Μαθηματα περιορισμού δημοσίων δαπανών.

Οι περί την δημοσία τάξη Υπουργοί της Νέας Δημοκρατίας έχουν μια ιδιόρρυθμη αντίληψη περί των στοιχείων της φύσεως και της συμμετοχής τους στις προσωπικές τους πολιτικές ευθύνες.

Οι προκάτοχοι του κ. Μαρκογιαννάκη, όπως όλοι θυμόμαστε, είχαν κηρύξει πόλεμο στον «στρατηγό Άνεμο» και είχαν βέβαια ηττηθεί κατά κράτος μετατρέποντας τη μισή Ελλάδα σε αποκαΐδια.

Αντλώντας προφανώς πρωτότυπα μαθήματα από τα λάθη των συναδέλφων του ο κ. Μαρκογιαννάκης άλλαξε τακτική και δήλωσε υπερηφάνως (αν αντιλαμβανόμαστε ορθά τις δηλώσεις του) ότι επέτυχε συμμαχία με την «Αρχιπυροσβέστη Βροχή», γεγονός που του επιτρέπει την αναβολή ενοικιάσεως και ετοιμότητος των αναγκαίων πυροσβεστικών ελικοπτέρων.

Αξίζουν ειλικρινά συγχαρητήρια στον κ. Υπουργό διότι κατ’ αυτόν τον τρόπο βοηθά στην εξοικονόμηση χρημάτων για την κάλυψη των εξόδων συμμετοχής της χώρας μας στην επόμενη EUROVISION.

Και βεβαίως αν παρ’ ελπίδα η «αρχιπυροσβέστης Βροχή» δεν ανταποκριθεί στις συμμαχικές υποχρεώσεις της είναι αυτονόητο, ότι δεν θα φταίει ο συμπαθέστατος αρμόδιος για την πυρόσβεση Αναπληρωτής Υπουργός, αλλά ακεραία την πολιτική ευθύνη θα φέρει ο Διευθυντής της Μετεωρολογικής υπηρεσίας.

Εμείς πάντως στηρίζοντας αναφανδόν το οικονομικό πνεύμα, που διαπερνά το σύνολο της επιχειρησιακής στρατηγικής του κυβερνώντος κόμματος κάναμε έρευνα αγοράς και προτείνουμε στον κ. Μαρκογιαννάκη το κινεζικής προελεύσεως πολυμηχάνημα της φωτογραφίας για τις επιχειρήσεις «σκούπα», που, ως φαίνεται, αποτελούν τον ακρογωνιαίο λίθο της κυβερνητικής πολιτικής για την αντιμετώπιση των λαθρομεταναστών….

* Τη φωτογραφία δανεισθήκαμε από το www.analyticsurfer.blogspot.com

Γκολ εσείς? Σέντρα εμείς!!!

Το όψιμο πιγκ-πογκ ανακοινώσεων για το θέμα της λαθρο-μετανάστευσης μεταξύ του ΛΑ.Ο.Σ και της Νέας Δημοκρατίας θυμίζει το γνωστό ποντιακό ποδοσφαιρικό ανέκδοτο.

-Γκολ εσείς? Σέντρα εμείς μοιάζει να απαντά ο κ. Αντώναρος στις δηλώσεις του κ. Καρατζαφέρη.

-Ρατσισμό εσείς? Στρατόπεδα συγκέντρωσης εμείς….

* Η φωτογραφία προέρχεται από http://www.emprosnet.gr/

ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ: Ένας μουτζούρης για το ΠΑΣΟΚ

Και ξαφνικά, ως διά μαγείας, η Κυβέρνηση ανακάλυψε την λαθρομετανάστευση.
Επί πέντε ολόκληρα χρόνια δεν είχαν πάρει χαμπάρι τίποτε.
Πλέανε σε πελάγη ευτυχίας.
Προφανώς το λιμάνι της Ραφήνας δεν είναι σαν το λιμάνι της Πάτρας και η Ηρώδου Αττικού δεν έχει καμιά σχέση με την Αχαρνών και την Μιχαήλ Βόδα. Πώς να το φαντασθεί λοιπόν ο κ. Πρωθυπουργός.
Όσο για τους άλλους, τους πρωτοκλασάτους της κυβέρνησης, μεταξύ βορείων προαστίων και Μυκόνου πώς να συνειδητοποιήσουν την έκταση του φαινομένου.
Και ύστερα αυτοί είχαν τόσο υψηλές ασχολίες.
Να οικοπεδοποιήσουν την Βιστωνίδα, να «αναπαλαιώσουν» το Άγιο όρος, να «αξιοποιήσουν» τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων, να εκποιήσουν τις δημόσιες επιχειρήσεις και τόσα άλλα.
Πού να βρούν το χρόνο να ασχοληθούν με την πεζή καθημερινότητα του «λαουτζίκου»;
Για να πούμε την αλήθεια, όλο και κάτι πότε-πότε έπεφτε στην αντίληψή τους, όμως εντάξει δεν είχαν και το μαγικό ραβδί να τα προλάβουν όλα.
Τόσα και τόσα πράγματα είχαν βάλει σε τάξη.
Δεν πρόλαβαν να αστυνομεύσουν επαρκώς τις λαϊκές γειτονιές αλλά είχαν επανδρώσει υποδειγματικά την αστυνομία στη φύλαξη «υψηλών προσώπων». Δεν πρόλαβαν να λύσουν το πρόβλημα της ανεργίας αλλά είχαν βολέψει όλους τους αναξιοπαθούντες ημέτερους, κουμπάρους, συγγενείς και φίλους. Δεν πρόλαβαν να τακτοποιήσουν την αδειοδότηση των τηλεοπτικών σταθμών, αλλά είχαν πετύχει μια μοναδική συναίνεση στο χώρο των ΜΜΕ εμπνέοντας οράματα και φέρνοντας στον ίσιο δρόμο όλους τους πρώην «νταβαντζήδες». Δεν πρόλαβαν να βελτιώσουν το σύστημα απονομής της δικαιοσύνης, αλλά κατάφεραν να σφυρηλατήσουν ένα αξιοζήλευτο «σεβασμό» ανάμεσα στην εκτελεστική και δικαστική εξουσία. Δεν πρόλαβαν να διώξουν τα ράτζα από τα δημόσια νοσοκομεία, άλλα κατάφεραν να βελτιώσουν αισθητά τους ισολογισμούς των ιδιωτικών νοσηλευτηρίων. Δεν πρόλαβαν να κτυπήσουν τα καρτέλ, κατάφεραν όμως να εκπαιδεύσουν το μέσο Έλληνα να τα φέρνει βόλτα με τις μικρότερες αποδοχές και τις μεγαλύτερες τιμές στην ΕΕ.
Και τόσα άλλα…
Και ο λαός ευγνώμων τους δικαίωσε, ανανεώνοντας την εντολή στις εκλογές του 2007 για άλλη μια ένδοξη, δημιουργική τετραετία.
Και αν δεν μεσολαβούσαν αυτές οι γρουσούζες οι Ευροεκλογές, προφανώς δεν θα υπήρχε ουδείς λόγος για να διαταραχθεί η νιρβάνα του κ. Πρωθυπουργού και της εξοχότατης κομπανίας του.
Αυτές οι γρουσούζες οι Ευροεκλογές και αυτός ο βάσκανος ο Καρατζαφέρης, που απειλεί σοβαρά να λεηλατήσει την εκλογική τους βάση και ότι άλλο πολύτιμο και υγιές διαθέτει η μεγάλη παράταξη.

Αλλά δε βαριέσαι. Γελιούνται όσοι νομίζουν ότι αυτή η κυβέρνηση και αυτός ο Πρωθυπουργός δεν μπορούν να διαχειρισθούν αυτό το προβληματάκι.
Τη συνταγή την έχουν στο τσεπάκι.
Μπορούν μια χαρά να δουν το πρόβλημα φορώντας παραμορφωτικούς φακούς στυλ Καρατζαφέρη. Να αφουγκράζονται τον παλμό του όχλου μέσω καθημερινών δημοσκοπήσεων και να κάνουν τις σίγουρες δοκιμασμένες κινήσεις.
Πρώτον θα αυστηροποιήσουν τις ποινές. (Ως γνωστόν πάντα φταίει η έλλειψη του κατάλληλου θεσμικού πλαισίου)
Δεύτερον θα κάνουν μερικές εντυπωσιακές επιχειρήσεις «σκούπα».
Τρίτον θα μαζέψουν μερικούς από το κέντρο να τους κρύψουν για λίγο σε στρατόπεδα (μέχρι τις επερχόμενες βουλευτικές εκλογές).
Τέταρτον θα στείλουν μερικούς πίσω από κει πούρθαν, για το θεαθήναι.
Και τέλος θα γράψουν και μια επιστολή να τη στείλει ο πρωθυπουργός στους ομολόγους του νάχουν να ξύνονται το Σαββατοκύριακο.
Μιλάμε για τρομερή κινητικότητα την οποία θα αναλάβουν βέβαια εργολαβικά να μεγαλοποιήσουν δεόντως τα ΜΜΕ.

Εντάξει το πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης δεν θα λυθεί. Θα λυθεί όμως το επικοινωνιακό πρόβλημα της παράταξης και θα κερδηθεί πολιτικός χρόνος τουλάχιστον μέχρι της επερχόμενες εκλογές όπου δύο τινά μπορεί να συμβούν.
Ή ο κόσμος θα ξεγελασθεί να τους ξαναψηφίσει ή στην κυβέρνηση θα έρθει το ΠΑΣΟΚ.
Και στις δυό περιπτώσεις ο μπελάς των λαθρομεταναστών θα παραμένει για τους πολίτες, αλλά θα έχει τελειώσει για τη ΝΔ.
Διότι αυτή η Κυβέρνηση μπορεί να μην προλαβαίνει να λύσει τα προβλήματα, που δημιουργεί, είναι όμως πρωταθλήτρια στον Μουτζούρη.
Νομίζω;…

Τα "επινίκεια" των κομματικών νηπιαγωγείων

Μικροψυχία, αλαζονεία ενδεχομένως και μικρόνοια προδίδουν οι αντιδράσεις των πρωτοκλασάτων στελεχών των κομμάτων, που αποδοκιμάσθηκαν κατά τις πρόσφατες ευροεκλογές.
Παρακολουθώντας τις δηλώσεις της ηγετικής ομάδας της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ εκπλήσσεται κανείς με την παιδαριώδη συμπεριφορά, που επιδεικνύουν.

Η επιλεκτική ενσωμάτωση των αποτελεσμάτων, ώστε να κρατηθεί μυστικό το πραγματικό μέγεθος της ήττας προσιδιάζει σε τριτοκοσμικά καθεστώτα.
Όπως και η παράληψη του ηττημένου αρχηγού να αναγνωρίσει την επιτυχία του νικητή, αποτελεί μικροψυχία, που δεν έχει σχέση με τα σύγχρονα ευρωπαϊκά πολιτικά ήθη.
Μια κοντόφθαλμη πολιτικά στάση, που αποτελεί επανάληψη της μικρόψυχης συμπεριφοράς, που είχε επιδειχθεί και στις βουλευτικές εκλογές του 2000.
Μια στάση, που έκανε να αισθάνονται άβολα πολλούς από τα στελέχη και τους οπαδούς του κυβερνώντος κόμματος και δεν είναι τυχαία η αντίδραση του κ. Ψωμιάδη, ο οποίος μπορεί να κατηγορηθεί για χιλιάδες πράγματα, αλλά όχι για έλλειψη πολιτικού αισθητηρίου.
Αν εξαιρέσει κανείς την δήλωση του κ. Σουφλιά και ελάχιστες δηλώσεις, που κινήθηκαν σε παρόμοιο μήκος κύματος, όλες οι υπόλοιπες σοφιστείες, οι «κολυμβητές» ψηφοφόροι, η «τρομερή αποχή», οι συγκριτικές αναλύσεις των κουκιών και τα τοιαύτα αποτελούν παιδιάστικα καμώματα.
Θυμίζουν παιδάκια του νηπιαγωγείου, που αρνούνται πεισματικά να παραδεχθούν ότι έχασαν από τον συμμαθητή τους.
Μοιάζουν με τις ανακοινώσεις των παρατάξεων μετά τις φοιτητικές εκλογές, όπου όλοι είναι νικητές και όλοι πανηγυρίζουν καληώρα σαν τους Ονεδίτες σημαιοφόρους έξω από το Ζάππειο.

Και πώς να χαρακτηρίσει κανείς τον ευφυέστατο συλλογισμό του Ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ κ. Χουντή : «Ήττα δεν υπάρχει. Στις προηγούμενες εκλογές πήραμε 4,16 και σε αυτές πήραμε 4,7. Θα μπορούσαμε και να πανηγυρίζουμε...».
Τρέμετε συντηρητικοί του Ευρωκοινοβουλίου, πως θα αντιμετωπίσετε τέτοιους «γκουρού» αριστερής επιχειρηματολογίας;

Όλα αυτά μπορεί να μοιάζουν με ανέκδοτα και να είναι ως ένα βαθμό και διασκεδαστικά.
Αυτό όμως, που τρομάζει το μέσο πολίτη είναι η προφανής τάση φυγής από την πραγματικότητα, που προδίδουν αυτές οι ανεκδιήγητες συμπεριφορές και οι πρωτότυπες επικοινωνιακές ταρζανιές.
Και ευλόγως διερωτάται έντρομος ο πολίτης: Αν δεν είναι ικανοί να καταλάβουν τα αυτονόητα απλά μαθηματικά των ευροεκλογών, πως θα αντιληφθούν τα περίπλοκα ζητήματα της οικονομίας και πώς θα επιλύσουν τα σύνθετα προβλήματα της ζοφερής καθημερινότητάς;

Χωρίς να το καταλαβαίνουν ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ εδραιώνουν με την τακτική τους την προεκλογική πεποίθηση των πολιτών, ότι τηρουμένων των αναλογιών πρόκειται για δύο κόμματα, που δεν έχουν τη δυνατότητα να πιάσουν το σφυγμό της σύγχρονης πραγματικότητας και πολύ περισσότερο δεν έχουν να προσφέρουν τίποτα στη μάχη με τα καθημερινά του προβλήματα.
Δείχνουν με ένα πολύ αδιαμφισβήτητο τρόπο ότι ούτε θέλουν, ούτε μπορούν να βγουν από την εικονική τους πραγματικότητα.

Και επειδή το επόμενο διάστημα προβλέπεται ραγδαία επιδείνωση των βιοτικών συνθηκών του μέσου Έλληνα είναι βέβαιο ότι στις επερχόμενες βουλευτικές εκλογές απέχων ψηφοφόρος θα είναι μόνο ο αποβιώσας ψηφοφόρος.

Διότι όλοι οι θαμώνες της παραλίας των ευροεκλογών πρόκειται να μετανιώσουν πικρά τους επόμενους μήνες, που θα μετράνε τις πληγές τους από τα μέτρα του κ.Παπαθανασίου και ούτε οι γνωστοί δημοσιογράφοι, ούτε οι δημοφιλείς σατυρικοί καλλιτέχνες θα μπορέσουν αυτή τη φορά να τους εκτρέψουν προς θαλασσινά ή χειμερινά σπορ.

ΕΥΡΟΕΚΛΟΓΕΣ: Ας κάνουμε ταμείο...

Για άλλη μια φορά η αλαζονεία, ο θεατρινισμός, η στρεψοδικία, η σοφιστεία και οι πάσης φύσεως κουταμάρες σφράγισαν το βράδυ των αποτελεσμάτων.

Μεγάλοι κερδισμένοι ο κ. Παπανδρέου, ο κ. Καρατζαφέρης και οι δελφίνοι της Ν.Δημοκρατίας.

Μεγάλοι χαμένοι ο κ. Καραμανλής, ο κ. Τσίπρας και οι δημοσκοπικές εταιρίες.

Σταθερές αξίες η συνομωσιολογία της κ. Παπαρήγα, το «καλάμι» του κ. Τρεμόπουλου και η μηνυματολαγνεία.

Μοναδικό ταλέντο ο κ. Υπουργός των Εσωτερικών, που κατάφερε να ελέγξει με πρωτοφανή μαεστρία τη ροή των αποτελεσμάτων, ώστε να κρατήσει τη διαφορά στο 2,5 % μέχρι τα μεσάνυκτα και να διευκολύνει έτσι τη θέση των στελεχών της ΝΔ στις τηλεοπτικές συζητήσεις και κυρίως την εμφάνιση του Πρωθυπουργού στο περιστύλιο του Ζαππείου.

