Σε σχόλιο μας την περασμένη Κυριακή αναφερθήκαμε αναλυτικά στο απαράδεκτο φαινόμενο κάποιων, ευτυχώς λίγων δικηγόρων και όχι μόνο, οι οποίοι εξυπηρετώντας προφανώς άλλου είδους σκοπιμότητες, παρουσιάσθηκαν σε διάφορα ΜΜΕ και προσπάθησαν να δικαιολογήσουν με έωλες ερμηνευτικές ακροβασίες τις παραβιάσεις του άρθρου 86 του Συντάγματος από την Εισαγγελία του Αρείου Πάγου σε σχέση με την υπόθεση Παυλίδη, αλλά και με την υπόθεση Βατοπεδίου.
Γράφαμε συγκεκριμένα απαντώντας στη σοφιστεία περί ιεραρχικής ο οργάνωσης του εισαγγελικού σώματος:
Η μόνη υποχρέωση των δύο εισαγγελέων εξαντλείται στην διενέργεια της πράξεως που διατάσσει ο ανώτερός τους εισαγγελεύς, αλλά κατά τα λοιπά απολαμβάνουν απολύτου αυτονομίας κρίσεως και συνειδήσεως.
Επομένως έχουν ακεραία την ευθύνη, το δικαίωμα και το καθήκον να πειθαρχούν στο σύνταγμα και τους νόμους του κράτους και ως εκ τούτου μπορούν και οφείλουν να παραπέμψουν οποιαδήποτε στοιχεία ανεύρουν στη βουλή, εφ’ όσον εμπλέκεται Υπουργός ή Υφυπουργός, σύμφωνα με το ταλαιπωρημένο άρθρο 86 Σ.
Σύμφωνα ακριβώς με αυτό το άρθρο και ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου δεν νομιμοποιείται σε καμιά περίπτωση να παρεμποδίσει την διαδρομή της δικογραφίας, που οι υφιστάμενοί του τυχόν του υποβάλλουν, αλλά αντιθέτως, άνευ της παραμικρής διατύπωσης προσωπικών του κρίσεων επί της ουσίας των εγκλημάτων και των εγκληματικών συμπεριφορών, το μοναδικό συνταγματικό του καθήκον είναι να εξασφαλίσει την αποστολή με το ταχύτερο και ασφαλέστερο μέσο.
Επισημαίναμε δε ότι όλοι αυτοί οι κύριοι διδάσκουν στους πολίτες και ιδιαίτερα τους νέους τη σοφιστεία, την στρεψοδικία και κυρίως την ανυπακοή στο Σύνταγμα και την ασέβεια στους θεσμούς.Συντηρούν μια ζοφερή ατμόσφαιρα ανομίας και ατιμωρησίας και προσβάλλουν το κύρος της δικαιοσύνης, αλλά και ολοκλήρου της νομικής κοινότητας.
Καλούσαμε τέλος την τεράστια σιωπηλή πλειοψηφία των ανιδιοτελών δικαστών και δικηγόρων και πρώτους από όλους τους πανεπιστημιακούς δασκάλους να εγκαταλείψουν τη σιωπή τους και να ξεσκεπάσουν τους λίγους ατάκτους προτού αυτοί καταφέρουν να προξενήσουν ζημιά μη αναστρέψιμη.
Άμεσα σχεδόν χθες η πρώτη έντονη αντίδραση, όπως ήταν φυσικό, ήρθε από την Ένωση Εισαγγελέων, η οποία σε μακροσκελή ανακοίνωσή της τοποθετείται ευθαρσώς και με απόλυτη επιστημονική συνέπεια σε όλα τα ζητήματα, που διάφοροι καλοθελητές, προσπάθησαν επιμελώς να συσκοτίσουν τις τελευταίες ημέρες:
Κάθε εισαγγελέας (ανεξαρτήτως βαθμού) που ενεργεί προανάκριση ή προκαταρκτική εξέταση, όχι απλώς έχει τη νομική δυνατότητα, αλλά την υποχρέωση να διαβιβάσει ο ίδιος αμελλητί στη Βουλή κάθε στοιχείο που σχετίζεται με ενδεχόμενη ποινική ευθύνη υπουργού, χωρίς να δικαιούται να προβεί σε αξιολόγηση της επάρκειας ή της βασιμότητας αυτού.
Ο εισαγγελέας ΑΠ έχει καθαρά διαβιβαστικό ρόλο και ασφαλώς δεν δικαιούται να αξιολογήσει και να κρίνει την επάρκεια ή τη βασιμότητα των στοιχείων. Άλλωστε, τέτοιο δικαίωμα αξιολόγησης -όπως προαναφέρθηκε- δεν έχει ούτε ο αρμόδιος εισαγγελέας που ενεργεί την έρευνα».
Η παρέμβαση της Ενώσεως Εισαγγελέων αποτελεί μια όαση παρηγορίας στους χαλεπούς καιρούς, που ζούμε.
Αποδεικνύει ακράδαντα ότι σ’ αυτό το τόπο και ιδιαίτερα στο χώρο της δικαιοσύνης δεν έλειψε ούτε η αρετή, ούτε η τόλμη.
Έχει εξαιρετική σημασία γιατί δεν είναι μια κραυγή απόγνωσης ενός ηρωϊκού μεμονωμένου εισαγγελέα, που εξωθείται στην παραίτηση, προκειμένου να μην παραβιάσει τον όρκο του να φυλάττει το Σύνταγμα και τους νόμους.
Είναι η στεντόρεια φωνή ενός συλλογικού οργάνου, που εκπροσωπεί το σύνολο των εισαγγελικών λειτουργών.
Είναι ένα ηχηρό μήνυμα προς κάθε κατεύθυνση ότι αυτοί, που στη ζωή τους όρισαν να φυλάττουν τις Θερμοπύλες της Δικαιοσύνης διαθέτουν αδιαμφισβήτητα τη γνώση, τη βούληση και το σθένος να εκτελέσουν στο ακέραιο το καθήκον τους προστατεύοντας αδιαπραγμάτευτα το κύρος του θεσμού, την ανεξαρτησία του λειτουργήματός τους και την επιστημονική τους αξιοπρέπεια.
Η Ένωση Εισαγγελέων αξίζει προφανώς συγχαρητηρίων.
Προφανώς όμως ο Έλληνας πολίτης περιμένει ανάλογη αντίδραση και από τους άλλους συλλογικούς φορείς, τις άλλες επαγγελματικές και επιστημονικές ενώσεις, ιδιαίτατα από τους Πανεπιστημιακούς δασκάλους.
Οφείλουν όλοι να δηλώσουν παρόντες λύνοντας τη σιωπή τους στα θέματα της ειδικότητάς τους, τα οποία συνήθως με ιδιάζουσα θρασύτητα διαστρεβλώνουν δοκησίσοφοι δημοσιογράφοι και ιδιοτελείς σοφιστές.
Τετάρτη 29 Απριλίου 2009
Κυριακή 26 Απριλίου 2009
Ξεσκεπάστε τους…
Πριν από μερικά χρόνια το δικηγορικό επάγγελμα απειλείτο με απόλυτο εξευτελισμό, επειδή καθημερινά οι πάσης φύσεως τηλεοπτικές εκπομπές κατακλύζονταν από διάφορους δικηγόρους, που «μαλλιοτραβιόντουσαν» ασύστολα γύρω από εκκρεμείς δίκες, προκειμένου να αυξήσουν το επαγγελματικό τους κασέ και να ψαρέψουν κανένα πελάτη.
Ευτυχώς παρενέβησαν οι δικηγορικοί σύλλογοι απειλώντας με βαρειές πειθαρχικές κυρώσεις τις απερίγραπτες αυτές συμπεριφορές και περιέσωσαν την αξιοπρέπεια του επαγγέλματος.
Όμως δυστυχώς οι ιδιότυποι αυτοί γυρολόγοι των καναλιών βρήκαν διέξοδο στην απύθμενη μανία αυτοπροβολής τους.
Δεν σχολιάζουν πλέον ανοικτές δίκες, αλλά παριστάνουν τους νομομαθείς σε διάφορα θέματα, που απασχολούν κατά καιρούς την κοινή γνώμη.
Μ΄αυτόν τον τρόπο παρακάμπτουν μεν την ισχύουσα απαγόρευση, η ζημιά όμως που μπορεί να προκαλέσουν είναι ενίοτε πολύ μεγαλύτερη από ό,τι στο παρελθόν.
Διότι ο στόχος των συγκεκριμένων νομικοειδών παραμένει πάντα το πώς θα ξεχωρίσουν από το σύνολο, πως θα αποσπάσουν την προσοχή, πως θα εντυπωσιάσουν.
Έτσι δεν διστάζουν να υποστηρίζουν εντελώς αλλοπρόσαλλες και αντιεπιστημονικές απόψεις, αδιαφορώντας αν κατ΄αυτόν τον τρόπο δεν εκθέτουν μόνο τον εαυτό τους, αλλά προσβάλλουν ολόκληρο τον νομικό κόσμο της χώρας, δυσφημούν το νομικό μας σύστημα και κυρίως απειλούν να τυφλώσουν την κοινή περί δικαίου αντίληψη ολόκληρου του ελληνικού λαού.
Με αφορμή λοιπόν την τελευταία αντισυνταγματική αυθαιρεσία του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, εμφανίσθηκαν διάφοροι, οι οποίοι με σοβαροφάνεια πρυτάνεως της Οξφόρδης ανέπτυξαν διάφορες ακροβατικές απόψεις.
Οι δύο εισαγγελείς ενεργούσαν κατά παραγγελία του κ. Σανιδά και συνεπώς όφειλαν να παραδώσουν το πόρισμά τους σ’ αυτόν, μας εξήγησε περισπούδαστος νομομαθής. Η εισαγγελική λειτουργία είναι οργανωμένη κατά την αρχή της ιεραρχίας…
Έλεος κύριε… Σας ακούει κόσμος. Δεν γνωρίζετε ότι η μόνη υποχρέωση των δύο εισαγγελέων εξαντλείται στην διενέργεια της πράξεως που διατάσσει ο ανώτερός τους εισαγγελεύς, αλλά κατά τα λοιπά απολαμβάνουν απολύτου αυτονομίας κρίσεως και συνειδήσεως;
Επομένως έχουν ακεραία την ευθύνη, το δικαίωμα και το καθήκον να πειθαρχούν στο σύνταγμα και τους νόμους του κράτους και ως εκ τούτου μπορούν και οφείλουν να παραπέμψουν οποιαδήποτε στοιχεία ανεύρουν στη βουλή, εφ’ όσον εμπλέκεται Υπουργός ή Υφυπουργός, σύμφωνα με το ταλαιπωρημένο άρθρο 86 Σ;
Δεν αντιλαμβάνεσθε ότι σύμφωνα ακριβώς με αυτό το άρθρο και ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου δεν νομιμοποιείται σε καμιά περίπτωση να παρεμποδίσει την διαδρομή της δικογραφίας, που οι υφιστάμενοί του τυχόν του υποβάλλουν, αλλά αντιθέτως, άνευ της παραμικρής διατύπωσης προσωπικών του κρίσεων επί της ουσίας των εγκλημάτων και των εγκληματικών συμπεριφορών, το μοναδικό συνταγματικό του καθήκον είναι να εξασφαλίσει την αποστολή με το ταχύτερο και ασφαλέστερο μέσο;
Τι τον περάσατε τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου; Αρχιμάγειρα που παρήγγειλε στιφάδο στους υφισταμένους του μαγείρους, οι οποίοι οφείλουν να του το προσκομίσουν και αυτός δικαιούται να το δοκιμάσει, να το αξιολογήσει και αν του αρέσει να το σερβίρει πάρα-πέρα;
Ενας άλλος μεγαλόσχημος νομικός μας εξήγησε ότι δε φταίει ο κ. Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, αλλά ο νόμος περί ευθύνης Υπουργών, που πρέπει να αλλάξει.
Πονηρούλη… γιατί προσπαθείς να δημιουργήσεις σύγχυση;
Πρώτον εδώ δεν μιλάμε για παραβίαση του νόμου περί ευθύνης Υπουργών. Μιλάμε για ευθεία και στυγνή-καραμπινάτη παραβίαση του συντάγματος.
Δεύτερον αν πρέπει να αλλάξει ο εκτελεστικός του συντάγματος νόμος είναι ένα ζήτημα, που χωράει πολύ συζήτηση, αλλά πάντως είναι από άλλο ανέκδοτο.
Είναι δυνατόν να πετάμε τη μπάλα στην εξέδρα συζητώντας de lege ferenda και να χάνουμε το μπούσουλα σε σχέση με την αυτονόητη υποχρέωση εφαρμογής της ισχύουσας νομοθεσίας;
Είναι δυνατόν κάθε πικραμένος, που δεν του αρέσει ένας νόμος να δηλώνει ότι επιθυμεί να τον αλλάξει και να τον παραβιάζει κατά το δοκούν;
Dura lex, sed lex. Έλεγαν οι Ρωμαίοι νομικοί. Τραχύς νόμος, σκληρός ατελής, άδικος, αλλά πάντως είναι νόμος και για όσο ισχύει οφείλουν άπαντες να τον εφαρμόζουν. Αυτή ήταν η κοινή περί ισχύουσας νομοθεσίας αντίληψη σε μια σχετικά πρωτόγονη κοινωνία 2000 χρόνια πριν.
Ποια ακριβώς αντίληψη προσπαθούμε να επιβάλλουμε στην Ελλάδα του σήμερα; Μήπως ότι ο νόμος είναι ένα ψιλό δίχτυ που πιάνει τα μικρά ψαράκια αλλά τα μεγάλα το σχίζουν με ευκολία και φεύγουν αλώβητα;
Κάποιοι άλλοι επιχείρησαν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα με το κοινότυπο επιχείρημα ότι στα νομικά θέματα μπορούν να υπάρχουν διαφορετικές γνώμες.
Στα νομικά θέματα επιστημονικού ενδιαφέροντος βεβαίως. Αλλοίμονο όμως αν η ερμηνεία και εφαρμογή διατάξεων του συντάγματος και μάλιστα διατάξεων με δικονομικό περιεχόμενο μπορεί να εξαρτάται από τη γνώμη του εκάστοτε υποχρέου προς εφαρμογή της δικαστικού λειτουργού.
Οι διατάξεις του συντάγματος ιδιαίτερα αυτού του είδους απαιτούν ενιαία ερμηνεία και εφαρμογή σύμφωνα όχι με την τυχαία, αλλά με την κρατούσα γνώμη.
Διότι οι παρεπιδημούντες την Ιερουσαλήμ καλώς γνωρίζουμε ότι στα νομικά βεβαίως μπορούν να υπάρχουν πολλές γνώμες. Γνώμες σοβαρές, ενδιαφέρουσες, πρωτότυπες, αλλά και αστείες, άστοχες, άσχετες, αντιεπιστημονικές. Υπάρχει όμως πάντοτε και η λεγόμενη κρατούσα γνώμη. Αυτή που υιοθετείται και υποστηρίζεται από την πλειοψηφία της νομικής κοινότητας.
Και στην προκειμένη περίπτωση υπάρχει από την μια μεριά η ερμηνεία του συνόλου του επιστημονικού κόσμου της χώρας σε σχέση με την ορθή ερμηνεία του Σ 86 και από την άλλη έωλες απόψεις, που καταλήγουν σε contra legem θεσμικές ασχημίες. Ας ξεκαθαρίσουν λοιπόν οι «πολύγνωμοι» σε ποια ακριβώς πλευρά συντάσσονται.
Τέλος κάποιοι υποστηρίζουν μία πρωτότυπη θεωρία απείρου κάλλους.
Νομιμοποιείται, διατείνονται η αντισυνταγματική ενέργεια του εισαγγελέως ΑΠ, με βάση εγκύκλιο-γνωμοδότηση του προκατόχου του εισαγγελέως, η οποία προέκυψε κατόπιν αιτήματος του τότε Προέδρου της Βουλής κ. Απ. Κακλαμάνη, η οποία αφορά άλλη διάταξη του Συντάγματος (άρθρο 83), που δεν αφορά βεβαίως ποινικές ευθύνες Υπουργών, αφορά άρση ασυλίας βουλευτών, αλλά μπορεί να εφαρμοσθεί «κατ’ αναλογίαν» και στην περίπτωση του άρθρου 86… !!!
Σε όλες τις Νομικές σχολές του πλανήτη, από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης μέχρι το πανεπιστήμιο της …Κάτω Ζούγκλας, διδάσκεται ένα μάθημα στο πρώτο έτος, που αποτελεί στοιχειώδη εισαγωγή στην επιστήμη του δικαίου. Ένα από τα πρώτα κεφάλαια αυτού του μαθήματος αναφέρεται στην τυπική ισχύ των νόμων και εξηγεί ότι το Σύνταγμα είναι ο υπέρτατος νόμος του κράτους, όλοι οι υπόλοιποι νόμοι έχουν συγκριτικά ελάσσονα τυπική ισχύ, οφείλουν να προσαρμόζονται στις συνταγματικές διατάξεις και γενικά ουδείς κατώτερος κανών δικαίου δεν μπορεί να αλλάξει ή να καταργήσει ένα κανόνα ανώτερης τυπικής ισχύος.
Το επιχείρημα λοιπόν ότι μια γνωμοδότηση εισαγγελέως του ΑΠ υπερισχύει των διατάξεων του Συντάγματος δεν μπορεί να έχει καμία τύχη σε καμιά έννομη τάξη αυτού του πλανήτη.
Όσο για τους υποστηρικτές του το βέβαιον είναι ότι ως πρωτοετείς φοιτητές θα απορρίπτονταν, αλλά ίσως θα κατάφερναν να καταχωρηθούν στο βιβλίο Γκίνες ως πρωταθλητές τυμβωρύχοι, που ανασκάπτουν εναγωνίως το παρελθόν του ΠΑΣΟΚ αναζητώντας σκελετούς χρήσιμους για συμψηφισμό με διάφορες σύγχρονες αθλιότητες.
Το δυστύχημα όμως είναι ότι όλοι αυτοί προσφέρουν χείριστη υπηρεσία στον τόπο γιατί διδάσκουν στους πολίτες και ιδιαίτερα τους νέους τη σοφιστεία, την στρεψοδικία και κυρίως την ανυπακοή στο Σύνταγμα και την ασέβεια στους θεσμούς.
Δημιουργούν μια ζοφερή ατμόσφαιρα ανομίας και ατιμωρησίας.
Προσβάλλουν το κύρος της δικαιοσύνης, αλλά και ολοκλήρου της νομικής κοινότητας.
Οφείλει επομένως η τεράστια σιωπηλή πλειοψηφία των ανιδιοτελών δικαστών και δικηγόρων και πρώτοι από όλους οι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι να εγκαταλείψουν τη σιωπή τους και να ξεσκεπάσουν τους λίγους ατάκτους προτού αυτοί καταφέρουν να προξενήσουν ζημιά μη αναστρέψιμη.
Ευτυχώς παρενέβησαν οι δικηγορικοί σύλλογοι απειλώντας με βαρειές πειθαρχικές κυρώσεις τις απερίγραπτες αυτές συμπεριφορές και περιέσωσαν την αξιοπρέπεια του επαγγέλματος.
Όμως δυστυχώς οι ιδιότυποι αυτοί γυρολόγοι των καναλιών βρήκαν διέξοδο στην απύθμενη μανία αυτοπροβολής τους.
Δεν σχολιάζουν πλέον ανοικτές δίκες, αλλά παριστάνουν τους νομομαθείς σε διάφορα θέματα, που απασχολούν κατά καιρούς την κοινή γνώμη.
Μ΄αυτόν τον τρόπο παρακάμπτουν μεν την ισχύουσα απαγόρευση, η ζημιά όμως που μπορεί να προκαλέσουν είναι ενίοτε πολύ μεγαλύτερη από ό,τι στο παρελθόν.
Διότι ο στόχος των συγκεκριμένων νομικοειδών παραμένει πάντα το πώς θα ξεχωρίσουν από το σύνολο, πως θα αποσπάσουν την προσοχή, πως θα εντυπωσιάσουν.
Έτσι δεν διστάζουν να υποστηρίζουν εντελώς αλλοπρόσαλλες και αντιεπιστημονικές απόψεις, αδιαφορώντας αν κατ΄αυτόν τον τρόπο δεν εκθέτουν μόνο τον εαυτό τους, αλλά προσβάλλουν ολόκληρο τον νομικό κόσμο της χώρας, δυσφημούν το νομικό μας σύστημα και κυρίως απειλούν να τυφλώσουν την κοινή περί δικαίου αντίληψη ολόκληρου του ελληνικού λαού.
Με αφορμή λοιπόν την τελευταία αντισυνταγματική αυθαιρεσία του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, εμφανίσθηκαν διάφοροι, οι οποίοι με σοβαροφάνεια πρυτάνεως της Οξφόρδης ανέπτυξαν διάφορες ακροβατικές απόψεις.
Οι δύο εισαγγελείς ενεργούσαν κατά παραγγελία του κ. Σανιδά και συνεπώς όφειλαν να παραδώσουν το πόρισμά τους σ’ αυτόν, μας εξήγησε περισπούδαστος νομομαθής. Η εισαγγελική λειτουργία είναι οργανωμένη κατά την αρχή της ιεραρχίας…
Έλεος κύριε… Σας ακούει κόσμος. Δεν γνωρίζετε ότι η μόνη υποχρέωση των δύο εισαγγελέων εξαντλείται στην διενέργεια της πράξεως που διατάσσει ο ανώτερός τους εισαγγελεύς, αλλά κατά τα λοιπά απολαμβάνουν απολύτου αυτονομίας κρίσεως και συνειδήσεως;
Επομένως έχουν ακεραία την ευθύνη, το δικαίωμα και το καθήκον να πειθαρχούν στο σύνταγμα και τους νόμους του κράτους και ως εκ τούτου μπορούν και οφείλουν να παραπέμψουν οποιαδήποτε στοιχεία ανεύρουν στη βουλή, εφ’ όσον εμπλέκεται Υπουργός ή Υφυπουργός, σύμφωνα με το ταλαιπωρημένο άρθρο 86 Σ;
Δεν αντιλαμβάνεσθε ότι σύμφωνα ακριβώς με αυτό το άρθρο και ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου δεν νομιμοποιείται σε καμιά περίπτωση να παρεμποδίσει την διαδρομή της δικογραφίας, που οι υφιστάμενοί του τυχόν του υποβάλλουν, αλλά αντιθέτως, άνευ της παραμικρής διατύπωσης προσωπικών του κρίσεων επί της ουσίας των εγκλημάτων και των εγκληματικών συμπεριφορών, το μοναδικό συνταγματικό του καθήκον είναι να εξασφαλίσει την αποστολή με το ταχύτερο και ασφαλέστερο μέσο;
Τι τον περάσατε τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου; Αρχιμάγειρα που παρήγγειλε στιφάδο στους υφισταμένους του μαγείρους, οι οποίοι οφείλουν να του το προσκομίσουν και αυτός δικαιούται να το δοκιμάσει, να το αξιολογήσει και αν του αρέσει να το σερβίρει πάρα-πέρα;
Ενας άλλος μεγαλόσχημος νομικός μας εξήγησε ότι δε φταίει ο κ. Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, αλλά ο νόμος περί ευθύνης Υπουργών, που πρέπει να αλλάξει.
Πονηρούλη… γιατί προσπαθείς να δημιουργήσεις σύγχυση;
Πρώτον εδώ δεν μιλάμε για παραβίαση του νόμου περί ευθύνης Υπουργών. Μιλάμε για ευθεία και στυγνή-καραμπινάτη παραβίαση του συντάγματος.
Δεύτερον αν πρέπει να αλλάξει ο εκτελεστικός του συντάγματος νόμος είναι ένα ζήτημα, που χωράει πολύ συζήτηση, αλλά πάντως είναι από άλλο ανέκδοτο.
Είναι δυνατόν να πετάμε τη μπάλα στην εξέδρα συζητώντας de lege ferenda και να χάνουμε το μπούσουλα σε σχέση με την αυτονόητη υποχρέωση εφαρμογής της ισχύουσας νομοθεσίας;
Είναι δυνατόν κάθε πικραμένος, που δεν του αρέσει ένας νόμος να δηλώνει ότι επιθυμεί να τον αλλάξει και να τον παραβιάζει κατά το δοκούν;
Dura lex, sed lex. Έλεγαν οι Ρωμαίοι νομικοί. Τραχύς νόμος, σκληρός ατελής, άδικος, αλλά πάντως είναι νόμος και για όσο ισχύει οφείλουν άπαντες να τον εφαρμόζουν. Αυτή ήταν η κοινή περί ισχύουσας νομοθεσίας αντίληψη σε μια σχετικά πρωτόγονη κοινωνία 2000 χρόνια πριν.
Ποια ακριβώς αντίληψη προσπαθούμε να επιβάλλουμε στην Ελλάδα του σήμερα; Μήπως ότι ο νόμος είναι ένα ψιλό δίχτυ που πιάνει τα μικρά ψαράκια αλλά τα μεγάλα το σχίζουν με ευκολία και φεύγουν αλώβητα;
Κάποιοι άλλοι επιχείρησαν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα με το κοινότυπο επιχείρημα ότι στα νομικά θέματα μπορούν να υπάρχουν διαφορετικές γνώμες.
Στα νομικά θέματα επιστημονικού ενδιαφέροντος βεβαίως. Αλλοίμονο όμως αν η ερμηνεία και εφαρμογή διατάξεων του συντάγματος και μάλιστα διατάξεων με δικονομικό περιεχόμενο μπορεί να εξαρτάται από τη γνώμη του εκάστοτε υποχρέου προς εφαρμογή της δικαστικού λειτουργού.
Οι διατάξεις του συντάγματος ιδιαίτερα αυτού του είδους απαιτούν ενιαία ερμηνεία και εφαρμογή σύμφωνα όχι με την τυχαία, αλλά με την κρατούσα γνώμη.
Διότι οι παρεπιδημούντες την Ιερουσαλήμ καλώς γνωρίζουμε ότι στα νομικά βεβαίως μπορούν να υπάρχουν πολλές γνώμες. Γνώμες σοβαρές, ενδιαφέρουσες, πρωτότυπες, αλλά και αστείες, άστοχες, άσχετες, αντιεπιστημονικές. Υπάρχει όμως πάντοτε και η λεγόμενη κρατούσα γνώμη. Αυτή που υιοθετείται και υποστηρίζεται από την πλειοψηφία της νομικής κοινότητας.
Και στην προκειμένη περίπτωση υπάρχει από την μια μεριά η ερμηνεία του συνόλου του επιστημονικού κόσμου της χώρας σε σχέση με την ορθή ερμηνεία του Σ 86 και από την άλλη έωλες απόψεις, που καταλήγουν σε contra legem θεσμικές ασχημίες. Ας ξεκαθαρίσουν λοιπόν οι «πολύγνωμοι» σε ποια ακριβώς πλευρά συντάσσονται.
Τέλος κάποιοι υποστηρίζουν μία πρωτότυπη θεωρία απείρου κάλλους.
Νομιμοποιείται, διατείνονται η αντισυνταγματική ενέργεια του εισαγγελέως ΑΠ, με βάση εγκύκλιο-γνωμοδότηση του προκατόχου του εισαγγελέως, η οποία προέκυψε κατόπιν αιτήματος του τότε Προέδρου της Βουλής κ. Απ. Κακλαμάνη, η οποία αφορά άλλη διάταξη του Συντάγματος (άρθρο 83), που δεν αφορά βεβαίως ποινικές ευθύνες Υπουργών, αφορά άρση ασυλίας βουλευτών, αλλά μπορεί να εφαρμοσθεί «κατ’ αναλογίαν» και στην περίπτωση του άρθρου 86… !!!
