Ως debate αδόκιμο, ως multibate πληκτικό.

Η κοινή τηλεοπτική εμφάνιση των κοινοβουλευτικών πολιτικών αρχηγών εξελίχθηκε σε άλλο ένα τηλεοπτικό προϊόν εξαιρετικά χαμηλής ποιότητας, που απογοήτευσε φαντάζομαι το σύνολο των τηλεθεατών.

Όσοι επέλεξαν τον όρο τηλεμαχία προσπαθώντας να μεταγλωττίσουν μια ούτως η άλλως ελληνικότατη λέξη, έσφαλλαν και ως προς τον τύπο και ως προς την ουσία της υπόθεσης.
Η λέξη debate με αναμφισβήτητο δεύτερο συνθετικό τη λέξη βάση-βατήρ, σημαίνει την επί του ιδίου θέματος αντιπαράθεση επιχειρημάτων που εκκινούν από μια συγκεκριμένη βάση αντίληψης-θεώρησης.
Το πρώτο συνθετικό θα μπορούσαμε να το ερμηνεύσουμε σαν προερχόμενο από την λέξη δύο, οπότε η λέξη θα σημαίνει αντιπαράθεση απόψεων με έδραση επιχειρημάτων επί δύο αντικρουομένων βάσεων. Θα μπορούσαμε επίσης να θεωρήσουμε ότι πρόκειται για την λατινική πρόθεση "de" δηλαδή «από» και επομένως σημαίνει ακριβώς το λόγο που εκφέρεται από δεδομένη βάση.
Προφανώς λοιπόν το debate μπορεί να αναφέρεται σε μια αντιπαράθεση σε οποιοδήποτε χώρο και δεν απαιτεί κατ’ ανάγκη τηλεοπτικό περιβάλλον ώστε να δικαιολογείται η μεταγλώττιση «τηλεμαχία».
Και ουσιαστικά όμως αυτό, που όλοι παρακολουθήσαμε με τις εξεζητημένες πλην κοινότυπες ερωτήσεις και τις στερεότυπες απαντήσεις, δεν είχε καμία σχέση με μάχη και δη τηλεμαχία.
Αν θα έπρεπε να χρησιμοποιήσουμε κάποια λέξη με πρώτο συνθετικό την τηλεόραση, η μόνη λέξη που θα μπορούσε να αποδώσει ευγενικά την πραγματικότητα θα ήταν ίσως η λέξη «τηλεϋπνηλία».

Στο χθεσινό ανούσιο τηλε-πολιτικό δρώμενο η αντιπαράθεση μεταξύ πολιτικών αρχηγών ήταν εκ προοιμίου απαγορευμένη. Ο κίνδυνος να μπορέσουν οι ερωτώμενοι να ανταλλάξουν έστω και φιλοφρόνηση μεταξύ τους, είχε τεχνηέντως αποκλεισθεί από τους ίδιους τους κανόνες του παιχνιδιού.
Αυτό για το οποίο δεν είχε ληφθεί καμία πρόνοια ήταν ο κίνδυνος να ξεφύγουν οι δημοσιογράφοι, όπερ και ακριβώς συνέβη.
Έτσι αν για τις απαντήσεις των πολιτικών ταιριάζει ο χαρακτηρισμός «ξύλινος λόγος», τότε οι περισσότερες ερωτήσεις των δημοσιογράφων έμοιαζαν σαν φωνές από το απολιθωμένο δάσος.
Ο ρόλος των δημοσιογράφων ήταν με απλές, απέριττες, συνοπτικές ερωτήσεις, επικεντρωμένες στα βασικά ενδιαφέροντα του πολίτη, να υποχρεώσουν τους πολιτικούς να προβάλλουν τις απόψεις τους χωρίς περιθώρια υπεκφυγών.
Αντ’ αυτού είχαμε δημοσιογράφους, που προσπαθούσαν να φανούν εξυπνότεροι των πολιτικών, που επιδίδονταν σε μακροσκελείς τοποθετήσεις καταλήγοντας συνήθως σε εκτός θεματικής ερωτήσεις.
Διότι το να επαναλαμβάνεις σε κάθε ερώτηση προς τον κ. Αλαβάνο ένα μονότονο πρόλογο για την πτώση του ΣΥΡΙΖΑ στις δημοσκοπήσεις, όταν το ίδιο έχουν κάνει πρίν από σένα οι πέντε άλλοι συνάδελφοι σου είναι επιεικώς ανόητο.
Το να επιμένεις ότι ο κ. Παπανδρέου, που έχει γυρίσει διακόσιες φορές τον πλανήτη και υπήρξε υπουργός Παιδείας, δεν γνωρίζει τα προβλήματα της παιδείας, επειδή συνόδευσε την κόρη του κατά την εγγραφή της σε ξένο Πανέπιστήμιο, δεν αρμόζει επιεικώς ούτε σε "κατινίστικη" μεσημεριανή εκπομπή.
Το να ρωτάς τον κ. Καρατζαφέρη, ανεξαρτήτως θεματικής ενότητας, μόνο για τους ορόφους της πολυκατοικίας, την στήριξη στη ΝΔ και τους οικονομικούς μετανάστες, προδίδει επιεικώς μειωμένη επινοητικότητα.
Τέλος το να διαβάζεις μια προκατασκευασμένη ερώτηση και να μη μπορείς να την περιορίσεις στα προδιαγεγραμμένα χρονικά όρια των 30 δευτερολέπτων, αν δεν αποτελεί επαγγελματική ανεπάρκεια καταδεικνύει επιεικώς απίστευτη προχειρότητα.

Από την άλλη σε ότι αφορά την εικόνα των πολιτικών αρχηγών η αίσθηση είναι ότι κερδισμένος υπήρξε αυτός, που έφυγε με τις λιγότερες απώλειες.
Διότι ο κ. Καραμανλής παρά την επίφαση αυτοπεποίθησης είχε τον άχαρο ρόλο να δικαιολογήσει κακήν κακώς το ανύπαρκτο ως καταστροφικό έργο μιας απίθανης πενταετίας. Όπως είναι φυσικό παρά τις απέλπιδες προσπάθειές του δεν κατέστη δυνατό να παρουσιάσει το μαύρο –ασπρο.
Η ακατάσχετη παραδοχή λαθών τον κατέστησε ίσως συμπαθητικό, αλλά πλήγωσε δραστικά το αρχηγικό σου προφίλ.
Η ανάληψη της ευθύνης των σκανδάλων, κανένα εκ των οποίων δεν εξιχνιάζεται τον προέβαλλε αν όχι ως συνεργό, πάντως ως ακατάλληλο για την προστασία του δημόσιου συμφέροντος και για την απόδοση δικαιοσύνης.
Ο υπερβολικός εξωραϊσμός της οικονομικής πραγματικότητας και ιδιαίτερα ο ισχυρισμός ότι βελτιώθηκαν τα οικονομικά του μέσου Έλληνα, ενέτειναν την αίσθηση ότι ο Πρωθυπουργός αγνοεί την πραγματικότητα.
Εξ’ άλλου η υπερβολικές χειρονομίες και η κατάχρηση της γλώσσας του σώματος δημιούργησε την αίσθηση πανικού και απεγνωσμένης προσπάθειας κάλυψης της ένδειας των επιχειρημάτων. Θεωρείται άλλωστε δεδομένο ότι ο ρήτορας που επιδίδεται σε χειρονομίες είτε είναι ο ίδιος χαμηλού μορφωτικού επιπέδου, είτε θεωρεί χαμηλής αντίληψης το ακροατήριό του.

Ο κ. Παπανδρέου είχε ένα πολιτικά ορθό και πλήρες πρόγραμμα να παρουσιάσει, πράγμα που πέτυχε σε ικανοποιητικό βαθμό. Η γενική του εικόνα υπήρξε καλύτερη από προηγούμενες ανάλογες εμφανίσεις, αλλά θα μπορούσε να έχει καλύτερη σκηνική παρουσία.

Η κ. Παπαρήγα βελτίωσε πολύ την εμφάνισή της και την περιεκτικότητα του λόγου της, οι απαντήσεις της όμως στα θέματα διαφάνειας των οικονομικών των κομμάτων και των μεροκάματων στο ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ δεν την άφησαν να προσεγγίσει ψηφοφόρους πέραν του σκληρού πυρήνα του κόμματός της.

Ο κ. Αλαβάνος παρουσίασε μια απρόσμενη νευρικότητα, μια νοηματική δυστοκία και μια προχειρότητα στη δομή του λόγου του με αποτέλεσμα, παρά τις γενικά ορθές του απόψεις να φανεί υποδεέστερος των προσδοκιών σε σχέση με τον Αλαβάνο του προηγούμενου debate.

Τέλος ο κ. Καρατζαφέρης παρασύρθηκε από την πενία των ερωτήσεων και δεν κατάφερε να αναπτύξει θέσεις πέραν του μεταναστευτικού και της συνεργασίας με την ΝΔ.
Παρότι στο τελευταίο δίλεπτο προσπάθησε να εμφανίσει ως προσόν την μη αξιοποίηση του χρόνου, η τελική αίσθηση που δημιουργήθηκε είναι πως μάλλον εστερείτο απόψεων και επιχειρημάτων.

Με άριστα λοιπόν το δέκα οι προσφιλείς μας δημοσιογράφοι και οι εξοχότατοι Πολιτικοί αρχηγοί κρίνουμε ότι αξιώθηκαν χονδρικά της παρακάτω βαθμολογίας.

Βαθμολογούμενος
κ. Καραμανλής : επιχειρήματα 4, παρουσίαση 9
κ. Παπανδρέου : επιχειρήματα 10, παρουσίαση 8
κ. Παπαρήγα : επιχειρήματα 6, παρουσίαση 7
κ. Αλαβάνος : επιχειρήματα 8, παρουσίαση 7
κ. Καρατζαφέρης:επιχειρήματα 5, παρουσίαση 6


κ. Σρόιτερ :ερωτήσεις 8, διατύπωση 7
κ. Ευαγγελάτος : ερωτήσεις 4, διατύπωση 5
κ. Τρέμη : ερωτήσεις 4, διατύπωση 4
κ. Λιάτσος : ερωτήσεις 4, διατύπωση 5
κ. Κωνσταντακάτος :ερωτήσεις 3, διατύπωση 4
κ. Κοσιώνη :ερωτήσεις 6, διατύπωση 7

Ίσως η βαθμολογία των δημοσιογράφων να μοιάζει ιδιαίτερα αυστηρή.
Όμως κατά την άποψή μας αυτοί δημιούργησαν με το περιεχόμενο των ερωτήσεών τους το πλαίσιο μέσα στο οποίο κινήθηκε ο λόγος των πολιτικών αρχηγών.
Φέρουν λοιπόν το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης για το φτωχό αποτέλεσμα του τηλεοπτικού προϊόντος.

Οι πολιτικοί αρχηγοί θα μπορούσαν να κάνουν πολύ περισσότερα αν οι δημοσιογράφοι έδειχναν μεγαλύτερη ικανότητα στην επιλογή, δόμηση και διατύπωση πιο έξυπνων και πιο χρήσιμων ερωτήσεων.
Αν περιοριζόντουσαν στο ρόλο τους ως δημοσιογράφων, που θέτουν ερωτήσεις με στόχο την ενημέρωση και όχι την αυτοπροβολή.
Αν τουλάχιστον έδειχναν τον στοιχειώδη επαγγελματισμό, ώστε να έχουν χρονομετρήσει το κείμενο της ερώτησης και να το έχουν αποστηθίσει ώστε να μη δυσκολεύονται να το αναγνώσουν.
Γνωρίζοντας επίσης εκ των προτέρων για ποια θεματική ενότητα θα ρωτούσαν τον κάθε πολιτικό αρχηγό όφειλαν να έχουν προετοιμάσει δυο-τρεις εναλλακτικές ερωτήσεις ώστε να μην επαναλαμβάνουν σε μεγάλο βαθμό ερωτήσεις, που ήδη έκαναν άλλοι προηγηθέντες συνάδελφοι τους.

Εν ολίγοις το σχεδιάκι multibate έχει κλείσει τον ιστορικό του κύκλο.
Τον ιστορικό της κύκλο όμως φαίνεται να έχει κλείσει και η δημοσιογραφία της σχολής Λιάνας Κανέλλη, όπου ο δημοσιογράφος δικαιούται να έχει άποψη επί παντός επιστητού, ο πολιτικός οφείλει να μετατρέπεται σε πειθήνιο ακροατή του δημοσιογράφου και ο τηλεθεατής θα πρέπει να χάνει τον καιρό του παρακολουθώντας ανούσιους διαλόγους.

Θα πρέπει επί τέλους να καταλάβουν όλοι οι εμπλεκόμενοι αμέσως ή εμμέσως στην ενημέρωση ότι είναι άλλη η δουλειά του πολιτικού, άλλη η δουλειά του πολιτικού σχολιαστή, άλλη του δημοσιογράφου και πρέπει ο καθένας να επιλέξει τον ρόλο και το επάγγελμα που του ταιριάζει.

Απαραίτητο κοινό στοιχείο για όλους είναι η επαρκής γνώση της γλώσσας, κυρίως της ελληνικής αν επιλέγουν να ζούν και να εργάζονται στην Ελλάδα.
Και γνώση της γλώσσας σημαίνει σεβασμός στους κανόνες της γραμματικής και του συντακτικού.
Επαρκές λεξιλόγιο.
Δυνατότητα έκφρασης νοημάτων με σαφήνεια, πυκνότητα αλλά και απλότητα.
Δυνατότητα περιγραφής σκέψεων και συναισθημάτων με λόγια και όχι με παντομίμα….

Πράσινα παπαγαλάκια, Μαύρα κοράκια και ξεπουπουλιασμένες καλιακούδες.

Υπάρχει μια δημοφιλής θεωρία, που υποστηρίζει ότι όταν κάποιος επιθυμεί κάτι με μεγάλη ένταση, όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να το επιτύχει.
Ε, λοιπόν κάποιος πρέπει να το σφύριξε στον κ. Καραμανλή. Λογικά πρέπει να είναι κάποιος, που δουλεύει για λογαριασμό του δελφιναριού και του δίνει συνέχεια συμβουλές προς τη λάθος κατεύθυνση.
Διότι εκτός ότι πρόκειται για μια αμφιβόλου ποιότητας θεωρία μάλλον παγανιστικής προελεύσεως, χρειάζεται να πληρούνται και κάποιες άλλες προϋποθέσεις, οι οποίες προφανώς απεκρύβησαν από τον ταλαίπωρο Πρωθυπουργό.
Βασική προϋπόθεση είναι ότι πέρα από την ισχυρή επιθυμία χρειάζεται και σχέδιο και μακρόχρονη εντατική προσπάθεια.
Είναι δηλαδή βέβαιο ότι ο κ. Καραμανλής επιθυμεί διακαώς να μη γίνει εντελώς ρεζίλι στις προσεχείς ευρωεκλογές. Δεν αρκεί όμως αυτό για να τη γλιτώσει.
Όταν επί πέντε συναπτά έτη τα έχεις κάνει σαλάτα σε όλα τα επίπεδα και έχεις βλάψει τους πάντες από τον εργάτη μέχρι τον βιομήχανο και από τον κυοφορούμενο μέχρι τον ετοιμοθάνατο, δεν αρκεί να ξυπνήσεις δυο βδομάδες πριν από την εκλογική μάχη και να τρέχεις πανικόβλητος δεξιά και αριστερά προσπαθώντας να μαζέψεις τα ασυμμάζευτα.
Εξ άλλου ο πανικός είναι ότι χειρότερο σ’ αυτές τις περιπτώσεις.
Σου θολώνει το μυαλό, σου αλλοιώνει την πραγματικότητα, σε οδηγεί σε λάθη και υπερβολές.
Παράδειγμα η διαφήμιση με τα παπαγαλάκια.
Από καλλιτεχνικά χαρακτηριστικά άψογη. Από περιεχόμενο υπερβολική. Καθόσον ο μέσος πολίτης που ζει έξω από την γυάλα του Μαξίμου όλα αυτά που λένε τα παπαγαλάκια δεν τα θεωρεί ως καταστροφολογική μελλοντολογία, αλλά ως παρόντα εφιάλτη.

Εν τω μεταξύ υπάρχει και ο νόμος του Μέρφυ.
Όταν κάτι ξεκινήσει στραβά, τότε όλα θα πάνε ακόμα πιο στραβά.
Έτσι προτού προλάβουν να λειτουργήσουν τα πράσινα παπαγαλάκια εμφανίσθηκαν τα μαύρα κοράκια του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.
Με την έκθεσή τους τα μαύρα κοράκια του ΔΝΤ έκαναν τις δήθεν προβλέψεις των πράσινων παπαγάλων να μοιάζουν σαν υπεραισιόδοξο νανούρισμα. Περιέγραψαν την εικόνα μιας οικονομίας, που πνέει τα λοίσθια και μιας επερχόμενης καταστροφής, που μόνο ένα θαύμα θα μπορούσε να εμποδίσει. Και πάντως όχι αυτή η κυβέρνηση.
Και όπως ήταν φυσικό πρωτοκλασάτοι πολιτικοί της Νέας Δημοκρατίας, όπως ο κ. Βαρβιτσιώτης τρομαγμένοι από το κράξιμο των κοράκων σπεύδουν να αποστασιοποιηθούν από τα πράσινα παπαγαλάκια και τις υπόλοιπες γκρίζες υπερβολές του κυβερνητικού επικοινωνιακού επιτελείου προκειμένου να περισώσουν τουλάχιστον την προσωπική τους αξιοπρέπεια.
Τέλος παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των στρατευμένων δημοσιογράφων και των συνεργαζόμενων δημοσκόπων, αν τα πράγματα εξελιχθούν φυσιολογικά, τα αποτελέσματα προοιωνίζονται αποκαρδιωτικά.
Οπότε επειδή η ορνιθολογία έχει γίνει της μόδας προβλέπεται ότι την επομένη των ευρωεκλογών ο αττικός ουρανός θα έχει αδειάσει από τα πράσινα παπαγαλάκια και στη θέση τους θα φτερουγίζουν παραπαίοντας ξεπουπουλιασμένες καλιακούδες.
Νομίζω;

ΣΥΜΦΩΝΟ ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑΣ-Αρχή της ευελιξίας ή Ποιός κοροϊδεύει και παραπληροφορεί τον Έλληνα Πρωθυπουργό;

Μετά το λουκέτο της Βουλής η χώρα μετακινήθηκε από τον αστερισμό των σκανδάλων στον αστερισμό της ψηφοθηρίας..
Και ενώ για τα σκάνδαλα εφαρμοζόταν η συνταγή της ψυχραιμίας, της παρέλκυσης και της αποσιώπησης, τώρα στο κυνήγι της ψήφου επικρατεί ο πανικός, η άκρατη πολυλογία και το πούλημα εξυπνάδας.
Όπως είναι λοιπόν φυσικό ο ταλαίπωρος πολίτης βομβαρδίζεται καθημερινά από τόσο μεγάλες ποσότητες πολιτικής αρλουμπαρίας, που άλλοτε τον εξοργίζουν, άλλοτε τον διασκεδάζουν αλλά σίγουρα του επιτείνουν την τάση φυγής προς τις παραλίες.
Οι τηλεοπτικές κοκορομαχίες διακρίνονται βεβαίως παραδοσιακά για την απίθανη προχειρότητά τους και σε προεκλογικές περιστάσεις αναμφίβολα δεν αξίζουν της παραμικρής προσοχής.

