Θέλει αρετή και τόλμην η εθνική ανεξαρτησία

Don’t fuck with Ιseland! We may not Have cash, but we"ve got ash!

Το μπλουζάκι που έχει γίνει ανάρπαστο αυτές τις μέρες στη μεγάλη Βρετανία λέει με μεγάλη δόση χιούμορ και σε ελεύθερη μετάφραση:

«Μη παίζετε με την Ισλανδία. Μπορεί να μην έχουμε χρήματα, αλλά έχουμε ηφαιστειακή στάχτη».

Το μήνυμα βεβαίως είναι σαφές. Ο Ισλανδικός λαός, απέδειξε πρόσφατα ότι δεν διαθέτει μόνο στάχτη, αλλά και εθνική συνείδηση και άκαμπτο φρόνημα. Πολύ περισσότερο μια πολιτική ηγεσία με υποδειγματική δημοκρατική ευαισθησία.

Διότι ως γνωστόν ο Πρόεδρος της χώρας αυτής άσκησε veto σε νομοσχέδιο της ισλανδικής κυβέρνησης, που επεδίωκε να επικυρώσει διεθνή συμφωνία, η οποία προέβλεπε την αποπληρωμή στο διάστημα από το 2016-2024 χρέους 5.4 εκ. ευρώ σε Άγγλους και Γερμανούς επενδυτές (=κερδοσκόπους), οι οποίοι έχασαν τα χρήματά τους εξ αιτίας της χρεοκοπίας μιας Ισλανδικής επενδυτικής τράπεζας.

Με ένα εκκωφαντικό ΟΧΙ (93%), στο δημοψήφισμα που επηκολούθησε, οι Ισλανδοί πολίτες απάντησαν σθεναρά στο ΔΝΤ και την ΕΕ ότι τα χρέη προς τους κερδοσκόπους θα πρέπει να τα πληρώσουν αυτοί που τα δημιούργησαν, τουτέστιν οι Γερμανοί, οι Ολλανδοί και οι Εγγλέζοι μαζί με τους Banksters, (ιδιωτικές και κρατικές τράπεζες, που συνηθίζουν να αποκαλούν με το φαντασιακό νεφελώδες όνομα «αγορές»). Το αποτέλεσμα ήταν ότι ενώ την προηγουμένη του δημοψηφίσματος όλα τα πολιτικά και οικονομικά θηρία του πλανήτη απειλούσαν να κατασπαράξουν τους «αναιδείς» Ισλανδούς, την επομένη του δημοψηφίσματος ζητούσαν να επιστρέψουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με «πεσμένα τα φτερά» και πάντως διατεθειμένοι να επαναδιαπραγματευθούν με πολύ καλύτερους όρους τη λύση ενός προβλήματος, που αντικειμενικά αυτοί οι ίδιοι (Ευρωπαϊκές και αμερικανικές τράπεζες με επαγγελματικά ανεπαρκείς πολιτικούς) είχαν δημιουργήσει.

Ηθικό δίδαγμα: Ακόμα και ένας πολύ μικρός, καταχρεωμένος και αντικειμενικά αδύναμος λαός, μπορεί να υπερασπιστεί την εθνική του ανεξαρτησία όταν έχει υψηλό εθνικό φρόνημα και αποφασίζει ενωμένος να υπερασπισθεί το δίκαιο του. Ή με πιο απλά λόγια αυτό που έχουμε πεί κι άλλη φορά «Και οι άγιοι φοβέρα θέλουνε και η ΕΕ ματσούκα» (ενίοτε).

Όμως τι θα μπορούσαμε άραγε να γράψουμε εμείς στα δικά μας μπλουζάκια από Δευτέρα;

Ότι παίξτε ελεύθερα με την Ελλάδα γιατί έχουμε μια «δημοκρατία» όπου οι πολιτικοί προεκλογικά υπόσχονται στους πολίτες αυτό που εκείνοι θα ήθελαν να ακούσουν και μετεκλογικά κάνουν αυτό που «οι εταίροι» τους υπαγορεύουν;

Ή μήπως μη παίζετε με την Ελλάδα γιατί εδώ έχουμε ένα διεφθαρμένο σύστημα, όπου οι μισοί πολιτικοί εμπλέκονται σε σκάνδαλα και κακοδιαχείριση και οι άλλοι μισοί τους ανέχονται ή τους καλύπτουν διαχρονικά, πιθανότατα ως ορθόδοξοι χριστιανοί πειθόμενοι στην σχετική Κυριακή εντολή «Ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω»;

ΔΝΤ και ΕΕ λογαριάζουν χωρίς τον ξενοδόχο....

Η 23η Απριλίου δεν είναι σίγουρα από τις καλές μέρες της Ελληνικής ιστορίας. Αρκετά είναι τα συμβάντα στην ιστορική διαδρομή της Ελλάδας, που θα αρκούσαν από μόνα τους να σφραγίσουν ως «αποφράδα» την εν λόγω ημερομηνία.

Για παράδειγμα το 1821 αυτή υπήρξε η μέρα του μαρτυρικού θανάτου του Αθανασίου Διάκου, μιας από τις τραγικότερες και πλέον ανιδιοτελείς μορφές της επανάστασης των Ελλήνων για λευτεριά και εθνική ανεξαρτησία.
Ακριβώς 120 χρόνια αργότερα, στον αντίποδα του εθνικού ήρωα ένας στυγερός προδότης ο Γεώργιος Τσολάκογλου, στις 23 Απριλίου1941 υπέγραφε στην Θεσσαλονίκη το πρωτόκολλο παράδοσης του ελληνικού στρατού, υποδουλώνοντας τη χώρα στους Γερμανούς κατακτητές। Την ίδια στιγμή ο στρατάρχης Αλέξανδρος Παπάγος αναγκαζόταν να υποβάλλει την παραίτηση του στον τότε Βασιλέα Γεώργιο Β΄, ο οποίος κατά σύμπτωση εν αποδράσει προς την Αίγυπτο βρισκόταν ήδη στην Κρήτη, εφαρμόζοντας την γνωστή «λεβέντικη» συνταγή ο σώσων εαυτόν σωθήτω.

Κατά τραγική ιστορική ειρωνεία η 23η Απριλίου του τρέχοντος έτους 2010 έλαχε να ανανεώσει την δυσοίωνη παράδοσή της, ως ημεροχρονολογία «υποβολής του αιτήματος ενεργοποίησης του μηχανισμού στήριξης»। Με απλά λόγια ως μαύρη ιστορική ημέρα κατά την οποία το πολιτικό προσωπικό της χώρας παραδέχθηκε την ολοκληρωτική ήττα του από τα παγκόσμια κερδοσκοπικά κέντρα. Το αποτέλεσμα αυτής της ήττας ήταν, όπως άπαντες αμέσως ή εμμέσως ομολογούν, του ιδίου του Πρωθυπουργού μη εξαιρουμένου αυτής της ομολογίας, η άνευ όρων («άνευ κόκκινων γραμμών») παράδοση στους τοποτηρητές των διεθνών δανειστών μας της εθνικής μας ανεξαρτησίας (αρχής γενομένης από την οικονομική αλλά ουδείς σε παρόμοιες περιπτώσεις γνωρίζει τι τέξεται η επιούσα…).

Και βεβαίως όλοι επίσης αντιλαμβάνονται, ασχέτως του τι είναι διατεθειμένοι να ομολογήσουν, ότι η Ελλάδα εισέρχεται γοργά στη δύνη ενός τραγικού κοινωνικού μαρτυρίου, το οποίο προφανώς δεν θα έχει την σωματική βαρβαρότητα της εποχής του Αθανασίου Διάκου, αλλά θα διαθέτει όλα τα χαρακτηριστικά της νεοταξικής βαρβαρότητας της εποχής της παγκοσμιοποιημένης κερδοσκοπίας με εξαιρετικά επώδυνες συνέπειες για τα πλατιά λαϊκά στρώματα και μάλιστα σε πολυετές βάθος χρόνου.

