προστασίας θα αντικαταστήσει την απερχόμενη πετρελαϊκή μονομανία.
Και τούτο διότι τεράστια οικονομικά συμφέροντα και αντίστοιχα λόμπυ, καταπιεσμένα τα προηγούμενα χρόνια, πιέζουν προς αυτήν την κατεύθυνση και προσφέρουν δυνατότητα ανάπτυξης πολυποίκιλων οικονομικών δραστηριοτήτων με διάχυση του παραχθησόμενου πλούτου σε ευρύτερα παραγωγικά στρώματα.
Αυτού του τύπου οι πολιτικές επιλογές του Ομπάμα εξηγούν τα μεγάλα ποσοστά, που απέσπασε όχι μόνο από τα χαμηλότερα στρώματα, αλλά και από τις πολύ υψηλές εισοδηματικά επαγγελματικές ομάδες.
Δόμηση κτιρίων στην κατεύθυνση εξοικονόμησης ενέργειας με παραγωγή και χρήση ανάλογων οικοδομικών υλικών , τεχνολογία και υλικά ανάπτυξης εναλλακτικών μορφών ενέργειας, χημική και λοιπή βιομηχανία υλικών ανακυκλώσιμων ή εύκολα διασπώμενων, αντίστοιχη πανεπιστημιακή έρευνα και υπηρεσίες προώθησης της οικολογικής φιλοσοφίας και διαπαιδαγώγησης των μαζών στην κατεύθυνση ανάπτυξης οικολογικής συνείδησης είναι τομείς, που θα έχουν την τιμητική τους.
Τομείς στους οποίους οι δημοκρατικοί έχουν ήδη προετοιμάσει σημαντική υποδομή μέσω της παγκόσμιας δράσης του πρώην υποψηφίου κ. Κέρυ και σίγουρα θα αποτελέσουν σημείο επικοινωνίας του νέου Προέδρου με τις προοδευτικές δυνάμεις και προσωπικότητες του πλανήτη.
Εν πάση περιπτώσει ο νέος Πρόεδρος θα πρέπει να δράσει άμεσα σε ότι αφορά κυρίως την οικονομική ανασυγκρότηση της χώρας του διότι η τραγικότητα της κατάστασης δεν αφήνει περιθώρια για ολιγωρία.
Όσο εξ άλλου μεγαλύτερες είναι οι προσδοκίες, που έχει δημιουργήσει τόσο μικρότερη θα είναι η περίοδος χάριτος, που θα του προσφερθεί.
Ανεξάρτητα πάντως από το πόσο καθένας πιστεύει στη δυνατότητα του Ομπάμα να υλοποιήσει τις υποσχέσεις του, ένα είναι βέβαιο.
Κάποιοι πανηγύρισαν ξέφρενα. Κάποιοι, εξέφρασαν συγκρατημένη αισιοδοξία. Κάποιοι διετύπωσαν επιφυλάξεις.
Όλοι όμως οι ανεξαιρέτως οι απλοί πολίτες σ’ ολόκληρο τον κόσμο τουλάχιστον αναστέναξαν με ανακούφιση στο άκουσμα της εκλογής του γιατί κανείς δεν μπορούσε να αντέξει την ιδέα μιας ακόμη ρεπουμπικανικής τετραετίας.
Τώρα όσο για τους πρωτοκλασάτους απανταχού της οικουμένης, προφανώς κάποιοι χάρηκαν, κάποιοι πικράθηκαν.
Άπαντες πάντως, στο αμέσως επόμενο διάστημα θα εκλιπαρούν για μια ακρόαση και οι τυχερότεροι θα συνωθούνται στον προθάλαμο του γραφείου του.
Ευφυέστεροι θα αποδειχθούν όσοι ανεξαρτήτως συναισθημάτων καταφέρουν να αφομοιώσουν το μάθημα και ακολουθήσουν το παράδειγμά του στην διαχείριση των κατά τόπους συνθηκών.
Διότι ανάλογες ιστορικές συνθήκες επικρατούν παντού και κάθε επίδοξος ηγέτης έχει την ευκαιρία να αναδειχθεί σε Μακέυν ή Ομπάμα.
Ο νοών νοείτω διότι οι καιροί ου μενετοί…
Ακόμα λιγότεροι ήταν αυτοί, που πίστευαν ότι αυτός ο πολιτικός-Δαυΐδ με την σφεντόνα του συνθήματος για «αλλαγή» θα κατάφερνε να καταβάλλει τους πολιτικούς-Γολιάθ εντός και εκτός του κόμματός του.
Μπορεί στατιστικά στην ιστορία των ΗΠΑ οι Δημοκρατικοί πρόεδροι να διαδέχονται τους Ρεπουμπλικανούς και αντιστρόφως, όμως η οικογένεια Κλίντον φαινόταν αρχικά η καταλληλότερη για να αναλάβει την σκυτάλη από την οικογένεια Μπους.
Αυτό που δεν είχαν εγκαίρως αντιληφθεί οι περισσότεροι από τους πολιτικούς αναλυτές, ακόμη και οι περισσότεροι από τους ανά τον κόσμο συναδέλφους του ήταν ότι οι αντικειμενικές και υποκειμενικές συνθήκες, που διαμορφώνονταν σταδιακά τα τελευταία χρόνια, δεν θα επέτρεπαν μια σκυταλοδρομία για αλλαγή φρουράς στον Λευκό Οίκο.
Θα επέβαλλαν ένα άλμα επί κοντώ.
Το πρώτο θύμα της αδυναμίας να αφουγκρασθεί τα μηνύματα των καιρών και να ενσαρκώσει τα θελήματα της Αμερικανικής κοινωνίας ήταν η Χίλαρυ, που ξεκίνησε ως φαβορί και δεν κατάφερε να τερματίσει σε μια κούρσα, που άρχισε ως σύντομος περίπατος και κατέληξε ως ταινία θρίλερ μεγάλου μήκους.
Τραγική φιγούρα όμως αναδείχθηκε ο Ρεπουμπλικανός αντίπαλος κ. Μακέυν, που σύρθηκε σε μια ήττα ιστορικών διαστάσεων.
Η περίπτωσή του προσφέρεται για ακαδημαϊκή χρήση ως παράδειγμα του πώς οι ιστορικές συνθήκες μπορούν να συντρίψουν ανελέητα μια πολιτική προσωπικότητα, που δεν καταφέρνει να τις αντιληφθεί και να τις εκφράσει σε μια δεδομένη χρονική στιγμή.
Από την άλλη ο Μπάρακ Ομπάμα είναι ακριβώς κλασικό παράδειγμα μιας προσωπικότητας, που ενσαρκώνει τις αντικειμενικές και υποκειμενικές συνθήκες της συγκεκριμένης χρονικής συγκυρίας, καταφέρνει να τις εκφράσει, ανατροφοδοτείται από αυτές και αποκτά τελικά την δυνατότητα να παρέμβει στις κυρίαρχες αντιθέσεις και σε αυτή τη φάση να δώσει τουλάχιστον την γενική εντύπωση, ότι μπορεί να εφαρμόσει πολιτικές προοδευτικής επίλυσής τους.
Αυτή ακριβώς η λειτουργική παρέμβαση του Ομπάμα με τους λόγους και τις προτάσεις του σε μια σειρά από κύριες και δευτερεύουσες αντιθέσεις της Αμερικανικής κοινωνίας είναι αυτό που απλοϊκά διάφοροι δημοσιογράφοι και αναλυτές περιγράφουν ως γέφυρες του Ομπάμα στα χάσματα μεταξύ μαύρων και λευκών, πλούσιων και φτωχών κ.λ.π.
Εξ αιτίας της παγκοσμιότητας των οικονομικοπολιτικών αλληλεπιδράσεων οι αναχρονιστικές πολιτικές του απερχόμενου Προέδρου είχαν γεμίσει με αδιέξοδα τον πλανήτη βυθίζοντάς τον στην καλπάζουσα πλέον οικονομική ύφεση.
Για το λόγο αυτό η εκλογή του Ομπάμα απέκτησε αυτό το παγκόσμιο ενδιαφέρον και δημιούργησε τεράστιες προσδοκίες όχι μονάχα στις ΗΠΑ, αλλά σε ολόκληρο τον κόσμο.
Ανάλογα των προσδοκιών λοιπόν είναι τα ερωτηματικά, που τίθενται σχετικά με τις πραγματικές δυνατότητες του Ομπάμα να ανατρέψει την ζοφερή πραγματικότητα, που παραλαμβάνει στο διεθνές στερέωμα.
Για να απαντήσουμε στα επί μέρους ζητήματα σκόπιμο είναι να προσδιορίσουμε, πιο ακριβώς είναι το χάρισμα αυτού του πανθομολογούμενου χαρισματικού ηγέτη.
Το πραγματικό του χάρισμα κατά την άποψή μας είναι αυτό, που λίγο πολύ περιγράψαμε παραπάνω. Η ικανότητά του να αντιλαμβάνεται τις δυνάμεις και τις δυνατότητες των ιστορικών συνθηκών, τις τάσεις και τις ροπές των οικονομικών και κοινωνικών αντιθέσεων και να προγραμματίζει ανάλογα τη δράση του επιχειρώντας να βοηθήσει στην προοδευτική τους εξέλιξη προς όφελος της χώρας του και της πλειοψηφίας των συμπολιτών του.
Δεν είναι θαυματοποιός αλλά είναι σίγουρα ένας ευφυής συνομιλητής με την ιστορία.
Αυτή και μόνη η εκλογή του με τις ελπίδες και τις προσδοκίες που αναπτερώνει, αποτελεί μια πρώτη αναγκαία εκτόνωση των εκρηκτικών κοινωνικών αντιθέσεων, που συσσωρεύτηκαν τα προηγούμενα χρόνια. Η εκτόνωση όμως έχει πρόσκαιρα αποτελέσματα και δεν προσφέρει επαρκή λύση.
Αποτελεί ιστορική αναγκαιότητα για τον νέο Πρόεδρο των ΗΠΑ να επιλύσει τα αδήριτα πολύπλευρα προβλήματα της αμερικανικής οικονομίας, που καθιστούν ούτως ή άλλως αδύνατη την διατήρηση του αμερικανικού imperium.
Θα πρέπει επομένως να θεωρείται βέβαιο ότι θα φροντίσει να περιορίσει τις στρατιωτικές δραστηριότητες των ΗΠΑ ανά τον πλανήτη. Όχι αναγκαστικά λόγω ιδεολογίας, αλλά διότι απλούστατα η οικονομική κατάσταση της Αμερικής το επιβάλλει.
Για τον ίδιο λόγο θα πρέπει να θεωρούνται απίθανες νέες στρατιωτικές επεμβάσεις μεγάλης κλίμακας στο Ιράν, τη Συρία ή όπου αλλού.
Αντίθετα η συντήρηση ενός στοιχειώδους ηγετικού ρόλου της κατ’ όνομα μόνον υπερδύναμης το πιθανότερο είναι να επιδιωχθεί μέσω της ήπιας διπλωματίας και των πρωτοβουλιών διαλόγου και καλής θελήσεως.
Παρόμοια η λογική της πράσινης ανάπτυξης και της περιβαλλοντικής προστασίας θα αντικαταστήσει την απερχόμενη πετρελαϊκή μονομανία.
Και τούτο διότι τεράστια οικονομικά συμφέροντα και αντίστοιχα λόμπυ, καταπιεσμένα τα προηγούμενα χρόνια, πιέζουν προς αυτήν την κατεύθυνση και προσφέρουν δυνατότητα ανάπτυξης πολυποίκιλων οικονομικών δραστηριοτήτων με διάχυση του παραχθησόμενου πλούτου σε ευρύτερα παραγωγικά στρώματα.
Αυτού του τύπου οι πολιτικές επιλογές του Ομπάμα εξηγούν τα μεγάλα ποσοστά, που απέσπασε όχι μόνο από τα χαμηλότερα στρώματα, αλλά και από τις πολύ υψηλές εισοδηματικά επαγγελματικές ομάδες.
Δόμηση κτιρίων στην κατεύθυνση εξοικονόμησης ενέργειας με παραγωγή και χρήση ανάλογων οικοδομικών υλικών , τεχνολογία και υλικά ανάπτυξης εναλλακτικών μορφών ενέργειας, χημική και λοιπή βιομηχανία υλικών ανακυκλώσιμων ή εύκολα διασπώμενων, αντίστοιχη πανεπιστημιακή έρευνα και υπηρεσίες προώθησης της οικολογικής φιλοσοφίας και διαπαιδαγώγησης των μαζών στην κατεύθυνση ανάπτυξης οικολογικής συνείδησης είναι τομείς, που θα έχουν την τιμητική τους.
Τομείς στους οποίους οι δημοκρατικοί έχουν ήδη προετοιμάσει σημαντική υποδομή μέσω της παγκόσμιας δράσης του πρώην υποψηφίου κ. Κέρυ και σίγουρα θα αποτελέσουν σημείο επικοινωνίας του νέου Προέδρου με τις προοδευτικές δυνάμεις και προσωπικότητες του πλανήτη.
Εν πάση περιπτώσει ο νέος Πρόεδρος θα πρέπει να δράσει άμεσα σε ότι αφορά κυρίως την οικονομική ανασυγκρότηση της χώρας του διότι η τραγικότητα της κατάστασης δεν αφήνει περιθώρια για ολιγωρία.
Όσο εξ άλλου μεγαλύτερες είναι οι προσδοκίες, που έχει δημιουργήσει τόσο μικρότερη θα είναι η περίοδος χάριτος, που θα του προσφερθεί.
Ανεξάρτητα πάντως από το πόσο καθένας πιστεύει στη δυνατότητα του Ομπάμα να υλοποιήσει τις υποσχέσεις του, ένα είναι βέβαιο.
Κάποιοι πανηγύρισαν ξέφρενα. Κάποιοι, εξέφρασαν συγκρατημένη αισιοδοξία. Κάποιοι διετύπωσαν επιφυλάξεις.
Όλοι όμως οι ανεξαιρέτως οι απλοί πολίτες σ’ ολόκληρο τον κόσμο τουλάχιστον αναστέναξαν με ανακούφιση στο άκουσμα της εκλογής του γιατί κανείς δεν μπορούσε να αντέξει την ιδέα μιας ακόμη ρεπουμπικανικής τετραετίας.
Τώρα όσο για τους πρωτοκλασάτους απανταχού της οικουμένης, προφανώς κάποιοι χάρηκαν, κάποιοι πικράθηκαν.
Άπαντες πάντως, στο αμέσως επόμενο διάστημα θα εκλιπαρούν για μια ακρόαση και οι τυχερότεροι θα συνωθούνται στον προθάλαμο του γραφείου του.
Ευφυέστεροι θα αποδειχθούν όσοι ανεξαρτήτως συναισθημάτων καταφέρουν να αφομοιώσουν το μάθημα και ακολουθήσουν το παράδειγμά του στην διαχείριση των κατά τόπους συνθηκών.
Διότι ανάλογες ιστορικές συνθήκες επικρατούν παντού και κάθε επίδοξος ηγέτης έχει την ευκαιρία να αναδειχθεί σε Μακέυν ή Ομπάμα.
Ο νοών νοείτω διότι οι καιροί ου μενετοί…
Δευτέρα 3 Νοεμβρίου 2008
Οικονομική κρίση αλα Ελληνικά...
Ερώτηση:
Πόσο στενόμυαλος πρέπει να είναι κανείς ως οικονομολόγος για να πιστεύει ότι μπορεί να αντιμετωπίσει την παρούσα κρίση με αυξομειώσεις επιτοκίων;
Απάντηση:
Ακριβώς όσο κοντόφθαλμος πρέπει να είναι κανείς ως πολιτικός για να πιστεύει ότι μπορεί να αντιμετωπίσει την επερχόμενη ύφεση με γενναία ενίσχυση της κερδοφορίας των τραπεζών.
Δεν έχει περάσει καλά-καλά ένας μήνας, που γνωστοί και μη εξαιρετέοι πολιτικοί διαβεβαίωναν τον Ελληνικό λαό ότι η χώρα διαθέτει θωρακισμένη οικονομία και οι ελληνικές τράπεζες δεν έχουν κανένα πρόβλημα.
Σήμερα αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι δηλώνουν ότι η χώρα απειλείται σοβαρά από μια οικονομική κρίση μεγάλης εντάσεως και μακράς διάρκειας και χρειάζεται να θυσιάσουν 28 δις ευρώ για να σώσουν όλες ανεξαιρέτως τις τράπεζες.
Χωρίς να υποτιμούμε το προσωπικό δράμα αυτών των ανθρώπων, που αναγκάζονται σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα να διαψεύδουν δημοσίως εαυτούς και αλλήλους με τόσο άκομψο τρόπο, δεν μπορούμε να μην αναρωτηθούμε: Ποια είναι πράγματι η αλήθεια; Ποια είναι η μπλόφα; Πότε εν πάση περιπτώσει αυτοί οι δυστυχείς άνθρωποι ήξεραν τι ακριβώς έλεγαν; Τότε ή τώρα;
Τα ερωτήματα είναι μεν ρητορικά, έχουν όμως και μεγάλη πρακτική βαρύτητα.
Διότι όλοι γνωρίζουν ότι στην οικονομία πέραν των πραγματικών μεγεθών μεγάλη σημασία στην διαμόρφωση των τάσεων και των εξελίξεων διαδραματίζει η ψυχολογία της αγοράς.
Και προφανώς οι παλινωδίες και οι αυτοδιαψεύσεις κάνουν ζημιά, όπως και το να υποστηρίζεις στα λόγια ότι οι τράπεζες δεν έχουν πρόβλημα, αλλά στην πράξη να φτιάχνεις ένα πρόγραμμα σωτηρίας μαμούθ για τράπεζες με ειδικές ανάγκες.
Ισχυρή είναι μια οικονομία όταν έχει χαμηλό δημόσιο έλλειμμα, γεμάτα δημόσια ταμεία, υψηλά ημερομίσθια, χαμηλό τιμάριθμο. Μια χώρα με δημόσιο χρέος στο όριο της πιστωτικής αναξιοπιστίας, άδεια ταμεία και ξεπουλημένα τα περιουσιακά της στοιχεία από τον ΟΤΕ μέχρι τα ολυμπιακά ακίνητα, με ημερομίσθια χαμηλότερα και τιμές καταναλωτή υψηλότερες από το μέσο ευρωπαϊκό όρο, είναι οικονομικά παντελώς ανοχύρωτη.
Ουδείς λοιπόν αμφιβάλλει ότι τα περί θωρακισμένης οικονομίας ήταν ένα κρύο ανέκδοτο. Γι αυτό που ενδεχομένως μπορεί να υπάρξουν επιφυλάξεις είναι αν ο Πρωθυπουργός τα έλεγε επειδή τα πίστευε ή επειδή κάποιοι επικοινωνιολόγοι του τα είχαν υπαγορεύσει.
Όσο για τις τράπεζες είναι επίσης προφανές ότι η γενική θεωρία του περασμένου μήνα ότι δεν είχαν πρόβλημα ήταν ανακριβής, όπως αναληθής είναι και η γενίκευση ότι όλες ανεξαιρέτως έχουν ανάγκη κρατικής υποστήριξης.
Κατ’ αρχήν όλες ανεξαιρέτως οι τράπεζες στα προηγούμενα χρόνια και πολλές από αυτές και πρόσφατα ανακοίνωσαν τεράστια κέρδη. Κατά συνέπεια οφείλουν λογικά να έχουν αποθησαυρίσει σημαντικό πλούτο, ικανό για να αυτοχρηματοδοτήσουν τις ανάγκες τους για αρκετό επόμενο χρονικό διάστημα. Αν δεν το έχουν πράξει αυτό σημαίνει ότι κάποιοι καρπώθηκαν αυτά τα χρήματα.
Επειδή οι τράπεζες είναι ιδιωτικές επιχειρήσεις, οι ιδιώτες ιδιοκτήτες τους ας φροντίσουν να βρούν τι έγιναν τα λεφτά και να δώσουν και την ενδεδειγμένη λύση.
Αν δεν μπορούν να το κάνουν τότε και αυτοί και οι διοικήσεις αυτών των τραπεζών θα πρέπει να υποστούν της συνέπειες της εμπορικής, αστικής και ποινικής νομοθεσίας.
Στη συνέχεια αν πρέπει το κράτος να διασώσει κάποιες από αυτές, τότε ο φορολογούμενος πολίτης ως νέος ιδιοκτήτης θα πρέπει να ενημερωθεί πλήρως για την πραγματική οικονομική τους θέση και βεβαίως η διοίκηση αυτών των συγκεκριμένων τραπεζών θα πρέπει να περιέλθει στο δημόσιο.
Αυτά υπαγορεύονται από την απλή λογική αλλά και από τους κανόνες της σύγχρονης αστικής δημοκρατίας σε όλο το εύρος των οικονομικό-πολιτικών συστημάτων από τον άκρατο φιλελευθερισμό ως την πλέον κοινωνιστική σοσιαλδημοκρατία.
Οποιοδήποτε άλλο μοντέλο σαν αυτό που προτείνει η κυβέρνηση ξεφεύγει από την έννοια της στήριξης του χρηματοπιστωτικού συστήματος και διολισθαίνει σε σενάριο διασπάθισης δημόσιου πλούτου προς οικονομική εξυπηρέτηση ολίγων ημετέρων χρυσοκάνθαρων.
Όσο για την δήθεν άρνηση ορισμένων τραπεζών να ενταχθούν στο «πρόγραμμα», εντάσσεται και αυτή στην επικοινωνιακή σαχλαμαρόσουπα, που επιμένουν να μας ταΐζουν.
Ο στόχος είναι προφανής.
Η κυβέρνηση θα υποστηρίξει ότι η αντίδραση των τραπεζών αποδεικνύει ότι πρόκειται για ένα αυστηρό πρόγραμμα, που έχει σχεδιασθεί με γνώμονα το συμφέρον των μικρών δανειοληπτών και όχι των τραπεζών.
Η τράπεζες από την πλευρά τους ασκούν πιέσεις ώστε και οι ελάχιστες δικλείδες ασφάλειας που προτείνονται να απαλειφθούν ώστε να επιδοθούν τελικά σε ένα ασύδοτο φαγοπότι.
Στο τέλος Κυβέρνηση και Τραπεζίτες θα βρούν μια «συμβιβαστική λύση», ώστε οι τράπεζες να μας «κάνουν τη χάρη» και να ενταχθούν στο πρόγραμμα για να «σωθούν οι μικρομεσαίοι δανειολήπτες».
Αιδώς Αργείοι…
Ήδη τα εξωνημένα δημοσιογραφικά παπαγαλάκια προσπαθούν να μεταθέσουν το θέμα από την αντιλαϊκή ουσία του εγχειρήματος στην δήθεν αναγκαιότητα συμμετοχής των τραπεζών προς δήθεν διάσωση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων.
Ο σοσιαλίζων φιλελεύθερος κ. Σαρκοζί και ο φιλελευθερίζων σοσιαλδημοκράτης κ. Μπράουν συμφώνησαν «χέρι-χέρι» να λάβουν μέτρα, που να καλύπτουν όλους τους παράγοντες της οικονομίας.
Έτσι όπως είδαμε το γαλλικό πακέτο στήριξης προέβλεψε την «μερίδα του λέοντος» για τις τράπεζες (40 δις ευρώ), την «μερίδα της αλεπούς» για τις επιχειρήσεις (22 δις ευρώ) και την «μερίδα του σπουργιτιού» για τους εργαζόμενους (προς το παρόν μόλις 250 εκ. ευρώ).
Αν αναλογισθούμε την αναλογία μεγεθών μεταξύ Γαλλίας και Ελλάδος τότε θα αντιληφθούμε ότι το ποσό των 28 δις δεν είναι απλά η μερίδα του λέοντος.
Είναι ολόκληρη η κατσαρόλα.
Και επομένως είναι φυσιολογικό, που η κυβέρνηση δεν διαθέτει ούτε ένα ξεροκόμματο για τον αγροτικό, τον βιομηχανικό, τον επιχειρηματικό τομέα. Ούτε ένα ψίχουλο για τους εργαζόμενους, τους ανέργους, τους συνταξιούχους.
Και ας σταματήσει επιτέλους η καραμέλα ότι "τα 28 δις δεν είναι χρήματα, είναι ομόλογα".
Είναι αξιόγραφα, που οι τράπεζες θα εξαργυρώσουν παίρνοντας δάνεια ζεστού-καυτού χρήματος. Δάνεια, που αργά ή γρήγορα το Ελληνικό δημόσιο πιθανότατα να κληθεί να αποπληρώσει.
Εν πάση δε περιπτώσει τα ομόλογα αυτά θα μπορούσαν μια χαρά να χρησιμοποιηθούν από το ίδιο το κράτος για να εξεύρει χρήματα, που να χρησιμοποιηθούν για δημόσιες επενδύσεις, για δημιουργία θέσεων εργασίας, για μείωση των έμμεσων φόρων, για ενίσχυση των μικρομεσαίων εισοδημάτων.
Γιατί όχι και για άμεση δανειοδότηση του αγροτικού τομέα, του βιομηχανικού τομέα, των πάσης φύσεως μικρομεσαίων επιχειρήσεων.
Το κράτος διαθέτει το κατάλληλο δίκτυο και τους κατάλληλους μηχανισμούς.
Για ποιο λόγο θα πρέπει να διοχετευθούν τα χρήματα μέσω ενός αποτυχημένου μεσάζοντα, όπως οι τράπεζες, που στο πρόσφατο παρελθόν αποδείχθηκαν και ληστρικές και ανίκανες;
Και εν πάση περιπτώσει αν σώνει και καλά το σύστημα χρειάζεται κάποιες τράπεζες ως μεσάζοντες μεταξύ κράτους και πολιτών για την διοχέτευση του δημόσιου χρήματος, όπως προσπαθούν να μας πείσουν, πάλι δεν υπάρχει πρόβλημα.
Ας αφήσει η κυβέρνηση επιτέλους κάποιες τράπεζες να απαξιωθούν και ας τις αγοράσει για ένα κομμάτι ψωμί.
Όπως ακριβώς ταιριάζει στο σύστημα της ελεύθερης αγοράς.
Όπως ακριβώς έγινε με τον ΟΤΕ. Όπως ακριβώς γίνεται με την Ολυμπιακή…
Νομίζω;…
Πόσο στενόμυαλος πρέπει να είναι κανείς ως οικονομολόγος για να πιστεύει ότι μπορεί να αντιμετωπίσει την παρούσα κρίση με αυξομειώσεις επιτοκίων;
Απάντηση:
Ακριβώς όσο κοντόφθαλμος πρέπει να είναι κανείς ως πολιτικός για να πιστεύει ότι μπορεί να αντιμετωπίσει την επερχόμενη ύφεση με γενναία ενίσχυση της κερδοφορίας των τραπεζών.
Δεν έχει περάσει καλά-καλά ένας μήνας, που γνωστοί και μη εξαιρετέοι πολιτικοί διαβεβαίωναν τον Ελληνικό λαό ότι η χώρα διαθέτει θωρακισμένη οικονομία και οι ελληνικές τράπεζες δεν έχουν κανένα πρόβλημα.
Σήμερα αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι δηλώνουν ότι η χώρα απειλείται σοβαρά από μια οικονομική κρίση μεγάλης εντάσεως και μακράς διάρκειας και χρειάζεται να θυσιάσουν 28 δις ευρώ για να σώσουν όλες ανεξαιρέτως τις τράπεζες.
Χωρίς να υποτιμούμε το προσωπικό δράμα αυτών των ανθρώπων, που αναγκάζονται σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα να διαψεύδουν δημοσίως εαυτούς και αλλήλους με τόσο άκομψο τρόπο, δεν μπορούμε να μην αναρωτηθούμε: Ποια είναι πράγματι η αλήθεια; Ποια είναι η μπλόφα; Πότε εν πάση περιπτώσει αυτοί οι δυστυχείς άνθρωποι ήξεραν τι ακριβώς έλεγαν; Τότε ή τώρα;
Τα ερωτήματα είναι μεν ρητορικά, έχουν όμως και μεγάλη πρακτική βαρύτητα.
