Άφρονες πολιτικοί σέρνουν την Ευρώπη σε μακροχρόνια βαθειά συνολική κρίση.

Πριν από ενάμισυ χρόνο, όταν ένας-ένας οι αποτυχημένοι οικονομολόγοι του πλανήτη και οι ανεκδιήγητοι πολιτικοί παρατρεχάμενοί τους άρχισαν να προσχωρούν στην παραδοχή ότι η οικουμένη βυθιζόταν σε μια πρωτοφανή οικονομική κρίση, τότε ακριβώς δημιουργήθηκαν δύο διακεκριμένες σχολές αντιμετώπισης του προβλήματος.

Η μία σχολή με εντελώς μονεταριστική αντίληψη υιοθετούσε την άποψη ότι με ελιγμούς επιτοκίων και αυστηρές ρυθμίσεις αντιμετώπισης ελλειμμάτων και χρεών θα μπορούσε να αντισταθεί στην επελαύνουσα ύφεση, ενώ η άλλη προέβαλλε ως μοναδική διέξοδο την αγνόηση της εξέλιξης των ελλειμμάτων και την συντήρηση της ανάπτυξης μέσω δημοσίων έργων και πράσινων επενδύσεων.

Βασικός υποστηρικτής της πρώτης συνταγής υπήρξε η Ευρώπη με βασικό εμπνευστή τη Γερμανία, ενώ της δεύτερης η Αμερική.

Στη φάση εκείνη ο Έλληνας Πρωθυπουργός, αρχηγός τότε της αξιωματικής αντιπολίτευσης και Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, είχε ταχθεί αναφανδόν υπέρ της Αμερικανικής σχολής δηλώνοντας σε κάθε ευκαιρία ότι η Ευρώπη χρειαζόταν να προχωρήσει σε δραστική χαλάρωση του Συμφώνου Σταθερότητας, η δε Ελλάδα να αναζητήσει διέξοδο στην εφαρμογή ενός ενισχυμένου προγράμματος δημοσίων έργων και ιδιωτικών επενδύσεων στην πράσινη οικονομία.

Τι ακριβώς άλλαξε τα τελευταία δύο χρόνια. Τίποτε περισσότερο από το ότι το περιβόητο Σύμφωνο Σταθερότητας καταργήθηκε de facto από τον ακατάσχετο δημοσιονομικό εκτροχιασμό όλων των Ευρωπαϊκών κρατών και μόνο ως φετίχ των κατοικούντων πέραν του Ρήνου ενδόξων απογόνων των Σουήβων και των Βανδάλων, εξακολουθεί να στοιχειώνει τις ονειροφαντασίες της Κοινοτικής γραφειοκρατίας.

Και παρότι αυτή η μανιοκαταθλιπτική λατρεία των τοτέμ του Μάαστριχτ και της Λισαβόνας οδηγεί αποδεδειγμένα σε χρεωκοπία όλες ΑΝΕΞΑΙΡΕΤΩΣ τις ευρωπαϊκές οικονομίες, αντί να αλλάξει άποψη η Αγγελομερκελόριξ των Βανδάλων, φαίνεται να σύρονται οι υπόλοιποι φύλαρχοι της ΕΕ στην καταστροφική άποψη της εν λόγω κυρίας.

Πρόκειται για πολιτικά άφρονα, κοντόφθαλμη και αυτοκτονική επιλογή.

Άφρων διότι, όπως προαναφέραμε έχει πλέον αποδειχθεί στην πράξη ότι αυτή η συνταγή των μονεταριστικών τρυκ και του αγώνα βελτίωσης των δημοσιονομικών δεικτών, άλλοτε με δραστικές περικοπές της πραγματικής οικονομίας και άλλοτε με χρηματοπιστωτικούς εξωραϊσμούς των οικονομικών μεγεθών έχει αυξήσει τα χρέη και τα ελλείμματα όλων των κρατών της Ευρώπης, ουδέ της Γερμανίας εξαιρουμένης.

Και είναι εξαιρετικά περίεργο, πως τόσοι πολλοί και τόσο σπουδαγμένοι πολιτικοί ηγέτες, συνεπικουρούμενοι από τόσο πολλούς και ακριβοπληρωμένους τεχνοκράτες δεν το κατανοούν και κυρίως δεν έχουν πάρει χαμπάρι τι ακριβώς συμβαίνει στο σημερινό πλανητικό οικονομικό γίγνεσθαι, ποιες είναι οι δυνάμεις, που ασκούνται στη διεθνή οικονομική κονίστρα και ποια ακριβώς είναι η θέση, ο ρόλος και επομένως η προοπτική της γηραιάς μας ηπείρου.

Έτσι όσο κοντόφθαλμοι αναδεικνύονται οι ηγέτες του Μεσογειακού νότου, όταν βαυκαλίζονται ότι η «ευρωπαϊκή αλληλεγγύη» θα τους γλυτώσει από την επελαύνουσα χρεωκοπία, άλλο τόσο αυταπατώνται οι ηγέτες του Βορρά που ελπίζουν ότι θυσιάζοντας την Ελλάδα και μερικούς άλλους νότιους φτωχοσυγγενείς στον Μινώταυρο (ΔΝΤ) των διεθνών «αγορών» θα καταφέρουν να διασώσουν τις δικές τους αναιμικές οικονομίες από την προδιαγεγραμμένη κοσμογονική αλλαγή του παγκόσμιου οικονομικού χάρτη.

Υπάρχει μια παλιά παροιμία, που προειδοποιεί ότι «όταν στον βάλτο συγκρούονται τα βουβάλια, την πληρώνουν αναπόφευκτα τα βατράχια».

Αυτό λοιπόν που προφανώς δεν αντιλαμβάνονται οι όχι κατ’ ανάγκην συμπαθείς, αλλά ούτως ή άλλως ως εκ του αποτελέσματος κατά τεκμήριον αποτυχημένοι ευρωπαίοι πολιτικοί, οικονομολόγοι και λοιποί γραφειοκράτες, είναι ότι στον σύγχρονο παγκόσμιο οικονομικό «βάλτο» η ΕΕ είναι ένα καταδικασμένο αναιμικό «βατραχάκι».

Διότι τα πραγματικά οικονομικά «βουβάλια» που συγκρούονται είναι και θα είναι για μεγάλο χρονικό διάστημα η Αμερική και η Κίνα.

Η μεν Αμερική επειδή διατηρεί προς το παρόν μια συγκριτικά θηριώδη υπεροπλία στα περισσότερα επίπεδα και ιδιαίτερα στις παγκόσμιες πηγές ενέργειας, αλλά και διότι διαθέτει ένα χρηματοπιστωτικό σύστημα στο οποίο το χρέος δημιουργεί χρήμα, τουτέστιν όσο αυξάνονται τα χρέη της τόσο μεγαλώνει η ρευστότητά της. Η δε Κίνα διότι διαθέτει ένα θηριώδη για τα σημερινά δεδομένα ρυθμό ανάπτυξης.

Σε αυτή λοιπόν την κοσμογονική οικονομική σύγκρουση η Ευρώπη με αυτές τις συνταγές δεν μπορεί να έχει καμία τύχη. Πολύ περισσότερο δε η ατυχής Γερμανία αν ακολουθήσει την τακτική της συρρίκνωσης της ΕΕ.

Θα «τσαλαπατηθεί» ανηλεώς από τα επελαύνοντα βουβάλια, έτσι ακριβώς όπως συνθλίβεται το ευρώ ανάμεσα στο υποτιμημένο κατά 40% γουάν, που καθιστά τιμολογιακά ασυναγώνιστα τα κινεζικά προϊόντα, και στο υπερτροφικό δολάριο, που ενισχύεται για να εξαγοράσει ευκολότερα τις δημόσιες και ιδιωτικές ευρωπαϊκές επιχειρήσεις, οι οποίες θα εξωθούνται στο ξεπούλημα υπό την υψηλή εποπτεία του ΔΝΤ.

Όπως ήδη «τσαλαπατιούνται» στο σύνολο τους οι ευρωπαϊκοί τομείς παραγωγής, αδιακρίτως αν αφορούν τρόφιμα, είδη μαζικής κατανάλωσης ή προϊόντα υψηλής τεχνολογίας.