Ως ένα βαθμό και η κατά περίπτωση αμετροέπεια των αρχηγών των μικρών κομμάτων δικαιολογείται από την απεγνωσμένη προσπάθειά τους να κερδίσουν λίγων λεπτών δημοσιότητα στα δελτία ειδήσεων των οκτώ.
Όμως η θεσμική βαρύτητα του Πρωθυπουργικού αξιώματος επιβάλλει την τήρηση πολύ συγκεκριμένων κανόνων σοβαρότητας και αξιοπιστίας..
Ακόμη και όταν ο Πρωθυπουργός επιστρατεύεται ως αρχηγός κόμματος για τις ανάγκες του προεκλογικού αγώνα, ο θεσμικός του ρόλος επιτάσσει την επιμελή προετοιμασία της δημόσιας εμφάνισής του και κυρίως του περιεχομένου του λόγου τον οποίο εκφωνεί.
Πολύ περισσότερο όταν το κοινό δεν είναι κάποιοι κομματικοί συνδαιτυμόνες κατά τη διάρκεια συμποσίου σε κοσμικό ψητοπωλείο, αλλά υψηλοί Ευρωπαίοι προσκεκλημένοι .

Το Σύμφωνο σταθερότητας, εργαλείο οικονομικής σύγκλισης των ευρωπαϊκών κρατών, όταν εγκρίθηκε το 1997 στην περίοδο των «παχιών αγελάδων», έχει καταντήσει σήμερα ο εφιάλτης του κ. Παπαθανασίου και ο ηθικός αυτουργός των βασανιστηρίων του μέσου Έλληνα φορολογούμενου.
Φυσική και αναμενόμενη λοιπόν υπήρξε η εξαγγελία του κ. Παπανδρέου ότι οι Ευρωβουλευτές του ΠΑΣΟΚ, αλλά και η Σοσιαλιστική ομάδα του Ευροκοινοβουλίου θα παλέψουν συντονισμένα για την προσαρμογή του στην νέα διεθνή πραγματικότητα..
Φυσική και αναμενόμενη ενδεχομένως και η ανάγκη του κ. Πρωθυπουργού να διαφωνήσει κάθετα με την εξαγγελία του κ. Παπανδρέου.
Ατυχής όμως ο χώρος , που επέλεξε για να διατυπώσει τις αντιρρήσεις του και πολύ ατυχέστερα τα επιχειρήματά του.

Σε εκδήλωση του Ιδρύματος «ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ» μπροστά σ’ ένα εξειδικευμένο ακροατήριο, από το οποίο δεν έλειπε και ο κ. Ζισκάρ Ντ’ Εστέν, ο κ. Πρωθυπουργός υποστήριξε ότι «δεν τίθεται ζήτημα κατάργησης του Συμφώνου Σταθερότητας» και ότι «βεβαίως πρέπει να θυμόμαστε ότι υπάρχει και εφαρμόζεται ήδη για τις σημερινές έκτακτες συνθήκες, τις έκτακτες περιστάσεις, η αρχή της ευελιξίας.»
«Δεν είναι ώρα, ούτε για εμπαιγμούς, ούτε για παραπληροφόρηση». Κατέληξε ο κ. Καραμανλής. «Ως αυθεντικοί εκφραστές του ευρωπαϊκού προσανατολισμού στη Χώρα μας, έχουμε σε αυτά τα θέματα ξεκάθαρες θέσεις»…
Το ερώτημα λοιπόν που σίγουρα απασχόλησε τους περισσότερους από τους ακροατές του σε αυτή τη σεμνή τελετή πρέπει να ήταν:
Πόσο «ξεκάθαρες» αλήθεια είναι οι γνώσεις των συγγραφέων του πρωθυπουργικού λόγου γύρω από το θέμα, που του υπαγόρευσαν να διαχειρισθεί;
Διότι βεβαίως οι ακροατές του όσο κι αν ψάχνουν δεν μπορούν να συσχετίσουν την «αρχή της ευελιξίας» με την ανάγκη χαλάρωσης του Συμφώνου σταθερότητας εξ αιτίας της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης.
Είναι σίγουρα γνωστό στον κ. Ζισκάρ Ντ’ Εστέν ότι η αρχή της ευελιξίας στην Ευρώπη συζητείται εδώ και αρκετά χρόνια ως μέσο συνεργασίας μιας ομάδος Ευρωπαϊκών κρατών και κυρίως ως σύστημα λήψεως αποφάσεων στον αντίποδα του συστήματος της ομοφωνίας.
Πρόσφατα δε υιοθετείται με την εξειδικευμένη μορφή της ευελιξίας και ασφάλειας στις εργασιακές σχέσεις με στόχο την αντιμετώπιση της ανεργίας στην Ευρωπαϊκή ένωση.
Καμία σχέση με το ζήτημα, που έθεσε ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ.
Από την πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλλα σε σχέση με αυτά, που ήθελε να ανταπαντήσει ο κ. Αρχηγός της ΝΔ.
Ποια όμως θα είναι η εντύπωση, που δημιουργείται στον κ. Ζισκάρ Ντ’ Εστέν όταν ακούει τον κ. Πρωθυπουργό να δηλώνει αυθεντικός εκφραστής του Ευρωπαϊκού προσανατολισμού της χώρας και τιμητής όσων εμπαίζουν και παραπληροφορούν και εμφανίζεται να έχει άγνοια γύρω από απλά Ευρωπαϊκά ζητήματα, όπως η ταλαίπωρη αρχή της ευελιξίας;
Μήπως θα πρέπει ο κ. Πρωθυπουργός αντί να μέμφεται την αντιπολίτευση να αναζητήσει αυτούς, που τον εμπαίζουν και τον παραπληροφορούν εντός των τειχών του κόμματός του;
Μήπως κάποιοι τον κοροϊδεύουν ασύστολα, πασάροντάς του επιχειρήματα, που δεν αντέχουν στη βάσανο ούτε ενός οδηγού ευρωπαϊκών αρχών για αρχαρίους;

ΚΚΕ: Φάντης + Ρετσινόλαδο = Εξαπτέρυγο

Μια συνηθισμένη πρακτική, που εφαρμόζεται κατά κόρον το τελευταίο διάστημα, από όσους δέχονται κριτική για την ανεπάρκειά τους, και όχι μόνο, είναι η σύγχυση, την οποία επιχειρούν μεταξύ προσώπων και θεσμών.

Ασκείται λόγου χάριν κριτική σε κάποιο δικαστικό λειτουργό για τον πλημμελή ή αντιεπιστημονικό τρόπο, που ασκεί τα καθήκοντα του και αμέσως ξεσηκώνονται κάποιοι ευαίσθητοι συνάδελφοί του γιατί δήθεν «πλήττεται το κύρος της Δικαιοσύνης».

Κατακρίνεται η φιλαργυρία συγκεκριμένων ρασοφόρων και αμέσως εξεγείρονται οι Φαρισαίοι «αδελφοί» τους, διότι δήθεν «βάλλεται η ορθόδοξος εκκλησία».

Κατηγορείται κάποιος πολιτικός για τις ύποπτες δοσοληψίες του και αρχίζουν οι συνάδελφοί του να σκούζουν ότι υβρίζονται οι ψηφοφόροι του, που τον βγάζουν τριάντα χρόνια βουλευτή.

Και ούτω καθεξής.

Από λογικής αξίας οι επικοινωνιακές αυτές τρίπλες ακροβατούν μεταξύ διανοητικής ανεπάρκειας και «όρων τετράδος» (quaternion terminorum). Αυτό όμως ουδόλως πτοεί τους αυτόκλητους επικοινωνιολόγους, οι οποίοι επιμένουν αλυσιτελώς να υποτιμούν την νοημοσύνη των πολιτών.

Μέγας εραστής της επικοινωνιακής αυτής πρακτικής και αντάξιος μαθητής του προκατόχου του ο κυβερνητικός εκπρόσωπος έσπευσε να κατηγορήσει τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης ότι με το σύνθημα «Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα», προσβάλλει δήθεν τους ψηφοφόρους της Νέας Δημοκρατίας.

Προσποιείται ότι δεν αντιλαμβάνεται πως η διάζευξη αναφέρεται σε πολιτικο-ιδεολογική αντίθεση, σε σύγκρουση οικονομικών μοντέλων, σε αντιπαράθεση συστημάτων διακυβέρνησης.

Υποκρίνεται ότι δεν κατανοεί την αντιδιαστολή του κόσμου, που επαγγέλλεται η οραματική πρόταση των σοσιαλιστών με τον μίζερο κόσμο που βιώνει η Ευρωπαϊκή ΄Ενωση ως αποτέλεσμα της επικράτησης των φιλελεύθερων και του κ. Μπαρόζο κατά την τελευταία πενταετία.

Συγχέει την αναμφίβολη βαρβαρότητα των βιοτικών συνθηκών, που δημιούργησαν οι «φιλελεύθερες» κυβερνήσεις και τα καθοδηγούμενα από αυτές ευρωπαϊκά όργανα, με τους άμοιρους ψηφοφόρους, που είναι τα αθώα υποζύγια, τα τραγικά θύματα των νεοφιλελεύθερων πολιτικών.

Και βεβαίως η τακτική του κυβερνητικού εκπροσώπου είναι και αναμενόμενη και κατανοητή.

Το ευτράπελο της υπόθεσης είναι η φωτισμένη παρέμβαση της κ. Παπαρήγας.

Ως συνήθης ναυαγοσώστης του Κυβερνητικού εκπροσώπου η Γενική Γραμματέας του ΚΚΕ έσπευσε να επιτεθεί κατά του κ. Παπανδρέου, που τόλμησε να μιλήσει για Σοσιαλισμό και βαρβαρότητα, εκτιμώντας ότι ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ έχει τόση σχέση με τον Σοσιαλισμό όση ο Φάντης με το ρετσινόλαδο.

Οφείλουμε να παραδεχθούμε ότι η συγκεκριμένη ατάκα διαθέτει κάποια τηλεοπτική εσωτερική αξία, που πιθανότατα θα εξαργυρώσει με μερικά δευτερόλεπτα στα δελτία των οκτώ.

Οφείλουμε όμως επίσης να επισημάνουμε ότι «στο σπίτι του κρεμασμένου δεν πρέπει να μιλάνε για σχοινί».

Διότι όποια και αν είναι η σχέση του ΠΑΣΟΚ με τον σοσιαλισμό σίγουρα είναι μεγαλύτερη από τη σχέση του ΚΚΕ με τον κομμουνισμό. (Δε μιλάμε βέβαια για μαρξισμό ο οποίος τελειώνει εκεί που αρχίζει η φιλοσοφική αντίληψη του ΚΚΕ για τον σύγχρονο κόσμο).

Τώρα αν με την άστοχη αυτή παρέμβαση της κ. Παπαρήγα κάποιοι γνωστοί και μη εξαιρετέοι αρχίσουν να μιλάνε για αριστερά εξαπτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας, τι θα πούμε;

Θα φταίει «ο φονιάς»;

EUROVISION: Και σ’ άλλα με υγεία…

Από την ώρα που το κέντρο βάρους της επιλογής μετακινήθηκε από το κινητό της κάθε Κιτσομαρίας στην αξιολόγηση ειδικών ανά χώρα επιτροπών, χαζοτράγουδα σαν το δικό μας δεν μπορούσαν να έχουν καμία τύχη.

Ανεξάρτητα από όσα άλλα ευτράπελα κατά περίσταση υποστηρίζονται, ο περί ου ο λόγος θεσμός είχε κυρίως ως στόχο την εξυπηρέτηση τουριστικών συμφερόντων για τις χώρες, που συμμετέχουν, εισπρακτικών συμφερόντων για τα τηλεοπτικά δίκτυα, που τον προβάλλουν, και δευτερευόντως την προώθηση καλλιτεχνικών μεγεθών.
Έτσι τα τελευταία χρόνια με την είσοδο δεκάδων νέων εταίρων η ποιοτική στάθμη έπιασε πάτο και μαζί της έπιασε πάτο και η βαθμολογική κλίμακα των δυτικών μεγαλομετόχων.
Όπως ήταν φυσικό οι δυτικές Βαρονίες αγανάκτησαν να ατιμάζονται κατ’ εξακολούθηση παρακολουθώντας μοιρολατρικά την περιπλάνηση του τροπαίου σε διάφορα νεόφερτα βορειοανατολικά φέουδα και αποφάσισαν να παρέμβουν δραστικά.
Έκαναν λοιπόν την κίνηση ματ. Άλλαξαν το σύστημα επιλογής. Εισήγαγαν το θεσμό των ειδικών επιτροπών και έτσι αύξησαν το ειδικό βάρος των ποιοτικών χαρακτηριστικών και παράλληλα τις πιθανότητες για να κερδίσουν επί τέλους.

Διότι ο πιο σίγουρος τρόπος για να κερδίσεις ένα παιχνίδι είναι να αλλάξεις τους κανόνες και να τους φέρεις στα μέτρα σου. Τόσο απλά είναι τα πράγματα. *

Από εκείνη τη στιγμή και μετά, ήταν προφανώς κοινό μυστικό στους Ευρωβιζιονικούς κύκλους ότι η φετινή διοργάνωση δεν θα είχε καμία σχέση με ότι ξέραμε μέχρι τώρα και ότι τα τραγούδια θα έπρεπε να διαθέτουν συγκεκριμένα ποιοτικά χαρακτηριστικά, μεγάλες φωνές, έντεχνες μουσικές, απαιτητικές ενορχηστρώσεις και δευτερευόντως ταρζανιές και σκηνοθετικές ακρότητες.

Αυτό λοιπόν που ήταν κοινώς γνωστό σε όλες τις σοβαρές χώρες και έκαναν ότι περνούσε από το χέρι τους για να παρουσιασθούν με ποιοτικά τραγούδια στο μέτρο των κατ’ ιδίαν δυνατοτήτων τους χρησιμοποιώντας μεγάλους καλλιτέχνες και υψηλού επιπέδου μουσική, φαίνεται ότι παρέμεινε μοιραίο ανεξιχνίαστο μυστικό για τους Έλληνες παράγοντες.
Δεν μπορεί βέβαια να μην γνώριζαν την αλλαγή των κανόνων, αλλά προφανώς δεν είχαν την απαιτούμενη ευφυΐα για να αξιολογήσουν στοιχειωδώς την πληροφορία και να προσαρμόσουν την Ελληνική συμμετοχή στις νέες, σύγχρονες απαιτήσεις του εξελιγμένου θεσμού.
Ξεκίνησαν λοιπόν εντελώς χαζοχαρούμενα να «κατακτήσουν» τη Μόσχα σερβίροντας στην ουσία ένα ξαναζεσταμένο πιάτο, παρασκευασμένο από ξεπερασμένα, ανακυκλωμένα υλικά, με αποτέλεσμα και να υποβαθμίσουν τη χώρα και να πλήξουν επαγγελματικά τον ταλαίπωρο τραγουδιστή.
Δεν είναι επομένως καθόλου συμπτωματικό ότι με άριστα το 12 βαθμολογηθήκαμε κατά μέσο όρο με 2,86. Βαθμολογία καθόλου κολακευτική για κανένα από τους συντελεστές της Ελληνικής παρουσίας.
Στις χιλιάδες ώρες τηλεοπτικής και δημοσιογραφικής κριτικής, που θα ακολουθήσουν, η πλειοψηφία των ειδικών ή άσχετων(όπως εγώ) σχολιαστών θα συμφωνήσει ότι η αποφυγή της απόλυτης συντριβής προήλθε αποκλειστικά από τις φιλότιμες προσπάθειες του κ. Ρουβά και αυτό καθιστά ακόμη πιο χαρακτηριστική την επαγγελματική ανεπάρκεια όλων των υπόλοιπων καλλιτεχνικών και οργανωτικών συντελεστών.

Επειδή όμως τα τελευταία χρόνια ένας μάλλον επουσιώδης διεθνής διαγωνισμός έχει αναχθεί από την κυβέρνηση σε μείζον ζήτημα εθνικής μας αξιοπρέπειας και πολιτικής της καταξίωσης, αναπότρεπτα οφείλει να χρεωθεί η ίδια και την ευθύνη του οικτρού αποτελέσματος.
Διότι για άλλη μια φορά ένας απίθανος συρφετός από χαζοχαρούμενους ερασιτέχνες και γλοιώδη τρωκτικά, η επιλογή των οποίων βαρύνει αποκλειστικά συγκεκριμένους κυβερνητικούς παράγοντες, κατάφεραν να ροκανίσουν τεράστια ποσά των Ελλήνων φορολογουμένων για να κάνουν απλώς μια τρύπα στο νερό.
Ας τους χαίρεται ο κ. Καραμανλής, που ενθάρρυνε όλο αυτό το ανεκδιήγητο ασκέρι, ονειρευόμενος ότι αυτές οι ασύμμετρες δαπάνες θα του προσέφεραν μια όμορφη διακόσμηση στην άνοστη τούρτα του ευρωψηφοδελτίου του.

Όσο για μας, τα φορολογούμενα υποζύγια? Τι να πει κανείς?
Και του χρόνου με υγεία…
Ας φροντίσουμε τουλάχιστον, σε ότι μας αφορά, να μη τα θαλασσώσουμε, στις επικείμενες ευρωεκλογές, που έχουν πολύ σημαντικότερες και πιο μακροπρόθεσμες συνέπειες…

--------------------------------------

*Όσοι πιθανώς αναρωτιούνται για το καλύτερο αποτέλεσμα της Τουρκίας θα πρέπει να συνεκτιμήσουν και ορισμένους άλλους παράγοντες.
Ότι δηλαδή πολλές από τις νέες συμμετοχές ενίσχυσαν το μουσουλμανικό λόμπυ, ενώ παράλληλα η έξαρση της οικονομικής μετανάστευσης έχει επίσης ενισχύσει την παρουσία του μουσουλμανικού στοιχείου σε ολόκληρο τον Ευρωπαϊκό χώρο.
Εξ άλλου το τσιφτετέλι αποτελεί παραδοσιακά ένα προσφιλέστατο μουσικοχορευτικό είδος σε όλες τις χώρες της δυτικής Ευρώπης και είναι επομένως φυσιολογικό να δείχνουν την προτίμησή τους στο αυθεντικό προϊόν μεταξύ των πολλών απομιμήσεων, που επίσης παραδοσιακά κατακλύζουν κάθε χρόνο την Γιουροβίζιον συνήθως με τη μορφή φραγκολεβαντίνικου γυφτορόκ.
Τέλος ας μη λησμονούμε ότι ο κρατικός μηχανισμός της γείτονος φίλης χώρας, σε αντίθεση με τα καθ’ ημάς, φροντίζει πάντοτε να οργανώνει μεθοδικά οποιαδήποτε διεθνή παρουσία του και δεν παραλείπει να μεθοδεύει οργανωμένα τα όποια αποτελέσματα συνεπάγεται αυτή η παρουσία.