Το πλέον απογοητευτικό είναι ότι ακόμη και σήμερα ουδείς από το πολιτικό προσωπικό της χώρας φαίνεται να συνειδητοποιεί τις πραγματικές διαστάσεις του προβλήματος, τα πολιτικά προτάγματα, τις οικονομικές προτεραιότητες και πολύ περισσότερο τον ιστορικό του ρόλο.

Έτσι οι πολιτικές ηγεσίες των κομμάτων εξουσίας, αναλώνουν πολύ ζωτικό χρόνο στην άχαρη προσπάθεια μετακύλισης των πολιτικών ευθυνών, ενώ η πέραν του ΠΑ.ΣΟ.Κ αριστερά εξακολουθεί να αυτοϊκανοποιείται με αδιέξοδους ακτιβισμούς και εγκληματικές διασπάσεις του λαϊκού κινήματος.

Παρ’ όλα αυτά ουδείς ασχολείται να ενημερώσει υπεύθυνα και σοβαρά τον Ελληνικό λαό, ο οποίος εγκαταλείπεται στην αποσπασματική πληροφόρηση διαφόρων εξ ορισμού αναξιόπιστων πηγών και στην εν πολλοίς παραπλανητική παραφιλολογία διαφόρων καλοθελητών με αμφιβόλου ποιότητος γνώσεις και πολύ πιο αμφιβόλου ποιότητος κίνητρα.

Αποτελεί κοινό τόπο ότι η χώρα προ των εκλογών είχε φθάσει στο χείλος του γκρεμού και χρειαζόταν κάποιον για να τραβήξει χειρόφρενο. Σήμερα φαίνεται ότι μάλλον πατήσαμε γκάζι. Αλλά αυτό ίσως δεν είναι το χειρότερο.

Σε μια σοβαρή Δημοκρατία υπεύθυνη για το παρόν και το μέλλον του τόπου είναι ή εκάστοτε κυβέρνηση। Αυτό δεν μπορεί να το αλλάξει καμιά αθλιότητα της προηγούμενης κυβέρνησης, ούτε καμιά μικρόνοια της αντιπολίτευσης.

Σε μια σοβαρή Δημοκρατία ο ρόλος της υπεύθυνης Κυβέρνησης είναι να ενημερώσει ειλικρινά, αντικειμενικά και κυρίως με σαφήνεια και πληρότητα τον λαό για τις παραμέτρους του προβλήματος, τις εναλλακτικές διεξόδους με τα υπέρ και τα κατά τους και τα σχετικά κατά περίπτωση χρονοδιαγράμματα.
Σε μια σοβαρή Δημοκρατία η υπεύθυνη Κυβέρνηση φροντίζει να δώσει τη δυνατότητα στον πολίτη να εκφράσει με τα κατά περίπτωση κατάλληλα θεσμικά δημοκρατικά μέσα την άποψή του και να συμμετάσχει νηφάλια στη λήψη των αποφάσεων, που επηρεάζουν καταλυτικά το παρόν το δικό του και το μέλλον των απογόνων του.

Για παράδειγμα αρκετές ευρωπαϊκές χώρες φρόντισαν ήδη να συζητήσουν στα κοινοβούλιά τους το σίγουρα υποδεέστερο γι’ αυτές θέμα της οικονομικής τους συμμετοχής στο πακέτο στήριξης της Ελλάδος. Στην Γερμανία το θέμα της συμμετοχής στο μηχανισμό στήριξης αποτελεί σημαντικό στοιχείο της προεκλογικής ατζέντας των κομμάτων, ενώ ένα από τα κόμματα του κυβερνητικού συνασπισμού (Φιλελεύθεροι) θεώρησε απαραίτητη τη λήψη σχετικής απόφασης από το Συνέδριό του.

Στην Ελλάδα οι αποφάσεις λαμβάνονται από τον Πρωθυπουργό και ελάχιστους σε αρκετές περιπτώσεις θεσμικά ανομιμοποίητους αυλικούς του. Στη συνέχεια ενημερώνονται οι εταίροι μας και οι διαπραγματευτές του ΔΝΤ από τον ίδιο τον Πρωθυπουργό ή τον ΥΠ. Οικονομίας, ενώ σχεδόν ταυτόχρονα διάφορα «βαθιά λαρύγγια» διαρρέουν τα άρρητα ρήματα στους πάσης φύσεως κερδοσκόπους (ευρωπαϊκές Τράπεζες, επιθετικά κεφάλαια, διεθνείς οικονομικούς οίκους). Αυτοί όλοι με τη σειρά τους διοχετεύουν επιλεγμένες πληροφορίες και προκατασκευασμένα σενάρια σε συγκεκριμένων συμφερόντων ειδησεογραφικά πρακτορεία, ελεγχόμενα τηλεοπτικά δίκτυα, «έγκριτες» ξένες εφημερίδες και πασίγνωστους για τις εξαρτήσεις τους διεθνείς δημοσιογράφους και «αναλυτές». Από κεί ενημερώνονται οι Έλληνες δημοσιογράφοι, οι οποίοι ανάλογα με τις προσωπικές τους ικανότητες ή τις εκδοτικές οδηγίες που εκτελούν, αναμασούν όλο αυτό το πληροφοριακό σκουπιδαριό. Μέσα από αυτό τον απίθανο ειδησεογραφικό λαβύρινθο καταλήγει να αντλεί πληροφόρηση (ακριβέστερα παραπληροφόρηση) ο άμοιρος Έλληνας πολίτης, αλλά πολύ πιθανόν και η πλειοψηφία των βουλευτών, ενδεχομένως και οι περισσότεροι των υπουργών.

Και ενώ από την πρώτη στιγμή ο ίδιος ο Πρωθυπουργός δεν παύει σε κάθε ευκαιρία να τονίζει ότι η μεγαλύτερη πληγή που καλείται να επουλώσει η Ελληνική κυβέρνηση είναι η αναξιοπιστία, είναι εξαιρετικά εντυπωσιακό ότι ο ίδιος και το επιτελείο του κάνουν ότι μπορούν για να εντείνουν αυτό το φθοροποιό σύνδρομο στους πολίτες.
Και βεβαίως αυτό το σύνδρομο επιτείνεται σε εκρηκτικό πλέον βαθμό εξ αιτίας της ακατανόητης ολιγωρίας της κυβέρνησης στον καταλογισμό ευθυνών σε όσους διασπάθισαν ή παρανόμως ιδιοποιήθηκαν τον δημόσιο πλούτο.
Με αυτή λοιπόν την απαράδεκτη τακτική, συνεπικουρούσης και της άφρονος ηγεσίας της ΝΔ, η οποία δέσμια στις εσωκομματικές της «παράγκες» ισορροπεί ασταθώς μεταξύ φθαρμένων «βαριδίων» και «παρθενογενήτων» γεφυροποιών, ολόκληρο το πολιτικό προσωπικό της χώρας φαίνεται να σύρεται σε ένα ιδιότυπο χορό του Ζαλόγγου.

