Η Δημοκρατία δεν τρομοκρατείται, όταν όμως λεηλατείται, τότε αποδομείται…

Συνετός και ευφυής υπήρξε ο χειρισμός του νέου τρομοκρατικού κτυπήματος στο μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη από τον Πρωθυπουργό. Τόσο οι μετρημένες αλλά αποφασιστικές δηλώσεις του όσο και η άμεση επιστροφή και παραμονή του στη Βουλή για αρκετές ώρες μετά το συμβάν υπέδειξαν προς κάθε κατεύθυνση την σταθερή, ψύχραιμη και αποφασιστική βούληση της κυβέρνησης να αντιμετωπίσει με νηφαλιότητα και αποτελεσματικότητα αυτή τη σύγχρονη αντικοινωνική αθλιότητα.
Η ομόθυμη ταύτιση των δηλώσεων όλων των κομμάτων με τις δηλώσεις του Πρωθυπουργού αποτελεί επίσης ενθαρρυντικό γεγονός. Όλοι οι εκπρόσωποι των κομμάτων και οι πολιτειακοί παράγοντες, που τοποθετήθηκαν δημοσίως στο θέμα δεν παρέλειψαν να τονίσουν με την σειρά τους ότι «η Δημοκρατία δεν τρομοκρατείται».
Όπως είχαμε επισημάνει στην προηγούμενή μας ανάρτηση, επ’ αφορμή των δηλώσεων του κου Ομπάμα σχετικά με την υπόθεση του επίδοξου, (ευτυχώς αποτυχόντος) Νιγηριανού τρομοκράτη, οι στόχοι που επιλέγονται από τις διάφορες τρομοκρατικές οργανώσεις διέπονται πάντοτε από ισχυρές επικοινωνιακές σκοπιμότητες.
Ορθά λοιπόν και εν προκειμένω οι αρμόδιοι αναζήτησαν την σημειολογία του κτυπήματος. Πιστεύουμε όμως ότι κακώς προτού υπάρξει σχετική ανακοίνωση της όποιας εγκληματικής οργάνωσης, έσπευσαν με τις δηλώσεις τους να θεωρήσουν ότι η βόμβα εστόχευε την Βουλή και επομένως σηματοδοτεί ένα πλήγμα ενάντια στη Δημοκρατία.
Η γεωγραφική θέση που τοποθετήθηκε νομίζουμε ότι συναρτάται ευθέως με το μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη και όχι με αυτόν καθεαυτό το χώρο του Κοινοβουλίου. Οι περιορισμένες ευτυχώς ζημιές προκλήθηκαν κυρίως στο φυλάκιο του φρουρού και ως εκ του σημείου εναπόθεσης του εκρηκτικού μηχανισμού προκύπτει, τυχόν βλάβες στο κτίριο της βουλής θα προϋπέθεταν ολική καταστροφή του μνημείου.
Άρα προς το παρόν δεν στοιχειοθετείται πρόθεση πλήγματος του Κοινοβουλίου, αλλά δυστυχώς προκύπτει αβίαστα επιθετική διάθεση κατά του μνημείου, που συμβολίζει την διαχρονική αυτοθυσία του απλού έλληνα πολίτη προκειμένου να προστατεύσει την ελευθερία και την επιβίωση αυτού του τόπου και ενσαρκώνει την συλλογική εθνική ευγνωμοσύνη στους απλούς ανθρώπους, που έδωσαν τη ζωή τους για να υπάρχουμε ως κοινωνία και ως άτομα.
Πρόκειται λοιπόν για μια ενέργεια, που στοχοποιεί ένα τέτοιο μνημείο, δηλαδή ένα χώρο που τον φυλάει το κοινό περί ιστορίας συναίσθημα και το προστατεύει η παντοιοτρόπως και πανταχόθεν βαλλόμενη, αλλά παραμένουσα ζωντανή κοινή ιστορική μας μνήμη.
Μια τέτοια ενέργεια είναι απλώς εγκληματική και μπορεί να σηματοδοτεί ένα μόνο απλό πράγμα. Αυτό που είναι πολύ καλά γνωστό από την πρώτη στιγμή οργάνωσης και δράσης των όποιων εγχώριων ή ξένων τρομοκρατικών οργανώσεων. Ότι δηλαδή οι εγκληματικές αυτές συμμορίες βρίθουν συνήθως και ιδιαίτερα στα ηγετικά τους κλιμάκια από πράκτορες και χαφιέδες κάθε λογής.
Διότι τι άλλο από πράκτορες και χαφιέδες μπορεί να είναι αυτοί, που τόλμησαν να συλλάβουν την ιδέα, να εκπονήσουν το εξωφρενικό σχέδιο και να εκτελέσουν αυτή την κατάπτυστη πράξη βεβήλωσης του ιερού χώρου;

Από την άλλη αυτού του είδους τα περιστατικά καλό θα ήταν να αποτελούν ερέθισμα περισυλλογής και σωφροσύνης για τους υπόλοιπους.
Διότι η ρήτρα «η Δημοκρατία δεν τρομοκρατείται» προϋποθέτει κατ’ αρχήν την ύπαρξη Δημοκρατίας με όλη τη σημασία της λέξεως και όχι την προσχηματική επικοινωνιακή της χρήση.
Δημοκρατία σημαίνει όντως το διαχρονικά ισχυρότερο σύστημα πολιτειακής οργάνωσης, που αντλεί την ακαταγώνιστη δύναμή του από την συνάθροιση της ισχύος των ενεργών και ευημερούντων πολιτών του και ως εκ τούτου όντως μπορεί να είναι έναντι των αντιπάλων της (όπως στα πρώτα της βήματα η αστική δημοκρατία κατά την Γαλλική επανάσταση) ενεργητικό υποκείμενο αλλά ουδέποτε παθητικό αντικείμενο τρομοκρατίας.

Πόση όμως σχέση έχει αυτό το καταρρέον οικομικο-πολιτικό καθεστώς με το πραγματικά ατρόμητο δημοκρατικό πολίτευμα;
Προφανώς ελάχιστη, και αυτήν ίσως μόνο κατ’ όνομα.
Διότι επί σειρά ετών αυτοί που ήταν «ταγμένοι να φυλάνε τις Θερμοπύλες» της Δημοκρατίας, έκαναν ότι περνούσε από το χέρι τους για να την κατεδαφίσουν.
Λεηλάτησαν τα δημόσια ταμεία, κατασπατάλησαν το δημόσιο πλούτο, ευτέλισαν τους θεσμούς, εξευτέλισαν τη χώρα.
Και σήμερα δυστυχώς η ελληνική πολιτεία είναι υποχρεωμένη να ανέχεται να την λοιδορούν οι διεθνείς κερδοσκόποι και να υποδέχεται υποκλινόμενη τους έμμισθους «τελώνες» και τους «κλητήρες» των Βρυξελλών, οι οποίοι τολμούν να υποτιμούν και εν πολλοίς να επιπλήττουν την εκλεγμένη κυβέρνηση της χώρας. Και πώς να μη συμβεί αυτό όταν εξ αιτίας του πρόσφατου φαύλου παρελθόντος στο εξωτερικό και όχι μόνο έχει επικρατήσει δυστυχώς η αίσθηση ότι ένα μεγάλο τμήμα του πολιτικού προσωπικού της χώρας ενέχεται σε σκάνδαλα διαφθοράς και ότι οι υπόλοιποι τους καλύπτουν ή τους υποθάλπουν.

Η πρόσφατη λοιπόν ιστορία διδάσκει ότι και η δημοκρατία ακολουθεί λίγο ως πολύ τους κανόνες επιβίωσης όλων των πολιτικών συστημάτων διακυβέρνησης, που διαχρονικά εφαρμόσθηκαν σ’ αυτόν τον πλανήτη.
Όσο είναι ακμαία και ισχυρή κατ’ ουδένα τρόπο τρομοκρατείται.
Όταν όμως λεηλατείται, και μάλιστα εκ των έσω, οικονομικά, ηθικά πολιτιστικά, τότε αποδομείται θεσμικά και οδηγείται μαθηματικά σε σήψη, παρακμή και κατάρρευση.
Αυτοί λοιπόν που ευλόγως «τρομοκρατούνται» δεν είναι η Δημοκρατία, αλλά οι δημοκρατικοί πολίτες.
Και η αιτία του «τρόμου» τους δεν είναι τα τρομοκρατικά κτυπήματα των χαφιέδων, αλλά η ολιγωρία των πολιτικών να εφαρμόσουν τους νόμους προς πάσα κατεύθυνση και να απαλλάξουν τη χώρα από το άγος των καταχραστών.

Διότι τρομακτικότεροι των τρομοκρατών είναι βεβαίως αυτοί που αποδομούν την δημοκρατία και κυρίως οι «δειλοί, μοιραίοι και άβουλοι αντάμα»εκείνοι τύποι, που αδυνατούν να αντιμετωπίσουν τους καταχραστές, αλλά επιμένουν να πολιτεύονται…

Η τρομοκρατία, η υπηρεσιακή αμέλεια, η πολιτική αφέλεια και η ιστορική νομοτέλεια...