Η ρίζα του κακού.

Κατά τη διάρκεια της προηγούμενης εικοσαετίας εκατοντάδες δυτικές εταιρίες έσπευσαν να εκμεταλλευτούν τις φθηνές παραγωγικές ευκαιρίες της Κίνας.

Ανάμεσά τους και πολλές ευρωπαϊκές. Είχαν κάνει προηγουμένως το πείραμα με την Τουρκία και άλλες γειτονικές τους, πρώην ανατολικές χώρες. Φθηνά προϊόντα, για παράδειγμα, που παρήγοντο στην Τουρκία από Γερμανικές εταιρίες, με χαμηλό εργατικό και ενεργειακό κόστος, χωρίς την τήρηση αυστηρών προδιαγραφών και ακριβών κανόνων ασφάλειας, υγιεινής ή περιβαλλοντικής προστασίας, επέστρεφαν πίσω και πουλιόντουσαν στις Ευρωπαϊκές χώρες, χρεοκοπώντας το βιομηχανικό και βιοτεχνικό τομέα του Μεσογειακού νότου, που αδυνατούσε πλέον να πουλήσει τα υψηλού κόστους προϊόντα του ακόμη και μέσα στην ίδια του τη χώρα. Με αυτόν τον τρόπο λοιπόν η Γερμανία έβγαινε διπλά κερδισμένη, γιατί κρατούσε αλώβητες τις εταιρίες υψηλής τεχνολογίας ενώ συγχρόνως διέσωζε τις υπόλοιπες μεταφέροντας εκτός Ευρώπης την βιομηχανική τους παραγωγή και συντηρώντας στην έδρα τους μόνο την εμπορική τους δραστηριότητα και δη πολλαπλασίως κερδοφόρα. Το συγκεκριμένο λοιπόν πείραμα θεωρήθηκε ευφυές και επιτυχημένο.

Ως τέτοιο θέλησαν να το επαναλάβουν με την Κίνα.

Απέτυχαν παταγωδώς. Για τον απλούστατο λόγο ότι οι Κινέζοι αποδείχθηκαν οι πλέον επιτήδειοι αντιγραφείς των πάντων. Μάλιστα με ε ιδιαίτερο ταλέντο στην υψηλή τεχνολογία, για κακή τύχη των Γερμανών.

Όποιος δεν αντιλαμβάνεται ότι με το ρυθμό, που αντιγράφουν οι Κινέζοι και με τα κοστολόγια, που παράγουν κανένα προϊόν δεν θα υπάρχει λόγος να παράγεται στην Ευρώπη στο άμεσο μέλλον είναι τουλάχιστον αφελής. Οι Αμερικανοί δείχνουν να το έχουν καταλάβει και αντιδρούν όπως-όπως. Οι Γερμανοί αρχίζουν τώρα να το συνειδητοποιούν, αλλά πανικόβλητοι κινούνται σε λάθος κατεύθυνση.

Βλέπουν τα «βουβάλια» να έρχονται κατά πάνω τους και νομίζουν ότι μπορούν να ξεφύγουν αν ξεφορτωθούν κάποιους πιο αδύναμους.

Όμως ότι και να κάνει ένα «βατράχι» δεν θα μπορέσει ποτέ να τρέξει γρηγορότερα από ένα «βουβάλι». Αργά ή γρήγορα θα τσαλαπατηθεί. Εκτός αν πάψει να είναι ή τουλάχιστον να συμπεριφέρεται σα βατράχι.

Αυτό ακριβώς χρειάζονται να κάνουν οι Ευρωπαίοι. Να μεταμορφώσουν την ΕΕ σε ένα σφριγηλό και σκληροτράχηλο «βουβάλι»,εάν ακόμη υπάρχει καιρός.

Πως θα μπορούσε να επιτευχτεί κάτι τέτοιο;

Μα πολύ απλά υλοποιώντας και βελτιώνοντας το αρχικό σχέδιο των πολιτικών της προηγούμενης γενιάς, για μια πραγματικά ενωμένη Ευρώπη. Οικονομικά, πολιτικά και κοινωνικά απολύτως ομογενοποιημένη.

Αυτό που αναδεικνύουν με δραματικό τρόπο οι παρούσες εξελίξεις είναι ότι οι ιδέες για ενιαία αγορά, ενιαία παραγωγή, ενιαία οικονομία, ενιαία νομοθεσία, ενιαία εσωτερική και εξωτερική πολιτική, ενιαία άμυνα και εντεύθεν καθολική κοινοτική αλληλεγγύη δεν ήταν απλώς οράματα κάποιων πρώτων ρομαντικών πολιτικών του περασμένου αιώνα, που χάριτι θεία συνέλαβαν την ιδέα της τότε Ε.Ο.Κ.

Αποτελούσαν από τότε την αναγκαία μετεξέλιξη της γηραιάς ηπείρου, προκειμένου να απαντήσει θετικά στις προκλήσεις του μέλλοντος και σήμερα πλέον αποτελούν την μοναδική ελπίδα επιβίωσης από τη «βουβαλομαχία» του σύγχρονου παγκόσμιου οικονομικού βάλτου.

Διότι μόνο μια πολύ σφιχτά οργανωμένη ευρωπαϊκή ένωση με πραγματικά κοινά σχεδιασμένη παραγωγή, προστασία της εσωτερικής αγοράς, πραγματικά κοινό χρηματοπιστωτικό σύστημα και ενιαίο νόμισμα, που θα στηρίζεται στον πραγματικό κοινό οικονομικό μέσο όρο θα μπορέσει να αναπτύξει ενιαία εσωτερική και εξωτερική πολιτική σε όλους τους τομείς. Και μόνο έτσι θα αποκτήσει ένα ειδικό βάρος, που θα την καθιστούσε αξιόμαχο παίκτη στη διεθνή σκακιέρα.

Παρά το συγκριτικά συντριπτικό τους μέγεθος η Κίνα, η Ινδία και η Ρωσία προχωρούν γρήγορα μαζί με την Βραζιλία στη σύμπηξη της ομάδας BRIC αντιλαμβανόμενες ότι θέση στην παγκόσμια νέα οικονομική τάξη μπορούν με σοβαρότητα να διεκδικήσουν μόνο μεγάλες οικονομικές συμμαχίες.

Από την άλλη πλευρά η Αμερική έχει πριν από πολλά χρόνια επιλέξει και προωθεί το σύστημα της αρχαίας Αθηναϊκής συμμαχίας με συμμάχους-δορυφόρους, που θα στηρίζουν και θα συντηρούν την ισχύ της.

Στον αντίποδα η ευρωπαϊκή κοινότητα παραμένει πολυκερματισμένη, με μια πλειάδα προτεκτοράτων εντός ή πέραν της περιφέρειάς της και βαθειά διχασμένη στον ίδιο τον υποτιθέμενο σκληρό της πυρήνα.

Με ψοφοδεείς ηγέτες, οι οποίοι πολιτεύονται ως κοντόφθαλμοι βλαχοδήμαρχοι, που νομίζουν ότι μπορούν να διασωθούν με συνταγές συρρίκνωσης και διάσπασης, την ώρα που η διεθνής συγκυρία απαιτεί ακριβώς ταχύτατη διαρθρωτική κίνηση προς την ενοποίηση και την ανάπτυξη.

Δυστυχώς η μικρόνοη αυτή συμπεριφορά προοιωνίζεται την οικονομική ερήμωση ολοκλήρου της γηραιάς ηπείρου, οικονομική ερήμωση από την οποία ούτε η ίδια η Γερμανία θα μπορέσει να γλυτώσει γιατί σε πολύ σύντομο χρόνο τα «εξελιγμένα προϊόντα υψηλής τεχνολογίας» που παράγει, δεν θα είναι πια ούτε αρκετά εξελιγμένα, ούτε αρκετά υψηλής τεχνολογίας και εν πάση περιπτώσει οι Κινεζικοί κλώνοι τους θα είναι εξ ίσου αξιόπιστοι και εξαιρετικά φθηνότεροι.