Αυτή τη φορά πέρα από κάθε αμφιβολία οι ευρωεκλογές είχαν ως μοναδικό άξονα την εσωτερική κατάσταση της χώρας. Έτσι παρά το κλείσιμο της Βουλής και τους μεγαλόπνοους επικοινωνιακούς σχεδιασμούς της Ρηγίλλης, η Νέα Δημοκρατία σύρθηκε άγαρμπα στην ατζέντα της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Εκών άκων ο κ. Καραμανλής αναγκάσθηκε τελικά να κυνηγήσει ασθμαίνων τον αρχηγό της Αξιωματικής αντιπολίτευσης, να εγκαταλείψει τη θαλπωρή των ομιλιών σε κλειστές αίθουσες και να βγει σε αφιλόξενα μπαλκόνια.

Να φύγει από την ανώδυνη συζήτηση περί ευρωπαϊκών «ανέμων και υδάτων» και να παίξει μπάλα στο «ξένο γήπεδο» της σκληρής καθημερινότητας του πολίτη. Να σταματήσει να «σφυρίζει αδιάφορα» και να αρχίσει να απολογείται για αμαρτωλές ιστορίες.

Τα εγκαίνια των έργων ανά τα βουνά και τα λαγκάδια, οι επισκέψεις στα γιαπιά, ο απολογισμός πεπραγμένων της κυβερνητικής πενταετίας και οι υποσχέσεις(=απειλές) για συνέχιση των μεταρρυθμίσεων σφράγισαν πανηγυρικά την άτακτη προσχώρηση του κ. Καραμανλή στο δημοψηφισματικό πλαίσιο του κ. Παπανδρέου.

Γι αυτό το λόγο το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών αποτελεί προσωπική ήττα του αρχηγού της ΝΔ, όπως για τους ίδιους λόγους αποτελεί προσωπική νίκη για τον κ. Παπανδρέου.

Την αλήθεια αυτή επιτείνει η χλιαρή έως ανύπαρκτη συμμετοχή των δελφίνων εκατέρων των κομμάτων στην προεκλογική μάχη.

Το ποσοστό 3%, το οποίο κατά παγκόσμια πρωτοτυπία θα αποτελούσε διαχειρίσιμη ήττα για την ΝΔ και περίπου πύρρεια νίκη για το ΠΑΣΟΚ ήταν κατ’ ουσίαν ένα πρωτότυπο εφεύρημα των δελφίνων των δύο κομμάτων, οι οποίοι είχαν στήσει το επικοινωνιακό δόλωμα και παρακολουθούσαν εκ του μακρόθεν την μέχρις εσχάτων μονομαχία των δύο πολιτικών αρχηγών, ελπίζοντας στην αλληλοεξόντωσή τους.

Το 4,5% της διαφοράς αποτέλεσε ένα καθαρό ποσοστό ήττας του κ. Καραμανλή, δίνοντας το δικαίωμα διαδοχολογίας στο δελφιναριό της ΝΔ, ενώ εξανάγκασε τους δελφίνους του ΠΑΣΟΚ να αποδυθούν σε αγώνα δρόμου δηλώσεων υποταγής στον κ. Παπανδρέου, «ποιώντας προφανώς την ανάγκη φιλοτιμία».

Γι αυτό οι δελφίνοι στην ΝΔ μπορούν να θρηνούν με χαιρεκακία, ενώ οι δελφίνοι του ΠΑΣΟΚ υποχρεούνται να πανηγυρίζουν με δάκρυα απέραντης χαρμολύπης.

Για τον έτερο μεγάλο χαμένο τον κ. Τσίπρα δεν χρειάζεται να πούμε τίποτε ιδιαίτερο.

Λυπούμαστε ειλικρινά ότι με τους άστοχους πολιτικούς χειρισμούς του ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε μια μοναδική ευκαιρία σε μια περίοδο εξαιρετικής ριζοσπαστικοποίησης των πολιτών.

Δεν έχουμε όμως καμία τύψη γιατί κατ’ επανάληψη από το Μάρτιο του 2008 είχαμε εγκαίρως προειδοποιήσει κι αυτόν και τους τραγικούς συντρόφους του για την νομοτελειακά επερχόμενη αποτυχία των στρατηγικών τους σχεδιασμών και των τακτικών τους επιλογών. Τους παραπέμπουμε λοιπόν στη σειρά των αναρτήσεών μας με γενική επικεφαλίδα ΣΥΡΙΖΑ.

Στην περίπτωση του ΛΑ.Ο.Σ το «μήνυμα» δεν αφορά μόνο την ΝΔ, όπως ενδεχομένως πολλούς θα βόλευε να υπονοήσουν. Είναι αποτέλεσμα της αδυναμίας όλων εν γένει των υπολοίπων κομμάτων να αγγίξουν με την δέουσα σοβαρότητα τα μεγάλα θέματα της λαθρομετανάστευσης και της εισόδου της Τουρκίας στην ΕΕ.

Όσο τα δύο μείζονα αυτά ζητήματα αφήνονται στη μονοπωλιακή πολιτική εκμετάλλευση του κ. Καρατζαφέρη τα ποσοστά του κόμματός του θα ακολουθούν αύξηση ευθέως ανάλογη με την διόγκωση αυτών των προβλημάτων κατά την επόμενη περίοδο.

Μέσα σ’ αυτό τον ορυμαγδό των πολιτικών ανακατατάξεων βεβαιότατα το ΚΚΕ, που ως γνωστόν(ως μοναδικό κόμμα της απόλυτης ανατροπής) δεν λαμβάνει παρά μόνον εκπέμπει μηνύματα, ευλόγως μπορεί να αισθάνεται ευτυχές, που διατήρησε τις δυνάμεις του, παρόλο που κατά την προεκλογική περίοδο βρισκόταν «αλλού γι’ αλλού» δίνοντας «ηρωικές μάχες» ενάντια σε ακατανόμαστους και σκοτεινούς συνωμότες, όπως ο πάλαι ποτέ Δον Κιχώτης (ιππότης της ελεεινής μορφής) μονομαχούσε ανελέητα με τους ανεμόμυλους της Ισπανικής πεδιάδας.

Το μήνυμα των Οικολόγων είναι ότι το καλάμι μπορεί να γδάρει το πράσινο επίχρισμα και να φανεί το γκρίζο υπόστρωμα της τενεκεδένιας ιδεολογικοπολιτικής κενότητας.

Πάντως οφείλουμε να συγχαρούμε τον κ. Τρεμόπουλο και τους συνεργάτες του για την επιτυχία τους.

Επειδή όμως δεν είναι τυχαίο ότι τα ποσοστά τους συρρικνώθηκαν δραματικά όταν ο κ. Τρεμόπουλος και κάποιοι συνεργάτες του άρχισαν να περιέρχονται στα κανάλια, το μήνυμα, που έστειλε η κάλπη είναι πως για να μη χάσουν και τους υπόλοιπους ψηφοφόρους είναι καλλίτερα αυτοί να μαθαίνουν νέα τους από τα ΜΜΕ παρά από τους ίδιους.

Όσο για τους πελάτες των δημοσκόπων το μήνυμα είναι ότι ίσως θα πρέπει να αναθεωρήσουν την άποψη τους για μια συνεργασία, που τους κοστίζει πολύ ακριβά και δεν φαίνεται να τους προσφέρει σοβαρές υπηρεσίες.Διότι κάποια πολιτικά κόμματα που δέθηκαν στο άρμα των καθημερινών μετρήσεων της κοινής γνώμης ουδόλως ωφελήθηκαν, όλα δε ανεξαιρέτως τα ΜΜΕ έτρεχαν και δεν έφταναν για να μαζέψουν τα ασυμμάζευτα ευρήματα των έξιτ πολ, που αποδείχθηκαν παπιέ ντε κολ…

Η αποχή

Τέλος ας σοβαρευθούμε λίγο για να εξετάσουμε το θέμα της αποχής, όπου περίσσεψε επίσης η υπερβολή, η υποκρισία και η ανοησία.

Η πλέον εντυπωσιακή παράμετρος των ευρωεκλογών υπήρξε ομολογουμένως η αποχή.

Όχι η αποχή των ψηφοφόρων.

Η αποχή στοιχειώδους ευφυΐας από τις επηρμένες κεφαλές, που έσπευσαν να επανδρώσουν τα τηλεοπτικά πάνελ.

Το 48% δεν είναι προφανώς ούτε σύνηθες ούτε αμελητέο γεγονός.

Δεν έχει όμως και τη διάσταση, που θέλουν να της δώσουν δημοσιογράφοι, επίδοξοι πολιτικοί αναλυτές και τεθλιμμένοι συγγενείς, έκαστος για τους δικούς του ευνόητους λόγους.

Κατ’ αρχήν το πραγματικά ενδιαφέρον και τρόπον τινά μηνυματοφόρο ποσοστό της αποχής δεν είναι το 48 αλλά μόνο το 11%. Διότι και στις προηγούμενες εκλογές απείχε ένα ποσοστό 37% χωρίς να ανησυχήσει κανείς δημοσιογράφος, πιθανότατα διότι δεν είχε χάσει τις εκλογές τότε η ΝΔ.

Και διαχρονικά είναι γνωστό ότι περίπου 1 στους τρείς ψηφοφόρους στην Ελλάδα δεν προσέρχεται στις κάλπες για πολλούς και διάφορους λόγους και πάντως όχι γιατί είναι ψηφοφόρος αποκλειστικά κάποιου συγκεκριμένου κόμματος και αποφάσισε να στείλει μήνυμα στο κόμμα του μέσω της αποχής.

Το σύνηθες αυτό ποσοστό περιλαμβάνει ανθρώπους, που τυχαίνει να είναι άρρωστοι, να βρίσκονται μακριά, να έχουν κάποια δουλειά, να έχουν καταστεί υπερήλικες, να έχουν αποδημήσει εις κύριον και να μην έχουν διαγραφεί από τους εκλογικούς καταλόγους, να είναι γενικώς πολιτικά αδιάφοροι, να είναι κάθε καρυδιάς καρύδι εκτός από ψηφοφόροι της ΝΔ.

Το ενδιαφέρον λοιπόν είναι αυτό το ποσοστό που εμφανίζεται για πρώτη φορά. Και αυτό είναι το 11%.

Υπάρχει όμως και ένα άλλο θέμα.

Η αυξημένη αποχή δεν αποτελεί αποκλειστικά ελληνικό φαινόμενο.

Αντίθετα στην Ευρώπη η κατάσταση υπήρξε πολύ χειρότερη. Θα πρέπει λοιπόν να την προσεγγίσουμε με ευρωπαϊκά κριτήρια και όχι με εθνοκεντρικές παρωπίδες.

Επομένως αυτοί που επιμένουν να της αποδίδουν κομματικές ταμπέλες βρίσκονται σε λάθος αποκρυπτογράφηση του «μηνύματος».

Οι περισσότεροι Ευρωπαίοι πολίτες θεωρούν το Ευρωκοινοβούλιο σαν ένα αχυρένιο θεσμό, που δεν μπορεί να τους σώσει από την ανικανότητα των πανάκριβων γραφειοκρατικών μηχανισμών της ΕΕ.

Ως εκ τούτου απαξίωσαν να ψηφίσουν κρίνοντας, πως η λύση στην αδιέξοδη καθημερινότητά τους δεν πρόκειται να εισαχθεί από τις Βρυξέλλες.Αν απ’ αυτή τη στάση προκύπτει ένα μήνυμα απαξίας αυτό αφορά πρωτίστως τον κ. Μπαρόζο και τους Ευρωπαίους γραφειοκράτες, που δεν μπόρεσαν να εμπνεύσουν εμπιστοσύνη, οράματα και προσδοκίες στους Ευρωπαϊκούς λαούς.

Αν πάλι κάποιοι δεν πήγαν να ψηφίσουν γιατί απογοητεύθηκαν από το κόμμα, που είχαν ψηφίσει στις προηγούμενες εθνικές εκλογές προφανώς με την στάση τους θα στέλνουν πρωτίστως απαξιωτικό μήνυμα στο πρώην κόμμα τους και όχι στο σύνολο του πολιτικού συστήματος.Το ότι δεν μπήκαν στον κόπο να ψηφίσουν κάποιο άλλο κόμμα δεν σημαίνει ότι έστειλαν μήνυμα πως «δεν θέλουν να περάσουν τη γέφυρα». Μπορεί απλά να σημαίνει ότι αφού δεν πρόκειται για εθνικές εκλογές είναι άσκοπο να τρέχω να ψηφίσω τους άλλους, που έτσι κι αλλιώς θα βγούνε πρώτο κόμμα, αλλά έτσι κι αλλιώς αυτές οι εκλογές δεν βγάζουν κυβέρνηση.

Θα πρέπει λοιπόν να σταματήσουν οι μωρολογίες για το περίφημο «κόμμα της αποχής, που ήρθε πρώτο» ή για τον περίφημο «κανένα, που είναι καταλληλότερος για πρωθυπουργός».

Διότι από αρχαιοτάτων χρόνων οι απέχοντες δεν έφτιαξαν ποτέ κανένα κόμμα και αντίθετα με την πολιτική ανοησία τους διευκόλυναν τους πολιτικά καπάτσους να τους διαφεντεύουν.

Όπως και διαχρονικά υπήρξαν πρωθυπουργοί πολλών ειδών, οικουμενικοί, πλειοψηφίας μειοψηφίας, αλλά ποτέ δεν υπήρξε κυβέρνηση με «κανένα» πρωθυπουργό.

Αυτά είναι αποκυήματα αμφιβόλου ποιότητας δημοσκοπήσεων και υπόπτου σκοπιμότητας «σατυρικών» συγγραφέων, που μπορεί να αποφέρουν μεγάλα κέρδη σε όσους τα επινόησαν, αλλά ουδόλως ωφελούν όσους τα χάφτουν.

Καλώς ή κακώς στις σύγχρονες (αλλά και στις αρχαίες δημοκρατίες) εφ’ όσον υπάρχει έστω και ένας πολίτης που θα πηγαίνει να ψηφίζει, αυτός θα είναι αρκετός για να βγάζει κυβέρνηση και πρωθυπουργό.

Η αστική δημοκρατία και μάλιστα στη σημερινή της μορφή όχι απλώς δεν έχει αδιέξοδα, αλλά μάλλον φαίνεται να διευκολύνεται από την αποχή να ξεπερνάει τα αδιέξοδά της.

Και ο νοών, νοείτω…

ΕΥΡΟΕΚΛΟΓΕΣ:Μια του κλέφτη, δυό του ψεύτη, τρείς και η κακή τους μέρα.

Την πλήρη επιβεβαίωση της φαίνεται να απολαμβάνει σ’ αυτές τις ευρωεκλογές η γνωστή λαϊκή παροιμία.
Εμβρόντητος ο Ελληνικός λαός παρακολουθεί τον τελευταίο μήνα μια ελεεινή προσπάθεια αποπροσανατολισμού, που επιχειρείται εις βάρος του από σεσημασμένους επαγγελματίες διαμορφωτές της κοινής γνώμης.
Γνωστοί και μη εξαιρετέοι πολιτικάντηδες που φορούν τη μάσκα του εμφανώς ή αφανώς κρατικοδίαιτου δημοσιογράφου, του Αριστοφάνη, του επικοινωνιολόγου, του δημοσκόπου, του όψιμου οικολόγου, του ψευτοπράσινου, του ψευτοαριστερού, του ψευτοπατριώτη κ.λπ προσπαθούν να τον παραπλανήσουν, να τον απογοητεύσουν, να τον αποθαρρύνουν, να τον στείλουν σε λάθος δρόμους.
Κοινός τους στόχος να διασώσουν το νοσηρό σύστημα, που τους συντηρεί, εκτρέποντας τους ψηφοφόρους προς ανώδυνα ψηφοδέλτια ή τουλάχιστον σε κάποια απόμακρη παραλία.
Γνωρίζουν όλοι αυτοί οι επιτήδειοι ότι η βροντώδης αποδοκιμασία των πολιτών δεν είναι ένα απλό ενδεχόμενο, αλλά ένα βέβαιο πραγματικό γεγονός, το οποίο απλώς μέλλει να επιβεβαιωθεί πανηγυρικά το βράδυ των ευρωεκλογών.
Γι αυτό αγωνιούν στην εικόνα της κάλπης.
Γι αυτό τρέμουν στην ιδέα της ανεπηρέαστης εκλογικής αναμέτρησης.