Αλαζονικά και άσεμνα.

Οι δηλώσεις του κ. Πρωθυπουργού μετά την αποκαλούμενη κατ’ ευφημισμό συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου σηματοδοτούν την πανηγυρική μεταβολή του δόγματος πολιτικής συμπεριφοράς του κυβερνώντος κόμματος.
Από το βαρύγδουπο θεωρητικά μέχρι σήμερα προβαλλόμενο «ΣΕΜΝΑ και ΤΑΠΕΙΝΑ», περάσαμε στον αντίποδα Αλαζονικά και Άσεμνα.
Βεβαίως είναι παγκοίνως γνωστό ότι ανεξάρτητα από τα πρωθυπουργικά ευχολόγια, ανέκαθεν και με έξαρση στη δεύτερη κυβερνητική θητεία, για όλα τα κομματικά και κυβερνητικά στελέχη το δίπτυχο αλαζονικά και άσεμνα υπήρξε η βάση της εφηρμοσμένης πολιτικής τους.
Όμως δεν μπορεί να μείνει απαρατήρητο ότι πλέον ο κ. Πρωθυπουργός με τις πρόσφατες απαξιοτικές για το Κοινοβούλιο πρακτικές του και με τις συγκεκριμένες δηλώσεις του διολίσθησε πλέον απροκάλυπτα στην πολιτική φιλοσοφία της πλειοψηφίας των στελεχών του.
Χρησιμοποιώντας ως συνήθως τη συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου ως ένα απλό επικοινωνιακό δρώμενο προέβη σε γενικές απειλές εναντίον του Ελληνικού Λαού, μη παραλείποντας να επιδαψιλεύσει ανούσιους επαίνους στον εαυτό του και να λοιδορήσει σκληρά τους πολιτικούς του αντιπάλους (αλαζονικά).

Ούτε λίγο ούτε πολύ ο κ. Πρωθυπουργός προανήγγειλε δεύτερο κύμα μεταρρυθμίσεων μετά τις ευροεκλογές.
Η προαναγγελία αυτή μόνο ως απειλή μπορεί να εισπραχθεί από τους εχέφρονες πολίτες, που ακόμη μετράνε τις πληγές τους από το πρώτο κύμα «μεταρρυθμίσεων», ιδιαίτερα εκείνων που σε κάποιο βαθμό υλοποιήθηκαν.
Μεταρρυθμίσεις στις κρατικές επιχειρήσεις, που οδήγησαν στο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, που είχε δημιουργηθεί από τον ιδρώτα πολλών προγενέστερων γενεών.
Μεταρρυθμίσεις στο ασφαλιστικό, που σε συνδυασμό με το εφεύρημα των δομημένων ομολόγων, απειλούν με χρεωκοπία τα ασφαλιστικά ταμεία.
Επανίδρυση του κράτους, που επέβαλλε την αναξιοκρατία και το ρουσφέτι στο σύνολο του κρατικού μηχανισμού.
Απελευθέρωση της αγοράς, που επέβαλλε την απόλυτη ηγεμονία των μεσαζόντων και των καρτέλ.
Μεταρρυθμίσεις στον αγροτικό τομέα, που κατέστρεψαν τους καπνοπαραγωγούς και απειλούν να ξεκληρίσουν το σύνολο του αγροτικού πληθυσμού της χώρας.
Και τα λοιπά, και τα λοιπά.
Και όλα αυτά τα τρομερά (γκραν γκινιόλ) επιτεύγματα τα παρουσίασε σαν υπευθυνότητα και εξυπηρέτηση του δημόσιου συμφέροντος ενώ κατηγόρησε για ανευθυνότητα και κομματική ιδιοτέλεια όσους τολμούν να ασκήσουν κριτική στην πρωτοφανή εξαθλίωση, που βιώνει ο λαός και ο τόπος.

Προφανή όμως υστέρηση σεμνότητος είχαν οι εξαγγελίες για διάλογο στη Βουλή προς ενδυνάμωση της διαφάνειας, από ένα Πρωθυπουργό, που τους τελευταίους μήνες έχει επιδείξει πρωτοφανή ασέβεια στον κοινοβουλευτικό θεσμό, με αποκορύφωμα την πρόσφατη απόφασή του να επιβάλλει την πρόωρη λήξη της συνόδου της Βουλής, που είχε ως αποτέλεσμα το γενικό κουκούλωμα πάσης φύσεως σκανδάλων.

Και βεβαίως η εμφάνιση ενός Πρωθυπουργού, ο οποίος χρησιμοποιεί τη συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου για να απευθύνει κάλεσμα στους πολίτες να υπερψηφίσουν την Ν.Δημοκρατία στις ευρωεκλογές δεν μπορεί να θεωρηθεί ιδιαίτερα σεμνή.
Δεν γνωρίζει ο κ. Πρωθυπουργός ότι το μόνο θέμα, που επιτρέπεται να απασχολήσει την Κυβέρνηση είναι πως θα οργανωθεί η διεξαγωγή ευροεκλογών κατά τρόπο ανόθευτο και αντικειμενικό;
Στις ευροεκλογές αναμετρώνται κόμματα και βεβαίως ο κ. Καραμανλής δικαιούται να καλέσει τον Ελληνικό λαό να τον υπερψηφίσει.
Όμως αυτό μπορεί να το πράξει ως αρχηγός κόμματος, που εξέρχεται από μια κομματική σύσκεψη και όχι ως Πρωθυπουργός, που συνοψίζει τις αποφάσεις του Υπουργικού Συμβουλίου.
Ψιλά γράμματα θα μου πείτε.

Πρόκειται για μια ακόμη θεσμική αταξία, που μάλλον ο κ. Καραμανλής με τη μεγάλη εκτίμηση, που έχει για τους πολίτες και τους ακροατές του δημοσιογράφους, θα θεώρησε ότι πολλοί θα τη δουν, αλλά λίγοι θα την καταλάβουν…

Κυβέρνηση Καραμανλή-κυβερνητική πολιτική Παυλίδη

Σημ.: Αν δεν είναι ευανάγνωστα τα κείμενα, κάνε "κλικ" απάνω στην εικόνα.

Φασκελοκουκούλωστα….

Κάποτε ένας κλέφτης μπήκε σ’ ένα χωριό κι άρχισε να κατακλέβει και να ρημάζει τα πάντα. Στην αρχή ήτανε κάπως προσεκτικός, αλλά με τον καιρό έγινε εντελώς ασύδοτος και απρόσεκτος. Όπως ήταν φυσικό μερικοί πιο υποψιασμένοι χωριανοί τον πήρανε χαμπάρι και άρχισαν να τον κυνηγάνε φωνάζοντας «κλέφτης…! κλέφτης…! Πιάστε τον….!!!»
Και τότε ο θρασύτατος πλιατσικολόγος χωρίς να διστάσει καθόλου κατήγγειλε αυτούς, που τον κυνηγούσαν για διατάραξη της κοινής ησυχίας.
Οποιαδήποτε ομοιότητα με την τακτική της ΝΔ να κατηγορεί για ανεπίτρεπτη σκανδαλολογία τα κόμματα της αντιπολίτευσης είναι εντελώς συμπτωματική και όποιος επιδίδεται σε τέτοιους απαράδεκτους συνειρμούς είναι τουλάχιστον κακοήθης.
Όμως σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες η Διεθνής Ένωση Σκανδαλιάρηδων ISU (International Scandal Union), αποφάσισε να απονείμει φέτος «την χρυσή κουκούλα» στον Έλληνα Πρωθυπουργό για τις εξαιρετικές επιδόσεις του στο ευγενές άθλημα κουκουλώματος υποθέσεων σκανδάλων.
Αυτό που ενθουσίασε τους κριτές και ανέδειξε τον κ. Καραμανλή ως μακράν καταλληλότερο των άλλων διεκδικητών του τίτλου είναι η μοναδική ευρηματικότητα του σε συστήματα εξουδετέρωσης του Συντάγματος και ιδιαίτερα σε κινήσεις ακύρωσης του ρόλου της Βουλής.

Πάντως για να μιλήσουμε και λίγο σοβαρά το επιχείρημα, που προβάλλεται, ότι η διάλυση της Βουλής είναι νόμιμη και επιχειρήθηκε για να δοθεί η δυνατότητα ενασχόλησης με τις ευροεκλογές, αποτελεί ένα ακόμα χοντροκομμένο παραμύθι, που δεν πρόκειται να χάψει κανένας.
Σύμφωνα με το άρθρο 64 παρ. 1 του ισχύοντος Συντάγματος «Η Βουλή συνέρχεται αυτοδικαίως κάθε έτος την πρώτη Δευτέρα του Οκτωβρίου σε τακτική σύνοδο για τα ετήσια έργα της» και σύμφωνα με την παρ. 2 του ίδιου άρθρου «Η διάρκεια της τακτικής συνόδου δεν μπορεί να είναι συντομότερη από πέντε μήνες». Ο κ. Πρωθυπουργός λοιπόν ισχυρίζεται ότι νομίμως προχώρησε στο κλείσιμο της Βουλής αφού το πεντάμηνο της αναγκαίας ελάχιστης βουλευτικής περιόδου είχε ήδη προ πολλού συμπληρωθεί.
Όμως το άρθρο 71 προβλέπει ότι «Κατά τη διάρκεια της διακοπής των εργασιών της Βουλής, το νομοθετικό της έργο …. ασκείται από Τμήμα της που συγκροτείται και λειτουργεί σύμφωνα με τους ορισμούς των άρθρων 68 παράγραφος 3 και 70». Αυτό κατά την ορθή ερμηνεία και εφαρμογή του Συντάγματος σημαίνει ότι δεν θα πρέπει να παραμένει η χώρα για μεγάλο χρονικό διάστημα χωρίς τη δυνατότητα ψήφισης νόμων. Εμμέσως λοιπόν αλλά σαφώς επιβάλλεται από το σύνταγμα ο χρόνος μεταξύ της λήξεως της τακτικής συνόδου και ενάρξεως της λειτουργίας των τμημάτων να είναι ελάχιστος. Γι αυτό κατά πάγια τακτική η τακτική σύνοδος της Βουλής διαρκεί συνήθως μέχρι τέλους Ιουνίου και οι εργασίες του θερινού τμήματος αρχίζουν στο πρώτο δεκαπενθήμερο του Ιουλίου και καλύπτουν και τον Σεπτέμβριο.
Για άλλη μια φορά οι Σύμβουλοι του Πρωθυπουργού τον οδήγησαν σε μια θεσμική γκάφα που μπορεί να είναι φαινομενικά νομότυπη , αλλά έρχεται ουσιαστικά σε αντίθεση όχι μόνο με το πνεύμα του νόμου, αλλά και με αυτή καθεαυτή τη μορφή του πολιτεύματος ως προεδρευομένης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Διότι προφανώς αλλοιώνεται η μορφή του πολιτεύματος όταν με αποφάσεις της εκτελεστικής εξουσίας παρεμποδίζεται η λειτουργία της νομοθετικής εξουσίας είτε εφήμερα ( με την αποχή των κυβερνητικών βουλευτών από μια συνεδρίαση) είτε, πολύ χειρότερα, για μεγάλο χρονικό διάστημα, όπως επιχειρείται με την πρόσφατη αυτή κίνηση.
Πρόκειται λοιπόν για άλλη μια νομότυπη, αλλά θεσμικά αντιδεοντολογική ενέργεια, που πέρα από τις νομικές της αδυναμίες είναι εξαιρετικά σαθρή ως προς την ηθική και πολιτική της νομιμοποίηση.
Διότι η λήξη της τακτικής συνόδου της Βουλής επιφέρει αυτοδικαίως την παραγραφή του αξιοποίνου όλων των πιθανών αδικημάτων, που τελέστηκαν από Υπουργούς σε σχέση με μια μεγάλη σειρά σκανδάλων, που ταλανίζουν τον τόπο το τελευταίο διάστημα.
Έχουν επομένως κάθε λόγο οι πολίτες να αμφιβάλλουν για τις αγνές προθέσεις του κ. Πρωθυπουργού.
Καθότι δεν πρέπει να συγχέονται δύο εντελώς διαφορετικά ζητήματα.
Είναι άλλο πράγμα η διακοπή των εργασιών της Βουλής και άλλο η λήξη της τακτικής βουλευτικής Συνόδου.
Αν ο πραγματικός του στόχος δεν ήταν αποκλειστικά η παραγραφή των σκανδάλων θα μπορούσε να ζητήσει τη διακοπή των εργασιών της βουλής για το διάστημα μέχρι τις Ευροεκλογές, αλλά να μην επιδιώξει την λήξη της τακτικής συνόδου, όπως δυστυχώς έπραξε.
Έτσι και ο στόχος της ομαλής προεκλογικής συζήτησης θα εξυπηρετείτο, αλλά και η κάθαρση του πολιτικού συστήματος θα επιτυγχάνετο.
Με την παράταση της τακτικής Συνόδου τουλάχιστον μέχρι το Σεπτέμβριο, όπως προς τιμή τους όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης εζήτησαν, θα είχε την ευκαιρία η Κυβέρνηση να αποδείξει στην πράξη όλες τις ωραίες μεγαλοστομίες για διαφάνεια και «όλα στο φώς».

Δυστυχώς η απερίσκεπτη, φοβική και άτακτη αυτή φυγή του κ. Πρωθυπουργού οδηγεί μια ολόκληρη παράταξη σε ερήμην πολιτική και ηθική απαξίωση.
Με αυτού του είδους τις μεθοδεύσεις δεν επιτυγχάνεται η απαλλαγή των πιθανών ολίγων ενόχων.
Απλώς επιτυγχάνεται η διάχυση της ενοχής στο σύνολο της παράταξης, που εμφανίζεται αλληλέγγυα με τους ενεχομένους σε σκάνδαλα.
Με αυτή τη φυγομαχία καταδικάζονται ερήμην στη συνείδηση του μέσου πολίτη όλοι ανεξαιρέτως όσοι συνέβαλλαν ή αποδέχθηκαν την πολιτική αυτή ερημοδικία.
Και βέβαια για τους έντιμους πολιτικούς του κυβερνώντος κόμματος τίθεται και ένα εύλογο ερώτημα.
Μέχρι ποιού σημείου μπορούν να αναλώνουν την προσωπική τους πολιτική αξιοπιστία για να κερδίσει λίγο πολιτικό χρόνο η ηγετική ομάδα του κόμματος ή ακόμη χειρότερα για να γλιτώσουν αβρόχοις ποσίν κάποιοι, που φέρονται ότι έβρεξαν την ουρά τους;

Η λευκή ψήφος είναι ψήφος ανόητη.

Όλα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, ανεξαρτήτως σκοπιμοτήτων, που το καθένα εξυπηρετεί, παρέχουν ως κοινή, και επομένως αρκούντως διασταυρωμένη, την πληροφορία ότι οι Βουλευτές της ΝΔ πνέουν μένεα κατά του κ. Παυλίδη κυρίως εξ αιτίας της απερίφραστης δήλωσής του στη Βουλή ότι δεν πρόκειται να παραιτηθεί, δήλωση την οποία συνόδευσε με μια χαρακτηριστική κίνηση του δεξιού του χεριού έχοντας τον δείκτη προτεταμένο.
Και είναι κατανοητή βεβαίως η δυσφορία των εντίμων κυβερνητικών Βουλευτών διότι προφανώς και την δήλωση και την χειρονομία ο κ. Παυλίδης προς το κόμμα του και προς τους συντρόφους του βουλευτές αποκλειστικά απηύθυνε κατά την ημέρα συζήτησης της προτάσεως για σύσταση ειδικής επιτροπής στη Βουλή.
Κουνώντας το δάκτυλό του στους ομόσταυλούς του ο κ. Παυλίδης, μεσούσης τότε της μεγάλης τεσσαρακοστής, έμοιαζε να τους λέει «Ουαί υμίν Φαρισαίοι και υποκριταί, οι οποίοι διυλίζεται τον κώνωπα και καταπίνετε την κάμηλον».
Εδώ κατάπιατε δηλαδή σκάνδαλα μεγατόνων με εκκαττομύρια, που έκαναν φτερά και δήθεν σας πείραξε η περίπτωση η δική μου, η οποία και αληθής υποτιθέμενη αφορά μερικές «ψωροχιλιάδες»;
«Ουρλιάζετε Φαρισαίοι για το καρφάκι, που υπάρχει στο μάτι του αδελφού σας και δεν βλέπετε το δοκάρι, που υπάρχει στο δικό σας μάτι;».
Με άλλα λόγια τους είπε ο κ. Παυλίδης «εμένα με κατηγορούν για μια παρονυχίδα και είσατε έτοιμοι να αποφασίσετε τη δίωξή μου και ξεσηκώνετε τον κόσμο ότι πρέπει να παραιτηθώ την ίδια ώρα, που κάποιοι άλλοι μπλεχτήκανε με ομόλογα ταμείων και με Βατοπέδια και με τόσα άλλα και τους αφήσατε ανέγγιχτους.

Αντικειμενικά για τους βουλευτές της πλειοψηφίας η δήλωση και η χειρονομία του κ.Παυλίδη ήταν κάπως σαν από τη θέση του κατηγορουμένου να μεταπηδούσε στη θέση του κατηγόρου. Κάπως σαν επισήμανση ότι αν επέμεναν στην τακτική τους θα προκαλούσαν άσχημα επακόλουθα…

Θα περίμενε κανείς να απαντήσουν στον κ. Παυλίδη «καθαρός ουρανός αστραπές δεν φοβάται» και να φροντίσουν για την πλήρη διαλεύκανση της υπόθεσης, ώστε και το κόμμα τους να καθαρίσουν από κάθε σκιά και τους όποιους συκοφάντες να αποδώσουν στην κρίση του ελληνικού λαού.
Όμως, Ω! του θαύματος, έδωσαν τόπο στην οργή. Και ενώ διερρήγνυαν τα ιμάτιά τους για την δήθεν επιθυμία τους «να χυθεί άπλετο φώς», φρόντισαν σαν πλειοψηφία στην επιτροπή(*) να εξετάσουν τους μάρτυρες με πλήρη μυστικότητα, ώστε να μη περιέλθουν σε γνώση των ψηφοφόρων οι λεπτομέρειες της υπόθεσης. Παράλληλα βέβαια είτε οι ίδιοι είτε «δι’ εγκύρων πηγών» δεν παρέλειπαν να διοχετεύουν επιλεγμένες πληροφορίες και κυρίως προσωπικές εκτιμήσεις που συνέκλιναν στην μη παραπομπή του κ. Παυλίδη.
Και τέλος φρόντισαν να συντάξουν ένα πόρισμα, που κατά τα λεγόμενα των μελών της επιτροπής καταλήγει στην πρόταση της μη παραπομπής του κ. Παυλίδη.