Σε όλες τις Νομικές σχολές του πλανήτη, από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης μέχρι το πανεπιστήμιο της …Κάτω Ζούγκλας, διδάσκεται ένα μάθημα στο πρώτο έτος, που αποτελεί στοιχειώδη εισαγωγή στην επιστήμη του δικαίου. Ένα από τα πρώτα κεφάλαια αυτού του μαθήματος αναφέρεται στην τυπική ισχύ των νόμων και εξηγεί ότι το Σύνταγμα είναι ο υπέρτατος νόμος του κράτους, όλοι οι υπόλοιποι νόμοι έχουν συγκριτικά ελάσσονα τυπική ισχύ, οφείλουν να προσαρμόζονται στις συνταγματικές διατάξεις και γενικά ουδείς κατώτερος κανών δικαίου δεν μπορεί να αλλάξει ή να καταργήσει ένα κανόνα ανώτερης τυπικής ισχύος.
Το επιχείρημα λοιπόν ότι μια γνωμοδότηση εισαγγελέως του ΑΠ υπερισχύει των διατάξεων του Συντάγματος δεν μπορεί να έχει καμία τύχη σε καμιά έννομη τάξη αυτού του πλανήτη.
Όσο για τους υποστηρικτές του το βέβαιον είναι ότι ως πρωτοετείς φοιτητές θα απορρίπτονταν, αλλά ίσως θα κατάφερναν να καταχωρηθούν στο βιβλίο Γκίνες ως πρωταθλητές τυμβωρύχοι, που ανασκάπτουν εναγωνίως το παρελθόν του ΠΑΣΟΚ αναζητώντας σκελετούς χρήσιμους για συμψηφισμό με διάφορες σύγχρονες αθλιότητες.
Το δυστύχημα όμως είναι ότι όλοι αυτοί προσφέρουν χείριστη υπηρεσία στον τόπο γιατί διδάσκουν στους πολίτες και ιδιαίτερα τους νέους τη σοφιστεία, την στρεψοδικία και κυρίως την ανυπακοή στο Σύνταγμα και την ασέβεια στους θεσμούς.
Δημιουργούν μια ζοφερή ατμόσφαιρα ανομίας και ατιμωρησίας.
Προσβάλλουν το κύρος της δικαιοσύνης, αλλά και ολοκλήρου της νομικής κοινότητας.
Οφείλει επομένως η τεράστια σιωπηλή πλειοψηφία των ανιδιοτελών δικαστών και δικηγόρων και πρώτοι από όλους οι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι να εγκαταλείψουν τη σιωπή τους και να ξεσκεπάσουν τους λίγους ατάκτους προτού αυτοί καταφέρουν να προξενήσουν ζημιά μη αναστρέψιμη.
Πέμπτη 23 Απριλίου 2009
Βατοπέδι: Το δις εξαμαρτείν…
Έχουμε το προνόμιο να ζούμε σε μια χώρα όπου στο απώτερο παρελθόν οι κάτοικοί της ανέπτυξαν ένα ανεπανάληπτο πολιτισμό.
Ιδιαίτερα στον γνωστικό τομέα τόσο εκτεταμένες υπήρξαν οι γνώσεις τους επί παντός επιστητού, ώστε προσφυώς υποστηρήχθηκε ότι οι μεταγενέστεροι επιστήμονες οποιουδήποτε κλάδου, για πολλούς αιώνες και εν πολλοίς ακόμη και σήμερα, απλώς ανακαλύπτουν όσα οι αρχαίοι Έλληνες πρώτοι διετύπωσαν.
Μυστήριο πάντως παραμένει ποιο χαρακτηρισμό θα χρησιμοποιούσαν οι πρόγονοί μας αν ζούσαν επί των ημερών μας για να στολίσουν αυτούς, που χειρίζονται την υπόθεση του Βατοπεδίου.
Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από το σάλο, που δημιουργήθηκε με την παραίτηση δύο εισαγγελικών λειτουργών, που παρεμποδίσθηκαν να στείλουν τη δικογραφία στη Βουλή κατ’ εφαρμογή του άρθρου 86 του συντάγματος.
Οι πρωταγωνιστές όμως εκείνου του παθήματος δεν φαίνεται να έχουν διδαχθεί τίποτε και η θλιβερή ιστορία-φάρσα δυστυχώς επαναλαμβάνεται.
«Το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού» έλεγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι σ’ αυτές τις περιπτώσεις.
Τουτέστιν άσοφους, απερίσκεπτους, ολιγοφρενείς χαρακτήριζαν όσους δεν ήταν ικανοί να διδαχθούν από τα λάθη τους και επαναλάμβαναν τα ίδια λάθη.
Λόγοι δεοντολογίας και κοινωνικής ευπρέπειας δεν επιτρέπουν να φαντασθούμε ποιους βαρύτατους χαρακτηρισμούς θα χρησιμοποιούσαν οι πρόγονοί μας, αν ζούσαν στις μέρες μας, για όσα συμβαίνουν στο δικαστικό χειρισμό υποθέσεων με υψηλό πολιτικό ειδικό βάρος, όπως αυτές που έχουν κοινό παρανομαστή την παραπάνω διάταξη του Συντάγματος.
Σε μια χώρα όπου 2.500 χρόνια πριν ένας πολιτικός ονόματι Αριστείδης, δίκαιος επονομαζόμενος, διεκήρυττε «ειρήνη, αν είναι δυνατόν, αλλά δικαιοσύνη παντί τρόπω», αποτελεί θλιβερή κατάντια το σύνολο σχεδόν των πολιτών να θεωρεί ότι οι υψηλά ιστάμενοι όλων των επαγγελματικών ομάδων και κυρίως οι πολιτικοί χαίρουν μιας απόλυτης ατιμωρησίας.
Ιδιαίτερα στον γνωστικό τομέα τόσο εκτεταμένες υπήρξαν οι γνώσεις τους επί παντός επιστητού, ώστε προσφυώς υποστηρήχθηκε ότι οι μεταγενέστεροι επιστήμονες οποιουδήποτε κλάδου, για πολλούς αιώνες και εν πολλοίς ακόμη και σήμερα, απλώς ανακαλύπτουν όσα οι αρχαίοι Έλληνες πρώτοι διετύπωσαν.
Μυστήριο πάντως παραμένει ποιο χαρακτηρισμό θα χρησιμοποιούσαν οι πρόγονοί μας αν ζούσαν επί των ημερών μας για να στολίσουν αυτούς, που χειρίζονται την υπόθεση του Βατοπεδίου.
Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από το σάλο, που δημιουργήθηκε με την παραίτηση δύο εισαγγελικών λειτουργών, που παρεμποδίσθηκαν να στείλουν τη δικογραφία στη Βουλή κατ’ εφαρμογή του άρθρου 86 του συντάγματος.
Οι πρωταγωνιστές όμως εκείνου του παθήματος δεν φαίνεται να έχουν διδαχθεί τίποτε και η θλιβερή ιστορία-φάρσα δυστυχώς επαναλαμβάνεται.
«Το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού» έλεγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι σ’ αυτές τις περιπτώσεις.
Τουτέστιν άσοφους, απερίσκεπτους, ολιγοφρενείς χαρακτήριζαν όσους δεν ήταν ικανοί να διδαχθούν από τα λάθη τους και επαναλάμβαναν τα ίδια λάθη.
Λόγοι δεοντολογίας και κοινωνικής ευπρέπειας δεν επιτρέπουν να φαντασθούμε ποιους βαρύτατους χαρακτηρισμούς θα χρησιμοποιούσαν οι πρόγονοί μας, αν ζούσαν στις μέρες μας, για όσα συμβαίνουν στο δικαστικό χειρισμό υποθέσεων με υψηλό πολιτικό ειδικό βάρος, όπως αυτές που έχουν κοινό παρανομαστή την παραπάνω διάταξη του Συντάγματος.
Σε μια χώρα όπου 2.500 χρόνια πριν ένας πολιτικός ονόματι Αριστείδης, δίκαιος επονομαζόμενος, διεκήρυττε «ειρήνη, αν είναι δυνατόν, αλλά δικαιοσύνη παντί τρόπω», αποτελεί θλιβερή κατάντια το σύνολο σχεδόν των πολιτών να θεωρεί ότι οι υψηλά ιστάμενοι όλων των επαγγελματικών ομάδων και κυρίως οι πολιτικοί χαίρουν μιας απόλυτης ατιμωρησίας.
Tα οξύμωρα του σύγχρονου καπιταλισμού…
Αν οποιοσδήποτε λογιστής σε οποιαδήποτε μικρομεσαία επιχείρηση, έπεφτε έξω στους υπολογισμούς του σε ποσοστό παραπάνω από συν πλην δέκα τοις εκατό, θα απολυόταν χωρίς δεύτερη κουβέντα.
Προφανώς τα κριτήρια αξιολόγησης είναι πολύ διαφορετικά στο δημόσιο τομέα.
Εκεί μπορείς να προϋπολογίζεις έλλειμμα 1,6%, μετά από λίγους μήνες να σου προκύπτει 5% (διαφορά σχεδόν 300%) και να θεωρείσαι μια χαρά επιτυχημένος Υπουργός Εθνικής Οικονομίας.
Και η χειρότερη μικρομεσαία επιχείρηση παρακολουθεί στενά την οικονομική της πορεία, κάνει ταμείο κάθε μέρα, βγάζει ισοζύγιο κάθε μήνα και οικονομικά αποτελέσματα τουλάχιστον κάθε τρίμηνο.
Αν είσαι όμως Ελληνικό Δημόσιο, κατά την αντίληψη της Κυβέρνησης, μπορείς να δηλώνεις ανερυθρίαστα ότι μέχρι τον Ιούνιο(διάβαζε μέχρι τις Ευρωεκλογές) δεν θα έχεις εικόνα για την εκτέλεση του προϋπολογισμού και να παραμένεις δοξασμένος «τσάρος της οικονομίας».
Το ανόητο επιχείρημα ότι στην Ευρωζώνη η περίπτωσή της Ελλάδας είναι μεν από τις χειρότερες αλλά υπάρχουν καναδυό άλλοι «χειροτερότεροι» και ότι ακόμη και ο κ. Αλμούνια αδυνατεί να κάνει προβλέψεις, μάλλον θα πρέπει να μας ανησυχεί παρά να μας καθησυχάζει.
Διότι το συνολικό μήνυμα που εκπέμπεται και που δικαίως εξοργίζει τους Ευρωπαίους πολίτες, είναι ότι αυτοί, που ορίζουν τις τύχες μας τόσο σε κεντρικό όσο και σε περιφερειακό επίπεδο δεν διαθέτουν ούτε τα στοιχειώδη επαγγελματικά προσόντα ενός λογιστή μικρομεσαίας επιχείρησης με βιβλία Γ΄κατηγορίας.
Αυτό είναι αν μη τι άλλο ένα από τα οξύμωρα του σύγχρονου καπιταλισμού…
Προφανώς τα κριτήρια αξιολόγησης είναι πολύ διαφορετικά στο δημόσιο τομέα.
Εκεί μπορείς να προϋπολογίζεις έλλειμμα 1,6%, μετά από λίγους μήνες να σου προκύπτει 5% (διαφορά σχεδόν 300%) και να θεωρείσαι μια χαρά επιτυχημένος Υπουργός Εθνικής Οικονομίας.
Και η χειρότερη μικρομεσαία επιχείρηση παρακολουθεί στενά την οικονομική της πορεία, κάνει ταμείο κάθε μέρα, βγάζει ισοζύγιο κάθε μήνα και οικονομικά αποτελέσματα τουλάχιστον κάθε τρίμηνο.
Αν είσαι όμως Ελληνικό Δημόσιο, κατά την αντίληψη της Κυβέρνησης, μπορείς να δηλώνεις ανερυθρίαστα ότι μέχρι τον Ιούνιο(διάβαζε μέχρι τις Ευρωεκλογές) δεν θα έχεις εικόνα για την εκτέλεση του προϋπολογισμού και να παραμένεις δοξασμένος «τσάρος της οικονομίας».
Το ανόητο επιχείρημα ότι στην Ευρωζώνη η περίπτωσή της Ελλάδας είναι μεν από τις χειρότερες αλλά υπάρχουν καναδυό άλλοι «χειροτερότεροι» και ότι ακόμη και ο κ. Αλμούνια αδυνατεί να κάνει προβλέψεις, μάλλον θα πρέπει να μας ανησυχεί παρά να μας καθησυχάζει.
Διότι το συνολικό μήνυμα που εκπέμπεται και που δικαίως εξοργίζει τους Ευρωπαίους πολίτες, είναι ότι αυτοί, που ορίζουν τις τύχες μας τόσο σε κεντρικό όσο και σε περιφερειακό επίπεδο δεν διαθέτουν ούτε τα στοιχειώδη επαγγελματικά προσόντα ενός λογιστή μικρομεσαίας επιχείρησης με βιβλία Γ΄κατηγορίας.
Αυτό είναι αν μη τι άλλο ένα από τα οξύμωρα του σύγχρονου καπιταλισμού…
Δευτέρα 13 Απριλίου 2009
Οι αμελείς ερμηνείες του «αμελλητί» στο άρθρο 86 του Συντάγματος.
Επί της ουσίας η υπόθεση Παυλίδη αποτελεί μια ακόμα τυπική περίπτωση αλληλοεξόντωσης υψηλόβαθμων στελεχών της κυβερνώσας παράταξης και σαν τέτοια μπορεί να έχει μόνο υπαρξιακό ενδιαφέρον για το παραταξιακό μέλλον της Ν.Δ και μιας κυβέρνησης, που παραπαίει επί πέντε χρόνια μεταξύ φθοράς και διαφθοράς.
Περισσότερο ενδιαφέρον έχει προφανώς η αποκάλυψη ενός όζοντος περιβάλλοντος μέσα στο οποίο έχουν καταδικασθεί να μαραζώνουν τα νησιά μας και όπου ευδοκιμούν όλα τα άνθη του κακού.
Είναι επίσης ενδιαφέρον ότι κατά την συζήτηση για την σύσταση της ειδικής επιτροπής υπήρξε πρωτοφανής συμφωνία όλων των πτερύγων της Βουλής για την απαράδεκτη καθυστέρηση αποστολής της δικογραφίας.
Τόσο πρωτόγνωρη δε ήταν η ομοφωνία όσο και ή ένταση των τοποθετήσεων πολλών ομιλητών, που αναγκάσθηκε ο Υπουργός Δικαιοσύνης να αφήσει ανοικτό το ενδεχόμενο άσκησης πειθαρχικής δίωξης κατά των υπαιτίων δικαστικών λειτουργών.
Παρότι όμως όλοι επισήμαναν ότι με την πολύμηνη καθυστέρηση αποστολής του φακέλου στη Βουλή ο ανακριτής παρεβίασε ευθέως το σύνταγμα, υπήρξαν δύο ενδιαφέρουσες ερμηνευτικές προσεγγίσεις, που αξίζει τον κόπο να εξετάσουμε, διότι προέρχονται από τηλεοπτικά καταξιωμένους νομικούς.
Και οι δύο αφορούν την λέξη «αμελλητί», που περιέχεται στο δεύτερο εδάφιο της παραγράφου 2 του άρθρου 86 του Συντάγματος.
Από την όπως αποδεικνύεται μυστηριώδη για τους σύγχρονους έλληνες αυτή λεξούλα και δη από την ερμηνεία της εξαρτάται απόλυτα ο καταλογισμός ή όχι ευθυνών για παράβαση του συντάγματος στους δικαστικούς λειτουργούς, που ασχολήθηκαν με την καταγγελία του εφοπλιστή.
Από δε την κρίση περί παραβιάσεως ή μη του συντάγματος εξαρτάται και μια ολόκληρη πολιτική φιλολογία γύρω από την πιθανότητα παρέμβασης της Κυβέρνησης στις αρμοδιότητες της Δικαστικής εξουσίας.
Είναι λοιπόν προφανής η βαρύτητα, που έχει αυτή η απίθανη λεξούλα και η σοβαρότητα που προσλαμβάνει η έννοια, που κανείς θα καταφέρει να της αποδώσει.
Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
Η επίμαχη διάταξη έχει ως εξής:
Αν στο πλαίσιο άλλης ανάκρισης, προανάκρισης, προκαταρκτικής εξέτασης ή διοικητικής εξέτασης προκύψουν στοιχεία, τα οποία σχετίζονται με τα πρόσωπα (μέλη της Κυβέρνησης ή Υπουργοί) και τα αδικήματα (ποινικά αδικήματα που τέλεσαν κατά την άσκηση των καθηκόντων τους) της προηγούμενης παραγράφου, αυτά διαβιβάζονται αμελλητί στη Βουλή από αυτόν που ενεργεί την ανάκριση , προανάκριση ή εξέταση.
Περισσότερο ενδιαφέρον έχει προφανώς η αποκάλυψη ενός όζοντος περιβάλλοντος μέσα στο οποίο έχουν καταδικασθεί να μαραζώνουν τα νησιά μας και όπου ευδοκιμούν όλα τα άνθη του κακού.
Είναι επίσης ενδιαφέρον ότι κατά την συζήτηση για την σύσταση της ειδικής επιτροπής υπήρξε πρωτοφανής συμφωνία όλων των πτερύγων της Βουλής για την απαράδεκτη καθυστέρηση αποστολής της δικογραφίας.
Τόσο πρωτόγνωρη δε ήταν η ομοφωνία όσο και ή ένταση των τοποθετήσεων πολλών ομιλητών, που αναγκάσθηκε ο Υπουργός Δικαιοσύνης να αφήσει ανοικτό το ενδεχόμενο άσκησης πειθαρχικής δίωξης κατά των υπαιτίων δικαστικών λειτουργών.
Παρότι όμως όλοι επισήμαναν ότι με την πολύμηνη καθυστέρηση αποστολής του φακέλου στη Βουλή ο ανακριτής παρεβίασε ευθέως το σύνταγμα, υπήρξαν δύο ενδιαφέρουσες ερμηνευτικές προσεγγίσεις, που αξίζει τον κόπο να εξετάσουμε, διότι προέρχονται από τηλεοπτικά καταξιωμένους νομικούς.
Και οι δύο αφορούν την λέξη «αμελλητί», που περιέχεται στο δεύτερο εδάφιο της παραγράφου 2 του άρθρου 86 του Συντάγματος.
Από την όπως αποδεικνύεται μυστηριώδη για τους σύγχρονους έλληνες αυτή λεξούλα και δη από την ερμηνεία της εξαρτάται απόλυτα ο καταλογισμός ή όχι ευθυνών για παράβαση του συντάγματος στους δικαστικούς λειτουργούς, που ασχολήθηκαν με την καταγγελία του εφοπλιστή.
Από δε την κρίση περί παραβιάσεως ή μη του συντάγματος εξαρτάται και μια ολόκληρη πολιτική φιλολογία γύρω από την πιθανότητα παρέμβασης της Κυβέρνησης στις αρμοδιότητες της Δικαστικής εξουσίας.
Είναι λοιπόν προφανής η βαρύτητα, που έχει αυτή η απίθανη λεξούλα και η σοβαρότητα που προσλαμβάνει η έννοια, που κανείς θα καταφέρει να της αποδώσει.
Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
Η επίμαχη διάταξη έχει ως εξής:
Αν στο πλαίσιο άλλης ανάκρισης, προανάκρισης, προκαταρκτικής εξέτασης ή διοικητικής εξέτασης προκύψουν στοιχεία, τα οποία σχετίζονται με τα πρόσωπα (μέλη της Κυβέρνησης ή Υπουργοί) και τα αδικήματα (ποινικά αδικήματα που τέλεσαν κατά την άσκηση των καθηκόντων τους) της προηγούμενης παραγράφου, αυτά διαβιβάζονται αμελλητί στη Βουλή από αυτόν που ενεργεί την ανάκριση , προανάκριση ή εξέταση.
Σημειώνουμε ότι οι εντός παρενθέσεως προσθήκες είναι δικές μας.
Η επίμαχη λεξούλα «αμελλητί» καθορίζει ακριβώς το πότε ο ανακριτής οφείλει να διαβιβάσει το φάκελο στη Βουλή.
Στην ενδιαφέρουσα λοιπόν τοποθέτησή του κατά τη συζήτηση στη Βουλή ο κ. Βορίδης υποστήριξε ότι είναι επιτρεπτή η μικρή καθυστέρηση αποστολής του φακέλου αφού ο νόμος προϋποθέτει την συλλογή στοιχείων και επομένως ο ανακριτής θα πρέπει να ασχοληθεί με αυτό το αντικείμενο εντός ενός ευλόγου χρονικού διαστήματος..
Βεβαίως ο κ. Βορίδης παραδέχθηκε ότι χωρίς καμία αμφιβολία η καθυστέρηση στην προκειμένη περίπτωση υπερβαίνει υπερβολικά τα όρια, που η ερμηνεία του μπορεί να επιτρέψει.
Με την άποψη του κ. Βορίδη συντάχθηκε ανεπιφύλακτα η πρώην Πρόεδρος της Βουλής και καθηγήτρια του Ποινικού Δικαίου κ. Ψαρούδα-Μπενάκη, η οποία τον διαδέχθηκε στο βήμα.
Μία δεύτερη ερμηνεία, που αναπτύχθηκε από τον συνήγορο του κ. Μανούση στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του ALTER (8/4/09), υποστήριξε ούτε λίγο ούτε πολύ ότι ο ανακριτής οφείλει να συλλέξει στοιχεία, να εξετάσει την βασιμότητά τους και μετά ταύτα να διαβιβάσει το φάκελο στη Βουλή για τα περαιτέρω. Επομένως με βάση αυτή την ερμηνεία ουδεμία παράβαση προκύπτει από την πολύμηνη καθυστέρηση του ανακριτή.
Στην ενδιαφέρουσα λοιπόν τοποθέτησή του κατά τη συζήτηση στη Βουλή ο κ. Βορίδης υποστήριξε ότι είναι επιτρεπτή η μικρή καθυστέρηση αποστολής του φακέλου αφού ο νόμος προϋποθέτει την συλλογή στοιχείων και επομένως ο ανακριτής θα πρέπει να ασχοληθεί με αυτό το αντικείμενο εντός ενός ευλόγου χρονικού διαστήματος..
Βεβαίως ο κ. Βορίδης παραδέχθηκε ότι χωρίς καμία αμφιβολία η καθυστέρηση στην προκειμένη περίπτωση υπερβαίνει υπερβολικά τα όρια, που η ερμηνεία του μπορεί να επιτρέψει.
Με την άποψη του κ. Βορίδη συντάχθηκε ανεπιφύλακτα η πρώην Πρόεδρος της Βουλής και καθηγήτρια του Ποινικού Δικαίου κ. Ψαρούδα-Μπενάκη, η οποία τον διαδέχθηκε στο βήμα.
Μία δεύτερη ερμηνεία, που αναπτύχθηκε από τον συνήγορο του κ. Μανούση στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του ALTER (8/4/09), υποστήριξε ούτε λίγο ούτε πολύ ότι ο ανακριτής οφείλει να συλλέξει στοιχεία, να εξετάσει την βασιμότητά τους και μετά ταύτα να διαβιβάσει το φάκελο στη Βουλή για τα περαιτέρω. Επομένως με βάση αυτή την ερμηνεία ουδεμία παράβαση προκύπτει από την πολύμηνη καθυστέρηση του ανακριτή.
Δυστυχώς και οι δύο ερμηνείες είναι αβάσιμες.
Όταν αποφασίζουμε να ασχοληθούμε με την κατανόηση του κειμένου ενός νομοθετήματος, θα πρέπει να έχουμε υπόψη μας ότι αυτή είναι μια εργασία, που οφείλει να πειθαρχεί σε δεδομένους κανόνες, και διέπεται από συγκεκριμένη μεθοδολογία.
Έτσι λοιπόν η αναμφισβήτητη αφετηρία για την ερμηνεία οποιασδήποτε νομικής διατάξεως είναι η λεγόμενη γραμματική ερμηνεία. Δηλαδή η ανάλυση της λεκτικής της διατύπωσης και ο ακριβής εννοιολογικός προσδιορισμός των λέξεων, που έχει χρησιμοποιήσει ο νομοθέτης.
Είναι γεγονός ότι σε νομοθετήματα, που συντάσσονται πρόχειρα, εσπευσμένα και ενίοτε από μη νομικούς απαντάμε συχνά ατυχείς επιλογές λέξεων και εκφράσεων, που παρουσιάζουν αντιφάσεις, επιδέχονται παρερμηνειών, βρίθουν κενών και γενικά υποβαθμίζουν την αξία της γραμματικής ερμηνείας.
Σοβαρά νομοθετήματα όμως και μάλιστα αυξημένης τυπικής ισχύος, όπως το Σύνταγμα, που αποτελούν έργο εξαιρετικών νομοπαρασκευαστικών επιτροπών, περιλαμβάνουν κατά τεκμήριο απολύτως εύστοχες και πρόσφορες διατυπώσεις.
Ερμηνευτική λοιπόν ελευθεριότητα και διασταλτικές ερμηνείες σε διατάξεις του συντάγματος και δη δικονομικού ποινικού περιεχομένου, όπως αυτή για την οποία συζητάμε, διατρέχουν εκ προοιμίου τον κίνδυνο να καταλήξουν σε αντιεπιστημονικά συμπεράσματα.
Η λέξη «αμελλητί», τροπικο-χρονικό επίρρημα του επιθέτου αμέλλητος προέρχεται από τη σύνθεση του στερητικού α με τη ρίζα του ρήματος μέλλω (α+μέλλω).
Αμέλλητος κατ’ ακρίβεια σημαίνει αυτόν, που δεν δύναται να έχει μέλλον, δηλαδή αυτόν, που η ύπαρξή του τελειώνει στο παρόν, στην παρούσα στιγμή, αυτόν που δεν επιδέχεται επομένως αναβολής, τον ανυπέρθετο.
Στο θεμελιώδες λοιπόν ερώτημα τόσο από δικονομικής όσο και από πολιτικής απόψεως, περί του πότε και πώς δηλαδή ο ανακριτής οφείλει να διαβιβάσει φακέλους που σχετίζονται με ποινικά αδικήματα Υπουργών στη βουλή, ο συνταγματικός νομοθέτης απαντά με απόλυτη σαφήνεια και ακρίβεια: «ΑΜΕΛΛΗΤΙ», δηλαδή αυτοστιγμεί, αυθωρεί και παραχρήμα, ανυπερθέτως. Με τρόπο, που να αποτρέπει την μελλοντική εξέλιξη οπιασδήποτε πράξεως που εκτελείται από αυτόν ή άλλο λειτουργό της δικαιοσύνης και μπορεί να αφορά άδικες πράξεις Υπουργών ή Υφυπουργών.
Αυτή και μόνη η ερμηνεία του επιρρήματος «αμελλητί» δεν αφήνει καμιά απολύτως αμφιβολία για το καθήκον του δικαστικού λειτουργού, δικαστή ή εισαγγελέως, να διακόψει αμέσως την δική του ενασχόληση με οποιοδήποτε στοιχείο περιέλθει εις γνώση του για αδικήματα, που αναφέρονται σε ποινικώς ενδιαφέρουσες πράξεις και παραλήψεις μελών της Κυβέρνησης και Υφυπουργών, και να το παραπέμψει με το ταχύτερο μέσο στην Βουλή.