Όλα τα γνωστά δοκιμασμένα εργαλεία μαζικού επικοινωνιακού επηρεασμού αποδείχθηκαν κομπογιαννίτικα τεχνάσματα.
Τα ψέματα, οι συμψηφιστικοί ακροβατισμοί, οι πολιτικές συκοφαντίες, οι γκρίζες διαφημίσεις, οι στημένες συνεντεύξεις, οι τηλεοπτικές κοκορομαχίες, αποδείχθηκαν άσφαιρα πυρά.
Τα κομματικά μορφώματα της τελευταίας προεκλογικής στιγμής, ύποπτα παιδιά του τηλεοπτικού σωλήνα, δεν μπόρεσαν να δικαιώσουν τους εφευρέτες τους, που τα σχεδίασαν ως κανάλια παροχέτευσης της λαϊκής οργής.
Και τώρα λίγες ώρες προ του τέλους βλέπουν με τρόμο να τρέπεται σε άτακτη φυγή και το βαρύ τους πυροβολικό.
Οι δημοσκοπήσεις, που στην Ελλάδα χρησιμοποιούνται τα τελευταία χρόνια τεχνηέντως όχι ως μετρητές αλλά ως διαμορφωτές της κοινής γνώμης.
Μπροστά στον κίνδυνο να χάσουν κάθε ίχνος επαγγελματικής αξιοπιστίας οι κακομοιριασμένοι δημοσκόποι, που επί τρείς βδομάδες συμμετείχαν δραστήρια στην παραπληροφόρηση των πολιτών κρατώντας τους δείκτες διαφοράς των κομμάτων σχεδόν μέσα στα όρια του στατιστικού λάθους, σπεύδουν κι αυτοί να βελτιώσουν τα ευρήματά τους ομολογώντας πανικόβλητοι την σκληρή για την κυβερνητική αυλή πραγματικότητα.

Είναι πλέον φανερό σε όλους ότι η βασιλεία του γυμνού βασιλιά φθάνει στο τέλος της και μαζί της μέλλει να λήξει και η καλοπέραση όλου του απίθανου συρφετού της βασιλικής αυλής, που περιπαίζει ασύστολα τους πολίτες και λυμαίνεται αναίσχυντα τον δημόσιο πλούτο.

Προς μεγάλη απογοήτευση όλων αυτών οι πολίτες της πλέον πολιτικοποιημένης χώρας του πλανήτη έχουν κάνει τις επιλογές τους.


Στις 7 Ιουνίου οι πολίτες θα διαψεύσουν οικτρά τις φρούδες ελπίδες όλων αυτών των βολεμένων και πλουσιοπάροχα αμειβόμενων τρωκτικών, που ονειρεύονται τεράστιες αποχές και διψήφια ποσοστά γκριζοπράσινων ετερόκλητων πολιτικών σχηματισμών υπόπτου προελέυσεως.

Στις 7 Ιουνίου οι πολίτες ψηφίζουν για να αλλάξουν τους Ευρωπαϊκούς συσχετισμούς.

Να ανατρέψουν τις αδιέξοδες νεοφιλελεύθερες πολιτικές.

Να σταματήσουν τη καταστροφική ροή των πραγμάτων.

Ψηφίζουν μαζικά για μια ισχυρή Ελλάδα σε μια σύγχρονη Ευρώπη.

Ψηφίζουν συνειδητά για μια Ελλάδα με επίκεντρο τον άνθρωπο σε μια Ευρώπη της ανάπτυξης και της ευημερίας.

ΕΥΡΟΕΚΛΟΓΕΣ: Σκληρός εις το μπαλκόνι - Γλυκούλης στο σαλόνι...

Το 2000, μετά από εξαιρετικά αμφίρροπη εκλογική μάχη και εξαιρετικά αμφιλεγόμενα αποτελέσματα, ο κ. Τζωρτζ Μπους ο νεότερος κατάφερε να εκλεγεί 43ος Πρόεδρος των ΗΠΑ.
Διαδεχόμενος ένα πρόεδρο με πολύ υψηλό δείκτη νοημοσύνης και κατά την άποψη πολλών ιδιαίτερα χαρισματικό ηγέτη, όπως ο Μπιλ Κλίντον, δημιούργησε μεγάλες απορίες γύρω από τα κριτήρια επιλογής του μέσου Αμερικανού ψηφοφόρου.
Κοινό συμπέρασμα της συντριπτικής πλειοψηφίας των δημοσκοπήσεων που προσπαθούσαν να διερευνήσουν γιατί οι ψηφοφόροι προτίμησαν αυτόν έναντι ενός σαφώς πιο αξιόλογου Δημοκρατικού υποψηφίου, ήταν ότι ο μέσος Αμερικανός πολίτης διέκρινε στο πρόσωπο του κ.. Μπους τον εαυτό του.
Δηλαδή ένα μετρίων ικανοτήτων και γνώσεων πολιτικό, άνθρωπο ας πούμε της διπλανής πόρτας, που είναι καλός οικογενειάρχης, αρκετά θρησκευόμενος και δυσκολεύεται να κάνει δυο δουλειές συγχρόνως (όπως να βλέπει τηλεόραση και να τρώει μπισκότα χωρίς να πνίγεται).
Ένα χαλαρό τυπάκο, που γινόταν συμπαθητικός γιατί δεν ντρεπόταν για τις συχνές γκάφες του, αντίθετα τις παραδεχόταν με χιούμορ και αυτοσαρκασμό.
Με αυτή την τακτική ο κ. Μπούς κατάφερε να επανεκλεγεί για δεύτερη θητεία με αξιοζήλευτο πλέον ποσοστό για να οδηγήσει την Αμερική στην χειρότερη στιγμή της ιστορίας της και το Ρεπουμπλικανικό κόμμα σε ένα τέλμα από το οποίο δύσκολα θα μπορέσει να βγει τα επόμενα χρόνια, αν ο Μπάρακ Ομπάμα κάνει το ένα εκατοστό από αυτά, που έχει υποσχεθεί.

Την επικοινωνιακή τακτική του Τζωρτζ Μπούς σε ελληνική βερσιόν φαίνεται ότι παρακολουθούμε τις τελευταίες ημέρες από την Νέα Δημοκρατία.

Έχοντας καλλιεργήσει επί πέντε χρόνια ο κ. Καραμανλής την εικόνα του «άντρα του πολλά βαρύ» με αποκορύφωμα την απερίγραπτη συνέντευξη τύπου στην έκθεση Θεσσαλονίκης το 2008, έχει κάνει μια απίθανη κολοτούμπα την τελευταία περίοδο, προσπαθώντας να πλησιάσει συναισθηματικά τον δυστυχισμένο ψηφοφόρο του μεσαίου χώρου.
Πρόκειται για μια επικοινωνιακή ισορροπία στην κόψη του ξυραφιού, γιατί επιχειρείται σε μια περίοδο όπου οι δημοσκοπήσεις παρουσιάζουν εξαιρετικά μειωμένη τη συσπείρωση του κυβερνώντος κόμματος. Στην πραγματικότητα όταν έχουμε ποσοστά γύρω στο 55% μάλλον είναι ορθότερο να μιλάμε για αποσυσπείρωση.
Ο καημένος λοιπόν ο Πρωθυπουργός βρίσκεται στη δεινή θέση να προσπαθεί να βάλλει δυο καρπούζια στην ίδια μασχάλη. Από τη μια πρέπει να συνεχίσει να δείχνει ισχυρός και αταλάντευτος ηγέτης για να προσελκύσει τον δεξιό ψηφοφόρο, που είναι φυσιολογικό να νοιώθει απογοητευμένος και από την άλλη πρέπει να κάνει τον τρομοκρατημένο πολίτη του μεσαίου χώρου να τον λυπηθεί για να του επιτρέψει μια διαχειρήσιμη ήττα στις ευρωεκλογές.
Το εγχείρημα είναι προφανώς πολύ δύσκολο διότι αυτό, που μπορεί να είναι ελκυστικό για τον μεσαίο χώρο είναι άκρος αποτροπιαστικό για τον καθαρόαιμο δεξιό και τούμπαλιν.
Έτσι οι επικοινωνιολόγοι του Μαξίμου έχουν οδηγηθεί στην πρωτότυπη τακτική όλη τη μέρα στις κατά τόπους ομιλίες, όπου το κοινό είναι αμιγώς κομματικό να παρουσιάζουν ένα ημίθεο αρχηγό με σκληροτράχηλα χαρακτηριστικά, που προπαγανδίζει ένα μυθικό έργο σε μια εικονική πραγματικότητα και δεν μασάει με τίποτα. Ενώ το βράδυ σε τηλεοπτικές συνεντεύξεις, που προφανώς έχουν θεατές όλου του πολιτικού φάσματος, πλασάρουν τον "κλώνο"του Τζωρτζ Μπούς, που ζητάει επιείκεια διότι ως κοινός θνητός δεν διεκδικεί το αλάθητο.
Με πολλές γκριμάτσες και ακόμη περισσότερες χειρονομίες παραδέχεται γκάφες, αναγνωρίζει λάθη, αυτομαστιγώνεται, αναλαμβάνει λεκτικά ευθύνες όλων των ειδών και εκλιπαρεί τους ψηφοφόρους να δείξουν μεγαλοψυχία διότι δήθεν έχει διδαχθεί από τα λάθη του και θα κάνει κάθε δυνατή προσπάθεια να τα αποφύγει στο μέλλον.

Το σχέδιο είναι πολύ φιλόδοξο και η τακτική πολύ ριψοκίνδυνη.
Διότι όπως όλες οι απομιμήσεις, έτσι και αυτή δεν μπορεί να φθάσει το μεγαλείο του πρωτοτύπου.
Πρώτον ο ρόλος του χαζούλη δεν ταιριάζει στον κ. Καραμανλή, πολλώ μάλλον καθ’ όσον έχει πάρει εντελώς το παιχνίδι απάνω του και όλα ανεξαιρέτως τα υπόλοιπα στελέχη δηλώνουν συνεχώς ανεπιφύλακτα ότι υποκλίνονται ενώπιον της ανεπανάληπτης ευφυΐας του.
Δεύτερον ο χρόνος είναι πολύ λίγος και οι αντίθεση στις καθημερινές κολοτούμπες πολύ μεγάλη για να χωνευθεί εγκαίρως από τον μέσο ψηφοφόρο.
Τρίτον δεν βοηθάνε οι υπόλοιποι παίκτες της ομάδας, που εξακολουθούν να επιδίδονται σε αυτογκόλ.
Όπως ας πούμε ο κ. Σουφλιάς, που πλέκει το εγκώμιο όλων εκείνων, που ο κ. Καραμανλής από το φόρουμ ενός πολυτελούς ψητοπωλείου απεκάλεσε κάποτε πορνοβοσκούς της Ελληνικής Δημοκρατίας.
Ή η κ. Μπακογιάννη, που της αξίζει να συμπεριληφθεί στο βιβλίο Γκίνες καθόσον χρειάσθηκε πέντε μέρες για να καλύψει την απόσταση από το Υπουργείο της μέχρι το Υπουργείο Δικαιοσύνης, με αποτέλεσμα να δείξουμε διεθνώς πόσο πίσω βρισκόμαστε τεχνολογικά από την Ουραγουάη, που κάλυψε μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα την απόσταση των χιλιάδων χιλιομέτρων, που χωρίζει το Μοντεβιδέο από την Αθήνα.

Το σημαντικότερο πρόβλημα όμως από όλα είναι ότι οι Έλληνες ψηφοφόροι δεν ψηφίζουν αναγκαία ως «αμερικανάκια»…
Παράγοντας που ως φαίνεται συνεχώς και κατ’ εξακολούθησιν αγνοείται από τους επικοινωνιολόγους του κ. Πρωθυπουργού….

Ως debate αδόκιμο, ως multibate πληκτικό.

Η κοινή τηλεοπτική εμφάνιση των κοινοβουλευτικών πολιτικών αρχηγών εξελίχθηκε σε άλλο ένα τηλεοπτικό προϊόν εξαιρετικά χαμηλής ποιότητας, που απογοήτευσε φαντάζομαι το σύνολο των τηλεθεατών.

Όσοι επέλεξαν τον όρο τηλεμαχία προσπαθώντας να μεταγλωττίσουν μια ούτως η άλλως ελληνικότατη λέξη, έσφαλλαν και ως προς τον τύπο και ως προς την ουσία της υπόθεσης.
Η λέξη debate με αναμφισβήτητο δεύτερο συνθετικό τη λέξη βάση-βατήρ, σημαίνει την επί του ιδίου θέματος αντιπαράθεση επιχειρημάτων που εκκινούν από μια συγκεκριμένη βάση αντίληψης-θεώρησης.
Το πρώτο συνθετικό θα μπορούσαμε να το ερμηνεύσουμε σαν προερχόμενο από την λέξη δύο, οπότε η λέξη θα σημαίνει αντιπαράθεση απόψεων με έδραση επιχειρημάτων επί δύο αντικρουομένων βάσεων. Θα μπορούσαμε επίσης να θεωρήσουμε ότι πρόκειται για την λατινική πρόθεση "de" δηλαδή «από» και επομένως σημαίνει ακριβώς το λόγο που εκφέρεται από δεδομένη βάση.
Προφανώς λοιπόν το debate μπορεί να αναφέρεται σε μια αντιπαράθεση σε οποιοδήποτε χώρο και δεν απαιτεί κατ’ ανάγκη τηλεοπτικό περιβάλλον ώστε να δικαιολογείται η μεταγλώττιση «τηλεμαχία».
Και ουσιαστικά όμως αυτό, που όλοι παρακολουθήσαμε με τις εξεζητημένες πλην κοινότυπες ερωτήσεις και τις στερεότυπες απαντήσεις, δεν είχε καμία σχέση με μάχη και δη τηλεμαχία.
Αν θα έπρεπε να χρησιμοποιήσουμε κάποια λέξη με πρώτο συνθετικό την τηλεόραση, η μόνη λέξη που θα μπορούσε να αποδώσει ευγενικά την πραγματικότητα θα ήταν ίσως η λέξη «τηλεϋπνηλία».

Στο χθεσινό ανούσιο τηλε-πολιτικό δρώμενο η αντιπαράθεση μεταξύ πολιτικών αρχηγών ήταν εκ προοιμίου απαγορευμένη. Ο κίνδυνος να μπορέσουν οι ερωτώμενοι να ανταλλάξουν έστω και φιλοφρόνηση μεταξύ τους, είχε τεχνηέντως αποκλεισθεί από τους ίδιους τους κανόνες του παιχνιδιού.
Αυτό για το οποίο δεν είχε ληφθεί καμία πρόνοια ήταν ο κίνδυνος να ξεφύγουν οι δημοσιογράφοι, όπερ και ακριβώς συνέβη.
Έτσι αν για τις απαντήσεις των πολιτικών ταιριάζει ο χαρακτηρισμός «ξύλινος λόγος», τότε οι περισσότερες ερωτήσεις των δημοσιογράφων έμοιαζαν σαν φωνές από το απολιθωμένο δάσος.
Ο ρόλος των δημοσιογράφων ήταν με απλές, απέριττες, συνοπτικές ερωτήσεις, επικεντρωμένες στα βασικά ενδιαφέροντα του πολίτη, να υποχρεώσουν τους πολιτικούς να προβάλλουν τις απόψεις τους χωρίς περιθώρια υπεκφυγών.
Αντ’ αυτού είχαμε δημοσιογράφους, που προσπαθούσαν να φανούν εξυπνότεροι των πολιτικών, που επιδίδονταν σε μακροσκελείς τοποθετήσεις καταλήγοντας συνήθως σε εκτός θεματικής ερωτήσεις.
Διότι το να επαναλαμβάνεις σε κάθε ερώτηση προς τον κ. Αλαβάνο ένα μονότονο πρόλογο για την πτώση του ΣΥΡΙΖΑ στις δημοσκοπήσεις, όταν το ίδιο έχουν κάνει πρίν από σένα οι πέντε άλλοι συνάδελφοι σου είναι επιεικώς ανόητο.
Το να επιμένεις ότι ο κ. Παπανδρέου, που έχει γυρίσει διακόσιες φορές τον πλανήτη και υπήρξε υπουργός Παιδείας, δεν γνωρίζει τα προβλήματα της παιδείας, επειδή συνόδευσε την κόρη του κατά την εγγραφή της σε ξένο Πανέπιστήμιο, δεν αρμόζει επιεικώς ούτε σε "κατινίστικη" μεσημεριανή εκπομπή.
Το να ρωτάς τον κ. Καρατζαφέρη, ανεξαρτήτως θεματικής ενότητας, μόνο για τους ορόφους της πολυκατοικίας, την στήριξη στη ΝΔ και τους οικονομικούς μετανάστες, προδίδει επιεικώς μειωμένη επινοητικότητα.
Τέλος το να διαβάζεις μια προκατασκευασμένη ερώτηση και να μη μπορείς να την περιορίσεις στα προδιαγεγραμμένα χρονικά όρια των 30 δευτερολέπτων, αν δεν αποτελεί επαγγελματική ανεπάρκεια καταδεικνύει επιεικώς απίστευτη προχειρότητα.