Τότε ενδεχομένως όλοι αυτοί θα έχουν αντιληφθεί ότι οι συνταγές τύπου Σάυλοκ στις οποίες ενδοκοινοτικά διαγκωνίζονται δεν αποτελούν τον μίτο για την σωτηρία από τον «Μινώταυρο», αλλά αντιθέτως το αδιέξοδο σκοτεινό μονοπάτι, που οδηγεί την ΕΕ όλο και βαθύτερα στον λαβύρινθο της ύφεσης και της τελικής συνολικής χρεωκοπίας. Τότε όμως θα είναι μάλλον αργά διότι οι ευρωπαϊκοί λαοί θα έχουν υποστεί τις συνέπειες της απίθανης αβελτηρίας και ολιγωρίας τους, συνέπειες από τις οποίες ως κύριοι υπεύθυνοι είναι μάλλον απίθανο να μείνουν αλώβητοι.

Σε κάθε περίπτωση ως προς τα καθ’ υμάς θα πρέπει να δούμε επί τέλους την αλήθεια κατάματα και να παραδεχθούμε ότι αυτό που υποτίθεται ότι έχουμε «επιτύχει» είναι προς το παρόν κερδοσκοπικά επιτόκια ΕΕ με επιτήρηση οικονομικών killers του ΔΝΤ.

Αυτό ως ασπιρίνη ολίγων μηνών μπορεί να μοιάζει αναγκαίο κακό, αλλά ως μακροχρόνια θεραπευτική αγωγή είναι αναμφίβολα θανατηφόρα, άρα εφ’ όσον η ηγετική συντροφία της ΕΕ επιμένει στην αυτοκτονική της αντίληψη θα πρέπει αμέσως να αναζητήσουμε τη διέξοδο άλλων πιο σοβαρών και βιώσιμων συμμαχιών.

Το ΔΝΤ δεν είναι δίχτυ προστασίας είναι ιστός της αράχνης.

Ένα διαρκές πρόβλημα στη διακυβέρνηση της χώρας ήταν και δυστυχώς φαίνεται ότι παραμένει η συστηματική επικοινωνιακή διαστρέβλωση της πραγματικότητας.
Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να παραπλανώνται οι πολίτες και έτσι να ασχημονούν ανεξέλεγκτα διάφορα διαπλεκόμενα πολιτικοοικονομικά συμφέροντα εις βάρος της δημόσιας περιουσίας και κατ’ επέκταση εις βάρος της ζωής και του μέλλοντός μας.

Το κακό είχε παραγίνει την τελευταία εξαετία, όπου από ότι φαίνεται είχε στηθεί ένας ολόκληρος μηχανισμός απόκρυψης της πραγματικότητας στον οποίο πέρα από τον Πρωθυπουργό και ηγετικά στελέχη της προηγούμενης κυβέρνησης συμμετείχαν ενεργά και ένας τεράστιος αριθμός κρατικοδίαιτων δημοσιογράφων, αλλά και διάφοροι άλλοι δημόσιοι παράγοντες, που ενώ θεσμικά είχαν υποχρέωση να ενημερώνουν τον Ελληνικό λαό για την οικονομική (και όχι μόνο) πορεία του τόπου, αυτοί τα απέκρυπταν επιμελώς ή τηρούσαν αιδήμονα σιωπή στα παραποιημένα στοιχεία, που δημοσιοποιούσε η Κυβέρνηση.

Το χειρότερο είναι ότι τα διαπλεκόμενα πολιτικοοικονομικά συμφέροντα, που εκμεταλλεύονται συστηματικά αυτούς τους άθλιους μηχανισμούς παραπληροφόρησης δεν περιορίζονται μόνο εντός των εθνικών συνόρων, αλλά εξ αιτίας της παγκοσμιοποιημένης αγοράς στην πλειοψηφία τους ανήκουν σε διεθνείς περισσότερο βουλιμικούς και αδηφάγους κύκλους.
Αυτός είναι ο λόγος άλλωστε, που επί έξι χρόνια τόσο οι ευρωπαίοι «εταίροι» μας όσο και οι υπερατλαντικοί σύμμαχοί μας αφήνονταν «αφελώς» να πιστεύουν τα στοιχεία της Στατιστικής μας Υπηρεσίας και αφού δημιουργήθηκε ένα αποπνικτικό εθνικό χρέος, ξαφνικά «έπεσαν από τα σύννεφα» και άρχισαν να δυσανασχετούν οψίμως για την «ελληνική αναξιοπιστία» και για την οικονομική μας «αφερεγγυότητα».

Το δυστύχημα είναι ότι αυτοί οι μηχανισμοί μαζικής εξαπάτησης της κοινής γνώμης εξακολουθούν και σήμερα να παραμένουν σχεδόν ανέπαφοι.
Και φαίνεται ότι ο νέος υψηλός τους στόχος είναι να πείσουν την ελληνική κοινή γνώμη ότι το διεθνές νομισματικό ταμείο είναι ένα ευαγές, φιλανθρωπικό ίδρυμα, που θα μας σώσει από τους κερδοσκόπους, προσφέροντάς μας ανιδιοτελή οικονομική στήριξη και διαθέτοντάς μας αφιλοκερδώς τις καλές του υπηρεσίες, ώστε να βάλλουμε σε τάξη τα του οίκου μας παραδοσιακώς στραβά και διαχρονικώς ασυμμάζευτα.

Πολύ όμορφο για να είναι αληθινό.
Η πραγματικότητα είναι δυστυχώς εκ διαμέτρου αντίθετη.

Ο σκοπός ύπαρξης του ΔΝΤ δεν είναι να παρέχει στοργική βοήθεια στους «άσωτους υιούς» της διεθνούς κοινότητας μεταξύ των οποίων συγκεκριμένοι κύκλοι επιχειρούν τον τελευταίο καιρό να εντάξουν τη χώρα μας.
Ο σκοπός είναι να επεμβαίνει υπό την μορφή διακρατικού συνδίκου πτωχεύσεως σε όσες περιπτώσεις κρίνεται ότι οι διεθνείς δανειστές κινδυνεύουν να χάσουν τα χρήματά τους.
Και τι κάνει σ’ αυτές τις περιπτώσεις, όπως χαρακτηριστικά τις είδαμε μέχρι σήμερα σε διάφορα μέρη του πλανήτη;
Μα πολύ απλά ότι κάνει και ένας σύνδικος πτωχεύσεως, ένας κοινός εκκαθαριστής πτωχευτικής περιουσίας και δη μη χρηστός εξ ορισμού।Επιχειρεί να ρευστοποιήσει άρον άρον και όσο όσο την περιουσία του χρεοφειλέτη (εν προκειμένω τη δημόσια περιουσία του τάλαινα πληθυσμού), ώστε να ικανοποιήσει τους πιστωτές. Σ’ αυτή την διαδικασία έννοιες όπως εθνικός πλούτος, ανάπτυξη, κοινωνική αλληλεγγύη διαγράφονται από το λεξικό της ασκούμενης διακυβέρνησης. Ο πληθυσμός εξαθλιώνεται, οι πλουτοπαραγωγικές πηγές του τόπου ξεπουλιούνται σε εξευτελιστικές τιμές, η δημόσια και η ιδιωτική οικονομία καταστρέφεται, η εγχώρια αγορά ερημοποιείται. Ούτε λόγος βέβαια ότι η εθνική ανεξαρτησία πάει περίπατο, ενώ η εθνική κυριαρχία σ’ αυτή τν περίπτωση μόνον ως κρύο ανέκδοτο νοείται.