Και σαν να μην έφθαναν αυτά πληροφορούμεθα ότι κάποιοι, που εξακολουθούν να είναι θυμωμένοι με τον κ. Παυλίδη σκέπτονται να ψηφίσουν λευκό σήμερα το βράδυ.

Δηλαδή μετά την παρωδία στην επιτροπή, η φαρσοκωμωδία μέλλει να συνεχισθεί και στην ολομέλεια της Βουλής.
Ισχυρίζονται κάποιοι ότι με αυτό το τερτίπι η Κυβέρνηση θα λύσει το γόρδιο δεσμό, ώστε να έχει και την πίττα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο.
Τα λευκά λένε οι εφευρέτες τους δεν αποτελούν αμφισβήτηση της κυβέρνησης διότι οδηγούν στο ίδιο αποτέλεσμα, που και η Κυβέρνηση επιδιώκει , την μη παραπομπή. Συγχρόνως στέλνουν και ένα μήνυμα στον κ. Παυλίδη ότι δεν πείστηκαν για την αθωότητά του.

Καλή η προσπάθεια αλλά άνθρακες ο θησαυρός.

Διότι η κρίση της Κυβέρνησης περί της υποθέσεως Παυλίδη εκφράζεται και ενσωματώνεται στο πόρισμα της πλειοψηφίας της επιτροπής. Αποδοχή της Κυβερνητικής κρίσεως είναι η υπερψήφιση της προτάσεως του πορίσματος, τουτέστιν η καθαρή άρνηση της παραπομπής του. Κάθε λευκή ψήφος επομένως είναι αντικειμενικά άρση της εμπιστοσύνης προς την κυβέρνηση. Με αυτή την έννοια αν οι αρνητικές ψήφοι είναι λιγότερες από 150 θα υπάρχει πρόβλημα «δεδηλωμένης».
Από την άλλη η σημερινή διαδικασία δεν αποφασίζει περί της αθωότητας ή ενοχής του κ. Παυλίδη. Κρίνει για το αν υπάρχουν στοιχεία, που χρήζουν δικαστικής διερεύνησης. Αν κάποιος λοιπόν δεν πείθεται από την άποψη της κυβέρνησης, αλλά πιστεύει ότι μπορεί και να υπάρχει πρόβλημα με τον κ. Παυλίδη, οφείλει να ψηφίσει καθαρά υπέρ της παραπομπής. Αυτό επιτάσσει το Σύνταγμα. Αν δεν το πράξει ψηφίζοντας λευκό αφ’ ενός παραβιάζει τη συνταγματική επιταγή, αφ’ ετέρου συνειδητά κουκουλώνει την υπόθεση.
Διότι όσοι ψηφίζουν αρνητικά έχουν το άλλοθι ότι κατενόησαν τα πράγματα, όπως τα κατενόησε ο Πρωθυπουργός, ότι δηλαδή δεν υπάρχει θέμα με τον κ. Παυλίδη. Οι άλλοι όμως, που τα κατενόησαν αλλιώς, ότι δηλαδή μπορεί και να υπάρχει θέμα δεν έχουν καμιά δικαιολογία για να εμποδίζουν την περαιτέρω εξιχνίαση της υπόθεσης.

Εκτός αν στο λευκό αποδοθεί η παγκοσμίως και διαχρονικά πάγια ερμηνεία του. Ότι δηλαδή λευκό σημαίνει απλά ότι δεν έχω άποψη, ότι δεν διαθέτω την απαιτούμενη κατά περίπτωση κρίση για να αποφασίσω.
Όταν όμως μετά από τόσες βδομάδες, που πηγαινοέρχονται δικογραφίες, που συγκλονίζεται το κοινοβούλιο, που συνταράσσεται η κοινή γνώμη, κάποιος δηλώνει αδυναμία να κρίνει και σχηματίσει άποψη, τότε χαλεπόν ειπείν, είναι περίπου σαν να δηλώνει απλά ανόητος.
Και επιπροσθέτως εδώ τίθεται και ένα ακόμα ζήτημα.
Διότι αρμοδιότητα της βουλής είναι να βουλεύεται και να διατυπώνει βούληση.
Και καθήκον του βουλευτή είναι να διαθέτει καθαρή κρίση και να διατυπώνει καθαρές απόψεις, που να παράγουν διά της ψηφοφορίας συγκεκριμένα βουλεύματα του βουλευτικού σώματος.
Αν κάποιος δεν θέλει ή δεν μπορεί να το πράξει τότε προφανώς αυτοαναιρείται και πάντως δηλώνει ακατάλληλος για τη θέση, που κατέχει.
Είναι λοιπόν απορίας άξιον πως μπορεί να υπάρξουν απόψε το βράδυ βουλευτές, που όχι μόνο χάριν ευνόητης σκοπιμότητας θα επιλέξουν το στρίβειν δια του λευκού, αλλά θα έχουν και την αφέλεια ενδεχομένως να διαφημίζουν την ενέργειά τους ως πράξη εντιμότητος, ενώ στην ουσία είναι ευτελισμός της βουλευτικής ιδιότητος και ύβρις κατά των ψηφοφόρων τους.

Τώρα σε ότι αφορά τη φιλολογία γύρω από την πιθανολογούμενη παραίτηση του κ. Παυλίδη, αν αυτό συμβεί θα είναι ένα ακόμη ευτράπελο στην όλη υπόθεση.
Διότι αν ο κ. Παυλίδης απαλλαγεί πάσης υποψίας από την Κυβέρνηση και την πλειοψηφία των συναδέλφων του τι λόγο θα έχει να παραιτηθεί; Αν πράξει κάτι τέτοιο την ώρα, που το κόμμα του τον απαλλάσσει πανηγυρικά θα ήταν σαν να δηλώνει ο ίδιος ότι έχει κάποιο βάρος στη συνείδησή του. Ο άνθρωπος όμως την ίδια ώρα, που κούναγε το δάκτυλο στους συναδέλφους του δεν παρέλειψε να δηλώσει ότι «είναι απολύτως ατάραχος διότι έχει απολύτως ήσυχη την συνείδησή του».

Θα μπορούσε να πει κανείς ότι θα το κάνει για λόγους ευθιξίας κυρίως αν υπάρξουν πολλά λευκά από τους συναδέλφους του στην ψηφοφορία.
Όμως μέχρι τώρα τα πράγματα δεν φαίνεται να έχουν κινηθεί σ’ αυτή τη βάση. Για τέτοιους λόγους θα μπορούσε και η κυβέρνηση να προτιμούσε τη συνέχιση της διαδικασίας. Και ο ίδιος ο κ. Παυλίδης θα μπορούσε να ζητήσει την συνέχιση, προκειμένου να μην παραμείνουν σκιές. Όμως αντίθετα με την θέληση της συντριπτικής πλειοψηφίας των ψηφοφόρων, με τη όποια αξιοπιστία έχουν οι δημοσκοπήσεις, τόσο η Κυβέρνηση, όσο και ο κ. Παυλίδης δεν συμμερίζονται αυτήν την ευθιξία.

Επομένως το λογικό για τον κ. Παυλίδη με τόσους «άσπονδους φίλους», που φαίνεται να διαθέτει στο εσωτερικό του κόμματος του είναι να αναβάλει την οποιαδήποτε σκέψη για παραίτηση τουλάχιστον μέχρι τη λήξη της παρούσας βουλευτικής περιόδου, οπότε θα έχει εξασφαλισθεί η παραγραφή του αξιοποίνου οποιασδήποτε πράξεως ή παραλήψεως του καταμαρτυρούν.

___

*Αν κάποιοι νομομαθείς έχουν την άποψη ότι η μυστικότητα στις εργασίες της ειδικής επιτροπής επιβάλλεται από τον νόμο και δεν είναι αποτέλεσμα αποφάσεως της πλειοψηφίας των μελών της επιτροπής, είμαι στη διάθεσή τους να το συζητήσουμε.

ΕΥΓΕ !!! στα μέλη του ΔΣ της ΕΔΕ

Έξι επιφανή μέλη του Δ.Σ της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων με ανακοίνωσή τους στηλιτεύουν τις αντισυνταγματικές μεθοδεύσεις της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου, που κατά παράβαση του Συντάγματος και της κείμενης νομοθεσίας επιμένει να παρεμποδίζει την προώθηση των δικογραφιών, που αφορούν εγκλήματα Υπουργών στην Βουλή.
Οι διακεκριμένοι δικαστικοί λειτουργοί κ.κ Δ. Μαζαράκης(αντιπρόεδρος ΕΔΕ, αρεοπαγίτης), και οι Κ. Μπαλντάς (εφέτης), Ν. Σαλάτας, Β. Πάπαρη (πρόεδροι Πρωτοδικών), Δ. Βλάχος, Μ. Στενιώτη (πρωτοδίκες), ξεκαθαρίζουν με απόλυτη επιστημονική συνέπεια το ούτως ή άλλος ανεπίδεκτο παρερμηνειών νόημα των καταστρατηγουμένων νομικών διατάξεων και καλούν τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου να διαβιβάσει έστω και τώρα την δικογραφία της ζοφερής υπόθεσης Βατοπεδίου στη Βουλή.
Με την αξιέπαινη παρέμβασή τους οι δικαστές εκφράζουν επίσης την αγωνία τους για «τις σκιές που απειλούν να καλύψουν το πρόσωπο της Δικαιοσύνης και πρέπει το συντομότερο να διαλυθούν, και η εμπιστοσύνη σε αυτήν πρέπει να αποκατασταθεί πλήρως».
Είναι μια φωνή διαμαρτυρίας για τα κακώς κείμενα και για τα κάκιστα τεκταινόμενα και ένα μήνυμα προς πάσα κατεύθυνση ότι το ποτήρι ξεχείλισε και δεν πάει άλλο.
Φαίνεται πλέον καθαρά ότι ο υγιής και ανιδιοτελής νομικός κόσμος της χώρας δεν ανέχεται τον περαιτέρω ευτελισμό των θεσμών, την καταστρατήγηση της έννομης τάξης, την αντιποίηση των αρμοδιοτήτων της Βουλής, την καταρράκωση του κύρους της δικαιοσύνης.

Πολλώ δε μάλλον δεν ανέχεται την ιδιότυπη αναίρεση της νομικής επιστήμης, που διακαναλικά εσχάτως επιχειρείται από μια αισχρή μειοψηφία γραφικών «γκουρού» της δικηγορίας και της δημοσιογραφίας, που εξυπηρετούν αποκλειστικά τα στενά επαγγελματικά τους συμφέροντα ακόμη και κάτω από την επίφαση εξυπηρέτησης πολιτικών σκοπιμοτήτων.

ΕΥΓΕ!!! στην Ένωση Εισαγγελέων.

Σε σχόλιο μας την περασμένη Κυριακή αναφερθήκαμε αναλυτικά στο απαράδεκτο φαινόμενο κάποιων, ευτυχώς λίγων δικηγόρων και όχι μόνο, οι οποίοι εξυπηρετώντας προφανώς άλλου είδους σκοπιμότητες, παρουσιάσθηκαν σε διάφορα ΜΜΕ και προσπάθησαν να δικαιολογήσουν με έωλες ερμηνευτικές ακροβασίες τις παραβιάσεις του άρθρου 86 του Συντάγματος από την Εισαγγελία του Αρείου Πάγου σε σχέση με την υπόθεση Παυλίδη, αλλά και με την υπόθεση Βατοπεδίου.

Γράφαμε συγκεκριμένα απαντώντας στη σοφιστεία περί ιεραρχικής ο οργάνωσης του εισαγγελικού σώματος:
Η μόνη υποχρέωση των δύο εισαγγελέων εξαντλείται στην διενέργεια της πράξεως που διατάσσει ο ανώτερός τους εισαγγελεύς, αλλά κατά τα λοιπά απολαμβάνουν απολύτου αυτονομίας κρίσεως και συνειδήσεως.
Επομένως έχουν ακεραία την ευθύνη, το δικαίωμα και το καθήκον να πειθαρχούν στο σύνταγμα και τους νόμους του κράτους και ως εκ τούτου μπορούν και οφείλουν να παραπέμψουν οποιαδήποτε στοιχεία ανεύρουν στη βουλή, εφ’ όσον εμπλέκεται Υπουργός ή Υφυπουργός, σύμφωνα με το ταλαιπωρημένο άρθρο 86 Σ.
Σύμφωνα ακριβώς με αυτό το άρθρο και ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου δεν νομιμοποιείται σε καμιά περίπτωση να παρεμποδίσει την διαδρομή της δικογραφίας, που οι υφιστάμενοί του τυχόν του υποβάλλουν, αλλά αντιθέτως, άνευ της παραμικρής διατύπωσης προσωπικών του κρίσεων επί της ουσίας των εγκλημάτων και των εγκληματικών συμπεριφορών, το μοναδικό συνταγματικό του καθήκον είναι να εξασφαλίσει την αποστολή με το ταχύτερο και ασφαλέστερο μέσο.
Επισημαίναμε δε ότι όλοι αυτοί οι κύριοι διδάσκουν στους πολίτες και ιδιαίτερα τους νέους τη σοφιστεία, την στρεψοδικία και κυρίως την ανυπακοή στο Σύνταγμα και την ασέβεια στους θεσμούς.Συντηρούν μια ζοφερή ατμόσφαιρα ανομίας και ατιμωρησίας και προσβάλλουν το κύρος της δικαιοσύνης, αλλά και ολοκλήρου της νομικής κοινότητας.
Καλούσαμε τέλος την τεράστια σιωπηλή πλειοψηφία των ανιδιοτελών δικαστών και δικηγόρων και πρώτους από όλους τους πανεπιστημιακούς δασκάλους να εγκαταλείψουν τη σιωπή τους και να ξεσκεπάσουν τους λίγους ατάκτους προτού αυτοί καταφέρουν να προξενήσουν ζημιά μη αναστρέψιμη.

Άμεσα σχεδόν χθες η πρώτη έντονη αντίδραση, όπως ήταν φυσικό, ήρθε από την Ένωση Εισαγγελέων, η οποία σε μακροσκελή ανακοίνωσή της τοποθετείται ευθαρσώς και με απόλυτη επιστημονική συνέπεια σε όλα τα ζητήματα, που διάφοροι καλοθελητές, προσπάθησαν επιμελώς να συσκοτίσουν τις τελευταίες ημέρες:
Κάθε εισαγγελέας (ανεξαρτήτως βαθμού) που ενεργεί προανάκριση ή προκαταρκτική εξέταση, όχι απλώς έχει τη νομική δυνατότητα, αλλά την υποχρέωση να διαβιβάσει ο ίδιος αμελλητί στη Βουλή κάθε στοιχείο που σχετίζεται με ενδεχόμενη ποινική ευθύνη υπουργού, χωρίς να δικαιούται να προβεί σε αξιολόγηση της επάρκειας ή της βασιμότητας αυτού.
Ο εισαγγελέας ΑΠ έχει καθαρά διαβιβαστικό ρόλο και ασφαλώς δεν δικαιούται να αξιολογήσει και να κρίνει την επάρκεια ή τη βασιμότητα των στοιχείων. Άλλωστε, τέτοιο δικαίωμα αξιολόγησης -όπως προαναφέρθηκε- δεν έχει ούτε ο αρμόδιος εισαγγελέας που ενεργεί την έρευνα».

Η παρέμβαση της Ενώσεως Εισαγγελέων αποτελεί μια όαση παρηγορίας στους χαλεπούς καιρούς, που ζούμε.
Αποδεικνύει ακράδαντα ότι σ’ αυτό το τόπο και ιδιαίτερα στο χώρο της δικαιοσύνης δεν έλειψε ούτε η αρετή, ούτε η τόλμη.
Έχει εξαιρετική σημασία γιατί δεν είναι μια κραυγή απόγνωσης ενός ηρωϊκού μεμονωμένου εισαγγελέα, που εξωθείται στην παραίτηση, προκειμένου να μην παραβιάσει τον όρκο του να φυλάττει το Σύνταγμα και τους νόμους.
Είναι η στεντόρεια φωνή ενός συλλογικού οργάνου, που εκπροσωπεί το σύνολο των εισαγγελικών λειτουργών.
Είναι ένα ηχηρό μήνυμα προς κάθε κατεύθυνση ότι αυτοί, που στη ζωή τους όρισαν να φυλάττουν τις Θερμοπύλες της Δικαιοσύνης διαθέτουν αδιαμφισβήτητα τη γνώση, τη βούληση και το σθένος να εκτελέσουν στο ακέραιο το καθήκον τους προστατεύοντας αδιαπραγμάτευτα το κύρος του θεσμού, την ανεξαρτησία του λειτουργήματός τους και την επιστημονική τους αξιοπρέπεια.

Η Ένωση Εισαγγελέων αξίζει προφανώς συγχαρητηρίων.

Προφανώς όμως ο Έλληνας πολίτης περιμένει ανάλογη αντίδραση και από τους άλλους συλλογικούς φορείς, τις άλλες επαγγελματικές και επιστημονικές ενώσεις, ιδιαίτατα από τους Πανεπιστημιακούς δασκάλους.
Οφείλουν όλοι να δηλώσουν παρόντες λύνοντας τη σιωπή τους στα θέματα της ειδικότητάς τους, τα οποία συνήθως με ιδιάζουσα θρασύτητα διαστρεβλώνουν δοκησίσοφοι δημοσιογράφοι και ιδιοτελείς σοφιστές.

Ξεσκεπάστε τους…

Πριν από μερικά χρόνια το δικηγορικό επάγγελμα απειλείτο με απόλυτο εξευτελισμό, επειδή καθημερινά οι πάσης φύσεως τηλεοπτικές εκπομπές κατακλύζονταν από διάφορους δικηγόρους, που «μαλλιοτραβιόντουσαν» ασύστολα γύρω από εκκρεμείς δίκες, προκειμένου να αυξήσουν το επαγγελματικό τους κασέ και να ψαρέψουν κανένα πελάτη.
Ευτυχώς παρενέβησαν οι δικηγορικοί σύλλογοι απειλώντας με βαρειές πειθαρχικές κυρώσεις τις απερίγραπτες αυτές συμπεριφορές και περιέσωσαν την αξιοπρέπεια του επαγγέλματος.
Όμως δυστυχώς οι ιδιότυποι αυτοί γυρολόγοι των καναλιών βρήκαν διέξοδο στην απύθμενη μανία αυτοπροβολής τους.
Δεν σχολιάζουν πλέον ανοικτές δίκες, αλλά παριστάνουν τους νομομαθείς σε διάφορα θέματα, που απασχολούν κατά καιρούς την κοινή γνώμη.
Μ΄αυτόν τον τρόπο παρακάμπτουν μεν την ισχύουσα απαγόρευση, η ζημιά όμως που μπορεί να προκαλέσουν είναι ενίοτε πολύ μεγαλύτερη από ό,τι στο παρελθόν.
Διότι ο στόχος των συγκεκριμένων νομικοειδών παραμένει πάντα το πώς θα ξεχωρίσουν από το σύνολο, πως θα αποσπάσουν την προσοχή, πως θα εντυπωσιάσουν.
Έτσι δεν διστάζουν να υποστηρίζουν εντελώς αλλοπρόσαλλες και αντιεπιστημονικές απόψεις, αδιαφορώντας αν κατ΄αυτόν τον τρόπο δεν εκθέτουν μόνο τον εαυτό τους, αλλά προσβάλλουν ολόκληρο τον νομικό κόσμο της χώρας, δυσφημούν το νομικό μας σύστημα και κυρίως απειλούν να τυφλώσουν την κοινή περί δικαίου αντίληψη ολόκληρου του ελληνικού λαού.