Διότι όπως μονότονα επισημαίνουμε επί πολύ καιρό τώρα, δεν μπορεί να καταπιεί ο φορολογούμενος, ο μισθωτός, ο συνταξιούχος, ο ηρωικός μικρομεσαίος αγρότης ή επιχειρηματίας, να γίνεται για άλλη μια φορά ο κεντρικός στόχος των φοροεισπρακτικών μηχανισμών και των πάσης φύσεως διωκτικών αρχών, την ίδια στιγμή που οι κλέφτες και οι καταχραστές του δημοσίου παραμένουν ανέπαφοι.
Και είναι προφανώς αδύνατο να «συστρατευθεί» ο μέσος Έλληνας σε σχέδια ξεπουλήματος της όποιας δημόσιας γης και της οποίας δημόσιας περιουσίας γλίτωσε από το σκανδαλώδες εκποιητικό μένος της προηγούμενης διακυβέρνησης, προκειμένου να επιστραφούν στους διεθνείς κερδοσκόπους τα χρήματα, που κατεσπατάλησαν φαύλοι κυβερνώντες με τους «κουμπάρους» και τους ημετέρους τους.

Αυτό που δυστυχώς δυσκολεύονται να εννοήσουν οι σπουδαγμένοι στην εσπερία μυστικοσύμβουλοι αμφοτέρων των πολιτικών ηγεσιών, είναι ότι η εθνική ανεξαρτησία μπορεί ενδεχομένως να υπονομευθεί ή διά διεθνών συνθηκών να περιορισθεί.

Η λαϊκή κυριαρχία όμως είναι σύμφυτη με την ανθρώπινη φύση και την κοινωνική συμβίωση και ως εκ τούτου είναι ιστορικά αποδεδειγμένο πως είναι αδύνατον να περιορισθεί ή να υποσκελισθεί χωρίς τη συναίνεση ή τουλάχιστον την ανοχή του συγκεκριμένου λαού. Οποιαδήποτε προσπάθεια κατάλυσης της λαϊκής κυριαρχίας ακόμη και από δικτατορικά καθεστώτα είχε πολύ μικρή διάρκεια ζωής και δυσμενείς συνέπειες για όσους την επιχείρησαν.

Αυτά εμμέσως πλην σαφώς δηλώνει ότι τα έχει διδαχθεί από το πάθημα της προηγούμενης η νεοεκλεγείσα δεξιά κυβέρνηση της Ουγγαρίας…

Είναι λοιπόν σοφότερο προτού κληθεί ο πολίτης να «σφίξει το ζωνάρι» για να ξαναγεμίσει τα άδεια κρατικά ταμεία να υποχρεωθούν οι κλέφτες να φέρουν πίσω τα κλεμμένα.

Και θα εξυπηρετηθεί καλύτερα το εθνικό συμφέρον αν δινόταν άπλετη ενημέρωση στους πολίτες για την πραγματική κατάσταση της χώρας και κυρίως η δυνατότητα να συμμετάσχουν με θεσμικές διαδικασίες σε όλες τις αποφάσεις, που τους αφορούν, αντί να παρακολουθούν ανήσυχα, και συνακόλουθα καχύποπτα, κάποιους αμφιβόλου ικανότητας παράγοντες να διαπραγματεύονται σε «σκοτεινά δωμάτια» με ειδικούς διαπραγματευτές του ΔΝΤ αναμφίβολης αρπακτικότητας.

Δεν κατανοούν όλοι αυτοί ότι «ο ξενοδόχος» ούτως ή άλλως παραμένει ο ελληνικός λαός και είναι τουλάχιστον αντιαισθητικό να παρακολουθεί όλους αυτούς τους κυρίους να λογαριάζουν να πουλήσουν το ξενοδοχείο χωρίς τον ξενοδόχο… ; (Για να μη θυμηθούμε την παροιμία «δυο γάιδαροι μαλώνανε σε ξένο αχυρώνα).

Εξ άλλου ας αναλογισθούν όσοι τουλάχιστον από τους πολιτικούς δεν επιδιώκουν σταδιοδρομία ελέω διεθνών διευθυντηρίων ότι όταν η λαϊκή κυριαρχία δεν βρίσκει διέξοδο μέσα από τις ασφαλείς θεσμικές λεωφόρους του δημοκρατικού πολιτεύματος, τότε νομοτελειακά αργά ή γρήγορα εκτρέπεται σε ανατρεπτικές ατραπούς… (Όπως συνέβη στην Αργεντινή και αλλαχού, αλλά και πάμπολλες φορές στην μακραίωνα ελληνική ιστορία, που κάποιοι προφανώς δεν διδάχθηκαν επαρκώς στα εκμαυλιστικά πανεπιστήμια της Εσπερίας, ενώ κάποιοι άλλοι επιμελώς προσπαθούν να εξοβελίσουν από την ελληνική εκπαίδευση.)

Άφρονες πολιτικοί σέρνουν την Ευρώπη σε μακροχρόνια βαθειά συνολική κρίση.

Πριν από ενάμισυ χρόνο, όταν ένας-ένας οι αποτυχημένοι οικονομολόγοι του πλανήτη και οι ανεκδιήγητοι πολιτικοί παρατρεχάμενοί τους άρχισαν να προσχωρούν στην παραδοχή ότι η οικουμένη βυθιζόταν σε μια πρωτοφανή οικονομική κρίση, τότε ακριβώς δημιουργήθηκαν δύο διακεκριμένες σχολές αντιμετώπισης του προβλήματος.

Η μία σχολή με εντελώς μονεταριστική αντίληψη υιοθετούσε την άποψη ότι με ελιγμούς επιτοκίων και αυστηρές ρυθμίσεις αντιμετώπισης ελλειμμάτων και χρεών θα μπορούσε να αντισταθεί στην επελαύνουσα ύφεση, ενώ η άλλη προέβαλλε ως μοναδική διέξοδο την αγνόηση της εξέλιξης των ελλειμμάτων και την συντήρηση της ανάπτυξης μέσω δημοσίων έργων και πράσινων επενδύσεων.

Βασικός υποστηρικτής της πρώτης συνταγής υπήρξε η Ευρώπη με βασικό εμπνευστή τη Γερμανία, ενώ της δεύτερης η Αμερική.

Στη φάση εκείνη ο Έλληνας Πρωθυπουργός, αρχηγός τότε της αξιωματικής αντιπολίτευσης και Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, είχε ταχθεί αναφανδόν υπέρ της Αμερικανικής σχολής δηλώνοντας σε κάθε ευκαιρία ότι η Ευρώπη χρειαζόταν να προχωρήσει σε δραστική χαλάρωση του Συμφώνου Σταθερότητας, η δε Ελλάδα να αναζητήσει διέξοδο στην εφαρμογή ενός ενισχυμένου προγράμματος δημοσίων έργων και ιδιωτικών επενδύσεων στην πράσινη οικονομία.

Τι ακριβώς άλλαξε τα τελευταία δύο χρόνια. Τίποτε περισσότερο από το ότι το περιβόητο Σύμφωνο Σταθερότητας καταργήθηκε de facto από τον ακατάσχετο δημοσιονομικό εκτροχιασμό όλων των Ευρωπαϊκών κρατών και μόνο ως φετίχ των κατοικούντων πέραν του Ρήνου ενδόξων απογόνων των Σουήβων και των Βανδάλων, εξακολουθεί να στοιχειώνει τις ονειροφαντασίες της Κοινοτικής γραφειοκρατίας.

Και παρότι αυτή η μανιοκαταθλιπτική λατρεία των τοτέμ του Μάαστριχτ και της Λισαβόνας οδηγεί αποδεδειγμένα σε χρεωκοπία όλες ΑΝΕΞΑΙΡΕΤΩΣ τις ευρωπαϊκές οικονομίες, αντί να αλλάξει άποψη η Αγγελομερκελόριξ των Βανδάλων, φαίνεται να σύρονται οι υπόλοιποι φύλαρχοι της ΕΕ στην καταστροφική άποψη της εν λόγω κυρίας.