Είναι λοιπόν αν μη τι άλλο εξαιρετικά αφελές να θεωρείται ο μηχανισμός του ΔΝΤ «δίχτυ ασφαλείας». Η ιστορία του θεσμού διδάσκει ότι ουδέποτε έπαιξε αυτό το ρόλο.
Αντίθετα μάλιστα, επειδή προϊούσης της κεφαλαιακής συγκέντρωσης ολόκληρο το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα έχει ως γνωστόν υποστεί μια άνευ προηγουμένου μεταλλακτική διαστροφή, και το ΔΝΤ παρεξέκλινε αισθητά του αρχικού του στόχου.
Ενώ δηλαδή αρχικά λειτουργούσε ως μέσο εξασφάλισης των δανειστών από τον κίνδυνο της χρεωκοπίας ενός κράτους, στη συνέχεια μετατράπηκε σε εργαλείο εξαγοράς των εθνικών «ασημικών» από διεθνείς καλοθελητές επιχειρηματίες.
Με απλά λόγια όταν κάποιες πολυεθνικές εταιρείες εποφθαλμιούν τις δημόσιες επιχειρήσεις, τους πλουτοπαραγωγικούς τομείς μιας συγκεκριμένης χώρας, τότε μπαίνει σε εφαρμογή το σχέδιο υπερδανεισμού της σε πρώτη φάση. Σε δεύτερη φάση όταν αυτή η χώρα καθίσταται «αναξιόπιστη», «αφερέγγυα» και ως εκ τούτου «ανίκανη να δανεισθεί από τις αγορές», τότε καλείται το ΔΝΤ να παίξει το ρόλο του αναγκαστικού εκποιητή όσων περιουσιακών στοιχείων θα ήταν αδύνατο να εκποιήσει οποιαδήποτε εθνική κυβέρνηση.
Δεν είναι προφανώς τυχαίο ότι από καιρό κάποιοι «μαρτυριάρηδες» γερμανοί πολιτικοί και οικονομικοί παράγοντες προέτρεξαν να εγγράψουν υποθήκες για νησιά, εθνικά μνημεία και τα τοιαύτα, ενώ από ετών άλλοι εποφθαλμιούν τα λιμάνια, τους σιδηροδρόμους, τα δίκτυα ύδρευσης, το σύστημα υγείας και ασφάλισης, τον τουρισμό, αλλά και το εμπόριο τροφίμων, ρούχων κ.λ.π (βλέπε πολυεθνικές αλυσίδες μαζικής εστίασης, σούπερ μάρκετ, εμπορικών πολυκαταστημάτων κ.λ.π).

Έτσι το ΔΝΤ από «δίχτυ προστασίας» (για διεθνείς δανειστές, ουδέποτε για δανειολήπτες) μεταλλάχθηκε εξελικτικά σε ιστό της αράχνης για εντέχνως υπερχρεωμένους λαούς, που απογυμνώνονται μεθοδικά από τον εθνικό τους πλούτο και μετατρέπονται σε εξαθλιωμένους κολλήγους μέσα στην ίδια τους τη χώρα.

Αυτή είναι η πικρή αλήθεια και επομένως η εθνική συνταγή για έξοδο από την κρίση δεν επιτρέπεται να περιλαμβάνει το ΔΝΤ σε καμία απολύτως αναλογία.
Η μόνη ελπίδα σωτηρίας με τις λιγότερες δυνατές απώλειες είναι με ίδια μέσα και με πανεθνική κινητοποίηση να επιδιώξουμε την οικονομική αναδιάρθρωση και αναπτυξιακή παλινόρθωση της χώρας.
Τούτο μόνο μπορεί να είναι το στοίχημα μιας εθνικής κυβέρνησης, που ενδιαφέρεται πραγματικά για το καλό του τόπου.
Και αυτό όπως γράψαμε πολλές φορές και σε ανύποπτο για τους πολλούς χρόνο, προϋποθέτει επαναδιαπραγμάτευση και αν χρειασθεί πάγωμα του δημόσιου χρέους για εξυπηρέτηση και αποπληρωμή σε ευθετότερο χρόνο, αναζήτηση πηγών ευνοϊκότερης δανειοδότησης πέραν και μακράν από τους παραδοσιακούς συνήθεις δυτικούς «κερδοσκόπους», στοχευμένη ροή χρήματος (ίσως και με παράκαμψη των τραπεζών, που καλώς ή κακώς είναι διαβρωμένες και εξαρτημένες από τα διεθνή κερδοσκοπικά κυκλώματα) στους παραγωγικούς τομείς της οικονομίας, ειδική στήριξη στον τουρισμό και στον εξαγωγικό τομέα, με δραστικό περιορισμό των εισαγωγών.

Αυτά όλα μπορεί να τα κάνει με όραμα και σχέδιο μια εθνική κυβέρνηση, που θα έχει τη στήριξη του Ελληνικού λαού, εφ’ όσον δώσει η ίδια το παράδειγμα πατριωτισμού, εργατικότητας και πρωτίστως εντιμότητας, έχοντας ορθώσει το ανάστημά της στην ΕΕ, έχοντας προχωρήσει σε εφαρμογή εθνικού αναπτυξιακού σχεδίου και κυρίως έχοντας επιβάλλει διαφάνεια και δικαιοσύνη προς κάθε κατεύθυνση, αρχής γενομένης από την δήμευση των περιουσιών, όσων καταχράστηκαν της εμπιστοσύνης του έθνους τα προηγούμενα χρόνια.

Και όλα αυτά θα πρέπει να γίνουν αμέσως αντιληπτά από ολόκληρο το πολιτικό φάσμα του τόπου, που δείχνει να έχει περιέργως αφεθεί στην επικοινωνιακή δύνη των αγορών, μέχρι του σημείου μερικοί ανεγκέφαλοι να κάνουν ήδη αντεθνικούς ισοσκελισμούς της δημόσιας περιουσίας με το δημόσιο χρέος, παραγνωρίζοντας ηθελημένα ότι αποκλειστικός ιδιοκτήτης της δημόσιας περιουσίας είναι οι έλληνες πολίτες, ενώ αποκλειστικοί δημιουργοί του δημόσιου χρέους είναι φαύλοι πολιτικοί και συγκεκριμένα διαπλεκόμενα παραμάγαζα.

Ας προσέξουν λοιπόν τι λένε και πολύ περισσότερο τι πράττουν.
Η όποια δημόσια περιουσία διεσώθη από τη λαίλαπα της τελευταίας διακυβέρνησης χρήζει συντήρησης και ανάπτυξης, όχι ξεπουλήματος αντί πινακίου φακής, όπως επιδιώκουν συγκεκριμένοι διεθνείς οικονομικοί killers και τα εγχώρια «παπαγαλάκια» τους.

Οι «αγορές» προεξοφλούν προσδοκίες έχοντας εσωτερική ενημέρωση.

Τους τελευταίους μήνες ο ελληνικός λαός ζει καθημερινά μια αχαλίνωτη φρενίτιδα «σπρεντολογίας», όπου αιφνιδίως δεκάδες αναλφάβητοι δημοσιογράφοι, και όχι μόνο, αναδεικνύουν εαυτούς και αλλήλους σε διδάκτορες περί των αντιδράσεων και της λειτουργίας των «αγορών».

Κάνουν «ρεπορτάζ», διαβάζουν ξένες εφημερίδες, αναλύουν, αξιολογούν, κρίνουν και επικρίνουν. Την μία μέρα πανηγυρίζουν και την επομένη θρηνολογούν. Την μια στιγμή ευαγγελίζονται οικονομικά θαύματα και την άλλη στιγμή προβλέπουν την απόλυτη οικονομική ερήμωση.

Παρά την εξαιρετικά προσοδοφόρα γι αυτούς δραστηριότητά τους είναι απολύτως βέβαιο ότι όλοι αυτοί οι κύριοι είναι οι τελευταίοι, από τους οποίους μπορεί να περιμένει κανείς υπεύθυνη και σοβαρή ενημέρωση επί οποιουδήποτε θέματος, διότι πέραν της ένδειας ειδικών γνώσεων διακρίνονται επίσης και για παντελή έλλειψη κοινής λογικής.