Από την άλλη σε ότι αφορά την εικόνα των πολιτικών αρχηγών η αίσθηση είναι ότι κερδισμένος υπήρξε αυτός, που έφυγε με τις λιγότερες απώλειες.
Διότι ο κ. Καραμανλής παρά την επίφαση αυτοπεποίθησης είχε τον άχαρο ρόλο να δικαιολογήσει κακήν κακώς το ανύπαρκτο ως καταστροφικό έργο μιας απίθανης πενταετίας. Όπως είναι φυσικό παρά τις απέλπιδες προσπάθειές του δεν κατέστη δυνατό να παρουσιάσει το μαύρο –ασπρο.
Η ακατάσχετη παραδοχή λαθών τον κατέστησε ίσως συμπαθητικό, αλλά πλήγωσε δραστικά το αρχηγικό σου προφίλ.
Η ανάληψη της ευθύνης των σκανδάλων, κανένα εκ των οποίων δεν εξιχνιάζεται τον προέβαλλε αν όχι ως συνεργό, πάντως ως ακατάλληλο για την προστασία του δημόσιου συμφέροντος και για την απόδοση δικαιοσύνης.
Ο υπερβολικός εξωραϊσμός της οικονομικής πραγματικότητας και ιδιαίτερα ο ισχυρισμός ότι βελτιώθηκαν τα οικονομικά του μέσου Έλληνα, ενέτειναν την αίσθηση ότι ο Πρωθυπουργός αγνοεί την πραγματικότητα.
Εξ’ άλλου η υπερβολικές χειρονομίες και η κατάχρηση της γλώσσας του σώματος δημιούργησε την αίσθηση πανικού και απεγνωσμένης προσπάθειας κάλυψης της ένδειας των επιχειρημάτων. Θεωρείται άλλωστε δεδομένο ότι ο ρήτορας που επιδίδεται σε χειρονομίες είτε είναι ο ίδιος χαμηλού μορφωτικού επιπέδου, είτε θεωρεί χαμηλής αντίληψης το ακροατήριό του.

Ο κ. Παπανδρέου είχε ένα πολιτικά ορθό και πλήρες πρόγραμμα να παρουσιάσει, πράγμα που πέτυχε σε ικανοποιητικό βαθμό. Η γενική του εικόνα υπήρξε καλύτερη από προηγούμενες ανάλογες εμφανίσεις, αλλά θα μπορούσε να έχει καλύτερη σκηνική παρουσία.

Η κ. Παπαρήγα βελτίωσε πολύ την εμφάνισή της και την περιεκτικότητα του λόγου της, οι απαντήσεις της όμως στα θέματα διαφάνειας των οικονομικών των κομμάτων και των μεροκάματων στο ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ δεν την άφησαν να προσεγγίσει ψηφοφόρους πέραν του σκληρού πυρήνα του κόμματός της.

Ο κ. Αλαβάνος παρουσίασε μια απρόσμενη νευρικότητα, μια νοηματική δυστοκία και μια προχειρότητα στη δομή του λόγου του με αποτέλεσμα, παρά τις γενικά ορθές του απόψεις να φανεί υποδεέστερος των προσδοκιών σε σχέση με τον Αλαβάνο του προηγούμενου debate.

Τέλος ο κ. Καρατζαφέρης παρασύρθηκε από την πενία των ερωτήσεων και δεν κατάφερε να αναπτύξει θέσεις πέραν του μεταναστευτικού και της συνεργασίας με την ΝΔ.
Παρότι στο τελευταίο δίλεπτο προσπάθησε να εμφανίσει ως προσόν την μη αξιοποίηση του χρόνου, η τελική αίσθηση που δημιουργήθηκε είναι πως μάλλον εστερείτο απόψεων και επιχειρημάτων.

Με άριστα λοιπόν το δέκα οι προσφιλείς μας δημοσιογράφοι και οι εξοχότατοι Πολιτικοί αρχηγοί κρίνουμε ότι αξιώθηκαν χονδρικά της παρακάτω βαθμολογίας.

Βαθμολογούμενος
κ. Καραμανλής : επιχειρήματα 4, παρουσίαση 9
κ. Παπανδρέου : επιχειρήματα 10, παρουσίαση 8
κ. Παπαρήγα : επιχειρήματα 6, παρουσίαση 7
κ. Αλαβάνος : επιχειρήματα 8, παρουσίαση 7
κ. Καρατζαφέρης:επιχειρήματα 5, παρουσίαση 6


κ. Σρόιτερ :ερωτήσεις 8, διατύπωση 7
κ. Ευαγγελάτος : ερωτήσεις 4, διατύπωση 5
κ. Τρέμη : ερωτήσεις 4, διατύπωση 4
κ. Λιάτσος : ερωτήσεις 4, διατύπωση 5
κ. Κωνσταντακάτος :ερωτήσεις 3, διατύπωση 4
κ. Κοσιώνη :ερωτήσεις 6, διατύπωση 7

Ίσως η βαθμολογία των δημοσιογράφων να μοιάζει ιδιαίτερα αυστηρή.
Όμως κατά την άποψή μας αυτοί δημιούργησαν με το περιεχόμενο των ερωτήσεών τους το πλαίσιο μέσα στο οποίο κινήθηκε ο λόγος των πολιτικών αρχηγών.
Φέρουν λοιπόν το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης για το φτωχό αποτέλεσμα του τηλεοπτικού προϊόντος.

Οι πολιτικοί αρχηγοί θα μπορούσαν να κάνουν πολύ περισσότερα αν οι δημοσιογράφοι έδειχναν μεγαλύτερη ικανότητα στην επιλογή, δόμηση και διατύπωση πιο έξυπνων και πιο χρήσιμων ερωτήσεων.
Αν περιοριζόντουσαν στο ρόλο τους ως δημοσιογράφων, που θέτουν ερωτήσεις με στόχο την ενημέρωση και όχι την αυτοπροβολή.
Αν τουλάχιστον έδειχναν τον στοιχειώδη επαγγελματισμό, ώστε να έχουν χρονομετρήσει το κείμενο της ερώτησης και να το έχουν αποστηθίσει ώστε να μη δυσκολεύονται να το αναγνώσουν.
Γνωρίζοντας επίσης εκ των προτέρων για ποια θεματική ενότητα θα ρωτούσαν τον κάθε πολιτικό αρχηγό όφειλαν να έχουν προετοιμάσει δυο-τρεις εναλλακτικές ερωτήσεις ώστε να μην επαναλαμβάνουν σε μεγάλο βαθμό ερωτήσεις, που ήδη έκαναν άλλοι προηγηθέντες συνάδελφοι τους.

Εν ολίγοις το σχεδιάκι multibate έχει κλείσει τον ιστορικό του κύκλο.
Τον ιστορικό της κύκλο όμως φαίνεται να έχει κλείσει και η δημοσιογραφία της σχολής Λιάνας Κανέλλη, όπου ο δημοσιογράφος δικαιούται να έχει άποψη επί παντός επιστητού, ο πολιτικός οφείλει να μετατρέπεται σε πειθήνιο ακροατή του δημοσιογράφου και ο τηλεθεατής θα πρέπει να χάνει τον καιρό του παρακολουθώντας ανούσιους διαλόγους.

Θα πρέπει επί τέλους να καταλάβουν όλοι οι εμπλεκόμενοι αμέσως ή εμμέσως στην ενημέρωση ότι είναι άλλη η δουλειά του πολιτικού, άλλη η δουλειά του πολιτικού σχολιαστή, άλλη του δημοσιογράφου και πρέπει ο καθένας να επιλέξει τον ρόλο και το επάγγελμα που του ταιριάζει.

Απαραίτητο κοινό στοιχείο για όλους είναι η επαρκής γνώση της γλώσσας, κυρίως της ελληνικής αν επιλέγουν να ζούν και να εργάζονται στην Ελλάδα.
Και γνώση της γλώσσας σημαίνει σεβασμός στους κανόνες της γραμματικής και του συντακτικού.
Επαρκές λεξιλόγιο.
Δυνατότητα έκφρασης νοημάτων με σαφήνεια, πυκνότητα αλλά και απλότητα.
Δυνατότητα περιγραφής σκέψεων και συναισθημάτων με λόγια και όχι με παντομίμα….

Πράσινα παπαγαλάκια, Μαύρα κοράκια και ξεπουπουλιασμένες καλιακούδες.

Υπάρχει μια δημοφιλής θεωρία, που υποστηρίζει ότι όταν κάποιος επιθυμεί κάτι με μεγάλη ένταση, όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να το επιτύχει.
Ε, λοιπόν κάποιος πρέπει να το σφύριξε στον κ. Καραμανλή. Λογικά πρέπει να είναι κάποιος, που δουλεύει για λογαριασμό του δελφιναριού και του δίνει συνέχεια συμβουλές προς τη λάθος κατεύθυνση.
Διότι εκτός ότι πρόκειται για μια αμφιβόλου ποιότητας θεωρία μάλλον παγανιστικής προελεύσεως, χρειάζεται να πληρούνται και κάποιες άλλες προϋποθέσεις, οι οποίες προφανώς απεκρύβησαν από τον ταλαίπωρο Πρωθυπουργό.
Βασική προϋπόθεση είναι ότι πέρα από την ισχυρή επιθυμία χρειάζεται και σχέδιο και μακρόχρονη εντατική προσπάθεια.
Είναι δηλαδή βέβαιο ότι ο κ. Καραμανλής επιθυμεί διακαώς να μη γίνει εντελώς ρεζίλι στις προσεχείς ευρωεκλογές. Δεν αρκεί όμως αυτό για να τη γλιτώσει.
Όταν επί πέντε συναπτά έτη τα έχεις κάνει σαλάτα σε όλα τα επίπεδα και έχεις βλάψει τους πάντες από τον εργάτη μέχρι τον βιομήχανο και από τον κυοφορούμενο μέχρι τον ετοιμοθάνατο, δεν αρκεί να ξυπνήσεις δυο βδομάδες πριν από την εκλογική μάχη και να τρέχεις πανικόβλητος δεξιά και αριστερά προσπαθώντας να μαζέψεις τα ασυμμάζευτα.
Εξ άλλου ο πανικός είναι ότι χειρότερο σ’ αυτές τις περιπτώσεις.
Σου θολώνει το μυαλό, σου αλλοιώνει την πραγματικότητα, σε οδηγεί σε λάθη και υπερβολές.
Παράδειγμα η διαφήμιση με τα παπαγαλάκια.
Από καλλιτεχνικά χαρακτηριστικά άψογη. Από περιεχόμενο υπερβολική. Καθόσον ο μέσος πολίτης που ζει έξω από την γυάλα του Μαξίμου όλα αυτά που λένε τα παπαγαλάκια δεν τα θεωρεί ως καταστροφολογική μελλοντολογία, αλλά ως παρόντα εφιάλτη.

Εν τω μεταξύ υπάρχει και ο νόμος του Μέρφυ.
Όταν κάτι ξεκινήσει στραβά, τότε όλα θα πάνε ακόμα πιο στραβά.
Έτσι προτού προλάβουν να λειτουργήσουν τα πράσινα παπαγαλάκια εμφανίσθηκαν τα μαύρα κοράκια του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.
Με την έκθεσή τους τα μαύρα κοράκια του ΔΝΤ έκαναν τις δήθεν προβλέψεις των πράσινων παπαγάλων να μοιάζουν σαν υπεραισιόδοξο νανούρισμα. Περιέγραψαν την εικόνα μιας οικονομίας, που πνέει τα λοίσθια και μιας επερχόμενης καταστροφής, που μόνο ένα θαύμα θα μπορούσε να εμποδίσει. Και πάντως όχι αυτή η κυβέρνηση.
Και όπως ήταν φυσικό πρωτοκλασάτοι πολιτικοί της Νέας Δημοκρατίας, όπως ο κ. Βαρβιτσιώτης τρομαγμένοι από το κράξιμο των κοράκων σπεύδουν να αποστασιοποιηθούν από τα πράσινα παπαγαλάκια και τις υπόλοιπες γκρίζες υπερβολές του κυβερνητικού επικοινωνιακού επιτελείου προκειμένου να περισώσουν τουλάχιστον την προσωπική τους αξιοπρέπεια.
Τέλος παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των στρατευμένων δημοσιογράφων και των συνεργαζόμενων δημοσκόπων, αν τα πράγματα εξελιχθούν φυσιολογικά, τα αποτελέσματα προοιωνίζονται αποκαρδιωτικά.
Οπότε επειδή η ορνιθολογία έχει γίνει της μόδας προβλέπεται ότι την επομένη των ευρωεκλογών ο αττικός ουρανός θα έχει αδειάσει από τα πράσινα παπαγαλάκια και στη θέση τους θα φτερουγίζουν παραπαίοντας ξεπουπουλιασμένες καλιακούδες.
Νομίζω;

ΣΥΜΦΩΝΟ ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑΣ-Αρχή της ευελιξίας ή Ποιός κοροϊδεύει και παραπληροφορεί τον Έλληνα Πρωθυπουργό;

Μετά το λουκέτο της Βουλής η χώρα μετακινήθηκε από τον αστερισμό των σκανδάλων στον αστερισμό της ψηφοθηρίας..
Και ενώ για τα σκάνδαλα εφαρμοζόταν η συνταγή της ψυχραιμίας, της παρέλκυσης και της αποσιώπησης, τώρα στο κυνήγι της ψήφου επικρατεί ο πανικός, η άκρατη πολυλογία και το πούλημα εξυπνάδας.
Όπως είναι λοιπόν φυσικό ο ταλαίπωρος πολίτης βομβαρδίζεται καθημερινά από τόσο μεγάλες ποσότητες πολιτικής αρλουμπαρίας, που άλλοτε τον εξοργίζουν, άλλοτε τον διασκεδάζουν αλλά σίγουρα του επιτείνουν την τάση φυγής προς τις παραλίες.
Οι τηλεοπτικές κοκορομαχίες διακρίνονται βεβαίως παραδοσιακά για την απίθανη προχειρότητά τους και σε προεκλογικές περιστάσεις αναμφίβολα δεν αξίζουν της παραμικρής προσοχής.

Ως ένα βαθμό και η κατά περίπτωση αμετροέπεια των αρχηγών των μικρών κομμάτων δικαιολογείται από την απεγνωσμένη προσπάθειά τους να κερδίσουν λίγων λεπτών δημοσιότητα στα δελτία ειδήσεων των οκτώ.
Όμως η θεσμική βαρύτητα του Πρωθυπουργικού αξιώματος επιβάλλει την τήρηση πολύ συγκεκριμένων κανόνων σοβαρότητας και αξιοπιστίας..
Ακόμη και όταν ο Πρωθυπουργός επιστρατεύεται ως αρχηγός κόμματος για τις ανάγκες του προεκλογικού αγώνα, ο θεσμικός του ρόλος επιτάσσει την επιμελή προετοιμασία της δημόσιας εμφάνισής του και κυρίως του περιεχομένου του λόγου τον οποίο εκφωνεί.
Πολύ περισσότερο όταν το κοινό δεν είναι κάποιοι κομματικοί συνδαιτυμόνες κατά τη διάρκεια συμποσίου σε κοσμικό ψητοπωλείο, αλλά υψηλοί Ευρωπαίοι προσκεκλημένοι .

Το Σύμφωνο σταθερότητας, εργαλείο οικονομικής σύγκλισης των ευρωπαϊκών κρατών, όταν εγκρίθηκε το 1997 στην περίοδο των «παχιών αγελάδων», έχει καταντήσει σήμερα ο εφιάλτης του κ. Παπαθανασίου και ο ηθικός αυτουργός των βασανιστηρίων του μέσου Έλληνα φορολογούμενου.
Φυσική και αναμενόμενη λοιπόν υπήρξε η εξαγγελία του κ. Παπανδρέου ότι οι Ευρωβουλευτές του ΠΑΣΟΚ, αλλά και η Σοσιαλιστική ομάδα του Ευροκοινοβουλίου θα παλέψουν συντονισμένα για την προσαρμογή του στην νέα διεθνή πραγματικότητα..
Φυσική και αναμενόμενη ενδεχομένως και η ανάγκη του κ. Πρωθυπουργού να διαφωνήσει κάθετα με την εξαγγελία του κ. Παπανδρέου.
Ατυχής όμως ο χώρος , που επέλεξε για να διατυπώσει τις αντιρρήσεις του και πολύ ατυχέστερα τα επιχειρήματά του.