Είναι γνωστό ότι για εκπαιδευτικούς κυρίως λόγους κατά την ακαδημαϊκή διδασκαλία διδάσκεται συνήθως ότι η γραμματική ερμηνεία δύναται και οφείλει να εξικνείται μέχρι των ορίων του εννοιολογικού περιβόλου των λέξεων, που ερμηνεύουμε. Επιτρέπεται να κινηθούμε στον πέριξ του εννοιολογικού πυρήνα της λέξεως χώρο, που προσφυώς παρομοιάζεται με περίβολο, αλλά χωρίς να υπερβούμε τον αυλόγυρο, γιατί τότε θα οδηγηθούμε σε contra legem ακροβασίες. Όμως κατά κακή τύχη των όποιων επίδοξων ερμηνευτών εννοιολογικά η λέξη «αμελλητί» δεν διαθέτει περίβολο. Στην καλύτερη περίπτωση θα μπορούσαμε να πούμε ότι έχει μόνο πίσω αυλή, υπό την έννοια ότι επιτρέπει την ύπαρξη παρελθόντος, αλλά σε κάθε περίπτωση αποτελεί τον έσχατο φράκτη σε οποιαδήποτε σκέψη περί προεκτάσεως στο μέλλον, στο μετά ταύτα, στο χρονικό επέκεινα.
Η τελολογική ερμηνεία επιβεβαιώνει τα παραπάνω.
Είναι απολύτως παραδεκτό από όλους ότι ο Νομοθέτης είχε ως σκοπό να αναθέσει την έρευνα περί της τελέσεως ποινικά κολάσιμων πράξεων Υπουργών και Υφυπουργών στην αρμοδιότητα της Βουλής και ιδιαίτερα από το αρχικό ακόμη στάδιο της προκαταρκτικής εξετάσεως, όπως ρητά ορίζεται στην πρώτη και δεύτερη παράγραφο του άρθρου 86 του ισχύοντος Συντάγματος.
Με την ρύθμιση αυτή ήθελε να εξασφαλίσει προφανώς την απρόσκοπτη απονομή της δικαιοσύνης σε θέματα τα οποία κατά τεκμήριο πέραν του ποινικού παρουσιάζουν συνήθως μεγάλο πολιτικό ειδικό βάρος και επομένως κοινωνικό και δημοσιογραφικό ενδιαφέρον.
Ως εκ τούτου ορθώς έκρινε ο Νομοθέτης ότι το διερευνητικό βάρος τέτοιας φύσεως υποθέσεων δεν μπορεί να αφεθεί στους ώμους των απλών δικαστικών και εισαγγελικών λειτουργών αλλά θα πρέπει να ανατεθεί σε ένα συλλογικό όργανο ανωτάτου κύρους και θεσμικής ισχύος, όπως η Βουλή και οι επιτροπές της. Πολλώ μάλλον καθόσον όσοι πέρασαν από κυβερνητικές θέσεις προφανώς διαθέτουν πολιτική δύναμη, οπαδούς και κοινωνικές κι όχι μόνο διασυνδέσεις, που είναι πιθανό να χρησιμοποιήσουν προκειμένου να παρεμποδίσουν την εις βάρος τους εξέλιξη μιας ποινικής διαδικασίας ιδιαίτερα στην ευαίσθητη εναρκτήρια φάση της.
Ορθότατα ο συνταγματικός Νομοθέτης εκτιμά ότι ο αγώνας ανάμεσα σε ένα διατελέσαντα ή διατελούντα Υπουργό, ιδίως εάν το κόμμα του εξακολουθεί να κυβερνά τη χώρα, και ένα απλό παράγοντα της δικαστικής λειτουργίας μπορεί να αποδειχθεί εξαιρετικά άνισος.
Προς προστασία δε του δικαστικού ή εισαγγελικού λειτουργού, αλλά κυρίως προς εξασφάλιση της απονομής της δικαιοσύνης, όσο ψηλά και αν βρίσκονται οι πιθανοί ένοχοι ποινικώς κολάσιμων πράξεων, ο Νομοθέτης δεν αρκείται να αναθέσει την αρμοδιότητα της διενέργειας προκαταρκτικής εξέτασης και της άσκησης ποινικής διώξεως στη Βουλή με το άρθρο 86, αλλά με την διάταξη του δευτέρου εδαφίου της παραγράφου δύο απαγορεύει στον ενεργούντα οποιαδήποτε έρευνα ή ανακριτική πράξη να ασχοληθεί με πιθανά αδικήματα Υπουργών ακόμη και στο πλαίσιο άλλων υποθέσεων και τον διατάσσει να αποστείλει τα όποια στοιχεία έχουν περιέλθει σε γνώση του αμέσως στη Βουλή, ως μόνη αρμοδία για να ερευνήσει, να εξετάσει προκαταρκτικά, να αξιολογήσει ποινικά και εν τέλει να αποφασίσει περί της ασκήσεως ή μη ποινικής διώξεως.
Είναι επομένως εντελώς ανεπίτρεπτες οι διάφορες αντιεπιστημονικές ερμηνείες, που έρχονται σε ευθεία αντίθεση με τη ratio legis (σκοπό του νόμου) και εξυπηρετούν άλλου είδους εφήμερες σκοπιμότητες.
Ο σεβασμός στο Σύνταγμα και η αυστηρή εφαρμογή των επιταγών του χαρακτηρίζει την ποιότητα του δημοκρατικού πολιτεύματος και αποτελεί στοιχειώδη υποχρέωση για όλους τους μετέχοντες των κρατικών λειτουργιών.
Ούτε στο βωμό της πολιτικής σκοπιμότητας, επειδή το ΛΑ.Ο.Σ χρειάζεται «να κλείσει και ολίγο το μάτι» στη Ν.Δ, ούτε και χάριν επαγγελματικών σκοπιμοτήτων, επειδή ο πελάτης μας δήλωσε ανενδοίαστα ότι συμφώνησε με τον εισαγγελέα να παγώσουν την έρευνα της υπόθεσης μέχρι να γίνουν οι βουλευτικές εκλογές του 2007, συγχωρούνται οι ερμηνευτικές ασχημίες, που δημιουργούν άλλοθι σε κραυγαλέες αντισυνταγματικές πρακτικές.
Ο επιστημονικός κόσμος δεν δικαιούται πλέον να παραμένει απαθής θεατής αυτών των αχαρακτήριστων πρακτικών, που άλλους εισαγγελείς εξαναγκάζει σε παραίτηση και άλλους σε παράβαση καθήκοντος.
Τέλος επειδή πολύς λόγος γίνεται τελευταία για την ανάγκη τροποποίησης της συγκεκριμένης διάταξης και του σχετικού νόμου περί ευθύνης υπουργών, καλό είναι να μην ευτελίζουμε τους θεσμούς για εφήμερη επικοινωνιακή κατανάλωση ή για μετατόπιση ευθυνών.
Εσχάτως στην Ελλάδα για όλα φταίνε οι νόμοι, ενώ όσοι δεν τους εφαρμόζουν ή τους καταστρατηγούν παραμένουν στο απυρόβλητο.
Προφανώς δεν φταίει ο νόμος αν ένας εισαγγελέας αναρμοδίως ασχολείται επί μήνες με υπόθεση, που αφορά υπουργό και δεν στέλνει αμέσως την όποια καταγγελία περιέρχεται σε γνώση του μαζί με τον καταγγέλοντα στη Βουλή.
Δεν φταίει ο νόμος αν ένας εισαγγελέας αρνείται πεισματικά να στείλει, ως οφείλει, αμελλητί μια δικογραφία στη βουλή και όταν εξαναγκάζεται να το πράξει φροντίζει, ως μη όφειλε, να την συνοδέψει με κρίσεις περί της υπάρξεως δόλου ή όχι στις ενέργειες των Υπουργών.
Δεν φταίει ο νόμος αν ένας ανακριτής επιμένει να διεξάγει έρευνα άνευ αρμοδιότητος και ένας φερόμενος ως δωροδοκηθείς πρώην Υπουργός πηγαινοέρχεται στο γραφείο του επί μήνες προσκομίζοντας στοιχεία, που υποχρεούται να καταθέσει μόνο στην ειδική επιτροπή της Βουλής εάν και όποτε αυτή συσταθεί, με αποτέλεσμα να κινδυνέψει να οδηγηθεί η υπόθεση σε παραγραφή.
Δεν φταίει ο νόμος αν η πλειοψηφία της Βουλής παρεμποδίζεται να προσέλθει σε ψηφοφορία, προκειμένου να διασωθεί μια ισχνή Κυβέρνηση.
Και προφανώς δεν φταίνε οι νόμοι, που τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα τα πάσης φύσεως σκάνδαλα μονοπωλούν τα δελτία ειδήσεων και οι πρωταγωνιστές των σκανδάλων, πολιτικοί, διοικητικοί παράγοντες, κληρικοί κ.λ.π ελέω μιας εξόφθαλμης διαπροσωπικής διαπλοκής απολαμβάνουν ιδιότυπης ασυλίας και εξακολουθούν να προκαλούν με τις δημόσιες εμφανίσεις τους το κοινό περί δικαίου και ηθικής αίσθημα.
Δεν υποστηρίζουμε ότι η ισχύουσα νομοθεσία είναι τέλεια.
Όμως σίγουρα δεν φταίει αυτή, που κάποιοι αρμόδιοι επιμένουν συστηματικά να την αγνοούν ή να την καταστρατηγούν.
Και αν χρειάζεται κάποια αλλαγή αυτό δεν μπορεί να γίνει εν θερμώ με συζητήσεις στα κανάλια και με ευρήματα δημοσκοπήσεων αμφιβόλου ποιότητας.
Θα πρέπει να γίνει από ειδικούς επιστήμονες και προπαντός όχι από πολιτικούς.
Και αν χρειάζεται κάποια αλλαγή αυτό δεν μπορεί να γίνει εν θερμώ με συζητήσεις στα κανάλια και με ευρήματα δημοσκοπήσεων αμφιβόλου ποιότητας.
Θα πρέπει να γίνει από ειδικούς επιστήμονες και προπαντός όχι από πολιτικούς.
Διότι αν το άρθρο 86 προσαρμοσθεί στην πρακτική, η οποία εφαρμόσθηκε στις τελευταίες υποθέσεις, που ταλανίζουν τον τόπο, τότε θα πρέπει να προβλέπει ότι ποινική δίωξη κατά Υπουργών ασκείται από τον κ. Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου κατόπιν αδείας του Πρωθυπουργού…
Σε κάθε άλλη περίπτωση μάλλον δεν θα έχει πολλές ελπίδες να τύχει μεγαλύτερου σεβασμού από το σημερινό... Νομίζω;…
Πέμπτη 19 Μαρτίου 2009
ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ - Δύναμη ασφάλειας ή εργαλείο καταστολής ;
Τα στατιστικά στοιχεία για την εξέλιξη της εγκληματικότητας κατά την τελευταία πενταετία δεν είναι απλώς ανησυχητικά. Τεκμηριώνουν αναμφισβήτητα την αποτυχία των διωκτικών αρχών σε όλους τους τομείς.
Η σύγχρονη εγκληματικότητα στη χώρα μας κινείται κυρίως σε τρεις διακριτές κατηγορίες αξιόποινων δραστηριοτήτων.
Αν εξαιρέσουμε προς το παρόν τα εγκλήματα των «κυρίων με τα λευκά περιλαίμια», η δίωξη των οποίων δεν εξαρτάται εν πολλοίς από την δράση της αστυνομίας, έχουμε:
α) εγκλήματα του κοινού ποινικού δικαίου, ιδιαίτερα κατά της ζωής και της ιδιοκτησίας (ανθρωποκτονίες, ληστείες, κ.λ.π).
β) εγκλήματα που προέρχονται από τρομοκρατική δραστηριότητα και
γ) εγκλήματα που προέρχονται από ομαδική καταστροφική επιθετικότητα ( κατά το κοινώς λεγόμενο από «χουλιγκανισμό»).
Και στις τρείς ανωτέρω κατηγορίες έχουμε μια αστυνομία, που εμφανίζεται απελπιστικά ανίκανη να παρέμβει είτε προληπτικά είτε διωκτικά.
Είναι γεγονός ότι τα γενεσιουργά αίτια, αλλά και οι παράγοντες ανάπτυξης των σύγχρονων μορφών εγκληματικότητας δεν αφορούν ευθέως την εκασταχού εκάστοτε αστυνομία.
Και ο τελευταίος πολίτης κατανοεί ότι τα αίτια είναι προεχόντως οικονομικά και πολιτικά.
Συνθήκες οικονομικής εξαθλίωσης αποτελούν ισχυρό κίνητρο για ληστείες και διαρρήξεις. Κοινωνικές αδικίες και υπερβολικές κοινωνικές ανισότητες αποτελούν πρόσφορο έδαφος για την ανάπτυξη τρομοκρατικών ιδεολογημάτων. Ενώ η συνολική απογοήτευση από το κρατούν σύστημα οδηγεί υπό προϋποθέσεις σε μαζική καταστροφικότητα διάφορα ψυχικά αδύναμα άτομα ανεξαρτήτως κοινωνικής προέλευσης.
Συνθήκες οικονομικής κρίσης, πολιτικός και ευρύτερος κοινωνικός αμοραλισμός αποτελούν προφανώς παράγοντες εντατικοποίησης όλων ανεξαιρέτως των ανωτέρω μορφών εγκληματικής συμπεριφοράς.
Παρόμοιες συνθήκες θα έπρεπε λογικά να επικρατούν σε όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ιδιαίτερα σε αυτές του λεγόμενου σκληρού πυρήνα.
Όμως ενώ αυτές οι χώρες θεωρητικά έχουν συγκλίνουσες οικονομίες και πανομοιότυπες νομοθεσίες, η εικόνα που παρουσιάζει ειδικά η Ελλάδα σε θέματα εσωτερικής ασφάλειας δεν είναι καθόλου όμοια.
Ενώ οι υπόλοιπες χώρες εμφανίζουν αστυνομίες, που παρακολουθούν αποτελεσματικά την εξέλιξη των νέων μορφών εγκλήματος και ανταποκρίνονται αξιοπρεπώς στις σχετικές υποχρεώσεις τους, η δική μας αστυνομία παρουσιάζει μια εικόνα μεταξύ παντελούς ανεπάρκειας και οργανωτικού χάους.
Μια αστυνομία που μόλις το 2004 με αφορμή τους Ολυμπιακούς αγώνες απέσπασε τον θαυμασμό όλου του πλανήτη, εμφανίζεται σήμερα εκπληκτικά αναποτελεσματική σε όλους τους προαναφερθέντες τομείς της σύγχρονης εγκληματικότητας.
Μια αστυνομία, που διαθέτει το αναλογικά πολυπληθέστερο ανθρώπινο δυναμικό σε σχέση με τις υπόλοιπες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης μοιάζει να βρίσκεται σε πλήρη αμηχανία.
Οι πολίτες αισθάνονται πλέον ανασφαλείς ακόμη και μέσα στα ίδια τους τα σπίτια κλειδαμπαρωμένοι και με πανάκριβα συστήματα ασφαλείας εν λειτουργία.
Τα κεντρικότερα σημεία των πόλεων έχουν καταντήσει έρμαια στις διαθέσεις των ληστών, των τρομοκρατών ή των «χούλιγκανς».
Και ο τελευταίος κάτοικος αυτής της χώρας αισθάνεται άβολα πλέον να κυκλοφορεί στους δρόμους και στην αγορά. Και ο τελευταίος κάτοικος της γης βομβαρδίζεται πλέον καθημερινά από δελτία ειδήσεων και ταξιδιωτικές οδηγίες, που κατατάσσουν την Ελλάδα στους ανασφαλείς αν όχι επικίνδυνους προορισμούς του πλανήτη.
Μόνον η Κυβέρνηση παρουσιάζεται ξέγνοιαστη για την αφόρητα νοσηρή αυτή κατάσταση, αν ερμηνεύσει κανείς λογικά τους κυβερνητικούς χειρισμούς στις πρόσφατες κρίσεις της αστυνομίας.
Πολιτικά κόμματα, κατ’ ιδίαν πολιτικοί (ακόμη και κυβερνητικοί βουλευτές και υπουργοί), συνδικαλιστικοί φορείς της αστυνομίας, ΜΜΕ, όλοι ανεξαιρέτως οι πολίτες αυτής της χώρας, γνωρίζουν και επισημαίνουν καθημερινά τα κακώς κείμενα.
Η απασχόληση των αστυνομικών στην φύλαξη διαφόρων «υψηλών προσώπων».
Το έλλειμμα εκπαίδευσης και μέσων.
Ακόμη και οι χαμηλές αποδοχές, που αναγκάζουν τους αστυνομικούς να κάνουν και δεύτερη δουλειά.
Η αναξιοκρατία στη στελέχωση των επιτελικών θέσεων.
Αλλά πάνω από όλα η πολιτική φιλοσοφία και το επιχειρησιακό δόγμα που επικρατεί τόσο στην πολιτική όσο και στην φυσική ηγεσία της αστυνομίας.
Πολιτική φιλοσοφία, που έχει μεταλλάξει τον προορισμό της αστυνομίας από δύναμη ασφάλειας και προστασίας του πολίτου, σε δύναμη καταστολής των λαϊκών δημοκρατικών εκδηλώσεων και προστασίας επιλεγμένων προνομιούχων επωνύμων.
Επιχειρησιακό δόγμα, που επιτάσσει το αποτελεσματικό κυνήγι και τον χημικό ψεκασμό μέχρι τελικής πτώσεως των απεργών, των αγροτών, των εργατών των σπουδαστών, αλλά παράλληλα επιτάσσει επιμελή αποφυγή οποιασδήποτε εμπλοκής με «κουκουλοφόρους», που επιδίδονται σε όργιο καταστροφών και πλιάτσικου στα κεντρικότερα σημεία της πρωτεύουσα και όχι μόνον.
Απόδειξη ότι δεν ευθύνονται οι κατ’ ιδίαν αστυνομικοί για την απογοητευτική εικόνα της αστυνομίας, αλλά οι κατά περίπτωση άνωθεν οδηγίες, που εφαρμόζουν αποτελούν μερικά πρόσφατα περιστατικά.
Πριν από μερικές μέρες ένας αστυνομικός προσπάθησε να παρέμβει στην εξέλιξη μιας ληστείας και έχασε τη ζωή του ενώ βρισκόταν εκτός υπηρεσίας.
Προχθές και πάλι εκτός υπηρεσίας ένας άλλος αστυνομικός δεν δίστασε να συμπλακεί με ληστές με αποτέλεσμα να επιτευχθεί η σύλληψη ενός εξ αυτών, αλλά να χάσει τη ζωή της και μια νεαρή γυναίκα.
Αντίθετα δεκάδες αστυνομικοί βρίσκονταν σε διάφορα σημεία του Κολωνακίου την ώρα, που οι «χούλιγκανς» έσπερναν τον πανικό, καταστρέφοντας αυτοκίνητα και καταστήματα και κανένας απολύτως δεν παρενέβη.
Αυτό σημαίνει ότι ο μέσος αστυνομικός διαθέτει φιλότιμο, σθένος και υψηλό αίσθημα ευθύνης και με αυτοθυσία αντιδρά όταν ευρίσκεται εκτός υπηρεσίας.
Όλα αυτά τα χαρακτηριστικά εξαφανίζονται όταν φοράει τη στολή και τελεί σε διατεταγμένη υπηρεσία.
Οι απλοί αστυνομικοί είναι εξαιρετικά δραστήριοι όταν πειθαρχούν στη φωνή της συνείδησής τους, ενώ παραμένουν ανενεργοί όταν εκτελούν άνωθεν εντολές.
Τόσο απλά είναι τα πράγματα.
Θα περίμενε κανείς ότι μετά και το πρόσφατο φιάσκο του Κολωνακίου η Κυβέρνηση επιτέλους θα αφυπνιζόταν.
Ότι θα αντιλαμβανόταν τα αυτονόητα και θα αποφάσιζε με βάση τουλάχιστον την κοινή λογική.
Δυστυχώς απελπισμένος ο πολίτης παρακολουθεί για άλλη μια φορά ένα κακόγουστο θέατρο παραλόγου,
Αντί να συζητούν για τη βελτίωση της αποτελεσματικότητας της αστυνομίας, συζητούν για την κατάργηση του ασύλου….
Λες και η περιοχή Κολωνακίου προστατεύεται από το Πανεπιστημιακό άσυλο.
Λες και δεν είναι παγκοίνως γνωστό ότι κατά πάγια τακτική η αστυνομία συνηθίζει να απωθεί τους «κουκουλοφόρους» επιδιώκοντας κάθε φορά να τους εγκλωβίζει μέσα στις σχολές.
Επομένως αν αυτή τη φορά πρέπει να γίνει κάποιος λόγος περί ασύλου, αυτός θα πρέπει αποκλειστικά να περιορισθεί στο κατά πόσο έχουν ανάγκη ψυχιατρικού ασύλου όσοι επιμένουν να συνδέουν τα γεγονότα του Κολωνακίου με το Πανεπιστημιακό άσυλο.
Από τη άλλη μεριά οι εξαγγελίες για αναγωγή της κουκούλας σε ιδιώνυμο έγκλημα μόνο αμφιβόλου ποιότητας επικοινωνιακή αξία μπορούν να έχουν.
Από νομικής και εγκληματολογικής απόψεως είναι απολύτως αλυσιτελείς.
Και οι φοιτητές της νομικής διδάσκονται και γνωρίζουν ότι αποτελεσματικός παράγοντας στην αποτροπή του επίδοξου εγκληματία να τελέσει μια οποιαδήποτε αξιόποινη πράξη δεν είναι τόσο το μέγεθος της επαπειλούμενης ποινής, όσο η βεβαιότητα ότι δεν θα μείνει ατιμώρητος.
Όποιος σχεδιάζει να εκτελέσει ένα έγκλημα δεν προβληματίζεται τόσο από το μέγεθος της ποινής όσο από το πόσο πιθανό είναι να συλληφθεί και να καταδικασθεί για την πράξη του.
Δεν λείπει επομένως το νομικό πλαίσιο ή η πρόσφορη τυποποίηση των διαφόρων μορφών εγκληματικότητας.
Η πολιτική βούληση για τη δίωξη και καταδίκη του εγκλήματος είναι ασθενής.
Θα αρκούσαν μερικές απλές οδηγίες στην αστυνομία για πρόληψη και δίωξη του εγκλήματος.
Αν δεν μπορούν να κάνουν τίποτε άλλο, ας αφήσουν τους επαγγελματίες αστυνομικούς να οργανώσουν την αστυνομία.
Ας αφήσουν απερίσπαστους τους αστυνομικούς να καταδιώξουν και να συλλάβουν τους εγκληματίες.
Ας εφαρμοσθεί η υπάρχουσα νομοθεσία και ας επιβληθεί ο νόμος προς πάσα κατεύθυνση.
Ας τιμωρηθούν επιτέλους σ’ αυτόν τον τόπο οι εγκληματίες είτε είναι πολιτικοί, είτε είναι δημόσιοι λειτουργοί, είτε είναι μεγαλόσχημοι εκκλησιαστικοί παράγοντες, είτε είναι «χούλιγκανς».
Και τότε η χώρα θα γίνει ασφαλέστερη και οι πολίτες ευτυχέστεροι.
Το έλλειμμα εφαρμογής των νόμων είναι η ειδοποιός διαφορά μας από τις άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και δεν χρειάζονται «γκουρού» από την Σκώτλαντ Γιάρντ για να μας ανοίξουν τα μάτια.
Και για όσους υποκριτικά κλαψουρίζουν συνεχώς ότι «πρέπει να αποφασίσουμε τι αστυνομία θέλουμε» η απάντηση είναι επίσης απλή.
Θέλουμε μια σύγχρονη δημοκρατική αστυνομία, που να είναι αποτελεσματική δύναμη ασφάλειας και όχι ένα αυταρχικό εργαλείο καταστολής.
Η σύγχρονη εγκληματικότητα στη χώρα μας κινείται κυρίως σε τρεις διακριτές κατηγορίες αξιόποινων δραστηριοτήτων.
Αν εξαιρέσουμε προς το παρόν τα εγκλήματα των «κυρίων με τα λευκά περιλαίμια», η δίωξη των οποίων δεν εξαρτάται εν πολλοίς από την δράση της αστυνομίας, έχουμε:
α) εγκλήματα του κοινού ποινικού δικαίου, ιδιαίτερα κατά της ζωής και της ιδιοκτησίας (ανθρωποκτονίες, ληστείες, κ.λ.π).
β) εγκλήματα που προέρχονται από τρομοκρατική δραστηριότητα και
γ) εγκλήματα που προέρχονται από ομαδική καταστροφική επιθετικότητα ( κατά το κοινώς λεγόμενο από «χουλιγκανισμό»).
Και στις τρείς ανωτέρω κατηγορίες έχουμε μια αστυνομία, που εμφανίζεται απελπιστικά ανίκανη να παρέμβει είτε προληπτικά είτε διωκτικά.
Είναι γεγονός ότι τα γενεσιουργά αίτια, αλλά και οι παράγοντες ανάπτυξης των σύγχρονων μορφών εγκληματικότητας δεν αφορούν ευθέως την εκασταχού εκάστοτε αστυνομία.
Και ο τελευταίος πολίτης κατανοεί ότι τα αίτια είναι προεχόντως οικονομικά και πολιτικά.
Συνθήκες οικονομικής εξαθλίωσης αποτελούν ισχυρό κίνητρο για ληστείες και διαρρήξεις. Κοινωνικές αδικίες και υπερβολικές κοινωνικές ανισότητες αποτελούν πρόσφορο έδαφος για την ανάπτυξη τρομοκρατικών ιδεολογημάτων. Ενώ η συνολική απογοήτευση από το κρατούν σύστημα οδηγεί υπό προϋποθέσεις σε μαζική καταστροφικότητα διάφορα ψυχικά αδύναμα άτομα ανεξαρτήτως κοινωνικής προέλευσης.
Συνθήκες οικονομικής κρίσης, πολιτικός και ευρύτερος κοινωνικός αμοραλισμός αποτελούν προφανώς παράγοντες εντατικοποίησης όλων ανεξαιρέτως των ανωτέρω μορφών εγκληματικής συμπεριφοράς.
Παρόμοιες συνθήκες θα έπρεπε λογικά να επικρατούν σε όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ιδιαίτερα σε αυτές του λεγόμενου σκληρού πυρήνα.
Όμως ενώ αυτές οι χώρες θεωρητικά έχουν συγκλίνουσες οικονομίες και πανομοιότυπες νομοθεσίες, η εικόνα που παρουσιάζει ειδικά η Ελλάδα σε θέματα εσωτερικής ασφάλειας δεν είναι καθόλου όμοια.
Ενώ οι υπόλοιπες χώρες εμφανίζουν αστυνομίες, που παρακολουθούν αποτελεσματικά την εξέλιξη των νέων μορφών εγκλήματος και ανταποκρίνονται αξιοπρεπώς στις σχετικές υποχρεώσεις τους, η δική μας αστυνομία παρουσιάζει μια εικόνα μεταξύ παντελούς ανεπάρκειας και οργανωτικού χάους.
Μια αστυνομία που μόλις το 2004 με αφορμή τους Ολυμπιακούς αγώνες απέσπασε τον θαυμασμό όλου του πλανήτη, εμφανίζεται σήμερα εκπληκτικά αναποτελεσματική σε όλους τους προαναφερθέντες τομείς της σύγχρονης εγκληματικότητας.
Μια αστυνομία, που διαθέτει το αναλογικά πολυπληθέστερο ανθρώπινο δυναμικό σε σχέση με τις υπόλοιπες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης μοιάζει να βρίσκεται σε πλήρη αμηχανία.
Οι πολίτες αισθάνονται πλέον ανασφαλείς ακόμη και μέσα στα ίδια τους τα σπίτια κλειδαμπαρωμένοι και με πανάκριβα συστήματα ασφαλείας εν λειτουργία.
Τα κεντρικότερα σημεία των πόλεων έχουν καταντήσει έρμαια στις διαθέσεις των ληστών, των τρομοκρατών ή των «χούλιγκανς».