Διότι όλοι γνωρίζουν ότι στην οικονομία πέραν των πραγματικών μεγεθών μεγάλη σημασία στην διαμόρφωση των τάσεων και των εξελίξεων διαδραματίζει η ψυχολογία της αγοράς.
Και προφανώς οι παλινωδίες και οι αυτοδιαψεύσεις κάνουν ζημιά, όπως και το να υποστηρίζεις στα λόγια ότι οι τράπεζες δεν έχουν πρόβλημα, αλλά στην πράξη να φτιάχνεις ένα πρόγραμμα σωτηρίας μαμούθ για τράπεζες με ειδικές ανάγκες.
Ισχυρή είναι μια οικονομία όταν έχει χαμηλό δημόσιο έλλειμμα, γεμάτα δημόσια ταμεία, υψηλά ημερομίσθια, χαμηλό τιμάριθμο. Μια χώρα με δημόσιο χρέος στο όριο της πιστωτικής αναξιοπιστίας, άδεια ταμεία και ξεπουλημένα τα περιουσιακά της στοιχεία από τον ΟΤΕ μέχρι τα ολυμπιακά ακίνητα, με ημερομίσθια χαμηλότερα και τιμές καταναλωτή υψηλότερες από το μέσο ευρωπαϊκό όρο, είναι οικονομικά παντελώς ανοχύρωτη.
Ουδείς λοιπόν αμφιβάλλει ότι τα περί θωρακισμένης οικονομίας ήταν ένα κρύο ανέκδοτο. Γι αυτό που ενδεχομένως μπορεί να υπάρξουν επιφυλάξεις είναι αν ο Πρωθυπουργός τα έλεγε επειδή τα πίστευε ή επειδή κάποιοι επικοινωνιολόγοι του τα είχαν υπαγορεύσει.
Όσο για τις τράπεζες είναι επίσης προφανές ότι η γενική θεωρία του περασμένου μήνα ότι δεν είχαν πρόβλημα ήταν ανακριβής, όπως αναληθής είναι και η γενίκευση ότι όλες ανεξαιρέτως έχουν ανάγκη κρατικής υποστήριξης.
Κατ’ αρχήν όλες ανεξαιρέτως οι τράπεζες στα προηγούμενα χρόνια και πολλές από αυτές και πρόσφατα ανακοίνωσαν τεράστια κέρδη. Κατά συνέπεια οφείλουν λογικά να έχουν αποθησαυρίσει σημαντικό πλούτο, ικανό για να αυτοχρηματοδοτήσουν τις ανάγκες τους για αρκετό επόμενο χρονικό διάστημα. Αν δεν το έχουν πράξει αυτό σημαίνει ότι κάποιοι καρπώθηκαν αυτά τα χρήματα.
Επειδή οι τράπεζες είναι ιδιωτικές επιχειρήσεις, οι ιδιώτες ιδιοκτήτες τους ας φροντίσουν να βρούν τι έγιναν τα λεφτά και να δώσουν και την ενδεδειγμένη λύση.
Αν δεν μπορούν να το κάνουν τότε και αυτοί και οι διοικήσεις αυτών των τραπεζών θα πρέπει να υποστούν της συνέπειες της εμπορικής, αστικής και ποινικής νομοθεσίας.
Στη συνέχεια αν πρέπει το κράτος να διασώσει κάποιες από αυτές, τότε ο φορολογούμενος πολίτης ως νέος ιδιοκτήτης θα πρέπει να ενημερωθεί πλήρως για την πραγματική οικονομική τους θέση και βεβαίως η διοίκηση αυτών των συγκεκριμένων τραπεζών θα πρέπει να περιέλθει στο δημόσιο.
Αυτά υπαγορεύονται από την απλή λογική αλλά και από τους κανόνες της σύγχρονης αστικής δημοκρατίας σε όλο το εύρος των οικονομικό-πολιτικών συστημάτων από τον άκρατο φιλελευθερισμό ως την πλέον κοινωνιστική σοσιαλδημοκρατία.
Οποιοδήποτε άλλο μοντέλο σαν αυτό που προτείνει η κυβέρνηση ξεφεύγει από την έννοια της στήριξης του χρηματοπιστωτικού συστήματος και διολισθαίνει σε σενάριο διασπάθισης δημόσιου πλούτου προς οικονομική εξυπηρέτηση ολίγων ημετέρων χρυσοκάνθαρων.
Όσο για την δήθεν άρνηση ορισμένων τραπεζών να ενταχθούν στο «πρόγραμμα», εντάσσεται και αυτή στην επικοινωνιακή σαχλαμαρόσουπα, που επιμένουν να μας ταΐζουν.
Ο στόχος είναι προφανής.
Η κυβέρνηση θα υποστηρίξει ότι η αντίδραση των τραπεζών αποδεικνύει ότι πρόκειται για ένα αυστηρό πρόγραμμα, που έχει σχεδιασθεί με γνώμονα το συμφέρον των μικρών δανειοληπτών και όχι των τραπεζών.
Η τράπεζες από την πλευρά τους ασκούν πιέσεις ώστε και οι ελάχιστες δικλείδες ασφάλειας που προτείνονται να απαλειφθούν ώστε να επιδοθούν τελικά σε ένα ασύδοτο φαγοπότι.
Στο τέλος Κυβέρνηση και Τραπεζίτες θα βρούν μια «συμβιβαστική λύση», ώστε οι τράπεζες να μας «κάνουν τη χάρη» και να ενταχθούν στο πρόγραμμα για να «σωθούν οι μικρομεσαίοι δανειολήπτες».
Αιδώς Αργείοι…
Ήδη τα εξωνημένα δημοσιογραφικά παπαγαλάκια προσπαθούν να μεταθέσουν το θέμα από την αντιλαϊκή ουσία του εγχειρήματος στην δήθεν αναγκαιότητα συμμετοχής των τραπεζών προς δήθεν διάσωση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων.
Ο σοσιαλίζων φιλελεύθερος κ. Σαρκοζί και ο φιλελευθερίζων σοσιαλδημοκράτης κ. Μπράουν συμφώνησαν «χέρι-χέρι» να λάβουν μέτρα, που να καλύπτουν όλους τους παράγοντες της οικονομίας.
Έτσι όπως είδαμε το γαλλικό πακέτο στήριξης προέβλεψε την «μερίδα του λέοντος» για τις τράπεζες (40 δις ευρώ), την «μερίδα της αλεπούς» για τις επιχειρήσεις (22 δις ευρώ) και την «μερίδα του σπουργιτιού» για τους εργαζόμενους (προς το παρόν μόλις 250 εκ. ευρώ).
Αν αναλογισθούμε την αναλογία μεγεθών μεταξύ Γαλλίας και Ελλάδος τότε θα αντιληφθούμε ότι το ποσό των 28 δις δεν είναι απλά η μερίδα του λέοντος.
Είναι ολόκληρη η κατσαρόλα.
Και επομένως είναι φυσιολογικό, που η κυβέρνηση δεν διαθέτει ούτε ένα ξεροκόμματο για τον αγροτικό, τον βιομηχανικό, τον επιχειρηματικό τομέα. Ούτε ένα ψίχουλο για τους εργαζόμενους, τους ανέργους, τους συνταξιούχους.
Και ας σταματήσει επιτέλους η καραμέλα ότι "τα 28 δις δεν είναι χρήματα, είναι ομόλογα".
Είναι αξιόγραφα, που οι τράπεζες θα εξαργυρώσουν παίρνοντας δάνεια ζεστού-καυτού χρήματος. Δάνεια, που αργά ή γρήγορα το Ελληνικό δημόσιο πιθανότατα να κληθεί να αποπληρώσει.
Εν πάση δε περιπτώσει τα ομόλογα αυτά θα μπορούσαν μια χαρά να χρησιμοποιηθούν από το ίδιο το κράτος για να εξεύρει χρήματα, που να χρησιμοποιηθούν για δημόσιες επενδύσεις, για δημιουργία θέσεων εργασίας, για μείωση των έμμεσων φόρων, για ενίσχυση των μικρομεσαίων εισοδημάτων.
Γιατί όχι και για άμεση δανειοδότηση του αγροτικού τομέα, του βιομηχανικού τομέα, των πάσης φύσεως μικρομεσαίων επιχειρήσεων.
Το κράτος διαθέτει το κατάλληλο δίκτυο και τους κατάλληλους μηχανισμούς.
Για ποιο λόγο θα πρέπει να διοχετευθούν τα χρήματα μέσω ενός αποτυχημένου μεσάζοντα, όπως οι τράπεζες, που στο πρόσφατο παρελθόν αποδείχθηκαν και ληστρικές και ανίκανες;
Και εν πάση περιπτώσει αν σώνει και καλά το σύστημα χρειάζεται κάποιες τράπεζες ως μεσάζοντες μεταξύ κράτους και πολιτών για την διοχέτευση του δημόσιου χρήματος, όπως προσπαθούν να μας πείσουν, πάλι δεν υπάρχει πρόβλημα.
Ας αφήσει η κυβέρνηση επιτέλους κάποιες τράπεζες να απαξιωθούν και ας τις αγοράσει για ένα κομμάτι ψωμί.
Όπως ακριβώς ταιριάζει στο σύστημα της ελεύθερης αγοράς.
Όπως ακριβώς έγινε με τον ΟΤΕ. Όπως ακριβώς γίνεται με την Ολυμπιακή…
Νομίζω;…
Πέμπτη 30 Οκτωβρίου 2008
Golden boys και media Children (συνέχεια από το προηγούνο)
Τους πήρε κάτι μήνες (στα golden boys και media children) για να καταλάβουν και πλέον όλοι τους παραδέχονται ότι η κρίση είναι μεγάλη, είναι βαθειά και θα δημιουργήσει αναπόφευκτα ύφεση μεγάλων διαστάσεων.
Ότι δηλαδή θα πλήξει την βάση της πραγματικής οικονομίας. Την πρωτογενή παραγωγή. Την γεωργο-κτηνοτροφία, την βιομηχανία, το εμπόριο, τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Θα αυξήσει την ανεργία. Θα οδηγήσει σε σταδιακή αλλά καλπάζουσα εξαθλίωση τεράστιες μάζες ανθρώπων σε ολόκληρο τον κόσμο. Και μάλιστα ανθρώπους, που μέχρι χθες δεν είχαν γνωρίσει την παραμικρή στέρηση, αντίθετα αποτελούσαν τον ευημερούντα κορμό της δυτικής καταναλωτικής κοινωνίας.
Οι χιλιάδες νοικοκυραίοι, που έχασαν τα σπίτια τους και ζούν πλέον στα πάρκα των Αμερικανικών μεγαλουπόλεων αποτελούν μια εικόνα, που πιθανότατα δεν θα περιορισθεί στα γεωγραφικά όρια του «Αμερικανικού παραδείσου». Ως γνωστό ένα νέο στρώμα αστέγων, πρώην μεσαίο στρώμα ιδιοκτητών δανειοληπτών, αναπτύσσεται με γρήγορο ρυθμό στην Ευρώπη της ενιαίας ελεύθερης αγοράς.
Το φαινόμενο έχει πάρει ήδη ανησυχητικές διαστάσεις στις χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ, που απειλούν από πολλές απόψεις να αποτελέσουν την αχίλλειο πτέρνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Έχοντας εισέλθει, οι περισσότερες εξ αυτών, στην ένωση επί τη βάσει διαφόρων πολιτικών σκοπιμοτήτων, χωρίς να πληρούν βασικές οικονομικές προϋποθέσεις και έχοντας διατηρήσει τα εθνικά τους νομίσματα διαθέτουν οικονομίες περισσότερο ευάλωτες στην επελαύνουσα οικονομική καταιγίδα.
Ήδη τα αδύναμα νομισματικά τους συστήματα έχουν γίνει ο κύριος στόχος των διεθνών επιθετικών κερδοσκοπικών κεφαλαίων και όπως απετέλεσαν πύλη προώθησης των Αμερικανικών στρατηγικών συμφερόντων κατά τα προηγούμενα χρόνια, έτσι θα αποτελέσουν και πύλες εισαγωγής της οικονομικής κρίσης made in USA σε όλο της το μεγαλείο.
Παράπλευρη συνέπεια θα είναι ένα κύμα μετανάστευσης πληθυσμών από τις φτωχότερες προς τις πλουσιότερες χώρες της ΕΕ. Ακριβέστερα από τις περισσότερο προς τις λιγότερο οικονομικά εξαθλιωμένες. Κύμα, που θα έχει τη μορφή εσωτερικής μετανάστευσης εξ αιτίας της κατάργησης των συνόρων εντός της Ένωσης και ως εκ τούτου θα είναι ακατάσχετο και εντελώς ανεξέλεγκτο.
Άλλη παράπλευρη συνέπεια θα είναι προφανώς η έκρηξη της εγκληματικότητας.
Μετά τον Lombroso ουδείς θα επιχειρούσε να υποτιμήσει το ρόλο των οικονομικών συνθηκών ως βασικών γενεσιουργών αιτίων της εγκληματικότητας, χωρίς να θεωρηθεί τουλάχιστον γραφικός.
Εξ ίσου γραφική είναι ή άποψη, που ανέπτυξε σήμερα το πρωί στο ραδιόφωνο ένας συμπαθητικός κύριος προσπαθώντας να ερμηνεύσει αυθεντικά (= να υπερασπισθεί) τις δηλώσεις του κ. Αλογοσκούφη ότι πολλές προτάσεις, που γίνονται από την αντιπολίτευση στερούνται σοβαρότητος.
Ως παράδειγμα ο εν λόγω κύριος ανέφερε την πρόταση της αντιπολίτευσης για στήριξη των συνταξιούχων την οποία χαρακτήρισε επιπόλαια για δύο λόγους. Πρώτον λέει διότι ως έχοντες σταθερό μηνιαίο εισόδημα είναι προνομιούχοι έναντι των εργαζομένων, που κινδυνεύουν να μείνουν άνεργοι και δεύτερον διότι εξ αιτίας της κρίσεως οι τιμές των προϊόντων θα πέσουν και επομένως οι σημερινές πενιχρές «σταθερές» συντάξεις τους θα αποκτήσουν μεγαλύτερη αγοραστική αξία. Συμπέρασμα οι συνταξιούχοι θα ωφεληθούν από την κρίση...!!! (Παρακαλώ πολύ μη γελάτε γιατί κατ’ αρχήν δεν είναι ευγενικό και δεύτερον διότι αυτού του είδους οι απόψεις όταν διατυπώνονται στον κεντρικό κρατικό ραδιοσταθμό σε μια πολύ σοβαρή εκπομπή και δεν τυγχάνουν αντίλογου από ένα σοβαρό δημοσιογράφο, τότε η υπόθεση δεν είναι για γέλια αλλά μάλλον για κλάματα).
Βεβαίως και ο τελευταίος πολίτης της ΕΕ υποπτεύεται ότι συνέπεια της ύφεσης θα είναι ο πληθωρισμός και η αύξηση του τιμάριθμου, του οποίου η εξέλιξη ούτως ή άλλως εξαρτάται σχεδόν αποκλειστικά από την «φιλοπατρία» των κερδοσκόπων.
Σημασία όμως επί του παρόντος δεν έχει πως σκέπτεται ο πολίτης, ούτε τι προτείνουν οι αντιπολιτεύσεις στην ΕΕ ή στην Ελλάδα.
Σημασία έχει πως σκέπτονται αυτοί, που ακόμη προς το παρόν χειρίζονται τα Ερωπαϊκά πράγματα.
Οι κύριοι της φωτογραφίας μας λοιπόν φέρονται να είναι στην παρούσα φάση οι κατ’ εξοχήν χειριστές της Ευρωπαϊκής κρίσεως και μάλιστα φιλοδοξούν να περάσουν στην ιστορία ως οι σωτήρες του πλανήτη, οι ανακαινιστές του καπιταλισμού, οι αρχιτέκτονες του "second Bretton Woods "και άλλα ευτράπελα.
Πως λοιπόν αυτοί κατανοούν και πως σκέπτονται να αντιμετωπίσουν μια πρωτοφανή κρίση, που προϊόντος του χρόνου απειλεί με απρόβλεπτων διαστάσεων ύφεση την ανθρωπότητα.
Αρκεί να δούμε τα μέτρα του κ. Σαρκοζί για τη Γαλλική οικονομία.
Τράπεζες: 320 δισεκατομμύρια προς εγγύηση και 40 δισεκατομμύρια προς στήριξη των Τραπεζών (golden boys).
Επιχειρήσεις: 22 δισεκατομμύρια για στήριξη των επιχειρήσεων.
Εργαζόμενοι: Υπόσχεση για 100.000 συμβάσεις εργασίας για το 2009, που αν πραγματοποιηθεί θα στοιχίσει περίπου 250 εκατομμύρια.
Προφανώς οι επίδοξοι σωτήρες του πλανήτη, ο σοσιαλδημοκράτης κ. Μπράουν και ο φιλελεύθερος κ. Σαρκοζί δεν έχουν αξιολογήσει σωστά την κατάσταση, επιλέγουν κινήσεις που μάλλον δεν κινούνται στη σωστή κατεύθυνση και εν πάση περιπτώσει βρίσκονται σε ευθεία αντίθεση με τις απόψεις και τις αξιολογήσεις των ψηφοφόρων τους.
Αντίθεση που χιλιάδες αγανακτισμένοι ψηφοφόροι, απολυμένοι των αυτοκινητοβιομηχανιών και κυνηγημένοι των τραπεζών, δεν παρέλειψαν να διαδηλώσουν στα πεζοδρόμια της Γαλλίας και άλλων χωρών της ΕΕ την ίδια στιγμή, που οι κύριοι Μπράουν και Σαρκοζί βίωναν τη μοναξιά του κήπου των Βερσαλιών.
Οι κορυφαίοι ηγέτες-σωτήρες αναλώνονταν σε μεταξύ τους φιλοφρονήσεις και σε ασκήσεις επικοινωνίας με ρομαντικά φαντάσματα του παρελθόντος αιώνος τύπου Bretton Woods την ώρα, που οι απλοί πολίτες αγωνιούσαν στους δρόμους για το αύριο ερχόμενοι αντιμέτωποι με τα απειλητικά φαντάσματα της εξαθλίωσης και της πείνας.
Και αφού αυτή είναι η συνταγή των σεφ της πλανητικής σωτηρίας δεν είναι καθόλου δυσνόητες οι αντίστοιχες κινήσεις της Ελληνικής κυβέρνησης.
Παραδοσιακά ο δικός μας ΥΠΕΘΟ κατανοεί ελλιπώς και εκτελεί κακότεχνα όλες τις Ευρωπαϊκές οικονομικές συνταγές.
Έτσι μάλλον κανείς δεν εκπλήσσεται όπου τα ελληνικά κυβερνητικά μέτρα σωτηρίας περιορίζονται στην εξασφάλιση των τραπεζικών κερδών και δεν φαίνεται να περισσεύει ούτε ένα ευρώ για τις επιχειρήσεις και τους εργαζόμενους.
Αντίθετα μια σειρά έκτακτων φορομπηκτικών πρωτοβουλιών θα επιταχύνουν την εξόντωση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων και των ελευθέρων επαγγελματιών στο επόμενο δίμηνο.
Δυστυχώς όμως και η αντιπολίτευση παρουσιάζεται μουδιασμένη και αδυνατούσα να προχωρήσει σε συγκροτημένες ριζοσπαστικές προτάσεις αντιμετώπισης της κρίσης.
Οι λόγοι είναι ποικίλοι αλλά επίσης προφανείς.
Η αξιωματική αντιπολίτευση στερείται ιδεολογικής ομοιογένειας και προφανώς αρκετά ηγετικά της στελέχη εμφορούνται από σοσιαλδημοκρατικές απόψεις παρεμφερείς με του κ. Μπράουν ή πάντως πόρρω απέχουσες από αυτές του Ανδρέα Παπανδρέου. Αυτά τα στελέχη (στην πλειοψηφία τους media children) αδυνατούν πιθανότατα να φαντασθούν ένα κόσμο χωρίς κερδοφόρο χρηματοπιστωτικό σύστημα.
Από την άλλη η σοσιαλιστική πτέρυγα πιθανότητα συνεχίζει να θεωρεί ότι στην παρούσα συγκυρία προέχει η συνοχή της ηγετικής ομάδας του κινήματος.
Όσο για τα κόμματα της πέραν του ΠΑΣΟΚ αριστεράς, από τα οποία επίσης δεν λείπουν τα media children, όχι απλώς δεν μπορούν να φαντασθούν ένα κόσμο χωρίς το υπάρχον οικονομικό σύστημα, αλλά τρέμουν ακόμη και στην ιδέα μιας Ελλάδας χωρίς δεξιά διακυβέρνηση. Ανέκαθεν άλλωστε αυτά τα κόμματα αρέσκονταν να εξαντλούν την ενεργητικότητά τους σε ακτιβισμούς μιντιακής κατανάλωσης, παρά σε υπεύθυνες προτάσεις συγκροτημένης εναλλακτικής διακυβέρνησης.
Άπαντες λοιπόν προς το παρόν μοιάζουν λίγο-πολύ να πλανώνται πλάνην οικτράν.
Διότι δεν κατάφεραν να λάβουν το πραγματικό μήνυμα της φετινής 28ης Οκτωβρίου.
Δεν πρόσεξαν ότι για πρώτη φορά το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ δεν απέσπασαν οι στρατιωτικές παρελάσεις, αλλά οι παρελάσεις των ανέργων με τις μαύρες σημαίες.
Και για πρώτη φορά στην ιστορία του επετειακού εορτασμού οι πολίτες που είχαν μαζευτεί για να παρακολουθήσουν την παρέλαση κρατούσαν περισσότερες μαύρες σημαίες παρά γαλανόλευκες και φώναζαν συνθήματα διαμαρτυρίας αντί να χειροκροτούν τους ατυχείς επισήμους.
Οι Έλληνες πολίτες φάνηκαν να βρίσκονται σε απόλυτη σύμπτωση απόψεων και αντιδράσεων με τους Ευρωπαϊκούς λαούς.
Αυτό είναι οπωσδήποτε ενθαρρυντικό.
Το κακό είναι ότι δυστυχώς και οι Έλληνες πολιτικοί μοιάζουν να αδυνατούν να κατανοήσουν την δεινή πραγματικότητα, τα μυνήματα και τις ανάγκες των καιρών, όπως ακριβώς οι κκ Μπράουν και Σαρκοζί την προηγούμενη μέρα (27 Οκτωβρόυ) στον κήπο όπου συμτωματικά συνήθιζε να ρεμβάζει και να εντριφεί στα οικονομικα προβλήματα της εποχής της η εξ ίσου συμπαθής Μαρία Αντουανέτα.
Η συνέχεια στο επόμενο…
Ότι δηλαδή θα πλήξει την βάση της πραγματικής οικονομίας. Την πρωτογενή παραγωγή. Την γεωργο-κτηνοτροφία, την βιομηχανία, το εμπόριο, τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Θα αυξήσει την ανεργία. Θα οδηγήσει σε σταδιακή αλλά καλπάζουσα εξαθλίωση τεράστιες μάζες ανθρώπων σε ολόκληρο τον κόσμο. Και μάλιστα ανθρώπους, που μέχρι χθες δεν είχαν γνωρίσει την παραμικρή στέρηση, αντίθετα αποτελούσαν τον ευημερούντα κορμό της δυτικής καταναλωτικής κοινωνίας.
Οι χιλιάδες νοικοκυραίοι, που έχασαν τα σπίτια τους και ζούν πλέον στα πάρκα των Αμερικανικών μεγαλουπόλεων αποτελούν μια εικόνα, που πιθανότατα δεν θα περιορισθεί στα γεωγραφικά όρια του «Αμερικανικού παραδείσου». Ως γνωστό ένα νέο στρώμα αστέγων, πρώην μεσαίο στρώμα ιδιοκτητών δανειοληπτών, αναπτύσσεται με γρήγορο ρυθμό στην Ευρώπη της ενιαίας ελεύθερης αγοράς.
Το φαινόμενο έχει πάρει ήδη ανησυχητικές διαστάσεις στις χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ, που απειλούν από πολλές απόψεις να αποτελέσουν την αχίλλειο πτέρνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Έχοντας εισέλθει, οι περισσότερες εξ αυτών, στην ένωση επί τη βάσει διαφόρων πολιτικών σκοπιμοτήτων, χωρίς να πληρούν βασικές οικονομικές προϋποθέσεις και έχοντας διατηρήσει τα εθνικά τους νομίσματα διαθέτουν οικονομίες περισσότερο ευάλωτες στην επελαύνουσα οικονομική καταιγίδα.
Ήδη τα αδύναμα νομισματικά τους συστήματα έχουν γίνει ο κύριος στόχος των διεθνών επιθετικών κερδοσκοπικών κεφαλαίων και όπως απετέλεσαν πύλη προώθησης των Αμερικανικών στρατηγικών συμφερόντων κατά τα προηγούμενα χρόνια, έτσι θα αποτελέσουν και πύλες εισαγωγής της οικονομικής κρίσης made in USA σε όλο της το μεγαλείο.
Παράπλευρη συνέπεια θα είναι ένα κύμα μετανάστευσης πληθυσμών από τις φτωχότερες προς τις πλουσιότερες χώρες της ΕΕ. Ακριβέστερα από τις περισσότερο προς τις λιγότερο οικονομικά εξαθλιωμένες. Κύμα, που θα έχει τη μορφή εσωτερικής μετανάστευσης εξ αιτίας της κατάργησης των συνόρων εντός της Ένωσης και ως εκ τούτου θα είναι ακατάσχετο και εντελώς ανεξέλεγκτο.
Άλλη παράπλευρη συνέπεια θα είναι προφανώς η έκρηξη της εγκληματικότητας.
Μετά τον Lombroso ουδείς θα επιχειρούσε να υποτιμήσει το ρόλο των οικονομικών συνθηκών ως βασικών γενεσιουργών αιτίων της εγκληματικότητας, χωρίς να θεωρηθεί τουλάχιστον γραφικός.
Εξ ίσου γραφική είναι ή άποψη, που ανέπτυξε σήμερα το πρωί στο ραδιόφωνο ένας συμπαθητικός κύριος προσπαθώντας να ερμηνεύσει αυθεντικά (= να υπερασπισθεί) τις δηλώσεις του κ. Αλογοσκούφη ότι πολλές προτάσεις, που γίνονται από την αντιπολίτευση στερούνται σοβαρότητος.
Ως παράδειγμα ο εν λόγω κύριος ανέφερε την πρόταση της αντιπολίτευσης για στήριξη των συνταξιούχων την οποία χαρακτήρισε επιπόλαια για δύο λόγους. Πρώτον λέει διότι ως έχοντες σταθερό μηνιαίο εισόδημα είναι προνομιούχοι έναντι των εργαζομένων, που κινδυνεύουν να μείνουν άνεργοι και δεύτερον διότι εξ αιτίας της κρίσεως οι τιμές των προϊόντων θα πέσουν και επομένως οι σημερινές πενιχρές «σταθερές» συντάξεις τους θα αποκτήσουν μεγαλύτερη αγοραστική αξία. Συμπέρασμα οι συνταξιούχοι θα ωφεληθούν από την κρίση...!!! (Παρακαλώ πολύ μη γελάτε γιατί κατ’ αρχήν δεν είναι ευγενικό και δεύτερον διότι αυτού του είδους οι απόψεις όταν διατυπώνονται στον κεντρικό κρατικό ραδιοσταθμό σε μια πολύ σοβαρή εκπομπή και δεν τυγχάνουν αντίλογου από ένα σοβαρό δημοσιογράφο, τότε η υπόθεση δεν είναι για γέλια αλλά μάλλον για κλάματα).