Στηρίζοντας την επαγγελματική τους ανέλιξη και την οικονομική τους ευμάρεια στις κοινωνικές τους διασυνδέσεις και στην ικανότητα να προσφέρουν διαχρονικά με το αζημίωτο τις «καλές τους υπηρεσίες» σε διαπλεκόμενα πολιτικά και οικονομικά κέντρα, (αυτά τα κέντρα που κατά τεκμήριον οδήγησαν τη χώρα στην μοναδική σημερινή της αθλιότητα), περιορίζονται να παπαγαλίζουν ό,τι κάποιοι πολιτηκάντηδες τους σφυρίζουν στο αυτί ή στην καλύτερη περίπτωση να αναμασούν αλόγιστα ό,τι κάποιες ξένες εφημερίδες (επίσημα δημοσιογραφικά όργανα γνωστών διεθνών κερδοσκοπικών οίκων) καθημερινά δημοσιεύουν.

Δημιουργούν έτσι ένα κλίμα, που δηλητηριάζει έτι περαιτέρω την δεινή καθημερινότητά μας και ανακόπτει κάθε διάθεση αγώνα για διέξοδο από την κρίση.

Το παράδοξο όμως στην όλη υπόθεση δεν είναι οι διάφοροι απαίδευτοι «παπαγάλοι» και οι διαπλεκόμενοι κονδυλοφόροι.

Το εκπληκτικό είναι ότι μέσα στους πολιτικούς χώρους, μέσα στις δημόσιες υπηρεσίες, ακόμη και μέσα στους υψηλούς κυβερνητικούς κύκλους υπάρχουν πολλοί δυστυχώς καλοθελητές, οι οποίοι είτε από ανοησία είτε από ιδιοτέλεια προσφέρουν σ΄αυτούς τους κυρίους αφειδώς κρίσιμες για την εθνική προσπάθεια πληροφορίες.

Είναι για παράδειγμα θλιβερό φαινόμενο υπηρεσιακοί παράγοντες διαχειριζόμενοι το εθνικό χρέος να πληροφορούν επισήμως ή ανεπισήμως τους κερδοσκόπους με το νι και με το σίγμα για τις λεπτομέρειες των δανειακών αναγκών της Ελλάδος, για τα σχεδιαζόμενα χρονοδιαγράμματα δανεισμού, για το καθημερινό υπόλοιπο των κατ’ ιδίαν κρατικών ταμείων, ακόμη και για την παραμικρή σκέψη, που περνά από το μυαλό των υπουργών ή των λοιπών παραγόντων των οικονομικών επιτελείων.

Δεν χρειάζεται κανείς να είναι ειδικός οικονομολόγος για να αντιλαμβάνεται ότι οι αγορές διέπονται στη δομή και στη λειτουργία τους από τους κοινούς χρηματιστηριακούς κανόνες.

Ότι λοιπόν σ’ αυτούς τους χώρους κυκλοφορούν και διαπρέπουν αποκλειστικά και μόνο κερδοσκόποι είναι ο πρώτος και ανεξαίρετος χρηματιστηριακός κανόνας.

Ο αμέσως επόμενος είναι ότι οι κερδοσκόποι καθίστανται ακαταμάχητοι όταν διαθέτουν εσωτερική ενημέρωση.

Είναι λοιπόν εξόχως απογοητευτικό ότι αυτή η κυβέρνηση μαστίζεται από παντελή αδυναμία περιφρούρησης οποιουδήποτε οικονομικού μυστικού.

Αρκεί απλώς να σκεφθεί κάτι ο Υπουργός Οικονομίας και την επομένη στιγμή αυτό έχει διαρρεύσει σε κάποιο δημοσιογράφο και έχει κάνει το γύρω του πλανήτη ως πρωτοσέλιδο συγκεκριμένων «εγκρίτων» ξένων οικονομικών φυλλάδων.

Όσο αυτό εξακολουθεί να συμβαίνει είναι απολύτως βέβαιο ότι την διαχείριση της ελληνικής οικονομίας θα μπορεί να την έχει οποιοσδήποτε άλλος καλοθελητής εκτός από την Ελληνική Κυβέρνηση.

Ένας τρίτος θεμελιώδης χρηματιστηριακός κανόνας είναι ότι οι περιβόητες αγορές προεξοφλούν πάντα προσδοκώμενα αποτελέσματα.

Όταν λοιπόν ξεπουλούν τα ελληνικά ομόλογα πολύ απλά προεξοφλούν ότι αυτή η κυβέρνηση με αυτές τις τακτικές, που εφαρμόζει δεν θα αποφύγει τελικά την χρεωκοπία.

Και ποιες είναι άραγε αυτές οι τακτικές, που ανησυχούν τις αγορές και ακυρώνουν κάθε προσπάθεια της κυβέρνησης και κάθε θυσία του ελληνικού λαού;

Την μία την περιγράψαμε αμέσως παραπάνω. Είναι η συστηματική παραβίαση του κανόνος «τα εν οίκω μη εν δήμω».

Την άλλη την περιέγραψε αρνητικά ο ίδιος ο κος Παπακωνσταντίνου στο χθεσινό κεντρικό δελτίο του Μέγα με τη χαρακτηριστική αφοπλιστική του αφέλεια. «Οι αγορές», είπε ο Υπουργός, «γνωρίζουν ότι για φέτος έχουμε λάβει τα αναγκαία δημοσιονομικά μέτρα, αλλά δεν πιστεύουν ότι θα μπορέσουμε να αποφύγουμε τη χρεωκοπία του χρόνου ή του παρα- χρόνου όσο δεν βλέπουν να λαμβάνονται και να υλοποιούνται μέτρα αναπτυξιακής φύσεως».

Την τρίτη καταστροφική τακτική ο κόσμος την έχει τούμπανο, αλλά τα κόμματα κρυφό καμάρι.

Πρόκειται για την τακτική συγκάλυψης των σκανδάλων και συστηματικής αποφυγής τιμωρίας όσων ενέχονται σε διασπάθιση του δημόσιου πλούτου και παράνομη ιδιοποίηση του περιεχομένου των δημοσίων ταμείων.

Όσο οι φαύλοι και οι λυμεώνες του δημοσίου πλούτου εξακολουθούν να παραμένουν στο απυρόβλητο της πολιτικής και οικονομικής ζωής του τόπου, ούτε οι έλληνες πολίτες ούτε πολύ περισσότερο οι αγορές θα πείθονται ότι τα χρήματα, που θα εισρεύσουν στα δημόσια ταμεία από το ομολογουμένως πρωτοφανές φορομπηχτικό σαφάρι δεν θα καταλήξουν και αυτά στις τσέπες των γνωστών «αγνώστων» διαχρονικά επιτηδείων.

Αν λοιπόν η Κυβέρνηση ψάχνει τρόπο να τιθασεύσει τα σπρεντ, ας κάνει επιτέλους μερικά απλά πράγματα.

Πρώτον να δείξει εμπράκτως ότι πραγματικά ενδιαφέρεται για τη διαφάνεια, την προστασία του δημόσιου χρήματος και την προάσπιση των συμφερόντων του δημοσίου διαπομπεύοντας πολιτικά και διώκοντας πειθαρχικά και αστικά όλους όσους ενέχονται σε υποθέσεις ιδιοποίησης δημόσιας περιουσίας.

Πέρα από την παραγραφή των ποινικών ευθυνών κάποιων επίορκων πολιτικών υπάρχει ευρύ πεδίο κοινωνικής καταδίκης και το σπουδαιότερο επαρκές νομικό οπλοστάσιο για την διεκδίκηση των χρημάτων του δημοσίου, την άμεση συντηρητική κατάσχεση και την δέσμευση καταθέσεων μέχρι την έκδοση τελεσίδικων δικαστικών αποφάσεων. Αυτή η απίθανη ολιγωρία της κυβέρνησης σε σχέση με τα προεκλογικά σλόγκαν περί του «πού πήγαν, ποιοι τα πήραν τα λεφτά», «διαφάνεια παντού, έστω και αν χρειασθεί να ματώσουμε» και τα τοιαύτα, αποτελεί σαράκι στη διεθνή αξιοπιστία της χώρας και δυναμίτη στα θεμέλια της κοινωνικής συνοχής και στήριξης της όποιας εθνικής προσπάθειας οικονομικής ανάκαμψης.

Δεύτερον να προχωρήσει επιτέλους στη λήψη μέτρων και εφαρμογή αναπτυξιακών προγραμμάτων στήριξης της πραγματικής παραγωγής, τουτέστι της γεωργοκτηνοτροφίας, βιομηχανίας και παραλλήλως του τουρισμού και των οικοδομικών δραστηριοτήτων.