Και ο τελευταίος κάτοικος αυτής της χώρας αισθάνεται άβολα πλέον να κυκλοφορεί στους δρόμους και στην αγορά. Και ο τελευταίος κάτοικος της γης βομβαρδίζεται πλέον καθημερινά από δελτία ειδήσεων και ταξιδιωτικές οδηγίες, που κατατάσσουν την Ελλάδα στους ανασφαλείς αν όχι επικίνδυνους προορισμούς του πλανήτη.
Μόνον η Κυβέρνηση παρουσιάζεται ξέγνοιαστη για την αφόρητα νοσηρή αυτή κατάσταση, αν ερμηνεύσει κανείς λογικά τους κυβερνητικούς χειρισμούς στις πρόσφατες κρίσεις της αστυνομίας.
Πολιτικά κόμματα, κατ’ ιδίαν πολιτικοί (ακόμη και κυβερνητικοί βουλευτές και υπουργοί), συνδικαλιστικοί φορείς της αστυνομίας, ΜΜΕ, όλοι ανεξαιρέτως οι πολίτες αυτής της χώρας, γνωρίζουν και επισημαίνουν καθημερινά τα κακώς κείμενα.
Η απασχόληση των αστυνομικών στην φύλαξη διαφόρων «υψηλών προσώπων».
Το έλλειμμα εκπαίδευσης και μέσων.
Ακόμη και οι χαμηλές αποδοχές, που αναγκάζουν τους αστυνομικούς να κάνουν και δεύτερη δουλειά.
Η αναξιοκρατία στη στελέχωση των επιτελικών θέσεων.
Αλλά πάνω από όλα η πολιτική φιλοσοφία και το επιχειρησιακό δόγμα που επικρατεί τόσο στην πολιτική όσο και στην φυσική ηγεσία της αστυνομίας.
Πολιτική φιλοσοφία, που έχει μεταλλάξει τον προορισμό της αστυνομίας από δύναμη ασφάλειας και προστασίας του πολίτου, σε δύναμη καταστολής των λαϊκών δημοκρατικών εκδηλώσεων και προστασίας επιλεγμένων προνομιούχων επωνύμων.
Επιχειρησιακό δόγμα, που επιτάσσει το αποτελεσματικό κυνήγι και τον χημικό ψεκασμό μέχρι τελικής πτώσεως των απεργών, των αγροτών, των εργατών των σπουδαστών, αλλά παράλληλα επιτάσσει επιμελή αποφυγή οποιασδήποτε εμπλοκής με «κουκουλοφόρους», που επιδίδονται σε όργιο καταστροφών και πλιάτσικου στα κεντρικότερα σημεία της πρωτεύουσα και όχι μόνον.
Απόδειξη ότι δεν ευθύνονται οι κατ’ ιδίαν αστυνομικοί για την απογοητευτική εικόνα της αστυνομίας, αλλά οι κατά περίπτωση άνωθεν οδηγίες, που εφαρμόζουν αποτελούν μερικά πρόσφατα περιστατικά.
Πριν από μερικές μέρες ένας αστυνομικός προσπάθησε να παρέμβει στην εξέλιξη μιας ληστείας και έχασε τη ζωή του ενώ βρισκόταν εκτός υπηρεσίας.
Προχθές και πάλι εκτός υπηρεσίας ένας άλλος αστυνομικός δεν δίστασε να συμπλακεί με ληστές με αποτέλεσμα να επιτευχθεί η σύλληψη ενός εξ αυτών, αλλά να χάσει τη ζωή της και μια νεαρή γυναίκα.
Αντίθετα δεκάδες αστυνομικοί βρίσκονταν σε διάφορα σημεία του Κολωνακίου την ώρα, που οι «χούλιγκανς» έσπερναν τον πανικό, καταστρέφοντας αυτοκίνητα και καταστήματα και κανένας απολύτως δεν παρενέβη.
Αυτό σημαίνει ότι ο μέσος αστυνομικός διαθέτει φιλότιμο, σθένος και υψηλό αίσθημα ευθύνης και με αυτοθυσία αντιδρά όταν ευρίσκεται εκτός υπηρεσίας.
Όλα αυτά τα χαρακτηριστικά εξαφανίζονται όταν φοράει τη στολή και τελεί σε διατεταγμένη υπηρεσία.
Οι απλοί αστυνομικοί είναι εξαιρετικά δραστήριοι όταν πειθαρχούν στη φωνή της συνείδησής τους, ενώ παραμένουν ανενεργοί όταν εκτελούν άνωθεν εντολές.
Τόσο απλά είναι τα πράγματα.
Θα περίμενε κανείς ότι μετά και το πρόσφατο φιάσκο του Κολωνακίου η Κυβέρνηση επιτέλους θα αφυπνιζόταν.
Ότι θα αντιλαμβανόταν τα αυτονόητα και θα αποφάσιζε με βάση τουλάχιστον την κοινή λογική.
Δυστυχώς απελπισμένος ο πολίτης παρακολουθεί για άλλη μια φορά ένα κακόγουστο θέατρο παραλόγου,
Αντί να συζητούν για τη βελτίωση της αποτελεσματικότητας της αστυνομίας, συζητούν για την κατάργηση του ασύλου….
Λες και η περιοχή Κολωνακίου προστατεύεται από το Πανεπιστημιακό άσυλο.
Λες και δεν είναι παγκοίνως γνωστό ότι κατά πάγια τακτική η αστυνομία συνηθίζει να απωθεί τους «κουκουλοφόρους» επιδιώκοντας κάθε φορά να τους εγκλωβίζει μέσα στις σχολές.
Επομένως αν αυτή τη φορά πρέπει να γίνει κάποιος λόγος περί ασύλου, αυτός θα πρέπει αποκλειστικά να περιορισθεί στο κατά πόσο έχουν ανάγκη ψυχιατρικού ασύλου όσοι επιμένουν να συνδέουν τα γεγονότα του Κολωνακίου με το Πανεπιστημιακό άσυλο.
Από τη άλλη μεριά οι εξαγγελίες για αναγωγή της κουκούλας σε ιδιώνυμο έγκλημα μόνο αμφιβόλου ποιότητας επικοινωνιακή αξία μπορούν να έχουν.
Από νομικής και εγκληματολογικής απόψεως είναι απολύτως αλυσιτελείς.
Και οι φοιτητές της νομικής διδάσκονται και γνωρίζουν ότι αποτελεσματικός παράγοντας στην αποτροπή του επίδοξου εγκληματία να τελέσει μια οποιαδήποτε αξιόποινη πράξη δεν είναι τόσο το μέγεθος της επαπειλούμενης ποινής, όσο η βεβαιότητα ότι δεν θα μείνει ατιμώρητος.
Όποιος σχεδιάζει να εκτελέσει ένα έγκλημα δεν προβληματίζεται τόσο από το μέγεθος της ποινής όσο από το πόσο πιθανό είναι να συλληφθεί και να καταδικασθεί για την πράξη του.
Δεν λείπει επομένως το νομικό πλαίσιο ή η πρόσφορη τυποποίηση των διαφόρων μορφών εγκληματικότητας.
Η πολιτική βούληση για τη δίωξη και καταδίκη του εγκλήματος είναι ασθενής.
Θα αρκούσαν μερικές απλές οδηγίες στην αστυνομία για πρόληψη και δίωξη του εγκλήματος.
Αν δεν μπορούν να κάνουν τίποτε άλλο, ας αφήσουν τους επαγγελματίες αστυνομικούς να οργανώσουν την αστυνομία.
Ας αφήσουν απερίσπαστους τους αστυνομικούς να καταδιώξουν και να συλλάβουν τους εγκληματίες.
Ας εφαρμοσθεί η υπάρχουσα νομοθεσία και ας επιβληθεί ο νόμος προς πάσα κατεύθυνση.
Ας τιμωρηθούν επιτέλους σ’ αυτόν τον τόπο οι εγκληματίες είτε είναι πολιτικοί, είτε είναι δημόσιοι λειτουργοί, είτε είναι μεγαλόσχημοι εκκλησιαστικοί παράγοντες, είτε είναι «χούλιγκανς».
Και τότε η χώρα θα γίνει ασφαλέστερη και οι πολίτες ευτυχέστεροι.
Το έλλειμμα εφαρμογής των νόμων είναι η ειδοποιός διαφορά μας από τις άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και δεν χρειάζονται «γκουρού» από την Σκώτλαντ Γιάρντ για να μας ανοίξουν τα μάτια.
Και για όσους υποκριτικά κλαψουρίζουν συνεχώς ότι «πρέπει να αποφασίσουμε τι αστυνομία θέλουμε» η απάντηση είναι επίσης απλή.
Θέλουμε μια σύγχρονη δημοκρατική αστυνομία, που να είναι αποτελεσματική δύναμη ασφάλειας και όχι ένα αυταρχικό εργαλείο καταστολής.
Δευτέρα 9 Μαρτίου 2009
Ο ΣΕΒ απέσυρε την εμπιστοσύνη του από την Κυβέρνηση.
Υπάρχει ανάγκη χάραξης ενός μακρόπνοου σχεδίου δομικών αλλαγών για να εξέλθει η οικονομία από την κρίση.
Η συναίνεση «δεν είναι κομματικό πόκερ». «Ούτε μπορεί να αποτελεί άλλοθι πολιτικής υπεκφυγής ή απραξίας»
Πρίν και μετά τις εκλογές βασικό ζητούμενο είναι η ισχυρή και αποτελεσματική διακυβέρνηση
«Εξάλλου τις εκλογές θα τις αποφασίσουν οι οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες».
Τάδε έφη ο Πρόεδρος του ΣΕΒ κ. Δασκαλόπουλος.
Παραδοσιακά οι βιομήχανοι στην Ελλάδα, αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο, δεν συγκαταλέγονται στις αριστερές δυνάμεις του τόπου.
Σε γενικές γραμμές η κοινωνική τους ευαισθησία κινείται στο πλαίσιο της εταιρικής κοινωνικής ευθύνης, όπου τα όρια μεταξύ αγαθοεργίας και εμπορικής διαφήμισης παραμένουν συνήθως ασαφή και συγκεχυμένα.
Σε αντίθεση με τους κοινούς εργαζόμενους αποτελούν μια κοινωνική ομάδα αρκούντως συνειδητοποιημένη, που σε συλλογικό επίπεδο, και όχι μόνο, κινείται αποκλειστικά με γνώμονα τα επαγγελματικά της συμφέροντα.
‘Έτσι οι πολιτικές της αντιλήψεις υπήρξαν παγίως συντηρητικές και ιστορικά συγκαταλέγεται συνήθως στους παραδοσιακούς στυλοβάτες συντηρητικών κυβερνήσεων.
Αυτός είναι ένας πρόσθετος λόγος για τον οποίο οι δημόσιες παρεμβάσεις του Προέδρου του ΣΕΒ έχουν πάντοτε πολιτικό ενδιαφέρον και μπορεί να αποκτούν και ιδιαίτερη βαρύτατα αναλόγως των συγκεκριμένων περιστάσεων.
Οι πρόσφατες δηλώσεις του κ. Δασκαλόπουλου, δεν υπάρχει καμία απολύτως αμφιβολία ότι αποτελούν απερίφραστο κόλαφο για την κυβέρνηση και, δεν θα ήταν υπερβολή να λεχθεί, προσωπικά για τον ίδιο τον Πρωθυπουργό.
Επί σειρά εβδομάδων εναγωνίως ο Πρωθυπουργός και το σύνολο των κυβερνητικών στελεχών προσπαθούν απελπισμένα να πείσουν την Κομισιόν και κυρίως τον Έλληνα πολίτη ότι διαθέτει ένα πλήρες σχέδιο για την οικονομία. Να όμως, που ο Πρόεδρος του ΣΕΒ τους αμφισβητεί ευθέως και υιοθετεί ουσιαστικά τις απόψεις της αξιωματικής αντιπολίτευσης, που επίσης μιλά για ανάγκη ριζικών αλλαγών επί τη βάσει συγκροτημένου αναπτυξιακού προγράμματος για τη χώρα.
Επί δύο εβδομάδες το επικοινωνιακό επιτελείο της Ν. Δημοκρατίας καλλιεργούσε το εύρημα της «συναίνεσης» ως μία υψηλού επιπέδου πολιτική πρωτοβουλία του Πρωθυπουργού, στο πλαίσιο της προβολής της εικόνας της «ωριμότητας και υπευθυνότητας».
Καλό εύρημα διότι εάν το κόμμα της Αξιωματικής αντιπολίτευσης συνεργαζόταν θα μοιραζόταν αναπότρεπτα τις ευθύνες, εάν όχι θα κατηγορείτο για μικροψυχία και μικροκομματισμό. Μπρός βαθύ και πίσω ρέμα δηλαδή για τον κ. Παπανδρέου.
Εμφανίζεται όμως ως από μηχανής θεός ο Πρόεδρος του ΣΕΒ και μιλάει για κομματικό πόκερ. Ούτε λίγο ούτε πολύ παρομοιάζει την περί συναινέσεως πρόταση του κ. Πρωθυπουργού ως ένα κακοστημένο πολιτικό χαρτοπαίγνιο κομματικής κατανάλωσης, που δεν έχει καμία ουσιαστική αξία.
Υπό αυτή την έννοια ο μεν κ. Πρωθυπουργός, που είχε την ιδέα, εμμέσως πλην σαφώς παρουσιάζεται σαν σκηνοθέτης ανούσιων τυχοδιωκτικών παιχνιδιών, ο δε κ. Παπανδρέου ως σοβαρός και οξυδερκής πολιτικός αρχηγός, αφού απαξιοί να παίξει και κατ’ ουσίαν με την στάση του απαντά στον κ. Καραμανλή «παίξε μόνος σου».
Δεν περιορίζεται όμως σ΄αυτό το βαρύ περί «κομματικού πόκερ» χαρακτηρισμό ο Πρόεδρος του ΣΕΒ. Κατηγορεί επί πλέον την Κυβέρνηση ότι εφηύρε την ιστορία της συναίνεσης όχι απλώς για να εγκλωβίσει πολιτικά την αντιπολίτευση, αλλά κυρίως για να υπεκφύγει των δικών της ευθυνών και να αποκτήσει άλλοθι στην αδράνειά της.
Η εκτίμηση αυτή του κ. Δασκαλόπουλου ταυτίζεται περίπου με την άποψη όσων υποστηρίζουν ότι η κυβέρνηση αυτή αποφεύγει συστηματικά να κυβερνήσει και απλώς προσπαθεί με διάφορες προφάσεις και επικοινωνιακά ευρήματα να κερδίζει πολιτικό χρόνο αδιαφορώντας για την κακή πορεία της χώρας.
Για όσους έχουν την παραμικρή αμφιβολία επ’ αυτών, ο Πρόεδρος του ΣΕΒ επισημαίνει ότι η χώρα και τώρα και μετά τις εκλογές έχει ανάγκη ισχυρής Κυβέρνησης.
Το μετά τις εκλογές είναι βέβαια ως μέλλον ευκταίον αλλά αόρατον.
Στο παρόν όμως ουδείς αμφιβάλει ότι μια Κυβέρνηση με λίγους (151) βουλευτές και πολλούς δελφίνους κάθε άλλο παρά ισχυρή μπορεί να χαρακτηρισθεί.
Μας λέει επομένως ο κ. Δασκαλόπουλος ότι σήμερα η χώρα στερείται αυτό που έχει ιδιαίτερη ανάγκη, άρα με τον τρόπο του υποδεικνύει ότι αυτό θα πρέπει άμεσα να αλλάξει.
Και βέβαια στην δημοκρατία αν έχεις άμεση ανάγκη «από ισχυρή και αποτελεσματική διακυβέρνηση» και δεν τη διαθέτεις, η προσφυγή στις κάλπες αποτελεί μονόδρομο.
Γι ‘ αυτό ο κ. Δασκαλόπουλος σπεύδει να προσθέσει ότι «τις εκλογές θα αποφασίσουν οι οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες».
Ας αντιπαρέλθουμε το γεγονός ότι πρόκειται για μια πρόταση, που θα μπορούσε να την προσυπογράψει μια χαρά ακόμη και ένας φανατικός μαρξιστής, και ας δούμε λίγο την αντικειμενική της ουσία.
Μοιάζει να αποτελεί την απόλυτη απαξίωση του σημερινού Πρωθυπουργού.
Μέχρι τώρα η κρατούσα θεωρία ήταν ότι η επιλογή του χρόνου διεξαγωγής των εκλογών αποτελεί προνομία του Πρωθυπουργού. Και πράγματι η άποψη αυτή βρίσκει απόλυτη νομική θεμελίωση στο ισχύον σύνταγμα της χώρας.
Έρχεται όμως ο κ. Δασκαλόπουλος και επιχειρεί μια αποστομωτική πολιτική αντίκρουση της εν λόγω θεωρίας, που χρησιμοποιείται κατά κόρον στην επικοινωνιακή ενίσχυση του ηγετικού προφίλ του κ. Καραμανλή.
Ισχυρίζεται λοιπόν ο Πρόεδρος του ΣΕΒ ότι η ομαλή εφαρμογή των συνταγματικών ρυθμίσεων επαιτεί την ύπαρξη κάποιων αναγκαίων προϋποθέσεων, ήτοι ομαλές κοινωνικές συνθήκες, οι οποίες εξασφαλίζονται μόνο σε συνθήκες οικονομικής σταθερότητας.
Όταν όμως η καταστροφή της οικονομίας προκαλέσει διατάραξη της κοινωνικής ομαλότητας τότε χρειάζεται ενδεχομένως ισχυρή πολιτική προσωπικότητα, προκειμένου να επιβάλει τη βούληση της στις πολιτικές εξελίξεις.
Αν λοιπόν ερμηνεύουμε σωστά την μαρξιστικού ύφους κραυγή του κ. Δασκαλόπουλου, οι αναμενόμενες εξελίξεις υπερβαίνουν το πολιτικό ειδικό βάρος του σημερινού Πρωθυπουργού.
Παρά την προσπάθεια υποβάθμισης των δηλώσεων του Προέδρου του ΣΕΒ από την πλειοψηφία των μέσων μαζικής ενημέρωσης, είναι ηλίου φαεινότερον ότι οι δηλώσεις αυτές μπορούν δικαιωματικά να λογίζονται ως το μέγιστο πολιτικό γεγονός της περασμένης εβδομάδας τουλάχιστον για δύο πολύ συγκεκριμένους λόγους.
Πρώτον διότι αντίθετα με τα ανέκδοτα περί χαμηλού δείκτη ανεργίας, οι βιομήχανοι (όχι τα κόμματα της αριστεράς) προειδοποιούν για επερχόμενη οικονομική και κοινωνική καταιγίδα και
Δεύτερον διότι δηλώνουν απολύτως απογοητευμένοι από την παρούσα κυβέρνηση.
Πρόκειται για ρητή και απερίφραστη απόσυρση της εμπιστοσύνης του βιομηχανικού κόσμου από μια συντηρητική κυβέρνηση, την οποία θεωρούν καταστροφική για την οικονομία και την κοινωνική ομαλότητα και επομένως άκρως επικίνδυνη και για τα δικά τους συμφέροντα.
Πρόκειται το δίχως άλλο για ένα γεγονός, που δεν έχει όμοιό του στην πολιτική ιστορία της νεωτέρας Ελλάδος.
Η συναίνεση «δεν είναι κομματικό πόκερ». «Ούτε μπορεί να αποτελεί άλλοθι πολιτικής υπεκφυγής ή απραξίας»
Πρίν και μετά τις εκλογές βασικό ζητούμενο είναι η ισχυρή και αποτελεσματική διακυβέρνηση
«Εξάλλου τις εκλογές θα τις αποφασίσουν οι οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες».
Τάδε έφη ο Πρόεδρος του ΣΕΒ κ. Δασκαλόπουλος.
Παραδοσιακά οι βιομήχανοι στην Ελλάδα, αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο, δεν συγκαταλέγονται στις αριστερές δυνάμεις του τόπου.
Σε γενικές γραμμές η κοινωνική τους ευαισθησία κινείται στο πλαίσιο της εταιρικής κοινωνικής ευθύνης, όπου τα όρια μεταξύ αγαθοεργίας και εμπορικής διαφήμισης παραμένουν συνήθως ασαφή και συγκεχυμένα.
Σε αντίθεση με τους κοινούς εργαζόμενους αποτελούν μια κοινωνική ομάδα αρκούντως συνειδητοποιημένη, που σε συλλογικό επίπεδο, και όχι μόνο, κινείται αποκλειστικά με γνώμονα τα επαγγελματικά της συμφέροντα.
‘Έτσι οι πολιτικές της αντιλήψεις υπήρξαν παγίως συντηρητικές και ιστορικά συγκαταλέγεται συνήθως στους παραδοσιακούς στυλοβάτες συντηρητικών κυβερνήσεων.
Αυτός είναι ένας πρόσθετος λόγος για τον οποίο οι δημόσιες παρεμβάσεις του Προέδρου του ΣΕΒ έχουν πάντοτε πολιτικό ενδιαφέρον και μπορεί να αποκτούν και ιδιαίτερη βαρύτατα αναλόγως των συγκεκριμένων περιστάσεων.
Οι πρόσφατες δηλώσεις του κ. Δασκαλόπουλου, δεν υπάρχει καμία απολύτως αμφιβολία ότι αποτελούν απερίφραστο κόλαφο για την κυβέρνηση και, δεν θα ήταν υπερβολή να λεχθεί, προσωπικά για τον ίδιο τον Πρωθυπουργό.
Επί σειρά εβδομάδων εναγωνίως ο Πρωθυπουργός και το σύνολο των κυβερνητικών στελεχών προσπαθούν απελπισμένα να πείσουν την Κομισιόν και κυρίως τον Έλληνα πολίτη ότι διαθέτει ένα πλήρες σχέδιο για την οικονομία. Να όμως, που ο Πρόεδρος του ΣΕΒ τους αμφισβητεί ευθέως και υιοθετεί ουσιαστικά τις απόψεις της αξιωματικής αντιπολίτευσης, που επίσης μιλά για ανάγκη ριζικών αλλαγών επί τη βάσει συγκροτημένου αναπτυξιακού προγράμματος για τη χώρα.
Επί δύο εβδομάδες το επικοινωνιακό επιτελείο της Ν. Δημοκρατίας καλλιεργούσε το εύρημα της «συναίνεσης» ως μία υψηλού επιπέδου πολιτική πρωτοβουλία του Πρωθυπουργού, στο πλαίσιο της προβολής της εικόνας της «ωριμότητας και υπευθυνότητας».
Καλό εύρημα διότι εάν το κόμμα της Αξιωματικής αντιπολίτευσης συνεργαζόταν θα μοιραζόταν αναπότρεπτα τις ευθύνες, εάν όχι θα κατηγορείτο για μικροψυχία και μικροκομματισμό. Μπρός βαθύ και πίσω ρέμα δηλαδή για τον κ. Παπανδρέου.
Εμφανίζεται όμως ως από μηχανής θεός ο Πρόεδρος του ΣΕΒ και μιλάει για κομματικό πόκερ. Ούτε λίγο ούτε πολύ παρομοιάζει την περί συναινέσεως πρόταση του κ. Πρωθυπουργού ως ένα κακοστημένο πολιτικό χαρτοπαίγνιο κομματικής κατανάλωσης, που δεν έχει καμία ουσιαστική αξία.
Υπό αυτή την έννοια ο μεν κ. Πρωθυπουργός, που είχε την ιδέα, εμμέσως πλην σαφώς παρουσιάζεται σαν σκηνοθέτης ανούσιων τυχοδιωκτικών παιχνιδιών, ο δε κ. Παπανδρέου ως σοβαρός και οξυδερκής πολιτικός αρχηγός, αφού απαξιοί να παίξει και κατ’ ουσίαν με την στάση του απαντά στον κ. Καραμανλή «παίξε μόνος σου».
Δεν περιορίζεται όμως σ΄αυτό το βαρύ περί «κομματικού πόκερ» χαρακτηρισμό ο Πρόεδρος του ΣΕΒ. Κατηγορεί επί πλέον την Κυβέρνηση ότι εφηύρε την ιστορία της συναίνεσης όχι απλώς για να εγκλωβίσει πολιτικά την αντιπολίτευση, αλλά κυρίως για να υπεκφύγει των δικών της ευθυνών και να αποκτήσει άλλοθι στην αδράνειά της.
Η εκτίμηση αυτή του κ. Δασκαλόπουλου ταυτίζεται περίπου με την άποψη όσων υποστηρίζουν ότι η κυβέρνηση αυτή αποφεύγει συστηματικά να κυβερνήσει και απλώς προσπαθεί με διάφορες προφάσεις και επικοινωνιακά ευρήματα να κερδίζει πολιτικό χρόνο αδιαφορώντας για την κακή πορεία της χώρας.
Για όσους έχουν την παραμικρή αμφιβολία επ’ αυτών, ο Πρόεδρος του ΣΕΒ επισημαίνει ότι η χώρα και τώρα και μετά τις εκλογές έχει ανάγκη ισχυρής Κυβέρνησης.
Το μετά τις εκλογές είναι βέβαια ως μέλλον ευκταίον αλλά αόρατον.
Στο παρόν όμως ουδείς αμφιβάλει ότι μια Κυβέρνηση με λίγους (151) βουλευτές και πολλούς δελφίνους κάθε άλλο παρά ισχυρή μπορεί να χαρακτηρισθεί.
Μας λέει επομένως ο κ. Δασκαλόπουλος ότι σήμερα η χώρα στερείται αυτό που έχει ιδιαίτερη ανάγκη, άρα με τον τρόπο του υποδεικνύει ότι αυτό θα πρέπει άμεσα να αλλάξει.
Και βέβαια στην δημοκρατία αν έχεις άμεση ανάγκη «από ισχυρή και αποτελεσματική διακυβέρνηση» και δεν τη διαθέτεις, η προσφυγή στις κάλπες αποτελεί μονόδρομο.
Γι ‘ αυτό ο κ. Δασκαλόπουλος σπεύδει να προσθέσει ότι «τις εκλογές θα αποφασίσουν οι οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες».
Ας αντιπαρέλθουμε το γεγονός ότι πρόκειται για μια πρόταση, που θα μπορούσε να την προσυπογράψει μια χαρά ακόμη και ένας φανατικός μαρξιστής, και ας δούμε λίγο την αντικειμενική της ουσία.
Μοιάζει να αποτελεί την απόλυτη απαξίωση του σημερινού Πρωθυπουργού.
Μέχρι τώρα η κρατούσα θεωρία ήταν ότι η επιλογή του χρόνου διεξαγωγής των εκλογών αποτελεί προνομία του Πρωθυπουργού. Και πράγματι η άποψη αυτή βρίσκει απόλυτη νομική θεμελίωση στο ισχύον σύνταγμα της χώρας.
Έρχεται όμως ο κ. Δασκαλόπουλος και επιχειρεί μια αποστομωτική πολιτική αντίκρουση της εν λόγω θεωρίας, που χρησιμοποιείται κατά κόρον στην επικοινωνιακή ενίσχυση του ηγετικού προφίλ του κ. Καραμανλή.
Ισχυρίζεται λοιπόν ο Πρόεδρος του ΣΕΒ ότι η ομαλή εφαρμογή των συνταγματικών ρυθμίσεων επαιτεί την ύπαρξη κάποιων αναγκαίων προϋποθέσεων, ήτοι ομαλές κοινωνικές συνθήκες, οι οποίες εξασφαλίζονται μόνο σε συνθήκες οικονομικής σταθερότητας.
Όταν όμως η καταστροφή της οικονομίας προκαλέσει διατάραξη της κοινωνικής ομαλότητας τότε χρειάζεται ενδεχομένως ισχυρή πολιτική προσωπικότητα, προκειμένου να επιβάλει τη βούληση της στις πολιτικές εξελίξεις.