Βεβαίως και ο τελευταίος πολίτης της ΕΕ υποπτεύεται ότι συνέπεια της ύφεσης θα είναι ο πληθωρισμός και η αύξηση του τιμάριθμου, του οποίου η εξέλιξη ούτως ή άλλως εξαρτάται σχεδόν αποκλειστικά από την «φιλοπατρία» των κερδοσκόπων.
Σημασία όμως επί του παρόντος δεν έχει πως σκέπτεται ο πολίτης, ούτε τι προτείνουν οι αντιπολιτεύσεις στην ΕΕ ή στην Ελλάδα.
Σημασία έχει πως σκέπτονται αυτοί, που ακόμη προς το παρόν χειρίζονται τα Ερωπαϊκά πράγματα.
Οι κύριοι της φωτογραφίας μας λοιπόν φέρονται να είναι στην παρούσα φάση οι κατ’ εξοχήν χειριστές της Ευρωπαϊκής κρίσεως και μάλιστα φιλοδοξούν να περάσουν στην ιστορία ως οι σωτήρες του πλανήτη, οι ανακαινιστές του καπιταλισμού, οι αρχιτέκτονες του "second Bretton Woods "και άλλα ευτράπελα.
Πως λοιπόν αυτοί κατανοούν και πως σκέπτονται να αντιμετωπίσουν μια πρωτοφανή κρίση, που προϊόντος του χρόνου απειλεί με απρόβλεπτων διαστάσεων ύφεση την ανθρωπότητα.
Αρκεί να δούμε τα μέτρα του κ. Σαρκοζί για τη Γαλλική οικονομία.
Τράπεζες: 320 δισεκατομμύρια προς εγγύηση και 40 δισεκατομμύρια προς στήριξη των Τραπεζών (golden boys).
Επιχειρήσεις: 22 δισεκατομμύρια για στήριξη των επιχειρήσεων.
Εργαζόμενοι: Υπόσχεση για 100.000 συμβάσεις εργασίας για το 2009, που αν πραγματοποιηθεί θα στοιχίσει περίπου 250 εκατομμύρια.
Προφανώς οι επίδοξοι σωτήρες του πλανήτη, ο σοσιαλδημοκράτης κ. Μπράουν και ο φιλελεύθερος κ. Σαρκοζί δεν έχουν αξιολογήσει σωστά την κατάσταση, επιλέγουν κινήσεις που μάλλον δεν κινούνται στη σωστή κατεύθυνση και εν πάση περιπτώσει βρίσκονται σε ευθεία αντίθεση με τις απόψεις και τις αξιολογήσεις των ψηφοφόρων τους.
Αντίθεση που χιλιάδες αγανακτισμένοι ψηφοφόροι, απολυμένοι των αυτοκινητοβιομηχανιών και κυνηγημένοι των τραπεζών, δεν παρέλειψαν να διαδηλώσουν στα πεζοδρόμια της Γαλλίας και άλλων χωρών της ΕΕ την ίδια στιγμή, που οι κύριοι Μπράουν και Σαρκοζί βίωναν τη μοναξιά του κήπου των Βερσαλιών.
Οι κορυφαίοι ηγέτες-σωτήρες αναλώνονταν σε μεταξύ τους φιλοφρονήσεις και σε ασκήσεις επικοινωνίας με ρομαντικά φαντάσματα του παρελθόντος αιώνος τύπου Bretton Woods την ώρα, που οι απλοί πολίτες αγωνιούσαν στους δρόμους για το αύριο ερχόμενοι αντιμέτωποι με τα απειλητικά φαντάσματα της εξαθλίωσης και της πείνας.
Και αφού αυτή είναι η συνταγή των σεφ της πλανητικής σωτηρίας δεν είναι καθόλου δυσνόητες οι αντίστοιχες κινήσεις της Ελληνικής κυβέρνησης.
Παραδοσιακά ο δικός μας ΥΠΕΘΟ κατανοεί ελλιπώς και εκτελεί κακότεχνα όλες τις Ευρωπαϊκές οικονομικές συνταγές.
Έτσι μάλλον κανείς δεν εκπλήσσεται όπου τα ελληνικά κυβερνητικά μέτρα σωτηρίας περιορίζονται στην εξασφάλιση των τραπεζικών κερδών και δεν φαίνεται να περισσεύει ούτε ένα ευρώ για τις επιχειρήσεις και τους εργαζόμενους.
Αντίθετα μια σειρά έκτακτων φορομπηκτικών πρωτοβουλιών θα επιταχύνουν την εξόντωση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων και των ελευθέρων επαγγελματιών στο επόμενο δίμηνο.
Δυστυχώς όμως και η αντιπολίτευση παρουσιάζεται μουδιασμένη και αδυνατούσα να προχωρήσει σε συγκροτημένες ριζοσπαστικές προτάσεις αντιμετώπισης της κρίσης.
Οι λόγοι είναι ποικίλοι αλλά επίσης προφανείς.
Η αξιωματική αντιπολίτευση στερείται ιδεολογικής ομοιογένειας και προφανώς αρκετά ηγετικά της στελέχη εμφορούνται από σοσιαλδημοκρατικές απόψεις παρεμφερείς με του κ. Μπράουν ή πάντως πόρρω απέχουσες από αυτές του Ανδρέα Παπανδρέου. Αυτά τα στελέχη (στην πλειοψηφία τους media children) αδυνατούν πιθανότατα να φαντασθούν ένα κόσμο χωρίς κερδοφόρο χρηματοπιστωτικό σύστημα.
Από την άλλη η σοσιαλιστική πτέρυγα πιθανότητα συνεχίζει να θεωρεί ότι στην παρούσα συγκυρία προέχει η συνοχή της ηγετικής ομάδας του κινήματος.
Όσο για τα κόμματα της πέραν του ΠΑΣΟΚ αριστεράς, από τα οποία επίσης δεν λείπουν τα media children, όχι απλώς δεν μπορούν να φαντασθούν ένα κόσμο χωρίς το υπάρχον οικονομικό σύστημα, αλλά τρέμουν ακόμη και στην ιδέα μιας Ελλάδας χωρίς δεξιά διακυβέρνηση. Ανέκαθεν άλλωστε αυτά τα κόμματα αρέσκονταν να εξαντλούν την ενεργητικότητά τους σε ακτιβισμούς μιντιακής κατανάλωσης, παρά σε υπεύθυνες προτάσεις συγκροτημένης εναλλακτικής διακυβέρνησης.
Άπαντες λοιπόν προς το παρόν μοιάζουν λίγο-πολύ να πλανώνται πλάνην οικτράν.
Διότι δεν κατάφεραν να λάβουν το πραγματικό μήνυμα της φετινής 28ης Οκτωβρίου.
Δεν πρόσεξαν ότι για πρώτη φορά το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ δεν απέσπασαν οι στρατιωτικές παρελάσεις, αλλά οι παρελάσεις των ανέργων με τις μαύρες σημαίες.
Και για πρώτη φορά στην ιστορία του επετειακού εορτασμού οι πολίτες που είχαν μαζευτεί για να παρακολουθήσουν την παρέλαση κρατούσαν περισσότερες μαύρες σημαίες παρά γαλανόλευκες και φώναζαν συνθήματα διαμαρτυρίας αντί να χειροκροτούν τους ατυχείς επισήμους.
Οι Έλληνες πολίτες φάνηκαν να βρίσκονται σε απόλυτη σύμπτωση απόψεων και αντιδράσεων με τους Ευρωπαϊκούς λαούς.
Αυτό είναι οπωσδήποτε ενθαρρυντικό.
Το κακό είναι ότι δυστυχώς και οι Έλληνες πολιτικοί μοιάζουν να αδυνατούν να κατανοήσουν την δεινή πραγματικότητα, τα μυνήματα και τις ανάγκες των καιρών, όπως ακριβώς οι κκ Μπράουν και Σαρκοζί την προηγούμενη μέρα (27 Οκτωβρόυ) στον κήπο όπου συμτωματικά συνήθιζε να ρεμβάζει και να εντριφεί στα οικονομικα προβλήματα της εποχής της η εξ ίσου συμπαθής Μαρία Αντουανέτα.
Η συνέχεια στο επόμενο…
Τρίτη 28 Οκτωβρίου 2008
Golden boys και Media children.
Η δήλωση του Άλαν Γκρίσμπαν, ότι αδυνατεί να κατανοήσει τον τρόπο με τον οποίο εξελίσσεται η οικονομική πραγματικότητα, ισοδυναμεί με την πανηγυρική ληξιαρχική πράξη θανάτου του σοσιαλδημοκρατικοφιλελεύθερου «οικονομικού θαύματος» των τελευταίων 50 χρόνων.
Ο κ. Γκρίσμπαν υπήρξε, ως γνωστόν ο αδιαμφισβήτητος «γκουρού» της «ελευθερίας των αγορών», ο άνθρωπος που επί δεκαετίες με τις αποφάσεις του κατηύθυνε την εξέλιξη της παγκόσμιας οικονομίας και ένας λόγος του αρκούσε για να αλλάξει την πορεία των ισοτιμιών των νομισμάτων ή τις τάσεις των διεθνών χρηματαγορών.
Ο αρχιτέκτονας του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος αναγνωρίζει ότι αυτός και η θιασώτες του κατασκεύασαν ένα τέρας, το οποίο πλέον δεν μπορούν να προσεγγίσουν θεωρητικά και κατά συνέπεια αδυνατούν να επηρεάσουν πρακτικά.
Είναι επομένως απολύτως φυσιολογικό ότι οι πολιτικοί ηγέτες του πλανήτη, οι περισσότεροι των οποίων είναι αχυρένια δημιουργήματα των μέσων μαζικής ενημέρωσης, με ελάχιστο επιστημονικό ειδικό βάρος, έχουν περιέλθει σε απέραντη αμηχανία.
«Όσοι δεν σκέπτονται, συσκέπτονται», λέει ο λαός. Και πράγματι ουδέποτε στο παρελθόν μέσα σε ένα τόσο μικρό χρονικό διάστημα δεν συντελέσθηκαν τόσο πολλές συσκέψεις πολιτικών ηγετών – και όχι μόνον – με τόσο φτωχά αποτελέσματα.
Είναι κοινό μυστικό ότι οι σύγχρονοι πολιτικοί, στην πλειοψηφία τους «πολιτικοί του σωλήνα», έχουν μειωμένη αντιληπτικότητα, συναποφασίζουν καθυστερημένα και ενεργούν με ημίμετρα, που μοιάζουν με ληγμένα αντιβιοτικά.
Χαρακτηριστικό της απίθανης ανεπάρκειάς τους είναι το «ανέκδοτο» με τον κ. Μπράουν. Πριν από μερικές εβδομάδες ο περίπου πολιτικά ημιθανής πρωθυπουργός της Μεγάλης Βρετανίας έδωσε προς στιγμή την εντύπωση ότι θα αναβίωνε, ως νέος μεσίας την ιστορία της ανάστασης του Λαζάρου (όπου Λάζαρος διάβαζε δυτική οικονομία).
Ο λόγος πολύ απλός. Οι απολύτως αδαείς συνάδελφοί του κρεμάστηκαν πανικόβλητοι στον μετρίων ικανοτήτων οικονομολόγο. Στους τυφλούς ο μονόφθαλμος βασιλεύει. Προς στιγμή και ο ίδιος ο κ. Μπράουν πρέπει να πίστεψε ότι είχε μετενσαρκωθεί σε μάγο Μέρλιν του καπιταλιστικού συστήματος. Έφτασαν λίγες εργάσιμες ημέρες για να διαλύσουν τις φαιδρές φαντασιώσεις εκείνων των συσκέψεων των Σαββατοκύριακων. Οι αγορές έδειξαν ότι δεν εκτιμούν ιδιαίτερα τους μαθητευόμενους μάγους, η δημοτικότητα του κ. Μπράουν επέστρεψε στα φυσιολογικά της επίπεδα και οι Ευρωπαίοι ηγέτες προσγειώθηκαν ανώμαλα στη δεινή πραγματικότητα.
Το πιο απελπιστικό είναι ότι παρότι πλέον οι συσκέψεις γίνονται τις καθημερινές, κάθε μέτρο που λαμβάνεται φαίνεται να φέρνει μηδαμινά έως αρνητικά αποτελέσματα και κάθε δήλωση, που στοχεύει στην στήριξη της ψυχολογίας, δημιουργεί μεγαλύτερη ανησυχία και απαισιοδοξία.
Οι οικονομολόγοι, όπως παραδέχεται ο κ. Γκρίσμπαν, έχουν χάσει το αυγά και τα πασχάλια τους και οι πολιτικοί, όπως αποδεικνύεται από την αντίδραση των αγορών έχουν χάσει την αξιοπιστία τους.
Και αυτό είναι ένας πρόσθετος λόγος απαισιοδοξίας γιατί στη συνείδηση του μέσου πολίτη οι δύο αυτοί παράγοντες (πολιτικοί και οικονομολόγοι), που θεωρητικά είναι οι αρμόδιοι για να λύσουν τέτοιου είδους προβλήματα, έχουν εκ προοιμίου απολύτως απαξιωθεί.
Ο λόγος της καθολικής δυσπιστίας απέναντί τους είναι απλός και απολύτως κατανοητός.
Τα τελευταία χρόνια τις τύχες της οικονομικής και πολιτικής διακυβέρνησης ανέλαβαν να διαχειρισθούν golden boys και media children.
Οικονομολόγοι χωρίς εμπειρία της πραγματικής αγοράς και πολιτικοί χωρίς συμμετοχή στους κοινωνικούς αγώνες.
Κοινός παρανομαστής τους; Ακριβά πτυχία συγκεκριμένης μονόπλευρης γνωστικής εστίασης. Εξειδίκευση στο live in style και προϋπηρεσία στις δεξιώσεις.
Με αυτά τα προσόντα δεν είναι καθόλου περίεργο, που οι αντικειμενικές αξίες υποσκελίσθηκαν από τις λογιστικές αποτιμήσεις, το πολιτικό αισθητήριο από τα δημοσκοπικά ευρήματα και συνακόλουθα η αποτελεσματική πολιτική από την αποτελεσματικότητα της επικοινωνίας.
Το διεθνές πολιτικό κατεστημένο τα τελευταία χρόνια συγκροτείται όλο και περισσότερο από πνευματικά οκνηρούς πολιτικούς και ευφυείς επαγγελματίες επικοινωνιολόγους και image makers.
Οικονομολόγοι και πολιτικοί βγαλμένοι από το ίδιο κοσμοθεωρητικό καλούπι συνεργάσθηκαν αρμονικά όλα αυτά τα χρόνια στη λογική της ελευθερίας της αγοράς και ως εκ τούτου ευθύνονται αλληλεγγύως και εις ολόκληρον για την σημερινή κρίση.
Αυτός είναι ένας βασικός λόγος (όχι βέβαια ο μοναδικός), που τα μέτρα τα οποία εξαγγέλλονται ή λαμβάνονται σε παγκόσμια κλίμακα έχουν επίκεντρο την σωτηρία των χρηματοπιστωτικών μεσαζόντων (golden boys), ενώ θα έπρεπε να στοχεύουν στη σωτηρία της πρωτογενούς παραγωγής και εμπορίας (της κότας, που γεννάει το χρυσό αυγό).
Για τον ίδιο λόγο βεβαίως αυτοί, που καλούνται να σηκώσουν το βάρος της ανοικοδόμησης της ρημαγμένης οικονομίας, οι απλοί πολίτες, ευλόγως αμφιβάλλουν και απαισιοδοξούν.
Η συνέχεια στο επόμενο…
Ο κ. Γκρίσμπαν υπήρξε, ως γνωστόν ο αδιαμφισβήτητος «γκουρού» της «ελευθερίας των αγορών», ο άνθρωπος που επί δεκαετίες με τις αποφάσεις του κατηύθυνε την εξέλιξη της παγκόσμιας οικονομίας και ένας λόγος του αρκούσε για να αλλάξει την πορεία των ισοτιμιών των νομισμάτων ή τις τάσεις των διεθνών χρηματαγορών.
Ο αρχιτέκτονας του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος αναγνωρίζει ότι αυτός και η θιασώτες του κατασκεύασαν ένα τέρας, το οποίο πλέον δεν μπορούν να προσεγγίσουν θεωρητικά και κατά συνέπεια αδυνατούν να επηρεάσουν πρακτικά.
Είναι επομένως απολύτως φυσιολογικό ότι οι πολιτικοί ηγέτες του πλανήτη, οι περισσότεροι των οποίων είναι αχυρένια δημιουργήματα των μέσων μαζικής ενημέρωσης, με ελάχιστο επιστημονικό ειδικό βάρος, έχουν περιέλθει σε απέραντη αμηχανία.
«Όσοι δεν σκέπτονται, συσκέπτονται», λέει ο λαός. Και πράγματι ουδέποτε στο παρελθόν μέσα σε ένα τόσο μικρό χρονικό διάστημα δεν συντελέσθηκαν τόσο πολλές συσκέψεις πολιτικών ηγετών – και όχι μόνον – με τόσο φτωχά αποτελέσματα.
Είναι κοινό μυστικό ότι οι σύγχρονοι πολιτικοί, στην πλειοψηφία τους «πολιτικοί του σωλήνα», έχουν μειωμένη αντιληπτικότητα, συναποφασίζουν καθυστερημένα και ενεργούν με ημίμετρα, που μοιάζουν με ληγμένα αντιβιοτικά.
Χαρακτηριστικό της απίθανης ανεπάρκειάς τους είναι το «ανέκδοτο» με τον κ. Μπράουν. Πριν από μερικές εβδομάδες ο περίπου πολιτικά ημιθανής πρωθυπουργός της Μεγάλης Βρετανίας έδωσε προς στιγμή την εντύπωση ότι θα αναβίωνε, ως νέος μεσίας την ιστορία της ανάστασης του Λαζάρου (όπου Λάζαρος διάβαζε δυτική οικονομία).
Ο λόγος πολύ απλός. Οι απολύτως αδαείς συνάδελφοί του κρεμάστηκαν πανικόβλητοι στον μετρίων ικανοτήτων οικονομολόγο. Στους τυφλούς ο μονόφθαλμος βασιλεύει. Προς στιγμή και ο ίδιος ο κ. Μπράουν πρέπει να πίστεψε ότι είχε μετενσαρκωθεί σε μάγο Μέρλιν του καπιταλιστικού συστήματος. Έφτασαν λίγες εργάσιμες ημέρες για να διαλύσουν τις φαιδρές φαντασιώσεις εκείνων των συσκέψεων των Σαββατοκύριακων. Οι αγορές έδειξαν ότι δεν εκτιμούν ιδιαίτερα τους μαθητευόμενους μάγους, η δημοτικότητα του κ. Μπράουν επέστρεψε στα φυσιολογικά της επίπεδα και οι Ευρωπαίοι ηγέτες προσγειώθηκαν ανώμαλα στη δεινή πραγματικότητα.
Το πιο απελπιστικό είναι ότι παρότι πλέον οι συσκέψεις γίνονται τις καθημερινές, κάθε μέτρο που λαμβάνεται φαίνεται να φέρνει μηδαμινά έως αρνητικά αποτελέσματα και κάθε δήλωση, που στοχεύει στην στήριξη της ψυχολογίας, δημιουργεί μεγαλύτερη ανησυχία και απαισιοδοξία.
Οι οικονομολόγοι, όπως παραδέχεται ο κ. Γκρίσμπαν, έχουν χάσει το αυγά και τα πασχάλια τους και οι πολιτικοί, όπως αποδεικνύεται από την αντίδραση των αγορών έχουν χάσει την αξιοπιστία τους.
Και αυτό είναι ένας πρόσθετος λόγος απαισιοδοξίας γιατί στη συνείδηση του μέσου πολίτη οι δύο αυτοί παράγοντες (πολιτικοί και οικονομολόγοι), που θεωρητικά είναι οι αρμόδιοι για να λύσουν τέτοιου είδους προβλήματα, έχουν εκ προοιμίου απολύτως απαξιωθεί.
Ο λόγος της καθολικής δυσπιστίας απέναντί τους είναι απλός και απολύτως κατανοητός.
Τα τελευταία χρόνια τις τύχες της οικονομικής και πολιτικής διακυβέρνησης ανέλαβαν να διαχειρισθούν golden boys και media children.
Οικονομολόγοι χωρίς εμπειρία της πραγματικής αγοράς και πολιτικοί χωρίς συμμετοχή στους κοινωνικούς αγώνες.
Κοινός παρανομαστής τους; Ακριβά πτυχία συγκεκριμένης μονόπλευρης γνωστικής εστίασης. Εξειδίκευση στο live in style και προϋπηρεσία στις δεξιώσεις.
Με αυτά τα προσόντα δεν είναι καθόλου περίεργο, που οι αντικειμενικές αξίες υποσκελίσθηκαν από τις λογιστικές αποτιμήσεις, το πολιτικό αισθητήριο από τα δημοσκοπικά ευρήματα και συνακόλουθα η αποτελεσματική πολιτική από την αποτελεσματικότητα της επικοινωνίας.
Το διεθνές πολιτικό κατεστημένο τα τελευταία χρόνια συγκροτείται όλο και περισσότερο από πνευματικά οκνηρούς πολιτικούς και ευφυείς επαγγελματίες επικοινωνιολόγους και image makers.
Οικονομολόγοι και πολιτικοί βγαλμένοι από το ίδιο κοσμοθεωρητικό καλούπι συνεργάσθηκαν αρμονικά όλα αυτά τα χρόνια στη λογική της ελευθερίας της αγοράς και ως εκ τούτου ευθύνονται αλληλεγγύως και εις ολόκληρον για την σημερινή κρίση.
Αυτός είναι ένας βασικός λόγος (όχι βέβαια ο μοναδικός), που τα μέτρα τα οποία εξαγγέλλονται ή λαμβάνονται σε παγκόσμια κλίμακα έχουν επίκεντρο την σωτηρία των χρηματοπιστωτικών μεσαζόντων (golden boys), ενώ θα έπρεπε να στοχεύουν στη σωτηρία της πρωτογενούς παραγωγής και εμπορίας (της κότας, που γεννάει το χρυσό αυγό).
Για τον ίδιο λόγο βεβαίως αυτοί, που καλούνται να σηκώσουν το βάρος της ανοικοδόμησης της ρημαγμένης οικονομίας, οι απλοί πολίτες, ευλόγως αμφιβάλλουν και απαισιοδοξούν.
Η συνέχεια στο επόμενο…
Παρασκευή 24 Οκτωβρίου 2008
Λογικές ψηφίδες στον παραλογισμό των τελευταίων 48 ωρών
Κωδικοποιώντας τα επιχειρήματα, που οι δύο εμπλεκόμενοι Υπουργοί ανέπτυξαν προς υπεράσπιση τους στη συζήτηση για σύσταση εξεταστικής επιτροπής, θα μπορούσαμε να δώσουμε τον εξής ορισμό της έννοιας υπουργός:
Υπουργός εστί πολιτικά ασπόνδυλος διοικητικός παράγων, ο οποίος αποτελεί κόμβο διακίνησης συναλλακτικών εγγράφων παραχωρήσεως δημοσίας περιουσίας σε ιδιώτες, τα οποία κυρώνει διά της δεσμίας στο Νομικό Συμβούλιο του Κράτους υπογραφής του.
Και οι τρείς εμπλεκόμενοι Υπουργοί δήλωσαν κατηγορηματικά στη βουλή, ότι είναι απολύτως αθώοι επομένως δεν είχαν τίποτε να φοβηθούν από μια επιτροπή διερεύνησης ποινικών ευθυνών.
Τι λοιπόν ήταν αυτό που τρομοκράτησε τον κ. Πρωθυπουργό ώστε να αφήσει ορφανή υπεράσπισης την πρότασή του για σύσταση εξεταστικής επιτροπής (όπως έπραξε και η συντριπτική πλειοψηφία των μελών της Κυβέρνησης) και να τραπεί σε άτακτη φυγή εν όψει της συζητήσεως για προανακριτική;
Αν κατάλαβα καλά τα λεγόμενα του κ. Αλαβάνου μετά τον ημίθεο Ηρακλή, που εξόντωσε με πύρινα βέλη την ύδρα της λίμνης Λέρνης, προσφάτως αποκτήσαμε ένα άλλο ημίθεο ήρωα τον κ. Δραγασάκη, ο οποίος με πύρινες επερωτήσεις κατήσχυνε τον βατοπεδινό όφη της λίμνης Βιστονίδας προ δεκαετίας.
Με την τροπή, που πήραν τα πράγματα η αναβολή προέκυψε de facto από τους ιδιόρρυθμους χειρισμούς της Κυβέρνησης.
Θεωρητικά η παρέλκυση του χρόνου απασχόλησης της δημοσιότητας με την διεξοδική εξέταση των πτυχών ενός σκανδάλου, που έχει τεράστιες και κυρίως γαλάζιες διαστάσεις είναι απολύτως ασύμφορη για την Νέα Δημοκρατία.
Εκτός του προφανούς πανικού τι άλλο μπορεί να οδήγησε λοιπόν τον Πρωθυπουργό σ’ αυτές τις φαινομενικά αλλοπρόσαλλες κινήσεις;
Μήπως οι διαβεβαιώσεις του Οικονομικού επιτελείου ότι σε μερικούς μήνες από σήμερα οι συνέπειες της οικονομικής κρίσης θα έχουν καταστήσει άνευ ενδιαφέροντος οποιοδήποτε άλλο θέμα για την κοινή γνώμη;
Σε κάθε περίπτωση οι συνεδριάσεις της εξεταστικής επιτροπής είναι δημόσιες, κατά συνέπεια το περιεχόμενο της δικογραφίας, που αφορά πράξεις και παραλήψεις Υπουργών δεν καλύπτεται από το απόρρητο της ανακριτικής διαδικασίας και επιβάλλεται να γνωστοποιηθεί στην κοινή γνώμη, η οποία κατ’ ουσίαν (λυπηρόν ειπείν) είναι η μόνη, που μπορεί να εγγυηθεί την διαλεύκανση της υπόθεσης.
Υπουργός εστί πολιτικά ασπόνδυλος διοικητικός παράγων, ο οποίος αποτελεί κόμβο διακίνησης συναλλακτικών εγγράφων παραχωρήσεως δημοσίας περιουσίας σε ιδιώτες, τα οποία κυρώνει διά της δεσμίας στο Νομικό Συμβούλιο του Κράτους υπογραφής του.
Και οι τρείς εμπλεκόμενοι Υπουργοί δήλωσαν κατηγορηματικά στη βουλή, ότι είναι απολύτως αθώοι επομένως δεν είχαν τίποτε να φοβηθούν από μια επιτροπή διερεύνησης ποινικών ευθυνών.
Τι λοιπόν ήταν αυτό που τρομοκράτησε τον κ. Πρωθυπουργό ώστε να αφήσει ορφανή υπεράσπισης την πρότασή του για σύσταση εξεταστικής επιτροπής (όπως έπραξε και η συντριπτική πλειοψηφία των μελών της Κυβέρνησης) και να τραπεί σε άτακτη φυγή εν όψει της συζητήσεως για προανακριτική;
Αν κατάλαβα καλά τα λεγόμενα του κ. Αλαβάνου μετά τον ημίθεο Ηρακλή, που εξόντωσε με πύρινα βέλη την ύδρα της λίμνης Λέρνης, προσφάτως αποκτήσαμε ένα άλλο ημίθεο ήρωα τον κ. Δραγασάκη, ο οποίος με πύρινες επερωτήσεις κατήσχυνε τον βατοπεδινό όφη της λίμνης Βιστονίδας προ δεκαετίας.
Από ότι κατάλαβα επίσης όταν το θέμα, που συζητείται στη Βουλή επιβάλει να κατηγορηθεί αποκλειστικά το κυβερνών κόμμα, τότε η κ. Παπαρήγα προτιμά να μιλήσει περί ανέμων και υδάτων, ανεξάρτητα για την άθλια εντύπωση που δημιουργεί.