Και τέλος να επιβάλλει εδώ και τώρα απόλυτη σιγή ασυρμάτου σε όλους όσους εμπλέκονται σε ζητήματα διαχείρισης του δημόσιου χρέους και των θεμάτων που εν γένει άπτονται του διεθνούς κύρους της χώρας.

Ας αντιληφθούν επιτέλους κάποιοι στην κυβέρνηση ότι οι κερδοσκόποι μαδάνε συνήθως τους ανόητους και ότι «ανοήτοις κρείττον το σιγάν του λαλείν»…

Πριν αλέκτωρ λαλήσει … έκρωξε Στρος Καν…

Μόλις προχθές στην τελευταία ανάρτησή μας αναφερθήκαμε στη μυθοπλασία των ΜΜΕ (και όχι μόνον αυτών) γύρω από το «πακέτο (ψευτο)διάσωσης της χώρας μας, που αποφάσισε το πολιτικό «κουκλοθέατρο» των Βρυξελλών.
Εντοπίσαμε πέντε χαρακτηριστικούς μύθους φτηνής προπαγάνδας και προσπαθήσαμε να καταδείξουμε την πλήρη αντίθεσή τους με την δεινή πραγματικότητα και την κοινή λογική.
Ο δεύτερος από τους μύθους με τους οποίους ασχοληθήκαμε , ήταν η ανοησία περί δήθεν πρωταγωνιστικού ρόλου της ΕΕ στην διαχείριση του πακέτου, ως προσφέρουσας το μεγαλύτερο μέρος του συνολικού ποσού «βοήθειας».

Προτού προλάβουν να περάσουν 24 ώρες, ο πλέον αρμόδιος άνθρωπος του πλανήτη επί του θέματος, ο κος Ντομινίκ Στρος Καν επικεφαλής του ΔΝΤ, έσπευσε να επιβεβαιώσει τις απόψεις μας, καταρρίπτοντας με κυνικό τρόπο τους παιδαριώδεις ισχυρισμούς των ανά την Ευρώπη εξωνημένων κοντυλοφόρων.
Ούτε λίγο, ούτε πολύ ο κος Στρος Καν ξεκαθάρισε ωμά προς κάθε κατεύθυνση ότι το ΔΝΤ ανεξάρτητα από το ποσοστό οικονομικής συμμετοχής του, από τη στιγμή που θα κληθεί να δώσει τα ωραία του λεφτουδάκια, θα έχει και την αποκλειστική αρμοδιότητα της αρμοδιότητας να αποφασίσει μονομερώς και να επιβάλλει καταπλεονεκτικώς όποιους όρους εκείνο κρίνει σκόπιμο.
Δεν μας εξέπληξε βεβαίως ούτε η αντίληψη, ούτε ο τρόπος διατύπωσης του κου Στρος Καν, ο οποίος αν μη τι άλλο και τα αυτονόητα είπε και ειλικρινής υπήρξε και απόλυτα σύμφωνος με την διαχρονική «καουμπόικη» μανταλιτέ του εν λόγω ληστρικού Διεθνούς Οργανισμού.
Αυτό που μας τσακίζει τα νεύρα είναι η αβελτηρία, η μικρόνοια, η κουτοπονηρία ενίων ενίων πολιτικών, δημοσιογράφων, οικονομικών αναλυτών κα πολλών άλλων γνωστών και μη εξαιρετέων «μαϊντανών» των παντοειδών τηλεοπτικών παραθύρων και των cdπωλητών του Σαββατοκύριακου, που προσπαθούν να εξωραΐσουν, ως μη όφειλαν, την δεινή πραγματικότητα και να συμβάλλουν αφρόνως στη ολοκληρωτική καταστροφή της Εθνικής Οικονομίας।

Η προσωπική μας ιστορική διαδρομή μαρτυρεί ότι είμαστε οι τελευταίοι, που θα διανοηθούμε να αμφισβητήσουμε τις καλές προθέσεις του κου Πρωθυπουργού ή την φιλότιμη εργατικότητα των συνεργατών του. Όμως δεν μπορούμε να εθελοτυφλούμε, ούτε να στρουθοκαμηλίζουμε, ούτε πολύ περισσότερο να καταπίνουμε αμάσητες τις όποιες γκεμπελικές καραμέλες μας σερβίρουν τα ενημερωτικά «μαγειρεία» των Βρυξελλών προς κάλυψη ψυχολογικών μας αδυναμιών ή υψηλών μας πόθων.
Όπως έχουμε πεί πολλές φορές η σημερινή πρωτοφανής οικονομική αθλιότητα της χώρας οφείλεται κατά κύριο λόγο στην διασπάθιση του δημόσιου πλούτου ή την κατάχρηση της δημόσιας περιουσίας στην οποία επιδόθηκαν συγκεκριμένοι παράγοντες, αλλά συγχρόνως και στην απαράδεκτη τακτική των υπολοίπων που επέδειξαν ασύγγνωστη ολιγωρία στην αποκάλυψη της αλήθειας και τον στιγματισμό των εγκλημάτων, ολιγωρία που δυστυχώς μέχρι στιγμής τουλάχιστον φαίνεται να διακρίνει και την παρούσα κυβέρνηση.
Αυτή όμως την τακτική της αποφυγής της πικρής αλήθειας και της μαζικής παραμυθικής αποχαύνωσης, που υπήρξε πηγή μυρίων κακών τα τελευταία χρόνια, κατά μείζονα λόγο δεν μπορούμε να αποδεχθούμε στις κρίσιμες αυτές στιγμές που διανύουμε και οπότε πλέον οι καιροί ου μενετοί.

Δυστυχώς λοιπόν είμεθα υποχρεωμένοι εκόντες άκοντες να δούμε την αλήθεια κατάματα, γιατί η γνώση και η παραδοχή της αλήθειας είναι το πρώτο και το μόνο βήμα προς την σωστή κατεύθυνση εξόδου από τον λαβύρινθο των αδήριτων οικονομικών αναγκών μας.
Και η πικρή αλήθεια σε σχέση με όλη την κινητοποίηση των ξένων παραγόντων γύρω από το Ελληνικό πρόβλημα είναι πολύ δυσάρεστη, αλλά συγχρόνως και πολύ απλή.

Κανείς ξένος δεν ενδιαφέρεται σοβαρά για τη σωτηρία της Ελληνικής οικονομίας.
Αυτό που ενδιαφέρει τους Ευρωπαίους «εταίρους» μας είναι η κατά το δυνατόν εξασφάλιση εισπράξεως εδώ και τώρα του κατά το δυνατόν μεγαλύτερου μέρους των οφειλών μας προς τις τράπεζες και τις εταιρίες τους.
Για αυτό απαιτούν και τη λήψη όλων αυτών των μέτρων σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα αδιαφορώντας πλήρως αν οδηγήσουν σε θάνατο την εγχώρια παραγωγική δραστηριότητα.
Επειδή θεωρούν πιθανό ότι παρά ταύτα δεν θα καταφέρουν να επιτύχουν την πλήρη εξόφληση των προς αυτούς χρεών μας, εισάγουν στο παιχνίδι το ΔΝΤ, προκειμένου σε δεύτερη φάση να εισπράξουν και από κει το υπολειπόμενο τμήμα της πιθανής ανεξόφλητης οφειλής μας। Και τότε πλέον το ΔΝΤ θα επιβάλλει την γνωστή αποστραγγιστική συνταγή του προκειμένου να εξασφαλίσει και εκείνο ότι θα καταφέρει να επανεισπράξει τα χρήματα, τα οποία θα έχει ουσιαστικά καταβάλλει στους «συμπαθείς μας εταίρους», ολοκληρώνοντας έτσι την καταστροφή της ελληνικής οικονομίας και ανοίγοντας το δρόμο για τη δήωση του εθνικού μας πλούτου από τους ξένους «επενδυτές», οι οποίοι θα εμφανισθούν μετά την ολική καταστροφή για να «συμβάλλουν» με το αζημίωτο στην μετά ταύτα «ανασυγκρότηση» της χώρας.