Πρόκειται για πολιτικά άφρονα, κοντόφθαλμη και αυτοκτονική επιλογή.

Άφρων διότι, όπως προαναφέραμε έχει πλέον αποδειχθεί στην πράξη ότι αυτή η συνταγή των μονεταριστικών τρυκ και του αγώνα βελτίωσης των δημοσιονομικών δεικτών, άλλοτε με δραστικές περικοπές της πραγματικής οικονομίας και άλλοτε με χρηματοπιστωτικούς εξωραϊσμούς των οικονομικών μεγεθών έχει αυξήσει τα χρέη και τα ελλείμματα όλων των κρατών της Ευρώπης, ουδέ της Γερμανίας εξαιρουμένης.

Και είναι εξαιρετικά περίεργο, πως τόσοι πολλοί και τόσο σπουδαγμένοι πολιτικοί ηγέτες, συνεπικουρούμενοι από τόσο πολλούς και ακριβοπληρωμένους τεχνοκράτες δεν το κατανοούν και κυρίως δεν έχουν πάρει χαμπάρι τι ακριβώς συμβαίνει στο σημερινό πλανητικό οικονομικό γίγνεσθαι, ποιες είναι οι δυνάμεις, που ασκούνται στη διεθνή οικονομική κονίστρα και ποια ακριβώς είναι η θέση, ο ρόλος και επομένως η προοπτική της γηραιάς μας ηπείρου.

Έτσι όσο κοντόφθαλμοι αναδεικνύονται οι ηγέτες του Μεσογειακού νότου, όταν βαυκαλίζονται ότι η «ευρωπαϊκή αλληλεγγύη» θα τους γλυτώσει από την επελαύνουσα χρεωκοπία, άλλο τόσο αυταπατώνται οι ηγέτες του Βορρά που ελπίζουν ότι θυσιάζοντας την Ελλάδα και μερικούς άλλους νότιους φτωχοσυγγενείς στον Μινώταυρο (ΔΝΤ) των διεθνών «αγορών» θα καταφέρουν να διασώσουν τις δικές τους αναιμικές οικονομίες από την προδιαγεγραμμένη κοσμογονική αλλαγή του παγκόσμιου οικονομικού χάρτη.

Υπάρχει μια παλιά παροιμία, που προειδοποιεί ότι «όταν στον βάλτο συγκρούονται τα βουβάλια, την πληρώνουν αναπόφευκτα τα βατράχια».

Αυτό λοιπόν που προφανώς δεν αντιλαμβάνονται οι όχι κατ’ ανάγκην συμπαθείς, αλλά ούτως ή άλλως ως εκ του αποτελέσματος κατά τεκμήριον αποτυχημένοι ευρωπαίοι πολιτικοί, οικονομολόγοι και λοιποί γραφειοκράτες, είναι ότι στον σύγχρονο παγκόσμιο οικονομικό «βάλτο» η ΕΕ είναι ένα καταδικασμένο αναιμικό «βατραχάκι».

Διότι τα πραγματικά οικονομικά «βουβάλια» που συγκρούονται είναι και θα είναι για μεγάλο χρονικό διάστημα η Αμερική και η Κίνα.

Η μεν Αμερική επειδή διατηρεί προς το παρόν μια συγκριτικά θηριώδη υπεροπλία στα περισσότερα επίπεδα και ιδιαίτερα στις παγκόσμιες πηγές ενέργειας, αλλά και διότι διαθέτει ένα χρηματοπιστωτικό σύστημα στο οποίο το χρέος δημιουργεί χρήμα, τουτέστιν όσο αυξάνονται τα χρέη της τόσο μεγαλώνει η ρευστότητά της. Η δε Κίνα διότι διαθέτει ένα θηριώδη για τα σημερινά δεδομένα ρυθμό ανάπτυξης.

Σε αυτή λοιπόν την κοσμογονική οικονομική σύγκρουση η Ευρώπη με αυτές τις συνταγές δεν μπορεί να έχει καμία τύχη. Πολύ περισσότερο δε η ατυχής Γερμανία αν ακολουθήσει την τακτική της συρρίκνωσης της ΕΕ.

Θα «τσαλαπατηθεί» ανηλεώς από τα επελαύνοντα βουβάλια, έτσι ακριβώς όπως συνθλίβεται το ευρώ ανάμεσα στο υποτιμημένο κατά 40% γουάν, που καθιστά τιμολογιακά ασυναγώνιστα τα κινεζικά προϊόντα, και στο υπερτροφικό δολάριο, που ενισχύεται για να εξαγοράσει ευκολότερα τις δημόσιες και ιδιωτικές ευρωπαϊκές επιχειρήσεις, οι οποίες θα εξωθούνται στο ξεπούλημα υπό την υψηλή εποπτεία του ΔΝΤ.

Όπως ήδη «τσαλαπατιούνται» στο σύνολο τους οι ευρωπαϊκοί τομείς παραγωγής, αδιακρίτως αν αφορούν τρόφιμα, είδη μαζικής κατανάλωσης ή προϊόντα υψηλής τεχνολογίας.

Η ρίζα του κακού.

Κατά τη διάρκεια της προηγούμενης εικοσαετίας εκατοντάδες δυτικές εταιρίες έσπευσαν να εκμεταλλευτούν τις φθηνές παραγωγικές ευκαιρίες της Κίνας.

Ανάμεσά τους και πολλές ευρωπαϊκές. Είχαν κάνει προηγουμένως το πείραμα με την Τουρκία και άλλες γειτονικές τους, πρώην ανατολικές χώρες. Φθηνά προϊόντα, για παράδειγμα, που παρήγοντο στην Τουρκία από Γερμανικές εταιρίες, με χαμηλό εργατικό και ενεργειακό κόστος, χωρίς την τήρηση αυστηρών προδιαγραφών και ακριβών κανόνων ασφάλειας, υγιεινής ή περιβαλλοντικής προστασίας, επέστρεφαν πίσω και πουλιόντουσαν στις Ευρωπαϊκές χώρες, χρεοκοπώντας το βιομηχανικό και βιοτεχνικό τομέα του Μεσογειακού νότου, που αδυνατούσε πλέον να πουλήσει τα υψηλού κόστους προϊόντα του ακόμη και μέσα στην ίδια του τη χώρα. Με αυτόν τον τρόπο λοιπόν η Γερμανία έβγαινε διπλά κερδισμένη, γιατί κρατούσε αλώβητες τις εταιρίες υψηλής τεχνολογίας ενώ συγχρόνως διέσωζε τις υπόλοιπες μεταφέροντας εκτός Ευρώπης την βιομηχανική τους παραγωγή και συντηρώντας στην έδρα τους μόνο την εμπορική τους δραστηριότητα και δη πολλαπλασίως κερδοφόρα. Το συγκεκριμένο λοιπόν πείραμα θεωρήθηκε ευφυές και επιτυχημένο.

Ως τέτοιο θέλησαν να το επαναλάβουν με την Κίνα.

Απέτυχαν παταγωδώς. Για τον απλούστατο λόγο ότι οι Κινέζοι αποδείχθηκαν οι πλέον επιτήδειοι αντιγραφείς των πάντων. Μάλιστα με ε ιδιαίτερο ταλέντο στην υψηλή τεχνολογία, για κακή τύχη των Γερμανών.