Τόσο άθλια, που απαξιώνουν να την χειροκροτήσουν ακόμη και οι βουλευτές του κόμματός της, οι οποίοι βεβαίως στην προκειμένη περίπτωση υπήρξαν μακράν ευφυέστεροι των συναδέλφων τους της Νέας Δημοκρατίας, που αναλάμβαναν αλληλεγγύως και εις ολόκληρον τις όποιες (πολιτικές ή άλλες) ευθύνες του κ. Ρουσόπουλου, χειροκροτώντας τον απερίσκεπτα.Πόσο αντιαισθητικό αλήθεια είναι το θέαμα ενός καθηγητή Νομικής, που με το χειροκρότημά του από τα πρώτα έδρανα της βουλής δηλώνει ασμένως αλληλέγγυος με τον αγορητή, που απροκάλυπτα περηφανεύεται για την πνευματική του σχέση με την ενσάρκωση πάσης εννοίας παραβίασης του θείου και ανθρωπίνου νόμου κ. Εφραίμ;
Η ομιλία του στη Βουλή αποδείχθηκε το κύκνειο άσμα του κ. Υπουργού Επικρατείας.
Με το ψυχολογικό βάρος του οιονεί κατηγορουμένου, ξέχασε το ρόλο του κυβερνητικού εκπροσώπου, προσπάθησε να παίξει το ρόλο του Πρωθυπουργικού alter ego και τελικά υποδύθηκε κουτσά- (και πολύ) στραβά το ρόλο του αρχηγού της Ν. Δημοκρατίας.
Συνολική εμφάνιση, που δεν θα μπορούσε να υπάρξει χειρότερη για τον Πρωθυπουργό και την Κυβέρνηση.
Αυτή ασφαλώς πρέπει να υπήρξε και η αιτία, που «ξεχείλισε το ποτήρι».
Τα διάφορα λοιπόν «παπαγαλάκια», που ξεχύθηκαν στα βραδινά δελτία και ισχυρίζονταν ότι δήθεν «σύμφωνα με το ρεπορτάζ» τους υπήρχε σχέδιο παραιτήσεως προ δεκαημέρου, εκτελούσαν απλώς αποστολή διάσωσης προσχημάτων στην υπηρεσία ενός συστήματος, που έχει προσωρινά μείνει τυπικά ορφανό.
Η ψηφοφορία για σύσταση ειδικής επιτροπής για την διερεύνηση υπάρξεως ενδείξεων ποινικών ευθυνών υπουργών από μόνη της ουδεμία συνάφεια έχει με οιαδήποτε διαδικασία επιβεβαίωσης της «δεδηλωμένης».
Αν τώρα από μόνος σου, για ευνόητους λόγους δημιουργείς μια «περιρρέουσα ατμόσφαιρα» ότι η ψήφος υπέρ κ. Ρουσόπουλου αποτελεί ψήφο εμπιστοσύνης, τότε «λαγός την φτέρη έσειε κακό της κεφαλής του».
Και αν μάλιστα τελικά εν όψει μιας τέτοιας ψηφοφορίας το βάζεις στα πόδια, τότε είναι σα να αναγνωρίζεις και ο ίδιος πανηγυρικά πως δεν ελπίζεις ότι σε εμπιστεύονται οι βουλευτές σου.
Με την τροπή, που πήραν τα πράγματα η αναβολή προέκυψε de facto από τους ιδιόρρυθμους χειρισμούς της Κυβέρνησης.
Θεωρητικά η παρέλκυση του χρόνου απασχόλησης της δημοσιότητας με την διεξοδική εξέταση των πτυχών ενός σκανδάλου, που έχει τεράστιες και κυρίως γαλάζιες διαστάσεις είναι απολύτως ασύμφορη για την Νέα Δημοκρατία.
Εκτός του προφανούς πανικού τι άλλο μπορεί να οδήγησε λοιπόν τον Πρωθυπουργό σ’ αυτές τις φαινομενικά αλλοπρόσαλλες κινήσεις;
Μήπως οι διαβεβαιώσεις του Οικονομικού επιτελείου ότι σε μερικούς μήνες από σήμερα οι συνέπειες της οικονομικής κρίσης θα έχουν καταστήσει άνευ ενδιαφέροντος οποιοδήποτε άλλο θέμα για την κοινή γνώμη;
Σε κάθε περίπτωση οι συνεδριάσεις της εξεταστικής επιτροπής είναι δημόσιες, κατά συνέπεια το περιεχόμενο της δικογραφίας, που αφορά πράξεις και παραλήψεις Υπουργών δεν καλύπτεται από το απόρρητο της ανακριτικής διαδικασίας και επιβάλλεται να γνωστοποιηθεί στην κοινή γνώμη, η οποία κατ’ ουσίαν (λυπηρόν ειπείν) είναι η μόνη, που μπορεί να εγγυηθεί την διαλεύκανση της υπόθεσης.
Τετάρτη 22 Οκτωβρίου 2008
Η εβδομαδιαία αναβολή τώρα επιβάλλεται.
Έστω και καθυστερημένα η αποστολή της δικογραφίας για το σκάνδαλο του Βατοπεδίου στη Βουλή αποτελεί θετική εξέλιξη.
Τα όσα προηγήθηκαν της αποστολής, η αδικαιολόγητη καθυστέρηση και ο τρόπος βεβαίως με τον οποίο εστάλη οδηγεί αβίαστα σε κάποια απλά λογικά συμπεράσματα.
Οι δύο ηρωϊκοί δικαστές είχαν κάνει απολύτως ορθή αξιολόγηση των στοιχείων, που είχαν στη διάθεσή τους, όταν υποστήριζαν ότι διαπίστωσαν εμπλοκή μελών της κυβέρνησης στην υπόθεση και επέμεναν για την αμελλητί διαβίβαση της δικογραφίας στη Βουλή.
Αντίθετα οι ισχυρισμοί των προϊσταμένων τους περί ανάγκης συμπληρώσεως ή ολοκληρώσεως της εισαγγελικής έρευνας αποδεικνύονται έωλοι.
Και αυτά προκύπτουν από το γεγονός ότι αφενός ουδεμία ουσιαστική προσθήκη στα στοιχεία της δικογραφίας δεν φάνηκε να υπήρξε στις λίγες αυτές μέρες, που μεσολάβησαν από την παραίτηση των ηρωικών δικαστών και αφ’ ετέρου οι δικαιολογίες περί όψιμου σεβασμού της βουλής προφανώς δεν έχουν νομική αλλά μόνο επικοινωνιακή αξία.
Και επειδή ακριβώς ουδέν πρόσθετο από άποψη νομικής αξιολογήσεως γεγονός μεσολάβησε αυτές τις κρίσιμες τελευταίες ημέρες, καθίσταται προφανές ότι η περίπου πεισματική άρνηση της εισαγγελίας να αποστείλει τη δικογραφία στη Βουλή τουλάχιστον την ίδια μέρα, που προσδιορίσθηκε ημερομηνία συζήτησης για σύσταση εξεταστικής επιτροπής, υπήρξε αυθαίρετη, παράτυπη και νομικά αστήρικτη, άρα υπαγορευόμενη από λογικές και κίνητρα υπερβαίνοντα τα όρια της δικαστικής λειτουργίας. Η θύελλα λοιπόν της παλλαϊκής κατακραυγής ήταν η πραγματική αιτία, πού ώθησε τους αρμοδίους να κάνουν στροφή 180 μοιρών ως προς τα νομικά τους επιχειρήματα, «την ανάγκη φιλοτιμίαν ποιούμενοι», κατ’ απομίμηση του κ.Πρωθυπουργού, ο οποίος για τον ίδιο λόγο αποφάσισε την πρόταση εξεταστικής επιτροπής μερικές ημέρες νωρίτερα, ανατρέποντας την πάγια προγενέστερη θέση του.
Αναπότρεπτη συνέπεια όμως αυτής της αδικαιολόγητης καθυστέρησης είναι το γεγονός ότι καθιστά δυσχερή την επαρκή μελέτη της ογκώδους δικογραφίας από την πλευρά των βουλευτών στο μικρό χρονικό διάστημα, που απομένει μέχρι τις δύο κρίσιμες ψηφοφορίες. Αυτό αντικειμενικά διευρύνει τα περιθώρια σφάλματος στην διαμόρφωση της εκτίμησης τους για τα ερωτήματά της ψηφοφορίας, αφού η γνώμη τους κινδυνεύει πλέον να στηριχθεί περισσότερο στις πληροφορίες, που άντλησαν στο προηγούμενο διάστημα από τα μέσα ενημέρωσης καθώς και από τις οδηγίες, που θα δώσουν τα κομματικά τους επιτελεία , παρά από την ενδελεχή μελέτη των πραγματικών στοιχείων της υπόθεσης.
Ως εκ τούτου κατά την ταπεινή μας γνώμη τώρα πλέον είναι περισσότερο επιβεβλημένη, παρά πριν που δεν είχε έρθει η δικογραφία στην βουλή, η αναβολή της συζήτησης για προανακριτική επιτροπή τουλάχιστον για διάστημα μιας εβδομάδος.
Διάστημα εύλογο ώστε να δοθεί ικανός χρόνος στους βουλευτές όλων των κομμάτων να μελετήσουν επαρκώς το περιεχόμενο της δικογραφίας και ο καθένας από αυτούς ξεχωριστά να μπορέσει να καταλήξει αβίαστα στο δικό του προσωπικά ασφαλές συμπέρασμα.
Μόνο έτσι θα μπορέσουν να ασκήσουν τα συνταγματικά τους καθήκοντα με πλήρη ανάληψη των ευθυνών τους έναντι των ψηφοφόρων τους και σε αρμονία με την λογική και την συνείδησή τους, η οποία στην προκειμένη περίπτωση θα πρέπει να λειτουργήσει απολύτως απηλλαγμένη οποιασδήποτε κομματικής επιρροής ή μικροκομματικής σκοπιμότητας.
Τα όσα προηγήθηκαν της αποστολής, η αδικαιολόγητη καθυστέρηση και ο τρόπος βεβαίως με τον οποίο εστάλη οδηγεί αβίαστα σε κάποια απλά λογικά συμπεράσματα.
Οι δύο ηρωϊκοί δικαστές είχαν κάνει απολύτως ορθή αξιολόγηση των στοιχείων, που είχαν στη διάθεσή τους, όταν υποστήριζαν ότι διαπίστωσαν εμπλοκή μελών της κυβέρνησης στην υπόθεση και επέμεναν για την αμελλητί διαβίβαση της δικογραφίας στη Βουλή.
Αντίθετα οι ισχυρισμοί των προϊσταμένων τους περί ανάγκης συμπληρώσεως ή ολοκληρώσεως της εισαγγελικής έρευνας αποδεικνύονται έωλοι.
Και αυτά προκύπτουν από το γεγονός ότι αφενός ουδεμία ουσιαστική προσθήκη στα στοιχεία της δικογραφίας δεν φάνηκε να υπήρξε στις λίγες αυτές μέρες, που μεσολάβησαν από την παραίτηση των ηρωικών δικαστών και αφ’ ετέρου οι δικαιολογίες περί όψιμου σεβασμού της βουλής προφανώς δεν έχουν νομική αλλά μόνο επικοινωνιακή αξία.
Και επειδή ακριβώς ουδέν πρόσθετο από άποψη νομικής αξιολογήσεως γεγονός μεσολάβησε αυτές τις κρίσιμες τελευταίες ημέρες, καθίσταται προφανές ότι η περίπου πεισματική άρνηση της εισαγγελίας να αποστείλει τη δικογραφία στη Βουλή τουλάχιστον την ίδια μέρα, που προσδιορίσθηκε ημερομηνία συζήτησης για σύσταση εξεταστικής επιτροπής, υπήρξε αυθαίρετη, παράτυπη και νομικά αστήρικτη, άρα υπαγορευόμενη από λογικές και κίνητρα υπερβαίνοντα τα όρια της δικαστικής λειτουργίας. Η θύελλα λοιπόν της παλλαϊκής κατακραυγής ήταν η πραγματική αιτία, πού ώθησε τους αρμοδίους να κάνουν στροφή 180 μοιρών ως προς τα νομικά τους επιχειρήματα, «την ανάγκη φιλοτιμίαν ποιούμενοι», κατ’ απομίμηση του κ.Πρωθυπουργού, ο οποίος για τον ίδιο λόγο αποφάσισε την πρόταση εξεταστικής επιτροπής μερικές ημέρες νωρίτερα, ανατρέποντας την πάγια προγενέστερη θέση του.
Αναπότρεπτη συνέπεια όμως αυτής της αδικαιολόγητης καθυστέρησης είναι το γεγονός ότι καθιστά δυσχερή την επαρκή μελέτη της ογκώδους δικογραφίας από την πλευρά των βουλευτών στο μικρό χρονικό διάστημα, που απομένει μέχρι τις δύο κρίσιμες ψηφοφορίες. Αυτό αντικειμενικά διευρύνει τα περιθώρια σφάλματος στην διαμόρφωση της εκτίμησης τους για τα ερωτήματά της ψηφοφορίας, αφού η γνώμη τους κινδυνεύει πλέον να στηριχθεί περισσότερο στις πληροφορίες, που άντλησαν στο προηγούμενο διάστημα από τα μέσα ενημέρωσης καθώς και από τις οδηγίες, που θα δώσουν τα κομματικά τους επιτελεία , παρά από την ενδελεχή μελέτη των πραγματικών στοιχείων της υπόθεσης.
Ως εκ τούτου κατά την ταπεινή μας γνώμη τώρα πλέον είναι περισσότερο επιβεβλημένη, παρά πριν που δεν είχε έρθει η δικογραφία στην βουλή, η αναβολή της συζήτησης για προανακριτική επιτροπή τουλάχιστον για διάστημα μιας εβδομάδος.
Διάστημα εύλογο ώστε να δοθεί ικανός χρόνος στους βουλευτές όλων των κομμάτων να μελετήσουν επαρκώς το περιεχόμενο της δικογραφίας και ο καθένας από αυτούς ξεχωριστά να μπορέσει να καταλήξει αβίαστα στο δικό του προσωπικά ασφαλές συμπέρασμα.
Μόνο έτσι θα μπορέσουν να ασκήσουν τα συνταγματικά τους καθήκοντα με πλήρη ανάληψη των ευθυνών τους έναντι των ψηφοφόρων τους και σε αρμονία με την λογική και την συνείδησή τους, η οποία στην προκειμένη περίπτωση θα πρέπει να λειτουργήσει απολύτως απηλλαγμένη οποιασδήποτε κομματικής επιρροής ή μικροκομματικής σκοπιμότητας.
Τρίτη 21 Οκτωβρίου 2008
Ο χορός των ασελγών
Εμβρόντητοι τις τελευταίες ημέρες οι Έλληνες πολίτες παρακολουθούν το γαϊτανάκι ασέλγειας στο οποίο επιδίδονται θεσμικοί και λοιποί παράγοντες αυτού του τόπου.
Τον χορό έσυραν πρώτοι μερικοί φιλάργυροι "αγιορείτες" και στη συνέχεια πιάσθηκαν σ’ αυτόν εκόντες-άκοντες μια μακρά σειρά ανεκδιήγητων διακεκριμένων μελών της κοινωνίας μας.
Πρόκειται για ένα ιδιόρρυθμο χορό στον οποίο έχουν επιδοθεί με φρενήρη ρυθμό ετερόκλητοι χορευτές από διάφορους επαγγελματικούς χώρους, διάφορες κοινωνικές τάξεις, διαφορετικό μορφωτικό επίπεδο.
Αλλά με κοινά ορισμένα καθοριστικά χαρακτηριστικά.
Φαρισαϊκό προσωπείο. Ιδιοτέλεια. Ελαστική συνείδηση.
Ανεκδιήγητοι "καλόγεροι" συλλαμβάνονται «κλέπτοντες οπώρας» και επιμένουν να ασελγούν επί του σώματος της ορθοδοξίας, απολαμβάνοντας μέχρι στιγμής μιας ιδιότυπης ασυλίας εκ μέρους της ηγεσίας της επίσημης εκκλησίας.
Κρατικοί λειτουργοί όλων των βαθμίδων υποβαστάζοντας τους κορυφαίους χορευτές-καλόγερους ασελγούν παντοιοτρόπως επί της δημόσιας περιουσίας.
Δικηγόροι, συμβολαιογράφοι ασελγούν επί του επαγγέλματος τους και επί του εμπραγμάτου δικαίου.
Δικαστικοί ασελγούν επί της δικαιοσύνης.
Πανεπιστημιακοί δάσκαλοι ασελγούν επί της νομικής επιστήμης.
Κυβέρνηση, κομματικά στελέχη, πολιτικά κόμματα, βουλευτές ασελγούν επί του πολιτεύματος.
Όλοι μαζί ασελγούν θρασύτατα επί της νοημοσύνης μας.
Κοντόφθαλμοι και μικρόνοες δεν κατανοούν ότι έχουν εμπλακεί ανεπιστρεπτί σε ένα χορό, πού σταδιακά μετατρέπεται στο χορό του Ζαλόγκου.
Διότι τι άλλο από ασέλγεια επί της ορθοδοξίας αποτελούν οι μακροχρονίως μεθοδευόμενες πρωτοφανείς επιδόσεις φιλαργυρίας των μοναχοειδών, αλλά και η αδικαιολόγητη ανοχή των λοιπών ενοίκων του Αγίου Όρους καθώς και των μεγαλόσχημων ποιμένων της ελληνικής και οικουμενικής εκκλησίας;
Τι άλλο από ασέλγεια επί της δημοσίας περιουσίας είναι οι πράξεις και παραλήψεις, κυβερνητικών παραγόντων και λοιπών εμπλεκομένων κρατικών λειτουργών είτε αυτοβούλως είτε κατόπιν άνωθεν εντολών κινηθέντων;
Τι άλλο από ασέλγεια επί της δικαιοσύνης αποτελούν οι μεθοδεύσεις εισαγγελικών λειτουργών προς αποφυγή της αποστολής της δικογραφίας στη Βουλή;
Τι άλλο από ασέλγεια εκ μέρους δικηγόρων, συμβολαιογράφων, πανεπιστημιακών δασκάλων, δικαστών και εισαγγελέων κατά της νομικής επιστήμης αποτελούν η δήθεν άγνοια ότι οι λιμνοθάλασσες και το νερό τους είναι πράγματα κοινά της πάσι, επί των οποίων δεν νοούνται εμπράγματα δικαιώματα;
Ή όταν επικαλούνται την αρχή της ιεραρχίας στην εισαγγελική λειτουργία για να δικαιολογήσουν αδικαιολόγητες επεμβάσεις παρεμπόδισης νομίμων συνεπειών από την ελεύθερη αξιολογική κρίση ηρωικών εισαγγελικών λειτουργών; Νομίμων συνεπειών για την επέλευση των οποίων αφ’ ής στιγμής προκύψει η αξιολογική κρίσις ουδεμία πλέον εναντία πρωτοβουλία συγχωρείται ούτε στους ίδιους τους χειριστές της δικογραφίας, ούτε σε οποιονδήποτε προϊστάμενό τους. Ή όταν παρεκτρέπονται σε δικαστικές εκτιμήσεις περί πλάνης υπουργών, ενώ η αρμοδιότητά τους εξικνείται μόλις μέχρι την διάγνωση αποχρωσών ενδείξεων; ΄Η όταν προφασίζονται ότι δεν κατανοούν ότι αυτή και μόνη η υπογραφή των κυβερνητικών στελεχών αποτελεί το αναγκαίο πραγματικό περιστατικό κατά την έννοια της αποχρώσας ενδείξεως το επαρκές για την παραπομπή και ότι τα ζητήματα της αμελείας του δόλου ή της πλάνης δεν εμπίπτουν στη αρμοδιότητα των εισαγγελέων;
Η πολλώ μάλλον όταν πεισματικά επιμένουν να παρακρατούν παρανόμως τη δικογραφία την ώρα που πλέον στη Βουλή έχουν προγραμματισθεί διαδικασίες για σύσταση εξεταστικής και προανακριτικής επιτροπής;
Τι άλλο από ασέλγεια επί της δημοκρατίας είναι οι απαράδεκτοι τακτικοί ελιγμοί των κατ’ ευφημισμό αποκαλουμένων αριστερών κομμάτων, όταν την μια βδομάδα για λόγους καθαρά καιροσκοπικής ψηφοθηρίας είναι έτοιμα να προσφέρουν σανίδα σωτηρίας στους ασελγούς και στην συνέχεια σύρονται στην υπερψήφιση της προτάσεως για σύσταση προανακριτικής επιτροπής εξ αιτίας της παλλαϊκής κατακραυγής;
Τι άλλο από ασέλγεια στους κοινοβουλευτικούς θεσμούς είναι η εφαρμογή κομματικής πειθαρχίας στους βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος ώστε να μην εξετασθούν τυχόν ποινικά κολάσιμες δραστηριότητες κυβερνητικών στελεχών;
Τι άλλο από ασέλγεια επί της βουλευτικής των ιδιότητος θα είναι η ψήφος βουλευτών οι οποίοι θα υποκύψουν στον αυτοεξευτελισμό άλλα να απαιτούν οι ψηφοφόροι τους, άλλα να πιστεύουν οι ίδιοι και άλλα τελικά να ψηφίζουν;
Από την αρχή η υπόθεση του Βατοπεδίου διαφάνηκε ότι θα εξελισσόταν σε ένα κατά θείαν οικονομία ιδιότυπο κρας-τεστ.
Όχι τόσο για την κυβέρνηση, που η συνολική ανεπάρκειά της και η κατ’ ιδίαν επικινδυνότητα μερικών στελεχών της έχουν γίνει προ πολλού αντιληπτές και στον έσχατο ψηφοφόρο της.
Όσο για όλους τους υπόλοιπους, που είτε εκ δόλου είτε εξ αμελείας αναγκάσθηκαν να βγάλουν τη μάσκα των αγωνιστών της τάξης και της ηθικής, των σαμουράι του δικαίου και της δημοκρατίας, των μαρτύρων της πίστης και των διδασκάλων του γένους και να σφικταγκαλιαστούν σε ένα ασελγή εκστασιακό χορό του Ζαλόγγου, που τους οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στον αυτοεξευτελισμό και την καταισχύνη.
Ο χρόνος, που απομένει σε όλους αυτούς είναι ελάχιστος αλλά ακόμη επαρκής για σώσουν τουλάχιστον τα προσχήματα.
Για την κοινή γνώμη δεν υπάρχουν αμφιβολίες.
Για τον μέσο πολίτη «χωριό που φαίνεται κολαούζο δεν θέλει».
«Όταν τον λύκο τον βλέπουνε τον ντορό του ψάχνουνε;» σκέπτεται ορθολογικά ο μέσος ψηφοφόρος.
Επομένως στις ελάχιστες ώρες, που απομένουν μέχρι την ψηφοφορία της Παρασκευής ας γίνουν επί τέλους τα αυτονόητα:
Να διαβιβασθεί αμέσως η δικογραφία στην Βουλή και να παραστούν άπαντες οι Βουλευτές και να ψηφίσουν σύμφωνα με ότι τους επιτάσσει η νοημοσύνη και η συνείδησή τους.
Ας αναλογιστούν επί τέλους άπαντες ότι έτσι όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα, σ’ αυτήν την ψηφοφορία δεν κρίνεται πλέον η νομιμότητα κάποιων υπουργικών δραστηριοτήτων.
Αξιολογείται η αξιοπρέπεια των θεσμικών οργάνων και παραγόντων των δημοκρατικού μας πολιτεύματος.
Τον χορό έσυραν πρώτοι μερικοί φιλάργυροι "αγιορείτες" και στη συνέχεια πιάσθηκαν σ’ αυτόν εκόντες-άκοντες μια μακρά σειρά ανεκδιήγητων διακεκριμένων μελών της κοινωνίας μας.
Πρόκειται για ένα ιδιόρρυθμο χορό στον οποίο έχουν επιδοθεί με φρενήρη ρυθμό ετερόκλητοι χορευτές από διάφορους επαγγελματικούς χώρους, διάφορες κοινωνικές τάξεις, διαφορετικό μορφωτικό επίπεδο.
Αλλά με κοινά ορισμένα καθοριστικά χαρακτηριστικά.
Φαρισαϊκό προσωπείο. Ιδιοτέλεια. Ελαστική συνείδηση.
Ανεκδιήγητοι "καλόγεροι" συλλαμβάνονται «κλέπτοντες οπώρας» και επιμένουν να ασελγούν επί του σώματος της ορθοδοξίας, απολαμβάνοντας μέχρι στιγμής μιας ιδιότυπης ασυλίας εκ μέρους της ηγεσίας της επίσημης εκκλησίας.
Κρατικοί λειτουργοί όλων των βαθμίδων υποβαστάζοντας τους κορυφαίους χορευτές-καλόγερους ασελγούν παντοιοτρόπως επί της δημόσιας περιουσίας.
Δικηγόροι, συμβολαιογράφοι ασελγούν επί του επαγγέλματος τους και επί του εμπραγμάτου δικαίου.
Δικαστικοί ασελγούν επί της δικαιοσύνης.
Πανεπιστημιακοί δάσκαλοι ασελγούν επί της νομικής επιστήμης.
Κυβέρνηση, κομματικά στελέχη, πολιτικά κόμματα, βουλευτές ασελγούν επί του πολιτεύματος.
Όλοι μαζί ασελγούν θρασύτατα επί της νοημοσύνης μας.
Κοντόφθαλμοι και μικρόνοες δεν κατανοούν ότι έχουν εμπλακεί ανεπιστρεπτί σε ένα χορό, πού σταδιακά μετατρέπεται στο χορό του Ζαλόγκου.
Διότι τι άλλο από ασέλγεια επί της ορθοδοξίας αποτελούν οι μακροχρονίως μεθοδευόμενες πρωτοφανείς επιδόσεις φιλαργυρίας των μοναχοειδών, αλλά και η αδικαιολόγητη ανοχή των λοιπών ενοίκων του Αγίου Όρους καθώς και των μεγαλόσχημων ποιμένων της ελληνικής και οικουμενικής εκκλησίας;
Τι άλλο από ασέλγεια επί της δημοσίας περιουσίας είναι οι πράξεις και παραλήψεις, κυβερνητικών παραγόντων και λοιπών εμπλεκομένων κρατικών λειτουργών είτε αυτοβούλως είτε κατόπιν άνωθεν εντολών κινηθέντων;
Τι άλλο από ασέλγεια επί της δικαιοσύνης αποτελούν οι μεθοδεύσεις εισαγγελικών λειτουργών προς αποφυγή της αποστολής της δικογραφίας στη Βουλή;
Τι άλλο από ασέλγεια εκ μέρους δικηγόρων, συμβολαιογράφων, πανεπιστημιακών δασκάλων, δικαστών και εισαγγελέων κατά της νομικής επιστήμης αποτελούν η δήθεν άγνοια ότι οι λιμνοθάλασσες και το νερό τους είναι πράγματα κοινά της πάσι, επί των οποίων δεν νοούνται εμπράγματα δικαιώματα;
Ή όταν επικαλούνται την αρχή της ιεραρχίας στην εισαγγελική λειτουργία για να δικαιολογήσουν αδικαιολόγητες επεμβάσεις παρεμπόδισης νομίμων συνεπειών από την ελεύθερη αξιολογική κρίση ηρωικών εισαγγελικών λειτουργών; Νομίμων συνεπειών για την επέλευση των οποίων αφ’ ής στιγμής προκύψει η αξιολογική κρίσις ουδεμία πλέον εναντία πρωτοβουλία συγχωρείται ούτε στους ίδιους τους χειριστές της δικογραφίας, ούτε σε οποιονδήποτε προϊστάμενό τους. Ή όταν παρεκτρέπονται σε δικαστικές εκτιμήσεις περί πλάνης υπουργών, ενώ η αρμοδιότητά τους εξικνείται μόλις μέχρι την διάγνωση αποχρωσών ενδείξεων; ΄Η όταν προφασίζονται ότι δεν κατανοούν ότι αυτή και μόνη η υπογραφή των κυβερνητικών στελεχών αποτελεί το αναγκαίο πραγματικό περιστατικό κατά την έννοια της αποχρώσας ενδείξεως το επαρκές για την παραπομπή και ότι τα ζητήματα της αμελείας του δόλου ή της πλάνης δεν εμπίπτουν στη αρμοδιότητα των εισαγγελέων;
Η πολλώ μάλλον όταν πεισματικά επιμένουν να παρακρατούν παρανόμως τη δικογραφία την ώρα που πλέον στη Βουλή έχουν προγραμματισθεί διαδικασίες για σύσταση εξεταστικής και προανακριτικής επιτροπής;
Τι άλλο από ασέλγεια επί της δημοκρατίας είναι οι απαράδεκτοι τακτικοί ελιγμοί των κατ’ ευφημισμό αποκαλουμένων αριστερών κομμάτων, όταν την μια βδομάδα για λόγους καθαρά καιροσκοπικής ψηφοθηρίας είναι έτοιμα να προσφέρουν σανίδα σωτηρίας στους ασελγούς και στην συνέχεια σύρονται στην υπερψήφιση της προτάσεως για σύσταση προανακριτικής επιτροπής εξ αιτίας της παλλαϊκής κατακραυγής;
Τι άλλο από ασέλγεια στους κοινοβουλευτικούς θεσμούς είναι η εφαρμογή κομματικής πειθαρχίας στους βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος ώστε να μην εξετασθούν τυχόν ποινικά κολάσιμες δραστηριότητες κυβερνητικών στελεχών;
Τι άλλο από ασέλγεια επί της βουλευτικής των ιδιότητος θα είναι η ψήφος βουλευτών οι οποίοι θα υποκύψουν στον αυτοεξευτελισμό άλλα να απαιτούν οι ψηφοφόροι τους, άλλα να πιστεύουν οι ίδιοι και άλλα τελικά να ψηφίζουν;
Από την αρχή η υπόθεση του Βατοπεδίου διαφάνηκε ότι θα εξελισσόταν σε ένα κατά θείαν οικονομία ιδιότυπο κρας-τεστ.