Με αφορμή λοιπόν την τελευταία αντισυνταγματική αυθαιρεσία του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, εμφανίσθηκαν διάφοροι, οι οποίοι με σοβαροφάνεια πρυτάνεως της Οξφόρδης ανέπτυξαν διάφορες ακροβατικές απόψεις.

Οι δύο εισαγγελείς ενεργούσαν κατά παραγγελία του κ. Σανιδά και συνεπώς όφειλαν να παραδώσουν το πόρισμά τους σ’ αυτόν, μας εξήγησε περισπούδαστος νομομαθής. Η εισαγγελική λειτουργία είναι οργανωμένη κατά την αρχή της ιεραρχίας…
Έλεος κύριε… Σας ακούει κόσμος. Δεν γνωρίζετε ότι η μόνη υποχρέωση των δύο εισαγγελέων εξαντλείται στην διενέργεια της πράξεως που διατάσσει ο ανώτερός τους εισαγγελεύς, αλλά κατά τα λοιπά απολαμβάνουν απολύτου αυτονομίας κρίσεως και συνειδήσεως;
Επομένως έχουν ακεραία την ευθύνη, το δικαίωμα και το καθήκον να πειθαρχούν στο σύνταγμα και τους νόμους του κράτους και ως εκ τούτου μπορούν και οφείλουν να παραπέμψουν οποιαδήποτε στοιχεία ανεύρουν στη βουλή, εφ’ όσον εμπλέκεται Υπουργός ή Υφυπουργός, σύμφωνα με το ταλαιπωρημένο άρθρο 86 Σ;
Δεν αντιλαμβάνεσθε ότι σύμφωνα ακριβώς με αυτό το άρθρο και ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου δεν νομιμοποιείται σε καμιά περίπτωση να παρεμποδίσει την διαδρομή της δικογραφίας, που οι υφιστάμενοί του τυχόν του υποβάλλουν, αλλά αντιθέτως, άνευ της παραμικρής διατύπωσης προσωπικών του κρίσεων επί της ουσίας των εγκλημάτων και των εγκληματικών συμπεριφορών, το μοναδικό συνταγματικό του καθήκον είναι να εξασφαλίσει την αποστολή με το ταχύτερο και ασφαλέστερο μέσο;
Τι τον περάσατε τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου; Αρχιμάγειρα που παρήγγειλε στιφάδο στους υφισταμένους του μαγείρους, οι οποίοι οφείλουν να του το προσκομίσουν και αυτός δικαιούται να το δοκιμάσει, να το αξιολογήσει και αν του αρέσει να το σερβίρει πάρα-πέρα;

Ενας άλλος μεγαλόσχημος νομικός μας εξήγησε ότι δε φταίει ο κ. Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, αλλά ο νόμος περί ευθύνης Υπουργών, που πρέπει να αλλάξει.
Πονηρούλη… γιατί προσπαθείς να δημιουργήσεις σύγχυση;
Πρώτον εδώ δεν μιλάμε για παραβίαση του νόμου περί ευθύνης Υπουργών. Μιλάμε για ευθεία και στυγνή-καραμπινάτη παραβίαση του συντάγματος.
Δεύτερον αν πρέπει να αλλάξει ο εκτελεστικός του συντάγματος νόμος είναι ένα ζήτημα, που χωράει πολύ συζήτηση, αλλά πάντως είναι από άλλο ανέκδοτο.
Είναι δυνατόν να πετάμε τη μπάλα στην εξέδρα συζητώντας de lege ferenda και να χάνουμε το μπούσουλα σε σχέση με την αυτονόητη υποχρέωση εφαρμογής της ισχύουσας νομοθεσίας;
Είναι δυνατόν κάθε πικραμένος, που δεν του αρέσει ένας νόμος να δηλώνει ότι επιθυμεί να τον αλλάξει και να τον παραβιάζει κατά το δοκούν;
Dura lex, sed lex. Έλεγαν οι Ρωμαίοι νομικοί. Τραχύς νόμος, σκληρός ατελής, άδικος, αλλά πάντως είναι νόμος και για όσο ισχύει οφείλουν άπαντες να τον εφαρμόζουν. Αυτή ήταν η κοινή περί ισχύουσας νομοθεσίας αντίληψη σε μια σχετικά πρωτόγονη κοινωνία 2000 χρόνια πριν.
Ποια ακριβώς αντίληψη προσπαθούμε να επιβάλλουμε στην Ελλάδα του σήμερα; Μήπως ότι ο νόμος είναι ένα ψιλό δίχτυ που πιάνει τα μικρά ψαράκια αλλά τα μεγάλα το σχίζουν με ευκολία και φεύγουν αλώβητα;

Κάποιοι άλλοι επιχείρησαν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα με το κοινότυπο επιχείρημα ότι στα νομικά θέματα μπορούν να υπάρχουν διαφορετικές γνώμες.
Στα νομικά θέματα επιστημονικού ενδιαφέροντος βεβαίως. Αλλοίμονο όμως αν η ερμηνεία και εφαρμογή διατάξεων του συντάγματος και μάλιστα διατάξεων με δικονομικό περιεχόμενο μπορεί να εξαρτάται από τη γνώμη του εκάστοτε υποχρέου προς εφαρμογή της δικαστικού λειτουργού.
Οι διατάξεις του συντάγματος ιδιαίτερα αυτού του είδους απαιτούν ενιαία ερμηνεία και εφαρμογή σύμφωνα όχι με την τυχαία, αλλά με την κρατούσα γνώμη.
Διότι οι παρεπιδημούντες την Ιερουσαλήμ καλώς γνωρίζουμε ότι στα νομικά βεβαίως μπορούν να υπάρχουν πολλές γνώμες. Γνώμες σοβαρές, ενδιαφέρουσες, πρωτότυπες, αλλά και αστείες, άστοχες, άσχετες, αντιεπιστημονικές. Υπάρχει όμως πάντοτε και η λεγόμενη κρατούσα γνώμη. Αυτή που υιοθετείται και υποστηρίζεται από την πλειοψηφία της νομικής κοινότητας.
Και στην προκειμένη περίπτωση υπάρχει από την μια μεριά η ερμηνεία του συνόλου του επιστημονικού κόσμου της χώρας σε σχέση με την ορθή ερμηνεία του Σ 86 και από την άλλη έωλες απόψεις, που καταλήγουν σε contra legem θεσμικές ασχημίες. Ας ξεκαθαρίσουν λοιπόν οι «πολύγνωμοι» σε ποια ακριβώς πλευρά συντάσσονται.

Τέλος κάποιοι υποστηρίζουν μία πρωτότυπη θεωρία απείρου κάλλους.
Νομιμοποιείται, διατείνονται η αντισυνταγματική ενέργεια του εισαγγελέως ΑΠ, με βάση εγκύκλιο-γνωμοδότηση του προκατόχου του εισαγγελέως, η οποία προέκυψε κατόπιν αιτήματος του τότε Προέδρου της Βουλής κ. Απ. Κακλαμάνη, η οποία αφορά άλλη διάταξη του Συντάγματος (άρθρο 83), που δεν αφορά βεβαίως ποινικές ευθύνες Υπουργών, αφορά άρση ασυλίας βουλευτών, αλλά μπορεί να εφαρμοσθεί «κατ’ αναλογίαν» και στην περίπτωση του άρθρου 86… !!!
Σε όλες τις Νομικές σχολές του πλανήτη, από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης μέχρι το πανεπιστήμιο της …Κάτω Ζούγκλας, διδάσκεται ένα μάθημα στο πρώτο έτος, που αποτελεί στοιχειώδη εισαγωγή στην επιστήμη του δικαίου. Ένα από τα πρώτα κεφάλαια αυτού του μαθήματος αναφέρεται στην τυπική ισχύ των νόμων και εξηγεί ότι το Σύνταγμα είναι ο υπέρτατος νόμος του κράτους, όλοι οι υπόλοιποι νόμοι έχουν συγκριτικά ελάσσονα τυπική ισχύ, οφείλουν να προσαρμόζονται στις συνταγματικές διατάξεις και γενικά ουδείς κατώτερος κανών δικαίου δεν μπορεί να αλλάξει ή να καταργήσει ένα κανόνα ανώτερης τυπικής ισχύος.
Το επιχείρημα λοιπόν ότι μια γνωμοδότηση εισαγγελέως του ΑΠ υπερισχύει των διατάξεων του Συντάγματος δεν μπορεί να έχει καμία τύχη σε καμιά έννομη τάξη αυτού του πλανήτη.
Όσο για τους υποστηρικτές του το βέβαιον είναι ότι ως πρωτοετείς φοιτητές θα απορρίπτονταν, αλλά ίσως θα κατάφερναν να καταχωρηθούν στο βιβλίο Γκίνες ως πρωταθλητές τυμβωρύχοι, που ανασκάπτουν εναγωνίως το παρελθόν του ΠΑΣΟΚ αναζητώντας σκελετούς χρήσιμους για συμψηφισμό με διάφορες σύγχρονες αθλιότητες.

Το δυστύχημα όμως είναι ότι όλοι αυτοί προσφέρουν χείριστη υπηρεσία στον τόπο γιατί διδάσκουν στους πολίτες και ιδιαίτερα τους νέους τη σοφιστεία, την στρεψοδικία και κυρίως την ανυπακοή στο Σύνταγμα και την ασέβεια στους θεσμούς.

Δημιουργούν μια ζοφερή ατμόσφαιρα ανομίας και ατιμωρησίας.

Προσβάλλουν το κύρος της δικαιοσύνης, αλλά και ολοκλήρου της νομικής κοινότητας.

Οφείλει επομένως η τεράστια σιωπηλή πλειοψηφία των ανιδιοτελών δικαστών και δικηγόρων και πρώτοι από όλους οι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι να εγκαταλείψουν τη σιωπή τους και να ξεσκεπάσουν τους λίγους ατάκτους προτού αυτοί καταφέρουν να προξενήσουν ζημιά μη αναστρέψιμη.

Βατοπέδι: Το δις εξαμαρτείν…

Έχουμε το προνόμιο να ζούμε σε μια χώρα όπου στο απώτερο παρελθόν οι κάτοικοί της ανέπτυξαν ένα ανεπανάληπτο πολιτισμό.

Ιδιαίτερα στον γνωστικό τομέα τόσο εκτεταμένες υπήρξαν οι γνώσεις τους επί παντός επιστητού, ώστε προσφυώς υποστηρήχθηκε ότι οι μεταγενέστεροι επιστήμονες οποιουδήποτε κλάδου, για πολλούς αιώνες και εν πολλοίς ακόμη και σήμερα, απλώς ανακαλύπτουν όσα οι αρχαίοι Έλληνες πρώτοι διετύπωσαν.

Μυστήριο πάντως παραμένει ποιο χαρακτηρισμό θα χρησιμοποιούσαν οι πρόγονοί μας αν ζούσαν επί των ημερών μας για να στολίσουν αυτούς, που χειρίζονται την υπόθεση του Βατοπεδίου.

Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από το σάλο, που δημιουργήθηκε με την παραίτηση δύο εισαγγελικών λειτουργών, που παρεμποδίσθηκαν να στείλουν τη δικογραφία στη Βουλή κατ’ εφαρμογή του άρθρου 86 του συντάγματος.
Οι πρωταγωνιστές όμως εκείνου του παθήματος δεν φαίνεται να έχουν διδαχθεί τίποτε και η θλιβερή ιστορία-φάρσα δυστυχώς επαναλαμβάνεται.

«Το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού» έλεγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι σ’ αυτές τις περιπτώσεις.
Τουτέστιν άσοφους, απερίσκεπτους, ολιγοφρενείς χαρακτήριζαν όσους δεν ήταν ικανοί να διδαχθούν από τα λάθη τους και επαναλάμβαναν τα ίδια λάθη.

Λόγοι δεοντολογίας και κοινωνικής ευπρέπειας δεν επιτρέπουν να φαντασθούμε ποιους βαρύτατους χαρακτηρισμούς θα χρησιμοποιούσαν οι πρόγονοί μας, αν ζούσαν στις μέρες μας, για όσα συμβαίνουν στο δικαστικό χειρισμό υποθέσεων με υψηλό πολιτικό ειδικό βάρος, όπως αυτές που έχουν κοινό παρανομαστή την παραπάνω διάταξη του Συντάγματος.

Σε μια χώρα όπου 2.500 χρόνια πριν ένας πολιτικός ονόματι Αριστείδης, δίκαιος επονομαζόμενος, διεκήρυττε «ειρήνη, αν είναι δυνατόν, αλλά δικαιοσύνη παντί τρόπω», αποτελεί θλιβερή κατάντια το σύνολο σχεδόν των πολιτών να θεωρεί ότι οι υψηλά ιστάμενοι όλων των επαγγελματικών ομάδων και κυρίως οι πολιτικοί χαίρουν μιας απόλυτης ατιμωρησίας.

Tα οξύμωρα του σύγχρονου καπιταλισμού…

Αν οποιοσδήποτε λογιστής σε οποιαδήποτε μικρομεσαία επιχείρηση, έπεφτε έξω στους υπολογισμούς του σε ποσοστό παραπάνω από συν πλην δέκα τοις εκατό, θα απολυόταν χωρίς δεύτερη κουβέντα.
Προφανώς τα κριτήρια αξιολόγησης είναι πολύ διαφορετικά στο δημόσιο τομέα.
Εκεί μπορείς να προϋπολογίζεις έλλειμμα 1,6%, μετά από λίγους μήνες να σου προκύπτει 5% (διαφορά σχεδόν 300%) και να θεωρείσαι μια χαρά επιτυχημένος Υπουργός Εθνικής Οικονομίας.

Και η χειρότερη μικρομεσαία επιχείρηση παρακολουθεί στενά την οικονομική της πορεία, κάνει ταμείο κάθε μέρα, βγάζει ισοζύγιο κάθε μήνα και οικονομικά αποτελέσματα τουλάχιστον κάθε τρίμηνο.
Αν είσαι όμως Ελληνικό Δημόσιο, κατά την αντίληψη της Κυβέρνησης, μπορείς να δηλώνεις ανερυθρίαστα ότι μέχρι τον Ιούνιο(διάβαζε μέχρι τις Ευρωεκλογές) δεν θα έχεις εικόνα για την εκτέλεση του προϋπολογισμού και να παραμένεις δοξασμένος «τσάρος της οικονομίας».

Το ανόητο επιχείρημα ότι στην Ευρωζώνη η περίπτωσή της Ελλάδας είναι μεν από τις χειρότερες αλλά υπάρχουν καναδυό άλλοι «χειροτερότεροι» και ότι ακόμη και ο κ. Αλμούνια αδυνατεί να κάνει προβλέψεις, μάλλον θα πρέπει να μας ανησυχεί παρά να μας καθησυχάζει.
Διότι το συνολικό μήνυμα που εκπέμπεται και που δικαίως εξοργίζει τους Ευρωπαίους πολίτες, είναι ότι αυτοί, που ορίζουν τις τύχες μας τόσο σε κεντρικό όσο και σε περιφερειακό επίπεδο δεν διαθέτουν ούτε τα στοιχειώδη επαγγελματικά προσόντα ενός λογιστή μικρομεσαίας επιχείρησης με βιβλία Γ΄κατηγορίας.

Αυτό είναι αν μη τι άλλο ένα από τα οξύμωρα του σύγχρονου καπιταλισμού…

Οι αμελείς ερμηνείες του «αμελλητί» στο άρθρο 86 του Συντάγματος.

Επί της ουσίας η υπόθεση Παυλίδη αποτελεί μια ακόμα τυπική περίπτωση αλληλοεξόντωσης υψηλόβαθμων στελεχών της κυβερνώσας παράταξης και σαν τέτοια μπορεί να έχει μόνο υπαρξιακό ενδιαφέρον για το παραταξιακό μέλλον της Ν.Δ και μιας κυβέρνησης, που παραπαίει επί πέντε χρόνια μεταξύ φθοράς και διαφθοράς.
Περισσότερο ενδιαφέρον έχει προφανώς η αποκάλυψη ενός όζοντος περιβάλλοντος μέσα στο οποίο έχουν καταδικασθεί να μαραζώνουν τα νησιά μας και όπου ευδοκιμούν όλα τα άνθη του κακού.
Είναι επίσης ενδιαφέρον ότι κατά την συζήτηση για την σύσταση της ειδικής επιτροπής υπήρξε πρωτοφανής συμφωνία όλων των πτερύγων της Βουλής για την απαράδεκτη καθυστέρηση αποστολής της δικογραφίας.
Τόσο πρωτόγνωρη δε ήταν η ομοφωνία όσο και ή ένταση των τοποθετήσεων πολλών ομιλητών, που αναγκάσθηκε ο Υπουργός Δικαιοσύνης να αφήσει ανοικτό το ενδεχόμενο άσκησης πειθαρχικής δίωξης κατά των υπαιτίων δικαστικών λειτουργών.
Παρότι όμως όλοι επισήμαναν ότι με την πολύμηνη καθυστέρηση αποστολής του φακέλου στη Βουλή ο ανακριτής παρεβίασε ευθέως το σύνταγμα, υπήρξαν δύο ενδιαφέρουσες ερμηνευτικές προσεγγίσεις, που αξίζει τον κόπο να εξετάσουμε, διότι προέρχονται από τηλεοπτικά καταξιωμένους νομικούς.
Και οι δύο αφορούν την λέξη «αμελλητί», που περιέχεται στο δεύτερο εδάφιο της παραγράφου 2 του άρθρου 86 του Συντάγματος.
Από την όπως αποδεικνύεται μυστηριώδη για τους σύγχρονους έλληνες αυτή λεξούλα και δη από την ερμηνεία της εξαρτάται απόλυτα ο καταλογισμός ή όχι ευθυνών για παράβαση του συντάγματος στους δικαστικούς λειτουργούς, που ασχολήθηκαν με την καταγγελία του εφοπλιστή.
Από δε την κρίση περί παραβιάσεως ή μη του συντάγματος εξαρτάται και μια ολόκληρη πολιτική φιλολογία γύρω από την πιθανότητα παρέμβασης της Κυβέρνησης στις αρμοδιότητες της Δικαστικής εξουσίας.
Είναι λοιπόν προφανής η βαρύτητα, που έχει αυτή η απίθανη λεξούλα και η σοβαρότητα που προσλαμβάνει η έννοια, που κανείς θα καταφέρει να της αποδώσει.
Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Η επίμαχη διάταξη έχει ως εξής:

Αν στο πλαίσιο άλλης ανάκρισης, προανάκρισης, προκαταρκτικής εξέτασης ή διοικητικής εξέτασης προκύψουν στοιχεία, τα οποία σχετίζονται με τα πρόσωπα (μέλη της Κυβέρνησης ή Υπουργοί) και τα αδικήματα (ποινικά αδικήματα που τέλεσαν κατά την άσκηση των καθηκόντων τους) της προηγούμενης παραγράφου, αυτά διαβιβάζονται αμελλητί στη Βουλή από αυτόν που ενεργεί την ανάκριση , προανάκριση ή εξέταση.