Όποιος δεν αντιλαμβάνεται ότι με το ρυθμό, που αντιγράφουν οι Κινέζοι και με τα κοστολόγια, που παράγουν κανένα προϊόν δεν θα υπάρχει λόγος να παράγεται στην Ευρώπη στο άμεσο μέλλον είναι τουλάχιστον αφελής. Οι Αμερικανοί δείχνουν να το έχουν καταλάβει και αντιδρούν όπως-όπως. Οι Γερμανοί αρχίζουν τώρα να το συνειδητοποιούν, αλλά πανικόβλητοι κινούνται σε λάθος κατεύθυνση.

Βλέπουν τα «βουβάλια» να έρχονται κατά πάνω τους και νομίζουν ότι μπορούν να ξεφύγουν αν ξεφορτωθούν κάποιους πιο αδύναμους.

Όμως ότι και να κάνει ένα «βατράχι» δεν θα μπορέσει ποτέ να τρέξει γρηγορότερα από ένα «βουβάλι». Αργά ή γρήγορα θα τσαλαπατηθεί. Εκτός αν πάψει να είναι ή τουλάχιστον να συμπεριφέρεται σα βατράχι.

Αυτό ακριβώς χρειάζονται να κάνουν οι Ευρωπαίοι. Να μεταμορφώσουν την ΕΕ σε ένα σφριγηλό και σκληροτράχηλο «βουβάλι»,εάν ακόμη υπάρχει καιρός.

Πως θα μπορούσε να επιτευχτεί κάτι τέτοιο;

Μα πολύ απλά υλοποιώντας και βελτιώνοντας το αρχικό σχέδιο των πολιτικών της προηγούμενης γενιάς, για μια πραγματικά ενωμένη Ευρώπη. Οικονομικά, πολιτικά και κοινωνικά απολύτως ομογενοποιημένη.

Αυτό που αναδεικνύουν με δραματικό τρόπο οι παρούσες εξελίξεις είναι ότι οι ιδέες για ενιαία αγορά, ενιαία παραγωγή, ενιαία οικονομία, ενιαία νομοθεσία, ενιαία εσωτερική και εξωτερική πολιτική, ενιαία άμυνα και εντεύθεν καθολική κοινοτική αλληλεγγύη δεν ήταν απλώς οράματα κάποιων πρώτων ρομαντικών πολιτικών του περασμένου αιώνα, που χάριτι θεία συνέλαβαν την ιδέα της τότε Ε.Ο.Κ.

Αποτελούσαν από τότε την αναγκαία μετεξέλιξη της γηραιάς ηπείρου, προκειμένου να απαντήσει θετικά στις προκλήσεις του μέλλοντος και σήμερα πλέον αποτελούν την μοναδική ελπίδα επιβίωσης από τη «βουβαλομαχία» του σύγχρονου παγκόσμιου οικονομικού βάλτου.

Διότι μόνο μια πολύ σφιχτά οργανωμένη ευρωπαϊκή ένωση με πραγματικά κοινά σχεδιασμένη παραγωγή, προστασία της εσωτερικής αγοράς, πραγματικά κοινό χρηματοπιστωτικό σύστημα και ενιαίο νόμισμα, που θα στηρίζεται στον πραγματικό κοινό οικονομικό μέσο όρο θα μπορέσει να αναπτύξει ενιαία εσωτερική και εξωτερική πολιτική σε όλους τους τομείς. Και μόνο έτσι θα αποκτήσει ένα ειδικό βάρος, που θα την καθιστούσε αξιόμαχο παίκτη στη διεθνή σκακιέρα.

Παρά το συγκριτικά συντριπτικό τους μέγεθος η Κίνα, η Ινδία και η Ρωσία προχωρούν γρήγορα μαζί με την Βραζιλία στη σύμπηξη της ομάδας BRIC αντιλαμβανόμενες ότι θέση στην παγκόσμια νέα οικονομική τάξη μπορούν με σοβαρότητα να διεκδικήσουν μόνο μεγάλες οικονομικές συμμαχίες.

Από την άλλη πλευρά η Αμερική έχει πριν από πολλά χρόνια επιλέξει και προωθεί το σύστημα της αρχαίας Αθηναϊκής συμμαχίας με συμμάχους-δορυφόρους, που θα στηρίζουν και θα συντηρούν την ισχύ της.

Στον αντίποδα η ευρωπαϊκή κοινότητα παραμένει πολυκερματισμένη, με μια πλειάδα προτεκτοράτων εντός ή πέραν της περιφέρειάς της και βαθειά διχασμένη στον ίδιο τον υποτιθέμενο σκληρό της πυρήνα.

Με ψοφοδεείς ηγέτες, οι οποίοι πολιτεύονται ως κοντόφθαλμοι βλαχοδήμαρχοι, που νομίζουν ότι μπορούν να διασωθούν με συνταγές συρρίκνωσης και διάσπασης, την ώρα που η διεθνής συγκυρία απαιτεί ακριβώς ταχύτατη διαρθρωτική κίνηση προς την ενοποίηση και την ανάπτυξη.

Δυστυχώς η μικρόνοη αυτή συμπεριφορά προοιωνίζεται την οικονομική ερήμωση ολοκλήρου της γηραιάς ηπείρου, οικονομική ερήμωση από την οποία ούτε η ίδια η Γερμανία θα μπορέσει να γλυτώσει γιατί σε πολύ σύντομο χρόνο τα «εξελιγμένα προϊόντα υψηλής τεχνολογίας» που παράγει, δεν θα είναι πια ούτε αρκετά εξελιγμένα, ούτε αρκετά υψηλής τεχνολογίας και εν πάση περιπτώσει οι Κινεζικοί κλώνοι τους θα είναι εξ ίσου αξιόπιστοι και εξαιρετικά φθηνότεροι.

Τότε ενδεχομένως όλοι αυτοί θα έχουν αντιληφθεί ότι οι συνταγές τύπου Σάυλοκ στις οποίες ενδοκοινοτικά διαγκωνίζονται δεν αποτελούν τον μίτο για την σωτηρία από τον «Μινώταυρο», αλλά αντιθέτως το αδιέξοδο σκοτεινό μονοπάτι, που οδηγεί την ΕΕ όλο και βαθύτερα στον λαβύρινθο της ύφεσης και της τελικής συνολικής χρεωκοπίας. Τότε όμως θα είναι μάλλον αργά διότι οι ευρωπαϊκοί λαοί θα έχουν υποστεί τις συνέπειες της απίθανης αβελτηρίας και ολιγωρίας τους, συνέπειες από τις οποίες ως κύριοι υπεύθυνοι είναι μάλλον απίθανο να μείνουν αλώβητοι.

Σε κάθε περίπτωση ως προς τα καθ’ υμάς θα πρέπει να δούμε επί τέλους την αλήθεια κατάματα και να παραδεχθούμε ότι αυτό που υποτίθεται ότι έχουμε «επιτύχει» είναι προς το παρόν κερδοσκοπικά επιτόκια ΕΕ με επιτήρηση οικονομικών killers του ΔΝΤ.

Αυτό ως ασπιρίνη ολίγων μηνών μπορεί να μοιάζει αναγκαίο κακό, αλλά ως μακροχρόνια θεραπευτική αγωγή είναι αναμφίβολα θανατηφόρα, άρα εφ’ όσον η ηγετική συντροφία της ΕΕ επιμένει στην αυτοκτονική της αντίληψη θα πρέπει αμέσως να αναζητήσουμε τη διέξοδο άλλων πιο σοβαρών και βιώσιμων συμμαχιών.

Το ΔΝΤ δεν είναι δίχτυ προστασίας είναι ιστός της αράχνης.