Τα νέα τρομοκρατικά κτυπήματα στο αεροσκάφος της DELTA καθώς και στο κτίριο της Εθνικής Ασφαλιστικής, επαναφέρουν επί τάπητος το φλέγον ζήτημα της εγχώριας και διεθνούς τρομοκρατίας, που τα τελευταία χρόνια τείνει να γίνει ένας από τους σημαντικότερους εφιάλτες της καθημερινότητάς μας.

Παρά την βαρύγδουπη κήρυξη «παγκοσμίου πολέμου» από τον προηγούμενο πρόεδρο των ΗΠΑ μετά την τραγική εκείνη 11^η Σεπτεμβρίου 2001 και παρά τους συχνά αμετροεπείς εξορκισμούς των ελληνικών κυβερνήσεων, η τρομοκρατία συνεχίζει να δηλώνει παρούσα, συνήθως εκεί ακριβώς όπου οι επίσημοι διώκτες της πιθανολογούν μετά βεβαιότητος ότι πρόκειται να εμφανισθεί.

Διότι είναι χαρακτηριστικό πως οι στόχοι είναι συνήθως αυτοί, που οι δυνάμεις ασφαλείας έχουν αξιολογήσει εκ των προτέρων ως πλέον πιθανούς και ως εκ τούτου φροντίζουν να φυλάσσουν με ιδιαίτερη επιμέλεια.

Παρ’ όλα αυτά, παρά τα εξεζητημένα σχέδια αντιτρομοκρατικής άμυνας, παρά τα εξελιγμένα τεχνολογικά εργαλεία, παρά τα πολυεπίπεδα δίκτυα πληροφοριών, παρά τα πανάκριβα συστήματα ασφαλείας, παρά τα υπερβολικά μέτρα πρόληψης, οι τρομοκράτες για προφανείς δικές τους σημειολογικές σκοπιμότητες επιμένουν να χτυπούν εκεί, που οι αρμόδιοι τους περιμένουν.

Δεν είναι τυχαίο όπου την τελευταία εικοσαετία τα περισσότερα και πάντως τα πλέον διάσημα τρομοκρατικά κτυπήματα έγιναν σε χώρες με τα πιο ισχυρά συστήματα ασφαλείας.

Γιατί άραγε παρά τις δυσοίωνες προβλέψεις πολλών καλοθελητών, δήθεν ειδικών, το μεγαλύτερο τρομοκρατικό κτύπημα στην ιστορία των Ολυμπιακών αγώνων δεν έγινε στην Αθήνα, αλλά στην Ατλάντα. Γιατί οι τρομοκράτες προτιμούν τις αυστηρών προληπτικών προδιαγραφών αμερικανικές αεροπορικές εταιρίες και όχι τα υποτιθέμενα πλημμελώς φυλασσόμενα ελληνικά αεροδρόμια και τις παγίως καταγγελλόμενες ως χαλαρές σε μέτρα ασφαλείας ελληνικές αεροπορικές εταιρίες; Είναι ανόητοι, απληροφόρητοι ή διακατέχονται από διαστροφική κινδυνολαγνεία; Προφανώς κάτι άλλο συμβαίνει.

Η τρομοκρατία στις μέρες μας αποτελεί και αυτή ένα οικονομικό-πολιτικό επιχειρηματικό μόρφωμα μαζικής κατανάλωσης και επομένως έχει ανάλογες επικοινωνιακές ανάγκες.

Είναι λοιπόν απολύτως κατανοητό το γιατί συνήθως κτυπά στόχους υψηλού επικοινωνιακού ειδικού βάρους, και είναι απολύτως βέβαιο ότι αυτό θα συνεχίσει να πράττει και στο μέλλον.

Κατανοητή επίσης είναι και η αγανάκτηση του Αμερικανού Προέδρου, ο οποίος εξερχόμενος από τη σύσκεψη, που είχε με όλες τις εμπλεκόμενες υπηρεσίες, δήλωσε περίπου απογοητευμένος από την αναποτελεσματικότητα των υπηρεσιών ασφαλείας.

Σύμφωνα με σχετικό σημερινό δημοσίευμα του Guardian, εγκαταλείποντας για πρώτη φορά τη συνήθη "cool" δημόσια συμπεριφορά του ο κος Ομπάμα επέκρινε τις μυστικές υπηρεσίες διότι ενώ είχαν πολλές και ακριβείς πληροφορίες για τον Νιγηριανό τρομοκράτη δεν τις συνδύασαν αποτελεσματικά. «Το σύστημα απέτυχε με δυνητικά καταστροφικό τρόπο», παραδέχθηκε ο Αμερικανός Πρόεδρος, « αυτό δεν μπορώ να το αποδεχθώ. Πρέπει να δράσουμε αποτελεσματικότερα. Αυτό θα κάνουμε και πρέπει να το κάνουμε γρήγορα. Οι ζωές των Αμερικανών είναι σε άμεση προτεραιότητα».

Ουδείς αμφιβάλλει βεβαίως για την ειλικρίνεια της αγανάκτησης του κου Ομπάμα, για τον οποίον εξ’ άλλου τα ερωτηματικά περί της δυνατότητάς του να προστατεύσει την ασφάλεια της Αμερικής αποτελούν την μόνιμη επικοινωνιακή αχίλλειο πτέρνα του από τον καιρό της προεκλογικής του εκστρατείας.

Ουδείς πολλώ μάλλον αμφιβάλλει για τον διακαή πόθο του να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τη διεθνή τρομοκρατία.

Το ερώτημα όμως που βασανίζει όλους, και πιθανότατα και τον ίδιο με το επιτελείο του, είναι κατά πόσο τελικά οι καθιερωμένες κινήσεις αντικαταστάσεως υψηλόβαθμων υπηρεσιακών παραγόντων των υπηρεσιών ασφαλείας ή σκλήρυνσης των προληπτικών μέτρων στις αεροπορικές εταιρείες, θα μπορέσουν να αποδώσουν καλλίτερα αποτελέσματα.

Διότι σήμερα δεν βρισκόμαστε πλέον στο 2001. Έχουμε εισέλθει αισίως στο κοσμοσωτήριον έτος 2010 και έχουμε ήδη αποκτήσει μια όχι ευκαταφρόνητη εμπειρία. Τα παθήματα διεθνώς κατά τόπους υπήρξαν πολλά και το κοινό μάθημα, ότι η τρομοκρατία εξακολουθεί να συμπεριφέρεται ως περίπου λερναία ύδρα, δεν μπορεί να παραγνωρίζεται.

Είναι λοιπόν μάλλον αφελές να επιμένει η διεθνής κοινότητα στην υιοθέτηση παρωχημένων συνταγών και να εναποθέτει τις ελπίδες της για την αντιμετώπιση αυτού του καταστροφικά αντικοινωνικού φαινομένου στην προσπάθεια βελτιστοποίησης δοκιμασμένων και εν πολλοίς αποτυχημένων μέσων και μεθόδων.

Είναι προφανές ότι όσο περισσότερο εξελίσσονται και εκσυγχρονίζονται τα συστήματα των υπηρεσιών ασφαλείας, άλλο τόσο εξελίσσονται και εκσυγχρονίζονται τα επιχειρησιακά συστήματα των τρομοκρατών.

Χρειάζεται επομένως περισσότερη φαντασία και περισσότερη αποφασιστικότητα για μάλλον ριζοσπαστικότερες και ανατρεπτικότερες πολιτικές αντιμετώπισης του απεχθούς αυτού φαινομένου. Πολιτικές, που να στηρίζονται σε ορθολογική παρατήρηση και πολιτικά θαρραλέα παραδοχή μιας αντικειμενικής πραγματικότητας.

Ανεξάρτητα από το κατά περίπτωση μέγεθος του κτυπήματος ή τον βαθμό «επιτυχίας», είναι προφανές ότι οι στόχοι των τρομοκρατών έχουν κάποιο κοινό παρανομαστή, που είναι κατά βάσιν η επικοινωνιακού χαρακτήρα άρνηση των κατεστημένων κοινωνικο-οικονομικών δομών του δυτικού επικυριαρχικού προτύπου.

Όσο λοιπόν το δυτικό κυριαρχικό πρότυπο προβάλλεται ως περισσότερο άδικο, ανήθικο, ανελεύθερο και καταπιεστικό τόσο ο στόχος για καταπολέμηση της τρομοκρατίας θα γίνεται περισσότερο ανέφικτος.

Πρόσφατα ο Έλληνας Υπουργός Προστασίας του Πολίτη επεσήμανε ότι υπάρχει μια άμεση σχέση της τρομοκρατίας με το κοινό έγκλημα. Θα προσθέταμε ότι η σύνδεση της τρομοκρατίας και με το οικονομικό έγκλημα δεν θα μας εξέπλησσε. (Ας μη ξεχνάμε ότι αρκετά τρομοκρατικά κτυπήματα, με χαρακτηριστικότερη την επίθεση στους δίδυμους πύργους, είχαν σαν άμεσο αποτέλεσμα την κάθετη πτώση των χρηματιστηρίων. Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη ευφυΐα για να πιθανολογήσει κανείς την δυνατότητα αποκόμισης αμύθητων κερδών, από όσους διέθεταν και μπορούσαν να αξιοποιήσουν καταλλήλως την πληροφορία περί του επικειμένου τρομοκρατικού κτυπήματος.)