Σημειώνουμε ότι οι εντός παρενθέσεως προσθήκες είναι δικές μας.

Η επίμαχη λεξούλα «αμελλητί» καθορίζει ακριβώς το πότε ο ανακριτής οφείλει να διαβιβάσει το φάκελο στη Βουλή.
Στην ενδιαφέρουσα λοιπόν τοποθέτησή του κατά τη συζήτηση στη Βουλή ο κ. Βορίδης υποστήριξε ότι είναι επιτρεπτή η μικρή καθυστέρηση αποστολής του φακέλου αφού ο νόμος προϋποθέτει την συλλογή στοιχείων και επομένως ο ανακριτής θα πρέπει να ασχοληθεί με αυτό το αντικείμενο εντός ενός ευλόγου χρονικού διαστήματος..
Βεβαίως ο κ. Βορίδης παραδέχθηκε ότι χωρίς καμία αμφιβολία η καθυστέρηση στην προκειμένη περίπτωση υπερβαίνει υπερβολικά τα όρια, που η ερμηνεία του μπορεί να επιτρέψει.
Με την άποψη του κ. Βορίδη συντάχθηκε ανεπιφύλακτα η πρώην Πρόεδρος της Βουλής και καθηγήτρια του Ποινικού Δικαίου κ. Ψαρούδα-Μπενάκη, η οποία τον διαδέχθηκε στο βήμα.
Μία δεύτερη ερμηνεία, που αναπτύχθηκε από τον συνήγορο του κ. Μανούση στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του ALTER (8/4/09), υποστήριξε ούτε λίγο ούτε πολύ ότι ο ανακριτής οφείλει να συλλέξει στοιχεία, να εξετάσει την βασιμότητά τους και μετά ταύτα να διαβιβάσει το φάκελο στη Βουλή για τα περαιτέρω. Επομένως με βάση αυτή την ερμηνεία ουδεμία παράβαση προκύπτει από την πολύμηνη καθυστέρηση του ανακριτή.

Δυστυχώς και οι δύο ερμηνείες είναι αβάσιμες.

Όταν αποφασίζουμε να ασχοληθούμε με την κατανόηση του κειμένου ενός νομοθετήματος, θα πρέπει να έχουμε υπόψη μας ότι αυτή είναι μια εργασία, που οφείλει να πειθαρχεί σε δεδομένους κανόνες, και διέπεται από συγκεκριμένη μεθοδολογία.
Έτσι λοιπόν η αναμφισβήτητη αφετηρία για την ερμηνεία οποιασδήποτε νομικής διατάξεως είναι η λεγόμενη γραμματική ερμηνεία. Δηλαδή η ανάλυση της λεκτικής της διατύπωσης και ο ακριβής εννοιολογικός προσδιορισμός των λέξεων, που έχει χρησιμοποιήσει ο νομοθέτης.
Είναι γεγονός ότι σε νομοθετήματα, που συντάσσονται πρόχειρα, εσπευσμένα και ενίοτε από μη νομικούς απαντάμε συχνά ατυχείς επιλογές λέξεων και εκφράσεων, που παρουσιάζουν αντιφάσεις, επιδέχονται παρερμηνειών, βρίθουν κενών και γενικά υποβαθμίζουν την αξία της γραμματικής ερμηνείας.
Σοβαρά νομοθετήματα όμως και μάλιστα αυξημένης τυπικής ισχύος, όπως το Σύνταγμα, που αποτελούν έργο εξαιρετικών νομοπαρασκευαστικών επιτροπών, περιλαμβάνουν κατά τεκμήριο απολύτως εύστοχες και πρόσφορες διατυπώσεις.
Ερμηνευτική λοιπόν ελευθεριότητα και διασταλτικές ερμηνείες σε διατάξεις του συντάγματος και δη δικονομικού ποινικού περιεχομένου, όπως αυτή για την οποία συζητάμε, διατρέχουν εκ προοιμίου τον κίνδυνο να καταλήξουν σε αντιεπιστημονικά συμπεράσματα.

Η λέξη «αμελλητί», τροπικο-χρονικό επίρρημα του επιθέτου αμέλλητος προέρχεται από τη σύνθεση του στερητικού α με τη ρίζα του ρήματος μέλλω (α+μέλλω).
Αμέλλητος κατ’ ακρίβεια σημαίνει αυτόν, που δεν δύναται να έχει μέλλον, δηλαδή αυτόν, που η ύπαρξή του τελειώνει στο παρόν, στην παρούσα στιγμή, αυτόν που δεν επιδέχεται επομένως αναβολής, τον ανυπέρθετο.

Στο θεμελιώδες λοιπόν ερώτημα τόσο από δικονομικής όσο και από πολιτικής απόψεως, περί του πότε και πώς δηλαδή ο ανακριτής οφείλει να διαβιβάσει φακέλους που σχετίζονται με ποινικά αδικήματα Υπουργών στη βουλή, ο συνταγματικός νομοθέτης απαντά με απόλυτη σαφήνεια και ακρίβεια: «ΑΜΕΛΛΗΤΙ», δηλαδή αυτοστιγμεί, αυθωρεί και παραχρήμα, ανυπερθέτως. Με τρόπο, που να αποτρέπει την μελλοντική εξέλιξη οπιασδήποτε πράξεως που εκτελείται από αυτόν ή άλλο λειτουργό της δικαιοσύνης και μπορεί να αφορά άδικες πράξεις Υπουργών ή Υφυπουργών.
Αυτή και μόνη η ερμηνεία του επιρρήματος «αμελλητί» δεν αφήνει καμιά απολύτως αμφιβολία για το καθήκον του δικαστικού λειτουργού, δικαστή ή εισαγγελέως, να διακόψει αμέσως την δική του ενασχόληση με οποιοδήποτε στοιχείο περιέλθει εις γνώση του για αδικήματα, που αναφέρονται σε ποινικώς ενδιαφέρουσες πράξεις και παραλήψεις μελών της Κυβέρνησης και Υφυπουργών, και να το παραπέμψει με το ταχύτερο μέσο στην Βουλή.
Είναι γνωστό ότι για εκπαιδευτικούς κυρίως λόγους κατά την ακαδημαϊκή διδασκαλία διδάσκεται συνήθως ότι η γραμματική ερμηνεία δύναται και οφείλει να εξικνείται μέχρι των ορίων του εννοιολογικού περιβόλου των λέξεων, που ερμηνεύουμε. Επιτρέπεται να κινηθούμε στον πέριξ του εννοιολογικού πυρήνα της λέξεως χώρο, που προσφυώς παρομοιάζεται με περίβολο, αλλά χωρίς να υπερβούμε τον αυλόγυρο, γιατί τότε θα οδηγηθούμε σε contra legem ακροβασίες. Όμως κατά κακή τύχη των όποιων επίδοξων ερμηνευτών εννοιολογικά η λέξη «αμελλητί» δεν διαθέτει περίβολο. Στην καλύτερη περίπτωση θα μπορούσαμε να πούμε ότι έχει μόνο πίσω αυλή, υπό την έννοια ότι επιτρέπει την ύπαρξη παρελθόντος, αλλά σε κάθε περίπτωση αποτελεί τον έσχατο φράκτη σε οποιαδήποτε σκέψη περί προεκτάσεως στο μέλλον, στο μετά ταύτα, στο χρονικό επέκεινα.

Η τελολογική ερμηνεία επιβεβαιώνει τα παραπάνω.
Είναι απολύτως παραδεκτό από όλους ότι ο Νομοθέτης είχε ως σκοπό να αναθέσει την έρευνα περί της τελέσεως ποινικά κολάσιμων πράξεων Υπουργών και Υφυπουργών στην αρμοδιότητα της Βουλής και ιδιαίτερα από το αρχικό ακόμη στάδιο της προκαταρκτικής εξετάσεως, όπως ρητά ορίζεται στην πρώτη και δεύτερη παράγραφο του άρθρου 86 του ισχύοντος Συντάγματος.
Με την ρύθμιση αυτή ήθελε να εξασφαλίσει προφανώς την απρόσκοπτη απονομή της δικαιοσύνης σε θέματα τα οποία κατά τεκμήριο πέραν του ποινικού παρουσιάζουν συνήθως μεγάλο πολιτικό ειδικό βάρος και επομένως κοινωνικό και δημοσιογραφικό ενδιαφέρον.
Ως εκ τούτου ορθώς έκρινε ο Νομοθέτης ότι το διερευνητικό βάρος τέτοιας φύσεως υποθέσεων δεν μπορεί να αφεθεί στους ώμους των απλών δικαστικών και εισαγγελικών λειτουργών αλλά θα πρέπει να ανατεθεί σε ένα συλλογικό όργανο ανωτάτου κύρους και θεσμικής ισχύος, όπως η Βουλή και οι επιτροπές της. Πολλώ μάλλον καθόσον όσοι πέρασαν από κυβερνητικές θέσεις προφανώς διαθέτουν πολιτική δύναμη, οπαδούς και κοινωνικές κι όχι μόνο διασυνδέσεις, που είναι πιθανό να χρησιμοποιήσουν προκειμένου να παρεμποδίσουν την εις βάρος τους εξέλιξη μιας ποινικής διαδικασίας ιδιαίτερα στην ευαίσθητη εναρκτήρια φάση της.
Ορθότατα ο συνταγματικός Νομοθέτης εκτιμά ότι ο αγώνας ανάμεσα σε ένα διατελέσαντα ή διατελούντα Υπουργό, ιδίως εάν το κόμμα του εξακολουθεί να κυβερνά τη χώρα, και ένα απλό παράγοντα της δικαστικής λειτουργίας μπορεί να αποδειχθεί εξαιρετικά άνισος.
Προς προστασία δε του δικαστικού ή εισαγγελικού λειτουργού, αλλά κυρίως προς εξασφάλιση της απονομής της δικαιοσύνης, όσο ψηλά και αν βρίσκονται οι πιθανοί ένοχοι ποινικώς κολάσιμων πράξεων, ο Νομοθέτης δεν αρκείται να αναθέσει την αρμοδιότητα της διενέργειας προκαταρκτικής εξέτασης και της άσκησης ποινικής διώξεως στη Βουλή με το άρθρο 86, αλλά με την διάταξη του δευτέρου εδαφίου της παραγράφου δύο απαγορεύει στον ενεργούντα οποιαδήποτε έρευνα ή ανακριτική πράξη να ασχοληθεί με πιθανά αδικήματα Υπουργών ακόμη και στο πλαίσιο άλλων υποθέσεων και τον διατάσσει να αποστείλει τα όποια στοιχεία έχουν περιέλθει σε γνώση του αμέσως στη Βουλή, ως μόνη αρμοδία για να ερευνήσει, να εξετάσει προκαταρκτικά, να αξιολογήσει ποινικά και εν τέλει να αποφασίσει περί της ασκήσεως ή μη ποινικής διώξεως.
Είναι επομένως εντελώς ανεπίτρεπτες οι διάφορες αντιεπιστημονικές ερμηνείες, που έρχονται σε ευθεία αντίθεση με τη ratio legis (σκοπό του νόμου) και εξυπηρετούν άλλου είδους εφήμερες σκοπιμότητες.

Ο σεβασμός στο Σύνταγμα και η αυστηρή εφαρμογή των επιταγών του χαρακτηρίζει την ποιότητα του δημοκρατικού πολιτεύματος και αποτελεί στοιχειώδη υποχρέωση για όλους τους μετέχοντες των κρατικών λειτουργιών.
Ούτε στο βωμό της πολιτικής σκοπιμότητας, επειδή το ΛΑ.Ο.Σ χρειάζεται «να κλείσει και ολίγο το μάτι» στη Ν.Δ, ούτε και χάριν επαγγελματικών σκοπιμοτήτων, επειδή ο πελάτης μας δήλωσε ανενδοίαστα ότι συμφώνησε με τον εισαγγελέα να παγώσουν την έρευνα της υπόθεσης μέχρι να γίνουν οι βουλευτικές εκλογές του 2007, συγχωρούνται οι ερμηνευτικές ασχημίες, που δημιουργούν άλλοθι σε κραυγαλέες αντισυνταγματικές πρακτικές.
Ο επιστημονικός κόσμος δεν δικαιούται πλέον να παραμένει απαθής θεατής αυτών των αχαρακτήριστων πρακτικών, που άλλους εισαγγελείς εξαναγκάζει σε παραίτηση και άλλους σε παράβαση καθήκοντος.

Τέλος επειδή πολύς λόγος γίνεται τελευταία για την ανάγκη τροποποίησης της συγκεκριμένης διάταξης και του σχετικού νόμου περί ευθύνης υπουργών, καλό είναι να μην ευτελίζουμε τους θεσμούς για εφήμερη επικοινωνιακή κατανάλωση ή για μετατόπιση ευθυνών.
Εσχάτως στην Ελλάδα για όλα φταίνε οι νόμοι, ενώ όσοι δεν τους εφαρμόζουν ή τους καταστρατηγούν παραμένουν στο απυρόβλητο.
Προφανώς δεν φταίει ο νόμος αν ένας εισαγγελέας αναρμοδίως ασχολείται επί μήνες με υπόθεση, που αφορά υπουργό και δεν στέλνει αμέσως την όποια καταγγελία περιέρχεται σε γνώση του μαζί με τον καταγγέλοντα στη Βουλή.
Δεν φταίει ο νόμος αν ένας εισαγγελέας αρνείται πεισματικά να στείλει, ως οφείλει, αμελλητί μια δικογραφία στη βουλή και όταν εξαναγκάζεται να το πράξει φροντίζει, ως μη όφειλε, να την συνοδέψει με κρίσεις περί της υπάρξεως δόλου ή όχι στις ενέργειες των Υπουργών.
Δεν φταίει ο νόμος αν ένας ανακριτής επιμένει να διεξάγει έρευνα άνευ αρμοδιότητος και ένας φερόμενος ως δωροδοκηθείς πρώην Υπουργός πηγαινοέρχεται στο γραφείο του επί μήνες προσκομίζοντας στοιχεία, που υποχρεούται να καταθέσει μόνο στην ειδική επιτροπή της Βουλής εάν και όποτε αυτή συσταθεί, με αποτέλεσμα να κινδυνέψει να οδηγηθεί η υπόθεση σε παραγραφή.
Δεν φταίει ο νόμος αν η πλειοψηφία της Βουλής παρεμποδίζεται να προσέλθει σε ψηφοφορία, προκειμένου να διασωθεί μια ισχνή Κυβέρνηση.
Και προφανώς δεν φταίνε οι νόμοι, που τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα τα πάσης φύσεως σκάνδαλα μονοπωλούν τα δελτία ειδήσεων και οι πρωταγωνιστές των σκανδάλων, πολιτικοί, διοικητικοί παράγοντες, κληρικοί κ.λ.π ελέω μιας εξόφθαλμης διαπροσωπικής διαπλοκής απολαμβάνουν ιδιότυπης ασυλίας και εξακολουθούν να προκαλούν με τις δημόσιες εμφανίσεις τους το κοινό περί δικαίου και ηθικής αίσθημα.

Δεν υποστηρίζουμε ότι η ισχύουσα νομοθεσία είναι τέλεια.

Όμως σίγουρα δεν φταίει αυτή, που κάποιοι αρμόδιοι επιμένουν συστηματικά να την αγνοούν ή να την καταστρατηγούν.
Και αν χρειάζεται κάποια αλλαγή αυτό δεν μπορεί να γίνει εν θερμώ με συζητήσεις στα κανάλια και με ευρήματα δημοσκοπήσεων αμφιβόλου ποιότητας.
Θα πρέπει να γίνει από ειδικούς επιστήμονες και προπαντός όχι από πολιτικούς.

Διότι αν το άρθρο 86 προσαρμοσθεί στην πρακτική, η οποία εφαρμόσθηκε στις τελευταίες υποθέσεις, που ταλανίζουν τον τόπο, τότε θα πρέπει να προβλέπει ότι ποινική δίωξη κατά Υπουργών ασκείται από τον κ. Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου κατόπιν αδείας του Πρωθυπουργού…

Σε κάθε άλλη περίπτωση μάλλον δεν θα έχει πολλές ελπίδες να τύχει μεγαλύτερου σεβασμού από το σημερινό... Νομίζω;…

ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ - Δύναμη ασφάλειας ή εργαλείο καταστολής ;

Τα στατιστικά στοιχεία για την εξέλιξη της εγκληματικότητας κατά την τελευταία πενταετία δεν είναι απλώς ανησυχητικά. Τεκμηριώνουν αναμφισβήτητα την αποτυχία των διωκτικών αρχών σε όλους τους τομείς.
Η σύγχρονη εγκληματικότητα στη χώρα μας κινείται κυρίως σε τρεις διακριτές κατηγορίες αξιόποινων δραστηριοτήτων.
Αν εξαιρέσουμε προς το παρόν τα εγκλήματα των «κυρίων με τα λευκά περιλαίμια», η δίωξη των οποίων δεν εξαρτάται εν πολλοίς από την δράση της αστυνομίας, έχουμε:
α) εγκλήματα του κοινού ποινικού δικαίου, ιδιαίτερα κατά της ζωής και της ιδιοκτησίας (ανθρωποκτονίες, ληστείες, κ.λ.π).
β) εγκλήματα που προέρχονται από τρομοκρατική δραστηριότητα και
γ) εγκλήματα που προέρχονται από ομαδική καταστροφική επιθετικότητα ( κατά το κοινώς λεγόμενο από «χουλιγκανισμό»).
Και στις τρείς ανωτέρω κατηγορίες έχουμε μια αστυνομία, που εμφανίζεται απελπιστικά ανίκανη να παρέμβει είτε προληπτικά είτε διωκτικά.
Είναι γεγονός ότι τα γενεσιουργά αίτια, αλλά και οι παράγοντες ανάπτυξης των σύγχρονων μορφών εγκληματικότητας δεν αφορούν ευθέως την εκασταχού εκάστοτε αστυνομία.
Και ο τελευταίος πολίτης κατανοεί ότι τα αίτια είναι προεχόντως οικονομικά και πολιτικά.
Συνθήκες οικονομικής εξαθλίωσης αποτελούν ισχυρό κίνητρο για ληστείες και διαρρήξεις. Κοινωνικές αδικίες και υπερβολικές κοινωνικές ανισότητες αποτελούν πρόσφορο έδαφος για την ανάπτυξη τρομοκρατικών ιδεολογημάτων. Ενώ η συνολική απογοήτευση από το κρατούν σύστημα οδηγεί υπό προϋποθέσεις σε μαζική καταστροφικότητα διάφορα ψυχικά αδύναμα άτομα ανεξαρτήτως κοινωνικής προέλευσης.