Όχι τόσο για την κυβέρνηση, που η συνολική ανεπάρκειά της και η κατ’ ιδίαν επικινδυνότητα μερικών στελεχών της έχουν γίνει προ πολλού αντιληπτές και στον έσχατο ψηφοφόρο της.
Όσο για όλους τους υπόλοιπους, που είτε εκ δόλου είτε εξ αμελείας αναγκάσθηκαν να βγάλουν τη μάσκα των αγωνιστών της τάξης και της ηθικής, των σαμουράι του δικαίου και της δημοκρατίας, των μαρτύρων της πίστης και των διδασκάλων του γένους και να σφικταγκαλιαστούν σε ένα ασελγή εκστασιακό χορό του Ζαλόγγου, που τους οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στον αυτοεξευτελισμό και την καταισχύνη.
Ο χρόνος, που απομένει σε όλους αυτούς είναι ελάχιστος αλλά ακόμη επαρκής για σώσουν τουλάχιστον τα προσχήματα.
Για την κοινή γνώμη δεν υπάρχουν αμφιβολίες.
Για τον μέσο πολίτη «χωριό που φαίνεται κολαούζο δεν θέλει».
«Όταν τον λύκο τον βλέπουνε τον ντορό του ψάχνουνε;» σκέπτεται ορθολογικά ο μέσος ψηφοφόρος.
Επομένως στις ελάχιστες ώρες, που απομένουν μέχρι την ψηφοφορία της Παρασκευής ας γίνουν επί τέλους τα αυτονόητα:
Να διαβιβασθεί αμέσως η δικογραφία στην Βουλή και να παραστούν άπαντες οι Βουλευτές και να ψηφίσουν σύμφωνα με ότι τους επιτάσσει η νοημοσύνη και η συνείδησή τους.
Ας αναλογιστούν επί τέλους άπαντες ότι έτσι όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα, σ’ αυτήν την ψηφοφορία δεν κρίνεται πλέον η νομιμότητα κάποιων υπουργικών δραστηριοτήτων.
Αξιολογείται η αξιοπρέπεια των θεσμικών οργάνων και παραγόντων των δημοκρατικού μας πολιτεύματος.
Τρίτη 14 Οκτωβρίου 2008
ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΔΙΕΞΟΔΑ.
Μια φιλολογικού επιπέδου συζήτηση άνοιξε πρόσφατα σαν παράπλευρη συνέπεια της οικονομικής κρίσης.
Ο λόγος για την έριδα περί του τέλους του μοντέλου της φιλελεύθερης ανάπτυξης της αγοράς.
Μερικοί σπεύδουν να προεξοφλήσουν το τέλος του καπιταλισμού, ενώ άλλοι προσπαθούν να το παρουσιάσουν την παρούσα κρίση ως ένα περίπου «συνάχι» του χρηματοπιστωτικού συστήματος, που θα αντιμετωπισθεί σύντομα με «ασπιρίνες».
Προφανώς η οριστική αξιολόγηση του φαινομένου θα ήταν εξαιρετικά παρακινδυνευμένη.
Μπορούν όμως να επιχειρηθούν μερικές επί μέρους διαπιστώσεις.
Έστω και αν δεν αποτελεί το τέλος του καπιταλισμού η κατάσταση αυτή καταρρίπτει αναμφίβολα μια σειρά από θεμελιώδεις μύθους της φιλελεύθερης οικονομίας.
Δόγματα περί αυτορύθμισης των αγορών με βάση τους θεμελιώδεις νόμους προσφοράς και ζήτησης μέσα σε ένα πλαίσιο ελευθερίας των συναλλαγών ακούγονται πλέον σαν κρύο ανέκδοτο.
Αντίθετα βασικά αξιώματα του μακαρίτη του μπάρμπα-Μαρξ φαίνεται να επιβεβαιώνονται με δραματικό τρόπο.
Ουδείς για παράδειγμα πλέον αμφισβητεί ότι τη βάση της ζωής στον πλανήτη αποτελεί ένα παγκόσμιο οικονομικό σύστημα, πάνω στο οποίο στηρίζονται οι διάφορες παραλλαγές πολιτικής εξουσίας και από την εξέλιξη του οποίου εξαρτάται η παγκόσμια ειρήνη και ευημερία.
Όλοι σήμερα αναγνωρίζουν ότι η κρίση του 1929 υπήρξε μεγαλύτερη αυτής του 1908, και ήδη οι οικονομολόγοι ανεξαρτήτως ιδεολογικής τοποθέτησης συγκλίνουν στην άποψη ότι η παρούσα κρίση είναι κατά πολύ μεγαλύτερη της κρίσης του 1929.
Αυτό φαίνεται να επιβεβαιώνει την βασική πρόβλεψη του Μαρξ ότι το παρόν σύστημα μέχρι την τελική του πτώση θα αναπαράγει αλλεπάλληλες οικονομικές κρίσεις, εκάστη των οποίων θα είναι μεγαλύτερη από την προηγούμενη.
Ένα άλλο θεμελιώδες αξίωμα, που δείχνει να επιβεβαιώνεται είναι η αρχή των ενδοκαπιταλιστικών αντιθέσεων.
Σύμφωνα με αυτή την αρχή η ελεύθερη οικονομία δημιουργεί συνθήκες ανταγωνισμού που διαμορφώνουν συγκρουσιακό και όχι συνεργατικό περιβάλλον στην εξέλιξη των διαφόρων οικονομικών δραστηριοτήτων.
Παρά την κοινή πεποίθηση όλων των κρατών ότι η κρίση είναι παγκόσμια και ως εκ τούτου απαιτείται η λήψη κοινών μέτρων για την αντιμετώπισή της, στην πράξη φαίνεται ότι αυτό δεν είναι εύκολα εφικτό.
Πέρα από το ακραίο παράδειγμα της κατάστασης μεταξύ Ισλανδίας και Αγγλίας, ούτε και άλλοι κλασσικοί θεωρητικά σύμμαχοι μπόρεσαν να συντονισθούν επαρκώς.
Η Ευρώπη δεν δέχθηκε να ακολουθήσει το αμερικανικό μοντέλο διάσωσης των χρηματοπιστωτικών εταιριών. Αλλά και εσωτερικά η μεγαλόσχημη Ένωση των 25 περιορίσθηκε στους 15 της ζώνης του Ευρώ, όπου η αρχική εμφάνιση των 15 ηγετών ήταν περίπου «12 απόστολοι, ο καθένας τον καημό του». Ευλόγως η κ. Μέρκελ έκρινε ασύμφορη τη συμμετοχή της σε ένα ταμείο σωτηρίας όπου η Γερμανία θα έπρεπε να συνεισφέρει περισσότερα από όσα θα μπορούσε να αποκομίσει.
Και πολύ σύντομα οι δέκα πέντε στην πράξη θα λειτουργήσουν σαν τρείς τέσσερεις πλούσιοι και καμιά δεκαριά κομπάρσοι και φτωχοσυγγενείς.
Και πώς να εφαρμοστούν ενιαία μέτρα σε διάφορα οικονομικά μεγέθη και σε οικονομίες πολλαπλών ταχυτήτων.
Ακόμα και η απλή εγγύηση των τραπεζικών καταθέσεων μέχρι τις 50.000 ευρώ κατέστη αδύνατο αν αποτελέσει ενιαία ρύθμιση. ¨Άρκεσε η δήλωση ενός κράτους για αύξηση του ορίου στις 100.000 για να ακολουθήσουν αμέσως όποιοι μπορούσαν από τους υπόλοιπους. Ο λόγος προφανής. Οποιαδήποτε βελτίωση της εγγύησης σε μια χώρα του πλανήτη λειτουργεί αυτομάτως ανταγωνιστικά για τις τράπεζες των υπολοίπων. Ακόμη και ο ισχυρισμός ότι οι ελληνικές τράπεζες είναι περισσότερο ασφαλείς, αν αποδεικνυόταν θα μπορούσε να αποτελέσει ισχυρό εργαλείο προσέλκυσης κεφαλαίων από τον υπόλοιπο πλανήτη με προβλέψιμες συνέπειες για την επιβίωση των τραπεζών άλλων χωρών.
Εξ άλλου όσο και αν στα λόγια οι πολιτικοί ηγέτες προσπαθούν να επιδείξουν ένα πνεύμα συνεργασίας είναι βέβαιο και ήδη ορατό ότι στην πράξη σε πολιτικό επίπεδο θα επικρατήσει η τάση του «ο σώσων εαυτόν σωθήτω», σε επιχειρηματικό δε επίπεδο το «στην αναμπουμπούλα ο λύκος χαίρεται».
Μια άλλη βασική μαρξιστική άποψη είναι ότι η πολιτική επικυριαρχία του πλανήτη εδράζεται στην οικονομική υπεροχή. Ήδη όλοι πλέον συμφωνούν ότι ανεξάρτητα από την χρονική διάρκεια και τα κατ’ ιδίαν αποτελέσματα της κρίσης ένα απολύτως προβλέψιμο αποτέλεσμα θα είναι η κατάρρευση της αμερικανικής αυτοκρατορίας, η εγκατάλειψη του αμερικανικού νομίσματος ως ρήτρας διεθνών συναλλαγών και η είσοδος στην σκηνή νέων ανερχόμενων οικονομιών με ανακατανομή της παγκόσμιας εξουσίας.
Με αφορμή αυτές τις απλές διαπιστώσεις δεν είναι καθόλου παράξενο, που όλο και περισσότεροι οικονομολόγοι και όχι μόνο φαίνεται να ξεσκονίζουν παλιά «αιρετικά» βιβλία, απορριπτέα αναγνώσματα των νεανικών τους χρόνων.
Το ενδιαφέρον όμως των πολιτών φαίνεται να μονοπωλούν αυτή την ώρα οι πολιτικοί.
Και αυτό μοιάζει με σχήμα οξύμωρο διότι αν με ιδιαίτερη ευκολία έχουν επιλεγεί τα γκόλντεν μπόυς ως αποδιοπομπαίοι τράγοι, τα φιλαράκια τους οι πολιτικοί δεν είναι άμοιροι ευθυνών.
Κανείς από αυτούς δεν μπορεί να προσποιείται την μωρά παρθένα.
Άλλοι εξ αυτών διεπλάκησαν σκανδαλωδώς με τους τυχάρπαστους χρυσοθήρες, άλλοι επέδειξαν ασύγγνωστη ανοχή, άλλοι παρέλειψαν να θωρακίσουν και να ενεργοποιήσουν τους ελεγκτικούς μηχανισμούς και πάντως άπαντες φιλοξενήθηκαν εκ περιτροπής και κατά περιόδους σε δεξιώσεις, κότερα και βεγγέρες.
‘Ίσως επομένως ένα συναίσθημα ιδίας ενοχής είναι αυτό που αποτρέπει τις κυβερνήσεις όλων των κρατών να ασκήσουν διώξεις εναντίον των φερομένων ως υπαιτίων του παγκόσμιου οικονομικού τραγέλαφου.
Είναι λοιπόν απορίας άξιο, πως αυτοί που δεν έλαβαν στοιχειώδη μέτρα προστασίας της οικονομίας θα επινοήσουν και θα εφαρμόσουν τώρα μέτρα σωτηρίας της.
Και μάλιστα με κορυφαίο σωτήρα τον μέχρι χθες υπόδειγμα αποτυχίας μίστερ Γκόρντον. ( Δεν είναι φαίνεται ο μόνος, που διαπρέπει στο εξωτερικό την ώρα, που αξιολογείται από τους συμπατριώτες του ως μη καταλληλότερος για να τους κυβερνήσει.)
Το ερώτημα είναι πόσο σωστές μπορεί να αποδειχθούν και οι κοινωνιολογικές αντιλήψεις της Μαρξιστικής σχολής, που υποστηρίζει ότι ο φτωχός επαναστατεί όταν δεν έχει τίποτα άλλο να χάσει πέρα από την πείνα ή τις αλυσίδες του.
Και εδώ το κρίσιμο ζήτημα είναι να μη φθάσει ο πλανήτης στο έσχατο σημείο της πείνας.
Άρα το θέμα δεν είναι να μην πτωχεύσουν οι τράπεζες, αλλά να μη πεινάσουν οι πολίτες.
Και μέχρι στιγμής πέρα από διάφορες ευχολογικές δηλώσεις τα ελάχιστα μέτρα, που λαμβάνονται είναι τουλάχιστον αλυσιτελή.
Διότι όλοι φέρονται να κατανοούν ότι το μέγα πρόβλημα είναι η επερχόμενη ύφεση, αλλά προς το παρόν ασχολούνται με τη ανάληψη των χρεών των τραπεζών.
Και αντί να έχουν στόχο την τόνωση της αγοράς και την αναθέρμανση της πραγματικής οικονομίας, που εδράζεται στην πρωτογενή παραγωγική δραστηριότητα, εξετάζουν τρόπους στήριξης του χρηματοπιστωτικού συστήματος με «ξένα κόλλυβα», με χρήση της δημόσιας περιουσίας, τουτέστι των χρημάτων των φορολογουμένων.
Και είναι τουλάχιστον προκλητικό, που οι περισσότεροι φαίνονται διατεθειμένοι να δώσουν αυτά τα χρήματα χαριστικά και άνευ ενταλλάγματος με εξαίρεση προς το παρόν τον μίστερ Μπράουν, που εφαρμόζοντας παλαιά φιλελεύθερη συνταγή προχωρά σε εξαγορά ιδιωτικών τραπεζών, την ώρα που πλέον αυτές δεν μπορούν να παράγουν παρά μόνο χρέη.
Χαρακτηριστική περίπτωση και η χώρα μας όπου αντί να βοηθηθούν τα χαμηλά εισοδηματικά στρώματα και να ενισχυθεί η ρευστότητα των παραγωγών, των μικρομεσαίων, αλλά και της βιομηχανικής δραστηριότητος, αντίθετα επιταχύνεται η οικονομική ασφυξία με την αύξηση των άμεσων και έμμεσων φόρων, την αύξηση της προκαταβολής φόρου, την οικειοθελή περαίωση των φορολογικών εκκρεμοτήτων και άλλα παρόμοια.
Φαίνεται λοιπόν προς το παρόν ότι οι πολιτικοί δρουν και καθυστερημένα και ανεπαρκώς.
Ας προσέξουν όσο υπάρχει ακόμα καιρός.
Διότι ούτε η οικονομική κρίση, ούτε ο μπάρμπα Μαρξ αντιμετωπίζονται με ξόρκια και αυτοσχεδιασμούς.
Και σύμφωνα τουλάχιστον με την μαρξιστική αντίληψη αδιέξοδα μπορεί να δημιουργούνται σε ατομικό ή κρατικό επίπεδο.
Αλλά στην εξέλιξη της παγκόσμιας ιστορίας δεν υπάρχουν αδιέξοδα.
Η ιστορία είτε με δουλοκτητική, είτε με φεουδαρχική, είτε με φιλελεύθερη, είτε με άλλου τύπου οικονομία, με τους παρόντες ή άλλους κυβερνήτες είναι βέβαιο ότι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θα καταφέρει να βρει το δρόμο της προς τα μπρος.
Ο λόγος για την έριδα περί του τέλους του μοντέλου της φιλελεύθερης ανάπτυξης της αγοράς.
Μερικοί σπεύδουν να προεξοφλήσουν το τέλος του καπιταλισμού, ενώ άλλοι προσπαθούν να το παρουσιάσουν την παρούσα κρίση ως ένα περίπου «συνάχι» του χρηματοπιστωτικού συστήματος, που θα αντιμετωπισθεί σύντομα με «ασπιρίνες».
Προφανώς η οριστική αξιολόγηση του φαινομένου θα ήταν εξαιρετικά παρακινδυνευμένη.
Μπορούν όμως να επιχειρηθούν μερικές επί μέρους διαπιστώσεις.
Έστω και αν δεν αποτελεί το τέλος του καπιταλισμού η κατάσταση αυτή καταρρίπτει αναμφίβολα μια σειρά από θεμελιώδεις μύθους της φιλελεύθερης οικονομίας.
Δόγματα περί αυτορύθμισης των αγορών με βάση τους θεμελιώδεις νόμους προσφοράς και ζήτησης μέσα σε ένα πλαίσιο ελευθερίας των συναλλαγών ακούγονται πλέον σαν κρύο ανέκδοτο.
Αντίθετα βασικά αξιώματα του μακαρίτη του μπάρμπα-Μαρξ φαίνεται να επιβεβαιώνονται με δραματικό τρόπο.
Ουδείς για παράδειγμα πλέον αμφισβητεί ότι τη βάση της ζωής στον πλανήτη αποτελεί ένα παγκόσμιο οικονομικό σύστημα, πάνω στο οποίο στηρίζονται οι διάφορες παραλλαγές πολιτικής εξουσίας και από την εξέλιξη του οποίου εξαρτάται η παγκόσμια ειρήνη και ευημερία.
Όλοι σήμερα αναγνωρίζουν ότι η κρίση του 1929 υπήρξε μεγαλύτερη αυτής του 1908, και ήδη οι οικονομολόγοι ανεξαρτήτως ιδεολογικής τοποθέτησης συγκλίνουν στην άποψη ότι η παρούσα κρίση είναι κατά πολύ μεγαλύτερη της κρίσης του 1929.
Αυτό φαίνεται να επιβεβαιώνει την βασική πρόβλεψη του Μαρξ ότι το παρόν σύστημα μέχρι την τελική του πτώση θα αναπαράγει αλλεπάλληλες οικονομικές κρίσεις, εκάστη των οποίων θα είναι μεγαλύτερη από την προηγούμενη.
Ένα άλλο θεμελιώδες αξίωμα, που δείχνει να επιβεβαιώνεται είναι η αρχή των ενδοκαπιταλιστικών αντιθέσεων.
Σύμφωνα με αυτή την αρχή η ελεύθερη οικονομία δημιουργεί συνθήκες ανταγωνισμού που διαμορφώνουν συγκρουσιακό και όχι συνεργατικό περιβάλλον στην εξέλιξη των διαφόρων οικονομικών δραστηριοτήτων.
Παρά την κοινή πεποίθηση όλων των κρατών ότι η κρίση είναι παγκόσμια και ως εκ τούτου απαιτείται η λήψη κοινών μέτρων για την αντιμετώπισή της, στην πράξη φαίνεται ότι αυτό δεν είναι εύκολα εφικτό.
Πέρα από το ακραίο παράδειγμα της κατάστασης μεταξύ Ισλανδίας και Αγγλίας, ούτε και άλλοι κλασσικοί θεωρητικά σύμμαχοι μπόρεσαν να συντονισθούν επαρκώς.
Η Ευρώπη δεν δέχθηκε να ακολουθήσει το αμερικανικό μοντέλο διάσωσης των χρηματοπιστωτικών εταιριών. Αλλά και εσωτερικά η μεγαλόσχημη Ένωση των 25 περιορίσθηκε στους 15 της ζώνης του Ευρώ, όπου η αρχική εμφάνιση των 15 ηγετών ήταν περίπου «12 απόστολοι, ο καθένας τον καημό του». Ευλόγως η κ. Μέρκελ έκρινε ασύμφορη τη συμμετοχή της σε ένα ταμείο σωτηρίας όπου η Γερμανία θα έπρεπε να συνεισφέρει περισσότερα από όσα θα μπορούσε να αποκομίσει.
Και πολύ σύντομα οι δέκα πέντε στην πράξη θα λειτουργήσουν σαν τρείς τέσσερεις πλούσιοι και καμιά δεκαριά κομπάρσοι και φτωχοσυγγενείς.
Και πώς να εφαρμοστούν ενιαία μέτρα σε διάφορα οικονομικά μεγέθη και σε οικονομίες πολλαπλών ταχυτήτων.
Ακόμα και η απλή εγγύηση των τραπεζικών καταθέσεων μέχρι τις 50.000 ευρώ κατέστη αδύνατο αν αποτελέσει ενιαία ρύθμιση. ¨Άρκεσε η δήλωση ενός κράτους για αύξηση του ορίου στις 100.000 για να ακολουθήσουν αμέσως όποιοι μπορούσαν από τους υπόλοιπους. Ο λόγος προφανής. Οποιαδήποτε βελτίωση της εγγύησης σε μια χώρα του πλανήτη λειτουργεί αυτομάτως ανταγωνιστικά για τις τράπεζες των υπολοίπων. Ακόμη και ο ισχυρισμός ότι οι ελληνικές τράπεζες είναι περισσότερο ασφαλείς, αν αποδεικνυόταν θα μπορούσε να αποτελέσει ισχυρό εργαλείο προσέλκυσης κεφαλαίων από τον υπόλοιπο πλανήτη με προβλέψιμες συνέπειες για την επιβίωση των τραπεζών άλλων χωρών.
Εξ άλλου όσο και αν στα λόγια οι πολιτικοί ηγέτες προσπαθούν να επιδείξουν ένα πνεύμα συνεργασίας είναι βέβαιο και ήδη ορατό ότι στην πράξη σε πολιτικό επίπεδο θα επικρατήσει η τάση του «ο σώσων εαυτόν σωθήτω», σε επιχειρηματικό δε επίπεδο το «στην αναμπουμπούλα ο λύκος χαίρεται».
Μια άλλη βασική μαρξιστική άποψη είναι ότι η πολιτική επικυριαρχία του πλανήτη εδράζεται στην οικονομική υπεροχή. Ήδη όλοι πλέον συμφωνούν ότι ανεξάρτητα από την χρονική διάρκεια και τα κατ’ ιδίαν αποτελέσματα της κρίσης ένα απολύτως προβλέψιμο αποτέλεσμα θα είναι η κατάρρευση της αμερικανικής αυτοκρατορίας, η εγκατάλειψη του αμερικανικού νομίσματος ως ρήτρας διεθνών συναλλαγών και η είσοδος στην σκηνή νέων ανερχόμενων οικονομιών με ανακατανομή της παγκόσμιας εξουσίας.
Με αφορμή αυτές τις απλές διαπιστώσεις δεν είναι καθόλου παράξενο, που όλο και περισσότεροι οικονομολόγοι και όχι μόνο φαίνεται να ξεσκονίζουν παλιά «αιρετικά» βιβλία, απορριπτέα αναγνώσματα των νεανικών τους χρόνων.
Το ενδιαφέρον όμως των πολιτών φαίνεται να μονοπωλούν αυτή την ώρα οι πολιτικοί.
Και αυτό μοιάζει με σχήμα οξύμωρο διότι αν με ιδιαίτερη ευκολία έχουν επιλεγεί τα γκόλντεν μπόυς ως αποδιοπομπαίοι τράγοι, τα φιλαράκια τους οι πολιτικοί δεν είναι άμοιροι ευθυνών.
Κανείς από αυτούς δεν μπορεί να προσποιείται την μωρά παρθένα.
Άλλοι εξ αυτών διεπλάκησαν σκανδαλωδώς με τους τυχάρπαστους χρυσοθήρες, άλλοι επέδειξαν ασύγγνωστη ανοχή, άλλοι παρέλειψαν να θωρακίσουν και να ενεργοποιήσουν τους ελεγκτικούς μηχανισμούς και πάντως άπαντες φιλοξενήθηκαν εκ περιτροπής και κατά περιόδους σε δεξιώσεις, κότερα και βεγγέρες.
‘Ίσως επομένως ένα συναίσθημα ιδίας ενοχής είναι αυτό που αποτρέπει τις κυβερνήσεις όλων των κρατών να ασκήσουν διώξεις εναντίον των φερομένων ως υπαιτίων του παγκόσμιου οικονομικού τραγέλαφου.
Είναι λοιπόν απορίας άξιο, πως αυτοί που δεν έλαβαν στοιχειώδη μέτρα προστασίας της οικονομίας θα επινοήσουν και θα εφαρμόσουν τώρα μέτρα σωτηρίας της.
Και μάλιστα με κορυφαίο σωτήρα τον μέχρι χθες υπόδειγμα αποτυχίας μίστερ Γκόρντον. ( Δεν είναι φαίνεται ο μόνος, που διαπρέπει στο εξωτερικό την ώρα, που αξιολογείται από τους συμπατριώτες του ως μη καταλληλότερος για να τους κυβερνήσει.)
Το ερώτημα είναι πόσο σωστές μπορεί να αποδειχθούν και οι κοινωνιολογικές αντιλήψεις της Μαρξιστικής σχολής, που υποστηρίζει ότι ο φτωχός επαναστατεί όταν δεν έχει τίποτα άλλο να χάσει πέρα από την πείνα ή τις αλυσίδες του.
Και εδώ το κρίσιμο ζήτημα είναι να μη φθάσει ο πλανήτης στο έσχατο σημείο της πείνας.
Άρα το θέμα δεν είναι να μην πτωχεύσουν οι τράπεζες, αλλά να μη πεινάσουν οι πολίτες.
Και μέχρι στιγμής πέρα από διάφορες ευχολογικές δηλώσεις τα ελάχιστα μέτρα, που λαμβάνονται είναι τουλάχιστον αλυσιτελή.
Διότι όλοι φέρονται να κατανοούν ότι το μέγα πρόβλημα είναι η επερχόμενη ύφεση, αλλά προς το παρόν ασχολούνται με τη ανάληψη των χρεών των τραπεζών.
Και αντί να έχουν στόχο την τόνωση της αγοράς και την αναθέρμανση της πραγματικής οικονομίας, που εδράζεται στην πρωτογενή παραγωγική δραστηριότητα, εξετάζουν τρόπους στήριξης του χρηματοπιστωτικού συστήματος με «ξένα κόλλυβα», με χρήση της δημόσιας περιουσίας, τουτέστι των χρημάτων των φορολογουμένων.