Ένα διαρκές πρόβλημα στη διακυβέρνηση της χώρας ήταν και δυστυχώς φαίνεται ότι παραμένει η συστηματική επικοινωνιακή διαστρέβλωση της πραγματικότητας.
Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να παραπλανώνται οι πολίτες και έτσι να ασχημονούν ανεξέλεγκτα διάφορα διαπλεκόμενα πολιτικοοικονομικά συμφέροντα εις βάρος της δημόσιας περιουσίας και κατ’ επέκταση εις βάρος της ζωής και του μέλλοντός μας.

Το κακό είχε παραγίνει την τελευταία εξαετία, όπου από ότι φαίνεται είχε στηθεί ένας ολόκληρος μηχανισμός απόκρυψης της πραγματικότητας στον οποίο πέρα από τον Πρωθυπουργό και ηγετικά στελέχη της προηγούμενης κυβέρνησης συμμετείχαν ενεργά και ένας τεράστιος αριθμός κρατικοδίαιτων δημοσιογράφων, αλλά και διάφοροι άλλοι δημόσιοι παράγοντες, που ενώ θεσμικά είχαν υποχρέωση να ενημερώνουν τον Ελληνικό λαό για την οικονομική (και όχι μόνο) πορεία του τόπου, αυτοί τα απέκρυπταν επιμελώς ή τηρούσαν αιδήμονα σιωπή στα παραποιημένα στοιχεία, που δημοσιοποιούσε η Κυβέρνηση.

Το χειρότερο είναι ότι τα διαπλεκόμενα πολιτικοοικονομικά συμφέροντα, που εκμεταλλεύονται συστηματικά αυτούς τους άθλιους μηχανισμούς παραπληροφόρησης δεν περιορίζονται μόνο εντός των εθνικών συνόρων, αλλά εξ αιτίας της παγκοσμιοποιημένης αγοράς στην πλειοψηφία τους ανήκουν σε διεθνείς περισσότερο βουλιμικούς και αδηφάγους κύκλους.
Αυτός είναι ο λόγος άλλωστε, που επί έξι χρόνια τόσο οι ευρωπαίοι «εταίροι» μας όσο και οι υπερατλαντικοί σύμμαχοί μας αφήνονταν «αφελώς» να πιστεύουν τα στοιχεία της Στατιστικής μας Υπηρεσίας και αφού δημιουργήθηκε ένα αποπνικτικό εθνικό χρέος, ξαφνικά «έπεσαν από τα σύννεφα» και άρχισαν να δυσανασχετούν οψίμως για την «ελληνική αναξιοπιστία» και για την οικονομική μας «αφερεγγυότητα».

Το δυστύχημα είναι ότι αυτοί οι μηχανισμοί μαζικής εξαπάτησης της κοινής γνώμης εξακολουθούν και σήμερα να παραμένουν σχεδόν ανέπαφοι.
Και φαίνεται ότι ο νέος υψηλός τους στόχος είναι να πείσουν την ελληνική κοινή γνώμη ότι το διεθνές νομισματικό ταμείο είναι ένα ευαγές, φιλανθρωπικό ίδρυμα, που θα μας σώσει από τους κερδοσκόπους, προσφέροντάς μας ανιδιοτελή οικονομική στήριξη και διαθέτοντάς μας αφιλοκερδώς τις καλές του υπηρεσίες, ώστε να βάλλουμε σε τάξη τα του οίκου μας παραδοσιακώς στραβά και διαχρονικώς ασυμμάζευτα.

Πολύ όμορφο για να είναι αληθινό.
Η πραγματικότητα είναι δυστυχώς εκ διαμέτρου αντίθετη.

Ο σκοπός ύπαρξης του ΔΝΤ δεν είναι να παρέχει στοργική βοήθεια στους «άσωτους υιούς» της διεθνούς κοινότητας μεταξύ των οποίων συγκεκριμένοι κύκλοι επιχειρούν τον τελευταίο καιρό να εντάξουν τη χώρα μας.
Ο σκοπός είναι να επεμβαίνει υπό την μορφή διακρατικού συνδίκου πτωχεύσεως σε όσες περιπτώσεις κρίνεται ότι οι διεθνείς δανειστές κινδυνεύουν να χάσουν τα χρήματά τους.
Και τι κάνει σ’ αυτές τις περιπτώσεις, όπως χαρακτηριστικά τις είδαμε μέχρι σήμερα σε διάφορα μέρη του πλανήτη;
Μα πολύ απλά ότι κάνει και ένας σύνδικος πτωχεύσεως, ένας κοινός εκκαθαριστής πτωχευτικής περιουσίας και δη μη χρηστός εξ ορισμού।Επιχειρεί να ρευστοποιήσει άρον άρον και όσο όσο την περιουσία του χρεοφειλέτη (εν προκειμένω τη δημόσια περιουσία του τάλαινα πληθυσμού), ώστε να ικανοποιήσει τους πιστωτές. Σ’ αυτή την διαδικασία έννοιες όπως εθνικός πλούτος, ανάπτυξη, κοινωνική αλληλεγγύη διαγράφονται από το λεξικό της ασκούμενης διακυβέρνησης. Ο πληθυσμός εξαθλιώνεται, οι πλουτοπαραγωγικές πηγές του τόπου ξεπουλιούνται σε εξευτελιστικές τιμές, η δημόσια και η ιδιωτική οικονομία καταστρέφεται, η εγχώρια αγορά ερημοποιείται. Ούτε λόγος βέβαια ότι η εθνική ανεξαρτησία πάει περίπατο, ενώ η εθνική κυριαρχία σ’ αυτή τν περίπτωση μόνον ως κρύο ανέκδοτο νοείται.


Είναι λοιπόν αν μη τι άλλο εξαιρετικά αφελές να θεωρείται ο μηχανισμός του ΔΝΤ «δίχτυ ασφαλείας». Η ιστορία του θεσμού διδάσκει ότι ουδέποτε έπαιξε αυτό το ρόλο.
Αντίθετα μάλιστα, επειδή προϊούσης της κεφαλαιακής συγκέντρωσης ολόκληρο το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα έχει ως γνωστόν υποστεί μια άνευ προηγουμένου μεταλλακτική διαστροφή, και το ΔΝΤ παρεξέκλινε αισθητά του αρχικού του στόχου.
Ενώ δηλαδή αρχικά λειτουργούσε ως μέσο εξασφάλισης των δανειστών από τον κίνδυνο της χρεωκοπίας ενός κράτους, στη συνέχεια μετατράπηκε σε εργαλείο εξαγοράς των εθνικών «ασημικών» από διεθνείς καλοθελητές επιχειρηματίες.
Με απλά λόγια όταν κάποιες πολυεθνικές εταιρείες εποφθαλμιούν τις δημόσιες επιχειρήσεις, τους πλουτοπαραγωγικούς τομείς μιας συγκεκριμένης χώρας, τότε μπαίνει σε εφαρμογή το σχέδιο υπερδανεισμού της σε πρώτη φάση. Σε δεύτερη φάση όταν αυτή η χώρα καθίσταται «αναξιόπιστη», «αφερέγγυα» και ως εκ τούτου «ανίκανη να δανεισθεί από τις αγορές», τότε καλείται το ΔΝΤ να παίξει το ρόλο του αναγκαστικού εκποιητή όσων περιουσιακών στοιχείων θα ήταν αδύνατο να εκποιήσει οποιαδήποτε εθνική κυβέρνηση.
Δεν είναι προφανώς τυχαίο ότι από καιρό κάποιοι «μαρτυριάρηδες» γερμανοί πολιτικοί και οικονομικοί παράγοντες προέτρεξαν να εγγράψουν υποθήκες για νησιά, εθνικά μνημεία και τα τοιαύτα, ενώ από ετών άλλοι εποφθαλμιούν τα λιμάνια, τους σιδηροδρόμους, τα δίκτυα ύδρευσης, το σύστημα υγείας και ασφάλισης, τον τουρισμό, αλλά και το εμπόριο τροφίμων, ρούχων κ.λ.π (βλέπε πολυεθνικές αλυσίδες μαζικής εστίασης, σούπερ μάρκετ, εμπορικών πολυκαταστημάτων κ.λ.π).