Όπως και να έχει το πράγμα, η δήλωση του κου Χρυσοχοΐδη αποδεικνύει ότι έχουν αρκετή γνώση οι φύλακες.

Αυτό, που επιβάλλεται επομένως είναι να αξιοποιήσουν κυρίως πολιτικά και δευτερευόντως επιχειρησιακά την γνώση αυτή.Όπως είχαμε γράψει και στο παρελθόν συνθήκες οικονομικής εξαθλίωσης αποτελούν ισχυρό κίνητρο για ληστείες και διαρρήξεις(κοινό έγκλημα). Κοινωνικές αδικίες και υπερβολικές κοινωνικές ανισότητες, εθνική ή θρησκευτική καταπίεση αποτελούν πρόσφορο έδαφος για την ανάπτυξη τρομοκρατικών ιδεολογημάτων (τρομοκρατική γάγγραινα). Ενώ η συνολική απογοήτευση από το κρατούν σύστημα οδηγεί υπό προϋποθέσεις σε μαζική καταστροφικότητα διάφορα ψυχικά αδύναμα άτομα ανεξαρτήτως κοινωνικής προέλευσης(χουλιγκανισμός).

Πεδίο λοιπόν δόξης λαμπρό για τους σύγχρονους πολιτικούς, που πραγματικά επιθυμούν την καταπολέμηση της τρομοκρατίας ή τη μείωση της εγκληματικότητας είναι η ανάπτυξη πολιτικών για την καταπολέμηση της φτώχειας, την εξάλειψη των κοινωνικών ανισοτήτων, την ανθρωποκεντρική επανασυγκρότηση του οικονομικοκοινωνικού συστήματος.

Είναι ένα πολιτικό πεδίο όπου χρειάζεται ρεαλισμός, οραματισμός αλλά κυρίως πολιτικό θάρρος για συγκρούσεις με κατεστημένα συμφέροντα και ανάληψη των ευθυνών και των ρόλων, που αναλογούν στην υπαρξιακή ουσία του πολιτικού λειτουργήματος.

Αυτό αποτελεί ούτως η άλλως ένα μονόδρομο, που για πολλούς άλλους προφανείς λόγους πέρα από το πρόβλημα της τρομοκρατίας η ανθρωπότητα είναι νομοτελειακά αναγκασμένη να ακολουθήσει.

Και σ’ αυτή την παγκόσμια νομοτελειακή πορεία οι σύγχρονοι πολιτικοί είναι υποχρεωμένοι να αποδείξουν εγκαίρως την ικανότητά τους να ηγηθούν, διαφορετικά θα αναγκασθούν σύντομα να πιούν το πικρό ποτήρι του παραγκωνισμού τους από τις σύγχρονες κοινωνίες.

Όπως θα έλεγε και ο κος Ομπάμα …αυτό θα πρέπει να κάνουν και πρέπει να το κάνουν γρήγορα….

Και όχι μόνο για λόγους προστασίας των πολιτών, αλλά κυρίως και για λόγους δικής τους αυτοσυντήρησης….

ΟΙ αναίσχυντοι φόροι...

Κατά την πάγια και διαχρονική κατηγοριοποίηση της πολιτικής οικονομίας οι φόροι διακρίνονται παγκοσμίως σε άμεσους και έμμεσους.
Στην Ελλάδα όμως οι κατηγορίες αυτές δεν μπορούν να καλύψουν επιστημονικά το σύνολο της εφηρμοσμένης φορολογικής πολιτικής.
Διότι στην Ελλάδα εσχάτως έχει ευρεία εφαρμογή μια τρίτη ενδιάμεση κατηγορία.
Οι κατά κυριολεξίαν ΑΝΑΙΣΧΥΝΤΟΙ ΦΟΡΟΙ.

Πρόκειται περί φόρων sui generis, οι οποίοι συνδυάζουν κάποια από τα τυπικά χαρακτηριστικά των δύο άλλων κατηγοριών, αλλά διαφέρουν ουσιαστικά από αυτές.
Ένας απλοϊκός ίσως, αλλά χρήσιμος για τις ανάγκες της συζήτησης ορισμός αυτής της ιδιότυπης κατηγορίας φόρων, που προς το παρόν δεν περιλαμβάνεται στα κυκλοφορούντα εγχειρίδια πολιτικής οικονομίας, θα μπορούσε να ήταν:
Αναίσχυντος φόρος είναι εκείνος, ο οποίος δεν είναι ούτε απολύτως άμεσος, ούτε απολύτως έμμεσος (ή είναι ολίγον άμεσος και ολίγον έμμεσος) και πάντως εμπεριέχει μεγάλη δόση πολιτικής αναλγησίας και οικονομικής ανοησίας.
Ίσως ο ορισμός αυτός να ελέγχεται για την επιστημονική του ορθότητα, ιδίως καθ’ ό σκέλος επιχειρεί αρνητικό προσδιορισμό των αναίσχυντων φόρων, αλλά όπως θα αναλυθεί αμέσως παρακάτω είναι απολύτως αντικειμενικός.

Διότι οι αναίσχυντοι φόροι δεν είναι πράγματι άμεσοι, επειδή δεν προσδιορίζονται με βάσει την φοροδοτική ικανότητα του φορολογουμένου, αλλά με αφορμή την κατανάλωση κάποιου συγκεκριμένου αγαθού ή κάποιας συγκεκριμένης υπηρεσίας.

Και δεν είναι έμμεσοι, επειδή επιβάλλονται ατομικά και ονομαστικά σε συγκεκριμένους πολίτες, με αφορμή μεν την χρήση μιας υπηρεσίας, αλλά ανεξάρτητα από το πραγματικό μέγεθος της χρήσης ή το πραγματικό κόστος της.
Κοινός δε παρανομαστής για την επιβολή τους είναι η εκπληκτική αναλγησία των πολιτικών, που τους απεφάσισαν και η τεράστια ανοησία των οικονομολόγων, που τους εισηγήθηκαν.

Τυπικό παράδειγμα, κατάλληλο και για ακαδημαϊκή χρήση, αποτελούν τα πρόσφατα τέλη κυκλοφορίας.
Επιβάλλονται ατομικά σε ένα έκαστο των φορολογουμένων χωρίς να λαμβάνεται υπ’ όψιν η ατομική φοροδοτική του ικανότητα. Συνδέονται με τη χρήση της υπηρεσίας, που υποτίθεται ότι του προσφέρει η πολιτεία για ελεύθερη, ασφαλή και άνετη κυκλοφορία ανά την ελληνική επικράτεια, αλλά χωρίς να λαμβάνεται υπ’ όψιν ούτε η ποσότητα, ούτε το κατ’ ιδίαν κόστος των υπηρεσιών που πράγματι καταναλώνει ο φορολογούμενος, εκτός του ότι είναι παγκοίνως γνωστό ότι συνήθως οι υπηρεσίες αυτές είναι εν πολλοίς θεωρητικές και στην πράξη από ανεπαρκείς έως ανύπαρκτες.

Συνήθως μάλιστα ο ίδιος φορολογούμενος εξαναγκάζεται να τις ξαναπληρώσει υπό την μορφή πραγματικών εμμέσων φόρων είτε στο ίδιο το κράτος είτε σε ιδιωτικές επιχειρήσεις, πότε ως διόδια, πότε ως τέλος ή αντίτιμο στάθμευσης και πότε ως δημοτικό τέλος φωτισμού.

Η εκπληκτική λοιπόν πολιτική αναισχυντία συνίσταται σε μια σειρά παραμέτρων.
Πρώτον διότι ενώ ο μοναδικός λόγος επιβολής των φετινών υπέρογκων τελών κυκλοφορίας ήταν αποκλειστικά και μόνο φοροεισπρακτικός, επιχειρήθηκε η εξαπάτηση των πολιτών με μια ανόητη επιχειρηματολογία περί αντιρρυπαντικής σκοπιμότητος και δήθεν περιβαλλοντικής φιλοσοφίας του μέτρου.

Ουδέν βεβαίως ψευδέστερον αυτού. Διότι όπως οι μηχανολόγοι γνωρίζουν καλύτερα από μας, ένα καλοδιατηρημένο χιλιαράκι δεκαπενταετίας, εκπέμπει λιγότερους ρύπους από ένα τετρακίνητο δίλιτρο ή τρίλιτρο της τελευταίας διετίας.
Δεύτερον διότι στερείται παντελώς του κοινωνικού κριτηρίου, που οφείλει να διέπει κάθε δημοκρατική φορολογία, αφού αδιαφορεί παντελώς για την προφανή οικονομική ένδεια, που χαρακτηρίζει τον ιδιοκτήτη ενός παλαιού αυτοκινήτου, ο οποίος προφανώς δεν έχει μέχρι σήμερα αγοράσει καινούργιο, όχι από βίτσιο, αλλά από οικονομική αδυναμία.

Με περισσή λοιπόν υποκρισία και εξωφρενική διοικητική σκληρότητα καταδικάζει και τιμωρεί τον αναξιοπαθούντα πολίτη για μια θλιβερή ιδιότητά του, που ούτε την επεδίωξε, ούτε την επιθυμεί.