Σε εκδήλωση του Ιδρύματος «ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ» μπροστά σ’ ένα εξειδικευμένο ακροατήριο, από το οποίο δεν έλειπε και ο κ. Ζισκάρ Ντ’ Εστέν, ο κ. Πρωθυπουργός υποστήριξε ότι «δεν τίθεται ζήτημα κατάργησης του Συμφώνου Σταθερότητας» και ότι «βεβαίως πρέπει να θυμόμαστε ότι υπάρχει και εφαρμόζεται ήδη για τις σημερινές έκτακτες συνθήκες, τις έκτακτες περιστάσεις, η αρχή της ευελιξίας.»
«Δεν είναι ώρα, ούτε για εμπαιγμούς, ούτε για παραπληροφόρηση». Κατέληξε ο κ. Καραμανλής. «Ως αυθεντικοί εκφραστές του ευρωπαϊκού προσανατολισμού στη Χώρα μας, έχουμε σε αυτά τα θέματα ξεκάθαρες θέσεις»…
Το ερώτημα λοιπόν που σίγουρα απασχόλησε τους περισσότερους από τους ακροατές του σε αυτή τη σεμνή τελετή πρέπει να ήταν:
Πόσο «ξεκάθαρες» αλήθεια είναι οι γνώσεις των συγγραφέων του πρωθυπουργικού λόγου γύρω από το θέμα, που του υπαγόρευσαν να διαχειρισθεί;
Διότι βεβαίως οι ακροατές του όσο κι αν ψάχνουν δεν μπορούν να συσχετίσουν την «αρχή της ευελιξίας» με την ανάγκη χαλάρωσης του Συμφώνου σταθερότητας εξ αιτίας της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης.
Είναι σίγουρα γνωστό στον κ. Ζισκάρ Ντ’ Εστέν ότι η αρχή της ευελιξίας στην Ευρώπη συζητείται εδώ και αρκετά χρόνια ως μέσο συνεργασίας μιας ομάδος Ευρωπαϊκών κρατών και κυρίως ως σύστημα λήψεως αποφάσεων στον αντίποδα του συστήματος της ομοφωνίας.
Πρόσφατα δε υιοθετείται με την εξειδικευμένη μορφή της ευελιξίας και ασφάλειας στις εργασιακές σχέσεις με στόχο την αντιμετώπιση της ανεργίας στην Ευρωπαϊκή ένωση.
Καμία σχέση με το ζήτημα, που έθεσε ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ.
Από την πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλλα σε σχέση με αυτά, που ήθελε να ανταπαντήσει ο κ. Αρχηγός της ΝΔ.
Ποια όμως θα είναι η εντύπωση, που δημιουργείται στον κ. Ζισκάρ Ντ’ Εστέν όταν ακούει τον κ. Πρωθυπουργό να δηλώνει αυθεντικός εκφραστής του Ευρωπαϊκού προσανατολισμού της χώρας και τιμητής όσων εμπαίζουν και παραπληροφορούν και εμφανίζεται να έχει άγνοια γύρω από απλά Ευρωπαϊκά ζητήματα, όπως η ταλαίπωρη αρχή της ευελιξίας;
Μήπως θα πρέπει ο κ. Πρωθυπουργός αντί να μέμφεται την αντιπολίτευση να αναζητήσει αυτούς, που τον εμπαίζουν και τον παραπληροφορούν εντός των τειχών του κόμματός του;
Μήπως κάποιοι τον κοροϊδεύουν ασύστολα, πασάροντάς του επιχειρήματα, που δεν αντέχουν στη βάσανο ούτε ενός οδηγού ευρωπαϊκών αρχών για αρχαρίους;

ΚΚΕ: Φάντης + Ρετσινόλαδο = Εξαπτέρυγο

Μια συνηθισμένη πρακτική, που εφαρμόζεται κατά κόρον το τελευταίο διάστημα, από όσους δέχονται κριτική για την ανεπάρκειά τους, και όχι μόνο, είναι η σύγχυση, την οποία επιχειρούν μεταξύ προσώπων και θεσμών.

Ασκείται λόγου χάριν κριτική σε κάποιο δικαστικό λειτουργό για τον πλημμελή ή αντιεπιστημονικό τρόπο, που ασκεί τα καθήκοντα του και αμέσως ξεσηκώνονται κάποιοι ευαίσθητοι συνάδελφοί του γιατί δήθεν «πλήττεται το κύρος της Δικαιοσύνης».

Κατακρίνεται η φιλαργυρία συγκεκριμένων ρασοφόρων και αμέσως εξεγείρονται οι Φαρισαίοι «αδελφοί» τους, διότι δήθεν «βάλλεται η ορθόδοξος εκκλησία».

Κατηγορείται κάποιος πολιτικός για τις ύποπτες δοσοληψίες του και αρχίζουν οι συνάδελφοί του να σκούζουν ότι υβρίζονται οι ψηφοφόροι του, που τον βγάζουν τριάντα χρόνια βουλευτή.

Και ούτω καθεξής.

Από λογικής αξίας οι επικοινωνιακές αυτές τρίπλες ακροβατούν μεταξύ διανοητικής ανεπάρκειας και «όρων τετράδος» (quaternion terminorum). Αυτό όμως ουδόλως πτοεί τους αυτόκλητους επικοινωνιολόγους, οι οποίοι επιμένουν αλυσιτελώς να υποτιμούν την νοημοσύνη των πολιτών.

Μέγας εραστής της επικοινωνιακής αυτής πρακτικής και αντάξιος μαθητής του προκατόχου του ο κυβερνητικός εκπρόσωπος έσπευσε να κατηγορήσει τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης ότι με το σύνθημα «Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα», προσβάλλει δήθεν τους ψηφοφόρους της Νέας Δημοκρατίας.

Προσποιείται ότι δεν αντιλαμβάνεται πως η διάζευξη αναφέρεται σε πολιτικο-ιδεολογική αντίθεση, σε σύγκρουση οικονομικών μοντέλων, σε αντιπαράθεση συστημάτων διακυβέρνησης.

Υποκρίνεται ότι δεν κατανοεί την αντιδιαστολή του κόσμου, που επαγγέλλεται η οραματική πρόταση των σοσιαλιστών με τον μίζερο κόσμο που βιώνει η Ευρωπαϊκή ΄Ενωση ως αποτέλεσμα της επικράτησης των φιλελεύθερων και του κ. Μπαρόζο κατά την τελευταία πενταετία.

Συγχέει την αναμφίβολη βαρβαρότητα των βιοτικών συνθηκών, που δημιούργησαν οι «φιλελεύθερες» κυβερνήσεις και τα καθοδηγούμενα από αυτές ευρωπαϊκά όργανα, με τους άμοιρους ψηφοφόρους, που είναι τα αθώα υποζύγια, τα τραγικά θύματα των νεοφιλελεύθερων πολιτικών.

Και βεβαίως η τακτική του κυβερνητικού εκπροσώπου είναι και αναμενόμενη και κατανοητή.

Το ευτράπελο της υπόθεσης είναι η φωτισμένη παρέμβαση της κ. Παπαρήγας.

Ως συνήθης ναυαγοσώστης του Κυβερνητικού εκπροσώπου η Γενική Γραμματέας του ΚΚΕ έσπευσε να επιτεθεί κατά του κ. Παπανδρέου, που τόλμησε να μιλήσει για Σοσιαλισμό και βαρβαρότητα, εκτιμώντας ότι ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ έχει τόση σχέση με τον Σοσιαλισμό όση ο Φάντης με το ρετσινόλαδο.

Οφείλουμε να παραδεχθούμε ότι η συγκεκριμένη ατάκα διαθέτει κάποια τηλεοπτική εσωτερική αξία, που πιθανότατα θα εξαργυρώσει με μερικά δευτερόλεπτα στα δελτία των οκτώ.

Οφείλουμε όμως επίσης να επισημάνουμε ότι «στο σπίτι του κρεμασμένου δεν πρέπει να μιλάνε για σχοινί».

Διότι όποια και αν είναι η σχέση του ΠΑΣΟΚ με τον σοσιαλισμό σίγουρα είναι μεγαλύτερη από τη σχέση του ΚΚΕ με τον κομμουνισμό. (Δε μιλάμε βέβαια για μαρξισμό ο οποίος τελειώνει εκεί που αρχίζει η φιλοσοφική αντίληψη του ΚΚΕ για τον σύγχρονο κόσμο).

Τώρα αν με την άστοχη αυτή παρέμβαση της κ. Παπαρήγα κάποιοι γνωστοί και μη εξαιρετέοι αρχίσουν να μιλάνε για αριστερά εξαπτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας, τι θα πούμε;

Θα φταίει «ο φονιάς»;

EUROVISION: Και σ’ άλλα με υγεία…

Από την ώρα που το κέντρο βάρους της επιλογής μετακινήθηκε από το κινητό της κάθε Κιτσομαρίας στην αξιολόγηση ειδικών ανά χώρα επιτροπών, χαζοτράγουδα σαν το δικό μας δεν μπορούσαν να έχουν καμία τύχη.

Ανεξάρτητα από όσα άλλα ευτράπελα κατά περίσταση υποστηρίζονται, ο περί ου ο λόγος θεσμός είχε κυρίως ως στόχο την εξυπηρέτηση τουριστικών συμφερόντων για τις χώρες, που συμμετέχουν, εισπρακτικών συμφερόντων για τα τηλεοπτικά δίκτυα, που τον προβάλλουν, και δευτερευόντως την προώθηση καλλιτεχνικών μεγεθών.
Έτσι τα τελευταία χρόνια με την είσοδο δεκάδων νέων εταίρων η ποιοτική στάθμη έπιασε πάτο και μαζί της έπιασε πάτο και η βαθμολογική κλίμακα των δυτικών μεγαλομετόχων.
Όπως ήταν φυσικό οι δυτικές Βαρονίες αγανάκτησαν να ατιμάζονται κατ’ εξακολούθηση παρακολουθώντας μοιρολατρικά την περιπλάνηση του τροπαίου σε διάφορα νεόφερτα βορειοανατολικά φέουδα και αποφάσισαν να παρέμβουν δραστικά.
Έκαναν λοιπόν την κίνηση ματ. Άλλαξαν το σύστημα επιλογής. Εισήγαγαν το θεσμό των ειδικών επιτροπών και έτσι αύξησαν το ειδικό βάρος των ποιοτικών χαρακτηριστικών και παράλληλα τις πιθανότητες για να κερδίσουν επί τέλους.

Διότι ο πιο σίγουρος τρόπος για να κερδίσεις ένα παιχνίδι είναι να αλλάξεις τους κανόνες και να τους φέρεις στα μέτρα σου. Τόσο απλά είναι τα πράγματα. *

Από εκείνη τη στιγμή και μετά, ήταν προφανώς κοινό μυστικό στους Ευρωβιζιονικούς κύκλους ότι η φετινή διοργάνωση δεν θα είχε καμία σχέση με ότι ξέραμε μέχρι τώρα και ότι τα τραγούδια θα έπρεπε να διαθέτουν συγκεκριμένα ποιοτικά χαρακτηριστικά, μεγάλες φωνές, έντεχνες μουσικές, απαιτητικές ενορχηστρώσεις και δευτερευόντως ταρζανιές και σκηνοθετικές ακρότητες.

Αυτό λοιπόν που ήταν κοινώς γνωστό σε όλες τις σοβαρές χώρες και έκαναν ότι περνούσε από το χέρι τους για να παρουσιασθούν με ποιοτικά τραγούδια στο μέτρο των κατ’ ιδίαν δυνατοτήτων τους χρησιμοποιώντας μεγάλους καλλιτέχνες και υψηλού επιπέδου μουσική, φαίνεται ότι παρέμεινε μοιραίο ανεξιχνίαστο μυστικό για τους Έλληνες παράγοντες.
Δεν μπορεί βέβαια να μην γνώριζαν την αλλαγή των κανόνων, αλλά προφανώς δεν είχαν την απαιτούμενη ευφυΐα για να αξιολογήσουν στοιχειωδώς την πληροφορία και να προσαρμόσουν την Ελληνική συμμετοχή στις νέες, σύγχρονες απαιτήσεις του εξελιγμένου θεσμού.
Ξεκίνησαν λοιπόν εντελώς χαζοχαρούμενα να «κατακτήσουν» τη Μόσχα σερβίροντας στην ουσία ένα ξαναζεσταμένο πιάτο, παρασκευασμένο από ξεπερασμένα, ανακυκλωμένα υλικά, με αποτέλεσμα και να υποβαθμίσουν τη χώρα και να πλήξουν επαγγελματικά τον ταλαίπωρο τραγουδιστή.
Δεν είναι επομένως καθόλου συμπτωματικό ότι με άριστα το 12 βαθμολογηθήκαμε κατά μέσο όρο με 2,86. Βαθμολογία καθόλου κολακευτική για κανένα από τους συντελεστές της Ελληνικής παρουσίας.
Στις χιλιάδες ώρες τηλεοπτικής και δημοσιογραφικής κριτικής, που θα ακολουθήσουν, η πλειοψηφία των ειδικών ή άσχετων(όπως εγώ) σχολιαστών θα συμφωνήσει ότι η αποφυγή της απόλυτης συντριβής προήλθε αποκλειστικά από τις φιλότιμες προσπάθειες του κ. Ρουβά και αυτό καθιστά ακόμη πιο χαρακτηριστική την επαγγελματική ανεπάρκεια όλων των υπόλοιπων καλλιτεχνικών και οργανωτικών συντελεστών.

Επειδή όμως τα τελευταία χρόνια ένας μάλλον επουσιώδης διεθνής διαγωνισμός έχει αναχθεί από την κυβέρνηση σε μείζον ζήτημα εθνικής μας αξιοπρέπειας και πολιτικής της καταξίωσης, αναπότρεπτα οφείλει να χρεωθεί η ίδια και την ευθύνη του οικτρού αποτελέσματος.
Διότι για άλλη μια φορά ένας απίθανος συρφετός από χαζοχαρούμενους ερασιτέχνες και γλοιώδη τρωκτικά, η επιλογή των οποίων βαρύνει αποκλειστικά συγκεκριμένους κυβερνητικούς παράγοντες, κατάφεραν να ροκανίσουν τεράστια ποσά των Ελλήνων φορολογουμένων για να κάνουν απλώς μια τρύπα στο νερό.
Ας τους χαίρεται ο κ. Καραμανλής, που ενθάρρυνε όλο αυτό το ανεκδιήγητο ασκέρι, ονειρευόμενος ότι αυτές οι ασύμμετρες δαπάνες θα του προσέφεραν μια όμορφη διακόσμηση στην άνοστη τούρτα του ευρωψηφοδελτίου του.

Όσο για μας, τα φορολογούμενα υποζύγια? Τι να πει κανείς?
Και του χρόνου με υγεία…
Ας φροντίσουμε τουλάχιστον, σε ότι μας αφορά, να μη τα θαλασσώσουμε, στις επικείμενες ευρωεκλογές, που έχουν πολύ σημαντικότερες και πιο μακροπρόθεσμες συνέπειες…

--------------------------------------

*Όσοι πιθανώς αναρωτιούνται για το καλύτερο αποτέλεσμα της Τουρκίας θα πρέπει να συνεκτιμήσουν και ορισμένους άλλους παράγοντες.
Ότι δηλαδή πολλές από τις νέες συμμετοχές ενίσχυσαν το μουσουλμανικό λόμπυ, ενώ παράλληλα η έξαρση της οικονομικής μετανάστευσης έχει επίσης ενισχύσει την παρουσία του μουσουλμανικού στοιχείου σε ολόκληρο τον Ευρωπαϊκό χώρο.
Εξ άλλου το τσιφτετέλι αποτελεί παραδοσιακά ένα προσφιλέστατο μουσικοχορευτικό είδος σε όλες τις χώρες της δυτικής Ευρώπης και είναι επομένως φυσιολογικό να δείχνουν την προτίμησή τους στο αυθεντικό προϊόν μεταξύ των πολλών απομιμήσεων, που επίσης παραδοσιακά κατακλύζουν κάθε χρόνο την Γιουροβίζιον συνήθως με τη μορφή φραγκολεβαντίνικου γυφτορόκ.
Τέλος ας μη λησμονούμε ότι ο κρατικός μηχανισμός της γείτονος φίλης χώρας, σε αντίθεση με τα καθ’ ημάς, φροντίζει πάντοτε να οργανώνει μεθοδικά οποιαδήποτε διεθνή παρουσία του και δεν παραλείπει να μεθοδεύει οργανωμένα τα όποια αποτελέσματα συνεπάγεται αυτή η παρουσία.

Αλαζονικά και άσεμνα.