Συνθήκες οικονομικής κρίσης, πολιτικός και ευρύτερος κοινωνικός αμοραλισμός αποτελούν προφανώς παράγοντες εντατικοποίησης όλων ανεξαιρέτως των ανωτέρω μορφών εγκληματικής συμπεριφοράς.
Παρόμοιες συνθήκες θα έπρεπε λογικά να επικρατούν σε όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ιδιαίτερα σε αυτές του λεγόμενου σκληρού πυρήνα.
Όμως ενώ αυτές οι χώρες θεωρητικά έχουν συγκλίνουσες οικονομίες και πανομοιότυπες νομοθεσίες, η εικόνα που παρουσιάζει ειδικά η Ελλάδα σε θέματα εσωτερικής ασφάλειας δεν είναι καθόλου όμοια.
Ενώ οι υπόλοιπες χώρες εμφανίζουν αστυνομίες, που παρακολουθούν αποτελεσματικά την εξέλιξη των νέων μορφών εγκλήματος και ανταποκρίνονται αξιοπρεπώς στις σχετικές υποχρεώσεις τους, η δική μας αστυνομία παρουσιάζει μια εικόνα μεταξύ παντελούς ανεπάρκειας και οργανωτικού χάους.
Μια αστυνομία που μόλις το 2004 με αφορμή τους Ολυμπιακούς αγώνες απέσπασε τον θαυμασμό όλου του πλανήτη, εμφανίζεται σήμερα εκπληκτικά αναποτελεσματική σε όλους τους προαναφερθέντες τομείς της σύγχρονης εγκληματικότητας.
Μια αστυνομία, που διαθέτει το αναλογικά πολυπληθέστερο ανθρώπινο δυναμικό σε σχέση με τις υπόλοιπες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης μοιάζει να βρίσκεται σε πλήρη αμηχανία.
Οι πολίτες αισθάνονται πλέον ανασφαλείς ακόμη και μέσα στα ίδια τους τα σπίτια κλειδαμπαρωμένοι και με πανάκριβα συστήματα ασφαλείας εν λειτουργία.
Τα κεντρικότερα σημεία των πόλεων έχουν καταντήσει έρμαια στις διαθέσεις των ληστών, των τρομοκρατών ή των «χούλιγκανς».
Και ο τελευταίος κάτοικος αυτής της χώρας αισθάνεται άβολα πλέον να κυκλοφορεί στους δρόμους και στην αγορά. Και ο τελευταίος κάτοικος της γης βομβαρδίζεται πλέον καθημερινά από δελτία ειδήσεων και ταξιδιωτικές οδηγίες, που κατατάσσουν την Ελλάδα στους ανασφαλείς αν όχι επικίνδυνους προορισμούς του πλανήτη.
Μόνον η Κυβέρνηση παρουσιάζεται ξέγνοιαστη για την αφόρητα νοσηρή αυτή κατάσταση, αν ερμηνεύσει κανείς λογικά τους κυβερνητικούς χειρισμούς στις πρόσφατες κρίσεις της αστυνομίας.

Πολιτικά κόμματα, κατ’ ιδίαν πολιτικοί (ακόμη και κυβερνητικοί βουλευτές και υπουργοί), συνδικαλιστικοί φορείς της αστυνομίας, ΜΜΕ, όλοι ανεξαιρέτως οι πολίτες αυτής της χώρας, γνωρίζουν και επισημαίνουν καθημερινά τα κακώς κείμενα.
Η απασχόληση των αστυνομικών στην φύλαξη διαφόρων «υψηλών προσώπων».
Το έλλειμμα εκπαίδευσης και μέσων.
Ακόμη και οι χαμηλές αποδοχές, που αναγκάζουν τους αστυνομικούς να κάνουν και δεύτερη δουλειά.
Η αναξιοκρατία στη στελέχωση των επιτελικών θέσεων.
Αλλά πάνω από όλα η πολιτική φιλοσοφία και το επιχειρησιακό δόγμα που επικρατεί τόσο στην πολιτική όσο και στην φυσική ηγεσία της αστυνομίας.
Πολιτική φιλοσοφία, που έχει μεταλλάξει τον προορισμό της αστυνομίας από δύναμη ασφάλειας και προστασίας του πολίτου, σε δύναμη καταστολής των λαϊκών δημοκρατικών εκδηλώσεων και προστασίας επιλεγμένων προνομιούχων επωνύμων.
Επιχειρησιακό δόγμα, που επιτάσσει το αποτελεσματικό κυνήγι και τον χημικό ψεκασμό μέχρι τελικής πτώσεως των απεργών, των αγροτών, των εργατών των σπουδαστών, αλλά παράλληλα επιτάσσει επιμελή αποφυγή οποιασδήποτε εμπλοκής με «κουκουλοφόρους», που επιδίδονται σε όργιο καταστροφών και πλιάτσικου στα κεντρικότερα σημεία της πρωτεύουσα και όχι μόνον.

Απόδειξη ότι δεν ευθύνονται οι κατ’ ιδίαν αστυνομικοί για την απογοητευτική εικόνα της αστυνομίας, αλλά οι κατά περίπτωση άνωθεν οδηγίες, που εφαρμόζουν αποτελούν μερικά πρόσφατα περιστατικά.
Πριν από μερικές μέρες ένας αστυνομικός προσπάθησε να παρέμβει στην εξέλιξη μιας ληστείας και έχασε τη ζωή του ενώ βρισκόταν εκτός υπηρεσίας.
Προχθές και πάλι εκτός υπηρεσίας ένας άλλος αστυνομικός δεν δίστασε να συμπλακεί με ληστές με αποτέλεσμα να επιτευχθεί η σύλληψη ενός εξ αυτών, αλλά να χάσει τη ζωή της και μια νεαρή γυναίκα.
Αντίθετα δεκάδες αστυνομικοί βρίσκονταν σε διάφορα σημεία του Κολωνακίου την ώρα, που οι «χούλιγκανς» έσπερναν τον πανικό, καταστρέφοντας αυτοκίνητα και καταστήματα και κανένας απολύτως δεν παρενέβη.
Αυτό σημαίνει ότι ο μέσος αστυνομικός διαθέτει φιλότιμο, σθένος και υψηλό αίσθημα ευθύνης και με αυτοθυσία αντιδρά όταν ευρίσκεται εκτός υπηρεσίας.
Όλα αυτά τα χαρακτηριστικά εξαφανίζονται όταν φοράει τη στολή και τελεί σε διατεταγμένη υπηρεσία.
Οι απλοί αστυνομικοί είναι εξαιρετικά δραστήριοι όταν πειθαρχούν στη φωνή της συνείδησής τους, ενώ παραμένουν ανενεργοί όταν εκτελούν άνωθεν εντολές.
Τόσο απλά είναι τα πράγματα.

Θα περίμενε κανείς ότι μετά και το πρόσφατο φιάσκο του Κολωνακίου η Κυβέρνηση επιτέλους θα αφυπνιζόταν.
Ότι θα αντιλαμβανόταν τα αυτονόητα και θα αποφάσιζε με βάση τουλάχιστον την κοινή λογική.
Δυστυχώς απελπισμένος ο πολίτης παρακολουθεί για άλλη μια φορά ένα κακόγουστο θέατρο παραλόγου,
Αντί να συζητούν για τη βελτίωση της αποτελεσματικότητας της αστυνομίας, συζητούν για την κατάργηση του ασύλου….
Λες και η περιοχή Κολωνακίου προστατεύεται από το Πανεπιστημιακό άσυλο.
Λες και δεν είναι παγκοίνως γνωστό ότι κατά πάγια τακτική η αστυνομία συνηθίζει να απωθεί τους «κουκουλοφόρους» επιδιώκοντας κάθε φορά να τους εγκλωβίζει μέσα στις σχολές.
Επομένως αν αυτή τη φορά πρέπει να γίνει κάποιος λόγος περί ασύλου, αυτός θα πρέπει αποκλειστικά να περιορισθεί στο κατά πόσο έχουν ανάγκη ψυχιατρικού ασύλου όσοι επιμένουν να συνδέουν τα γεγονότα του Κολωνακίου με το Πανεπιστημιακό άσυλο.

Από τη άλλη μεριά οι εξαγγελίες για αναγωγή της κουκούλας σε ιδιώνυμο έγκλημα μόνο αμφιβόλου ποιότητας επικοινωνιακή αξία μπορούν να έχουν.
Από νομικής και εγκληματολογικής απόψεως είναι απολύτως αλυσιτελείς.
Και οι φοιτητές της νομικής διδάσκονται και γνωρίζουν ότι αποτελεσματικός παράγοντας στην αποτροπή του επίδοξου εγκληματία να τελέσει μια οποιαδήποτε αξιόποινη πράξη δεν είναι τόσο το μέγεθος της επαπειλούμενης ποινής, όσο η βεβαιότητα ότι δεν θα μείνει ατιμώρητος.
Όποιος σχεδιάζει να εκτελέσει ένα έγκλημα δεν προβληματίζεται τόσο από το μέγεθος της ποινής όσο από το πόσο πιθανό είναι να συλληφθεί και να καταδικασθεί για την πράξη του.
Δεν λείπει επομένως το νομικό πλαίσιο ή η πρόσφορη τυποποίηση των διαφόρων μορφών εγκληματικότητας.
Η πολιτική βούληση για τη δίωξη και καταδίκη του εγκλήματος είναι ασθενής.
Θα αρκούσαν μερικές απλές οδηγίες στην αστυνομία για πρόληψη και δίωξη του εγκλήματος.
Αν δεν μπορούν να κάνουν τίποτε άλλο, ας αφήσουν τους επαγγελματίες αστυνομικούς να οργανώσουν την αστυνομία.
Ας αφήσουν απερίσπαστους τους αστυνομικούς να καταδιώξουν και να συλλάβουν τους εγκληματίες.
Ας εφαρμοσθεί η υπάρχουσα νομοθεσία και ας επιβληθεί ο νόμος προς πάσα κατεύθυνση.
Ας τιμωρηθούν επιτέλους σ’ αυτόν τον τόπο οι εγκληματίες είτε είναι πολιτικοί, είτε είναι δημόσιοι λειτουργοί, είτε είναι μεγαλόσχημοι εκκλησιαστικοί παράγοντες, είτε είναι «χούλιγκανς».
Και τότε η χώρα θα γίνει ασφαλέστερη και οι πολίτες ευτυχέστεροι.

Το έλλειμμα εφαρμογής των νόμων είναι η ειδοποιός διαφορά μας από τις άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και δεν χρειάζονται «γκουρού» από την Σκώτλαντ Γιάρντ για να μας ανοίξουν τα μάτια.

Και για όσους υποκριτικά κλαψουρίζουν συνεχώς ότι «πρέπει να αποφασίσουμε τι αστυνομία θέλουμε» η απάντηση είναι επίσης απλή.

Θέλουμε μια σύγχρονη δημοκρατική αστυνομία, που να είναι αποτελεσματική δύναμη ασφάλειας και όχι ένα αυταρχικό εργαλείο καταστολής.

Ο ΣΕΒ απέσυρε την εμπιστοσύνη του από την Κυβέρνηση.

Υπάρχει ανάγκη χάραξης ενός μακρόπνοου σχεδίου δομικών αλλαγών για να εξέλθει η οικονομία από την κρίση.
Η συναίνεση «δεν είναι κομματικό πόκερ». «Ούτε μπορεί να αποτελεί άλλοθι πολιτικής υπεκφυγής ή απραξίας»
Πρίν και μετά τις εκλογές βασικό ζητούμενο είναι η ισχυρή και αποτελεσματική διακυβέρνηση
«Εξάλλου τις εκλογές θα τις αποφασίσουν οι οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες».
Τάδε έφη ο Πρόεδρος του ΣΕΒ κ. Δασκαλόπουλος.

Παραδοσιακά οι βιομήχανοι στην Ελλάδα, αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο, δεν συγκαταλέγονται στις αριστερές δυνάμεις του τόπου.
Σε γενικές γραμμές η κοινωνική τους ευαισθησία κινείται στο πλαίσιο της εταιρικής κοινωνικής ευθύνης, όπου τα όρια μεταξύ αγαθοεργίας και εμπορικής διαφήμισης παραμένουν συνήθως ασαφή και συγκεχυμένα.
Σε αντίθεση με τους κοινούς εργαζόμενους αποτελούν μια κοινωνική ομάδα αρκούντως συνειδητοποιημένη, που σε συλλογικό επίπεδο, και όχι μόνο, κινείται αποκλειστικά με γνώμονα τα επαγγελματικά της συμφέροντα.
‘Έτσι οι πολιτικές της αντιλήψεις υπήρξαν παγίως συντηρητικές και ιστορικά συγκαταλέγεται συνήθως στους παραδοσιακούς στυλοβάτες συντηρητικών κυβερνήσεων.
Αυτός είναι ένας πρόσθετος λόγος για τον οποίο οι δημόσιες παρεμβάσεις του Προέδρου του ΣΕΒ έχουν πάντοτε πολιτικό ενδιαφέρον και μπορεί να αποκτούν και ιδιαίτερη βαρύτατα αναλόγως των συγκεκριμένων περιστάσεων.

Οι πρόσφατες δηλώσεις του κ. Δασκαλόπουλου, δεν υπάρχει καμία απολύτως αμφιβολία ότι αποτελούν απερίφραστο κόλαφο για την κυβέρνηση και, δεν θα ήταν υπερβολή να λεχθεί, προσωπικά για τον ίδιο τον Πρωθυπουργό.

Επί σειρά εβδομάδων εναγωνίως ο Πρωθυπουργός και το σύνολο των κυβερνητικών στελεχών προσπαθούν απελπισμένα να πείσουν την Κομισιόν και κυρίως τον Έλληνα πολίτη ότι διαθέτει ένα πλήρες σχέδιο για την οικονομία. Να όμως, που ο Πρόεδρος του ΣΕΒ τους αμφισβητεί ευθέως και υιοθετεί ουσιαστικά τις απόψεις της αξιωματικής αντιπολίτευσης, που επίσης μιλά για ανάγκη ριζικών αλλαγών επί τη βάσει συγκροτημένου αναπτυξιακού προγράμματος για τη χώρα.

Επί δύο εβδομάδες το επικοινωνιακό επιτελείο της Ν. Δημοκρατίας καλλιεργούσε το εύρημα της «συναίνεσης» ως μία υψηλού επιπέδου πολιτική πρωτοβουλία του Πρωθυπουργού, στο πλαίσιο της προβολής της εικόνας της «ωριμότητας και υπευθυνότητας».
Καλό εύρημα διότι εάν το κόμμα της Αξιωματικής αντιπολίτευσης συνεργαζόταν θα μοιραζόταν αναπότρεπτα τις ευθύνες, εάν όχι θα κατηγορείτο για μικροψυχία και μικροκομματισμό. Μπρός βαθύ και πίσω ρέμα δηλαδή για τον κ. Παπανδρέου.
Εμφανίζεται όμως ως από μηχανής θεός ο Πρόεδρος του ΣΕΒ και μιλάει για κομματικό πόκερ. Ούτε λίγο ούτε πολύ παρομοιάζει την περί συναινέσεως πρόταση του κ. Πρωθυπουργού ως ένα κακοστημένο πολιτικό χαρτοπαίγνιο κομματικής κατανάλωσης, που δεν έχει καμία ουσιαστική αξία.
Υπό αυτή την έννοια ο μεν κ. Πρωθυπουργός, που είχε την ιδέα, εμμέσως πλην σαφώς παρουσιάζεται σαν σκηνοθέτης ανούσιων τυχοδιωκτικών παιχνιδιών, ο δε κ. Παπανδρέου ως σοβαρός και οξυδερκής πολιτικός αρχηγός, αφού απαξιοί να παίξει και κατ’ ουσίαν με την στάση του απαντά στον κ. Καραμανλή «παίξε μόνος σου».

Δεν περιορίζεται όμως σ΄αυτό το βαρύ περί «κομματικού πόκερ» χαρακτηρισμό ο Πρόεδρος του ΣΕΒ. Κατηγορεί επί πλέον την Κυβέρνηση ότι εφηύρε την ιστορία της συναίνεσης όχι απλώς για να εγκλωβίσει πολιτικά την αντιπολίτευση, αλλά κυρίως για να υπεκφύγει των δικών της ευθυνών και να αποκτήσει άλλοθι στην αδράνειά της.
Η εκτίμηση αυτή του κ. Δασκαλόπουλου ταυτίζεται περίπου με την άποψη όσων υποστηρίζουν ότι η κυβέρνηση αυτή αποφεύγει συστηματικά να κυβερνήσει και απλώς προσπαθεί με διάφορες προφάσεις και επικοινωνιακά ευρήματα να κερδίζει πολιτικό χρόνο αδιαφορώντας για την κακή πορεία της χώρας.

Για όσους έχουν την παραμικρή αμφιβολία επ’ αυτών, ο Πρόεδρος του ΣΕΒ επισημαίνει ότι η χώρα και τώρα και μετά τις εκλογές έχει ανάγκη ισχυρής Κυβέρνησης.
Το μετά τις εκλογές είναι βέβαια ως μέλλον ευκταίον αλλά αόρατον.
Στο παρόν όμως ουδείς αμφιβάλει ότι μια Κυβέρνηση με λίγους (151) βουλευτές και πολλούς δελφίνους κάθε άλλο παρά ισχυρή μπορεί να χαρακτηρισθεί.
Μας λέει επομένως ο κ. Δασκαλόπουλος ότι σήμερα η χώρα στερείται αυτό που έχει ιδιαίτερη ανάγκη, άρα με τον τρόπο του υποδεικνύει ότι αυτό θα πρέπει άμεσα να αλλάξει.
Και βέβαια στην δημοκρατία αν έχεις άμεση ανάγκη «από ισχυρή και αποτελεσματική διακυβέρνηση» και δεν τη διαθέτεις, η προσφυγή στις κάλπες αποτελεί μονόδρομο.