Αν λοιπόν ερμηνεύουμε σωστά την μαρξιστικού ύφους κραυγή του κ. Δασκαλόπουλου, οι αναμενόμενες εξελίξεις υπερβαίνουν το πολιτικό ειδικό βάρος του σημερινού Πρωθυπουργού.
Παρά την προσπάθεια υποβάθμισης των δηλώσεων του Προέδρου του ΣΕΒ από την πλειοψηφία των μέσων μαζικής ενημέρωσης, είναι ηλίου φαεινότερον ότι οι δηλώσεις αυτές μπορούν δικαιωματικά να λογίζονται ως το μέγιστο πολιτικό γεγονός της περασμένης εβδομάδας τουλάχιστον για δύο πολύ συγκεκριμένους λόγους.
Πρώτον διότι αντίθετα με τα ανέκδοτα περί χαμηλού δείκτη ανεργίας, οι βιομήχανοι (όχι τα κόμματα της αριστεράς) προειδοποιούν για επερχόμενη οικονομική και κοινωνική καταιγίδα και
Δεύτερον διότι δηλώνουν απολύτως απογοητευμένοι από την παρούσα κυβέρνηση.
Πρόκειται για ρητή και απερίφραστη απόσυρση της εμπιστοσύνης του βιομηχανικού κόσμου από μια συντηρητική κυβέρνηση, την οποία θεωρούν καταστροφική για την οικονομία και την κοινωνική ομαλότητα και επομένως άκρως επικίνδυνη και για τα δικά τους συμφέροντα.
Πρόκειται το δίχως άλλο για ένα γεγονός, που δεν έχει όμοιό του στην πολιτική ιστορία της νεωτέρας Ελλάδος.
Παρασκευή 6 Μαρτίου 2009
Οικονομική κρίση- Αναπόφευκτες συγκρίσεις.
«Η αντιμετώπιση της χρηματοπιστωτικής κρίσης απαιτεί σημαντικές δημόσιες επενδύσεις και ταυτόχρονα πρέπει να εξετάσουμε σοβαρά την καθοδηγούμενη επένδυση σε κοινωνικά και ιδιωτικά κεφάλαια»
Τάδε έφη ο αρχηγός της μεγαλύτερης χώρας του πλανήτη, που αναμένεται να συντηρήσει ένα ρυθμό ανάπτυξης για φέτος της τάξεως του 8% σε συνθήκες παγκόσμιας ύφεσης.
Με απλά λόγια ο Πρόεδρος της Κίνας κ. Χου Ζιντάου είπε τρία μάλλον αυτονόητα πράγματα.
Εν πρώτοις παραδέχθηκε ότι η κρίση είναι σοβαρή και είναι παρούσα στη χώρα του αφού ραγδαία αναπτυσσόμενη οικονομία με ρυθμό ανάπτυξης πάνω από 25% αναμένεται να καθηλωθεί στο 8%.
Δεν παρέμεινε όμως μόνο στις διαπιστώσεις. Έδωσε συγχρόνως, ως όφειλε, και την πολιτική πυξίδα για την διέξοδο από την κρίση.
Η ατμομηχανή για την ανάκαμψη της οικονομίας είπε ο Κινέζος Πρόεδρος είναι οι δημόσιες επενδύσεις.
Προφανώς γιατί οι δημόσιες επενδύσεις μπορούν να στηρίξουν την αναπτυξιακή πορεία της χώρας του και να εξασφαλίσουν τη διατήρηση υψηλού αριθμού θέσεων εργασίας για τα εκατομμύρια εργαζομένων, που οι ιδιωτικές κινεζικές εταιρίες άρχισαν να ξεφορτώνονται μαζικά με την πρώτη κάμψη των εξαγωγών.
Και το σπουδαιότερο επεσήμανε ότι θα πρέπει το κράτος να αναλάβει πρωτοβουλίες τόσο στον κοινωνικό όσο και στον ιδιωτικό τομέα αλλά αυτές να έχουν τη μορφή καθοδηγούμενων επενδύσεων.
Αν το αντιλαμβανόμαστε σωστά ο κ. Ζιντάου είπε ξεκάθαρα ότι ένα σημαντικό μέτρο για το ξεπέρασμα της κρίσης είναι η διάθεση εθνικών κεφαλαίων σε κοινωνικούς φορείς και στους ιδιώτες, προφανώς στον πρωτογενή τομέα, αλλά με τρόπο απολύτως στοχευμένο και υπό συνεχή και αδιάλειπτη καθοδήγηση.
Στην άλλη άκρη του πλανήτη ο άρτι εκλεγμένος Πρόεδρος μιας υπό κατάρρευση αυτοκρατορίας παρέλαβε ευθαρσώς τις καυτές πατάτες, που του παρέδωσε ο ανεκδιήγητος προκάτοχός του και δήλωσε από την πρώτη στιγμή ότι σχεδιάζει να αντιμετωπίσει την άθλια οικονομική κατάσταση της χώρας του με παρόμοιες συνταγές.
Θα εκτελέσουμε ένα τεράστιο πρόγραμμα δημοσίων έργων από άκρου εις άκρον των Ηνωμένων Πολιτειών εξήγγειλε ο κ. Ομπάμα και θα προχωρήσουμε σε ενίσχυση στοχευμένων επενδύσεων στον τομέα των εναλλακτικών μορφών ενέργειας και της πράσινης ανάπτυξης.
Στον αντίποδα αυτής της ρεαλιστικής προσέγγισης, που παραμένει βεβαίως μέσα στα πλαίσια του υπάρχοντος καρκινοβατούντος συστήματος αλλά τουλάχιστον διακρίνεται από κάποια στοιχειώδη αντίληψη της πραγματικότητας, βρίσκεται δυστυχώς το πάνθεον των Ευρωπαϊκών κρατών.
Για άλλη μια φορά οι Ευρωπαίοι ηγέτες συγκεντρώθηκαν για να αποδείξουν τις τεράστιες αντιθέσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης και την παντελή αδυναμία τους να αντιδράσουν αξιοπρεπώς στην εξέλιξη της επαπειλούμενης ολικής οικονομικής καταστροφής.
Δυστυχώς απέδειξαν πόσο ελάχιστοι είναι για τις θέσεις που κατέχουν, αφού δεν κατάφεραν να καταλήξουν σε καμιά πολιτική πλατφόρμα και ουσιαστικά στοιχήθηκαν πίσω από τις ξεπερασμένες συνταγές του κ. Αλμούνια κα των ομοίων του γραφειοκρατών-λογιστών.
Μονεταριστικές παρεμβάσεις μείωσης επιτοκίων και αλλοπρόσαλλες συνταγές μείωσης ελλειμμάτων διά της μειώσεως των μισθών, της αυξήσεως των ορίων ασφαλίσεως και τα τοιαύτα αποτελούν τις αλυσιτελείς ιδέες, που μοιάζουν με κομπογιαννίτικα γιατροσόφια για την αντιμετώπιση της πλέον καλπάζουσας ύφεσης.
Τι όμως καλλίτερο θα μπορούσε να περιμένει κανείς όταν αφήνονται να αντιμετωπίσουν την κρίση αυτοί, που είναι οι βασικοί υπαίτιοι για τη δημιουργία της;
Δεν είναι τυχαίο, που οι Ασιατικές αγορές κινήθηκαν ανοδικά μετά τις δηλώσεις του Κινέζου Προέδρου, ενώ αντίθετα όλα τα χρηματιστήρια κατέγραψαν ιστορικές απώλειες μετά την σύνοδο των Ευρωπαίων ηγετών.
Προφανέστατα οι Ευρωπαίοι ηγέτες θα προσέφεραν καλύτερες υπηρεσίες στην παρούσα φάση αν απέφευγαν τις συναντήσεις.
Κάπου στη μέση, για να είμαστε δίκαιοι, βρίσκεται ο Πρωθυπουργός της Αγγλίας, ο οποίος δεν διστάζει να συμμετέχει στο μετοχικό κεφάλαιο των τραπεζών που ενισχύει και τουλάχιστον επιδεικνύει την στοιχειώδη αντίληψη ότι πρέπει να αποφασίζει επειγόντως και να δρα πάραυτα.
Μοναδικό είδος βεβαίως (sui generis περίπτωση) παραμένει η χώρα μας.
Είναι η μοναδική χώρα της οποίας ο Υπουργός Οικονομίας έχει την αφέλεια ή ενδεχομένως το θράσος να δηλώνει ότι «κάθε μέρα βιώνει αναπάντεχες δυσάρεστες εξελίξεις».
Η δήλωση αυτή αποτελεί αδιάσειστη ομολογία ότι αδυνατεί απολύτως να κατανοήσει, να προβλέψει, να προγραμματίσει εγκαίρως, να δράσει στοιχειωδώς.
Είναι η μόνη χώρα επίσης της οποίας ο Πρωθυπουργός επιμένει να κάνει διαγγέλματα, που περιορίζονται σε ζοφερές περιγραφές του παρόντος και του μέλλοντος, χωρίς την παραμικρή αναφορά έστω και της παραμικρής ελπίδας διεξόδου.
Διαγγέλματα που ωθούν σε μαύρη απελπισία τους πολίτες της χώρας και το χειρότερο εμπεδώνουν ένα κλίμα αναξιοπιστίας για την οικονομία μας στις διεθνείς αγορές με τις γνωστές δυσμενείς επιπτώσεις στην πιστοληπτική της ικανότητα και όχι μόνο.
Συμπερασματικά ισχύει και εδώ αυτό που περιγράψαμε παραπάνω για τις συνόδους κορυφής.
Θα προσέφεραν καλλίτερες υπηρεσίες στον τόπο τόσο ο κ. Υπουργός Εθνικής Οικονομίας, όσο πολύ περισσότερο και ο κ. Πρωθυπουργός αν μίλαγαν λιγότερο και εν πάση περιπτώσει αν φρόντιζαν στις δημόσιες εμφανίσεις τους να εκπέμπουν προς κάθε κατεύθυνση ισχυρά μηνύματα αισιοδοξίας.
Διότι όπως είναι γνωστό οι μοναδικές περιπτώσεις βρίσκονται πολύ κοντά στις περιπτώσεις υπό εξαφάνιση.
Τάδε έφη ο αρχηγός της μεγαλύτερης χώρας του πλανήτη, που αναμένεται να συντηρήσει ένα ρυθμό ανάπτυξης για φέτος της τάξεως του 8% σε συνθήκες παγκόσμιας ύφεσης.
Με απλά λόγια ο Πρόεδρος της Κίνας κ. Χου Ζιντάου είπε τρία μάλλον αυτονόητα πράγματα.
Εν πρώτοις παραδέχθηκε ότι η κρίση είναι σοβαρή και είναι παρούσα στη χώρα του αφού ραγδαία αναπτυσσόμενη οικονομία με ρυθμό ανάπτυξης πάνω από 25% αναμένεται να καθηλωθεί στο 8%.
Δεν παρέμεινε όμως μόνο στις διαπιστώσεις. Έδωσε συγχρόνως, ως όφειλε, και την πολιτική πυξίδα για την διέξοδο από την κρίση.
Η ατμομηχανή για την ανάκαμψη της οικονομίας είπε ο Κινέζος Πρόεδρος είναι οι δημόσιες επενδύσεις.
Προφανώς γιατί οι δημόσιες επενδύσεις μπορούν να στηρίξουν την αναπτυξιακή πορεία της χώρας του και να εξασφαλίσουν τη διατήρηση υψηλού αριθμού θέσεων εργασίας για τα εκατομμύρια εργαζομένων, που οι ιδιωτικές κινεζικές εταιρίες άρχισαν να ξεφορτώνονται μαζικά με την πρώτη κάμψη των εξαγωγών.
Και το σπουδαιότερο επεσήμανε ότι θα πρέπει το κράτος να αναλάβει πρωτοβουλίες τόσο στον κοινωνικό όσο και στον ιδιωτικό τομέα αλλά αυτές να έχουν τη μορφή καθοδηγούμενων επενδύσεων.
Αν το αντιλαμβανόμαστε σωστά ο κ. Ζιντάου είπε ξεκάθαρα ότι ένα σημαντικό μέτρο για το ξεπέρασμα της κρίσης είναι η διάθεση εθνικών κεφαλαίων σε κοινωνικούς φορείς και στους ιδιώτες, προφανώς στον πρωτογενή τομέα, αλλά με τρόπο απολύτως στοχευμένο και υπό συνεχή και αδιάλειπτη καθοδήγηση.
Στην άλλη άκρη του πλανήτη ο άρτι εκλεγμένος Πρόεδρος μιας υπό κατάρρευση αυτοκρατορίας παρέλαβε ευθαρσώς τις καυτές πατάτες, που του παρέδωσε ο ανεκδιήγητος προκάτοχός του και δήλωσε από την πρώτη στιγμή ότι σχεδιάζει να αντιμετωπίσει την άθλια οικονομική κατάσταση της χώρας του με παρόμοιες συνταγές.
Θα εκτελέσουμε ένα τεράστιο πρόγραμμα δημοσίων έργων από άκρου εις άκρον των Ηνωμένων Πολιτειών εξήγγειλε ο κ. Ομπάμα και θα προχωρήσουμε σε ενίσχυση στοχευμένων επενδύσεων στον τομέα των εναλλακτικών μορφών ενέργειας και της πράσινης ανάπτυξης.
Στον αντίποδα αυτής της ρεαλιστικής προσέγγισης, που παραμένει βεβαίως μέσα στα πλαίσια του υπάρχοντος καρκινοβατούντος συστήματος αλλά τουλάχιστον διακρίνεται από κάποια στοιχειώδη αντίληψη της πραγματικότητας, βρίσκεται δυστυχώς το πάνθεον των Ευρωπαϊκών κρατών.
Για άλλη μια φορά οι Ευρωπαίοι ηγέτες συγκεντρώθηκαν για να αποδείξουν τις τεράστιες αντιθέσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης και την παντελή αδυναμία τους να αντιδράσουν αξιοπρεπώς στην εξέλιξη της επαπειλούμενης ολικής οικονομικής καταστροφής.
Δυστυχώς απέδειξαν πόσο ελάχιστοι είναι για τις θέσεις που κατέχουν, αφού δεν κατάφεραν να καταλήξουν σε καμιά πολιτική πλατφόρμα και ουσιαστικά στοιχήθηκαν πίσω από τις ξεπερασμένες συνταγές του κ. Αλμούνια κα των ομοίων του γραφειοκρατών-λογιστών.
Μονεταριστικές παρεμβάσεις μείωσης επιτοκίων και αλλοπρόσαλλες συνταγές μείωσης ελλειμμάτων διά της μειώσεως των μισθών, της αυξήσεως των ορίων ασφαλίσεως και τα τοιαύτα αποτελούν τις αλυσιτελείς ιδέες, που μοιάζουν με κομπογιαννίτικα γιατροσόφια για την αντιμετώπιση της πλέον καλπάζουσας ύφεσης.
Τι όμως καλλίτερο θα μπορούσε να περιμένει κανείς όταν αφήνονται να αντιμετωπίσουν την κρίση αυτοί, που είναι οι βασικοί υπαίτιοι για τη δημιουργία της;
Δεν είναι τυχαίο, που οι Ασιατικές αγορές κινήθηκαν ανοδικά μετά τις δηλώσεις του Κινέζου Προέδρου, ενώ αντίθετα όλα τα χρηματιστήρια κατέγραψαν ιστορικές απώλειες μετά την σύνοδο των Ευρωπαίων ηγετών.
Προφανέστατα οι Ευρωπαίοι ηγέτες θα προσέφεραν καλύτερες υπηρεσίες στην παρούσα φάση αν απέφευγαν τις συναντήσεις.
Κάπου στη μέση, για να είμαστε δίκαιοι, βρίσκεται ο Πρωθυπουργός της Αγγλίας, ο οποίος δεν διστάζει να συμμετέχει στο μετοχικό κεφάλαιο των τραπεζών που ενισχύει και τουλάχιστον επιδεικνύει την στοιχειώδη αντίληψη ότι πρέπει να αποφασίζει επειγόντως και να δρα πάραυτα.
Μοναδικό είδος βεβαίως (sui generis περίπτωση) παραμένει η χώρα μας.
Είναι η μοναδική χώρα της οποίας ο Υπουργός Οικονομίας έχει την αφέλεια ή ενδεχομένως το θράσος να δηλώνει ότι «κάθε μέρα βιώνει αναπάντεχες δυσάρεστες εξελίξεις».
Η δήλωση αυτή αποτελεί αδιάσειστη ομολογία ότι αδυνατεί απολύτως να κατανοήσει, να προβλέψει, να προγραμματίσει εγκαίρως, να δράσει στοιχειωδώς.
Είναι η μόνη χώρα επίσης της οποίας ο Πρωθυπουργός επιμένει να κάνει διαγγέλματα, που περιορίζονται σε ζοφερές περιγραφές του παρόντος και του μέλλοντος, χωρίς την παραμικρή αναφορά έστω και της παραμικρής ελπίδας διεξόδου.
Διαγγέλματα που ωθούν σε μαύρη απελπισία τους πολίτες της χώρας και το χειρότερο εμπεδώνουν ένα κλίμα αναξιοπιστίας για την οικονομία μας στις διεθνείς αγορές με τις γνωστές δυσμενείς επιπτώσεις στην πιστοληπτική της ικανότητα και όχι μόνο.
Συμπερασματικά ισχύει και εδώ αυτό που περιγράψαμε παραπάνω για τις συνόδους κορυφής.
Θα προσέφεραν καλλίτερες υπηρεσίες στον τόπο τόσο ο κ. Υπουργός Εθνικής Οικονομίας, όσο πολύ περισσότερο και ο κ. Πρωθυπουργός αν μίλαγαν λιγότερο και εν πάση περιπτώσει αν φρόντιζαν στις δημόσιες εμφανίσεις τους να εκπέμπουν προς κάθε κατεύθυνση ισχυρά μηνύματα αισιοδοξίας.
Διότι όπως είναι γνωστό οι μοναδικές περιπτώσεις βρίσκονται πολύ κοντά στις περιπτώσεις υπό εξαφάνιση.
Πέμπτη 5 Μαρτίου 2009
Salus populi suprema lex esto.(Η επανάληψη είναι μητέρα της μαθήσεως)
Στις 9 Οκτωβρίου του 2008, τον καιρό που ακόμη η sui generis κυβέρνησή μας κοιμόταν τον ύπνο όχι του δικαίου, αλλά της στρουθοκαμήλου ή του ασχέτου, είχα γράψει κάποιες απόψεις για την αναγκαιότητα της ανάληψης δράσης και κοινών πρωτοβουλιών για την αντιμετώπιση της επερχόμενης οικονομικής καταιγίδας.
Τότε βέβαια ακόμα η Ελληνική Κυβέρνηση εκινείτο στον αστερισμό της αλαζονείας και κατά την προσφιλή της συνήθεια εξασκείτο σε επικίνδυνα παιχνίδια επικοινωνιακής κατανάλωσης περί «θωρακισμένης ελληνικής οικονομίας», που διαθέτει «υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης» σε αντίθεση με τους άλλους Ευρωπαίους εταίρους στυλ «φτωχής» Γερμανίας κ.λ.π.
Τώρα που ο κ. Πρωθυπουργός ανακάλυψε οψίμως την ελληνική οικονομική κρίση και ο κ. Υπουργός Εθνικής Οικονομίας δήλωσε απερίφραστα ότι «κάθε μέρα βιώνει αναπάντεχες δυσάρεστες εξελίξεις», ήτοι κατά το κοινώς λεγόμενο έχει χάσει τον μπούσουλα, θεωρώ σκόπιμο να επαναλάβω αυτή την ανάρτηση.Όχι μόνο γιατί παραμένει επίκαιρη, αλλά διότι αποτελεί πιστεύω την κοινή αντίληψη του μέσου Έλληνα γύρω από την ανάγκη της κοινής αντιμετώπισης της κατάστασης, αλλά και γύρω από το φιάσκο της περί συναινέσεως πρωτοβουλίας του κ. Πρωθυπουργου
Εγραφα λοιπόν στις 9 Οκτωβρίου του περασμένου χρόνου:
"Είναι κοινός τόπος ότι ο πλανήτης έχει εισέλθει σε μια οικονομική κρίση με απρόβλεπτες προς το παρόν διαστάσεις και διάρκεια.Είναι επίσης αληθές ότι μπροστά στην καταιγίδα, που έχει ξεσπάσει η μόνη συνετή συμπεριφορά είναι σύσσωμη η ελληνική κοινωνία, πολίτες, πολιτικά κόμματα και κυβέρνηση, να ενώσουν τις δυνάμεις τους και να δράσουν συντονισμένα στην προσπάθεια περιορισμού των απωλειών.
Αυτό προϋποθέτει ωριμότητα και ψυχραιμία.Ιδιότητες, που ενδεχομένως δεν χαρακτηρίζουν τους μεσογειακούς λαούς, αλλά στην παρούσα συγκυρία είναι βέβαιο ότι θα αναδείξουν τους λιγότερο οικονομικά κατεστραμμένους λαούς.
Το ένστικτο αυτοσυντήρησης είναι έμφυτο σε κάθε λαό. Είναι επομένως αυτονόητη και για τον τελευταίο πολίτη αυτής της χώρας η ανάγκη οικοδόμησης αρραγούς ομοψυχίας.
Αυτό όμως δεν αρκεί για την επίτευξή της.
Δεν αρκεί οι πολίτες να επιδεικνύουν αυτοσυγκράτηση.
Δεν αρκεί η αντιπολίτευση να δηλώνει ότι θα στηρίξει τις όποιες εποικοδομητικές πρωτοβουλίες της κυβέρνησης.
Χρειάζεται και η κυβέρνηση να κινηθεί προς την ίδια κατεύθυνση.
Να αναλάβει δράσεις, που να συμβάλλουν στην κοινωνική συνοχή.
Να σταματήσει κινήσεις, που υποθάλπουν την πόλωση.
Η κοινωνική συνοχή απαιτεί δίκαιη κατανομή των φορολογικών επιβαρύνσεων.Δραστικό περιορισμό της κρατικής σπατάλης.Συνετή διαχείριση της δημόσιας περιουσίας.
Η φοροεπιδρομή με άμεσους και κυρίως έμμεσους φόρους στα καταχρεωμένα νοικοκυριά αποτελεί ασύμμετρη απειλή για τον μέσο πολίτη την ώρα, που το πενιχρό εισόδημά του φαίνεται αδύναμο να αντεπεξέλθει στις στοιχειώδεις ανάγκες του.
Η ατιμωρησία οικονομικών εγκληματιών του κοινού ποινικού δικαίου, που σφετερίσθηκαν τα δημόσια κτήματα αποτελεί άγος αβάστακτο.
Η υπόθαλψη πολιτικών ή διοικητικών παραγόντων, που ενέχονται σε οικονομικά σκάνδαλα ή φέρονται ως αποκομίσαντες ίδια οφέλη από την διαχείριση της δημόσιας περιουσίας, αποτελεί αυτοχειριασμό του πολιτικού συστήματος.
Η προσπάθεια μετακύλισης ιδίων ευθυνών στην διεθνή οικονομική συγκυρία ή στις «κακές» κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ υποτιμούν την νοημοσύνη των πολιτών και εμποδίζουν την επίτευξη πολιτικών συναινέσεων.
Η διαίρεση των ούτως ή άλλως χειμαζόμενων επαγγελματικών ομάδων σε δήθεν προνομιούχους και «ρετιρέ» δυναμιτίζει την κοινωνική συνοχή.
Αυτές τις κρίσιμες ώρες χρειάζεται πολιτικό θάρρος.Ανάληψη πολιτικών ευθυνών.Εντοπισμό και παραδοχή σφαλμάτων και αδυναμιών.Έμπρακτη απόδειξη κατανόησης των προβλημάτων και ανάληψη συντονισμένης δράσης στην κατεύθυνση της αντιμετώπισης της κρίσης με γνώμονα την ανακούφιση των ασθενέστερων στρωμάτων.
Την περικοπή κάθε σπατάλης.
Την εξυγίανση κάθε οικονομικής διαχείρισης.
Την κάθαρση των κρατικών λειτουργιών από τα τρωκτικά και από τους πάσης φύσεως ευεπίφορους σε «πλάνες» κρατικούς αξιωματούχους.
Την θωράκιση των θεσμών για την εξασφάλιση αποφυγής παρόμοιων νοσηρών φαινομένων στο μέλλον.
Αυτά έχει ανάγκη ο τόπος.Αυτά αναζητούν απεγνωσμένα οι πολίτες.
Επικοινωνιακοί θεατρινισμοί, μικροκομματικές πολιτικές, προσωπικές στρατηγικές υποδηλώνουν ανεπίτρεπτη μικρόνοια, από όπου και αν εκδηλώνονται.
Με την οικονομική κρίση όχι ante portas (προ των πυλών), όπως μερικοί πιθανώς αφελώς υπολογίζουν, αλλά ήδη από πολλού χρόνου εντός του οικονομικού μας αυλόγυρου η επιβίωση του λαού, η σωτηρία της δημοκρατίας, η διάσωση της οικονομίας είναι ο υπέρτατος νόμος.
Αυτό μπορεί να ισχύει για όλους, αλλά ειδικά η κυβέρνηση οφείλει να το αποδεικνύει με συγκεκριμένες ενέργειες κάθε στιγμή και σε κάθε ευκαιρία."
Τότε βέβαια ακόμα η Ελληνική Κυβέρνηση εκινείτο στον αστερισμό της αλαζονείας και κατά την προσφιλή της συνήθεια εξασκείτο σε επικίνδυνα παιχνίδια επικοινωνιακής κατανάλωσης περί «θωρακισμένης ελληνικής οικονομίας», που διαθέτει «υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης» σε αντίθεση με τους άλλους Ευρωπαίους εταίρους στυλ «φτωχής» Γερμανίας κ.λ.π.
Τώρα που ο κ. Πρωθυπουργός ανακάλυψε οψίμως την ελληνική οικονομική κρίση και ο κ. Υπουργός Εθνικής Οικονομίας δήλωσε απερίφραστα ότι «κάθε μέρα βιώνει αναπάντεχες δυσάρεστες εξελίξεις», ήτοι κατά το κοινώς λεγόμενο έχει χάσει τον μπούσουλα, θεωρώ σκόπιμο να επαναλάβω αυτή την ανάρτηση.Όχι μόνο γιατί παραμένει επίκαιρη, αλλά διότι αποτελεί πιστεύω την κοινή αντίληψη του μέσου Έλληνα γύρω από την ανάγκη της κοινής αντιμετώπισης της κατάστασης, αλλά και γύρω από το φιάσκο της περί συναινέσεως πρωτοβουλίας του κ. Πρωθυπουργου
Εγραφα λοιπόν στις 9 Οκτωβρίου του περασμένου χρόνου:
"Είναι κοινός τόπος ότι ο πλανήτης έχει εισέλθει σε μια οικονομική κρίση με απρόβλεπτες προς το παρόν διαστάσεις και διάρκεια.Είναι επίσης αληθές ότι μπροστά στην καταιγίδα, που έχει ξεσπάσει η μόνη συνετή συμπεριφορά είναι σύσσωμη η ελληνική κοινωνία, πολίτες, πολιτικά κόμματα και κυβέρνηση, να ενώσουν τις δυνάμεις τους και να δράσουν συντονισμένα στην προσπάθεια περιορισμού των απωλειών.
Αυτό προϋποθέτει ωριμότητα και ψυχραιμία.Ιδιότητες, που ενδεχομένως δεν χαρακτηρίζουν τους μεσογειακούς λαούς, αλλά στην παρούσα συγκυρία είναι βέβαιο ότι θα αναδείξουν τους λιγότερο οικονομικά κατεστραμμένους λαούς.