Οι δηλώσεις του κ. Πρωθυπουργού μετά την αποκαλούμενη κατ’ ευφημισμό συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου σηματοδοτούν την πανηγυρική μεταβολή του δόγματος πολιτικής συμπεριφοράς του κυβερνώντος κόμματος.
Από το βαρύγδουπο θεωρητικά μέχρι σήμερα προβαλλόμενο «ΣΕΜΝΑ και ΤΑΠΕΙΝΑ», περάσαμε στον αντίποδα Αλαζονικά και Άσεμνα.
Βεβαίως είναι παγκοίνως γνωστό ότι ανεξάρτητα από τα πρωθυπουργικά ευχολόγια, ανέκαθεν και με έξαρση στη δεύτερη κυβερνητική θητεία, για όλα τα κομματικά και κυβερνητικά στελέχη το δίπτυχο αλαζονικά και άσεμνα υπήρξε η βάση της εφηρμοσμένης πολιτικής τους.
Όμως δεν μπορεί να μείνει απαρατήρητο ότι πλέον ο κ. Πρωθυπουργός με τις πρόσφατες απαξιοτικές για το Κοινοβούλιο πρακτικές του και με τις συγκεκριμένες δηλώσεις του διολίσθησε πλέον απροκάλυπτα στην πολιτική φιλοσοφία της πλειοψηφίας των στελεχών του.
Χρησιμοποιώντας ως συνήθως τη συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου ως ένα απλό επικοινωνιακό δρώμενο προέβη σε γενικές απειλές εναντίον του Ελληνικού Λαού, μη παραλείποντας να επιδαψιλεύσει ανούσιους επαίνους στον εαυτό του και να λοιδορήσει σκληρά τους πολιτικούς του αντιπάλους (αλαζονικά).

Ούτε λίγο ούτε πολύ ο κ. Πρωθυπουργός προανήγγειλε δεύτερο κύμα μεταρρυθμίσεων μετά τις ευροεκλογές.
Η προαναγγελία αυτή μόνο ως απειλή μπορεί να εισπραχθεί από τους εχέφρονες πολίτες, που ακόμη μετράνε τις πληγές τους από το πρώτο κύμα «μεταρρυθμίσεων», ιδιαίτερα εκείνων που σε κάποιο βαθμό υλοποιήθηκαν.
Μεταρρυθμίσεις στις κρατικές επιχειρήσεις, που οδήγησαν στο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, που είχε δημιουργηθεί από τον ιδρώτα πολλών προγενέστερων γενεών.
Μεταρρυθμίσεις στο ασφαλιστικό, που σε συνδυασμό με το εφεύρημα των δομημένων ομολόγων, απειλούν με χρεωκοπία τα ασφαλιστικά ταμεία.
Επανίδρυση του κράτους, που επέβαλλε την αναξιοκρατία και το ρουσφέτι στο σύνολο του κρατικού μηχανισμού.
Απελευθέρωση της αγοράς, που επέβαλλε την απόλυτη ηγεμονία των μεσαζόντων και των καρτέλ.
Μεταρρυθμίσεις στον αγροτικό τομέα, που κατέστρεψαν τους καπνοπαραγωγούς και απειλούν να ξεκληρίσουν το σύνολο του αγροτικού πληθυσμού της χώρας.
Και τα λοιπά, και τα λοιπά.
Και όλα αυτά τα τρομερά (γκραν γκινιόλ) επιτεύγματα τα παρουσίασε σαν υπευθυνότητα και εξυπηρέτηση του δημόσιου συμφέροντος ενώ κατηγόρησε για ανευθυνότητα και κομματική ιδιοτέλεια όσους τολμούν να ασκήσουν κριτική στην πρωτοφανή εξαθλίωση, που βιώνει ο λαός και ο τόπος.

Προφανή όμως υστέρηση σεμνότητος είχαν οι εξαγγελίες για διάλογο στη Βουλή προς ενδυνάμωση της διαφάνειας, από ένα Πρωθυπουργό, που τους τελευταίους μήνες έχει επιδείξει πρωτοφανή ασέβεια στον κοινοβουλευτικό θεσμό, με αποκορύφωμα την πρόσφατη απόφασή του να επιβάλλει την πρόωρη λήξη της συνόδου της Βουλής, που είχε ως αποτέλεσμα το γενικό κουκούλωμα πάσης φύσεως σκανδάλων.

Και βεβαίως η εμφάνιση ενός Πρωθυπουργού, ο οποίος χρησιμοποιεί τη συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου για να απευθύνει κάλεσμα στους πολίτες να υπερψηφίσουν την Ν.Δημοκρατία στις ευρωεκλογές δεν μπορεί να θεωρηθεί ιδιαίτερα σεμνή.
Δεν γνωρίζει ο κ. Πρωθυπουργός ότι το μόνο θέμα, που επιτρέπεται να απασχολήσει την Κυβέρνηση είναι πως θα οργανωθεί η διεξαγωγή ευροεκλογών κατά τρόπο ανόθευτο και αντικειμενικό;
Στις ευροεκλογές αναμετρώνται κόμματα και βεβαίως ο κ. Καραμανλής δικαιούται να καλέσει τον Ελληνικό λαό να τον υπερψηφίσει.
Όμως αυτό μπορεί να το πράξει ως αρχηγός κόμματος, που εξέρχεται από μια κομματική σύσκεψη και όχι ως Πρωθυπουργός, που συνοψίζει τις αποφάσεις του Υπουργικού Συμβουλίου.
Ψιλά γράμματα θα μου πείτε.

Πρόκειται για μια ακόμη θεσμική αταξία, που μάλλον ο κ. Καραμανλής με τη μεγάλη εκτίμηση, που έχει για τους πολίτες και τους ακροατές του δημοσιογράφους, θα θεώρησε ότι πολλοί θα τη δουν, αλλά λίγοι θα την καταλάβουν…

Κυβέρνηση Καραμανλή-κυβερνητική πολιτική Παυλίδη

Σημ.: Αν δεν είναι ευανάγνωστα τα κείμενα, κάνε "κλικ" απάνω στην εικόνα.

Φασκελοκουκούλωστα….

Κάποτε ένας κλέφτης μπήκε σ’ ένα χωριό κι άρχισε να κατακλέβει και να ρημάζει τα πάντα. Στην αρχή ήτανε κάπως προσεκτικός, αλλά με τον καιρό έγινε εντελώς ασύδοτος και απρόσεκτος. Όπως ήταν φυσικό μερικοί πιο υποψιασμένοι χωριανοί τον πήρανε χαμπάρι και άρχισαν να τον κυνηγάνε φωνάζοντας «κλέφτης…! κλέφτης…! Πιάστε τον….!!!»
Και τότε ο θρασύτατος πλιατσικολόγος χωρίς να διστάσει καθόλου κατήγγειλε αυτούς, που τον κυνηγούσαν για διατάραξη της κοινής ησυχίας.
Οποιαδήποτε ομοιότητα με την τακτική της ΝΔ να κατηγορεί για ανεπίτρεπτη σκανδαλολογία τα κόμματα της αντιπολίτευσης είναι εντελώς συμπτωματική και όποιος επιδίδεται σε τέτοιους απαράδεκτους συνειρμούς είναι τουλάχιστον κακοήθης.
Όμως σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες η Διεθνής Ένωση Σκανδαλιάρηδων ISU (International Scandal Union), αποφάσισε να απονείμει φέτος «την χρυσή κουκούλα» στον Έλληνα Πρωθυπουργό για τις εξαιρετικές επιδόσεις του στο ευγενές άθλημα κουκουλώματος υποθέσεων σκανδάλων.
Αυτό που ενθουσίασε τους κριτές και ανέδειξε τον κ. Καραμανλή ως μακράν καταλληλότερο των άλλων διεκδικητών του τίτλου είναι η μοναδική ευρηματικότητα του σε συστήματα εξουδετέρωσης του Συντάγματος και ιδιαίτερα σε κινήσεις ακύρωσης του ρόλου της Βουλής.

Πάντως για να μιλήσουμε και λίγο σοβαρά το επιχείρημα, που προβάλλεται, ότι η διάλυση της Βουλής είναι νόμιμη και επιχειρήθηκε για να δοθεί η δυνατότητα ενασχόλησης με τις ευροεκλογές, αποτελεί ένα ακόμα χοντροκομμένο παραμύθι, που δεν πρόκειται να χάψει κανένας.
Σύμφωνα με το άρθρο 64 παρ. 1 του ισχύοντος Συντάγματος «Η Βουλή συνέρχεται αυτοδικαίως κάθε έτος την πρώτη Δευτέρα του Οκτωβρίου σε τακτική σύνοδο για τα ετήσια έργα της» και σύμφωνα με την παρ. 2 του ίδιου άρθρου «Η διάρκεια της τακτικής συνόδου δεν μπορεί να είναι συντομότερη από πέντε μήνες». Ο κ. Πρωθυπουργός λοιπόν ισχυρίζεται ότι νομίμως προχώρησε στο κλείσιμο της Βουλής αφού το πεντάμηνο της αναγκαίας ελάχιστης βουλευτικής περιόδου είχε ήδη προ πολλού συμπληρωθεί.
Όμως το άρθρο 71 προβλέπει ότι «Κατά τη διάρκεια της διακοπής των εργασιών της Βουλής, το νομοθετικό της έργο …. ασκείται από Τμήμα της που συγκροτείται και λειτουργεί σύμφωνα με τους ορισμούς των άρθρων 68 παράγραφος 3 και 70». Αυτό κατά την ορθή ερμηνεία και εφαρμογή του Συντάγματος σημαίνει ότι δεν θα πρέπει να παραμένει η χώρα για μεγάλο χρονικό διάστημα χωρίς τη δυνατότητα ψήφισης νόμων. Εμμέσως λοιπόν αλλά σαφώς επιβάλλεται από το σύνταγμα ο χρόνος μεταξύ της λήξεως της τακτικής συνόδου και ενάρξεως της λειτουργίας των τμημάτων να είναι ελάχιστος. Γι αυτό κατά πάγια τακτική η τακτική σύνοδος της Βουλής διαρκεί συνήθως μέχρι τέλους Ιουνίου και οι εργασίες του θερινού τμήματος αρχίζουν στο πρώτο δεκαπενθήμερο του Ιουλίου και καλύπτουν και τον Σεπτέμβριο.
Για άλλη μια φορά οι Σύμβουλοι του Πρωθυπουργού τον οδήγησαν σε μια θεσμική γκάφα που μπορεί να είναι φαινομενικά νομότυπη , αλλά έρχεται ουσιαστικά σε αντίθεση όχι μόνο με το πνεύμα του νόμου, αλλά και με αυτή καθεαυτή τη μορφή του πολιτεύματος ως προεδρευομένης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Διότι προφανώς αλλοιώνεται η μορφή του πολιτεύματος όταν με αποφάσεις της εκτελεστικής εξουσίας παρεμποδίζεται η λειτουργία της νομοθετικής εξουσίας είτε εφήμερα ( με την αποχή των κυβερνητικών βουλευτών από μια συνεδρίαση) είτε, πολύ χειρότερα, για μεγάλο χρονικό διάστημα, όπως επιχειρείται με την πρόσφατη αυτή κίνηση.
Πρόκειται λοιπόν για άλλη μια νομότυπη, αλλά θεσμικά αντιδεοντολογική ενέργεια, που πέρα από τις νομικές της αδυναμίες είναι εξαιρετικά σαθρή ως προς την ηθική και πολιτική της νομιμοποίηση.
Διότι η λήξη της τακτικής συνόδου της Βουλής επιφέρει αυτοδικαίως την παραγραφή του αξιοποίνου όλων των πιθανών αδικημάτων, που τελέστηκαν από Υπουργούς σε σχέση με μια μεγάλη σειρά σκανδάλων, που ταλανίζουν τον τόπο το τελευταίο διάστημα.
Έχουν επομένως κάθε λόγο οι πολίτες να αμφιβάλλουν για τις αγνές προθέσεις του κ. Πρωθυπουργού.
Καθότι δεν πρέπει να συγχέονται δύο εντελώς διαφορετικά ζητήματα.
Είναι άλλο πράγμα η διακοπή των εργασιών της Βουλής και άλλο η λήξη της τακτικής βουλευτικής Συνόδου.
Αν ο πραγματικός του στόχος δεν ήταν αποκλειστικά η παραγραφή των σκανδάλων θα μπορούσε να ζητήσει τη διακοπή των εργασιών της βουλής για το διάστημα μέχρι τις Ευροεκλογές, αλλά να μην επιδιώξει την λήξη της τακτικής συνόδου, όπως δυστυχώς έπραξε.
Έτσι και ο στόχος της ομαλής προεκλογικής συζήτησης θα εξυπηρετείτο, αλλά και η κάθαρση του πολιτικού συστήματος θα επιτυγχάνετο.
Με την παράταση της τακτικής Συνόδου τουλάχιστον μέχρι το Σεπτέμβριο, όπως προς τιμή τους όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης εζήτησαν, θα είχε την ευκαιρία η Κυβέρνηση να αποδείξει στην πράξη όλες τις ωραίες μεγαλοστομίες για διαφάνεια και «όλα στο φώς».

Δυστυχώς η απερίσκεπτη, φοβική και άτακτη αυτή φυγή του κ. Πρωθυπουργού οδηγεί μια ολόκληρη παράταξη σε ερήμην πολιτική και ηθική απαξίωση.
Με αυτού του είδους τις μεθοδεύσεις δεν επιτυγχάνεται η απαλλαγή των πιθανών ολίγων ενόχων.
Απλώς επιτυγχάνεται η διάχυση της ενοχής στο σύνολο της παράταξης, που εμφανίζεται αλληλέγγυα με τους ενεχομένους σε σκάνδαλα.
Με αυτή τη φυγομαχία καταδικάζονται ερήμην στη συνείδηση του μέσου πολίτη όλοι ανεξαιρέτως όσοι συνέβαλλαν ή αποδέχθηκαν την πολιτική αυτή ερημοδικία.
Και βέβαια για τους έντιμους πολιτικούς του κυβερνώντος κόμματος τίθεται και ένα εύλογο ερώτημα.
Μέχρι ποιού σημείου μπορούν να αναλώνουν την προσωπική τους πολιτική αξιοπιστία για να κερδίσει λίγο πολιτικό χρόνο η ηγετική ομάδα του κόμματος ή ακόμη χειρότερα για να γλιτώσουν αβρόχοις ποσίν κάποιοι, που φέρονται ότι έβρεξαν την ουρά τους;

Η λευκή ψήφος είναι ψήφος ανόητη.

Όλα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, ανεξαρτήτως σκοπιμοτήτων, που το καθένα εξυπηρετεί, παρέχουν ως κοινή, και επομένως αρκούντως διασταυρωμένη, την πληροφορία ότι οι Βουλευτές της ΝΔ πνέουν μένεα κατά του κ. Παυλίδη κυρίως εξ αιτίας της απερίφραστης δήλωσής του στη Βουλή ότι δεν πρόκειται να παραιτηθεί, δήλωση την οποία συνόδευσε με μια χαρακτηριστική κίνηση του δεξιού του χεριού έχοντας τον δείκτη προτεταμένο.
Και είναι κατανοητή βεβαίως η δυσφορία των εντίμων κυβερνητικών Βουλευτών διότι προφανώς και την δήλωση και την χειρονομία ο κ. Παυλίδης προς το κόμμα του και προς τους συντρόφους του βουλευτές αποκλειστικά απηύθυνε κατά την ημέρα συζήτησης της προτάσεως για σύσταση ειδικής επιτροπής στη Βουλή.
Κουνώντας το δάκτυλό του στους ομόσταυλούς του ο κ. Παυλίδης, μεσούσης τότε της μεγάλης τεσσαρακοστής, έμοιαζε να τους λέει «Ουαί υμίν Φαρισαίοι και υποκριταί, οι οποίοι διυλίζεται τον κώνωπα και καταπίνετε την κάμηλον».
Εδώ κατάπιατε δηλαδή σκάνδαλα μεγατόνων με εκκαττομύρια, που έκαναν φτερά και δήθεν σας πείραξε η περίπτωση η δική μου, η οποία και αληθής υποτιθέμενη αφορά μερικές «ψωροχιλιάδες»;
«Ουρλιάζετε Φαρισαίοι για το καρφάκι, που υπάρχει στο μάτι του αδελφού σας και δεν βλέπετε το δοκάρι, που υπάρχει στο δικό σας μάτι;».
Με άλλα λόγια τους είπε ο κ. Παυλίδης «εμένα με κατηγορούν για μια παρονυχίδα και είσατε έτοιμοι να αποφασίσετε τη δίωξή μου και ξεσηκώνετε τον κόσμο ότι πρέπει να παραιτηθώ την ίδια ώρα, που κάποιοι άλλοι μπλεχτήκανε με ομόλογα ταμείων και με Βατοπέδια και με τόσα άλλα και τους αφήσατε ανέγγιχτους.