Τον καταδικάζει δηλαδή και δια μέσου του τέλους κυκλοφορίας του επιβάλλει ένα οιονεί πρόστιμο για την «καταραμένη φτώχεια του».
Και όλα αυτά την ίδια στιγμή, όπου αυτοί που καταλήστεψαν τα δημόσια ταμεία παραμένουν ατιμώρητοι και απολαμβάνουν ανενόχλητοι τη λεία τους.

Η δε τεράστια ανοησία των οικονομολόγων, που εισηγήθηκαν αυτά, και η απέραντη επιστημονική και επαγγελματική τους ανεπάρκεια προκύπτει από την ευνόητη δυνασαλογία του μέτρου μεταξύ προσδοκώμενου κοινωνικού κόστους-οικονομικού οφέλους, αλλά κυρίως από την προφανή εισπρακτική αναποτελεσματικότητά του.
Και ο πιο χαζός επιχειρηματίας γνωρίζει ότι η αύξηση της τιμής του εμπορεύματος μπορεί να οδηγήσει το μαγαζί σε κλείσιμο, αντί να του αποφέρει περισσότερα κέρδη.
Αυτό το απλοϊκό δίδαγμα της λαϊκής αγοράς φαίνεται να αποτελεί ασύλληπτο οικονομικό θεώρημα για κάποιους ανεγκέφαλους φοροτεχνικούς συμβούλους.
Έτσι λοιπόν αυτοί οι ανόητοι παρακολουθούν έκθαμβοι τις τελευταίες ημέρες τεράστια πλήθη φορολογουμένων, οι οποίοι συρρέουν στις εφορίες, όχι για να καταβάλλουν τη οικονομική συνεισφορά τους για την σωτηρία του περιβάλλοντος, αλλά απλά για να καταθέσουν τις πινακίδες των αυτοκινήτων τους.
Θα προκύψει επομένως, αντίθετα με τις φρούδες προσδοκίες τους, μείωση των εσόδων για το κράτος, αφού θα χάσει όχι μόνο τα τέλη, που δεν καταβάλλονται, αλλά και το φόρο από τα καύσιμα, που πλέον δεν θα καταναλωθούν.
Οποία λοιπόν επιτυχία!!!
Να αναστατωθεί η ζωή εκατοντάδων χιλιάδων οικονομικά ασθενέστερων πολιτών, που άλλοι θα στερηθούν του αναγκαίου μεταφορικού τους μέσου και άλλοι θα υποβληθούν σε δυσβάσταχτη οικονομική επιβάρυνση και από την άλλη να μη βελτιωθούν ουσιαστικά (ίσως και να μειωθούν) τα έσοδα του δημοσίου.
Συγχρόνως δε με τα φληναφήματα περί οικολογικού μέτρου να δοθεί ένα πολύ αποκρουστικό μήνυμα στους πολίτες για το τι μπορεί να σημαίνει περιβαλλοντική πολιτική και μάλιστα στο ξεκίνημα της προσπάθειας της νέας κυβέρνησης να πείσει για την ορθότητα της «πράσινης» αναπτυξιακής κατεύθυνσης.

Ηθικό δίδαγμα: Ο συνδυασμός των golden οικονομικών (αν)εγκεφάλων και των ατσαλάκωτων χλιδάνεργων πολιτικών, που κέρδισαν τις εξουσιαστικές τους καρέκλες, όχι μέσα από κοινωνικούς αγώνες, αλλά από δημόσιες σχέσεις στα δυτικά πανεπιστήμια, στα κοινοτικά σαλόνια και στα δημοσιογραφικά παρασκήνια, που δεν εμφορούνται από κανενός είδους οραματική ιδεολογία, αλλά απλώς από ένα αχαλίνωτο πάθος για προσωπική ανέλιξη, αποτελεί ένα εκρηκτικό μείγμα μικρόνοης αναλγησίας, που μπορεί να οδηγήσει σε απρόβλεπτες κοινωνικές αναστατώσεις.

Η βουβή αντίδραση των χιλιάδων συμπολιτών μας, που συρρέουν αυτές τις δύσκολες ώρες στα γκισέ των εφοριών δεν είναι απλά η επιβεβαίωση του παραπάνω ηθικού διδάγματος είναι ένα ηχηρό μήνυμα προς τους απανταχού ανάλγητους του πολιτικο-οικονομικού κατεστημένου ότι οι πολίτες πλέον έχουν φθάσει στα όρια της αντοχής τους και ότι η ανοχή τους στην αναλγησία και την ανοησία έχει πλέον εξαντληθεί με αποτέλεσμα να διατρέχει άμεσο κίνδυνο η κοινωνική συνοχή και να απειλείται ευθέως η κοινωνική ομαλότητα, από την οποία εξαρτάται αμέσως και η δική τους επιβίωση και ευημερία.

Η συζήτηση του προϋπολογισμού, κόλαφος στις «διεθνείς αγορές».

Φανατικούς οπαδούς του είδους, ανθρώπους με περίπου βίτσιο κοινοβουλιολαγνίας, απαιτούσε η παρακολούθηση της φετινής συζήτησης επί του προϋπολογισμού.

Είναι βέβαιο ότι απογοήτευσε όσους περίμεναν «δυναμικές παρουσίες» και «μετωπικές συγκρούσεις», ιδιαίτερα τους αρμόδιους ρεπόρτερ και τους εφεδρικούς δευτεροκλασάτους παρουσιαστές ειδήσεων αυτών των ημερών. (Οι πρωτοκλασάτοι έχουνε πιάσει τα Σαλέ…)

Παρά την προφανή προσπάθεια των πολιτικών αρχηγών να σκηνοθετήσουν την καθιερωμένη κοινοβουλευτική διαμάχη, το αποτέλεσμα ήταν μια αίσθηση απουσίας ουσιαστικών διαφωνιών με τη βασική φιλοσοφία του κυβερνώντος κόμματος.

Μόνη εξαίρεση η κα Παπαρήγα, η οποία ως συνήθως επιμένει να μιλάει εκτός γραπτού κειμένου, αδιαφορώντας αν ο λόγος της καταντάει από κουραστικός έως ασυνάρτητος. Κατά τη συνήθη τακτική της περιπλανήθηκε σε ατέρμονες λαβυρίνθους χαοτικών συλλογισμών, όπου δια μέσου αποσπασματικών διαλεκτικών στερεότυπων κατέληξε σε εντελώς αντιδιαλεκτικά σουρεαλιστικά συμπεράσματα του τύπου: «Ο λαός πρέπει να διορθώσει με τον αγώνα του το λάθος της ψήφου του….».
Που είσαι Λένιν να δεις πόσο δυσνόητη είναι η σκέψη σου γι’ αυτούς, που δηλώνουν γνήσιοι κληρονόμοι της…
Χαρακτηριστική της απογοήτευσης και της υπνηλίας, που επεκράτησε στην αίθουσα ήταν η αντίδραση των ίδιων των συντρόφων της, που απαξίωσαν να την χειροκροτήσουν έστω και κατά την κάθοδό της από το βήμα.

Κατά τα λοιπά ο μεν κος Τσίπρας «απεκάλυψε» στον κο Παπανδρέου την κερδοσκοπική σκοπιμότητα των αγορών και του υπέδειξε να αποφύγει την πειθαρχία στις παραινέσεις τους . Με άλλα λόγια του αποκάλυψε αυτά που ο ίδιος ο Πρωθυπουργός έχει προ πολλού επισημάνει προς κάθε ενδιαφερόμενο και τον συμβούλεψε να κινηθεί στην κατεύθυνση, που ήδη η Κυβέρνηση κινείται…
Ο δε κος Καρατζαφέρης εδήλωσε περιχαρής για την αποδοχή από τον Πρωθυπουργό των προτάσεών του για διαλεύκανση όλων των σκανδάλων (!!!) και κατ’ ουσίαν περιόρισε την κριτική του στα προσφιλή του (εκτός θέματος) ζητήματα της εξωτερικής πολιτικής και της λαθρομετανάστευσης. Σφοδρότερη υπήρξε η επίθεσή του προς την ΝΔ για τη φαύλη κυβερνητική πενταετία της και προσωπικά εναντίον του κου Καραμανλή για την απουσία του από τη συζήτηση.

Η πλέον όμως απρόσμενη τοποθέτηση ήταν η παρθενική ομιλία του κου Σαμαρά. Με υπερβολικό τρακ κινήθηκε αυστηρά μέσα στο πλαίσιο της ανάγνωσης του γραπτού του κειμένου, μέχρι σημείου να αφήσει σχεδόν αναπάντητη την αήθη προσωπική επίθεση του κ. Καρατζαφέρη εναντίον του πρώην αρχηγού της ΝΔ. Προτίμησε κι αυτός να κινηθεί με φραστικούς λεονταρισμούς σε εκτός θέματος ζητήματα, όπως η εξωτερική πολιτική. Όμως και εδώ απέφυγε επιμελώς για άλλη μια φορά να προσδιορίσει τη θέση του για το Σκοπιανό, ενώ για την Κύπρο είπε το αυτονόητο, ότι «αν έρθει ένα νέο σχέδιο Ανάν, θα το απορρίψει και πάλι ο Κυπριακός λαός…»(!!!).
Όμως σε ότι αφορά την οικονομία και την αντιμετώπιση της κρίσης δεν παρεξέκλινε ούτε κατά κεραία από τι απόψεις της κυβέρνησης, ενώ οι δήθεν προτάσεις του για έξοδο από την ύφεση ήταν πιστή αντιγραφή των μέτρων, που έχει εξαγγείλει ή ήδη έχει δρομολογήσει ο κος Παπανδρέου και η Κυβέρνησή του.