Το ένστικτο αυτοσυντήρησης είναι έμφυτο σε κάθε λαό. Είναι επομένως αυτονόητη και για τον τελευταίο πολίτη αυτής της χώρας η ανάγκη οικοδόμησης αρραγούς ομοψυχίας.
Αυτό όμως δεν αρκεί για την επίτευξή της.
Δεν αρκεί οι πολίτες να επιδεικνύουν αυτοσυγκράτηση.
Δεν αρκεί η αντιπολίτευση να δηλώνει ότι θα στηρίξει τις όποιες εποικοδομητικές πρωτοβουλίες της κυβέρνησης.
Χρειάζεται και η κυβέρνηση να κινηθεί προς την ίδια κατεύθυνση.
Να αναλάβει δράσεις, που να συμβάλλουν στην κοινωνική συνοχή.
Να σταματήσει κινήσεις, που υποθάλπουν την πόλωση.
Η κοινωνική συνοχή απαιτεί δίκαιη κατανομή των φορολογικών επιβαρύνσεων.Δραστικό περιορισμό της κρατικής σπατάλης.Συνετή διαχείριση της δημόσιας περιουσίας.
Η φοροεπιδρομή με άμεσους και κυρίως έμμεσους φόρους στα καταχρεωμένα νοικοκυριά αποτελεί ασύμμετρη απειλή για τον μέσο πολίτη την ώρα, που το πενιχρό εισόδημά του φαίνεται αδύναμο να αντεπεξέλθει στις στοιχειώδεις ανάγκες του.
Η ατιμωρησία οικονομικών εγκληματιών του κοινού ποινικού δικαίου, που σφετερίσθηκαν τα δημόσια κτήματα αποτελεί άγος αβάστακτο.
Η υπόθαλψη πολιτικών ή διοικητικών παραγόντων, που ενέχονται σε οικονομικά σκάνδαλα ή φέρονται ως αποκομίσαντες ίδια οφέλη από την διαχείριση της δημόσιας περιουσίας, αποτελεί αυτοχειριασμό του πολιτικού συστήματος.
Η προσπάθεια μετακύλισης ιδίων ευθυνών στην διεθνή οικονομική συγκυρία ή στις «κακές» κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ υποτιμούν την νοημοσύνη των πολιτών και εμποδίζουν την επίτευξη πολιτικών συναινέσεων.
Η διαίρεση των ούτως ή άλλως χειμαζόμενων επαγγελματικών ομάδων σε δήθεν προνομιούχους και «ρετιρέ» δυναμιτίζει την κοινωνική συνοχή.
Αυτές τις κρίσιμες ώρες χρειάζεται πολιτικό θάρρος.Ανάληψη πολιτικών ευθυνών.Εντοπισμό και παραδοχή σφαλμάτων και αδυναμιών.Έμπρακτη απόδειξη κατανόησης των προβλημάτων και ανάληψη συντονισμένης δράσης στην κατεύθυνση της αντιμετώπισης της κρίσης με γνώμονα την ανακούφιση των ασθενέστερων στρωμάτων.
Την περικοπή κάθε σπατάλης.
Την εξυγίανση κάθε οικονομικής διαχείρισης.
Την κάθαρση των κρατικών λειτουργιών από τα τρωκτικά και από τους πάσης φύσεως ευεπίφορους σε «πλάνες» κρατικούς αξιωματούχους.
Την θωράκιση των θεσμών για την εξασφάλιση αποφυγής παρόμοιων νοσηρών φαινομένων στο μέλλον.
Αυτά έχει ανάγκη ο τόπος.Αυτά αναζητούν απεγνωσμένα οι πολίτες.
Επικοινωνιακοί θεατρινισμοί, μικροκομματικές πολιτικές, προσωπικές στρατηγικές υποδηλώνουν ανεπίτρεπτη μικρόνοια, από όπου και αν εκδηλώνονται.
Με την οικονομική κρίση όχι ante portas (προ των πυλών), όπως μερικοί πιθανώς αφελώς υπολογίζουν, αλλά ήδη από πολλού χρόνου εντός του οικονομικού μας αυλόγυρου η επιβίωση του λαού, η σωτηρία της δημοκρατίας, η διάσωση της οικονομίας είναι ο υπέρτατος νόμος.
Αυτό μπορεί να ισχύει για όλους, αλλά ειδικά η κυβέρνηση οφείλει να το αποδεικνύει με συγκεκριμένες ενέργειες κάθε στιγμή και σε κάθε ευκαιρία."
Δευτέρα 23 Φεβρουαρίου 2009
Η μεγάλη απόδραση...
Όταν ένα ιστορικό γεγονός επαναλαμβάνεται, επαναλαμβάνεται ως φάρσα.
Όταν μια φάρσα επαναλαμβάνεται τότε αυτοδικαίως καταγράφεται ως ιστορικό γεγονός.
Όταν μια φάρσα επαναλαμβάνεται τότε αυτοδικαίως καταγράφεται ως ιστορικό γεγονός.
Δευτέρα 16 Φεβρουαρίου 2009
"Πού πας ρε Καρ-αλέξη;"
Άστραψε και βρόντηξε πάλι στο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ ο κ. Τσίπρας ενάντια στο «δικομματισμό» απορρίπτοντας για άλλη μια φορά μετά βδελυγμίας κάθε σκέψη για οποιασδήποτε μορφής συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ. Είτε προεκλογικά είτε μετεκλογικά.
Εν τοις πράγμασι βεβαίως αυτό σημαίνει αποκλεισμό κάθε συνεννόησης με οποιοδήποτε άλλο κόμμα, διότι ως γνωστόν επί των ημερών του τρομερού αυτού ηγέτη ο συνασπισμός έχει κατορθώσει να διαθέτει και με το ΚΚΕ τις χειρότερες σχέσεις από την εποχή της διάσπασης.
Το δόγμα «κάλιο πρώτος στο χωριό, παρά δεύτερος στην πόλη» αποτελεί τον σταθερό στρατηγικό στόχο αμφοτέρων των φερόμενων ως "αριστερών" κομμάτων.
Η τακτική τους κινείται από το επίπεδο της απροκάλυπτης συνεργασίας με την δεξιά (ΚΚΕ) μέχρι την συχνά παραληρηματική επιθετικότητα εναντίον του ΠΑΣΟΚ (άρχουσα συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ).
Αμφότερες βεβαίως οι τακτικές αποτελούν το αναγκαίο πολιτικό οξυγόνο για την παραμονή της συντηρητικής παράταξης στην κυβέρνηση και την προϊούσα εξαθλίωση του λαού και της χώρας.
Και αυτό είναι αδύνατον να μη γίνει κάποτε αντιληπτό από την πλειοψηφία του εκλογικού σώματος.
Είχαμε εγκαίρως (29.03.2008)επισημάνει ότι ο παραγκωνισμός των ιστορικών στελεχών του συμπαθούς αυτού πολιτικού χώρου δεν θα μπορούσε να προσφέρει εκλογικά αποτελέσματα πέραν του χρονικού ορίζοντα μιας εφήμερης τηλεοπτικής φούσκας.
Όσο καιρό πουλούσε το τηλεοπτικό σώου του αρχηγού «ο χορός καλά κρατούσε».
Τώρα, που οι τηλεοπτικοί προβολείς έχουν στραφεί αλλού και ο ΣΥΡΙΖΑ διολίσθησε σε μονοψήφια ποσοστά, ο χαρισματικός ηγέτης ανακάλυψε «δημοσκοπικές συνομωσίες».
Οι εταιρίες δημοσκοπήσεων βεβαίως δεν έχουν αλλάξει. Έχουν τους ίδιους διοικητές, τους ίδιους χρηματοδότες και χρησιμοποιούν τα ίδια μοντέλα έρευνας.
Πως γίνεται όταν δίνουν 17% σ’ ένα κόμμα η δημοσκόπηση να είναι έγκυρη και να αποτυπώνει το μεγαλείο του αρχηγού. Και όταν δίνει 7% να πρόκειται περί συνομωσίας και ο αρχηγός να μη φέρει καμία ευθύνη;
Το ερώτημα δεν είναι ρητορικό. Είναι υπαρξιακό.
Και όσο πιο γρήγορα απαντηθεί τόσο καλύτερα θα είναι για τους φίλους του Συνασπισμού.
Είχαμε επίσης εγκαίρως επισημάνει (5.12.2008) ότι οι μεγάλοι «ευεργέτες» του κ. Παπανδρέου θα είναι ο κύριος Καραμανλής καθυστερώντας να προκηρύξει εκλογές και ο κ. Τσίπρας με την εμμονή του στην άρνηση της έστω μετεκλογικής συνεργασίας.
Αν ο κ. Τσίπρας δεν αφουγκράζεται τον τρόμο του μέσου ψηφοφόρου μπροστά στον κίνδυνο της ανανέωσης της συντηρητικής διακυβέρνησης και το ΠΑΣΟΚ κερδίσει αβρόχοις ποσίν την αυτοδυναμία, τότε ποιος πάλι θα «φταίει»;
Οι «συνωμοτικές» δημοσκοπήσεις ή ο «άφρων» ψηφοφόρος που δεν θα έχει αντιληφθεί την «ιστορική αναγκαιότητα» να ενισχύσει μια αριστερά, που πάσχει από ιδεολογικό ναρκισσισμό, αλλά αποφεύγει συστηματικά να εμπλακεί στο περιεχόμενο διακυβέρνησης στη χώρα.(Όπως προσφυώς επεσήμανε ο κ. Κουβέλης).
Μια αριστερά, που δεν υστερεί σε μεγάλα λόγια (και εσχάτως σε τηλεοπτικές ατάκες), αλλά μεταπολιτευτικά στηρίζει στην πράξη τις συντηρητικές κυβερνήσεις δίδοντας την εντύπωση ότι επενδύει στην εξαθλίωση και εντεύθεν δυσφορία των ευρύτερων λαϊκών μαζών από την οποία επιδιώκει μικροπολιτικά οφέλη.
Θα φταίει λοιπόν «ο πάντοτε ευκολόπιστος και πάντα προδομένος» ρωμιός, που δεν αντιλαμβάνεται την πολιτική και ιδίως την σύγχρονη αριστερά ως «άλλο ανέκδοτο», όπως την εννοεί ο κ. Τσίπρας;
Χωρίς να έχουμε το μέγεθος να αντιπαρατεθούμε στην πεφωτισμένη ηγεσία του Συνασπισμού, εμείς οι ελάχιστοι συμφωνούμε απόλυτα με τον κατά τα άλλα συμπαθέστατο κ. Τσίπρα ότι «το παραμύθιασμα τέλειωσε», άλλα φρονούμε ότι η κοινωνία «δεν αντέχει άλλο» ούτε τα ανέκδοτα.
Δυστυχώς δεν είναι μόνο «δύσκολοι καιροί για πρίγκιπες», αλλά και για ανεκδοτολόγους.
Και εν πάση περιπτώσει δεν θα κουρασθούμε να επαναλαμβάνουμε ότι:
Τα ποσοστά έρχονται και παρέρχονται.
Η πολιτική σοβαρότητα όμως είναι διαχρονική αξία, που αν απολεσθεί δύσκολα ανακτάται.
ΣΣ. Η λέξη καρά, που απαντάται συνήθως εν συνθέσει στη δημώδη διάλεκτο σημαίνει μαύρος (π.χ καραμπογιά =μαύρη μπογιά). Μεταφορικά ο μαύρος σημαίνει και άτυχος, κακόμοιρος, κακορίζικος, κατακαημένος...
Εν τοις πράγμασι βεβαίως αυτό σημαίνει αποκλεισμό κάθε συνεννόησης με οποιοδήποτε άλλο κόμμα, διότι ως γνωστόν επί των ημερών του τρομερού αυτού ηγέτη ο συνασπισμός έχει κατορθώσει να διαθέτει και με το ΚΚΕ τις χειρότερες σχέσεις από την εποχή της διάσπασης.
Το δόγμα «κάλιο πρώτος στο χωριό, παρά δεύτερος στην πόλη» αποτελεί τον σταθερό στρατηγικό στόχο αμφοτέρων των φερόμενων ως "αριστερών" κομμάτων.
Η τακτική τους κινείται από το επίπεδο της απροκάλυπτης συνεργασίας με την δεξιά (ΚΚΕ) μέχρι την συχνά παραληρηματική επιθετικότητα εναντίον του ΠΑΣΟΚ (άρχουσα συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ).
Αμφότερες βεβαίως οι τακτικές αποτελούν το αναγκαίο πολιτικό οξυγόνο για την παραμονή της συντηρητικής παράταξης στην κυβέρνηση και την προϊούσα εξαθλίωση του λαού και της χώρας.
Και αυτό είναι αδύνατον να μη γίνει κάποτε αντιληπτό από την πλειοψηφία του εκλογικού σώματος.
Είχαμε εγκαίρως (29.03.2008)επισημάνει ότι ο παραγκωνισμός των ιστορικών στελεχών του συμπαθούς αυτού πολιτικού χώρου δεν θα μπορούσε να προσφέρει εκλογικά αποτελέσματα πέραν του χρονικού ορίζοντα μιας εφήμερης τηλεοπτικής φούσκας.
Όσο καιρό πουλούσε το τηλεοπτικό σώου του αρχηγού «ο χορός καλά κρατούσε».
Τώρα, που οι τηλεοπτικοί προβολείς έχουν στραφεί αλλού και ο ΣΥΡΙΖΑ διολίσθησε σε μονοψήφια ποσοστά, ο χαρισματικός ηγέτης ανακάλυψε «δημοσκοπικές συνομωσίες».
Οι εταιρίες δημοσκοπήσεων βεβαίως δεν έχουν αλλάξει. Έχουν τους ίδιους διοικητές, τους ίδιους χρηματοδότες και χρησιμοποιούν τα ίδια μοντέλα έρευνας.
Πως γίνεται όταν δίνουν 17% σ’ ένα κόμμα η δημοσκόπηση να είναι έγκυρη και να αποτυπώνει το μεγαλείο του αρχηγού. Και όταν δίνει 7% να πρόκειται περί συνομωσίας και ο αρχηγός να μη φέρει καμία ευθύνη;
Το ερώτημα δεν είναι ρητορικό. Είναι υπαρξιακό.
Και όσο πιο γρήγορα απαντηθεί τόσο καλύτερα θα είναι για τους φίλους του Συνασπισμού.
Είχαμε επίσης εγκαίρως επισημάνει (5.12.2008) ότι οι μεγάλοι «ευεργέτες» του κ. Παπανδρέου θα είναι ο κύριος Καραμανλής καθυστερώντας να προκηρύξει εκλογές και ο κ. Τσίπρας με την εμμονή του στην άρνηση της έστω μετεκλογικής συνεργασίας.
Αν ο κ. Τσίπρας δεν αφουγκράζεται τον τρόμο του μέσου ψηφοφόρου μπροστά στον κίνδυνο της ανανέωσης της συντηρητικής διακυβέρνησης και το ΠΑΣΟΚ κερδίσει αβρόχοις ποσίν την αυτοδυναμία, τότε ποιος πάλι θα «φταίει»;
Οι «συνωμοτικές» δημοσκοπήσεις ή ο «άφρων» ψηφοφόρος που δεν θα έχει αντιληφθεί την «ιστορική αναγκαιότητα» να ενισχύσει μια αριστερά, που πάσχει από ιδεολογικό ναρκισσισμό, αλλά αποφεύγει συστηματικά να εμπλακεί στο περιεχόμενο διακυβέρνησης στη χώρα.(Όπως προσφυώς επεσήμανε ο κ. Κουβέλης).
Μια αριστερά, που δεν υστερεί σε μεγάλα λόγια (και εσχάτως σε τηλεοπτικές ατάκες), αλλά μεταπολιτευτικά στηρίζει στην πράξη τις συντηρητικές κυβερνήσεις δίδοντας την εντύπωση ότι επενδύει στην εξαθλίωση και εντεύθεν δυσφορία των ευρύτερων λαϊκών μαζών από την οποία επιδιώκει μικροπολιτικά οφέλη.
Θα φταίει λοιπόν «ο πάντοτε ευκολόπιστος και πάντα προδομένος» ρωμιός, που δεν αντιλαμβάνεται την πολιτική και ιδίως την σύγχρονη αριστερά ως «άλλο ανέκδοτο», όπως την εννοεί ο κ. Τσίπρας;
Χωρίς να έχουμε το μέγεθος να αντιπαρατεθούμε στην πεφωτισμένη ηγεσία του Συνασπισμού, εμείς οι ελάχιστοι συμφωνούμε απόλυτα με τον κατά τα άλλα συμπαθέστατο κ. Τσίπρα ότι «το παραμύθιασμα τέλειωσε», άλλα φρονούμε ότι η κοινωνία «δεν αντέχει άλλο» ούτε τα ανέκδοτα.
Δυστυχώς δεν είναι μόνο «δύσκολοι καιροί για πρίγκιπες», αλλά και για ανεκδοτολόγους.
Και εν πάση περιπτώσει δεν θα κουρασθούμε να επαναλαμβάνουμε ότι:
Τα ποσοστά έρχονται και παρέρχονται.
Η πολιτική σοβαρότητα όμως είναι διαχρονική αξία, που αν απολεσθεί δύσκολα ανακτάται.
ΣΣ. Η λέξη καρά, που απαντάται συνήθως εν συνθέσει στη δημώδη διάλεκτο σημαίνει μαύρος (π.χ καραμπογιά =μαύρη μπογιά). Μεταφορικά ο μαύρος σημαίνει και άτυχος, κακόμοιρος, κακορίζικος, κατακαημένος...
Κυριακή 25 Ιανουαρίου 2009
Ο κάμπος φλέγεται και η κυβέρνηση φτιασιδώνεται…
Μέχρι την υπουργοποίησή του ο κ. Χατζηγάκης κατόρθωνε να παραμένει ένας ευρύτερα συμπαθής πολιτικός.
Παρουσιάζοντας ένα χαμηλό προφίλ, καλλιεργούσε επιτυχώς την εικόνα ενός μετριοπαθούς πολιτικού με πείρα, ώριμη σκέψη και επιστημονική συγκρότηση.
Η τακτική του, να εμφανίζεται ριζοσπαστικός αγροτοσυνδικαλιστής όταν το κόμμα του βρισκόταν στην αντιπολίτευση και ως συντηρητικός ευρωπαίος γραφειοκράτης όποτε η Νέα Δημοκρατία ανελάμβανε την Κυβέρνηση, δεν ήταν αρκετή για να μειώσει το κύρος του.
Αυτού του είδους οι φαιδρές μεταλλάξεις αποτελούν συνήθη πολιτική πρακτική στην Ελλάδα από την εποχή του Μαυρογυαλούρου και αντιμετωπίζονται με μοναδική στωικότητα από την συντριπτική πλειοψηφία των ψηφοφόρων.
Τα πράγματα στράβωσαν για τον κ. Χατζηγάκη από τη στιγμή, που άρχισε να ανακατεύεται ενεργά στη διακυβέρνηση της χώρας.
Η παρουσία του στο Υπουργείο Δικαιοσύνης υπήρξε επιεικώς αποκαρδιωτική.
Θα μείνει στην ιστορία ως ο Υπουργός, που κατάφερε με τους άστοχους χειρισμούς του να οδηγήσει σε υποβολή παραίτησης δύο δικαστικούς λειτουργούς, που αρνήθηκαν να υποκύψουν σε άνωθεν οδηγίες σε μια υπόθεση, που είχε εξαιρετική πολιτική σημασία για την κυβέρνηση του.
Τέτοια περίπτωση αν δεν απατώμαι είχε να εμφανισθεί στα ελληνικά δικαστικά χρονικά από την εποχή του Τερτσέτη και του Πολυζωίδη.
Η πρωτοφανής σύγκλιση απόψεων, σε ότι αφορά στα χάλια του δικαιοδοτικού συστήματος στη χώρα μας, μεταξύ όλων των συμμετεχόντων στην Γενική Συνέλευση της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων, αποδεικνύει αβίαστα την αποτυχία του απελθόντος Υπουργού.
Ανεξάρτητα από τις κατ’ ιδίαν μεταξύ τους αντεγκλήσεις, όλοι όσοι έλαβαν το λόγο (αρχηγός της αντιπολίτευσης, νυν Υπουργός, πρώην και νυν Πρόεδρος της Βουλής, υψηλόβαθμοι συνδικαλιστικοί και διοικητικοί παράγοντες του δικαστικού και νομικού κόσμου) κατ’ ουσίαν έστω και διαφωνώντας μεταξύ τους συμφώνησαν περίπου ότι ο κ. Χατζηγάκης «φεύγει και αφήνει πίσω του συντρίμμια…» για να χρησιμοποιήσουμε τον τίτλο γνωστού λαϊκού άσματος.
Και δυστυχώς παρόμοιο μπάχαλο απειλείται πλέον με τραγικές συνέπειες για τον τόπο και στο νέο υπουργείο, όπου πρόσφατα μετακόμισε ο εκ Τρίκκης ορμώμενος τέως αγροτοπατέρας.
Τα προβλήματα του αγροτικού τομέα είναι βεβαίως δομικά, διαχρονικά και δυσεπίλυτα, ιδιαίτερα σε συνθήκες διεθνούς ύφεσης.
Όμως διαχρονικές είναι και οι ευθύνες του τέως συμπαθούς Υπουργού και της κυβερνώσας σήμερα(και όχι μόνο) παράταξής του.
Ουδείς και φαντάζομαι ούτε οι ίδιοι οι αγρότες θα είχαν την ψευδαίσθηση ότι αυτός ο Υπουργός και αυτή η Κυβέρνηση θα μπορούσαν σήμερα να έχουν σπουδαία συνεισφορά στην επίλυση των προβλημάτων τους.
Οι άστοχες όμως ενέργειες και οι παλιομοδίτικες πρακτικές του νέου «αλλά γνωστού από τα παλιά» υπουργού κάνουν περισσότερο δυσβάστακτα τα προβλήματα και υποδαυλίζουν τον δικαιολογημένο αγροτικό ξεσηκωμό.
Διότι οι αγρότες θα μπορούσαν ενδεχομένως να κατανοήσουν τις δυσκολίες των καιρών ή ότι το «ταμείον είναι μείον», ακόμη και αν η πολιτική της παράταξής σου συνέβαλλε σημαντικά στην επιδείνωση της οικονομίας και στο άδειασμα του ταμείου.
Πως όμως να καταπιεί ο αγρότης τον επιχειρούμενο χοντροκομμένο εμπαιγμό, όταν μάλιστα αυτός δεν έχει την παραμικρή πρωτοτυπία.
Χόρτασαν υποσχέσεις οι αγρότες τα τελευταία χρόνια.
Πίστεψαν, ψήφισαν, ελπίσανε.
Βλέπανε κάθε χρόνο να πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο και έδιναν αφειδώς πίστωση χρόνου.
Μια φορά το χρόνο παρακολουθούσαν θλιβερούς αγροτοπατερούληδες να τους πηγαίνουν το πρωί ημερήσια εκδρομή με τα τρακτέρ μέχρι τα Τέμπη και το απόγευμα να γυρίζουν με το ντορβά γεμάτο υποσχέσεις από την Αθήνα και να τους στέλνουν πίσω στα χωράφια, χρεώνοντάς τους τελικά ακόμη και τα πετρέλαια της εκδρομής.
Πέντε χρόνια οι αγρότες βυθίζονταν όλο και βαθύτερα στη μιζέρια, ενώ μια φούχτα μεσάζοντες και μεγαλοεισαγωγείς επιδίδονταν σε ένα οργιώδες πάρτι κερδοσκοπίας, που όμοιό του δεν γνώρισε ποτέ καμία χώρα της Ευρωζώνης.
Αντί λοιπόν ο νέος υπουργός να αφουγκρασθεί τον πόνο της αγροτιάς, αντί να σηκώσει τα μανίκια και να ασχοληθεί σοβαρά με ειλικρίνεια και υπευθυνότητα για την επίλυση των οξυμένων προβλημάτων, προτίμησε να εφαρμόσει παλιές ξεπερασμένες συνταγές.
Ψευτοσυνδικαλιστικές διαρροές ότι δήθεν όλα τα αιτήματα κοστίζουν 500 εκατομμύρια την πρώτη μέρα, εκδρομή για εκτόνωση στα Τέμπη τη δεύτερη μέρα, «σκληρές» ψευτοδιαπραγματεύσεις με γνωστούς και μη εξαιρετέους αγροτοπατερούληδες και δήθεν πακέτο μέτρων 500 εκατομμυρίων, που συμπτωματικά καλύπτει το σύνολο του προϋπολογισθέντος κόστους των δήθεν αγροτικών αιτημάτων.
Την Τρίτη μέρα το σενάριο προέβλεπε διάσπαση των αγροτών και αναπότρεπτη διάλυση των κινητοποιήσεων μέχρι τουλάχιστον τον επόμενο χρόνο.
Παλιά δοκιμασμένη συνταγή.
Όμως άλλες μεν οι βουλές των Υπουργών, αλλιώς δε ο λαός αντιδρά όταν η εξαθλίωση τον απειλεί και η απόγνωση τον συμβουλεύει.
Σε πείσμα όλων των γκουρού του παλαιοκομματικού παραγοντισμού, οι αγρότες δεν παραπαλανήθηκαν, δεν διασπάσθηκαν, παραμέρησαν τους αγροτοπατέρες της ελεεινής μορφής, και ενίσχυσαν την παρουσία τους στα μπλόκα.
Όλοι οι Έλληνες πολίτες έχουν αντιληφθεί πλήρως την δικαιολογημένη αγανάκτηση των αγροτών και όλες οι επαγγελματικές ομάδες ανησυχούν για τις συνέπειες των αποκλεισμένων δρόμων.
Μόνο ο κ. Χατζηγάκης φαίνεται να παραμένει αθεράπευτος νοσταλγός του φαύλου παρελθόντος και αρνούμενος να αποδεχθεί την πραγματικότητα αναμασάει την παρωχημένη φιλολογία περί «υποκινούμενων κινητοποιήσεων».
Έλεος κ. Υπουργέ. Υποκινούμενοι από ποιόν είναι οι αγρότες των Τεμπών και του Προμαχώνα, που παρότι αρνούνται να ενταχθούν σε πανελλαδικά όργανα εκπροσώπησης, αδυνατούν να αποδεχθούν το «γενναιόδωρο πακέτο μέτρων», που τους προσφέρατε;
Με τρόμο πλέον μέσα στην παγκόσμια οικονομική καταιγίδα τα χειμαζόμενα ελληνικά νοικοκυριά παρακολουθούν τις άγαρμπες κινήσεις μιας κυβέρνησης, που όπως συνήθως αντί να ελαχιστοποιεί τις αιτίες των προβλημάτων, μεγιστοποιεί τις επιπτώσεις τους.
Δυστυχώς ο κάμπος καίγεται και η Κυβέρνηση ενδιαφέρεται μόνο για το τι φτιασίδια θα πετύχει για να αποκτήσει ένα πιο κοινωνικό πρόσωπο για προεκλογική κατανάλωση.
Όλοι πλέον με τον φόβο της διατήρησης των μπλόκων επ’ αόριστον τρομάζουν μπροστά στον εφιάλτη της ατομικής και εθνικής χρεωκοπίας.
Όλοι εκτός ίσως από τον κ. Υπουργό, ο οποίος φαίνεται να μη κατανοεί ότι αν δεν αλλάξει τακτική θα μεταβληθεί από πολιτικό της Τρίκκης σε αρχιτέκτονα… της φρίκης.
Παρουσιάζοντας ένα χαμηλό προφίλ, καλλιεργούσε επιτυχώς την εικόνα ενός μετριοπαθούς πολιτικού με πείρα, ώριμη σκέψη και επιστημονική συγκρότηση.