Αντικειμενικά για τους βουλευτές της πλειοψηφίας η δήλωση και η χειρονομία του κ.Παυλίδη ήταν κάπως σαν από τη θέση του κατηγορουμένου να μεταπηδούσε στη θέση του κατηγόρου. Κάπως σαν επισήμανση ότι αν επέμεναν στην τακτική τους θα προκαλούσαν άσχημα επακόλουθα…

Θα περίμενε κανείς να απαντήσουν στον κ. Παυλίδη «καθαρός ουρανός αστραπές δεν φοβάται» και να φροντίσουν για την πλήρη διαλεύκανση της υπόθεσης, ώστε και το κόμμα τους να καθαρίσουν από κάθε σκιά και τους όποιους συκοφάντες να αποδώσουν στην κρίση του ελληνικού λαού.
Όμως, Ω! του θαύματος, έδωσαν τόπο στην οργή. Και ενώ διερρήγνυαν τα ιμάτιά τους για την δήθεν επιθυμία τους «να χυθεί άπλετο φώς», φρόντισαν σαν πλειοψηφία στην επιτροπή(*) να εξετάσουν τους μάρτυρες με πλήρη μυστικότητα, ώστε να μη περιέλθουν σε γνώση των ψηφοφόρων οι λεπτομέρειες της υπόθεσης. Παράλληλα βέβαια είτε οι ίδιοι είτε «δι’ εγκύρων πηγών» δεν παρέλειπαν να διοχετεύουν επιλεγμένες πληροφορίες και κυρίως προσωπικές εκτιμήσεις που συνέκλιναν στην μη παραπομπή του κ. Παυλίδη.
Και τέλος φρόντισαν να συντάξουν ένα πόρισμα, που κατά τα λεγόμενα των μελών της επιτροπής καταλήγει στην πρόταση της μη παραπομπής του κ. Παυλίδη.

Και σαν να μην έφθαναν αυτά πληροφορούμεθα ότι κάποιοι, που εξακολουθούν να είναι θυμωμένοι με τον κ. Παυλίδη σκέπτονται να ψηφίσουν λευκό σήμερα το βράδυ.

Δηλαδή μετά την παρωδία στην επιτροπή, η φαρσοκωμωδία μέλλει να συνεχισθεί και στην ολομέλεια της Βουλής.
Ισχυρίζονται κάποιοι ότι με αυτό το τερτίπι η Κυβέρνηση θα λύσει το γόρδιο δεσμό, ώστε να έχει και την πίττα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο.
Τα λευκά λένε οι εφευρέτες τους δεν αποτελούν αμφισβήτηση της κυβέρνησης διότι οδηγούν στο ίδιο αποτέλεσμα, που και η Κυβέρνηση επιδιώκει , την μη παραπομπή. Συγχρόνως στέλνουν και ένα μήνυμα στον κ. Παυλίδη ότι δεν πείστηκαν για την αθωότητά του.

Καλή η προσπάθεια αλλά άνθρακες ο θησαυρός.

Διότι η κρίση της Κυβέρνησης περί της υποθέσεως Παυλίδη εκφράζεται και ενσωματώνεται στο πόρισμα της πλειοψηφίας της επιτροπής. Αποδοχή της Κυβερνητικής κρίσεως είναι η υπερψήφιση της προτάσεως του πορίσματος, τουτέστιν η καθαρή άρνηση της παραπομπής του. Κάθε λευκή ψήφος επομένως είναι αντικειμενικά άρση της εμπιστοσύνης προς την κυβέρνηση. Με αυτή την έννοια αν οι αρνητικές ψήφοι είναι λιγότερες από 150 θα υπάρχει πρόβλημα «δεδηλωμένης».
Από την άλλη η σημερινή διαδικασία δεν αποφασίζει περί της αθωότητας ή ενοχής του κ. Παυλίδη. Κρίνει για το αν υπάρχουν στοιχεία, που χρήζουν δικαστικής διερεύνησης. Αν κάποιος λοιπόν δεν πείθεται από την άποψη της κυβέρνησης, αλλά πιστεύει ότι μπορεί και να υπάρχει πρόβλημα με τον κ. Παυλίδη, οφείλει να ψηφίσει καθαρά υπέρ της παραπομπής. Αυτό επιτάσσει το Σύνταγμα. Αν δεν το πράξει ψηφίζοντας λευκό αφ’ ενός παραβιάζει τη συνταγματική επιταγή, αφ’ ετέρου συνειδητά κουκουλώνει την υπόθεση.
Διότι όσοι ψηφίζουν αρνητικά έχουν το άλλοθι ότι κατενόησαν τα πράγματα, όπως τα κατενόησε ο Πρωθυπουργός, ότι δηλαδή δεν υπάρχει θέμα με τον κ. Παυλίδη. Οι άλλοι όμως, που τα κατενόησαν αλλιώς, ότι δηλαδή μπορεί και να υπάρχει θέμα δεν έχουν καμιά δικαιολογία για να εμποδίζουν την περαιτέρω εξιχνίαση της υπόθεσης.

Εκτός αν στο λευκό αποδοθεί η παγκοσμίως και διαχρονικά πάγια ερμηνεία του. Ότι δηλαδή λευκό σημαίνει απλά ότι δεν έχω άποψη, ότι δεν διαθέτω την απαιτούμενη κατά περίπτωση κρίση για να αποφασίσω.
Όταν όμως μετά από τόσες βδομάδες, που πηγαινοέρχονται δικογραφίες, που συγκλονίζεται το κοινοβούλιο, που συνταράσσεται η κοινή γνώμη, κάποιος δηλώνει αδυναμία να κρίνει και σχηματίσει άποψη, τότε χαλεπόν ειπείν, είναι περίπου σαν να δηλώνει απλά ανόητος.
Και επιπροσθέτως εδώ τίθεται και ένα ακόμα ζήτημα.
Διότι αρμοδιότητα της βουλής είναι να βουλεύεται και να διατυπώνει βούληση.
Και καθήκον του βουλευτή είναι να διαθέτει καθαρή κρίση και να διατυπώνει καθαρές απόψεις, που να παράγουν διά της ψηφοφορίας συγκεκριμένα βουλεύματα του βουλευτικού σώματος.
Αν κάποιος δεν θέλει ή δεν μπορεί να το πράξει τότε προφανώς αυτοαναιρείται και πάντως δηλώνει ακατάλληλος για τη θέση, που κατέχει.
Είναι λοιπόν απορίας άξιον πως μπορεί να υπάρξουν απόψε το βράδυ βουλευτές, που όχι μόνο χάριν ευνόητης σκοπιμότητας θα επιλέξουν το στρίβειν δια του λευκού, αλλά θα έχουν και την αφέλεια ενδεχομένως να διαφημίζουν την ενέργειά τους ως πράξη εντιμότητος, ενώ στην ουσία είναι ευτελισμός της βουλευτικής ιδιότητος και ύβρις κατά των ψηφοφόρων τους.

Τώρα σε ότι αφορά τη φιλολογία γύρω από την πιθανολογούμενη παραίτηση του κ. Παυλίδη, αν αυτό συμβεί θα είναι ένα ακόμη ευτράπελο στην όλη υπόθεση.
Διότι αν ο κ. Παυλίδης απαλλαγεί πάσης υποψίας από την Κυβέρνηση και την πλειοψηφία των συναδέλφων του τι λόγο θα έχει να παραιτηθεί; Αν πράξει κάτι τέτοιο την ώρα, που το κόμμα του τον απαλλάσσει πανηγυρικά θα ήταν σαν να δηλώνει ο ίδιος ότι έχει κάποιο βάρος στη συνείδησή του. Ο άνθρωπος όμως την ίδια ώρα, που κούναγε το δάκτυλο στους συναδέλφους του δεν παρέλειψε να δηλώσει ότι «είναι απολύτως ατάραχος διότι έχει απολύτως ήσυχη την συνείδησή του».

Θα μπορούσε να πει κανείς ότι θα το κάνει για λόγους ευθιξίας κυρίως αν υπάρξουν πολλά λευκά από τους συναδέλφους του στην ψηφοφορία.
Όμως μέχρι τώρα τα πράγματα δεν φαίνεται να έχουν κινηθεί σ’ αυτή τη βάση. Για τέτοιους λόγους θα μπορούσε και η κυβέρνηση να προτιμούσε τη συνέχιση της διαδικασίας. Και ο ίδιος ο κ. Παυλίδης θα μπορούσε να ζητήσει την συνέχιση, προκειμένου να μην παραμείνουν σκιές. Όμως αντίθετα με την θέληση της συντριπτικής πλειοψηφίας των ψηφοφόρων, με τη όποια αξιοπιστία έχουν οι δημοσκοπήσεις, τόσο η Κυβέρνηση, όσο και ο κ. Παυλίδης δεν συμμερίζονται αυτήν την ευθιξία.

Επομένως το λογικό για τον κ. Παυλίδη με τόσους «άσπονδους φίλους», που φαίνεται να διαθέτει στο εσωτερικό του κόμματος του είναι να αναβάλει την οποιαδήποτε σκέψη για παραίτηση τουλάχιστον μέχρι τη λήξη της παρούσας βουλευτικής περιόδου, οπότε θα έχει εξασφαλισθεί η παραγραφή του αξιοποίνου οποιασδήποτε πράξεως ή παραλήψεως του καταμαρτυρούν.

___

*Αν κάποιοι νομομαθείς έχουν την άποψη ότι η μυστικότητα στις εργασίες της ειδικής επιτροπής επιβάλλεται από τον νόμο και δεν είναι αποτέλεσμα αποφάσεως της πλειοψηφίας των μελών της επιτροπής, είμαι στη διάθεσή τους να το συζητήσουμε.

ΕΥΓΕ !!! στα μέλη του ΔΣ της ΕΔΕ

Έξι επιφανή μέλη του Δ.Σ της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων με ανακοίνωσή τους στηλιτεύουν τις αντισυνταγματικές μεθοδεύσεις της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου, που κατά παράβαση του Συντάγματος και της κείμενης νομοθεσίας επιμένει να παρεμποδίζει την προώθηση των δικογραφιών, που αφορούν εγκλήματα Υπουργών στην Βουλή.
Οι διακεκριμένοι δικαστικοί λειτουργοί κ.κ Δ. Μαζαράκης(αντιπρόεδρος ΕΔΕ, αρεοπαγίτης), και οι Κ. Μπαλντάς (εφέτης), Ν. Σαλάτας, Β. Πάπαρη (πρόεδροι Πρωτοδικών), Δ. Βλάχος, Μ. Στενιώτη (πρωτοδίκες), ξεκαθαρίζουν με απόλυτη επιστημονική συνέπεια το ούτως ή άλλος ανεπίδεκτο παρερμηνειών νόημα των καταστρατηγουμένων νομικών διατάξεων και καλούν τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου να διαβιβάσει έστω και τώρα την δικογραφία της ζοφερής υπόθεσης Βατοπεδίου στη Βουλή.
Με την αξιέπαινη παρέμβασή τους οι δικαστές εκφράζουν επίσης την αγωνία τους για «τις σκιές που απειλούν να καλύψουν το πρόσωπο της Δικαιοσύνης και πρέπει το συντομότερο να διαλυθούν, και η εμπιστοσύνη σε αυτήν πρέπει να αποκατασταθεί πλήρως».
Είναι μια φωνή διαμαρτυρίας για τα κακώς κείμενα και για τα κάκιστα τεκταινόμενα και ένα μήνυμα προς πάσα κατεύθυνση ότι το ποτήρι ξεχείλισε και δεν πάει άλλο.
Φαίνεται πλέον καθαρά ότι ο υγιής και ανιδιοτελής νομικός κόσμος της χώρας δεν ανέχεται τον περαιτέρω ευτελισμό των θεσμών, την καταστρατήγηση της έννομης τάξης, την αντιποίηση των αρμοδιοτήτων της Βουλής, την καταρράκωση του κύρους της δικαιοσύνης.

Πολλώ δε μάλλον δεν ανέχεται την ιδιότυπη αναίρεση της νομικής επιστήμης, που διακαναλικά εσχάτως επιχειρείται από μια αισχρή μειοψηφία γραφικών «γκουρού» της δικηγορίας και της δημοσιογραφίας, που εξυπηρετούν αποκλειστικά τα στενά επαγγελματικά τους συμφέροντα ακόμη και κάτω από την επίφαση εξυπηρέτησης πολιτικών σκοπιμοτήτων.

ΕΥΓΕ!!! στην Ένωση Εισαγγελέων.

Σε σχόλιο μας την περασμένη Κυριακή αναφερθήκαμε αναλυτικά στο απαράδεκτο φαινόμενο κάποιων, ευτυχώς λίγων δικηγόρων και όχι μόνο, οι οποίοι εξυπηρετώντας προφανώς άλλου είδους σκοπιμότητες, παρουσιάσθηκαν σε διάφορα ΜΜΕ και προσπάθησαν να δικαιολογήσουν με έωλες ερμηνευτικές ακροβασίες τις παραβιάσεις του άρθρου 86 του Συντάγματος από την Εισαγγελία του Αρείου Πάγου σε σχέση με την υπόθεση Παυλίδη, αλλά και με την υπόθεση Βατοπεδίου.

Γράφαμε συγκεκριμένα απαντώντας στη σοφιστεία περί ιεραρχικής ο οργάνωσης του εισαγγελικού σώματος:
Η μόνη υποχρέωση των δύο εισαγγελέων εξαντλείται στην διενέργεια της πράξεως που διατάσσει ο ανώτερός τους εισαγγελεύς, αλλά κατά τα λοιπά απολαμβάνουν απολύτου αυτονομίας κρίσεως και συνειδήσεως.
Επομένως έχουν ακεραία την ευθύνη, το δικαίωμα και το καθήκον να πειθαρχούν στο σύνταγμα και τους νόμους του κράτους και ως εκ τούτου μπορούν και οφείλουν να παραπέμψουν οποιαδήποτε στοιχεία ανεύρουν στη βουλή, εφ’ όσον εμπλέκεται Υπουργός ή Υφυπουργός, σύμφωνα με το ταλαιπωρημένο άρθρο 86 Σ.
Σύμφωνα ακριβώς με αυτό το άρθρο και ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου δεν νομιμοποιείται σε καμιά περίπτωση να παρεμποδίσει την διαδρομή της δικογραφίας, που οι υφιστάμενοί του τυχόν του υποβάλλουν, αλλά αντιθέτως, άνευ της παραμικρής διατύπωσης προσωπικών του κρίσεων επί της ουσίας των εγκλημάτων και των εγκληματικών συμπεριφορών, το μοναδικό συνταγματικό του καθήκον είναι να εξασφαλίσει την αποστολή με το ταχύτερο και ασφαλέστερο μέσο.
Επισημαίναμε δε ότι όλοι αυτοί οι κύριοι διδάσκουν στους πολίτες και ιδιαίτερα τους νέους τη σοφιστεία, την στρεψοδικία και κυρίως την ανυπακοή στο Σύνταγμα και την ασέβεια στους θεσμούς.Συντηρούν μια ζοφερή ατμόσφαιρα ανομίας και ατιμωρησίας και προσβάλλουν το κύρος της δικαιοσύνης, αλλά και ολοκλήρου της νομικής κοινότητας.
Καλούσαμε τέλος την τεράστια σιωπηλή πλειοψηφία των ανιδιοτελών δικαστών και δικηγόρων και πρώτους από όλους τους πανεπιστημιακούς δασκάλους να εγκαταλείψουν τη σιωπή τους και να ξεσκεπάσουν τους λίγους ατάκτους προτού αυτοί καταφέρουν να προξενήσουν ζημιά μη αναστρέψιμη.

Άμεσα σχεδόν χθες η πρώτη έντονη αντίδραση, όπως ήταν φυσικό, ήρθε από την Ένωση Εισαγγελέων, η οποία σε μακροσκελή ανακοίνωσή της τοποθετείται ευθαρσώς και με απόλυτη επιστημονική συνέπεια σε όλα τα ζητήματα, που διάφοροι καλοθελητές, προσπάθησαν επιμελώς να συσκοτίσουν τις τελευταίες ημέρες:
Κάθε εισαγγελέας (ανεξαρτήτως βαθμού) που ενεργεί προανάκριση ή προκαταρκτική εξέταση, όχι απλώς έχει τη νομική δυνατότητα, αλλά την υποχρέωση να διαβιβάσει ο ίδιος αμελλητί στη Βουλή κάθε στοιχείο που σχετίζεται με ενδεχόμενη ποινική ευθύνη υπουργού, χωρίς να δικαιούται να προβεί σε αξιολόγηση της επάρκειας ή της βασιμότητας αυτού.
Ο εισαγγελέας ΑΠ έχει καθαρά διαβιβαστικό ρόλο και ασφαλώς δεν δικαιούται να αξιολογήσει και να κρίνει την επάρκεια ή τη βασιμότητα των στοιχείων. Άλλωστε, τέτοιο δικαίωμα αξιολόγησης -όπως προαναφέρθηκε- δεν έχει ούτε ο αρμόδιος εισαγγελέας που ενεργεί την έρευνα».