Εξαιρετικά επίσης ενδιαφέρουσα ήταν η απόλυτη σύμπτωση απόψεων όλων των πολιτικών αρχηγών (πλην ΚΚΕ) στην ανάγκη λήψεως μέτρων για την στήριξη της πραγματικής οικονομίας, την τόνωση της επιχειρηματικότητας και ανταγωνιστικότητας μέσω των «πράσινων» επενδύσεων ή των επενδύσεων «αειφορίας» κατά τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ενώ άπαντες ανεξαιρέτως αποδοκίμασαν τις μονοσήμαντες πιέσεις των διεθνών κερδοσκοπικών οίκων, και άλλοι ρητώς, άλλοι εμμέσως αλλά πάντως όλοι ανεξαιρέτως συνέκλιναν στην ανάγκη να αγνοηθούν οι απαιτήσεις τους για φορομπηχτική επίθεση στους μισθούς και τις συντάξεις. Απέδειξαν έτσι ότι η κοινή γνώμη αποτελεί τον ουσιαστικό πιλότο των πολιτικών σχεδιασμών, ανεξαρτήτως ιδεολογικών διαφορών και ότι προφανώς οι διάφοροι καλοθελητές (μόνιμοι δημοσιογραφικοί υπάλληλοι ή κατ’ επάγγελμα γυρολόγοι) των ΜΜΕ δεν απηχούν καθόλου τις απόψεις των ελλήνων πολιτών, αλλά τουναντίον κινούνται από ξένα προς το λαό κέντρα και εξυπηρετούν ίδια ή πάντως γνωστά και συγκεκριμένα ντόπια και διεθνή οικονομικά συμφέροντα.

Έτσι αντίθετα από τα κλισέ των ρεπόρτερ και από τα στερεότυπα των πολιτικών σχολιαστών της ελεεινής μορφής περί δήθεν «σοβαρών διαφωνιών και συζητήσεως σε υψηλούς τόνους», στην πραγματικότητα η όλη συζήτηση επί του προϋπολογισμού εξελίχθηκε σε μια πανηγυρική επιβεβαίωση πανεθνικής συναινέσεως περί των οικονομικών, που όμοιά της σπανίως εγνώρισε ο τόπος.

Μια συναίνεση, που σηματοδοτεί την απόλυτη εξουσιοδότηση στην κυβέρνηση να εφαρμόσει χωρίς χρονοτριβή το οικονομικό της πρόγραμμα και χωρίς υποχωρήσεις από τον αναπτυξιακό και κοινωνικό της σχεδιασμό έναντι των Βρυξελλών και των απανταχού κερδοσκόπων.

Προδίδει επίσης ότι στην παρούσα τουλάχιστον φάση κανένας άλλος πέραν του κου Παπανδρέου και του ΠΑΣΟΚ δεν διαθέτει ούτε ιδέες, ούτε σχέδιο ούτε πολιτική δύναμη για έξοδο της χώρας από την κρίση και επομένως, η παρούσα κυβέρνηση αποτελεί την μοναδική ελπίδα του τόπου και συνεπώς είναι «καταδικασμένη» να επιτύχει.

Πολλώ μάλλον καθόσον, όπως είναι παγκοίνως γνωστό από αρχαιοτάτων χρόνων, « Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει, δεν την σκιάζει φοβέρα καμιά…».

(Δεν πρέπει όμως να επαναπαυόμαστε γιατί μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνουν και μετά τα λαμόγια επανέρχονται στην ενεργό δράση, ιδίως όσο θεωρούν εξασφαλισμένη την ατιμωρησία τους).

Θεός φυλάξοι τον Πρωθυπουργό από τους δικούς του ανθρώπους…

Αν αληθεύει η πληροφορία που δημοσιοποιεί το in.gr, ότι δηλαδή η Ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ κα Μαριλένα Κοππά κατέθεσε ερώτηση στην Ευρωβουλή σχετική με την παιδική χαρά της πλατείας του Αγ. Παντελεήμονα, τότε πράγματι οι πιθανότητες να βελτιωθεί το διεθνές κύρος της χώρας είναι ελάχιστες.

Σύμφωνα με το εν λόγω δημοσίευμα η κα Κοππά ερωτά την Ευρωπαϊκή Επιτροπή αν συνάδει με το Κοινοτικό κεκτημένο και με την Χάρτα Θεμελιωδών Δικαιωμάτων, η απαγόρευση πρόσβασης, σε δημόσιους χώρους, με βάση την εθνικότητα ή την φυλετική καταγωγή. Αφορμή δε απετέλεσε η απόφαση του Δημάρχου Αθηναίων να κλείσει την παιδική χαρά έπειτα από διαμαρτυρίες και αντιδράσεις κατοίκων σχετικές με δραστηριότητες οικονομικών μεταναστών.
Δεν αμφιβάλει κανείς ότι πολλοί από «τους διαμαρτυρόμενους» μπορεί να εμφορούντο από ρατσιστικές αντιλήψεις και να εξυπηρετούσαν διάφορες σκοτεινές πολιτικές σκοπιμότητες. Ενδεχομένως ακόμη και η απόφαση του κου Δημάρχου να κλείσει την παιδική χαρά για λόγους ανακαίνισης να μην είναι η πλέον ενδεδειγμένη λύση σε ένα προφανές κοινωνικό και ελάχιστα τεχνικό πρόβλημα.

Εν τοις πράγμασι όμως η ερώτηση της ευρωβουλευτού αποτελεί για τη χώρα μας βαρύτατη καταγγελία παραβίασης στοιχειωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Και όλα αυτά σε μια περίοδο όπου η Ελλάδα και ο Πρωθυπουργός προσωπικά καταβάλλει υπεράνθρωπες προσπάθειες για να ανακτηθεί η χαμένη αξιοπιστία και η εθνική μας αξιοπρέπεια.
Σε μια περίοδο όπου ακριβώς όλοι περίπου οι γείτονές μας δεν σταματούν να μας καταγγέλλουν με κάθε ευκαιρία στα διεθνή fora για υπερβολικό εθνικισμό και για θέματα δήθεν καταπίεσης μειονοτήτων.
Στις παρούσες λοιπόν συνθήκες το τελευταίο πράγμα, που έχει ανάγκη ο τόπος, είναι Έλληνες ευρωβουλευτές οι οποίοι αντί να αναφέρουν τις όποιες ανησυχίες τους στο κόμμα τους και τη κυβέρνησή τους, προστρέχουν στους διάφορους κοινοτικούς επιτρόπους ζητώντας την έγκληση της Ελλάδας στην ευρωπαϊκή τάξη.

Από αρχαιοτάτων χρόνων αυτή η έρμη χώρα έχει υποστεί πολλές απώλειες από παρόμοιες νοοτροπίες και πρακτικές, που τηρουμένων των ιστορικών αναλογιών φαίνεται να μην έλειψαν ποτέ.
Είναι γνωστό ότι στην αρχαιότητα πολλοί προσέφυγαν στον Πέρση μεγάλο βασιλέα για να προωθήσουν τους προσωπικούς τους σχεδιασμούς, στο μεσαίωνα πολλοί ζήτησαν την παρέμβαση των δυτικών και του Πάπα για να εξυπηρετήσουν δικά τους συμφέροντα, ενώ αργότερα πολλοί προσδένονταν με διάφορα σκεπτικά στο άρμα διαφόρων δυτικών αυλών.
Στο πρόσφατο εξ άλλου παρελθόν όλοι θυμούνται κάποιους καλοθελητές, που κατήγγειλαν στην Ευρωπαϊκή Ένωση τους πολιτικούς τους αντιπάλους ότι παραβιάζουν τις κοινοτικές διαδικασίες πότε χορηγώντας πλαστά διαβατήρια στα βαλκανικά σιτηρά και πότε μοιράζοντας στα φτωχόπαιδα «κοινωνικό χυμό» από ροδάκινα κοινοτικής απόσυρσης.
Καθώς και κάποιους άλλους ανεγκέφαλους, που είτε περιέρχονταν τις δυτικές κυβερνήσεις κατηγορώντας το ΠΑΣΟΚ για δήθεν υπόθαλψη της τρομοκρατίας είτε διενεργούσαν απογραφές που αποκάλυπταν την δήθεν «δημιουργική λογιστική» των κυβερνήσεων Σημίτη.
Φαίνεται λοιπόν ότι η κακοδαιμονία μας σε ότι αφορά το πολιτικό προσωπικό της χώρας συνεχίζει να μας στοιχειώνει ανά τους αιώνες.