Και είναι τουλάχιστον προκλητικό, που οι περισσότεροι φαίνονται διατεθειμένοι να δώσουν αυτά τα χρήματα χαριστικά και άνευ ενταλλάγματος με εξαίρεση προς το παρόν τον μίστερ Μπράουν, που εφαρμόζοντας παλαιά φιλελεύθερη συνταγή προχωρά σε εξαγορά ιδιωτικών τραπεζών, την ώρα που πλέον αυτές δεν μπορούν να παράγουν παρά μόνο χρέη.
Χαρακτηριστική περίπτωση και η χώρα μας όπου αντί να βοηθηθούν τα χαμηλά εισοδηματικά στρώματα και να ενισχυθεί η ρευστότητα των παραγωγών, των μικρομεσαίων, αλλά και της βιομηχανικής δραστηριότητος, αντίθετα επιταχύνεται η οικονομική ασφυξία με την αύξηση των άμεσων και έμμεσων φόρων, την αύξηση της προκαταβολής φόρου, την οικειοθελή περαίωση των φορολογικών εκκρεμοτήτων και άλλα παρόμοια.
Φαίνεται λοιπόν προς το παρόν ότι οι πολιτικοί δρουν και καθυστερημένα και ανεπαρκώς.
Ας προσέξουν όσο υπάρχει ακόμα καιρός.
Διότι ούτε η οικονομική κρίση, ούτε ο μπάρμπα Μαρξ αντιμετωπίζονται με ξόρκια και αυτοσχεδιασμούς.
Και σύμφωνα τουλάχιστον με την μαρξιστική αντίληψη αδιέξοδα μπορεί να δημιουργούνται σε ατομικό ή κρατικό επίπεδο.
Αλλά στην εξέλιξη της παγκόσμιας ιστορίας δεν υπάρχουν αδιέξοδα.
Η ιστορία είτε με δουλοκτητική, είτε με φεουδαρχική, είτε με φιλελεύθερη, είτε με άλλου τύπου οικονομία, με τους παρόντες ή άλλους κυβερνήτες είναι βέβαιο ότι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θα καταφέρει να βρει το δρόμο της προς τα μπρος.
Πέμπτη 9 Οκτωβρίου 2008
Οικονομική κρίση. Salus populi suprema lex esto.
Είναι κοινός τόπος ότι ο πλανήτης έχει εισέλθει σε μια οικονομική κρίση με απρόβλεπτες προς το παρόν διαστάσεις και διάρκεια.
Είναι επίσης αληθές ότι μπροστά στην καταιγίδα, που έχει ξεσπάσει η μόνη συνετή συμπεριφορά είναι σύσσωμη η ελληνική κοινωνία, πολίτες, πολιτικά κόμματα και κυβέρνηση, να ενώσουν τις δυνάμεις τους και να δράσουν συντονισμένα στην προσπάθεια περιορισμού των απωλειών.
Αυτό προϋποθέτει ωριμότητα και ψυχραιμία.
Ιδιότητες, που ενδεχομένως δεν χαρακτηρίζουν τους μεσογειακούς λαούς, αλλά στην παρούσα συγκυρία είναι βέβαιο ότι θα αναδείξουν τους λιγότερο οικονομικά κατεστραμμένους λαούς.
Το ένστικτο αυτοσυντήρησης είναι έμφυτο σε κάθε λαό. Είναι επομένως αυτονόητη και για τον τελευταίο πολίτη αυτής της χώρας η ανάγκη οικοδόμησης αρραγούς ομοψυχίας.
Αυτό όμως δεν αρκεί για την επίτευξή της.
Δεν αρκεί οι πολίτες να επιδεικνύουν αυτοσυγκράτηση.
Δεν αρκεί η αντιπολίτευση να δηλώνει ότι θα στηρίξει τις όποιες εποικοδομητικές πρωτοβουλίες της κυβέρνησης.
Χρειάζεται και η κυβέρνηση να κινηθεί προς την ίδια κατεύθυνση.
Να αναλάβει δράσεις, που να συμβάλλουν στην κοινωνική συνοχή.
Να σταματήσει κινήσεις, που υποθάλπουν την πόλωση.
Η κοινωνική συνοχή απαιτεί δίκαιη κατανομή των φορολογικών επιβαρύνσεων.
Δραστικό περιορισμό της κρατικής σπατάλης.
Συνετή διαχείριση της δημόσιας περιουσίας.
Η φοροεπιδρομή με άμεσους και κυρίως έμμεσους φόρους στα καταχρεωμένα νοικοκυριά αποτελεί ασύμμετρη απειλή για τον μέσο πολίτη την ώρα, που το πενιχρό εισόδημά του φαίνεται αδύναμο να αντεπεξέλθει στις στοιχειώδεις ανάγκες του.
Η ατιμωρησία οικονομικών εγκληματιών του κοινού ποινικού δικαίου, που σφετερίσθηκαν τα δημόσια κτήματα αποτελεί άγος αβάστακτο.
Η υπόθαλψη πολιτικών ή διοικητικών παραγόντων, που ενέχονται σε οικονομικά σκάνδαλα ή φέρονται ως αποκομίσαντες ίδια οφέλη από την διαχείριση της δημόσιας περιουσίας, αποτελεί αυτοχειριασμό του πολιτικού συστήματος.
Η προσπάθεια μετακύλισης ιδίων ευθυνών στην διεθνή οικονομική συγκυρία ή στις «κακές» κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ υποτιμούν την νοημοσύνη των πολιτών και εμποδίζουν την επίτευξη πολιτικών συναινέσεων.
Η διαίρεση των ούτως ή άλλως χειμαζόμενων επαγγελματικών ομάδων σε δήθεν προνομιούχους και «ρετιρέ» δυναμιτίζει την κοινωνική συνοχή.
Αυτές τις κρίσιμες ώρες χρειάζεται πολιτικό θάρρος.
Ανάληψη πολιτικών ευθυνών.
Εντοπισμό και παραδοχή σφαλμάτων και αδυναμιών.
Έμπρακτη απόδειξη κατανόησης των προβλημάτων και ανάληψη συντονισμένης δράσης στην κατεύθυνση της αντιμετώπισης της κρίσης με γνώμονα την ανακούφιση των ασθενέστερων στρωμάτων.
Την περικοπή κάθε σπατάλης. Την εξυγίανση κάθε οικονομικής διαχείρισης.
Την κάθαρση των κρατικών λειτουργιών από τα τρωκτικά και από τους πάσης φύσεως ευεπίφορους σε «πλάνες» κρατικούς αξιωματούχους.
Την θωράκιση των θεσμών για την εξασφάλιση αποφυγής παρόμοιων νοσηρών φαινομένων στο μέλλον.
Αυτά έχει ανάγκη ο τόπος.
Αυτά αναζητούν απεγνωσμένα οι πολίτες.
Επικοινωνιακοί θεατρινισμοί, μικροκομματικές πολιτικές, προσωπικές στρατηγικές υποδηλώνουν ανεπίτρεπτη μικρόνοια, από όπου και αν εκδηλώνονται.
Με την οικονομική κρίση όχι ante portas (προ των πυλών), όπως μερικοί πιθανώς αφελώς υπολογίζουν, αλλά ήδη από πολλού χρόνου εντός του οικονομικού μας αυλόγυρου η επιβίωση του λαού, η σωτηρία της δημοκρατίας, η διάσωση της οικονομίας είναι ο υπέρτατος νόμος.
Αυτό μπορεί να ισχύει για όλους, αλλά ειδικά η κυβέρνηση οφείλει να το αποδεικνύει με συγκεκριμένες ενέργειες κάθε στιγμή και σε κάθε ευκαιρία.
Είναι επίσης αληθές ότι μπροστά στην καταιγίδα, που έχει ξεσπάσει η μόνη συνετή συμπεριφορά είναι σύσσωμη η ελληνική κοινωνία, πολίτες, πολιτικά κόμματα και κυβέρνηση, να ενώσουν τις δυνάμεις τους και να δράσουν συντονισμένα στην προσπάθεια περιορισμού των απωλειών.
Αυτό προϋποθέτει ωριμότητα και ψυχραιμία.
Ιδιότητες, που ενδεχομένως δεν χαρακτηρίζουν τους μεσογειακούς λαούς, αλλά στην παρούσα συγκυρία είναι βέβαιο ότι θα αναδείξουν τους λιγότερο οικονομικά κατεστραμμένους λαούς.
Το ένστικτο αυτοσυντήρησης είναι έμφυτο σε κάθε λαό. Είναι επομένως αυτονόητη και για τον τελευταίο πολίτη αυτής της χώρας η ανάγκη οικοδόμησης αρραγούς ομοψυχίας.
Αυτό όμως δεν αρκεί για την επίτευξή της.
Δεν αρκεί οι πολίτες να επιδεικνύουν αυτοσυγκράτηση.
Δεν αρκεί η αντιπολίτευση να δηλώνει ότι θα στηρίξει τις όποιες εποικοδομητικές πρωτοβουλίες της κυβέρνησης.
Χρειάζεται και η κυβέρνηση να κινηθεί προς την ίδια κατεύθυνση.
Να αναλάβει δράσεις, που να συμβάλλουν στην κοινωνική συνοχή.
Να σταματήσει κινήσεις, που υποθάλπουν την πόλωση.
Η κοινωνική συνοχή απαιτεί δίκαιη κατανομή των φορολογικών επιβαρύνσεων.
Δραστικό περιορισμό της κρατικής σπατάλης.
Συνετή διαχείριση της δημόσιας περιουσίας.
Η φοροεπιδρομή με άμεσους και κυρίως έμμεσους φόρους στα καταχρεωμένα νοικοκυριά αποτελεί ασύμμετρη απειλή για τον μέσο πολίτη την ώρα, που το πενιχρό εισόδημά του φαίνεται αδύναμο να αντεπεξέλθει στις στοιχειώδεις ανάγκες του.
Η ατιμωρησία οικονομικών εγκληματιών του κοινού ποινικού δικαίου, που σφετερίσθηκαν τα δημόσια κτήματα αποτελεί άγος αβάστακτο.
Η υπόθαλψη πολιτικών ή διοικητικών παραγόντων, που ενέχονται σε οικονομικά σκάνδαλα ή φέρονται ως αποκομίσαντες ίδια οφέλη από την διαχείριση της δημόσιας περιουσίας, αποτελεί αυτοχειριασμό του πολιτικού συστήματος.
Η προσπάθεια μετακύλισης ιδίων ευθυνών στην διεθνή οικονομική συγκυρία ή στις «κακές» κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ υποτιμούν την νοημοσύνη των πολιτών και εμποδίζουν την επίτευξη πολιτικών συναινέσεων.
Η διαίρεση των ούτως ή άλλως χειμαζόμενων επαγγελματικών ομάδων σε δήθεν προνομιούχους και «ρετιρέ» δυναμιτίζει την κοινωνική συνοχή.
Αυτές τις κρίσιμες ώρες χρειάζεται πολιτικό θάρρος.
Ανάληψη πολιτικών ευθυνών.
Εντοπισμό και παραδοχή σφαλμάτων και αδυναμιών.
Έμπρακτη απόδειξη κατανόησης των προβλημάτων και ανάληψη συντονισμένης δράσης στην κατεύθυνση της αντιμετώπισης της κρίσης με γνώμονα την ανακούφιση των ασθενέστερων στρωμάτων.
Την περικοπή κάθε σπατάλης. Την εξυγίανση κάθε οικονομικής διαχείρισης.
Την κάθαρση των κρατικών λειτουργιών από τα τρωκτικά και από τους πάσης φύσεως ευεπίφορους σε «πλάνες» κρατικούς αξιωματούχους.
Την θωράκιση των θεσμών για την εξασφάλιση αποφυγής παρόμοιων νοσηρών φαινομένων στο μέλλον.
Αυτά έχει ανάγκη ο τόπος.
Αυτά αναζητούν απεγνωσμένα οι πολίτες.
Επικοινωνιακοί θεατρινισμοί, μικροκομματικές πολιτικές, προσωπικές στρατηγικές υποδηλώνουν ανεπίτρεπτη μικρόνοια, από όπου και αν εκδηλώνονται.
Με την οικονομική κρίση όχι ante portas (προ των πυλών), όπως μερικοί πιθανώς αφελώς υπολογίζουν, αλλά ήδη από πολλού χρόνου εντός του οικονομικού μας αυλόγυρου η επιβίωση του λαού, η σωτηρία της δημοκρατίας, η διάσωση της οικονομίας είναι ο υπέρτατος νόμος.
Αυτό μπορεί να ισχύει για όλους, αλλά ειδικά η κυβέρνηση οφείλει να το αποδεικνύει με συγκεκριμένες ενέργειες κάθε στιγμή και σε κάθε ευκαιρία.
Σάββατο 4 Οκτωβρίου 2008
4+1 γκάφες σε 5+1 μέρες.
Ουδέποτε σε μια τόσο μικρή χώρα, σε ένα τόσο μικρό διάστημα, μια τόσο οκνηρή και αντιπαραγωγική κυβέρνηση στον τομέα της πολιτικής, δεν κατάφερε να επιδείξει τόσο μεγάλη δραστηριότητα στην παραγωγή τόσο μεγάλων επικοινωνιακών φιάσκων.
Όταν πριν από λίγο καιρό διακινδυνεύαμε την πρόβλεψη ότι «ενός επικοινωνιακού σφάλματος μύρια έπονται», ούτε εμείς μπορούσαμε να φαντασθούμε την απίστευτη επικοινωνιακή κατρακύλα στην οποία έχει περιέλθει - φοβούμεθα ανεπιστρεπτί – το καταφανώς πλέον πανικόβλητο πρωθυπουργικό περιβάλλον.
Μέσα στις τελευταίες έξι μέρες κατάφεραν να κάνουν πέντε αξιοθρήνητες γκάφες με τις οποίες πέτυχαν ένα ρεκόρ, που μπορεί να διεκδικήσει δικαιωματικά μια περιφανή θέση στο βιβλίο Γκίνες.
Ημέρα πρώτη–Γκάφα πρώτη
Η αρχή έγινε με την ομιλία του κ. Πρωθυπουργού στην κεντρική επιτροπή του κόμματός του.
Αντί να δηλώσει μεταμέλεια για την αλαζονεία, που επέδειξε στην Διεθνή έκθεση Θεσσαλονίκης και κάνοντας μια στοιχειώδη αυτοκριτική να υποσχεθεί ότι θα ασχοληθεί επιτέλους με τα προβλήματα του κοσμάκη, επέμεινε να υποδύεται τον χιλιοπαιγμένο και βαρετό πλέον για την κοινή γνώμη ρόλο του μάγκα, που έχει λύσει το ζωνάρι του για καυγά.
Αντί να τραβήξει τα αυτιά σ’ αυτούς, που λυμαίνονται ασύδοτα την δημόσια περιουσία και διάγουν σπάταλο βίο, επιτέθηκε με ιδιάζουσα τραχύτητα στους ταλαίπωρους βουλευτές, που έχουν το θράσος να διαταράσσουν κατά περιόδους την ησυχία του με τις περί πολιτικής ηθικής έμμονες ιδέες τους.
Και παρασυρόμενος από ένα αυτάρεσκο οίστρο έφθασε στο σημείο να δηλώσει ότι θα διαγράψει πάραυτα όποιον βουλευτή τολμήσει του λοιπού να ασκήσει δημόσια κριτική στην κυβέρνηση ή το πρωθυπουργικό περιβάλλον.
Αυτή ήταν η κορύφωση της γκάφας της πρώτης ημέρας διότι όταν έχεις όλους κι όλους 151+1 και κρέμεσαι στην κυριολεξία από τον ψυχισμό του τελευταίου βουλευτή κοιτάς, πώς να τον χαϊδέψεις και δεν τον αρχίζεις στις κατάρες και τις απειλές. Πολύ περισσότερο δεν αυτοεγκλωβίζεσαι με βαρύγδουπες δηλώσεις, που σε περιορίζουν σε ένα μονόδρομο αντίδρασης και δεν σου αφήνουν κανένα περιθώριο ελιγμών.
Μεσολαβεί ένα Σαββατοκύριακο, που οι δαρμένοι βουλευτές πηγαίνουν στις περιφέρειές τους, όπου εισπράττουν και την ψυχρολουσία των ψηφοφόρων τους.
Ημέρα Δευτέρα-γκάφα δεύτερη.
Αδιαφορώντας για τις πραγματικές εντυπώσεις της κοινής γνώμης το σύστημα επικοινωνιακής προπαγάνδας επιχειρεί να τονώσει το ηθικό της παράταξης παρουσιάζοντας «ευφυείς» δημοσκοπήσεις μέτρησης της εικόνας του Πρωθυπουργού.
Με καινοφανή ερωτήματα περί ηγετικότητας αποδεικνύεται ότι ο πρωθυπουργός εξακολουθεί να θεωρείται όχι ο καταλληλότερος ή ο καλύτερος ,αλλά ο έχων τα περισσότερα ηγετικά χαρακτηριστικά.
Αυτό το πολιτικά αδιάφορο εύρημα στη συνέχεια προπαγανδίζεται ως περίπου δια μαγείας αντιστροφή του αρνητικού κλίματος και ως προσωπική επιτυχία της ηρωϊκής εμφάνισης του ηγέτη στην κεντρική επιτροπή.
Οι φουκαράδες βουλευτές αρχίζουν να αναθαρρεύουν, αλλά το αποκορύφωμα της γκάφας της Δευτέρας είναι ότι οι εμπνευστές του μεγαλεπίβολου επικοινωνιακού σχεδίου, σε μία έξαρση αυτοθαυμασμού «πιπιλάνε» οι ίδιοι την «καραμέλα» που σερβίρισαν στον «όχλο», χωρίς να αντιλαμβάνονται ότι ο όχλος δεν έχει «μασήσει».
Ημέρα τρίτη-γκάφα τρίτη
Ο μαιτρ της επικοινωνίας αναθαρρεύει από τα σκηνοθετημένα παράθυρα και τα στημένα δημοσιεύματα περί της «επιτυχίας του πρωθυπουργού να αντιστρέψει το πολιτικό κλίμα» και βιάζεται να ξαναβγεί στο προσκήνιο να δρέψει τους καρπούς των κόπων του. Τουτέστι να επιβεβαιώσει την πρωτοκαθεδρία του.
Το αποκορύφωμα της τρίτης γκάφας είναι η δήλωσή του ότι «σε σχέση με τα έκτροπα του Βατοπεδίου οι Υπουργοί ενήργησαν με «διαύγεια».
Μιλάμε για γκάφα μεγατόνων διότι αδειάζει τελείως το πόρισμα Σανιδά, που κάνει λόγο για πλανηθέντες Υπουργούς.
Σε πλήρη αντίθεση ο κυβερνητικός εκπρόσωπος υποστηρίζει ότι οι υπουργοί δεν παραπλανήθηκαν καθόλου διότι η λέξη διαύγεια παραπέμπει στην πνευματική λειτουργία και όχι στην διοικητική διαφάνεια.
Ημέρα τέταρτη-γκάφα τέταρτη.
Με την δημοσίευση των δηλώσεων του εκπροσώπου, ο οποίος ως γνωστόν αποτελεί και το κόκκινο πανί της κοινής γνώμης, οι πολίτες ανατριχιάζουν και οι βουλευτές γίνονται αποδέκτες νέου κύματος κατακραυγής της λαϊκής οργής.
Ο αδύνατος κρίκος λυγίζει κάτω από το βάρος της καταισχύνης της λαϊκής βάσης και προβαίνει σε δηλώσεις σωτηρίας της στοιχειώδους πολιτικής του αξιοπρέπειας.
Το αποκορύφωμα της γκάφας είναι ότι εγκλωβισμένο το επικοινωνιακό επιτελείο από τους λεονταρισμούς των προηγούμενων ημερών προχωράει πανικόβλητο στην διαγραφή του «απείθαρχου» βουλευτή.
Αντιλαμβάνονται ότι έχουν περιέλθει στην ισορροπία τρόμου του κ. Τατούλη και σπεύδουν ετεροχρονισμένα και συνταγματικά εν αταξία να απαιτήσουν την παραίτηση του βουλευτή, αλλά είναι ήδη αργά. Ο αγανακτισμένος βουλευτής τους στέλνει να διαβάσουν το μύθο του Αισώπου για το λιοντάρι με το ποντίκι.
Ημέρα Πέμπτη-γκάφα πέμπτη.
Το επικοινωνιακό επιτελείο διαβάζει το μύθο του Αισώπου με το ποντίκι και βάζει τον τάλαινα πρωθυπουργό να κάνει μια άνευ προηγουμένου επικοινωνιακή «κολοτούμπα».
Σκηνοθετεί μια παρωδία Υπουργικού Συμβουλίου, όπου ο Πρωθυπουργός εμφανίζεται στον άχαρο ρόλο να «γλείφει» εκεί που προ πέντε ημερών «έφτυνε» και αντιστρόφως.
Τουτέστιν σε μια απέλπιδα προσπάθεια να χαϊδέψει τα αυτιά των μονάκριβων βουλευτών τραβάει ανηλεώς τα αυτιά των Υπουργών, που για υπεράσπισή τους είχε απειλήσει τους βουλευτές του προ πενθημέρου.
Τραγελαφική υπόθεση.
Χρειάσθηκε ένας χρόνος και ένα απίθανο σήριαλ επικοινωνιακής κατρακύλας για να γίνει αντιληπτό το μαθηματικώς απλούστατο και αυτονόητο.
Ότι δηλαδή στην τρέχουσα κυβερνητική θητεία οι Υπουργοί είναι αναλώσιμοι ενώ οι βουλευτές είναι αναντικατάστατοι.
Το αποκορύφωμα και αυτής της γκάφας είναι ότι το πανικόβλητο επικοινωνιακό επιτελείο φρόντισε προ της συνεδρίασης του Υπουργικού Συμβουλίου να καλλιεργήσει υπέρμετρες προσδοκίες στην κοινή γνώμη περί δήθεν κοσμογονικών πρωτοβουλιών του κ. Πρωθυπουργού.
Προσδοκίες, που για άλλη μια φορά διαψεύσθηκαν γιατί εκτός από την προαναφερθείσα «κολοτούμπα» ο κ. Πρωθυπουργός περιορίσθηκε σε οργανωτικές παραινέσεις, που θα έπρεπε να είχε κάνει το 2004 και σε ξαναζεσταμένες υποσχέσεις, που ο κόσμος έχει βαρεθεί να ακούει.
Έτσι η κοινή γνώμη ένοιωσε πάλι μια πικρή γεύση όπως περίπου στο ομώνυμο ποίημα του περιγράφει ο ευρηματικός Ζαχαρίας Παπαντωνίου για τον ελληνομαθή παπαγάλο:
«Κυρ-παπαγάλε, θάχουμε την τύχη
ν’ ακούσουμε τί λες και πάρα πέρα;»
Ο παπαγάλος βήχει, ξεροβήχει,
μα τί να πει; Ξανάπε: καλησπέρα!
Το αναπόφευκτο αποτέλεσμα βεβαίως όλου αυτού του κακόγουστου σήριαλ επικοινωνιακών φιάσκων δεν θα είναι ότι οι αυλικοί θα αναλώσουν το ούτως ή άλλως αμφιβόλου ποσότητος και ποιότητος πολιτικό κεφάλαιο του κ. Πρωθυπουργού, όπως άδικα φοβάται ο κ. Δαϊλάκης.
Αλλά ότι με τούτα και με κείνα αλλά κυρίως με την απειρία και την αναποφασιστικότητά που επιδεικνύει, ο κ. Καραμανλής θα αναλώσει το πολιτικό κεφάλαιο της Νέας Δημοκρατίας κατά τρόπο μάλιστα μη αναστρέψιμο από τους διαδόχους του, όπως δικαίως φαίνεται να φοβάται ο κ. Πολύδωρας.
Και συνεπικουρούσης της ραγδαίας οικονομικής κρίσης, που θα οδηγήσει σε πρωτόγνωρη υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου τη συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών, ίσως ο κ. Καραμανλής καταφέρει να απαξιώσει άνεπανόρθωτα το σύνολο της δεξιάς παράταξης, όπως ευλόγως ανησυχεί ο κ.Καρατζαφέρης, που έχει εσχάτως αποδυθεί σε μια ξέφρενη σταυροφορία διάσωσης της κυβέρνησης.
Όταν πριν από λίγο καιρό διακινδυνεύαμε την πρόβλεψη ότι «ενός επικοινωνιακού σφάλματος μύρια έπονται», ούτε εμείς μπορούσαμε να φαντασθούμε την απίστευτη επικοινωνιακή κατρακύλα στην οποία έχει περιέλθει - φοβούμεθα ανεπιστρεπτί – το καταφανώς πλέον πανικόβλητο πρωθυπουργικό περιβάλλον.
Μέσα στις τελευταίες έξι μέρες κατάφεραν να κάνουν πέντε αξιοθρήνητες γκάφες με τις οποίες πέτυχαν ένα ρεκόρ, που μπορεί να διεκδικήσει δικαιωματικά μια περιφανή θέση στο βιβλίο Γκίνες.
Ημέρα πρώτη–Γκάφα πρώτη
Η αρχή έγινε με την ομιλία του κ. Πρωθυπουργού στην κεντρική επιτροπή του κόμματός του.
Αντί να δηλώσει μεταμέλεια για την αλαζονεία, που επέδειξε στην Διεθνή έκθεση Θεσσαλονίκης και κάνοντας μια στοιχειώδη αυτοκριτική να υποσχεθεί ότι θα ασχοληθεί επιτέλους με τα προβλήματα του κοσμάκη, επέμεινε να υποδύεται τον χιλιοπαιγμένο και βαρετό πλέον για την κοινή γνώμη ρόλο του μάγκα, που έχει λύσει το ζωνάρι του για καυγά.
Αντί να τραβήξει τα αυτιά σ’ αυτούς, που λυμαίνονται ασύδοτα την δημόσια περιουσία και διάγουν σπάταλο βίο, επιτέθηκε με ιδιάζουσα τραχύτητα στους ταλαίπωρους βουλευτές, που έχουν το θράσος να διαταράσσουν κατά περιόδους την ησυχία του με τις περί πολιτικής ηθικής έμμονες ιδέες τους.
Και παρασυρόμενος από ένα αυτάρεσκο οίστρο έφθασε στο σημείο να δηλώσει ότι θα διαγράψει πάραυτα όποιον βουλευτή τολμήσει του λοιπού να ασκήσει δημόσια κριτική στην κυβέρνηση ή το πρωθυπουργικό περιβάλλον.
Αυτή ήταν η κορύφωση της γκάφας της πρώτης ημέρας διότι όταν έχεις όλους κι όλους 151+1 και κρέμεσαι στην κυριολεξία από τον ψυχισμό του τελευταίου βουλευτή κοιτάς, πώς να τον χαϊδέψεις και δεν τον αρχίζεις στις κατάρες και τις απειλές. Πολύ περισσότερο δεν αυτοεγκλωβίζεσαι με βαρύγδουπες δηλώσεις, που σε περιορίζουν σε ένα μονόδρομο αντίδρασης και δεν σου αφήνουν κανένα περιθώριο ελιγμών.
Μεσολαβεί ένα Σαββατοκύριακο, που οι δαρμένοι βουλευτές πηγαίνουν στις περιφέρειές τους, όπου εισπράττουν και την ψυχρολουσία των ψηφοφόρων τους.
Ημέρα Δευτέρα-γκάφα δεύτερη.
Αδιαφορώντας για τις πραγματικές εντυπώσεις της κοινής γνώμης το σύστημα επικοινωνιακής προπαγάνδας επιχειρεί να τονώσει το ηθικό της παράταξης παρουσιάζοντας «ευφυείς» δημοσκοπήσεις μέτρησης της εικόνας του Πρωθυπουργού.
Με καινοφανή ερωτήματα περί ηγετικότητας αποδεικνύεται ότι ο πρωθυπουργός εξακολουθεί να θεωρείται όχι ο καταλληλότερος ή ο καλύτερος ,αλλά ο έχων τα περισσότερα ηγετικά χαρακτηριστικά.