Γι ‘ αυτό ο κ. Δασκαλόπουλος σπεύδει να προσθέσει ότι «τις εκλογές θα αποφασίσουν οι οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες».
Ας αντιπαρέλθουμε το γεγονός ότι πρόκειται για μια πρόταση, που θα μπορούσε να την προσυπογράψει μια χαρά ακόμη και ένας φανατικός μαρξιστής, και ας δούμε λίγο την αντικειμενική της ουσία.
Μοιάζει να αποτελεί την απόλυτη απαξίωση του σημερινού Πρωθυπουργού.
Μέχρι τώρα η κρατούσα θεωρία ήταν ότι η επιλογή του χρόνου διεξαγωγής των εκλογών αποτελεί προνομία του Πρωθυπουργού. Και πράγματι η άποψη αυτή βρίσκει απόλυτη νομική θεμελίωση στο ισχύον σύνταγμα της χώρας.
Έρχεται όμως ο κ. Δασκαλόπουλος και επιχειρεί μια αποστομωτική πολιτική αντίκρουση της εν λόγω θεωρίας, που χρησιμοποιείται κατά κόρον στην επικοινωνιακή ενίσχυση του ηγετικού προφίλ του κ. Καραμανλή.
Ισχυρίζεται λοιπόν ο Πρόεδρος του ΣΕΒ ότι η ομαλή εφαρμογή των συνταγματικών ρυθμίσεων επαιτεί την ύπαρξη κάποιων αναγκαίων προϋποθέσεων, ήτοι ομαλές κοινωνικές συνθήκες, οι οποίες εξασφαλίζονται μόνο σε συνθήκες οικονομικής σταθερότητας.
Όταν όμως η καταστροφή της οικονομίας προκαλέσει διατάραξη της κοινωνικής ομαλότητας τότε χρειάζεται ενδεχομένως ισχυρή πολιτική προσωπικότητα, προκειμένου να επιβάλει τη βούληση της στις πολιτικές εξελίξεις.
Αν λοιπόν ερμηνεύουμε σωστά την μαρξιστικού ύφους κραυγή του κ. Δασκαλόπουλου, οι αναμενόμενες εξελίξεις υπερβαίνουν το πολιτικό ειδικό βάρος του σημερινού Πρωθυπουργού.

Παρά την προσπάθεια υποβάθμισης των δηλώσεων του Προέδρου του ΣΕΒ από την πλειοψηφία των μέσων μαζικής ενημέρωσης, είναι ηλίου φαεινότερον ότι οι δηλώσεις αυτές μπορούν δικαιωματικά να λογίζονται ως το μέγιστο πολιτικό γεγονός της περασμένης εβδομάδας τουλάχιστον για δύο πολύ συγκεκριμένους λόγους.
Πρώτον διότι αντίθετα με τα ανέκδοτα περί χαμηλού δείκτη ανεργίας, οι βιομήχανοι (όχι τα κόμματα της αριστεράς) προειδοποιούν για επερχόμενη οικονομική και κοινωνική καταιγίδα και
Δεύτερον διότι δηλώνουν απολύτως απογοητευμένοι από την παρούσα κυβέρνηση.

Πρόκειται για ρητή και απερίφραστη απόσυρση της εμπιστοσύνης του βιομηχανικού κόσμου από μια συντηρητική κυβέρνηση, την οποία θεωρούν καταστροφική για την οικονομία και την κοινωνική ομαλότητα και επομένως άκρως επικίνδυνη και για τα δικά τους συμφέροντα.

Πρόκειται το δίχως άλλο για ένα γεγονός, που δεν έχει όμοιό του στην πολιτική ιστορία της νεωτέρας Ελλάδος.

Οικονομική κρίση- Αναπόφευκτες συγκρίσεις.

«Η αντιμετώπιση της χρηματοπιστωτικής κρίσης απαιτεί σημαντικές δημόσιες επενδύσεις και ταυτόχρονα πρέπει να εξετάσουμε σοβαρά την καθοδηγούμενη επένδυση σε κοινωνικά και ιδιωτικά κεφάλαια»

Τάδε έφη ο αρχηγός της μεγαλύτερης χώρας του πλανήτη, που αναμένεται να συντηρήσει ένα ρυθμό ανάπτυξης για φέτος της τάξεως του 8% σε συνθήκες παγκόσμιας ύφεσης.
Με απλά λόγια ο Πρόεδρος της Κίνας κ. Χου Ζιντάου είπε τρία μάλλον αυτονόητα πράγματα.
Εν πρώτοις παραδέχθηκε ότι η κρίση είναι σοβαρή και είναι παρούσα στη χώρα του αφού ραγδαία αναπτυσσόμενη οικονομία με ρυθμό ανάπτυξης πάνω από 25% αναμένεται να καθηλωθεί στο 8%.
Δεν παρέμεινε όμως μόνο στις διαπιστώσεις. Έδωσε συγχρόνως, ως όφειλε, και την πολιτική πυξίδα για την διέξοδο από την κρίση.
Η ατμομηχανή για την ανάκαμψη της οικονομίας είπε ο Κινέζος Πρόεδρος είναι οι δημόσιες επενδύσεις.
Προφανώς γιατί οι δημόσιες επενδύσεις μπορούν να στηρίξουν την αναπτυξιακή πορεία της χώρας του και να εξασφαλίσουν τη διατήρηση υψηλού αριθμού θέσεων εργασίας για τα εκατομμύρια εργαζομένων, που οι ιδιωτικές κινεζικές εταιρίες άρχισαν να ξεφορτώνονται μαζικά με την πρώτη κάμψη των εξαγωγών.
Και το σπουδαιότερο επεσήμανε ότι θα πρέπει το κράτος να αναλάβει πρωτοβουλίες τόσο στον κοινωνικό όσο και στον ιδιωτικό τομέα αλλά αυτές να έχουν τη μορφή καθοδηγούμενων επενδύσεων.
Αν το αντιλαμβανόμαστε σωστά ο κ. Ζιντάου είπε ξεκάθαρα ότι ένα σημαντικό μέτρο για το ξεπέρασμα της κρίσης είναι η διάθεση εθνικών κεφαλαίων σε κοινωνικούς φορείς και στους ιδιώτες, προφανώς στον πρωτογενή τομέα, αλλά με τρόπο απολύτως στοχευμένο και υπό συνεχή και αδιάλειπτη καθοδήγηση.

Στην άλλη άκρη του πλανήτη ο άρτι εκλεγμένος Πρόεδρος μιας υπό κατάρρευση αυτοκρατορίας παρέλαβε ευθαρσώς τις καυτές πατάτες, που του παρέδωσε ο ανεκδιήγητος προκάτοχός του και δήλωσε από την πρώτη στιγμή ότι σχεδιάζει να αντιμετωπίσει την άθλια οικονομική κατάσταση της χώρας του με παρόμοιες συνταγές.
Θα εκτελέσουμε ένα τεράστιο πρόγραμμα δημοσίων έργων από άκρου εις άκρον των Ηνωμένων Πολιτειών εξήγγειλε ο κ. Ομπάμα και θα προχωρήσουμε σε ενίσχυση στοχευμένων επενδύσεων στον τομέα των εναλλακτικών μορφών ενέργειας και της πράσινης ανάπτυξης.

Στον αντίποδα αυτής της ρεαλιστικής προσέγγισης, που παραμένει βεβαίως μέσα στα πλαίσια του υπάρχοντος καρκινοβατούντος συστήματος αλλά τουλάχιστον διακρίνεται από κάποια στοιχειώδη αντίληψη της πραγματικότητας, βρίσκεται δυστυχώς το πάνθεον των Ευρωπαϊκών κρατών.
Για άλλη μια φορά οι Ευρωπαίοι ηγέτες συγκεντρώθηκαν για να αποδείξουν τις τεράστιες αντιθέσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης και την παντελή αδυναμία τους να αντιδράσουν αξιοπρεπώς στην εξέλιξη της επαπειλούμενης ολικής οικονομικής καταστροφής.
Δυστυχώς απέδειξαν πόσο ελάχιστοι είναι για τις θέσεις που κατέχουν, αφού δεν κατάφεραν να καταλήξουν σε καμιά πολιτική πλατφόρμα και ουσιαστικά στοιχήθηκαν πίσω από τις ξεπερασμένες συνταγές του κ. Αλμούνια κα των ομοίων του γραφειοκρατών-λογιστών.
Μονεταριστικές παρεμβάσεις μείωσης επιτοκίων και αλλοπρόσαλλες συνταγές μείωσης ελλειμμάτων διά της μειώσεως των μισθών, της αυξήσεως των ορίων ασφαλίσεως και τα τοιαύτα αποτελούν τις αλυσιτελείς ιδέες, που μοιάζουν με κομπογιαννίτικα γιατροσόφια για την αντιμετώπιση της πλέον καλπάζουσας ύφεσης.
Τι όμως καλλίτερο θα μπορούσε να περιμένει κανείς όταν αφήνονται να αντιμετωπίσουν την κρίση αυτοί, που είναι οι βασικοί υπαίτιοι για τη δημιουργία της;

Δεν είναι τυχαίο, που οι Ασιατικές αγορές κινήθηκαν ανοδικά μετά τις δηλώσεις του Κινέζου Προέδρου, ενώ αντίθετα όλα τα χρηματιστήρια κατέγραψαν ιστορικές απώλειες μετά την σύνοδο των Ευρωπαίων ηγετών.

Προφανέστατα οι Ευρωπαίοι ηγέτες θα προσέφεραν καλύτερες υπηρεσίες στην παρούσα φάση αν απέφευγαν τις συναντήσεις.

Κάπου στη μέση, για να είμαστε δίκαιοι, βρίσκεται ο Πρωθυπουργός της Αγγλίας, ο οποίος δεν διστάζει να συμμετέχει στο μετοχικό κεφάλαιο των τραπεζών που ενισχύει και τουλάχιστον επιδεικνύει την στοιχειώδη αντίληψη ότι πρέπει να αποφασίζει επειγόντως και να δρα πάραυτα.

Μοναδικό είδος βεβαίως (sui generis περίπτωση) παραμένει η χώρα μας.
Είναι η μοναδική χώρα της οποίας ο Υπουργός Οικονομίας έχει την αφέλεια ή ενδεχομένως το θράσος να δηλώνει ότι «κάθε μέρα βιώνει αναπάντεχες δυσάρεστες εξελίξεις».
Η δήλωση αυτή αποτελεί αδιάσειστη ομολογία ότι αδυνατεί απολύτως να κατανοήσει, να προβλέψει, να προγραμματίσει εγκαίρως, να δράσει στοιχειωδώς.

Είναι η μόνη χώρα επίσης της οποίας ο Πρωθυπουργός επιμένει να κάνει διαγγέλματα, που περιορίζονται σε ζοφερές περιγραφές του παρόντος και του μέλλοντος, χωρίς την παραμικρή αναφορά έστω και της παραμικρής ελπίδας διεξόδου.
Διαγγέλματα που ωθούν σε μαύρη απελπισία τους πολίτες της χώρας και το χειρότερο εμπεδώνουν ένα κλίμα αναξιοπιστίας για την οικονομία μας στις διεθνείς αγορές με τις γνωστές δυσμενείς επιπτώσεις στην πιστοληπτική της ικανότητα και όχι μόνο.

Συμπερασματικά ισχύει και εδώ αυτό που περιγράψαμε παραπάνω για τις συνόδους κορυφής.
Θα προσέφεραν καλλίτερες υπηρεσίες στον τόπο τόσο ο κ. Υπουργός Εθνικής Οικονομίας, όσο πολύ περισσότερο και ο κ. Πρωθυπουργός αν μίλαγαν λιγότερο και εν πάση περιπτώσει αν φρόντιζαν στις δημόσιες εμφανίσεις τους να εκπέμπουν προς κάθε κατεύθυνση ισχυρά μηνύματα αισιοδοξίας.

Διότι όπως είναι γνωστό οι μοναδικές περιπτώσεις βρίσκονται πολύ κοντά στις περιπτώσεις υπό εξαφάνιση.

Salus populi suprema lex esto.(Η επανάληψη είναι μητέρα της μαθήσεως)

Στις 9 Οκτωβρίου του 2008, τον καιρό που ακόμη η sui generis κυβέρνησή μας κοιμόταν τον ύπνο όχι του δικαίου, αλλά της στρουθοκαμήλου ή του ασχέτου, είχα γράψει κάποιες απόψεις για την αναγκαιότητα της ανάληψης δράσης και κοινών πρωτοβουλιών για την αντιμετώπιση της επερχόμενης οικονομικής καταιγίδας.
Τότε βέβαια ακόμα η Ελληνική Κυβέρνηση εκινείτο στον αστερισμό της αλαζονείας και κατά την προσφιλή της συνήθεια εξασκείτο σε επικίνδυνα παιχνίδια επικοινωνιακής κατανάλωσης περί «θωρακισμένης ελληνικής οικονομίας», που διαθέτει «υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης» σε αντίθεση με τους άλλους Ευρωπαίους εταίρους στυλ «φτωχής» Γερμανίας κ.λ.π.
Τώρα που ο κ. Πρωθυπουργός ανακάλυψε οψίμως την ελληνική οικονομική κρίση και ο κ. Υπουργός Εθνικής Οικονομίας δήλωσε απερίφραστα ότι «κάθε μέρα βιώνει αναπάντεχες δυσάρεστες εξελίξεις», ήτοι κατά το κοινώς λεγόμενο έχει χάσει τον μπούσουλα, θεωρώ σκόπιμο να επαναλάβω αυτή την ανάρτηση.Όχι μόνο γιατί παραμένει επίκαιρη, αλλά διότι αποτελεί πιστεύω την κοινή αντίληψη του μέσου Έλληνα γύρω από την ανάγκη της κοινής αντιμετώπισης της κατάστασης, αλλά και γύρω από το φιάσκο της περί συναινέσεως πρωτοβουλίας του κ. Πρωθυπουργου
Εγραφα λοιπόν στις 9 Οκτωβρίου του περασμένου χρόνου:

"Είναι κοινός τόπος ότι ο πλανήτης έχει εισέλθει σε μια οικονομική κρίση με απρόβλεπτες προς το παρόν διαστάσεις και διάρκεια.Είναι επίσης αληθές ότι μπροστά στην καταιγίδα, που έχει ξεσπάσει η μόνη συνετή συμπεριφορά είναι σύσσωμη η ελληνική κοινωνία, πολίτες, πολιτικά κόμματα και κυβέρνηση, να ενώσουν τις δυνάμεις τους και να δράσουν συντονισμένα στην προσπάθεια περιορισμού των απωλειών.
Αυτό προϋποθέτει ωριμότητα και ψυχραιμία.Ιδιότητες, που ενδεχομένως δεν χαρακτηρίζουν τους μεσογειακούς λαούς, αλλά στην παρούσα συγκυρία είναι βέβαιο ότι θα αναδείξουν τους λιγότερο οικονομικά κατεστραμμένους λαούς.
Το ένστικτο αυτοσυντήρησης είναι έμφυτο σε κάθε λαό. Είναι επομένως αυτονόητη και για τον τελευταίο πολίτη αυτής της χώρας η ανάγκη οικοδόμησης αρραγούς ομοψυχίας.
Αυτό όμως δεν αρκεί για την επίτευξή της.
Δεν αρκεί οι πολίτες να επιδεικνύουν αυτοσυγκράτηση.
Δεν αρκεί η αντιπολίτευση να δηλώνει ότι θα στηρίξει τις όποιες εποικοδομητικές πρωτοβουλίες της κυβέρνησης.
Χρειάζεται και η κυβέρνηση να κινηθεί προς την ίδια κατεύθυνση.
Να αναλάβει δράσεις, που να συμβάλλουν στην κοινωνική συνοχή.
Να σταματήσει κινήσεις, που υποθάλπουν την πόλωση.
Η κοινωνική συνοχή απαιτεί δίκαιη κατανομή των φορολογικών επιβαρύνσεων.Δραστικό περιορισμό της κρατικής σπατάλης.Συνετή διαχείριση της δημόσιας περιουσίας.
Η φοροεπιδρομή με άμεσους και κυρίως έμμεσους φόρους στα καταχρεωμένα νοικοκυριά αποτελεί ασύμμετρη απειλή για τον μέσο πολίτη την ώρα, που το πενιχρό εισόδημά του φαίνεται αδύναμο να αντεπεξέλθει στις στοιχειώδεις ανάγκες του.
Η ατιμωρησία οικονομικών εγκληματιών του κοινού ποινικού δικαίου, που σφετερίσθηκαν τα δημόσια κτήματα αποτελεί άγος αβάστακτο.
Η υπόθαλψη πολιτικών ή διοικητικών παραγόντων, που ενέχονται σε οικονομικά σκάνδαλα ή φέρονται ως αποκομίσαντες ίδια οφέλη από την διαχείριση της δημόσιας περιουσίας, αποτελεί αυτοχειριασμό του πολιτικού συστήματος.
Η προσπάθεια μετακύλισης ιδίων ευθυνών στην διεθνή οικονομική συγκυρία ή στις «κακές» κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ υποτιμούν την νοημοσύνη των πολιτών και εμποδίζουν την επίτευξη πολιτικών συναινέσεων.
Η διαίρεση των ούτως ή άλλως χειμαζόμενων επαγγελματικών ομάδων σε δήθεν προνομιούχους και «ρετιρέ» δυναμιτίζει την κοινωνική συνοχή.
Αυτές τις κρίσιμες ώρες χρειάζεται πολιτικό θάρρος.Ανάληψη πολιτικών ευθυνών.Εντοπισμό και παραδοχή σφαλμάτων και αδυναμιών.Έμπρακτη απόδειξη κατανόησης των προβλημάτων και ανάληψη συντονισμένης δράσης στην κατεύθυνση της αντιμετώπισης της κρίσης με γνώμονα την ανακούφιση των ασθενέστερων στρωμάτων.
Την περικοπή κάθε σπατάλης.
Την εξυγίανση κάθε οικονομικής διαχείρισης.
Την κάθαρση των κρατικών λειτουργιών από τα τρωκτικά και από τους πάσης φύσεως ευεπίφορους σε «πλάνες» κρατικούς αξιωματούχους.
Την θωράκιση των θεσμών για την εξασφάλιση αποφυγής παρόμοιων νοσηρών φαινομένων στο μέλλον.
Αυτά έχει ανάγκη ο τόπος.Αυτά αναζητούν απεγνωσμένα οι πολίτες.
Επικοινωνιακοί θεατρινισμοί, μικροκομματικές πολιτικές, προσωπικές στρατηγικές υποδηλώνουν ανεπίτρεπτη μικρόνοια, από όπου και αν εκδηλώνονται.
Με την οικονομική κρίση όχι ante portas (προ των πυλών), όπως μερικοί πιθανώς αφελώς υπολογίζουν, αλλά ήδη από πολλού χρόνου εντός του οικονομικού μας αυλόγυρου η επιβίωση του λαού, η σωτηρία της δημοκρατίας, η διάσωση της οικονομίας είναι ο υπέρτατος νόμος.
Αυτό μπορεί να ισχύει για όλους, αλλά ειδικά η κυβέρνηση οφείλει να το αποδεικνύει με συγκεκριμένες ενέργειες κάθε στιγμή και σε κάθε ευκαιρία."