Αυτό το σενάριο επιβεβαιώνει η στυγνή παρέμβαση του κου Στρος Καν, η οποία υπό μία έννοια μπορεί να είναι και αποτέλεσμα της θείας πρόνοιας κατά την περίοδο των αγίων ημερών, που διανύουμε.
Επειδή όταν κρώζουν τα υπερατλαντικά κοράκια ίσως τουλάχιστον βουβαθούν τα παπαγαλάκια Βρυξελών και απαλλαγούμε από τις ανούσιες προπαγανδιστικές μωρολογίες τους.
Και επειδή, όπερ σπουδαιότερο, αυτή η θεόσταλτη απροκάλυπτη αλήθεια του επικεφαλής του ΔΝΤ δημιουργεί την ελπίδα ότι κάποιοι στην Ελλάδα θα αφυπνισθούν, θα αναστρέψουν πρύμνη και έστω στην έσχατη στιγμή θα κινηθούν γοργά και δραστήρια στην κατεύθυνση της σωτηρίας της εσωτερικής παραγωγής και της ανάπτυξης.

Πακέτο διάσωσης: Πέντε ευτράπελοι μύθοι και μια πικρή αλήθεια…

«Ω Ελλάς ! Κανένας ξένος δεν σου έκαμψε το γόνυ,
ει μη ότε διεφθάρεις. Ναι! Εταπεινώθης μόνη!»
(Από το ποίημα «Γκιαούρ» του Λόρδου Βύρωνος)

Δεν είναι η πρώτη φορά, που η τύχη της Ελλάδας αποφασίσθηκε από ανίερες «ιερές συμμαχίες» στα ηγεμονοσυμβούλια της Εσπερίας.

Δεν είναι η πρώτη φορά που Κωλέτηδες και Μαυροκορδάτοι οδήγησαν την καθημαγμένη πατρίδα στα δίχτυα κερδοσκοπικών ευρωπαϊκών μηχανισμών.

Από συστάσεως του Ελληνικού κράτους μέχρι σήμερα γενεές επί γενεών Ελλήνων έσφιγγαν το ζωνάρι και μάτωναν για να στηρίξουν την αενάως δανειζόμενη και μονίμως καταρρέουσα εθνική οικονομία. Ένα τεράστιο πιθάρι Δαναΐδων όπου διοχετευόταν συστηματικά και η τελευταία δεκάρα του κακορίζικου Ρωμιού. Ένα πιθάρι με ένα διάτρητο πάτο, που μέσα από υπόγειες διαδρομές συνδεόταν απ’ ευθείας με τα τεράστια «πουγκιά» των πατριδοκάπηλων πολιτικών τζακιών και της ανήθικης πελατειακής καμαρίλας τους.

Από το 1800 μέχρι σήμερα μοιάζει σαν τίποτε να άλλαξε ουσιαστικά. Ξένες δυνάμεις, ξένες τράπεζες, πολιτικοί-επαίτες, που ξεροστάλιαζαν στις αυλές των μεγάλων δυτικών ηγεμονιών.

Για όσους αγαπούν την μελέτη της ιστορίας οι ομοιότητες πολλές. Οι διαφορές λίγες, αλλά αξιόλογες.

Καθοριστική διαφορά η ταχύτητα μετάδοσης της πληροφορίας και η εντεύθεν δυσχέρεια αποβλάκωσης της κοινής γνώμης.

Έτσι οι προπαγανδιστικοί μύθοι καθίστανται συνήθως αλυσιτελείς απευθυνόμενοι σε λαούς, που μπορούν να είναι καλά πληροφορημένοι και κυρίως αρκούντως καχύποπτοι.

Αυτά λοιπόν που σε άλλες εποχές θα μπορούσαν να είναι εξαιρετικά επιτυχημένα ιδεολογικοπολιτικά ρομάντζα, σήμερα ακούγονται ως κακογραμμένα παραμύθια ή στην καλύτερη των περιπτώσεων ως άνοστα καλαμπούρια για κομματικούς ιθαγενείς.

Το σήριαλ της πρόσφατης πανευρωπαϊκής Οδύσσειας με θλιβερό πρωταγωνιστή την αφεντιά μας αποτελεί τυπικό παράδειγμα ρηχής και ως εκ τούτου απολύτως άτυχης μυθοπλασίας.

Μύθος πρώτος η δήθεν εμμονή της Γερμανίδας Καγκελαρίου στην ανάγκη αποπομπής από την Ευρωζώνη, όποιας χώρας παραβιάζει το σύμφωνο σταθερότητας.

Είναι κοινό μυστικό ότι αυτή τη στιγμή ούτε μία χώρα, μηδέ της Γερμανίας εξαιρουμένης, πληροί τους όρους του συμφώνου έχοντας όλες σοβαρά δημόσια χρέη και κυρίως ελλείμματα, που υπερβαίνουν το τρία τοις εκατό και δεν μπορούν να τα εξυπηρετήσουν χωρίς να προσφύγουν σε ανάλογους εξωτερικούς δανεισμούς. Επομένως η πραγματοποίηση της Γερμανικής «απαίτησης-απειλής», μόνον ως συνολικός χορός του Ζαλόγγου μπορεί να νοηθεί με κορυφαία χορεύτρια την ίδια τη Γερμανία, που έχοντας την ηγεμονία στην Ευρώπη όλα αυτά τα χρόνια έχει και το κύριο μέρος της ευθύνης για το πολιτικο-οικονομικό φιάσκο στο οποίο οδήγησε την ΕΕ με εργαλεία καταστροφής τη φιλελεύθερη κοσμοθεωρία της, τις κερδοσκοπικές τράπεζες και τις πολυεθνικές εταιρείες της. Εταιρείες τεράστια εκτροφεία διαφθοράς για ολόκληρο τον πλανήτη. (Αλήθεια τι ακριβώς προβλέπει το «άγιο» σύμφωνο σταθερότητας και η περιβόητη συνθήκη της Λισαβόνας για την εξαγωγή διαφθοράς από αυτές τις εταιρείες, που είναι πλέον προφανές ότι αποτελούν τον επιχειρηματικό βραχίονα των κυβερνήσεων των βιομηχανικών κρατών;).

Μύθος δεύτερος η δήθεν στο παρά πέντε εξεύρεση συμβιβαστικής λύσης, η οποία δήθεν προβλέπει περιορισμένη συμμετοχή του ΔΝΤ και αφήνει τον πρώτο λόγο για την εφαρμογή της στην ΕΕ.

Τον Οκτώβριο του 2008 η Ουγγαρία έλαβε πακέτο «οικονομικής βοήθειας», ύψους 19 δισεκ. Ευρώ προερχόμενων από σύμπραξη του ΔΝΤ και της ΕΕ.

Παρόμοιο πακέτο ύψους 7,5δις ευρώ χορηγήθηκε και στη Λετονία, όπου μάλιστα η αναλογία κεφαλαίων ήταν 23% ΔΝΤ και 77% ΕΕ.

Είναι επομένως προφανές ότι η λύση ήταν προ πολλού γνωστή και δοκιμασμένη και σε καμία περίπτωση δεν ανακαλύφθηκε για την Ελλάδα την τελευταία στιγμή, όπως κάποιοι επεχείρησαν να παρουσιάσουν. Αυτός εξ άλλου ήταν και ο λόγος επίσκεψης του κου Παπανδρέου στη Ρουμανία προ μερικών εβδομάδων, προκειμένου ακριβώς να δει, πως λειτούργησε εκεί το ακριβώς ίδιο κοινωνικά καταστροφικό σύστημα.

Όσο για τα ποσοστά συμμετοχής ΔΝΤ και ΕΕ, η πραγματικότητα είναι ότι η ΕΕ θα έχει μεγαλύτερο μερίδιο συμμετοχής στο κεφάλαιο, ενώ το ΔΝΤ «λόγω ειδικότητος» θα έχει την ουσιαστική αποκλειστικότητα της επιλογής των υποβλητέων μέτρων, καθώς και του ελέγχου εφαρμογής τους. Όπερ και το σπουδαιότερο για τον Έλληνα μικρομεσαίο.