Έτσι το ΔΝΤ από «δίχτυ προστασίας» (για διεθνείς δανειστές, ουδέποτε για δανειολήπτες) μεταλλάχθηκε εξελικτικά σε ιστό της αράχνης για εντέχνως υπερχρεωμένους λαούς, που απογυμνώνονται μεθοδικά από τον εθνικό τους πλούτο και μετατρέπονται σε εξαθλιωμένους κολλήγους μέσα στην ίδια τους τη χώρα.

Αυτή είναι η πικρή αλήθεια και επομένως η εθνική συνταγή για έξοδο από την κρίση δεν επιτρέπεται να περιλαμβάνει το ΔΝΤ σε καμία απολύτως αναλογία.
Η μόνη ελπίδα σωτηρίας με τις λιγότερες δυνατές απώλειες είναι με ίδια μέσα και με πανεθνική κινητοποίηση να επιδιώξουμε την οικονομική αναδιάρθρωση και αναπτυξιακή παλινόρθωση της χώρας.
Τούτο μόνο μπορεί να είναι το στοίχημα μιας εθνικής κυβέρνησης, που ενδιαφέρεται πραγματικά για το καλό του τόπου.
Και αυτό όπως γράψαμε πολλές φορές και σε ανύποπτο για τους πολλούς χρόνο, προϋποθέτει επαναδιαπραγμάτευση και αν χρειασθεί πάγωμα του δημόσιου χρέους για εξυπηρέτηση και αποπληρωμή σε ευθετότερο χρόνο, αναζήτηση πηγών ευνοϊκότερης δανειοδότησης πέραν και μακράν από τους παραδοσιακούς συνήθεις δυτικούς «κερδοσκόπους», στοχευμένη ροή χρήματος (ίσως και με παράκαμψη των τραπεζών, που καλώς ή κακώς είναι διαβρωμένες και εξαρτημένες από τα διεθνή κερδοσκοπικά κυκλώματα) στους παραγωγικούς τομείς της οικονομίας, ειδική στήριξη στον τουρισμό και στον εξαγωγικό τομέα, με δραστικό περιορισμό των εισαγωγών.

Αυτά όλα μπορεί να τα κάνει με όραμα και σχέδιο μια εθνική κυβέρνηση, που θα έχει τη στήριξη του Ελληνικού λαού, εφ’ όσον δώσει η ίδια το παράδειγμα πατριωτισμού, εργατικότητας και πρωτίστως εντιμότητας, έχοντας ορθώσει το ανάστημά της στην ΕΕ, έχοντας προχωρήσει σε εφαρμογή εθνικού αναπτυξιακού σχεδίου και κυρίως έχοντας επιβάλλει διαφάνεια και δικαιοσύνη προς κάθε κατεύθυνση, αρχής γενομένης από την δήμευση των περιουσιών, όσων καταχράστηκαν της εμπιστοσύνης του έθνους τα προηγούμενα χρόνια.

Και όλα αυτά θα πρέπει να γίνουν αμέσως αντιληπτά από ολόκληρο το πολιτικό φάσμα του τόπου, που δείχνει να έχει περιέργως αφεθεί στην επικοινωνιακή δύνη των αγορών, μέχρι του σημείου μερικοί ανεγκέφαλοι να κάνουν ήδη αντεθνικούς ισοσκελισμούς της δημόσιας περιουσίας με το δημόσιο χρέος, παραγνωρίζοντας ηθελημένα ότι αποκλειστικός ιδιοκτήτης της δημόσιας περιουσίας είναι οι έλληνες πολίτες, ενώ αποκλειστικοί δημιουργοί του δημόσιου χρέους είναι φαύλοι πολιτικοί και συγκεκριμένα διαπλεκόμενα παραμάγαζα.

Ας προσέξουν λοιπόν τι λένε και πολύ περισσότερο τι πράττουν.
Η όποια δημόσια περιουσία διεσώθη από τη λαίλαπα της τελευταίας διακυβέρνησης χρήζει συντήρησης και ανάπτυξης, όχι ξεπουλήματος αντί πινακίου φακής, όπως επιδιώκουν συγκεκριμένοι διεθνείς οικονομικοί killers και τα εγχώρια «παπαγαλάκια» τους.

Οι «αγορές» προεξοφλούν προσδοκίες έχοντας εσωτερική ενημέρωση.

Τους τελευταίους μήνες ο ελληνικός λαός ζει καθημερινά μια αχαλίνωτη φρενίτιδα «σπρεντολογίας», όπου αιφνιδίως δεκάδες αναλφάβητοι δημοσιογράφοι, και όχι μόνο, αναδεικνύουν εαυτούς και αλλήλους σε διδάκτορες περί των αντιδράσεων και της λειτουργίας των «αγορών».

Κάνουν «ρεπορτάζ», διαβάζουν ξένες εφημερίδες, αναλύουν, αξιολογούν, κρίνουν και επικρίνουν. Την μία μέρα πανηγυρίζουν και την επομένη θρηνολογούν. Την μια στιγμή ευαγγελίζονται οικονομικά θαύματα και την άλλη στιγμή προβλέπουν την απόλυτη οικονομική ερήμωση.

Παρά την εξαιρετικά προσοδοφόρα γι αυτούς δραστηριότητά τους είναι απολύτως βέβαιο ότι όλοι αυτοί οι κύριοι είναι οι τελευταίοι, από τους οποίους μπορεί να περιμένει κανείς υπεύθυνη και σοβαρή ενημέρωση επί οποιουδήποτε θέματος, διότι πέραν της ένδειας ειδικών γνώσεων διακρίνονται επίσης και για παντελή έλλειψη κοινής λογικής.

Στηρίζοντας την επαγγελματική τους ανέλιξη και την οικονομική τους ευμάρεια στις κοινωνικές τους διασυνδέσεις και στην ικανότητα να προσφέρουν διαχρονικά με το αζημίωτο τις «καλές τους υπηρεσίες» σε διαπλεκόμενα πολιτικά και οικονομικά κέντρα, (αυτά τα κέντρα που κατά τεκμήριον οδήγησαν τη χώρα στην μοναδική σημερινή της αθλιότητα), περιορίζονται να παπαγαλίζουν ό,τι κάποιοι πολιτηκάντηδες τους σφυρίζουν στο αυτί ή στην καλύτερη περίπτωση να αναμασούν αλόγιστα ό,τι κάποιες ξένες εφημερίδες (επίσημα δημοσιογραφικά όργανα γνωστών διεθνών κερδοσκοπικών οίκων) καθημερινά δημοσιεύουν.

Δημιουργούν έτσι ένα κλίμα, που δηλητηριάζει έτι περαιτέρω την δεινή καθημερινότητά μας και ανακόπτει κάθε διάθεση αγώνα για διέξοδο από την κρίση.

Το παράδοξο όμως στην όλη υπόθεση δεν είναι οι διάφοροι απαίδευτοι «παπαγάλοι» και οι διαπλεκόμενοι κονδυλοφόροι.

Το εκπληκτικό είναι ότι μέσα στους πολιτικούς χώρους, μέσα στις δημόσιες υπηρεσίες, ακόμη και μέσα στους υψηλούς κυβερνητικούς κύκλους υπάρχουν πολλοί δυστυχώς καλοθελητές, οι οποίοι είτε από ανοησία είτε από ιδιοτέλεια προσφέρουν σ΄αυτούς τους κυρίους αφειδώς κρίσιμες για την εθνική προσπάθεια πληροφορίες.