Κατ’ αρχήν κάποιος θα πρέπει να ενημερώσει την κα Κοππά, ότι η χώρα διαθέτει νόμιμη κυβέρνηση, η οποία μάλιστα μετά τις 4 Οκτωβρίου τυχαίνει να είναι σοσιαλιστική με ένα Πρωθυπουργό ιδιαίτερα ευαίσθητο σε θέματα οικονομικών μεταναστών και ιδιαίτερα γνωστό για τις προοδευτικές αντιλήψεις του και τους αγώνες του τόσο στο εσωτερικό όσο και διεθνώς.
Επίσης όλοι οι αρχηγοί και οι καθ’ ύλην αρμόδιοι όλων των κομμάτων θα πρέπει να δώσουν τις δέουσες οδηγίες στους ευρωβουλευτές τους, ώστε να φροντίζουν να συστρατεύονται σε κοινούς εθνικούς στόχους και όχι να υπονομεύουν με τις άστοχες πρωτοβουλίες τους τις προσπάθειες της εκάστοτε εκλεγμένης κυβέρνησης για διαφύλαξη της εθνικής μας κυριαρχίας. Πολλώ μάλλον εφ’ όσον αυτή έχει δείξει άριστα δείγματα γραφής στα επί μέρους θέματα, που τους ενδιαφέρουν.

Διότι πέρα από τις επί μέρους πολιτικές διαφορές και ανεξάρτητα από τις όποιες θεμιτές ή αθέμιτες προσωπικές στρατηγικές οφείλουμε επί τέλους να σοβαρευθούμε ως έθνος, αν θέλουμε να μας πάρουν και οι άλλοι κάποτε στα σοβαρά.

Όσο για τον κο Παπανδρέου, όπως λέει και η λαϊκή παροιμία, προς το παρόν του ευχόμεθα ολόψυχα ο Θεός να τον φυλάει από τους δικούς του ανθρώπους μια που τους πολιτικούς του αντιπάλους τους γνωρίζει και φυλάγεται μόνος του από αυτούς…

Επί τέλους κάτι κινείται. Κάποιοι επιδεικνύουν ηθικό ανάστημα...

Επί τέλους κάτι φαίνεται να αλλάζει στη βαριά ατμόσφαιρα του πολιτικού μας τοπίου.
Η πρωτοβουλία 128 βουλευτών της συμπολίτευσης να καταθέσουν τρείς προτάσεις για σύσταση εξεταστικών επιτροπών σχετικά με τα σκάνδαλα των ομολόγων και της Ζήμενς, καθώς και με τη περιβόητη υπόθεση ευρείας κερδοσκοπικής χειραγώγησης του χρηματιστηρίου κατά την περίοδο 1998-2008, αποτελεί ελπιδοφόρο μήνυμα για την ποιότητα του νέου κοινοβουλευτικού σώματος.
Ελπίζουμε η πρόταση, που ούτως ή άλλως στηρίζεται από επαρκείς υπογραφές να βρεί άμεση στήριξη από το σύνολο των πτερύγων της βουλής, από όλους ανεξαίρετα τους πατέρες του έθνους ανεξαρτήτως κομματικής απόχρωσης.

Ο κοινοβουλευτικός θεσμός επλήγη βάναυσα την τελευταία πενταετία από πολιτικά άστοχες μεθοδεύσεις και ηθικά ανάλγητες συμπεριφορές, που πλήγωσαν την δημοκρατία, εξόργισαν τους πολίτες, έβλαψαν την αξιοπρέπεια των πολιτικών και έπληξαν ανεπανόρθωτα την διεθνή αξιοπιστία της χώρας, εμφανίζοντάς την ως πρότυπο κακοδιαχείρισης και διαφθοράς.

Όπως λοιπόν μονότονα επαναλαμβάνουμε συνεχώς (με κίνδυνο να χαρακτηριστούμε γραφικοί) είναι προς το συμφέρον όλων και πρωτίστως των κομμάτων εξουσίας και των νέων ηγεσιών τους να διαλευκανθούν επιτέλους σε κάθε τους πτυχή όλα τα μικρά και μεγάλα σκάνδαλα, που συγκλόνισαν το πανελλήνιο και ρήμαξαν τον τόπο. Να εντοπισθούν οι πραγματικοί ένοχοι και να αποδοθεί δικαιοσύνη προς κάθε κατεύθυνση.
Πρέπει να εξατομικευθούν οι ευθύνες να επιτευχθεί η αναγκαία διοικητική, οικονομική και πολιτική κάθαρση.

Αυτό σημαίνει ενεργή στήριξη των τριών προτάσεων από όλους, αλλά και επέκταση των σχετικών πρωτοβουλιών και στα υπόλοιπα σκάνδαλα, όπως οι τηλεφωνικές υποκλοπές, η υπόθεση του Βατοπεδίου, οι αδιαφανείς αγοραπωλησίες δημοσίων επιχειρήσεων, η συνταρακτική περίπτωση της «Γερμανός» και τα λοιπά.

Πάντως προς το παρόν συγχαίρουμε τους 128 για την πρωτοβουλία τους, προτρέπουμε τους υπόλοιπους να σπεύσουν να αποδείξουν την αναμφίβολη ηθική τους ακεραιότητα και αναμένουμε με ενδιαφέρον τις γενικότερες αντιδράσεις και εξελίξεις…

Καλά τα μέτρα για την διαφθορά, αλλά οι διεφθαρμένοι θα την γλυτώσουν;

Το πολιτικό και οικονομικό επιτελείο της χώρας είναι φανερό ότι αυτή την περίοδο είναι διηρημένο σε δύο ομάδες.
Από τη μια οι αλαφιασμένοι, που ανησυχούν τρομερά για την γνώμη και την αντίδραση «των αγορών» και από την άλλη οι ψυχραιμότεροι, που προσπαθούν να σηκώσουν τα μανίκια και να δουλέψουν ορθολογικά για να «βγάλουν από τη λάσπη» την πατρίδα.
Αν στη θέση της λέξης «αλαφιασμένοι» βάλουμε τις λέξεις βολεμένοι, αποτυχημένοι, τρωκτικά, φιλελεύθεροι της ελεεινής μορφής και όπου «αγορές» τις λέξεις κερδοσκόποι, τοκογλύφοι, διεθνείς απατεώνες, τότε έχουμε αμέσως εναργή και την αιτία της αγορολαγνείας και τα κίνητρα των αγορολάγνων.

Όλοι πάντως ανεξαιρέτως συμφωνούν, όπως και ο Πρωθυπουργός ξεκαθάρισε προχθές στο Ζάππειο, ότι βασικό πρόβλημα της Ελλάδας στις παρούσες συνθήκες είναι η αναξιοπιστία και η διαφθορά.
Με απλά λόγια όλοι οι ξένοι (αγοραίοι και μη) θεωρούν ότι αυτός ο τόπος κατοικείται από ψεύτες και κλέφτες.
Έτσι περίπου σκέφτονται και οι Έλληνες πολίτες για το πολιτικό προσωπικό της χώρας.
Επομένως το υπ’ αριθμόν ένα, το πρώτιστο, το κυρίαρχο ζήτημα σήμερα είναι να ανακτηθεί η αξιοπιστία της χώρας και η χαμένη τιμή των πολιτικών.

Άρα όσοι επιμένουν να μιλούν αποκλειστικά για σκληρά οικονομικά μέτρα, για λιτότητα, για φοροεπιδρομές και τα τοιαύτα είναι ή αφελείς ή κουτοπόνηροι που προσπαθούν να πετάξουν την μπάλα στην εξέδρα.
Κι όσοι υποτιμούν και υποβαθμίζουν τη σημασία του πολέμου κατά της διαφθοράς είναι επίσης ή κουφιοκέφαλοι ή επιδιώκουν κουκούλωμα της αθλιότητάς τους.

Είναι λοιπόν ιδιαίτερα παρήγορο, που τουλάχιστον ο κος Πρωθυπουργός φαίνεται να αντιλαμβάνεται απολύτως τις πραγματικές διατάσεις του σύνθετου προβλήματος, που κληρονόμησε και τις αληθινές προτεραιότητες για την ανασυγκρότηση της χώρας.
Ορθώς κηρύσσει ανελέητο πόλεμο ενάντια στη διαφθορά και άριστα πράττει καλώντας σε συμμαχία τους πολιτικούς αρχηγούς και σε συστράτευση όλες τις υγιείς δυνάμεις της χώρας.
Με μια μικρή παρατήρηση. Στην ομολογουμένως εξαιρετική ομιλία στο Ζάππειο ο κος Πρωθυπουργός είπε πολλά σοφά και χρήσιμα. Έκανε όμως και ένα λαθάκι διατύπωσης.
Είπε: «Αντί να αναπτύξουμε ό,τι καλύτερο είχαμε, το εκποιήσαμε, το ιδιοποιηθήκαμε, το ξεπουλήσαμε, το καταχραστήκαμε.»
Λυπούμαι αλλά αυτό ελέγχεται ως ανακριβές.
Δεν συμμετείχαμε εμείς όλοι στην εκποίηση, την ιδιοποίηση, την κατάχρηση.