Η τακτική του, να εμφανίζεται ριζοσπαστικός αγροτοσυνδικαλιστής όταν το κόμμα του βρισκόταν στην αντιπολίτευση και ως συντηρητικός ευρωπαίος γραφειοκράτης όποτε η Νέα Δημοκρατία ανελάμβανε την Κυβέρνηση, δεν ήταν αρκετή για να μειώσει το κύρος του.
Αυτού του είδους οι φαιδρές μεταλλάξεις αποτελούν συνήθη πολιτική πρακτική στην Ελλάδα από την εποχή του Μαυρογυαλούρου και αντιμετωπίζονται με μοναδική στωικότητα από την συντριπτική πλειοψηφία των ψηφοφόρων.
Τα πράγματα στράβωσαν για τον κ. Χατζηγάκη από τη στιγμή, που άρχισε να ανακατεύεται ενεργά στη διακυβέρνηση της χώρας.
Η παρουσία του στο Υπουργείο Δικαιοσύνης υπήρξε επιεικώς αποκαρδιωτική.
Θα μείνει στην ιστορία ως ο Υπουργός, που κατάφερε με τους άστοχους χειρισμούς του να οδηγήσει σε υποβολή παραίτησης δύο δικαστικούς λειτουργούς, που αρνήθηκαν να υποκύψουν σε άνωθεν οδηγίες σε μια υπόθεση, που είχε εξαιρετική πολιτική σημασία για την κυβέρνηση του.
Τέτοια περίπτωση αν δεν απατώμαι είχε να εμφανισθεί στα ελληνικά δικαστικά χρονικά από την εποχή του Τερτσέτη και του Πολυζωίδη.
Η πρωτοφανής σύγκλιση απόψεων, σε ότι αφορά στα χάλια του δικαιοδοτικού συστήματος στη χώρα μας, μεταξύ όλων των συμμετεχόντων στην Γενική Συνέλευση της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων, αποδεικνύει αβίαστα την αποτυχία του απελθόντος Υπουργού.
Ανεξάρτητα από τις κατ’ ιδίαν μεταξύ τους αντεγκλήσεις, όλοι όσοι έλαβαν το λόγο (αρχηγός της αντιπολίτευσης, νυν Υπουργός, πρώην και νυν Πρόεδρος της Βουλής, υψηλόβαθμοι συνδικαλιστικοί και διοικητικοί παράγοντες του δικαστικού και νομικού κόσμου) κατ’ ουσίαν έστω και διαφωνώντας μεταξύ τους συμφώνησαν περίπου ότι ο κ. Χατζηγάκης «φεύγει και αφήνει πίσω του συντρίμμια…» για να χρησιμοποιήσουμε τον τίτλο γνωστού λαϊκού άσματος.
Και δυστυχώς παρόμοιο μπάχαλο απειλείται πλέον με τραγικές συνέπειες για τον τόπο και στο νέο υπουργείο, όπου πρόσφατα μετακόμισε ο εκ Τρίκκης ορμώμενος τέως αγροτοπατέρας.
Τα προβλήματα του αγροτικού τομέα είναι βεβαίως δομικά, διαχρονικά και δυσεπίλυτα, ιδιαίτερα σε συνθήκες διεθνούς ύφεσης.
Όμως διαχρονικές είναι και οι ευθύνες του τέως συμπαθούς Υπουργού και της κυβερνώσας σήμερα(και όχι μόνο) παράταξής του.
Ουδείς και φαντάζομαι ούτε οι ίδιοι οι αγρότες θα είχαν την ψευδαίσθηση ότι αυτός ο Υπουργός και αυτή η Κυβέρνηση θα μπορούσαν σήμερα να έχουν σπουδαία συνεισφορά στην επίλυση των προβλημάτων τους.
Οι άστοχες όμως ενέργειες και οι παλιομοδίτικες πρακτικές του νέου «αλλά γνωστού από τα παλιά» υπουργού κάνουν περισσότερο δυσβάστακτα τα προβλήματα και υποδαυλίζουν τον δικαιολογημένο αγροτικό ξεσηκωμό.
Διότι οι αγρότες θα μπορούσαν ενδεχομένως να κατανοήσουν τις δυσκολίες των καιρών ή ότι το «ταμείον είναι μείον», ακόμη και αν η πολιτική της παράταξής σου συνέβαλλε σημαντικά στην επιδείνωση της οικονομίας και στο άδειασμα του ταμείου.
Πως όμως να καταπιεί ο αγρότης τον επιχειρούμενο χοντροκομμένο εμπαιγμό, όταν μάλιστα αυτός δεν έχει την παραμικρή πρωτοτυπία.
Χόρτασαν υποσχέσεις οι αγρότες τα τελευταία χρόνια.
Πίστεψαν, ψήφισαν, ελπίσανε.
Βλέπανε κάθε χρόνο να πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο και έδιναν αφειδώς πίστωση χρόνου.
Μια φορά το χρόνο παρακολουθούσαν θλιβερούς αγροτοπατερούληδες να τους πηγαίνουν το πρωί ημερήσια εκδρομή με τα τρακτέρ μέχρι τα Τέμπη και το απόγευμα να γυρίζουν με το ντορβά γεμάτο υποσχέσεις από την Αθήνα και να τους στέλνουν πίσω στα χωράφια, χρεώνοντάς τους τελικά ακόμη και τα πετρέλαια της εκδρομής.
Πέντε χρόνια οι αγρότες βυθίζονταν όλο και βαθύτερα στη μιζέρια, ενώ μια φούχτα μεσάζοντες και μεγαλοεισαγωγείς επιδίδονταν σε ένα οργιώδες πάρτι κερδοσκοπίας, που όμοιό του δεν γνώρισε ποτέ καμία χώρα της Ευρωζώνης.
Αντί λοιπόν ο νέος υπουργός να αφουγκρασθεί τον πόνο της αγροτιάς, αντί να σηκώσει τα μανίκια και να ασχοληθεί σοβαρά με ειλικρίνεια και υπευθυνότητα για την επίλυση των οξυμένων προβλημάτων, προτίμησε να εφαρμόσει παλιές ξεπερασμένες συνταγές.
Ψευτοσυνδικαλιστικές διαρροές ότι δήθεν όλα τα αιτήματα κοστίζουν 500 εκατομμύρια την πρώτη μέρα, εκδρομή για εκτόνωση στα Τέμπη τη δεύτερη μέρα, «σκληρές» ψευτοδιαπραγματεύσεις με γνωστούς και μη εξαιρετέους αγροτοπατερούληδες και δήθεν πακέτο μέτρων 500 εκατομμυρίων, που συμπτωματικά καλύπτει το σύνολο του προϋπολογισθέντος κόστους των δήθεν αγροτικών αιτημάτων.
Την Τρίτη μέρα το σενάριο προέβλεπε διάσπαση των αγροτών και αναπότρεπτη διάλυση των κινητοποιήσεων μέχρι τουλάχιστον τον επόμενο χρόνο.
Παλιά δοκιμασμένη συνταγή.
Όμως άλλες μεν οι βουλές των Υπουργών, αλλιώς δε ο λαός αντιδρά όταν η εξαθλίωση τον απειλεί και η απόγνωση τον συμβουλεύει.
Σε πείσμα όλων των γκουρού του παλαιοκομματικού παραγοντισμού, οι αγρότες δεν παραπαλανήθηκαν, δεν διασπάσθηκαν, παραμέρησαν τους αγροτοπατέρες της ελεεινής μορφής, και ενίσχυσαν την παρουσία τους στα μπλόκα.
Όλοι οι Έλληνες πολίτες έχουν αντιληφθεί πλήρως την δικαιολογημένη αγανάκτηση των αγροτών και όλες οι επαγγελματικές ομάδες ανησυχούν για τις συνέπειες των αποκλεισμένων δρόμων.
Μόνο ο κ. Χατζηγάκης φαίνεται να παραμένει αθεράπευτος νοσταλγός του φαύλου παρελθόντος και αρνούμενος να αποδεχθεί την πραγματικότητα αναμασάει την παρωχημένη φιλολογία περί «υποκινούμενων κινητοποιήσεων».
Έλεος κ. Υπουργέ. Υποκινούμενοι από ποιόν είναι οι αγρότες των Τεμπών και του Προμαχώνα, που παρότι αρνούνται να ενταχθούν σε πανελλαδικά όργανα εκπροσώπησης, αδυνατούν να αποδεχθούν το «γενναιόδωρο πακέτο μέτρων», που τους προσφέρατε;
Με τρόμο πλέον μέσα στην παγκόσμια οικονομική καταιγίδα τα χειμαζόμενα ελληνικά νοικοκυριά παρακολουθούν τις άγαρμπες κινήσεις μιας κυβέρνησης, που όπως συνήθως αντί να ελαχιστοποιεί τις αιτίες των προβλημάτων, μεγιστοποιεί τις επιπτώσεις τους.
Δυστυχώς ο κάμπος καίγεται και η Κυβέρνηση ενδιαφέρεται μόνο για το τι φτιασίδια θα πετύχει για να αποκτήσει ένα πιο κοινωνικό πρόσωπο για προεκλογική κατανάλωση.
Όλοι πλέον με τον φόβο της διατήρησης των μπλόκων επ’ αόριστον τρομάζουν μπροστά στον εφιάλτη της ατομικής και εθνικής χρεωκοπίας.
Όλοι εκτός ίσως από τον κ. Υπουργό, ο οποίος φαίνεται να μη κατανοεί ότι αν δεν αλλάξει τακτική θα μεταβληθεί από πολιτικό της Τρίκκης σε αρχιτέκτονα… της φρίκης.
Τρίτη 20 Ιανουαρίου 2009
Η πολιτειακή αξιολόγηση της απουσίας της Ν.Δ από τη συνεδρίαση της Βουλής.
Με αφορμή την επανάληψη της απουσίας των βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας από την Βουλή δεν μπορώ να αποφύγω μια παρατήρηση πολιτειακού χαρακτήρα.
Η αποχώρηση της αντιπολίτευσης από τη συζήτηση ενός θέματος στην Βουλή είναι το έσχατο μέσο αντίδρασης σε μια κατά την κρίση της αντιλαϊκή νομοθετική πρωτοβουλία της Κυβέρνησης.
Η αποχώρηση της Κυβερνητικής πλειοψηφίας είναι κοινοβουλευτική εκτροπή.
Στην προκειμένη περίπτωση όμως δεν πρόκειται για αποχώρηση των βουλευτών.
Πρόκειται για παρεμπόδιση των Βουλευτών να προσέλθουν στη Βουλή και να συμμετάσχουν σε προγραμματισμένη κοινοβουλευτική διαδικασία.
Η παρεμπόδιση αποφασίσθηκε και επιβλήθηκε από τον Πρωθυπουργό.
Όταν όμως ένας άνθρωπος ή μια ομάδα ανθρώπων σχεδιάζει και εμποδίζει τη λειτουργία του Κοινοβουλίου τότε πρόκειται για πραξικόπημα.
Τυπικά χθες για δεύτερη φορά η χώρα επί αρκετές ώρες βρέθηκε σε συνθήκες κατάλυσης του κοινοβουλευτικού πολιτεύματος.
Πιστεύουμε βεβαίως ότι αυτό υπήρξε αποτέλεσμα πανικού και όχι συνειδητή επιλογή σε ότι αφορά την παραπάνω θεσμική διάσταση του ζητήματος.
Όμως δεν μπορούμε να μη παρατηρήσουμε ότι το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού…
Σημείωση: καθ’ όσον πάντως αφορά στην ηθική διάσταση της στάσης των κυβερνητικών βουλευτών, το θέμα εκάλυψε άψογα ο πρώην Πρόεδρος της Βουλής κ. Απόστολος Κακλαμάνης με την αγόρευση του κατά τη συζήτηση της προτάσεως για σύσταση προκαταρκτικής επιτροπής προς διερεύνηση πιθανών ποινικών ευθυνών.
Η αποχώρηση της αντιπολίτευσης από τη συζήτηση ενός θέματος στην Βουλή είναι το έσχατο μέσο αντίδρασης σε μια κατά την κρίση της αντιλαϊκή νομοθετική πρωτοβουλία της Κυβέρνησης.
Η αποχώρηση της Κυβερνητικής πλειοψηφίας είναι κοινοβουλευτική εκτροπή.
Στην προκειμένη περίπτωση όμως δεν πρόκειται για αποχώρηση των βουλευτών.
Πρόκειται για παρεμπόδιση των Βουλευτών να προσέλθουν στη Βουλή και να συμμετάσχουν σε προγραμματισμένη κοινοβουλευτική διαδικασία.
Η παρεμπόδιση αποφασίσθηκε και επιβλήθηκε από τον Πρωθυπουργό.
Όταν όμως ένας άνθρωπος ή μια ομάδα ανθρώπων σχεδιάζει και εμποδίζει τη λειτουργία του Κοινοβουλίου τότε πρόκειται για πραξικόπημα.
Τυπικά χθες για δεύτερη φορά η χώρα επί αρκετές ώρες βρέθηκε σε συνθήκες κατάλυσης του κοινοβουλευτικού πολιτεύματος.
Πιστεύουμε βεβαίως ότι αυτό υπήρξε αποτέλεσμα πανικού και όχι συνειδητή επιλογή σε ότι αφορά την παραπάνω θεσμική διάσταση του ζητήματος.
Όμως δεν μπορούμε να μη παρατηρήσουμε ότι το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού…
Σημείωση: καθ’ όσον πάντως αφορά στην ηθική διάσταση της στάσης των κυβερνητικών βουλευτών, το θέμα εκάλυψε άψογα ο πρώην Πρόεδρος της Βουλής κ. Απόστολος Κακλαμάνης με την αγόρευση του κατά τη συζήτηση της προτάσεως για σύσταση προκαταρκτικής επιτροπής προς διερεύνηση πιθανών ποινικών ευθυνών.
Πέμπτη 15 Ιανουαρίου 2009
ΡΩΣΙΑ,ΟΥΚΡΑΝΙΑ, γύρο-γύρο όλοι στη μέση ο Μα…νώλης…
Το πρόσφατο σήριαλ μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας, που απελπιστικά αδρανείς παρακολουθούν τις τελευταίες ημέρες οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι ηγέτες, αναδεικνύει την απίστευτη παρακμή στην οποία έχει περιέλθει ο σύγχρονος πολιτικός κόσμος.
Αν η Ουκρανία παρεμποδίζει εκβιαστικά την ροή ή ακόμη χειρότερα υπεξαιρεί αυθαίρετα ποσότητες φυσικού αερίου, που προορίζονται για την δυτική Ευρώπη –όπως ισχυρίζεται η Ρωσία- τότε βεβαίως η Ουκρανία συμπεριφέρεται ως κοινός εγκληματίας.
Όμως αυτό δεν αναιρεί το γεγονός ότι η Ρωσία αναδεικνύεται σε ένα εντελώς αναξιόπιστο αντισυμβαλλόμενο για την Ευρώπη.
Και προφανώς ουδόλως βελτιώνει την εικόνα της Ρωσίας, ως χώρας που θέλει να έχει ηγετικό ρόλο στον τομέα της ενέργειας στη Ευρωπαϊκή ήπειρο, το επιχείρημα ότι «η κακή Αμερική» βρίσκεται πίσω από την περίπου πειρατική συμπεριφορά της Ουκρανίας.
Διότι η Ρωσία όφειλε να είχε λάβει υπ’ όψη της όλα τα πιθανά και ακόμη και τα πιο ακραία ενδεχόμενα και να είχε λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα προτού επιδιώξει να γίνει ο κυρίαρχος προμηθευτής φυσικού αερίου στην Ευρώπη. («Όποιος θέλει τα γένια, πρέπει να έχει και τα κτένια»)
Η πραγματικότητα είναι ότι από τον συγκεκριμένο αγωγό εξυπηρετούνται κυρίως η Βοσνία Ερζεγοβίνη, η Κροατία, η Ουγκαρία, η Βουλγαρία, η Σερβία, Η Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας και η Ελλάδα και σε μικρότερο ποσοστό η Σλοβακία, η Τσεχία και η Αυστρία.. Δηλαδή κάποιες τρίτες χώρες και μερικές «παρακατιανές» χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Αυτός ίσως είναι ο λόγος, που ο κ. Μπαρόζο και οι λοιποί μεγαλοσχήμονες της ΕΕ παρουσιάζονται από δυσκίνητοι έως αδιάφοροι.
Αν το πρόβλημα αφορούσε την Γαλλία ή τη Γερμανία, προφανώς ο κ. Μπαρόζο θα ενεργούσε ταχύτατα και δεν θα περιοριζόταν στην αστεία απειλή ότι θα «προτρέψει τις ενδιαφερόμενες χώρες να κινηθούν δικαστικώς» ( ήτοι «ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι»).
Όμως οι ευθύνες για την ταλαιπωρία των Ευρωπαίων πολιτών δεν εξαντλούνται με την κατανομή τους στις δύο αυτές ανεκδιήγητες χώρες και τον δυσκίνητο και ανεπαρκέστατο κ. Μπαρόζο.
Τεράστιες ευθύνες βαρύνουν όλους τους Ευρωπαίους πολιτικούς, που έχουν συμβληθεί με τους Ρώσους ομολόγους τους, υπογράφοντας συμβάσεις, που δεν φρόντισαν να εξασφαλίσουν το αυτονόητο. Δηλαδή την ομαλή τροφοδοσία των κρατών τους με ένα ενεργειακό υλικό, από το οποίο εξαρτώνται τόσα πολλά.
Η παραγωγή, η οικονομία, η ευημερία, σε τελική ανάλυση η επιβίωση των λαών τους.
Αν διαβάσει κανείς τις συμβάσεις, που έχουν υπογράψει οι ελληνικές βιομηχανίες με τη ΔΕΠΑ (Δημόσια Επιχείρηση Αερίου Α.Ε) θα διαπιστώσει ότι υπάρχει ειδικός όρος ο οποίος προβλέπει τα εξής: Θεωρείται γεγονός ανωτέρας βίας (που απαλλάσσει την ΔΕΠΑ από κάθε ευθύνη) η για οποιοδήποτε λόγο μη παράδοση φυσικού αερίου στη ΔΕΠΑ από τους προμηθευτές της (Ρώσους) που κατά περίπτωση δικαιολογεί τη μείωση ή και τη διακοπή παροχής του φυσικού αερίου στην συμβαλλόμενη με τη ΔΕΠΑ βιομηχανία.
Με άλλα λόγια η Δημόσια επιχείρηση (ΔΕΠΑ) υποψιαζόταν σαν πολύ πιθανό το ενδεχόμενο να σταματήσει η παροχή αερίου από την Ρωσία και φρόντισε να βάλλει τον συγκεκριμένο όρο, που την απαλλάσσει από ευθύνες και κινδύνους αποζημιώσεων.
Αυτό όμως, που υποψιαζόταν η ΔΕΠΑ είναι δυνατόν να μη το υποψιάζονται οι Πρωθυπουργοί και οι Υπουργοί ενέργειας των κρατών, που υπέγραψαν τις συμβάσεις προμηθείας με τους Ρώσους;
Τι πρόνοια όμως έλαβαν ώστε να εξασφαλίσουν τις χώρες τους από τον κίνδυνο να μείνουν χωρίς φυσικό αέριο ανά πάσα στιγμή;
Θα είχε μεγάλο ενδιαφέρον αν μας ενημέρωνε η Ελληνική Κυβέρνηση εκτός από τις δεξιώσεις και τις επικοινωνιακές φανφάρες τι ουσιαστικές εξασφαλίσεις προβλέπονται στην σύμβαση, που υπέγραψε με τον κ. Πούτιν ο κ. Καραμανλής για την αποφυγή αυτής της οικονομικής τραγωδίας, που μας απειλεί ή τουλάχιστον για την πλήρη αποκατάσταση της οποιασδήποτε ζημιάς προκύψει.
Ευθύνες όμως τεράστιες φέρουν και οι συνδικαλιστικές ηγεσίες των βιομηχανικών και επιχειρηματικών συνδέσμων, που άφησαν τα μέλη τους να συρθούν στην υπογραφή συμβάσεων, που τους αφήνουν εντελώς ακάλυπτους σε μια ενδεχόμενη οικονομική καταστροφή.
Διότι όσες παραγωγικές επιχειρήσεις (και είναι πάρα πολλές) έχουν προβεί σε πανάκριβες μετατροπές εγκαταστάσεων για να αντικαταστήσουν παραδοσιακές μορφές ενέργειας με φυσικό αέριο, αδυνατούν πλέον να χρησιμοποιήσουν οτιδήποτε άλλο για την λειτουργία τους και σε μια διακοπή παροχής φυσικού αερίου είναι αναγκασμένες να σταματήσουν την παραγωγή τους.
Πόσο ανεύθυνοι είναι λοιπόν αυτοί οι κύριοι συνδικαλιστές, που δεν φρόντισαν εγκαίρως να προστατέψουν τα μέλη τους (βιομηχανίες και βιοτεχνίες), αλλά περιορίσθηκαν να συνωθούνται στις δεξιώσεις και τα πανηγύρια, ενώ σήμερα ποιούν τη νήσσα (κοινώς κάνουν το παγόνι), όταν ακούν τους αρμόδιους να προσπαθούν να καθησυχάσουν την κοινή γνώμη με την υπόσχεση ότι σε περίπτωση ανεπάρκειας φυσικού αερίου η διακοπή παροχής θα ξεκινήσει από τις βιομηχανίες.
Προφανώς η Κυβέρνηση ενδιαφέρεται να αποφύγει το πολιτικό κόστος χιλιάδων νοικοκυριών, που θα μείνουν χωρίς φυσικό αέριο στο καταχείμωνο.
Προφανώς η ΔΕΠΑ δεν έχει κανένα πρόβλημα μιας και έχει εξασφαλίσει συμβατικά ότι είναι απλός «μεσάζοντας» και δεν φέρει καμία ευθύνη.
Οι βιομήχανοι έχουν καταλάβει σε τι κατάσταση βρίσκονται;
Έχουν άραγε αντιληφθεί ότι στο μεγάλο αυτό «γύρω-γύρω όλοι», που παίζεται από τους Ρώσους, τους Ουκρανούς, την ΕΕ, την Κυβέρνηση, τη ΔΕΠΑ , τους εκπροσώπους τους συνδικαλιστές, αυτοί έχουν τον ρόλο του Μα…νώλη, που πρόκειται να πληρώσει πρώτος τα σπασμένα…;
Αν η Ουκρανία παρεμποδίζει εκβιαστικά την ροή ή ακόμη χειρότερα υπεξαιρεί αυθαίρετα ποσότητες φυσικού αερίου, που προορίζονται για την δυτική Ευρώπη –όπως ισχυρίζεται η Ρωσία- τότε βεβαίως η Ουκρανία συμπεριφέρεται ως κοινός εγκληματίας.
Όμως αυτό δεν αναιρεί το γεγονός ότι η Ρωσία αναδεικνύεται σε ένα εντελώς αναξιόπιστο αντισυμβαλλόμενο για την Ευρώπη.
Και προφανώς ουδόλως βελτιώνει την εικόνα της Ρωσίας, ως χώρας που θέλει να έχει ηγετικό ρόλο στον τομέα της ενέργειας στη Ευρωπαϊκή ήπειρο, το επιχείρημα ότι «η κακή Αμερική» βρίσκεται πίσω από την περίπου πειρατική συμπεριφορά της Ουκρανίας.
Διότι η Ρωσία όφειλε να είχε λάβει υπ’ όψη της όλα τα πιθανά και ακόμη και τα πιο ακραία ενδεχόμενα και να είχε λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα προτού επιδιώξει να γίνει ο κυρίαρχος προμηθευτής φυσικού αερίου στην Ευρώπη. («Όποιος θέλει τα γένια, πρέπει να έχει και τα κτένια»)
Η πραγματικότητα είναι ότι από τον συγκεκριμένο αγωγό εξυπηρετούνται κυρίως η Βοσνία Ερζεγοβίνη, η Κροατία, η Ουγκαρία, η Βουλγαρία, η Σερβία, Η Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας και η Ελλάδα και σε μικρότερο ποσοστό η Σλοβακία, η Τσεχία και η Αυστρία.. Δηλαδή κάποιες τρίτες χώρες και μερικές «παρακατιανές» χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Αυτός ίσως είναι ο λόγος, που ο κ. Μπαρόζο και οι λοιποί μεγαλοσχήμονες της ΕΕ παρουσιάζονται από δυσκίνητοι έως αδιάφοροι.
Αν το πρόβλημα αφορούσε την Γαλλία ή τη Γερμανία, προφανώς ο κ. Μπαρόζο θα ενεργούσε ταχύτατα και δεν θα περιοριζόταν στην αστεία απειλή ότι θα «προτρέψει τις ενδιαφερόμενες χώρες να κινηθούν δικαστικώς» ( ήτοι «ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι»).
Όμως οι ευθύνες για την ταλαιπωρία των Ευρωπαίων πολιτών δεν εξαντλούνται με την κατανομή τους στις δύο αυτές ανεκδιήγητες χώρες και τον δυσκίνητο και ανεπαρκέστατο κ. Μπαρόζο.
Τεράστιες ευθύνες βαρύνουν όλους τους Ευρωπαίους πολιτικούς, που έχουν συμβληθεί με τους Ρώσους ομολόγους τους, υπογράφοντας συμβάσεις, που δεν φρόντισαν να εξασφαλίσουν το αυτονόητο. Δηλαδή την ομαλή τροφοδοσία των κρατών τους με ένα ενεργειακό υλικό, από το οποίο εξαρτώνται τόσα πολλά.
Η παραγωγή, η οικονομία, η ευημερία, σε τελική ανάλυση η επιβίωση των λαών τους.
Αν διαβάσει κανείς τις συμβάσεις, που έχουν υπογράψει οι ελληνικές βιομηχανίες με τη ΔΕΠΑ (Δημόσια Επιχείρηση Αερίου Α.Ε) θα διαπιστώσει ότι υπάρχει ειδικός όρος ο οποίος προβλέπει τα εξής: Θεωρείται γεγονός ανωτέρας βίας (που απαλλάσσει την ΔΕΠΑ από κάθε ευθύνη) η για οποιοδήποτε λόγο μη παράδοση φυσικού αερίου στη ΔΕΠΑ από τους προμηθευτές της (Ρώσους) που κατά περίπτωση δικαιολογεί τη μείωση ή και τη διακοπή παροχής του φυσικού αερίου στην συμβαλλόμενη με τη ΔΕΠΑ βιομηχανία.
Με άλλα λόγια η Δημόσια επιχείρηση (ΔΕΠΑ) υποψιαζόταν σαν πολύ πιθανό το ενδεχόμενο να σταματήσει η παροχή αερίου από την Ρωσία και φρόντισε να βάλλει τον συγκεκριμένο όρο, που την απαλλάσσει από ευθύνες και κινδύνους αποζημιώσεων.
Αυτό όμως, που υποψιαζόταν η ΔΕΠΑ είναι δυνατόν να μη το υποψιάζονται οι Πρωθυπουργοί και οι Υπουργοί ενέργειας των κρατών, που υπέγραψαν τις συμβάσεις προμηθείας με τους Ρώσους;
Τι πρόνοια όμως έλαβαν ώστε να εξασφαλίσουν τις χώρες τους από τον κίνδυνο να μείνουν χωρίς φυσικό αέριο ανά πάσα στιγμή;
Θα είχε μεγάλο ενδιαφέρον αν μας ενημέρωνε η Ελληνική Κυβέρνηση εκτός από τις δεξιώσεις και τις επικοινωνιακές φανφάρες τι ουσιαστικές εξασφαλίσεις προβλέπονται στην σύμβαση, που υπέγραψε με τον κ. Πούτιν ο κ. Καραμανλής για την αποφυγή αυτής της οικονομικής τραγωδίας, που μας απειλεί ή τουλάχιστον για την πλήρη αποκατάσταση της οποιασδήποτε ζημιάς προκύψει.