Αυτό το πολιτικά αδιάφορο εύρημα στη συνέχεια προπαγανδίζεται ως περίπου δια μαγείας αντιστροφή του αρνητικού κλίματος και ως προσωπική επιτυχία της ηρωϊκής εμφάνισης του ηγέτη στην κεντρική επιτροπή.
Οι φουκαράδες βουλευτές αρχίζουν να αναθαρρεύουν, αλλά το αποκορύφωμα της γκάφας της Δευτέρας είναι ότι οι εμπνευστές του μεγαλεπίβολου επικοινωνιακού σχεδίου, σε μία έξαρση αυτοθαυμασμού «πιπιλάνε» οι ίδιοι την «καραμέλα» που σερβίρισαν στον «όχλο», χωρίς να αντιλαμβάνονται ότι ο όχλος δεν έχει «μασήσει».
Ημέρα τρίτη-γκάφα τρίτη
Ο μαιτρ της επικοινωνίας αναθαρρεύει από τα σκηνοθετημένα παράθυρα και τα στημένα δημοσιεύματα περί της «επιτυχίας του πρωθυπουργού να αντιστρέψει το πολιτικό κλίμα» και βιάζεται να ξαναβγεί στο προσκήνιο να δρέψει τους καρπούς των κόπων του. Τουτέστι να επιβεβαιώσει την πρωτοκαθεδρία του.
Το αποκορύφωμα της τρίτης γκάφας είναι η δήλωσή του ότι «σε σχέση με τα έκτροπα του Βατοπεδίου οι Υπουργοί ενήργησαν με «διαύγεια».
Μιλάμε για γκάφα μεγατόνων διότι αδειάζει τελείως το πόρισμα Σανιδά, που κάνει λόγο για πλανηθέντες Υπουργούς.
Σε πλήρη αντίθεση ο κυβερνητικός εκπρόσωπος υποστηρίζει ότι οι υπουργοί δεν παραπλανήθηκαν καθόλου διότι η λέξη διαύγεια παραπέμπει στην πνευματική λειτουργία και όχι στην διοικητική διαφάνεια.
Ημέρα τέταρτη-γκάφα τέταρτη.
Με την δημοσίευση των δηλώσεων του εκπροσώπου, ο οποίος ως γνωστόν αποτελεί και το κόκκινο πανί της κοινής γνώμης, οι πολίτες ανατριχιάζουν και οι βουλευτές γίνονται αποδέκτες νέου κύματος κατακραυγής της λαϊκής οργής.
Ο αδύνατος κρίκος λυγίζει κάτω από το βάρος της καταισχύνης της λαϊκής βάσης και προβαίνει σε δηλώσεις σωτηρίας της στοιχειώδους πολιτικής του αξιοπρέπειας.
Το αποκορύφωμα της γκάφας είναι ότι εγκλωβισμένο το επικοινωνιακό επιτελείο από τους λεονταρισμούς των προηγούμενων ημερών προχωράει πανικόβλητο στην διαγραφή του «απείθαρχου» βουλευτή.
Αντιλαμβάνονται ότι έχουν περιέλθει στην ισορροπία τρόμου του κ. Τατούλη και σπεύδουν ετεροχρονισμένα και συνταγματικά εν αταξία να απαιτήσουν την παραίτηση του βουλευτή, αλλά είναι ήδη αργά. Ο αγανακτισμένος βουλευτής τους στέλνει να διαβάσουν το μύθο του Αισώπου για το λιοντάρι με το ποντίκι.
Ημέρα Πέμπτη-γκάφα πέμπτη.
Το επικοινωνιακό επιτελείο διαβάζει το μύθο του Αισώπου με το ποντίκι και βάζει τον τάλαινα πρωθυπουργό να κάνει μια άνευ προηγουμένου επικοινωνιακή «κολοτούμπα».
Σκηνοθετεί μια παρωδία Υπουργικού Συμβουλίου, όπου ο Πρωθυπουργός εμφανίζεται στον άχαρο ρόλο να «γλείφει» εκεί που προ πέντε ημερών «έφτυνε» και αντιστρόφως.
Τουτέστιν σε μια απέλπιδα προσπάθεια να χαϊδέψει τα αυτιά των μονάκριβων βουλευτών τραβάει ανηλεώς τα αυτιά των Υπουργών, που για υπεράσπισή τους είχε απειλήσει τους βουλευτές του προ πενθημέρου.
Τραγελαφική υπόθεση.
Χρειάσθηκε ένας χρόνος και ένα απίθανο σήριαλ επικοινωνιακής κατρακύλας για να γίνει αντιληπτό το μαθηματικώς απλούστατο και αυτονόητο.
Ότι δηλαδή στην τρέχουσα κυβερνητική θητεία οι Υπουργοί είναι αναλώσιμοι ενώ οι βουλευτές είναι αναντικατάστατοι.
Το αποκορύφωμα και αυτής της γκάφας είναι ότι το πανικόβλητο επικοινωνιακό επιτελείο φρόντισε προ της συνεδρίασης του Υπουργικού Συμβουλίου να καλλιεργήσει υπέρμετρες προσδοκίες στην κοινή γνώμη περί δήθεν κοσμογονικών πρωτοβουλιών του κ. Πρωθυπουργού.
Προσδοκίες, που για άλλη μια φορά διαψεύσθηκαν γιατί εκτός από την προαναφερθείσα «κολοτούμπα» ο κ. Πρωθυπουργός περιορίσθηκε σε οργανωτικές παραινέσεις, που θα έπρεπε να είχε κάνει το 2004 και σε ξαναζεσταμένες υποσχέσεις, που ο κόσμος έχει βαρεθεί να ακούει.
Έτσι η κοινή γνώμη ένοιωσε πάλι μια πικρή γεύση όπως περίπου στο ομώνυμο ποίημα του περιγράφει ο ευρηματικός Ζαχαρίας Παπαντωνίου για τον ελληνομαθή παπαγάλο:
«Κυρ-παπαγάλε, θάχουμε την τύχη
ν’ ακούσουμε τί λες και πάρα πέρα;»
Ο παπαγάλος βήχει, ξεροβήχει,
μα τί να πει; Ξανάπε: καλησπέρα!
Το αναπόφευκτο αποτέλεσμα βεβαίως όλου αυτού του κακόγουστου σήριαλ επικοινωνιακών φιάσκων δεν θα είναι ότι οι αυλικοί θα αναλώσουν το ούτως ή άλλως αμφιβόλου ποσότητος και ποιότητος πολιτικό κεφάλαιο του κ. Πρωθυπουργού, όπως άδικα φοβάται ο κ. Δαϊλάκης.
Αλλά ότι με τούτα και με κείνα αλλά κυρίως με την απειρία και την αναποφασιστικότητά που επιδεικνύει, ο κ. Καραμανλής θα αναλώσει το πολιτικό κεφάλαιο της Νέας Δημοκρατίας κατά τρόπο μάλιστα μη αναστρέψιμο από τους διαδόχους του, όπως δικαίως φαίνεται να φοβάται ο κ. Πολύδωρας.
Και συνεπικουρούσης της ραγδαίας οικονομικής κρίσης, που θα οδηγήσει σε πρωτόγνωρη υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου τη συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών, ίσως ο κ. Καραμανλής καταφέρει να απαξιώσει άνεπανόρθωτα το σύνολο της δεξιάς παράταξης, όπως ευλόγως ανησυχεί ο κ.Καρατζαφέρης, που έχει εσχάτως αποδυθεί σε μια ξέφρενη σταυροφορία διάσωσης της κυβέρνησης.
Παρασκευή 3 Οκτωβρίου 2008
Chaos by Karamanlis.
Το ζήτημα που απασχολεί πλέον σοβαρά το μέσο Ελληνα πολίτη δεν είναι το δίλημμα «Χάος ή Καραμανλής», που διάφοροι αργυρώνητοι δημοσιογράφοι και κάποιοι γνωστοί άγνωστοι «παπαγάλοι» του συστήματος προπαγάνδας προσπαθούν εναγωνίως να προωθήσουν.
Το τρομακτικό πρόβλημα του κάθε νοικοκύρη και κυρίως αυτού που επί πέντε χρόνια επέλεγε σταθερά να στηρίζει αυτή την ανεκδιήγητη κυβέρνηση είναι πλέον το Χάος του Καραμανλή.
Αυτό σηματοδοτούν οι δημοσκοπήσεις.
Αυτό υποκρύπτουν οι αντιδράσεις των εσωκομματικών αμφισβητιών.
Αυτό προκαλεί τους πολιτικούς ή διανοητικούς αυτοχειριασμούς των Latin-Samurai και των Country-Ninja.
Το τρομακτικό πρόβλημα του κάθε νοικοκύρη και κυρίως αυτού που επί πέντε χρόνια επέλεγε σταθερά να στηρίζει αυτή την ανεκδιήγητη κυβέρνηση είναι πλέον το Χάος του Καραμανλή.
Αυτό σηματοδοτούν οι δημοσκοπήσεις.
Αυτό υποκρύπτουν οι αντιδράσεις των εσωκομματικών αμφισβητιών.
Αυτό προκαλεί τους πολιτικούς ή διανοητικούς αυτοχειριασμούς των Latin-Samurai και των Country-Ninja.
Πέμπτη 2 Οκτωβρίου 2008
Πέμπτη 25 Σεπτεμβρίου 2008
Το τραίνο της συνεργασίας θα ξεκινήσει έστω και χωρίς μηχανοδηγό.
Υπάρχουν ηγετικά στελέχη στο ΠΑΣΟΚ καθώς και στα λοιπά αριστερά κόμματα, που δεν επιθυμούν την συνεργασία για λόγους προσωπικού μικροσυμφέροντος.
Τα στελέχη αυτά φοβούνται ότι ευρύτερη συνεργασία θα οδηγούσε στον υποσκελισμό τους από αξιολογότερους πολιτικούς του άλλου κόμματος.
Για παράδειγμα μια κυβέρνηση συνεργασίας ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ αναγκαστικά θα έδινε κάποια υπουργεία στον ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό θα είχε σαν αποτέλεσμα ότι κάποιοι πρωτοκλασάτοι του ΠΑΣΟΚ θα έχαναν την δυνατότητα υπουργοποίησης.
Αντίστοιχα ένας συνασπισμός κομμάτων απαιτεί την αναγνώριση κοινού αρχηγού, που φυσιολογικά σαν τέτοιος αναδεικνύεται ο αρχηγός του αντικειμενικά μεγαλύτερου κόμματος. Έτσι ο κ. Αλαβάνος αλλά και το περί αυτόν επιτελείο θα έχανε την πρωτοκαθεδρία στον χώρο του.
Και ως γνωστόν «κάλιο πρώτος στο χωριό παρά δεύτερος στην πόλη».
Αυτός είναι ένας πολύ απλός λόγος για τον οποίο στελέχη και των δύο χώρων αντιδρούν λυσσαλέα στην ιδέα της συνεργασίας και ακόμα και όταν για το θεαθήναι κάνουν δηλώσεις υπέρ αυτής, το κάνουν σε τέτοιο χρόνο ή με τέτοιο τρόπο, ώστε να εξυπηρετούν μάλλον το κάψιμο του θέματος παρά την προώθησή του.
Σ΄όλους αυτούς τους κατά τα άλλα ευφυείς εγκεφάλους με τις μωροφιλόδοξες προσωπικές στρατηγικές τους διαφεύγει μια σημαντική λεπτομέρεια:
Η άνευ προηγουμένου παγκόσμια οικονομική κρίση και η ραγδαία επιδείνωση της ελληνικής οικονομίας θα οδηγήσει αναγκαστικά σε εξαθλίωση τεράστιες μάζες του πληθυσμού και σε αβάσταχτη δυσπραγία τα ευρύτερα λεγόμενα μεσαία στρώματα.
Οι συνθήκες αυτές θα οδηγήσουν νομοτελειακά στην αριστεροποίηση των λαϊκών μαζών, που δεν θα διστάσουν να προσπεράσουν πολιτικές ηγεσίες, οι οποίες δεν θα μπορέσουν να αντιληφθούν εγκαίρως τα μηνύματα των καιρών.
Εξ άλλου το μέγεθος των προβλημάτων και της περίπου ολικής καταστροφής, που θα αφήσει πίσω της η παρούσα Κυβέρνηση θα απαιτήσει τεράστιο πολιτικό δυναμικό και κυρίως εξαιρετικά αποθέματα πολιτικής αξιοπιστίας, που κανένα κόμμα από μόνο του δεν διαθέτει.
Έτσι λοιπόν η συνεργασία όχι απλά των αριστερών, αλλά του συνόλου των ριζοσπαστικοποιημένων πολιτών είναι ιστορικά αναπόφευκτη.
Αυτοί είναι και οι λόγοι, που είναι νομοτελειακά καταδικασμένοι να κινηθούν στα όρια της φαιδρότητας και οι όποιες προσπάθειες δημιουργίας νέου κόμματος του λεγόμενου μεσαίου χώρου μεταξύ ΠΑΣΟΚ και Νέας Δημοκρατίας.
Ποιος αλήθεια μπορεί να πιστέψει στα σοβαρά ότι τα δομικά προβλήματα του διεθνούς οικονομικού συστήματος, που μάταια προσπαθούν απεγνωσμένα να επιλύσουν οι μεγαλύτεροι οικονομικοί και πολιτικοί εγκέφαλοι του πλανήτη, θα μπορέσει να τα αντιμετωπίσει ο κ. Τατούλης συνεργαζόμενος με τον κ. Πάγκαλο;
Το τραίνο της συνεργασίας έχει ήδη ξεκινήσει και έχει σίγουρα πορεία προς τα αριστερά.
Έστω και χωρίς μηχανοδηγό.
Η για να είμαστε πιο σωστοί έστω και χωρίς επαγγελματία μηχανοδηγό.
Οι δημοσκοπήσεις το διαμηνύουν.
Οι νοούντες νοήτωσαν και ας τρέξουν να το προλάβουν.
Τα στελέχη αυτά φοβούνται ότι ευρύτερη συνεργασία θα οδηγούσε στον υποσκελισμό τους από αξιολογότερους πολιτικούς του άλλου κόμματος.
Για παράδειγμα μια κυβέρνηση συνεργασίας ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ αναγκαστικά θα έδινε κάποια υπουργεία στον ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό θα είχε σαν αποτέλεσμα ότι κάποιοι πρωτοκλασάτοι του ΠΑΣΟΚ θα έχαναν την δυνατότητα υπουργοποίησης.
Αντίστοιχα ένας συνασπισμός κομμάτων απαιτεί την αναγνώριση κοινού αρχηγού, που φυσιολογικά σαν τέτοιος αναδεικνύεται ο αρχηγός του αντικειμενικά μεγαλύτερου κόμματος. Έτσι ο κ. Αλαβάνος αλλά και το περί αυτόν επιτελείο θα έχανε την πρωτοκαθεδρία στον χώρο του.
Και ως γνωστόν «κάλιο πρώτος στο χωριό παρά δεύτερος στην πόλη».
Αυτός είναι ένας πολύ απλός λόγος για τον οποίο στελέχη και των δύο χώρων αντιδρούν λυσσαλέα στην ιδέα της συνεργασίας και ακόμα και όταν για το θεαθήναι κάνουν δηλώσεις υπέρ αυτής, το κάνουν σε τέτοιο χρόνο ή με τέτοιο τρόπο, ώστε να εξυπηρετούν μάλλον το κάψιμο του θέματος παρά την προώθησή του.
Σ΄όλους αυτούς τους κατά τα άλλα ευφυείς εγκεφάλους με τις μωροφιλόδοξες προσωπικές στρατηγικές τους διαφεύγει μια σημαντική λεπτομέρεια:
Η άνευ προηγουμένου παγκόσμια οικονομική κρίση και η ραγδαία επιδείνωση της ελληνικής οικονομίας θα οδηγήσει αναγκαστικά σε εξαθλίωση τεράστιες μάζες του πληθυσμού και σε αβάσταχτη δυσπραγία τα ευρύτερα λεγόμενα μεσαία στρώματα.
Οι συνθήκες αυτές θα οδηγήσουν νομοτελειακά στην αριστεροποίηση των λαϊκών μαζών, που δεν θα διστάσουν να προσπεράσουν πολιτικές ηγεσίες, οι οποίες δεν θα μπορέσουν να αντιληφθούν εγκαίρως τα μηνύματα των καιρών.
Εξ άλλου το μέγεθος των προβλημάτων και της περίπου ολικής καταστροφής, που θα αφήσει πίσω της η παρούσα Κυβέρνηση θα απαιτήσει τεράστιο πολιτικό δυναμικό και κυρίως εξαιρετικά αποθέματα πολιτικής αξιοπιστίας, που κανένα κόμμα από μόνο του δεν διαθέτει.
Έτσι λοιπόν η συνεργασία όχι απλά των αριστερών, αλλά του συνόλου των ριζοσπαστικοποιημένων πολιτών είναι ιστορικά αναπόφευκτη.
Αυτοί είναι και οι λόγοι, που είναι νομοτελειακά καταδικασμένοι να κινηθούν στα όρια της φαιδρότητας και οι όποιες προσπάθειες δημιουργίας νέου κόμματος του λεγόμενου μεσαίου χώρου μεταξύ ΠΑΣΟΚ και Νέας Δημοκρατίας.
Ποιος αλήθεια μπορεί να πιστέψει στα σοβαρά ότι τα δομικά προβλήματα του διεθνούς οικονομικού συστήματος, που μάταια προσπαθούν απεγνωσμένα να επιλύσουν οι μεγαλύτεροι οικονομικοί και πολιτικοί εγκέφαλοι του πλανήτη, θα μπορέσει να τα αντιμετωπίσει ο κ. Τατούλης συνεργαζόμενος με τον κ. Πάγκαλο;
Το τραίνο της συνεργασίας έχει ήδη ξεκινήσει και έχει σίγουρα πορεία προς τα αριστερά.
Έστω και χωρίς μηχανοδηγό.
Η για να είμαστε πιο σωστοί έστω και χωρίς επαγγελματία μηχανοδηγό.
Οι δημοσκοπήσεις το διαμηνύουν.
Οι νοούντες νοήτωσαν και ας τρέξουν να το προλάβουν.
Τρίτη 23 Σεπτεμβρίου 2008
Βατοπεδινά καμώματα.
Για ποιο λόγο άραγε ένας μοναχός μπορεί να αισθανθεί την ανάγκη να επικοινωνήσει με το χριστεπώνυμο πλήρωμα δυο φορές μέσα σε διάστημα λίγων ημερών;
Πόσο ταιριαστά με την ιδιότητά του μπορεί να είναι τα τηλεοπτικά διαγγέλματα και οι συνεντεύξεις στις εφημερίδες;
Ποια ψυχική τρικυμία τον ωθεί να απευθυνθεί στους έλληνες πολίτες μέσω Νέας Υόρκης;
Γιατί ο λόγος του αντί να διδάσκει, σκανδαλίζει. Αντί να αποτελεί ομολογία ορθοδόξου πίστεως, αποτελεί απολογία ανορθόδοξων δραστηριοτήτων;
Τους πρώτους κανόνες του μοναχισμού έθεσε ο ίδιος ο Ιδρυτής της χριστιανικής θρησκείας όταν προέτρεπε τους οπαδούς του να απαρνηθούν τα εγκόσμια, τις οικογένειές τους, ακόμη και τον ίδιο τους τον εαυτό και με μοναδική τους αποσκευή τον προσωπικό τους σταυρό να ακολουθήσουν τα βήματά του.
Έτσι λοιπόν εξ ορισμού ο μοναχισμός είναι πρώτα από όλα αναχωρητισμός.
Αυτή καθεαυτή η έννοια του μοναχισμού είναι σύμφυτη με τον αναχωρητισμό. Δεν αρκεί ο μοναχός να ζει μόνος, όπως υποδηλώνει η ονομασία του. Οφείλει κυρίως να αναχωρήσει. Να εγκαταλείψει τον κόσμο και κατά συνέπεια να απαλλαγεί από κάθε κοσμική μέριμνα.
Και τούτο είναι επιβεβλημένο ακόμη και εάν κατά παρέκκλιση και κατ΄ οικονομία επιλέγει το κοινοβιακό σύστημα.
Η δεύτερη εντολή, ο σταυρός, είναι ο ασκητισμός. Δεν αρκεί ο μοναχός να αναχωρήσει. Οφείλει να άρει τον «σταυρόν αυτού». Και ο σταυρός αυτός είναι ακριβώς η επίμοχθη, καθημερινή διά βίου άσκηση.
Σε τι όμως οφείλει να συνίσταται αυτή η άσκηση;
Εδώ ακριβώς υπεισέρχεται ο τρίτος κανών: «Ακολουθήτω μοι».
Η άσκηση του μοναχού οφείλει να έχει ένα και μοναδικό στόχο: Την επίμονη και απερίσπαστη πορεία προς τον Κύριο.
Είναι λοιπόν αυτονοήτως άσκηση πρωτίστως πνευματική και δευτερευόντως σωματική σύμφωνα με το πρότυπο ζωής και διδασκαλίας Του.
Η μίμηση και η συντριπτική προσπάθεια ομοίωσης προς το Πρότυπο είναι η πεμπτουσία, αλλά και η μόνη οδός της ασκήσεως του μοναχού.
Είναι λοιπόν επιτρεπτή για τον μοναχό η ενασχόληση με οποιουδήποτε είδους κοσμικό επάγγελμα;
Μη ουν μεριμνήσητε εις την αύριον. Η γαρ αύριον μεριμνήσει τα εαυτής. Αρκετόν τη ημέρα η κακία αυτής.( Ματθ. στ΄ 34)
Δεν υπάρχουν περιθώρια παρανόησης. Η οδηγία είναι σαφής. Τίποτε πέραν της ελάχιστης ημερήσιας διατροφικής μερίδας δεν είναι επιτρεπτό. Κάθε μέριμνα για τον προσπορισμό υλικών αγαθών, που θα εξασφάλιζαν το επίγειο μέλλον, απλώς επιβαρύνει την σημερινή ημέρα με την κακία των επόμενων ημερών.
Πως λοιπόν μπορεί κανείς να αυτοαποκαλείται μοναχός και να δηλώνει ξεδιάντροπα, ότι χρειάζεται 300 εκατομμύρια ευρώ για να ανακαινίσει το αναχωρητήριο του. Όταν θρασύτατα παραδέχεται ότι η συντροφία του αποτελείται από οικονομολόγους, νομικούς και ξενοδοχουπαλλήλους.
Και ότι, ως αρχιμανδρίτης, τους οικονομολόγους κατηύθυνε στην επενδυτική αξιοποίηση του μοναστηριακού χρυσίου.
Τους νομικούς στην επινόηση περίπλοκων «νομότυπων» διαδικασιών προς ιδιοποίηση δημοσίων κτημάτων, ακόμη και διά της εκδιώξεως φτωχών γεωργών.
Τους δε ξενοδοχοϋπαλλήλους κατέστησε θλιβερές θεραπαινίδες υψηλών προσώπων με στόχο την εξυπηρέτηση μιας ατελεύτητης βουλιμικής φιλαργυρίας.
Είναι προφανές ότι ο τραγικός αυτός άνθρωπος δεν υπερέβη απλώς τα εσκαμμένα.
Ουδείς δύναται δυσί κυρίοις δουλεύειν. Η γαρ τον ένα μισήσει και τον έτερον αγαπήσει, ή ενός ανθέξεται και του ετέρου καταφρονήσει. Ου δύνασθε Θεώ δουλεύειν και μαμωνά. (Ματθ. στ.΄ 24).
Με τον βίο και την πολιτεία του κατεφρόνησε τον Ένα και υποδουλώθηκε στον έτερο.
Με τα ανόητα διαγγέλματά του διεδήλωσε την εμμονή του στην «νομότυπη» και «δημοκρατική» πλην ασύμβατη με το μοναχισμό δράση του.
Και ο ταπεινός λαός αντιλήφθηκε αμέσως το μέγεθος της πτώσης και εξεγέρθηκε.
Διότι το ταπεινό χριστεπώνυμο πλήρωμα σε πείσμα των «αγίων ποιμένων του» φαίνεται ότι μελετά, κατανοεί και ενστερνίζεται τις εντολές του Ιδρυτού της εκκλησίας:
… Από των καρπών αυτών επιγνώσεσθε αυτούς… (Ματθ. ζ΄ 20).
Το ερώτημα είναι πόσο τις κατανοούν μεγαλόσχημοι Ιεράρχες, ο παναγιότατος Πατριάρχης, η σεβασμιοτάτη Ιερά Σύνοδος, ο σεβάσμιος ιερός κλήρος.
Πόσο τις κατανοούν και τις ενστερνίζονται οι υπόλοιποι αρχιμανδρίτες και μοναχοί του Αγίου Όρους, διότι αυτοί υποτίθεται ότι έχουν ταχθεί για να φυλάσσουν τις Θερμοπύλες της ορθόδοξης εκκλησίας.
Διότι ομοιάζει σαν να ξεχείλισε η βρωμιά και άνοιξαν τα καπάκια των υπονόμων και πλέον καθημερινά βλέπουν το φώς της δημοσιότητας καμώματα κατ΄απομίμηση των Βατοπεδινών από διάφορες μητροπόλεις της χώρας.
Θα αποφασίσουν επομένως οι εκκλησιαστικοί ταγοί να εγκαταλείψουν την εκκωφαντική σιωπή τους ή θα αφεθούν να συμπαρασυρθούν στην πτώση «δειλοί, μοιραίοι και άβουλοι αντάμα, πάντα προσμένοντας κάτι σα θάμα»;
Γρηγορείτε άγιοι πατέρες,
Απαγκιστρωθείτε επι τέλους από τα «νόμιμα» και ενεργείστε τα δέοντα….
Τετάρτη 17 Σεπτεμβρίου 2008
Ο ορισμός της επικοινωνιακής γκάφας
Μόλις προχθές με αφορμή το επικοινωνιακό ναυάγιο του κ. Καραμανλή στην διεθνή έκθεση Θεσσαλονίκης και την εξ ίσου άκομψη παραίτηση του υπουργού εμπορικής ναυτιλίας επισημαίναμε:
Η άποψή μας είναι ότι οι λόγοι, που οδήγησαν σ΄ αυτήν την φαινομενικά επικοινωνιακή ιλαροτραγωδία δεν ανάγονται στην αντιληπτική ανεπάρκεια του κ. πρωθυπουργού ή στην όψιμη αδεξιότητα των πρωθυπουργικών μυστικοσυμβούλων.
Η πρόβλεψή μας είναι ότι την αλυσιτελή παραίτηση του υπουργού θα ακολουθήσουν και άλλες «καθυστερημένες» κινήσεις, και άλλες εσφαλμένες επικοινωνιακές επιλογές.
Πριν αλέκτωρ λαλήσει πέρα από το επικοινωνιακά αυτοκαταστροφικό διάγγελμα του αγίου Εφραίμ, μια νέα επικοινωνιακή γκάφα ήρθε να προστεθεί στον κατάλογο.
Η κ. Ζαχαρέα δημοσιοποίησε την απόφασή της να αποσυρθεί από την δημοσιογραφία.
Η κίνησή της αυτή, όπως και στην περίπτωση Βουλγαράκη, ήρθε κατ΄αρχήν καθυστερημένα αφού πρώτα ο κ. Πρωθυπουργός είχε προτρέξει να καλύψει το σύνολο των επαγγελματικών της δραστηριοτήτων αναπτύσσοντας τη γνωστή φεμινιστική θεωρία.
Υπό την πίεση της κοινής γνώμης η κ. Ζαχαρέα άδειασε σχεδόν αμέσως τον κ. Καραμανλή εγκαταλείποντας την εκδοτική της δραστηριότητα.