Μύθος τρίτος ότι δήθεν η φόρμουλα "στήριξης" της Ελλάδος ανοίγει το δρόμο για την είσοδο του ΔΝΤ και των ΗΠΑ στα εσωτερικά της ΕΕ.

Όπως είδαμε αμέσως παραπάνω τέτοιες «πόρτες εισόδου» για το ΔΝΤ είναι ήδη ορθάνοικτες προ πολλού και επομένως δεν άνοιξαν προχθές με αφορμή την περίπτωση της Ελλάδος.

Όσο για τις ΗΠΑ το παραμύθι υπερβαίνει κάθε όριο σοβαρότατος.

Μύθος τέταρτος ότι δήθεν το πακέτο αποτελεί υλοποίηση της κοινοτικής αλληλεγγύης.

Η χρεωκοπία μιας χώρας, όπως ακριβώς συμβαίνει και με τη χρεωκοπία μιας επιχείρησης, έχει επιβλαβείς συνέπειες προς δύο βασικές κατευθύνσεις. Αφ’ ενός προκαλεί σοβαρό πλήγμα στο βιοτικό επίπεδο του χρεωκοπημένου, αφ’ ετέρου όμως συνεπάγεται απώλεια κεφαλαίων των πιστωτών. Οποιαδήποτε κίνηση εκ μέρους τρίτων για αποφυγή της χρεωκοπίας πιθανόν να ενέχει πράγματι χαρακτηριστικά αλληλεγγύης. Το ζήτημα όμως είναι έναντι ποίου; Στο κρίσιμο αυτό ερώτημα σημασία έχει να εξετάσουμε, πως εκδηλώνεται η πρωτοβουλία του τρίτου και ποιους εκ του αποτελέσματος ωφελεί.

Τι ακριβώς λοιπόν έκαναν οι «φιλεύσπλαχνοι» εταίροι μας; Μας πρόσφεραν κάποια οικονομική βοήθεια, υπό μορφήν δωρεάς, ώστε να ανασάνουμε από τα βαριά μας χρέη; Όχι βέβαια. Μας δάνεισαν έστω κάποια χρήματα άτοκα για να βγούμε από τη δύσκολη θέση; Ούτε αυτό. Απλώς μας έκαναν τη χάρη να μας επιτρέψουν να λιμοκτονήσουμε προκειμένου να ξεχρεώσουμε στο ακέραιο τους τοκογλύφους πιστωτές μας, την πρωτοκαθεδρία μεταξύ των οποίων διατηρούν οι τράπεζές τους και οι διεφθαρμένες πολυεθνικές εταιρείες τους με τα ελαττωματικά οπλικά τους συστήματα και το ληγμένο ηλεκτρονικό υλικό τους.

Επομένως η αλληλεγγύη είναι προς όλους αυτούς και πάντως όχι προς τον Έλληνα φορολογούμενο, που είχαν το θράσος να τον βρίζουν, να τον δυσφημούν και να τον διαπομπεύουν προκειμένου να κρύψουν την απόλυτη αθλιότητα, που έχουν επιβάλλει σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή ήπειρο.

Μύθος πέμπτος ότι η κίνηση Τρισέ έσωσε τις Ελληνικές τράπεζες.

Έτσι όπως έχει στηθεί και λειτουργεί το Ευρωπαϊκό νομισματικό και τραπεζικό σύστημα, η Τράπεζα της Ελλάδος είναι παράρτημα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, ενώ οι ελληνικές τράπεζες δεν είναι τίποτε άλλο από υποκαταστήματά της.

Επομένως οποιαδήποτε υποβάθμιση ή δυσλειτουργία των υποκαταστημάτων, δημιουργεί πλήγμα στην αξιοπιστία της ΕΚΤ, ενώ μια πιθανή κατάρρευση μιας οποιασδήποτε τράπεζας στην Ευρώπη θα έχει αλυσιδωτές επιπτώσεις σε ολόκληρο το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα, όπως ακριβώς συνέβη και στις ΗΠΑ, όπου η κρίση ξεκίνησε από μια τράπεζα, αλλά η «ασθένεια» εξακολουθεί να οδηγεί και άλλες σε χρεωκοπία ακόμη μέχρι και σήμερα.

Η κίνηση λοιπόν Τρισέ ήταν μια αναγκαία και αυτονόητη κίνηση ενός Κεντρικού Τραπεζίτη, προκειμένου να συντηρήσει την εύρυθμη λειτουργία του συστήματος και να εξασφαλίσει κερδοφόρα δραστηριότητα σε όλα τα ανά την Ευρώπη «μαγαζιά» του, τα οποία σε συνδυασμό με την «ευρωπαϊκή αλληλεγγύη» θα δανείζουν με ασφάλεια, αλλά κυρίως με υπέρογκα τοκογλυφικά επιτόκια το Ελληνικό δημόσιο, καθιστώντας τον Έλληνα φορολογούμενο ισόβιο κολλήγο των banksters.

Ανάμεσα όμως σε όλους αυτούς τους μύθους που χορτάσαμε τις τελευταίες εβδομάδες, ακούσαμε και μια αλήθεια.

Ήταν η εξήγηση στο ερώτημα, που δόθηκε σε όσους απορούσαν γιατί οι αγορές, αλλά και οι Ευρωπαίοι εταίροι αντιμετωπίζουν με τόση σκληρότητα και καχυποψία την Ελλάδα, ενώ σε παρόμοια δεινή οικονομική κατάσταση βρίσκονται και άλλες χώρες της Ευρωζώνης, οι οποίες παρά ταύτα εξακολουθούν να δανείζονται με φυσιολογικά επιτόκια.

Η απάντηση ήταν πολύ απλά, ότι το οικονομικό πρόβλημα των άλλων χωρών οφείλεται εν πολλοίς στην διεθνή οικονομική συγκυρία, ενώ υπαίτια για την οικονομική αθλιότητα της Ελλάδας είναι η πολιτική κακοδιαχείριση και η εκτεταμένη διαφθορά.

Αυτό σημαίνει ότι η κακοδαιμονία της Ελλάδας εδράζεται αποκλειστικά στην φαυλότητα και την δολιότητα ενός πολιτικού συστήματος, που κατεσπατάλησε ή οικειοποιήθηκε τον δημόσιο πλούτο και πάντως υπέθαλψε με τις πράξεις και τις παραλείψεις του μια πρωτοφανή διαφθορά σε ολόκληρο τον ευρύτερο δημόσιο τομέα.

Είναι λοιπόν εξαιρετικά ανησυχητικό ότι αυτό που αποτελεί πλέον κοινή πεποίθηση του συνόλου των Ευρωπαίων πολιτών και ιδιαίτατα των Ελλήνων, φαίνεται να δυσκολεύεται να το κατανοήσει και να το αντιμετωπίσει δεόντως περίπου το σύνολο του πολιτικού προσωπικού της χώρας. Και ενώ προφανώς η μεγάλη πλειοψηφία των πολιτικών δεν μπορεί να έχει ενεργητική προσωπική συμμετοχή στα σκάνδαλα και τις καταχρήσεις, εν τούτοις ομοιάζει να συμπεριφέρεται ως κακώς εννοούμενη συντεχνία, που αποφεύγει να θίξει τα κακώς κείμενα και στέργει προκλητικά να κουκουλώσει τις «μπομπές» της.

Όμως για αυτή την στρουθοκαμηλική συμπεριφορά, που τείνει να εξελιχθεί σε ταφόπλακα των πολιτικών μας κομμάτων δημιουργώντας ευνοϊκές συνθήκες για την εκκόλαψη «του αυγού του φιδιού», συμβάλει καθοριστικά στην διαιώνιση της διεθνούς αναξιοπιστίας της χώρας και πληγώνει βαθύτατα το περί δικαίου συναίσθημα των πολιτών υπονομεύοντας την όποια διάθεσή τους να στηρίξουν τα σκληρά κυβερνητικά μέτρα, θα επανέλθουμε αναλυτικά αμέσως προσεχώς.