Η σωστή διατύπωση λοιπόν είναι ότι κάποιοι ίσως λίγοι, ίσως αρκετοί, αλλά πάντως πολύ συγκεκριμένοι εκποίησαν, ιδιοποιήθηκαν, καταχράστηκαν. Και κάποιοι άλλοι τους κάλυψαν, τους υπέθαλψαν, τους προστάτευσαν.
Και όλοι αυτοί κατά βάση ανήκουν στον χώρο που εσείς κε Πρωθυπουργέ ίσως ευγενικά, αλλά πάντως αδόκιμα ονομάσατε «πολιτική τάξη της χώρας», αλλά που δυστυχώς ο κοσμάκης ονομάζει πολιτική κάστα, συντεχνία, σινάφι.
Είναι λοιπόν καλά και άγια και επιβεβλημένα τα μέτρα κατά της διαφθοράς, που συζητήθηκαν και εν πολλοίς συναποφασίσθηκαν στη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών, αλλά στο επίπεδο της ανάκτησης της αξιοπιστίας μας ως χώρας, αν περιορισθούμε σε θεσμικές ρυθμίσεις και νομοθετικές βελτιώσεις, θα έχουμε επιτύχει μια τρύπα στο νερό.
Διότι το έργο των επιτροπών σοφών νομομαθών, η καραμέλα της «θεσμικής θωράκισης», το παραμύθι της αυστηροποίησης των ποινών δεν παρηγορούν πλέον κανένα.
Το μήνυμα που απαιτούν να λάβουν και «οι αγορές» και οι πολίτες δεν είναι πως θα αντιμετωπίσετε στο μέλλον τη διαφθορά, αλλά τι είστε ικανός και διατεθειμένος να κάνετε εδώ και τώρα με τους διεφθαρμένους;
Αυτό λοιπόν το μήνυμα δεν χρειάζεται ούτε κόπο, ούτε έξοδα για να δοθεί.
Χρειάζεται μόνο πολιτική βούληση.

Γι αυτό όσο καθυστερεί η ανάληψη συγκεκριμένων πρωτοβουλιών για την διαλεύκανση όλων των σκανδάλων, τον εντοπισμό των καταχραστών και την παράδοση τους τουλάχιστον στη δημόσια καταισχύνη, η αναξιοπιστία της χώρας θα επιτείνεται, ο δανεισμός της θα γίνεται δυσκολότερος και τα έσοδα του δημοσίου θα μειώνονται.
Αντίθετα η ανομία θα ενθαρρύνεται και οι πολίτες θα απογοητεύονται βλέποντας τους κλέφτες να χαίρονται ανενόχλητοι τα παράνομα πλούτη τους, την ίδια ώρα που οι ίδιοι πένονται και λιμοκτονούν.
Και κάτι ακόμα. Η εφαρμογή των κανόνων δικαίου και ηθικής είναι θεμελιώδης προϋπόθεση λειτουργίας του δημοκρατικού πολιτεύματος.

Ουδείς δικαιούται να παραβιάζει το σύνταγμα και τους νόμους του κράτους και να παραμένει ατιμώρητος.
Πολλώ δε μάλλον ουδείς αρχηγός αξιωματικής αντιπολίτευσης δικαιούται να βάζει «σφουγγάρι» στις παρανομίες των συναδέλφων του και βεβαίως ουδείς Πρωθυπουργός νομιμοποιείται να χαρίζει την κλεμμένη δημόσια περιουσία σε οποιονδήποτε.
Τυχόν θεωρίες περί ρεβανσισμού, πολιτικού πολιτισμού ή ανδρικής μεγαθυμίας δεν μπορούν να τύχουν εφαρμογής εν προκειμένω (πιο απλά αν ειπωθούν θα θεωρηθούν επιεικώς μπούρδες).

Τώρα για το πρωτοσέλιδο του σημερινού «Ρίζου» τι να πεί κανείς;
Το να ισχυρίζεται κάποιος ότι μετά από τα τελευταία πεντέμισι χρόνια διακυβέρνησης της χώρας από την «δεξιά του κυρίου» δεν έχει ακόμη αντιληφθεί ότι θα ήταν καλύτερο το βιοτικό επίπεδο του λαουτζίκου αν έλλειπε η διαφθορά προκαλεί μάλλον οίκτο περί της διανοητικής του κατάστασης και επομένως περιττεύει οποιοσδήποτε ειδικός σχολιασμός.

ΕΥΓΕ κε Βαλυράκη

Αξίζουν συγχαρητήρια στον Βουλευτή Χανίων του ΠΑΣΟΚ, κο Σήφη Βαλυράκη, ο οποίος εκφράζοντας αυθεντικά το κοινό περί δικαίου αίσθημα ζήτησε εγγράφως το άνοιγμα του φακέλου για τα σκάνδαλα της ΖΗΜΕΝΣ.
Για να μην αδικήσουμε κανένα συγχαρητήρια θερμά αξίζουν και στον Πρόεδρο Απόστολο Κακλαμάνη, ο οποίος δεν παραλείπει σε κάθε ευκαιρία να θέτει το θέμα της ηθικής αξιοπιστίας του πολιτικού προσωπικού της χώρας και να απαιτεί τη διαλεύκανση όλων ανεξαιρέτως των σκανδάλων.

Έχουμε κατ’ επανάληψη επισημάνει ότι η τακτική της συγκάλυψης από τις κυβερνήσεις Καραμανλή πέτυχε τη διάχυση της ευθύνης επί δικαίων και αδίκων στη ΝΔ και δυστυχώς η τακτική της ύποπτης «πολιτικής μεγαλοψυχίας» από την Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, καθώς και της εξ ίσου απαράδεκτης αιδήμονος σιωπής από την πλευρά των κομμάτων της ήσσονος αντιπολίτευσης, έχει φορτώσει με ένα αφόρητο ηθικό άγος το σύνολο της Ελληνικής Πολιτείας.
Ένα ηθικό άγος, που συμβάλει καταλυτικά στη διεθνή αναξιοπιστία της χώρας και υπονομεύει καθοριστικά οποιαδήποτε προσπάθεια της κυβέρνησης για πλατιές λαϊκές συναινέσεις και εθνικές ομοψυχίες.

Κανένας φορολογούμενος δεν μπορεί να αποκτήσει φοροδοτική διάθεση, όσο αυτοί που καταχράστηκαν την περιουσία του δημοσίου παραμένουν στο απυρόβλητο.
Κανένας ασφαλισμένος ή οφειλέτης ασφαλιστικών εισφορών δεν θα συναινεί σε θυσίες για την στήριξη του ασφαλιστικού συστήματος όσο οι απατεώνες των δομημένων ομολόγων απολαμβάνουν ανενόχλητοι τους καρπούς της απάτης τους εις βάρος του ιδρώτα τόσων γενεών ασφαλισμένων.
Κανένας ψηφοφόρος δεν πρόκειται να εμπιστευθεί μια αντιπολίτευση, που αποφεύγει να διαχωρίσει τη θέση της παραδίδοντας στη δημόσια κρίση όσα μέλη της βαρύνονται με διασπάθιση του δημόσιου χρήματος.
Κανένας πολίτης δεν μπορεί να πάρει στα σοβαρά μια κυβέρνηση, που νυχθημερόν αμπελοφιλοσοφεί και απεραντολογεί περί «διαφάνειας» και «πάταξης της διαφθοράς» αλλά στην πράξη αποφεύγει την διαλεύκανση των σκανδάλων που εξουθένωσαν ηθικά και οικονομικά τη χώρα.

Κανένας διεθνής οργανισμός δεν μπορεί σεβασθεί μια χώρα, που η διαφθορά των κυβερνήσεων της αποτέλεσε διαχρονικά τον κύριο λόγο της εκλογικής τους αποδοκιμαίας.
Ούτε οι αόριστες αυτοκριτικές θα απαλλάξουν τον κο Σαμαρά από την υποχρέωση να καθάρει επιτέλους την παράταξή του.
Ούτε η δημοσιοποίηση μερικών ονομάτων φοροφυγάδων γιατρών του Κολωνακίου θα απαλλάξουν τον κο Παπανδρέου από το καθήκον του να επαναφέρει την αξιοπρέπεια της πολιτικής.
Όσο γρηγορότερα το κατανοήσουν και όσο πιο γρήγορα κινηθούν προς την κατεύθυνση διαλεύκανσης των σκανδάλων και εξατομίκευσης των πολιτικών, ποινικών και αστικών ευθυνών, τόσο καλλίτερα θα είναι και για τους ίδιους και για τον τόπο.

Γιατί άραγε να σε εμπιστευθούμε κε Σαμαρά; Για να μας ξανακαθίσεις στο σβέρκο όλα αυτά τα τρωκτικά, που ρήμαξαν τον τόπο;
Τι επιτέλους φοβάσαι κε Παπανδρέου και διστάζεις να «ματώσεις», όπως τουλάχιστον υποσχόσουν προεκλογικά;
Τι ακριβώς ρόλο παίζετε κύριοι των μικρότερων κομμάτων και τι είδους σκοπιμότητες εξυπηρετείτε, που δεν έχετε κάνει κεντρικό θέμα της πολιτικής σας ατζέντας τη διαλεύκανση των σκανδάλων;

Η λογική του ότι «έγινε-έγινε και πάμε για άλλα» δεν μπορεί πια να περάσει γιατί απλούστατα αυτός ο λαός δεν έχει πλέον «άλλα»…
Έτσι λοιπόν ας μη γελιέστε, αυτός ο λαός δεν πρόκειται να παύσει να απαιτεί κάθαρση και να φωνάζει:
Ξεσκεπάστε τους κλέφτες και τους απατεώνες
Υποχρεώστε τους να φέρουν πίσω τα κλεμμένα.