Στην συνέχεια ο Κυβερνητικός εκπρόσωπος υποτιμώντας προφανώς το μέγεθος του προβλήματος, επιτέθηκε δριμύτατα στην αξιωματική αντιπολίτευση κατηγορώντας την για οπισθοδρομικές αντιλήψεις και για άκρατο αντιφεμινισμό σε αντίθεση με την κυβέρνηση, που σέβεται τον ισότιμο ρόλο της γυναίκας στην σύγχρονη κοινωνία και το δικαίωμά της να αναπτύσσει ελεύθερα την επαγγελματική της δραστηριότητα.
Όμως μετά την φωτισμένη διάλεξη του άτυχου κυβερνητικού εκπροσώπου επικολούθησε η εσπευσμένη αποχώρηση της κ. Ζαχαρέα από μια εικοσαετή επαγγελματική της σταδιοδρομία.
Αυτή καθεαυτή η καθυστερημένη κίνηση αποτελεί από μόνη της σοβαρό επικοινωνιακό σφάλμα αφού χρεώνει με μια ακόμη παλινωδία την κυβέρνηση.
Αυτό όμως, που την αναβαθμίζει από απλό σφάλμα σε απίθανη γκάφα είναι το επιχείρημα, που προέβαλε η κατά τα άλλα συμπαθής δημοσιογράφος για να δικαιολογήσει την απόφασή της.
Με αφοπλιστική ειλικρίνεια η κ. Ζαχαρέα άδειασε απελπιστικά τον δυστυχή κ. Ρουσόπουλο εξηγώντας ότι οδηγήθηκε στην οδυνηρή επιλογή της προκειμένου να διασώσει την οικογενειακή της γαλήνη.
Ούτε λίγο ούτε πολύ δηλαδή ομολόγησε ότι εξαναγκάσθηκε να καταπνίξει τις δικές της φιλοδοξίες, να παραιτηθεί από τους δικούς της σχεδιασμούς, να θυσιάσει τις προσωπικές της φιλοδοξίες και να περιορισθεί στο ρόλο της χαρωπής νοικοκυρούλας για χάρη της σταδιοδρομίας του συζύγου της.
Αν όλα αυτά δεν σκιαγραφούν μια απίστευτα συντηρητική, καθαρά φαλλοκρατική και προφανέστατα αυταρχική αντίληψη για την κοινωνική θέση της γυναίκας στην ελληνική κοινωνία τότε ας μας εξηγήσει κάποιος περί τίνος ακριβώς πρόκειται.
Αλλά αν είναι έτσι όπως εμείς τουλάχιστον το αντιλαμβανόμαστε, τότε δεν μιλάμε απλώς για ένα επικοινωνιακό ολίσθημα.
Μιλάμε για τον ορισμό της επικοινωνιακής γκάφας, με προφανή ακαδημαϊκή χρησιμότητα στο μάθημα της εφηρμοσμένης επικοινωνιολογίας.
Νομίζω;
Η άποψή μας είναι ότι οι λόγοι, που οδήγησαν σ΄ αυτήν την φαινομενικά επικοινωνιακή ιλαροτραγωδία δεν ανάγονται στην αντιληπτική ανεπάρκεια του κ. πρωθυπουργού ή στην όψιμη αδεξιότητα των πρωθυπουργικών μυστικοσυμβούλων.
Η πρόβλεψή μας είναι ότι την αλυσιτελή παραίτηση του υπουργού θα ακολουθήσουν και άλλες «καθυστερημένες» κινήσεις, και άλλες εσφαλμένες επικοινωνιακές επιλογές.
Πριν αλέκτωρ λαλήσει πέρα από το επικοινωνιακά αυτοκαταστροφικό διάγγελμα του αγίου Εφραίμ, μια νέα επικοινωνιακή γκάφα ήρθε να προστεθεί στον κατάλογο.
Η κ. Ζαχαρέα δημοσιοποίησε την απόφασή της να αποσυρθεί από την δημοσιογραφία.
Η κίνησή της αυτή, όπως και στην περίπτωση Βουλγαράκη, ήρθε κατ΄αρχήν καθυστερημένα αφού πρώτα ο κ. Πρωθυπουργός είχε προτρέξει να καλύψει το σύνολο των επαγγελματικών της δραστηριοτήτων αναπτύσσοντας τη γνωστή φεμινιστική θεωρία.
Υπό την πίεση της κοινής γνώμης η κ. Ζαχαρέα άδειασε σχεδόν αμέσως τον κ. Καραμανλή εγκαταλείποντας την εκδοτική της δραστηριότητα.
Στην συνέχεια ο Κυβερνητικός εκπρόσωπος υποτιμώντας προφανώς το μέγεθος του προβλήματος, επιτέθηκε δριμύτατα στην αξιωματική αντιπολίτευση κατηγορώντας την για οπισθοδρομικές αντιλήψεις και για άκρατο αντιφεμινισμό σε αντίθεση με την κυβέρνηση, που σέβεται τον ισότιμο ρόλο της γυναίκας στην σύγχρονη κοινωνία και το δικαίωμά της να αναπτύσσει ελεύθερα την επαγγελματική της δραστηριότητα.
Όμως μετά την φωτισμένη διάλεξη του άτυχου κυβερνητικού εκπροσώπου επικολούθησε η εσπευσμένη αποχώρηση της κ. Ζαχαρέα από μια εικοσαετή επαγγελματική της σταδιοδρομία.
Αυτή καθεαυτή η καθυστερημένη κίνηση αποτελεί από μόνη της σοβαρό επικοινωνιακό σφάλμα αφού χρεώνει με μια ακόμη παλινωδία την κυβέρνηση.
Αυτό όμως, που την αναβαθμίζει από απλό σφάλμα σε απίθανη γκάφα είναι το επιχείρημα, που προέβαλε η κατά τα άλλα συμπαθής δημοσιογράφος για να δικαιολογήσει την απόφασή της.
Με αφοπλιστική ειλικρίνεια η κ. Ζαχαρέα άδειασε απελπιστικά τον δυστυχή κ. Ρουσόπουλο εξηγώντας ότι οδηγήθηκε στην οδυνηρή επιλογή της προκειμένου να διασώσει την οικογενειακή της γαλήνη.
Ούτε λίγο ούτε πολύ δηλαδή ομολόγησε ότι εξαναγκάσθηκε να καταπνίξει τις δικές της φιλοδοξίες, να παραιτηθεί από τους δικούς της σχεδιασμούς, να θυσιάσει τις προσωπικές της φιλοδοξίες και να περιορισθεί στο ρόλο της χαρωπής νοικοκυρούλας για χάρη της σταδιοδρομίας του συζύγου της.
Αν όλα αυτά δεν σκιαγραφούν μια απίστευτα συντηρητική, καθαρά φαλλοκρατική και προφανέστατα αυταρχική αντίληψη για την κοινωνική θέση της γυναίκας στην ελληνική κοινωνία τότε ας μας εξηγήσει κάποιος περί τίνος ακριβώς πρόκειται.
Αλλά αν είναι έτσι όπως εμείς τουλάχιστον το αντιλαμβανόμαστε, τότε δεν μιλάμε απλώς για ένα επικοινωνιακό ολίσθημα.
Μιλάμε για τον ορισμό της επικοινωνιακής γκάφας, με προφανή ακαδημαϊκή χρησιμότητα στο μάθημα της εφηρμοσμένης επικοινωνιολογίας.
Νομίζω;
Τρίτη 16 Σεπτεμβρίου 2008
Το Βατοπεδινό άγος.Δαιμονικό ζιζάνιο ή καρπός θείας προνοίας;
…τω στόματι αυτών και τοις χείλεσι με τιμά,
η δε καρδία αυτών πόρρω απέχει απ΄ εμού.
Ματθ. ιε΄8
Με αηδία και αποτροπιασμό παρακολουθεί το ορθόδοξο χριστεπώνυμο πλήρωμα, αλλά και οι πιστοί των άλλων χριστιανικών δογμάτων, ακόμη και οι αλλόθρησκοι και οι άθρησκοι εντός και εκτός Ελλάδος, τη βορβορώδη υπόθεση σφετερισμού δημοσίων εκτάσεων, που κυριαρχεί στην επικαιρότητα κατά το τελευταίο διάστημα.
Σύμφωνα με τις δημοσιοποιημένες πληροφορίες ένα ετερόκλητο πλήθος τρωκτικών συνεργάσθηκε αρμονικά στην εκτέλεση πολυδαίδαλων σατανικών μεθοδεύσεων με στόχο την αναιδή οικειοποίηση βαρύτιμων περιουσιακών στοιχείων του ελληνικού λαού.
Στόχο τον οποίο μέχρι στιγμής φαίνεται να έχει πετύχει σύμφωνα με το νομικό τυπικό μιας ηθικά ανερμάτιστης διοικητικής γραφειοκρατίας.
Ο μέσος πολίτης διέρχεται εποχή ισχνών αγελάδων. Με δυσκολία πλέον πορίζεται τον άρτον τον επιούσιον. Η τραπεζική μάστιγα απειλεί να τον επαναφέρει στην εσχάτη ακτημοσύνη.
Και την ίδια στιγμή γίνεται θεατής ενός εφιαλτικού χορού χιλιάδων στρεμμάτων, ολυμπιακών κτιρίων, εκατοντάδων εκατομμυρίων.
Ενός χορού οργιώδους απληστίας στον οποίο φέρονται να επιδίδονται ανενδοίαστα επιφανείς παράγοντες της κοινωνίας μας, που οικειοθελώς ανέλαβαν το τιμητικό χρέος να φυλάσσουν Θερμοπύλες, αλλά τελικώς μεταλλάχθηκαν σε εφιάλτες της Μήδων χλιδής ορεγόμενοι.
Και αυτού του αντιαισθητικού χορού ποιος φέρεται να είναι κορυφαίος ο χορευτής;
Προς δυσάρεστη έκπληξη και βαθύτατη απογοήτευση ούτε κάποιος επίγονος της Σαλώμης, ούτε έστω κάποιος τιποτένιος τελώνης.
Ένας μεγαλόσχημος αρχιμανδρίτης, ένας πνευματικός ποιμένας, ένας που αν όχι κατά χάριν, πάντως κατά θείαν οικονομίαν εχρίσθη αρχιπεριβολάρης στο περιβόλι της Παναγίας.
Καθίσταται πλέον προφανές ότι το άλας εμωράνθη.
Και ίσως αυτό είναι το κορυφαίο γεγονός, που θα αποτελέσει την σάλπιγγα αφύπνισης των υγειών δυνάμεων της κοινωνίας.
Διότι η ελληνική κοινωνία βιώνει τα τελευταία χρόνια το απάνθρωπο τέλμα μιας απίστευτης ηθικής εξαθλίωσης.
Και ο τραγικός μοναχός αποτελεί στην ουσία την νομοτελειακή κατάληξη του ταυτόσημου κοινωνικού δράματος.
Δεν είναι άλλωστε ο μόνος πρωταγωνιστής. «Αξιοσέβαστες» προσωπικότητες, πολιτικοί, νομικοί, κρατικοί λειτουργοί δραστηριοποιούνται, διασυνδέονται, συνεισφέρουν τις γνώσεις και το κύρος τους στην επίτευξη ενός τυπικά νομιμοφανούς αλλά ηθικά επαίσχυντου στόχου.
Δεν είναι όμως η πρώτη φορά, που διάφορα σκάνδαλα είδαν το φώς της δημοσιότητας με πρωταγωνιστές παρόμοιες, ενίοτε και τις ίδιες προσωπικότητες. Παρόλα αυτά ελληνική κοινωνία υπήρξε ανησυχητικά απαθής.
Αυτή η αρρωστημένη αδράνεια της κοινωνίας κατέστησε ίσως επιβεβλημένη την προνοιακή εμπλοκή του αρχιμανδρίτη.
Διότι ως προς το οικονομικό της μέγεθος η υπόθεση του Βατοπεδίου ίσως να μην είναι το μεγαλύτερο των σκανδάλων.
Η ηγετική παρουσία όμως του καλόγερου την κατέστησε τον κορυφαίο σκανδαλισμό.
Μπορεί και εδώ όπως και στο παρελθόν να μην καταλογισθούν ή να κουκουλωθούν νομικές αταξίες.
Η παρουσία όμως του μοναχού στοιχειοθετεί «θανάσιμα» θρησκευτικά αμαρτήματα και αναπότρεπτα παράγει απέραντη ηθική απαξία.
Και μάλιστα στο Άγιο όρος που θεωρητικά αποτελεί τον διαχρονικό μαχητικό θεματοφύλακα της ασκητικής ηθικής.
Η δράση λοιπόν του τραγικού μοναχού μπορεί να αποτελεί ένα απεχθές άγος για το Όρος.
Σε μια δεύτερη όμως ανάγνωση μπορεί να αποτελεί και μια ηχηρή σάλπιγγα, που θα συνεγείρει την κοινωνία.
Ολοι όσοι θέλουν να συγκαταλέγουν εαυτούς στις υγιείς δυνάμεις αυτού του τόπου δεν μπορούν πλέον να παραμείνουν απαθείς.
Διότι «ου δύναται πόλις κρυβήναι επάνω όρους κειμένη».
Και ουδείς πλέον μπορεί να συνεχίσει να προσποιείται ότι καθεύδει υπό τους εκκωφαντικούς ήχους της Βατοπεδινής σάλπιγγας.
ΟΙ έντιμοι πολιτικοί, οι έντιμοι δικαστές, οι έντιμοι κρατικοί λειτουργοί, οι έντιμοι δικηγόροι,
οι έντιμοι συμβολαιογράφοι, αλλά και οι δικηγορικοί σύλλογοι, οι θεολογικές σχολές, οι πανεπιστημιακοί, οι πνευματικές και πολιτιστικές δυνάμεις αυτού του τόπου, κάθε έντιμος πολίτης δεν μπορεί να αδιαφορήσει.
Και βεβαίως πλέον οφείλουν να εγείρουν το θεσμικό τους ανάστημα ο Πατριάρχης, ο Αρχιεπίσκοπος, η Σύνοδος της Ιεραρχίας, σύμπας ο κλήρος απανταχού της οικουμένης.
Και πρώτοι από όλους οφείλουν να εξαγνίσουν το άγος, που απειλεί να δυσφημίσει ανεξίτηλα το Ορος, οι ίδιοι οι αγνοί Αγιορίτες μοναχοί, διότι αν επιλέξουν να κρυφθούν πίσω από τα διαγγέλματα του μοιραίου πρωταγωνιστή της αλγεινής αυτής υπόθεσης, θα προσφέρουν κακές υπηρεσίες στο χειμαζόμενο ποίμνιο, αλλά και στο δοκιμαζόμενο Άγιο Όρος.
Ας μην παραβλέψουν ότι:
«Ουαί τω κόσμω από των σκανδάλων. Ανάγκη γαρ ελθείν τα σκάνδαλα, Πλήν ουαί τω ανθρώπω εκείνω δι΄ου το σκάνδαλον έρχεται.»
Ματθ. ιη΄ 7.
η δε καρδία αυτών πόρρω απέχει απ΄ εμού.
Ματθ. ιε΄8
Με αηδία και αποτροπιασμό παρακολουθεί το ορθόδοξο χριστεπώνυμο πλήρωμα, αλλά και οι πιστοί των άλλων χριστιανικών δογμάτων, ακόμη και οι αλλόθρησκοι και οι άθρησκοι εντός και εκτός Ελλάδος, τη βορβορώδη υπόθεση σφετερισμού δημοσίων εκτάσεων, που κυριαρχεί στην επικαιρότητα κατά το τελευταίο διάστημα.
Σύμφωνα με τις δημοσιοποιημένες πληροφορίες ένα ετερόκλητο πλήθος τρωκτικών συνεργάσθηκε αρμονικά στην εκτέλεση πολυδαίδαλων σατανικών μεθοδεύσεων με στόχο την αναιδή οικειοποίηση βαρύτιμων περιουσιακών στοιχείων του ελληνικού λαού.
Στόχο τον οποίο μέχρι στιγμής φαίνεται να έχει πετύχει σύμφωνα με το νομικό τυπικό μιας ηθικά ανερμάτιστης διοικητικής γραφειοκρατίας.
Ο μέσος πολίτης διέρχεται εποχή ισχνών αγελάδων. Με δυσκολία πλέον πορίζεται τον άρτον τον επιούσιον. Η τραπεζική μάστιγα απειλεί να τον επαναφέρει στην εσχάτη ακτημοσύνη.
Και την ίδια στιγμή γίνεται θεατής ενός εφιαλτικού χορού χιλιάδων στρεμμάτων, ολυμπιακών κτιρίων, εκατοντάδων εκατομμυρίων.
Ενός χορού οργιώδους απληστίας στον οποίο φέρονται να επιδίδονται ανενδοίαστα επιφανείς παράγοντες της κοινωνίας μας, που οικειοθελώς ανέλαβαν το τιμητικό χρέος να φυλάσσουν Θερμοπύλες, αλλά τελικώς μεταλλάχθηκαν σε εφιάλτες της Μήδων χλιδής ορεγόμενοι.
Και αυτού του αντιαισθητικού χορού ποιος φέρεται να είναι κορυφαίος ο χορευτής;
Προς δυσάρεστη έκπληξη και βαθύτατη απογοήτευση ούτε κάποιος επίγονος της Σαλώμης, ούτε έστω κάποιος τιποτένιος τελώνης.
Ένας μεγαλόσχημος αρχιμανδρίτης, ένας πνευματικός ποιμένας, ένας που αν όχι κατά χάριν, πάντως κατά θείαν οικονομίαν εχρίσθη αρχιπεριβολάρης στο περιβόλι της Παναγίας.
Καθίσταται πλέον προφανές ότι το άλας εμωράνθη.
Και ίσως αυτό είναι το κορυφαίο γεγονός, που θα αποτελέσει την σάλπιγγα αφύπνισης των υγειών δυνάμεων της κοινωνίας.
Διότι η ελληνική κοινωνία βιώνει τα τελευταία χρόνια το απάνθρωπο τέλμα μιας απίστευτης ηθικής εξαθλίωσης.
Και ο τραγικός μοναχός αποτελεί στην ουσία την νομοτελειακή κατάληξη του ταυτόσημου κοινωνικού δράματος.
Δεν είναι άλλωστε ο μόνος πρωταγωνιστής. «Αξιοσέβαστες» προσωπικότητες, πολιτικοί, νομικοί, κρατικοί λειτουργοί δραστηριοποιούνται, διασυνδέονται, συνεισφέρουν τις γνώσεις και το κύρος τους στην επίτευξη ενός τυπικά νομιμοφανούς αλλά ηθικά επαίσχυντου στόχου.
Δεν είναι όμως η πρώτη φορά, που διάφορα σκάνδαλα είδαν το φώς της δημοσιότητας με πρωταγωνιστές παρόμοιες, ενίοτε και τις ίδιες προσωπικότητες. Παρόλα αυτά ελληνική κοινωνία υπήρξε ανησυχητικά απαθής.
Αυτή η αρρωστημένη αδράνεια της κοινωνίας κατέστησε ίσως επιβεβλημένη την προνοιακή εμπλοκή του αρχιμανδρίτη.
Διότι ως προς το οικονομικό της μέγεθος η υπόθεση του Βατοπεδίου ίσως να μην είναι το μεγαλύτερο των σκανδάλων.
Η ηγετική παρουσία όμως του καλόγερου την κατέστησε τον κορυφαίο σκανδαλισμό.
Μπορεί και εδώ όπως και στο παρελθόν να μην καταλογισθούν ή να κουκουλωθούν νομικές αταξίες.
Η παρουσία όμως του μοναχού στοιχειοθετεί «θανάσιμα» θρησκευτικά αμαρτήματα και αναπότρεπτα παράγει απέραντη ηθική απαξία.
Και μάλιστα στο Άγιο όρος που θεωρητικά αποτελεί τον διαχρονικό μαχητικό θεματοφύλακα της ασκητικής ηθικής.
Η δράση λοιπόν του τραγικού μοναχού μπορεί να αποτελεί ένα απεχθές άγος για το Όρος.
Σε μια δεύτερη όμως ανάγνωση μπορεί να αποτελεί και μια ηχηρή σάλπιγγα, που θα συνεγείρει την κοινωνία.
Ολοι όσοι θέλουν να συγκαταλέγουν εαυτούς στις υγιείς δυνάμεις αυτού του τόπου δεν μπορούν πλέον να παραμείνουν απαθείς.
Διότι «ου δύναται πόλις κρυβήναι επάνω όρους κειμένη».
Και ουδείς πλέον μπορεί να συνεχίσει να προσποιείται ότι καθεύδει υπό τους εκκωφαντικούς ήχους της Βατοπεδινής σάλπιγγας.
ΟΙ έντιμοι πολιτικοί, οι έντιμοι δικαστές, οι έντιμοι κρατικοί λειτουργοί, οι έντιμοι δικηγόροι,
οι έντιμοι συμβολαιογράφοι, αλλά και οι δικηγορικοί σύλλογοι, οι θεολογικές σχολές, οι πανεπιστημιακοί, οι πνευματικές και πολιτιστικές δυνάμεις αυτού του τόπου, κάθε έντιμος πολίτης δεν μπορεί να αδιαφορήσει.
Και βεβαίως πλέον οφείλουν να εγείρουν το θεσμικό τους ανάστημα ο Πατριάρχης, ο Αρχιεπίσκοπος, η Σύνοδος της Ιεραρχίας, σύμπας ο κλήρος απανταχού της οικουμένης.
Και πρώτοι από όλους οφείλουν να εξαγνίσουν το άγος, που απειλεί να δυσφημίσει ανεξίτηλα το Ορος, οι ίδιοι οι αγνοί Αγιορίτες μοναχοί, διότι αν επιλέξουν να κρυφθούν πίσω από τα διαγγέλματα του μοιραίου πρωταγωνιστή της αλγεινής αυτής υπόθεσης, θα προσφέρουν κακές υπηρεσίες στο χειμαζόμενο ποίμνιο, αλλά και στο δοκιμαζόμενο Άγιο Όρος.
Ας μην παραβλέψουν ότι:
«Ουαί τω κόσμω από των σκανδάλων. Ανάγκη γαρ ελθείν τα σκάνδαλα, Πλήν ουαί τω ανθρώπω εκείνω δι΄ου το σκάνδαλον έρχεται.»
Ματθ. ιη΄ 7.
Κυριακή 14 Σεπτεμβρίου 2008
Εύγε κ. Παπανδρέου!
Ανακουφιστική όχι μόνο για τους οπαδούς του αλλά πιστεύουμε για όλους τους πολίτες υπήρξε η ομιλία του προέδρου του ΠΑΣΟΚ στο Βελλίδειο.
Η ανάπτυξη των θέσεων του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης για όλα τα καυτά ζητήματα, που απασχολούν τον σύγχρονο Έλληνα γεννά εύλογες ελπίδες ότι το ΠΑΣΟΚ ξαναβρίσκει την χαμένη του πολιτική ωριμότητα, ώστε να αποτελέσει και πάλι ελπιδοφόρα εναλλακτική κυβερνητική πρόταση.
Η παράληψη εξ άλλου της παραμικρής αναφοράς στο επικοινωνιακό ατόπημα της προηγούμενης εβδομάδας, που είχε αναγάγει σε μείζον ζήτημα την λαθροχειρία στην περί συνταγματικής αναθεώρησης ψηφοφορία, μας χαροποιεί ιδιαίτερα όχι γιατί κατά κάποιο τρόπο δικαιώνει τα έντονα επικριτικά σχόλια μας. Αλλά κυρίως διότι υποδηλώνει κατανόηση του μεγέθους του ατοπήματος τόσο από τον κ. Παπανδρέου όσο και από τους επικοινωνιακούς του συμβούλους.
Αν εξαιρέσουμε το συνοφρυωμένο ύφος ενίων προσώπων της πρώτης σειράς καθισμάτων, τα επανειλημμένα και παρατεταμένα χειροκροτήματα των απλών ακροατών του επιβεβαιώνουν ότι το περιεχόμενο της ομιλίας του, αλλά και ο τρόπος παρουσίασής της ικανοποίησε απολύτως τις προσδοκίες, το αίσθημα, αλλά και την αισθητική των πολιτών.
Αν ο κ. Παπανδρέου συνεχίσει στο ίδιο μοτίβο και με τον ίδιο ρυθμό δεν θα αργήσουν οι δημοσκοπήσεις, που θα δίνουν προβάδισμα στο κόμμα του.
Αν μάλιστα απέναντι στις σαφείς και στοχευμένες προτάσεις του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης ο κ. πρωθυπουργός επιμείνει να αντιπαραθέτει αόριστους, γενικόλογους σιβυλλικούς χρησμούς του τύπου «Ο κίνδυνος που φαινομενικά αναδεικνύεται για υποθέσεις τη σοβαρότητα των οποίων ουδέποτε υποτίμησα είναι υπαρκτός. Δεν εθελοτυφλούμε, αλλά και δεν θα γίνουν τροχοπέδη για τη συνέχιση του έργου μας», τότε πολύ γρήγορα θα απολέσει και το δημοσκοπικό πλεονέκτημα ως καταλληλότερου πρωθυπουργού.
Η ανάπτυξη των θέσεων του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης για όλα τα καυτά ζητήματα, που απασχολούν τον σύγχρονο Έλληνα γεννά εύλογες ελπίδες ότι το ΠΑΣΟΚ ξαναβρίσκει την χαμένη του πολιτική ωριμότητα, ώστε να αποτελέσει και πάλι ελπιδοφόρα εναλλακτική κυβερνητική πρόταση.
Η παράληψη εξ άλλου της παραμικρής αναφοράς στο επικοινωνιακό ατόπημα της προηγούμενης εβδομάδας, που είχε αναγάγει σε μείζον ζήτημα την λαθροχειρία στην περί συνταγματικής αναθεώρησης ψηφοφορία, μας χαροποιεί ιδιαίτερα όχι γιατί κατά κάποιο τρόπο δικαιώνει τα έντονα επικριτικά σχόλια μας. Αλλά κυρίως διότι υποδηλώνει κατανόηση του μεγέθους του ατοπήματος τόσο από τον κ. Παπανδρέου όσο και από τους επικοινωνιακούς του συμβούλους.
Αν εξαιρέσουμε το συνοφρυωμένο ύφος ενίων προσώπων της πρώτης σειράς καθισμάτων, τα επανειλημμένα και παρατεταμένα χειροκροτήματα των απλών ακροατών του επιβεβαιώνουν ότι το περιεχόμενο της ομιλίας του, αλλά και ο τρόπος παρουσίασής της ικανοποίησε απολύτως τις προσδοκίες, το αίσθημα, αλλά και την αισθητική των πολιτών.
Αν ο κ. Παπανδρέου συνεχίσει στο ίδιο μοτίβο και με τον ίδιο ρυθμό δεν θα αργήσουν οι δημοσκοπήσεις, που θα δίνουν προβάδισμα στο κόμμα του.
Αν μάλιστα απέναντι στις σαφείς και στοχευμένες προτάσεις του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης ο κ. πρωθυπουργός επιμείνει να αντιπαραθέτει αόριστους, γενικόλογους σιβυλλικούς χρησμούς του τύπου «Ο κίνδυνος που φαινομενικά αναδεικνύεται για υποθέσεις τη σοβαρότητα των οποίων ουδέποτε υποτίμησα είναι υπαρκτός. Δεν εθελοτυφλούμε, αλλά και δεν θα γίνουν τροχοπέδη για τη συνέχιση του έργου μας», τότε πολύ γρήγορα θα απολέσει και το δημοσκοπικό πλεονέκτημα ως καταλληλότερου πρωθυπουργού.
Διότι ο πεινασμένος πολίτης αν πρόκειται να παρηγορήσει την πείνα του μόνο με λόγια προφανώς θα προτιμήσει τις σαφείς υποσχέσεις της αντιπολίτευσης από τις ασαφείς πλην όμως τρομακτικές απειλές της κυβέρνησης ότι θα συνεχίσει αταλάντευτη το «μεταρρυθμιστικό της έργο».
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)