Είναι για παράδειγμα θλιβερό φαινόμενο υπηρεσιακοί παράγοντες διαχειριζόμενοι το εθνικό χρέος να πληροφορούν επισήμως ή ανεπισήμως τους κερδοσκόπους με το νι και με το σίγμα για τις λεπτομέρειες των δανειακών αναγκών της Ελλάδος, για τα σχεδιαζόμενα χρονοδιαγράμματα δανεισμού, για το καθημερινό υπόλοιπο των κατ’ ιδίαν κρατικών ταμείων, ακόμη και για την παραμικρή σκέψη, που περνά από το μυαλό των υπουργών ή των λοιπών παραγόντων των οικονομικών επιτελείων.

Δεν χρειάζεται κανείς να είναι ειδικός οικονομολόγος για να αντιλαμβάνεται ότι οι αγορές διέπονται στη δομή και στη λειτουργία τους από τους κοινούς χρηματιστηριακούς κανόνες.

Ότι λοιπόν σ’ αυτούς τους χώρους κυκλοφορούν και διαπρέπουν αποκλειστικά και μόνο κερδοσκόποι είναι ο πρώτος και ανεξαίρετος χρηματιστηριακός κανόνας.

Ο αμέσως επόμενος είναι ότι οι κερδοσκόποι καθίστανται ακαταμάχητοι όταν διαθέτουν εσωτερική ενημέρωση.

Είναι λοιπόν εξόχως απογοητευτικό ότι αυτή η κυβέρνηση μαστίζεται από παντελή αδυναμία περιφρούρησης οποιουδήποτε οικονομικού μυστικού.

Αρκεί απλώς να σκεφθεί κάτι ο Υπουργός Οικονομίας και την επομένη στιγμή αυτό έχει διαρρεύσει σε κάποιο δημοσιογράφο και έχει κάνει το γύρω του πλανήτη ως πρωτοσέλιδο συγκεκριμένων «εγκρίτων» ξένων οικονομικών φυλλάδων.

Όσο αυτό εξακολουθεί να συμβαίνει είναι απολύτως βέβαιο ότι την διαχείριση της ελληνικής οικονομίας θα μπορεί να την έχει οποιοσδήποτε άλλος καλοθελητής εκτός από την Ελληνική Κυβέρνηση.

Ένας τρίτος θεμελιώδης χρηματιστηριακός κανόνας είναι ότι οι περιβόητες αγορές προεξοφλούν πάντα προσδοκώμενα αποτελέσματα.

Όταν λοιπόν ξεπουλούν τα ελληνικά ομόλογα πολύ απλά προεξοφλούν ότι αυτή η κυβέρνηση με αυτές τις τακτικές, που εφαρμόζει δεν θα αποφύγει τελικά την χρεωκοπία.

Και ποιες είναι άραγε αυτές οι τακτικές, που ανησυχούν τις αγορές και ακυρώνουν κάθε προσπάθεια της κυβέρνησης και κάθε θυσία του ελληνικού λαού;

Την μία την περιγράψαμε αμέσως παραπάνω. Είναι η συστηματική παραβίαση του κανόνος «τα εν οίκω μη εν δήμω».

Την άλλη την περιέγραψε αρνητικά ο ίδιος ο κος Παπακωνσταντίνου στο χθεσινό κεντρικό δελτίο του Μέγα με τη χαρακτηριστική αφοπλιστική του αφέλεια. «Οι αγορές», είπε ο Υπουργός, «γνωρίζουν ότι για φέτος έχουμε λάβει τα αναγκαία δημοσιονομικά μέτρα, αλλά δεν πιστεύουν ότι θα μπορέσουμε να αποφύγουμε τη χρεωκοπία του χρόνου ή του παρα- χρόνου όσο δεν βλέπουν να λαμβάνονται και να υλοποιούνται μέτρα αναπτυξιακής φύσεως».

Την τρίτη καταστροφική τακτική ο κόσμος την έχει τούμπανο, αλλά τα κόμματα κρυφό καμάρι.

Πρόκειται για την τακτική συγκάλυψης των σκανδάλων και συστηματικής αποφυγής τιμωρίας όσων ενέχονται σε διασπάθιση του δημόσιου πλούτου και παράνομη ιδιοποίηση του περιεχομένου των δημοσίων ταμείων.

Όσο οι φαύλοι και οι λυμεώνες του δημοσίου πλούτου εξακολουθούν να παραμένουν στο απυρόβλητο της πολιτικής και οικονομικής ζωής του τόπου, ούτε οι έλληνες πολίτες ούτε πολύ περισσότερο οι αγορές θα πείθονται ότι τα χρήματα, που θα εισρεύσουν στα δημόσια ταμεία από το ομολογουμένως πρωτοφανές φορομπηχτικό σαφάρι δεν θα καταλήξουν και αυτά στις τσέπες των γνωστών «αγνώστων» διαχρονικά επιτηδείων.

Αν λοιπόν η Κυβέρνηση ψάχνει τρόπο να τιθασεύσει τα σπρεντ, ας κάνει επιτέλους μερικά απλά πράγματα.

Πρώτον να δείξει εμπράκτως ότι πραγματικά ενδιαφέρεται για τη διαφάνεια, την προστασία του δημόσιου χρήματος και την προάσπιση των συμφερόντων του δημοσίου διαπομπεύοντας πολιτικά και διώκοντας πειθαρχικά και αστικά όλους όσους ενέχονται σε υποθέσεις ιδιοποίησης δημόσιας περιουσίας.

Πέρα από την παραγραφή των ποινικών ευθυνών κάποιων επίορκων πολιτικών υπάρχει ευρύ πεδίο κοινωνικής καταδίκης και το σπουδαιότερο επαρκές νομικό οπλοστάσιο για την διεκδίκηση των χρημάτων του δημοσίου, την άμεση συντηρητική κατάσχεση και την δέσμευση καταθέσεων μέχρι την έκδοση τελεσίδικων δικαστικών αποφάσεων. Αυτή η απίθανη ολιγωρία της κυβέρνησης σε σχέση με τα προεκλογικά σλόγκαν περί του «πού πήγαν, ποιοι τα πήραν τα λεφτά», «διαφάνεια παντού, έστω και αν χρειασθεί να ματώσουμε» και τα τοιαύτα, αποτελεί σαράκι στη διεθνή αξιοπιστία της χώρας και δυναμίτη στα θεμέλια της κοινωνικής συνοχής και στήριξης της όποιας εθνικής προσπάθειας οικονομικής ανάκαμψης.

Δεύτερον να προχωρήσει επιτέλους στη λήψη μέτρων και εφαρμογή αναπτυξιακών προγραμμάτων στήριξης της πραγματικής παραγωγής, τουτέστι της γεωργοκτηνοτροφίας, βιομηχανίας και παραλλήλως του τουρισμού και των οικοδομικών δραστηριοτήτων.

Και τέλος να επιβάλλει εδώ και τώρα απόλυτη σιγή ασυρμάτου σε όλους όσους εμπλέκονται σε ζητήματα διαχείρισης του δημόσιου χρέους και των θεμάτων που εν γένει άπτονται του διεθνούς κύρους της χώρας.

Ας αντιληφθούν επιτέλους κάποιοι στην κυβέρνηση ότι οι κερδοσκόποι μαδάνε συνήθως τους ανόητους και ότι «ανοήτοις κρείττον το σιγάν του λαλείν»…