Του Σαββατοκύριακου τα καμώματα τα βλέπει η Δευτέρα και … κλαίει….

Η μαύρη επέτειος του φόνου ενός αθώου παιδιού αντί να γίνει πηγή εθνικού προβληματισμού και ερέθισμα πολιτικής ωρίμανσης της ελληνικής κοινωνίας, κινδυνεύει να εξελιχθεί σε πασαρέλα πολιτικής ανοησίας, και σε ευκαιρία εμπορικού ανταγωνισμού των καναλιών.

Το τραγικό συμβάν της εκτέλεσης του άδολου βλασταριού, του Αλέξη Γρηγορόπουλου, συγκλόνισε πέρυσι το πανελλήνιο, και όλο τον πολιτισμένο κόσμο, και είναι βέβαιο ότι θα στοιχειώνει την συνείδηση όλων των ανθρώπων της γενιάς μας, που αγωνιστήκαμε για ένα κόσμο όπως τον ονειρεύτηκαν οι γονείς μας και τελικά δημιουργήσαμε ένα εφιάλτη για τα παιδιά μας.
Το θέμα και ως αυτοτελές γεγονός είναι συνταρακτικό, αλλά ως κοινωνικό φαινόμενο είναι εξόχως τρομακτικό γιατί αποτελεί την εφιαλτική ρεαλιστική απεικόνιση του δράματος των σύγχρονων δυτικών κοινωνιών.
Ενός δράματος ο κεντρικός άξονας του οποίου είναι η πλήρης αποσύνθεσις της κοινωνικής συνοχής, η υποχώρηση του συλλογικού οράματος μπροστά στη βαρβαρότητα της ατομικής αναρρίχησης.

Έτσι πλέον οι σύγχρονες κοινωνίες δεν εμπνέουν ασφάλεια και στοργή στη νέα γενιά, αλλά παρουσιάζονται ως θηρία που απειλούν να την κατασπαράξουν. Και είναι επομένως φυσικό επακόλουθο όταν μπροστά μου βλέπω ένα θηρίο να μην φροντίζω πώς να το αλλάξω, αλλά να ψάχνω πώς να το εξοντώσω.

Όπως λοιπόν σε όλους τους τομείς έχουμε φθάσει περίπου στο χείλος του γκρεμού, έτσι και εδώ δεν έχουμε την πολυτέλεια της απμελοφιλοσοφίας ή της μικροκομματικής αντιπαράθεσης.
Για την επιβίωση μας ως κοινωνία έχουμε ανάγκη να ξεκινήσουμε από το μηδέν, να κάνουμε μερικές απλές παραδοχές, να αποδεχθούμε μερικές απλές αλήθειες.

Αλήθεια πρώτη. Το πολιτικό πλαίσιο των εκδηλώσεων της μαύρης επετείου το έθεσε με απέριττο και καταλυτικό τρόπο ο Πρωθυπουργός στη συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου, όταν ζήτησε από όλους με το λόγο και τη δράση τους να διακηρύξουν πανηγυρικά την καθολική αντίθεση της κοινωνίας μας απέναντι σε κάθε μορφή βίας από οπουδήποτε και αν προέρχεται. Τι απλούστερο και τι σοφότερο από αυτό;

Αλήθεια δεύτερη. Κατά παράβαση της πρωθυπουργικής γραμμής θεσμικοί παράγοντες του πολιτικού τοπίου έσπευσαν με αψυχολόγητες δηλώσεις να δυναμιτίσουν το κλίμα.
Από τη μια οι ψευτοπροοδευτικοί που προέβλεπαν προσχεδιασμένη κρατική βία και από την άλλη «ιππότες» του νόμου και της τάξης, που υπόσχονταν να φράξουν το δρόμο σε όποιους απεργάζονταν σχέδια «ανωμαλίας».
Αμφότεροι λειτούργησαν ως οιονεί ηθικοί αυτουργοί πρόκλησης επεισοδίων γιατί και οι μεν αντιλαμβάνονται ότι η υποψία αστυνομικών διώξεων εξάπτει το θυμικό της νεολαίας και οι δε οφείλουν να γνωρίζουν ότι αυτός ο ηλίθιος προκαταβολικός πολιτικός τσαμπουκάς όχι απλώς δεν αναστέλλει τις όποιες κακές προθέσεις, αλλά αντίθετα εκτρέπει σε ανεπιθύμητες ατραπούς την κατά τα άλλα απολύτως φυσιολογική και κοινωνικά υγιή νεανική επαναστατικότητα.

Αλήθεια τρίτη. Στην κοινωνία μας δεν αξίζουν οι τρομοκρατικές εικόνες του περσινού Δεκέμβρη, όπου η αστυνομία κυνηγούσε τους ειρηνικούς νεολαίους και ανεχόταν τα μπουλούκια των χαφιέδων κουκουλοφόρων και τις ορδές των αλλοδαπών πλιατσικολόγων.

Φέτος λοιπόν η δράση της αστυνομίας υπήρξε περισσότερο ορθολογική, όμως η επαγγελματική της ιδιότητα επιβάλλει αποφυγή ακραίων μορφών βίας, όπως ο τραυματισμός πολιτών από θερμόαιμους «καβαλάρηδες», έστω και αν αυτοί είχαν πανικοβληθεί από τον κίνδυνο, που πιθανόν διέτρεχαν.

Αλήθεια τέταρτη. Το αυτοδιαχειριζόμενο «πολιτικό καφενείο» Ρεσάλτο μοιάζει περισσότερο με πολιτική οργάνωση και λιγότερο με «καφενείο». Τα υλικά που βρέθηκαν εκεί δεν αποτελούν σίγουρα συνήθη καφενειακό εξοπλισμό, αλλά και σίγουρα η απλή κατοχή τους δεν πληροί την αντικειμενική υπόσταση οποιουδήποτε εγκλήματος.

Εξ΄άλλου μπορεί να ψεύδονται οι ψευτοπροοδευτικοί και η όλη κίνηση να έγινε νομότυπα με την παρουσία εισαγγελέως, αλλά προεξάρχει προς το παρόν η εικόνα της κρατικής υπερβολής, στο μέτρο που τα ευρήματα δεν είναι ανάλογα του μεγέθους της όλης επιχείρησης.

Σε οποιαδήποτε περίπτωση είναι κατάλυση της δημοκρατίας να ποινικοποιούνται οι πολιτικές πεποιθήσεις και είναι τουλάχιστον πολιτική και δημοσιογραφική κακοήθεια να ενοχοποιείται ο πατέρας για την κοινωνική δράση παιδιών ηλικίας 28 και 30 ετών, ήτοι ενήλικων ολοκληρωμένων πολιτών και μάλιστα με επιστημονική συγκρότηση.

Αλήθεια πέμπτη-καθοριστική. Το δόγμα περί προληπτικής δράσης της αστυνομίας, εάν όντως υπάρχει, παραπέμπει στο δόγμα Μπούς περί επιθετικής αντιμετώπισης της τρομοκρατίας και είναι αναντίρρητα ασύμβατο με τον πολιτικό και δικαιικό μας πολιτισμό.
Η δημοκρατία δεν μπορεί να αντιμετωπίζει τους πολίτες ως εν δυνάμει τρομοκράτες και στο νομικό μας σύστημα δεν περιέχεται η έννοια του εκ προοιμίου υπόπτου τελέσεως εγκληματικής πράξεως.
Η πολιτική προκατάληψη απέναντι στο διαφορετικό τρόπο σκέψης και η υπερβολική αστυνόμευση της ζωής επιλεγμένων κοινωνικών ομάδων δεν αποτελεί δόκιμο τρόπο πρόληψης αντικοινωνικών δραστηριοτήτων.

Η ατομική τρομοκρατία αντιμετωπίζεται με την ισονομία, την ισοπολιτεία, την κοινωνική δικαιοσύνη, την βελτίωση της οικονομίας, την μείωση των κοινωνικών ανισοτήτων, την εξασφάλιση της απόλαυσης των στοιχειωδών αγαθών από το σύνολο των κοινωνών. Τουτέστιν με την ενίσχυση της κοινωνικής συνοχής.
Έτσι ακριβώς όπως ποτέ δεν πρόκειται να αντιμετωπισθεί αποτελεσματικά με αύξηση των φόρων και σκλήρυνση των φορολογικών ελέγχων το πρόβλημα της φοροδιαφυγής, όσο το μισό πολιτικό προσωπικό είναι ύποπτο για κατάχρηση δημοσίου χρήματος και το υπόλοιπο μισό για ιδιοτελή συγκάλυψη των καταχραστών.