Η παρέμβαση της Ενώσεως Εισαγγελέων αποτελεί μια όαση παρηγορίας στους χαλεπούς καιρούς, που ζούμε.
Αποδεικνύει ακράδαντα ότι σ’ αυτό το τόπο και ιδιαίτερα στο χώρο της δικαιοσύνης δεν έλειψε ούτε η αρετή, ούτε η τόλμη.
Έχει εξαιρετική σημασία γιατί δεν είναι μια κραυγή απόγνωσης ενός ηρωϊκού μεμονωμένου εισαγγελέα, που εξωθείται στην παραίτηση, προκειμένου να μην παραβιάσει τον όρκο του να φυλάττει το Σύνταγμα και τους νόμους.
Είναι η στεντόρεια φωνή ενός συλλογικού οργάνου, που εκπροσωπεί το σύνολο των εισαγγελικών λειτουργών.
Είναι ένα ηχηρό μήνυμα προς κάθε κατεύθυνση ότι αυτοί, που στη ζωή τους όρισαν να φυλάττουν τις Θερμοπύλες της Δικαιοσύνης διαθέτουν αδιαμφισβήτητα τη γνώση, τη βούληση και το σθένος να εκτελέσουν στο ακέραιο το καθήκον τους προστατεύοντας αδιαπραγμάτευτα το κύρος του θεσμού, την ανεξαρτησία του λειτουργήματός τους και την επιστημονική τους αξιοπρέπεια.

Η Ένωση Εισαγγελέων αξίζει προφανώς συγχαρητηρίων.

Προφανώς όμως ο Έλληνας πολίτης περιμένει ανάλογη αντίδραση και από τους άλλους συλλογικούς φορείς, τις άλλες επαγγελματικές και επιστημονικές ενώσεις, ιδιαίτατα από τους Πανεπιστημιακούς δασκάλους.
Οφείλουν όλοι να δηλώσουν παρόντες λύνοντας τη σιωπή τους στα θέματα της ειδικότητάς τους, τα οποία συνήθως με ιδιάζουσα θρασύτητα διαστρεβλώνουν δοκησίσοφοι δημοσιογράφοι και ιδιοτελείς σοφιστές.

Ξεσκεπάστε τους…

Πριν από μερικά χρόνια το δικηγορικό επάγγελμα απειλείτο με απόλυτο εξευτελισμό, επειδή καθημερινά οι πάσης φύσεως τηλεοπτικές εκπομπές κατακλύζονταν από διάφορους δικηγόρους, που «μαλλιοτραβιόντουσαν» ασύστολα γύρω από εκκρεμείς δίκες, προκειμένου να αυξήσουν το επαγγελματικό τους κασέ και να ψαρέψουν κανένα πελάτη.
Ευτυχώς παρενέβησαν οι δικηγορικοί σύλλογοι απειλώντας με βαρειές πειθαρχικές κυρώσεις τις απερίγραπτες αυτές συμπεριφορές και περιέσωσαν την αξιοπρέπεια του επαγγέλματος.
Όμως δυστυχώς οι ιδιότυποι αυτοί γυρολόγοι των καναλιών βρήκαν διέξοδο στην απύθμενη μανία αυτοπροβολής τους.
Δεν σχολιάζουν πλέον ανοικτές δίκες, αλλά παριστάνουν τους νομομαθείς σε διάφορα θέματα, που απασχολούν κατά καιρούς την κοινή γνώμη.
Μ΄αυτόν τον τρόπο παρακάμπτουν μεν την ισχύουσα απαγόρευση, η ζημιά όμως που μπορεί να προκαλέσουν είναι ενίοτε πολύ μεγαλύτερη από ό,τι στο παρελθόν.
Διότι ο στόχος των συγκεκριμένων νομικοειδών παραμένει πάντα το πώς θα ξεχωρίσουν από το σύνολο, πως θα αποσπάσουν την προσοχή, πως θα εντυπωσιάσουν.
Έτσι δεν διστάζουν να υποστηρίζουν εντελώς αλλοπρόσαλλες και αντιεπιστημονικές απόψεις, αδιαφορώντας αν κατ΄αυτόν τον τρόπο δεν εκθέτουν μόνο τον εαυτό τους, αλλά προσβάλλουν ολόκληρο τον νομικό κόσμο της χώρας, δυσφημούν το νομικό μας σύστημα και κυρίως απειλούν να τυφλώσουν την κοινή περί δικαίου αντίληψη ολόκληρου του ελληνικού λαού.

Με αφορμή λοιπόν την τελευταία αντισυνταγματική αυθαιρεσία του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, εμφανίσθηκαν διάφοροι, οι οποίοι με σοβαροφάνεια πρυτάνεως της Οξφόρδης ανέπτυξαν διάφορες ακροβατικές απόψεις.

Οι δύο εισαγγελείς ενεργούσαν κατά παραγγελία του κ. Σανιδά και συνεπώς όφειλαν να παραδώσουν το πόρισμά τους σ’ αυτόν, μας εξήγησε περισπούδαστος νομομαθής. Η εισαγγελική λειτουργία είναι οργανωμένη κατά την αρχή της ιεραρχίας…
Έλεος κύριε… Σας ακούει κόσμος. Δεν γνωρίζετε ότι η μόνη υποχρέωση των δύο εισαγγελέων εξαντλείται στην διενέργεια της πράξεως που διατάσσει ο ανώτερός τους εισαγγελεύς, αλλά κατά τα λοιπά απολαμβάνουν απολύτου αυτονομίας κρίσεως και συνειδήσεως;
Επομένως έχουν ακεραία την ευθύνη, το δικαίωμα και το καθήκον να πειθαρχούν στο σύνταγμα και τους νόμους του κράτους και ως εκ τούτου μπορούν και οφείλουν να παραπέμψουν οποιαδήποτε στοιχεία ανεύρουν στη βουλή, εφ’ όσον εμπλέκεται Υπουργός ή Υφυπουργός, σύμφωνα με το ταλαιπωρημένο άρθρο 86 Σ;
Δεν αντιλαμβάνεσθε ότι σύμφωνα ακριβώς με αυτό το άρθρο και ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου δεν νομιμοποιείται σε καμιά περίπτωση να παρεμποδίσει την διαδρομή της δικογραφίας, που οι υφιστάμενοί του τυχόν του υποβάλλουν, αλλά αντιθέτως, άνευ της παραμικρής διατύπωσης προσωπικών του κρίσεων επί της ουσίας των εγκλημάτων και των εγκληματικών συμπεριφορών, το μοναδικό συνταγματικό του καθήκον είναι να εξασφαλίσει την αποστολή με το ταχύτερο και ασφαλέστερο μέσο;
Τι τον περάσατε τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου; Αρχιμάγειρα που παρήγγειλε στιφάδο στους υφισταμένους του μαγείρους, οι οποίοι οφείλουν να του το προσκομίσουν και αυτός δικαιούται να το δοκιμάσει, να το αξιολογήσει και αν του αρέσει να το σερβίρει πάρα-πέρα;

Ενας άλλος μεγαλόσχημος νομικός μας εξήγησε ότι δε φταίει ο κ. Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, αλλά ο νόμος περί ευθύνης Υπουργών, που πρέπει να αλλάξει.
Πονηρούλη… γιατί προσπαθείς να δημιουργήσεις σύγχυση;
Πρώτον εδώ δεν μιλάμε για παραβίαση του νόμου περί ευθύνης Υπουργών. Μιλάμε για ευθεία και στυγνή-καραμπινάτη παραβίαση του συντάγματος.
Δεύτερον αν πρέπει να αλλάξει ο εκτελεστικός του συντάγματος νόμος είναι ένα ζήτημα, που χωράει πολύ συζήτηση, αλλά πάντως είναι από άλλο ανέκδοτο.
Είναι δυνατόν να πετάμε τη μπάλα στην εξέδρα συζητώντας de lege ferenda και να χάνουμε το μπούσουλα σε σχέση με την αυτονόητη υποχρέωση εφαρμογής της ισχύουσας νομοθεσίας;
Είναι δυνατόν κάθε πικραμένος, που δεν του αρέσει ένας νόμος να δηλώνει ότι επιθυμεί να τον αλλάξει και να τον παραβιάζει κατά το δοκούν;
Dura lex, sed lex. Έλεγαν οι Ρωμαίοι νομικοί. Τραχύς νόμος, σκληρός ατελής, άδικος, αλλά πάντως είναι νόμος και για όσο ισχύει οφείλουν άπαντες να τον εφαρμόζουν. Αυτή ήταν η κοινή περί ισχύουσας νομοθεσίας αντίληψη σε μια σχετικά πρωτόγονη κοινωνία 2000 χρόνια πριν.
Ποια ακριβώς αντίληψη προσπαθούμε να επιβάλλουμε στην Ελλάδα του σήμερα; Μήπως ότι ο νόμος είναι ένα ψιλό δίχτυ που πιάνει τα μικρά ψαράκια αλλά τα μεγάλα το σχίζουν με ευκολία και φεύγουν αλώβητα;

Κάποιοι άλλοι επιχείρησαν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα με το κοινότυπο επιχείρημα ότι στα νομικά θέματα μπορούν να υπάρχουν διαφορετικές γνώμες.
Στα νομικά θέματα επιστημονικού ενδιαφέροντος βεβαίως. Αλλοίμονο όμως αν η ερμηνεία και εφαρμογή διατάξεων του συντάγματος και μάλιστα διατάξεων με δικονομικό περιεχόμενο μπορεί να εξαρτάται από τη γνώμη του εκάστοτε υποχρέου προς εφαρμογή της δικαστικού λειτουργού.
Οι διατάξεις του συντάγματος ιδιαίτερα αυτού του είδους απαιτούν ενιαία ερμηνεία και εφαρμογή σύμφωνα όχι με την τυχαία, αλλά με την κρατούσα γνώμη.
Διότι οι παρεπιδημούντες την Ιερουσαλήμ καλώς γνωρίζουμε ότι στα νομικά βεβαίως μπορούν να υπάρχουν πολλές γνώμες. Γνώμες σοβαρές, ενδιαφέρουσες, πρωτότυπες, αλλά και αστείες, άστοχες, άσχετες, αντιεπιστημονικές. Υπάρχει όμως πάντοτε και η λεγόμενη κρατούσα γνώμη. Αυτή που υιοθετείται και υποστηρίζεται από την πλειοψηφία της νομικής κοινότητας.
Και στην προκειμένη περίπτωση υπάρχει από την μια μεριά η ερμηνεία του συνόλου του επιστημονικού κόσμου της χώρας σε σχέση με την ορθή ερμηνεία του Σ 86 και από την άλλη έωλες απόψεις, που καταλήγουν σε contra legem θεσμικές ασχημίες. Ας ξεκαθαρίσουν λοιπόν οι «πολύγνωμοι» σε ποια ακριβώς πλευρά συντάσσονται.

Τέλος κάποιοι υποστηρίζουν μία πρωτότυπη θεωρία απείρου κάλλους.
Νομιμοποιείται, διατείνονται η αντισυνταγματική ενέργεια του εισαγγελέως ΑΠ, με βάση εγκύκλιο-γνωμοδότηση του προκατόχου του εισαγγελέως, η οποία προέκυψε κατόπιν αιτήματος του τότε Προέδρου της Βουλής κ. Απ. Κακλαμάνη, η οποία αφορά άλλη διάταξη του Συντάγματος (άρθρο 83), που δεν αφορά βεβαίως ποινικές ευθύνες Υπουργών, αφορά άρση ασυλίας βουλευτών, αλλά μπορεί να εφαρμοσθεί «κατ’ αναλογίαν» και στην περίπτωση του άρθρου 86… !!!
Σε όλες τις Νομικές σχολές του πλανήτη, από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης μέχρι το πανεπιστήμιο της …Κάτω Ζούγκλας, διδάσκεται ένα μάθημα στο πρώτο έτος, που αποτελεί στοιχειώδη εισαγωγή στην επιστήμη του δικαίου. Ένα από τα πρώτα κεφάλαια αυτού του μαθήματος αναφέρεται στην τυπική ισχύ των νόμων και εξηγεί ότι το Σύνταγμα είναι ο υπέρτατος νόμος του κράτους, όλοι οι υπόλοιποι νόμοι έχουν συγκριτικά ελάσσονα τυπική ισχύ, οφείλουν να προσαρμόζονται στις συνταγματικές διατάξεις και γενικά ουδείς κατώτερος κανών δικαίου δεν μπορεί να αλλάξει ή να καταργήσει ένα κανόνα ανώτερης τυπικής ισχύος.
Το επιχείρημα λοιπόν ότι μια γνωμοδότηση εισαγγελέως του ΑΠ υπερισχύει των διατάξεων του Συντάγματος δεν μπορεί να έχει καμία τύχη σε καμιά έννομη τάξη αυτού του πλανήτη.
Όσο για τους υποστηρικτές του το βέβαιον είναι ότι ως πρωτοετείς φοιτητές θα απορρίπτονταν, αλλά ίσως θα κατάφερναν να καταχωρηθούν στο βιβλίο Γκίνες ως πρωταθλητές τυμβωρύχοι, που ανασκάπτουν εναγωνίως το παρελθόν του ΠΑΣΟΚ αναζητώντας σκελετούς χρήσιμους για συμψηφισμό με διάφορες σύγχρονες αθλιότητες.

Το δυστύχημα όμως είναι ότι όλοι αυτοί προσφέρουν χείριστη υπηρεσία στον τόπο γιατί διδάσκουν στους πολίτες και ιδιαίτερα τους νέους τη σοφιστεία, την στρεψοδικία και κυρίως την ανυπακοή στο Σύνταγμα και την ασέβεια στους θεσμούς.

Δημιουργούν μια ζοφερή ατμόσφαιρα ανομίας και ατιμωρησίας.

Προσβάλλουν το κύρος της δικαιοσύνης, αλλά και ολοκλήρου της νομικής κοινότητας.

Οφείλει επομένως η τεράστια σιωπηλή πλειοψηφία των ανιδιοτελών δικαστών και δικηγόρων και πρώτοι από όλους οι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι να εγκαταλείψουν τη σιωπή τους και να ξεσκεπάσουν τους λίγους ατάκτους προτού αυτοί καταφέρουν να προξενήσουν ζημιά μη αναστρέψιμη.

Βατοπέδι: Το δις εξαμαρτείν…

Έχουμε το προνόμιο να ζούμε σε μια χώρα όπου στο απώτερο παρελθόν οι κάτοικοί της ανέπτυξαν ένα ανεπανάληπτο πολιτισμό.

Ιδιαίτερα στον γνωστικό τομέα τόσο εκτεταμένες υπήρξαν οι γνώσεις τους επί παντός επιστητού, ώστε προσφυώς υποστηρήχθηκε ότι οι μεταγενέστεροι επιστήμονες οποιουδήποτε κλάδου, για πολλούς αιώνες και εν πολλοίς ακόμη και σήμερα, απλώς ανακαλύπτουν όσα οι αρχαίοι Έλληνες πρώτοι διετύπωσαν.

Μυστήριο πάντως παραμένει ποιο χαρακτηρισμό θα χρησιμοποιούσαν οι πρόγονοί μας αν ζούσαν επί των ημερών μας για να στολίσουν αυτούς, που χειρίζονται την υπόθεση του Βατοπεδίου.

Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από το σάλο, που δημιουργήθηκε με την παραίτηση δύο εισαγγελικών λειτουργών, που παρεμποδίσθηκαν να στείλουν τη δικογραφία στη Βουλή κατ’ εφαρμογή του άρθρου 86 του συντάγματος.
Οι πρωταγωνιστές όμως εκείνου του παθήματος δεν φαίνεται να έχουν διδαχθεί τίποτε και η θλιβερή ιστορία-φάρσα δυστυχώς επαναλαμβάνεται.

«Το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού» έλεγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι σ’ αυτές τις περιπτώσεις.
Τουτέστιν άσοφους, απερίσκεπτους, ολιγοφρενείς χαρακτήριζαν όσους δεν ήταν ικανοί να διδαχθούν από τα λάθη τους και επαναλάμβαναν τα ίδια λάθη.

Λόγοι δεοντολογίας και κοινωνικής ευπρέπειας δεν επιτρέπουν να φαντασθούμε ποιους βαρύτατους χαρακτηρισμούς θα χρησιμοποιούσαν οι πρόγονοί μας, αν ζούσαν στις μέρες μας, για όσα συμβαίνουν στο δικαστικό χειρισμό υποθέσεων με υψηλό πολιτικό ειδικό βάρος, όπως αυτές που έχουν κοινό παρανομαστή την παραπάνω διάταξη του Συντάγματος.

Σε μια χώρα όπου 2.500 χρόνια πριν ένας πολιτικός ονόματι Αριστείδης, δίκαιος επονομαζόμενος, διεκήρυττε «ειρήνη, αν είναι δυνατόν, αλλά δικαιοσύνη παντί τρόπω», αποτελεί θλιβερή κατάντια το σύνολο σχεδόν των πολιτών να θεωρεί ότι οι υψηλά ιστάμενοι όλων των επαγγελματικών ομάδων και κυρίως οι πολιτικοί χαίρουν μιας απόλυτης ατιμωρησίας.