Ευθύνες όμως τεράστιες φέρουν και οι συνδικαλιστικές ηγεσίες των βιομηχανικών και επιχειρηματικών συνδέσμων, που άφησαν τα μέλη τους να συρθούν στην υπογραφή συμβάσεων, που τους αφήνουν εντελώς ακάλυπτους σε μια ενδεχόμενη οικονομική καταστροφή.
Διότι όσες παραγωγικές επιχειρήσεις (και είναι πάρα πολλές) έχουν προβεί σε πανάκριβες μετατροπές εγκαταστάσεων για να αντικαταστήσουν παραδοσιακές μορφές ενέργειας με φυσικό αέριο, αδυνατούν πλέον να χρησιμοποιήσουν οτιδήποτε άλλο για την λειτουργία τους και σε μια διακοπή παροχής φυσικού αερίου είναι αναγκασμένες να σταματήσουν την παραγωγή τους.
Πόσο ανεύθυνοι είναι λοιπόν αυτοί οι κύριοι συνδικαλιστές, που δεν φρόντισαν εγκαίρως να προστατέψουν τα μέλη τους (βιομηχανίες και βιοτεχνίες), αλλά περιορίσθηκαν να συνωθούνται στις δεξιώσεις και τα πανηγύρια, ενώ σήμερα ποιούν τη νήσσα (κοινώς κάνουν το παγόνι), όταν ακούν τους αρμόδιους να προσπαθούν να καθησυχάσουν την κοινή γνώμη με την υπόσχεση ότι σε περίπτωση ανεπάρκειας φυσικού αερίου η διακοπή παροχής θα ξεκινήσει από τις βιομηχανίες.
Προφανώς η Κυβέρνηση ενδιαφέρεται να αποφύγει το πολιτικό κόστος χιλιάδων νοικοκυριών, που θα μείνουν χωρίς φυσικό αέριο στο καταχείμωνο.
Προφανώς η ΔΕΠΑ δεν έχει κανένα πρόβλημα μιας και έχει εξασφαλίσει συμβατικά ότι είναι απλός «μεσάζοντας» και δεν φέρει καμία ευθύνη.
Οι βιομήχανοι έχουν καταλάβει σε τι κατάσταση βρίσκονται;
Έχουν άραγε αντιληφθεί ότι στο μεγάλο αυτό «γύρω-γύρω όλοι», που παίζεται από τους Ρώσους, τους Ουκρανούς, την ΕΕ, την Κυβέρνηση, τη ΔΕΠΑ , τους εκπροσώπους τους συνδικαλιστές, αυτοί έχουν τον ρόλο του Μα…νώλη, που πρόκειται να πληρώσει πρώτος τα σπασμένα…;
Τρίτη 13 Ιανουαρίου 2009
ΓΑΖΑ: Οι Ελεύθεροι-Πολιορκημένοι και η «παράπλευρη απώλεια» του Ισραήλ.
Οι γενιές του 50 και του 60, ακόμη και μέχρι το 70 είχαν μια πολύ υψηλή εκτίμηση απέναντι στο Εβραϊκό έθνος.
Από τη μια τα προγράμματα διδασκαλίας με εκτεταμένη αναφορά στην εβραϊκή μυθολογία στα μαθήματα θρησκευτικών και από την άλλη οι ιστορούμενες σχετικά πρόσφατες θηριωδίες του Χιτλερικού καθεστώτος είχαν εμπνεύσει εξ απαλών ονύχων σ’αυτές τις γενιές ένα εξαιρετικό θαυμασμό για τον «υπερούσιο» λαό του Θεού και μια βαθιά συμπάθεια για το δράμα του διωγμού, που αυτός ο πολύπαθος λαός υπέστη στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και όχι μόνο κατά τη διάρκεια του Β΄παγκοσμίου πολέμου.
Δεν θα ήταν μάλιστα υπερβολή αν λέγαμε ότι εξ αιτίας μιας εξαιρετικής επικοινωνιακής προβολής σε διεθνές επίπεδο, τα ελληνόπουλα αυτών των δεκαετιών είχαν πιο έντονη την εικόνα του εβραϊκού ολοκαυτώματος παρά των αντίστοιχων ελληνικών απωλειών είτε κατά τις πολεμικές συγκρούσεις στα διάφορα μέτωπα είτε από πείνα, τις εκτελέσεις και τα βασανιστήρια τόσο στην κατεχόμενη Ελλάδα, όσο και στα ναζιστικά κολαστήρια της Γερμανίας.
Τα συναισθήματα αυτά του θαυμασμού και της συμπάθειας, ανεξάρτητα από τις ένθεν κακείθεν απόψεις περί της αντικειμενικότητας ή της αμετροέπειας στην καλλιέργειά τους, λειτούργησαν εν πολλοίς θετικά τουλάχιστον στην κατεύθυνση της καταπολέμησης του ρατσισμού και στην εμπέδωση μιας υγιούς νοοτροπίας συναδέλφωσης των λαών και ιδιαίτερα των εθνών με μακραίωνα ιστορική διαδρομή.
Όμως τα τελευταία χρόνια όλη αυτή η εικόνα, που υπήρξε αποτέλεσμα συντονισμένων επίμοχθων προσπαθειών και τεράστιων οικονομικών δαπανών, φαίνεται να οδηγείται σε απόλυτη κατάρρευση.
Η ακραία εθνικιστική συμπεριφορά ενός πολιτικού κατεστημένου, που επιδίδεται τα τελευταία χρόνια σε επιχειρήσεις ωμής στρατιωτικής βίας απειλεί να οδηγήσει τον πλανήτη σε μια άνευ προηγουμένου αντιεβραϊκή υστερία.
Μέσω της Παλαιάς διαθήκης ο υπερούσιος λαός απέβη αξιοθαύμαστος ως αμυνόμενος, άοπλος, λιθοβόλος, μικροσκοπικός Δαβίδ, που κατήσχυνε με το κουράγιο και την βοήθεια του Θεού του τον επιτιθέμενο πάνοπλο, θηριώδη και γιγαντιαίο Γολιάθ.
Σήμερα η σημειολογία της Ισραηλο-παλαιστινιακής σύρραξης είναι εντελώς αντίστροφη. Σήμερα το Ισραήλ είναι η τελειότερη πολεμική μηχανή του πλανήτη και επιτίθεται με συντριπτική δύναμη πυρός, επιφέροντας κτυπήματα σε κατοικημένες περιοχές, σκορπώντας το θάνατο χωρίς διάκριση επί ενόπλων και αόπλων, επί δικαίων και αδίκων.
Οι εικόνες των ματωμένων παιδιών με τα τρομοκρατημένα πρόσωπα, που κάνουν το γύρο του πλανήτη είναι πλέον ή βέβαιο ότι ταράζουν τις συνειδήσεις όλων των καλοπροαίρετων ανθρώπων σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, όπως εξ άλλου προκύπτει και από το κύμα διαδηλώσεων, που έχει ξεσπάσει σε διάφορα μέρη.
Σύμφωνα με άρθρο, που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Independent στις 29 Δεκεμβρίου, όλο το Νοέμβριο 2008 μόνο 137 φορτηγά με τρόφιμα επιτράπηκε να εισέλθουν στη Γάζα για την διατροφή των κατοίκων της.
Η αίσθηση ότι περίπου 1,5 εκατομμύριο πληθυσμός έχουν εγκλωβισθεί σε μια μικρή λωρίδα γης και ζούν τους τελευταίους μήνες κατ’ ουσίαν σε κατάσταση πολιορκίας στερημένοι από βασικά ήδη διατροφής και επιβίωσης και τις τελευταίες βδομάδες βομβαρδιζόμενοι ανηλεώς, δεν μπορεί να αφήσει αδιάφορο τον κάθε «νοικοκύρη», όσο μακριά και αν βρίσκεται.
Ο αποκλεισμός, η στέρηση τροφής, φαρμάκων και λοιπών μέσων επιβίωσης, ο ασταμάτητος ανηλεής βομβαρδισμός άμάχων, οι εκατόμβες νεκρών και τραυματιών δημιουργούν ευλόγως την αίσθηση ότι οι στρατιωτικές επιχειρήσεις παρουσιάζουν χαρακτηριστικά γενοκτονίας.
Ο βομβαρδισμός κτιρίου στο οποίο είχαν προηγουμένως υποχρεωθεί να εγκλεισθούν άμαχοι, οι επιθέσεις σε προσωπικό του ΟΗΕ, οι εκτεταμένες «παράπλευρες» απώλειες με την στερεότυπη δικαιολογία ότι ο στόχος ήσαν μαχητές της Χαμάς, παραπέμπουν αναπόφευκτα στο διεθνές περί εγκλημάτων πολέμου δίκαιο.
Ακόμη και όσοι κατανοούν απολύτως το πρόβλημα των Ισραηλιτών, που πλήττονται από ρουκέτες των Παλαιστινίων ή πέφτουν θύματα τυφλών τρομοκρατικών κτυπημάτων και δεν μπορούν να ζήσουν με ασφάλεια στον τόπο τους, δύσκολα μπορούν να κατανοήσουν γιατί οι Ισραηλινές κυβερνήσεις υιοθετούν όλα αυτά τα χρόνια πρακτικές, που δεν προωθούν την ασφάλεια , αλλά μάλλον ενισχύουν την αποσταθεροποίηση της περιοχής.
Διότι και ένα μικρό παιδί διαισθάνεται ότι αυτό το πολύχρονο ιδιότυπο πινγκ-πονγκ βίας μεταξύ πολιτικών με ακραία εθνικιστική αντίληψη από τη μια μεριά και φανατικών φονταμενταλιστικών ομάδων από την άλλη έχει σαν μοναδικό αποτέλεσμα την ισχυροποίησή τους σε βάρος της ευημερίας των πολιτών, που υποτίθεται ότι προστατεύουν, και με κίνδυνο την ασφάλεια της ευρύτερης περιοχής.
Τι περισσότερο απέφεραν τα τυφλά τρομοκρατικά κτυπήματα των μουσουλμανικών οργανώσεων πέρα από το να ενισχύσουν τις ακραίες συντηρητικές φωνές στο Ισραήλ και να προσφέρουν άλλοθι για τις κατά διαστήματα καταστροφικές στρατιωτικές επιχειρήσεις του Ισραηλινού στρατού;
Και τι ακριβώς πέτυχαν αυτές οι επιχειρήσεις πέρα από το να εδραιώσουν την πολιτική ηγεμονία της Χεζπόλα στον Λίβανο και να κάνουν την Χαμάς πρώτη πολιτική δύναμη στην Παλαιστίνη;
Και μήπως δεν είναι πλέον ή βέβαιο ότι οι τωρινές ασύμμετρες βιαιότητες των Ισραηλινών θα στείλουν καινούργιες γενιές αποφασισμένων καμικάζι στις τάξεις των φανατικών τρομοκρατικών οργανώσεων όλου του πλανήτη;
Δεν πρέπει να διαφεύγει της προσοχής το γεγονός ότι το 1967 το Ισραήλ χρειάσθηκε μόλις έξι ημέρες για να κερδίσει ένα σοβαρό περιφερειακό πόλεμο.
Τώρα πολυήμερες στρατιωτικές επιχειρήσεις αποφέρουν μικρά και αμφιβόλου ποιότητος ως προς τον επιδιωκόμενο στόχο αποτελέσματα.
Ολόκληρη η ανθρωπότητα παρακολουθεί ανήσυχη αυτή την μετάλλαξη της Ισραηλινής ηγεσίας.
Αυτή την απαράδεκτη διολίσθηση από τη θέση του πνευματικού Δαυΐδ στη θέση του θηριώδους Γολιάθ.
Από τη θέση του μαρτυρικού διωκομένου, στη θέση του σκληρόκαρδου διώκτη.
Η αχαλίνωτη, τυφλή αιματοχυσία. Η αδιαφορία για τους διεθνείς κανόνες. Η απείθεια στις αποφάσεις του ΟΗΕ. Η υπεροπτική αντιμετώπιση των παραινέσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των ειρηνευτικών πρωτοβουλιών πολλών άλλων κρατών και κυβερνήσεων αποτελούν παράγοντες, που μετά βεβαιότητας θα δημιουργήσουν ένα εξαιρετικά δυσμενές κλίμα στην διεθνή κοινή γνώμη.
Η αντίληψη ότι η διεθνής κοινή γνώμη παρακολουθεί απαθής την αιματοχυσία είναι απολύτως εσφαλμένη.
Η πραγματικότητα είναι ότι πολλές κυβερνήσεις και πολιτικές ηγεσίες ανά τον κόσμο παρουσίασαν συμπτώματα αδράνειας ή αντιληπτικής καθυστέρησης.
Όσο όμως οι αποτρόπαιες εικόνες πλημμυρίζουν τους δέκτες της τηλεόρασης, οι συνειδήσεις του μέσου τηλεθεατή αφυπνίζονται και μετατρέπουν την κοινή γνώμη σε ένα καζάνι, που βράζει και κάποια στιγμή αναπόφευκτα θα εκραγεί δημιουργώντας μια απίθανη πίεση εκ των κάτω απέναντι και στις πιο φιλοϊσραηλινές κυβερνήσεις.
Πολλώ μάλλον καθόσον η διεθνής κοινή γνώμη θα εκλάβει την όλη υπόθεση σαν απειλή για την ασφάλειά της ανά τον κόσμο.
Ίσως αυτός να είναι και ο βαθύτερος φόβος του Τόνυ Μπλαίρ όταν δήλωνε ότι η κατάσταση στη Γάζα είναι κατά την εδραία πεποίθηση του κεντρικό ζήτημα ασφάλειας όχι μόνο για την συγκεκριμένη περιοχή αλλά για ολόκληρο τον πλανήτη.
Και με αυτή την προοπτική όσο συνεχίζεται η Ισραηλινή επίθεση, οι επιλογές και οι δραστηριότητές της μετατρέπουν αναπόφευκτα την Ισραηλινή κυβέρνηση σε ένα εκόντα-άκοντα ιδιόρρυθμο εχθρό των εβραϊκών συμφερόντων σε ολόκληρη την οικουμένη με το αρνητικό κλίμα, που προκαλούν στην κοινή γνώμη όλων των κρατών ανά τη γή.
Αυτό αποτελεί μια πρώτου μεγέθους παράπλευρη απώλεια, που τόσο η Ισραηλινή πολιτική ηγεσία όσο και οι απανταχού Εβραϊκές κοινότητες θα πρέπει να λάβουν σοβαρότατα υπ’ όψιν.
Από τη μια τα προγράμματα διδασκαλίας με εκτεταμένη αναφορά στην εβραϊκή μυθολογία στα μαθήματα θρησκευτικών και από την άλλη οι ιστορούμενες σχετικά πρόσφατες θηριωδίες του Χιτλερικού καθεστώτος είχαν εμπνεύσει εξ απαλών ονύχων σ’αυτές τις γενιές ένα εξαιρετικό θαυμασμό για τον «υπερούσιο» λαό του Θεού και μια βαθιά συμπάθεια για το δράμα του διωγμού, που αυτός ο πολύπαθος λαός υπέστη στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και όχι μόνο κατά τη διάρκεια του Β΄παγκοσμίου πολέμου.
Δεν θα ήταν μάλιστα υπερβολή αν λέγαμε ότι εξ αιτίας μιας εξαιρετικής επικοινωνιακής προβολής σε διεθνές επίπεδο, τα ελληνόπουλα αυτών των δεκαετιών είχαν πιο έντονη την εικόνα του εβραϊκού ολοκαυτώματος παρά των αντίστοιχων ελληνικών απωλειών είτε κατά τις πολεμικές συγκρούσεις στα διάφορα μέτωπα είτε από πείνα, τις εκτελέσεις και τα βασανιστήρια τόσο στην κατεχόμενη Ελλάδα, όσο και στα ναζιστικά κολαστήρια της Γερμανίας.
Τα συναισθήματα αυτά του θαυμασμού και της συμπάθειας, ανεξάρτητα από τις ένθεν κακείθεν απόψεις περί της αντικειμενικότητας ή της αμετροέπειας στην καλλιέργειά τους, λειτούργησαν εν πολλοίς θετικά τουλάχιστον στην κατεύθυνση της καταπολέμησης του ρατσισμού και στην εμπέδωση μιας υγιούς νοοτροπίας συναδέλφωσης των λαών και ιδιαίτερα των εθνών με μακραίωνα ιστορική διαδρομή.
Όμως τα τελευταία χρόνια όλη αυτή η εικόνα, που υπήρξε αποτέλεσμα συντονισμένων επίμοχθων προσπαθειών και τεράστιων οικονομικών δαπανών, φαίνεται να οδηγείται σε απόλυτη κατάρρευση.
Η ακραία εθνικιστική συμπεριφορά ενός πολιτικού κατεστημένου, που επιδίδεται τα τελευταία χρόνια σε επιχειρήσεις ωμής στρατιωτικής βίας απειλεί να οδηγήσει τον πλανήτη σε μια άνευ προηγουμένου αντιεβραϊκή υστερία.
Μέσω της Παλαιάς διαθήκης ο υπερούσιος λαός απέβη αξιοθαύμαστος ως αμυνόμενος, άοπλος, λιθοβόλος, μικροσκοπικός Δαβίδ, που κατήσχυνε με το κουράγιο και την βοήθεια του Θεού του τον επιτιθέμενο πάνοπλο, θηριώδη και γιγαντιαίο Γολιάθ.
Σήμερα η σημειολογία της Ισραηλο-παλαιστινιακής σύρραξης είναι εντελώς αντίστροφη. Σήμερα το Ισραήλ είναι η τελειότερη πολεμική μηχανή του πλανήτη και επιτίθεται με συντριπτική δύναμη πυρός, επιφέροντας κτυπήματα σε κατοικημένες περιοχές, σκορπώντας το θάνατο χωρίς διάκριση επί ενόπλων και αόπλων, επί δικαίων και αδίκων.
Οι εικόνες των ματωμένων παιδιών με τα τρομοκρατημένα πρόσωπα, που κάνουν το γύρο του πλανήτη είναι πλέον ή βέβαιο ότι ταράζουν τις συνειδήσεις όλων των καλοπροαίρετων ανθρώπων σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, όπως εξ άλλου προκύπτει και από το κύμα διαδηλώσεων, που έχει ξεσπάσει σε διάφορα μέρη.
Σύμφωνα με άρθρο, που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Independent στις 29 Δεκεμβρίου, όλο το Νοέμβριο 2008 μόνο 137 φορτηγά με τρόφιμα επιτράπηκε να εισέλθουν στη Γάζα για την διατροφή των κατοίκων της.
Η αίσθηση ότι περίπου 1,5 εκατομμύριο πληθυσμός έχουν εγκλωβισθεί σε μια μικρή λωρίδα γης και ζούν τους τελευταίους μήνες κατ’ ουσίαν σε κατάσταση πολιορκίας στερημένοι από βασικά ήδη διατροφής και επιβίωσης και τις τελευταίες βδομάδες βομβαρδιζόμενοι ανηλεώς, δεν μπορεί να αφήσει αδιάφορο τον κάθε «νοικοκύρη», όσο μακριά και αν βρίσκεται.
Ο αποκλεισμός, η στέρηση τροφής, φαρμάκων και λοιπών μέσων επιβίωσης, ο ασταμάτητος ανηλεής βομβαρδισμός άμάχων, οι εκατόμβες νεκρών και τραυματιών δημιουργούν ευλόγως την αίσθηση ότι οι στρατιωτικές επιχειρήσεις παρουσιάζουν χαρακτηριστικά γενοκτονίας.
Ο βομβαρδισμός κτιρίου στο οποίο είχαν προηγουμένως υποχρεωθεί να εγκλεισθούν άμαχοι, οι επιθέσεις σε προσωπικό του ΟΗΕ, οι εκτεταμένες «παράπλευρες» απώλειες με την στερεότυπη δικαιολογία ότι ο στόχος ήσαν μαχητές της Χαμάς, παραπέμπουν αναπόφευκτα στο διεθνές περί εγκλημάτων πολέμου δίκαιο.
Ακόμη και όσοι κατανοούν απολύτως το πρόβλημα των Ισραηλιτών, που πλήττονται από ρουκέτες των Παλαιστινίων ή πέφτουν θύματα τυφλών τρομοκρατικών κτυπημάτων και δεν μπορούν να ζήσουν με ασφάλεια στον τόπο τους, δύσκολα μπορούν να κατανοήσουν γιατί οι Ισραηλινές κυβερνήσεις υιοθετούν όλα αυτά τα χρόνια πρακτικές, που δεν προωθούν την ασφάλεια , αλλά μάλλον ενισχύουν την αποσταθεροποίηση της περιοχής.
Διότι και ένα μικρό παιδί διαισθάνεται ότι αυτό το πολύχρονο ιδιότυπο πινγκ-πονγκ βίας μεταξύ πολιτικών με ακραία εθνικιστική αντίληψη από τη μια μεριά και φανατικών φονταμενταλιστικών ομάδων από την άλλη έχει σαν μοναδικό αποτέλεσμα την ισχυροποίησή τους σε βάρος της ευημερίας των πολιτών, που υποτίθεται ότι προστατεύουν, και με κίνδυνο την ασφάλεια της ευρύτερης περιοχής.
Τι περισσότερο απέφεραν τα τυφλά τρομοκρατικά κτυπήματα των μουσουλμανικών οργανώσεων πέρα από το να ενισχύσουν τις ακραίες συντηρητικές φωνές στο Ισραήλ και να προσφέρουν άλλοθι για τις κατά διαστήματα καταστροφικές στρατιωτικές επιχειρήσεις του Ισραηλινού στρατού;
Και τι ακριβώς πέτυχαν αυτές οι επιχειρήσεις πέρα από το να εδραιώσουν την πολιτική ηγεμονία της Χεζπόλα στον Λίβανο και να κάνουν την Χαμάς πρώτη πολιτική δύναμη στην Παλαιστίνη;
Και μήπως δεν είναι πλέον ή βέβαιο ότι οι τωρινές ασύμμετρες βιαιότητες των Ισραηλινών θα στείλουν καινούργιες γενιές αποφασισμένων καμικάζι στις τάξεις των φανατικών τρομοκρατικών οργανώσεων όλου του πλανήτη;
Δεν πρέπει να διαφεύγει της προσοχής το γεγονός ότι το 1967 το Ισραήλ χρειάσθηκε μόλις έξι ημέρες για να κερδίσει ένα σοβαρό περιφερειακό πόλεμο.
Τώρα πολυήμερες στρατιωτικές επιχειρήσεις αποφέρουν μικρά και αμφιβόλου ποιότητος ως προς τον επιδιωκόμενο στόχο αποτελέσματα.
Ολόκληρη η ανθρωπότητα παρακολουθεί ανήσυχη αυτή την μετάλλαξη της Ισραηλινής ηγεσίας.
Αυτή την απαράδεκτη διολίσθηση από τη θέση του πνευματικού Δαυΐδ στη θέση του θηριώδους Γολιάθ.
Από τη θέση του μαρτυρικού διωκομένου, στη θέση του σκληρόκαρδου διώκτη.
Η αχαλίνωτη, τυφλή αιματοχυσία. Η αδιαφορία για τους διεθνείς κανόνες. Η απείθεια στις αποφάσεις του ΟΗΕ. Η υπεροπτική αντιμετώπιση των παραινέσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των ειρηνευτικών πρωτοβουλιών πολλών άλλων κρατών και κυβερνήσεων αποτελούν παράγοντες, που μετά βεβαιότητας θα δημιουργήσουν ένα εξαιρετικά δυσμενές κλίμα στην διεθνή κοινή γνώμη.
Η αντίληψη ότι η διεθνής κοινή γνώμη παρακολουθεί απαθής την αιματοχυσία είναι απολύτως εσφαλμένη.
Η πραγματικότητα είναι ότι πολλές κυβερνήσεις και πολιτικές ηγεσίες ανά τον κόσμο παρουσίασαν συμπτώματα αδράνειας ή αντιληπτικής καθυστέρησης.
Όσο όμως οι αποτρόπαιες εικόνες πλημμυρίζουν τους δέκτες της τηλεόρασης, οι συνειδήσεις του μέσου τηλεθεατή αφυπνίζονται και μετατρέπουν την κοινή γνώμη σε ένα καζάνι, που βράζει και κάποια στιγμή αναπόφευκτα θα εκραγεί δημιουργώντας μια απίθανη πίεση εκ των κάτω απέναντι και στις πιο φιλοϊσραηλινές κυβερνήσεις.
Πολλώ μάλλον καθόσον η διεθνής κοινή γνώμη θα εκλάβει την όλη υπόθεση σαν απειλή για την ασφάλειά της ανά τον κόσμο.
Ίσως αυτός να είναι και ο βαθύτερος φόβος του Τόνυ Μπλαίρ όταν δήλωνε ότι η κατάσταση στη Γάζα είναι κατά την εδραία πεποίθηση του κεντρικό ζήτημα ασφάλειας όχι μόνο για την συγκεκριμένη περιοχή αλλά για ολόκληρο τον πλανήτη.
Και με αυτή την προοπτική όσο συνεχίζεται η Ισραηλινή επίθεση, οι επιλογές και οι δραστηριότητές της μετατρέπουν αναπόφευκτα την Ισραηλινή κυβέρνηση σε ένα εκόντα-άκοντα ιδιόρρυθμο εχθρό των εβραϊκών συμφερόντων σε ολόκληρη την οικουμένη με το αρνητικό κλίμα, που προκαλούν στην κοινή γνώμη όλων των κρατών ανά τη γή.
Αυτό αποτελεί μια πρώτου μεγέθους παράπλευρη απώλεια, που τόσο η Ισραηλινή πολιτική ηγεσία όσο και οι απανταχού Εβραϊκές κοινότητες θα πρέπει να λάβουν σοβαρότατα υπ’ όψιν.
Πέμπτη 11 Δεκεμβρίου 2008
ΔΙΕΘΝΗΣ ΤΥΠΟΣ- Ανθολόγιο δυσμενών εκτιμήσεων.
Έχει πλέον αρχίσει να γίνεται γελοίος ο προβληματισμός διαφόρων γυρολόγων των καναλιών γύρω από τα κίνητρα των αντιδράσεων της νεολαίας.
Είναι λοιπόν χρήσιμη η παράθεση των περίπου ταυτόσημων σχολίων του διεθνούς τύπου.
Φαίνεται ότι οι ξένοι ανταποκριτές έχουν μεγαλύτερη αντίληψη από πολλούς έλληνες συναδέλφους τους και σίγουρα ισχυρότερο πολιτικό αισθητήριο από αρκετούς συντηρητικούς πολιτικούς.
guardian
The disaffection has been exacerbated by allegations of corruption and a series of scandals implicating members of Karamanlis's inner circle.
Η δυσφορία επιδεινώθηκε από τις υποθέσεις διαφθοράς και μια σειρά σκανδάλων όπου ενέχονται μέλη από τον στενό κύκλο του Καραμανλή.
THE INDIPENDENT
The widely televised scenes of destruction are likely to further undermine a conservative government already rocked by financial scandals and clinging to a razor-thin majority of just one seat in the 300-member Parliament
Οι τηλεοπτικές σκηνές των καταστροφών υποσκάπτουν περισσότερο μια συντηρητική κυβέρνηση που κλυδωνίζεται ήδη από οικονομικά σκάνδαλα και εξαρτάται από μια πολύ ισχνή πλειοψηφία μιας έδρας σε ένα Κοινοβούλιο 300 βουλευτών.
I'm 73 years old and I've never seen anything like this," said Thomas Siozos, whose shop was damaged. "The death of the boy was an excuse - the pot was already boiling and its has now overflowed. This government cannot only look after the rich."
«Είμαι 73 ετών και ποτέ δεν είδα παρόμοια κατάσταση», λέει ο κ. Θωμάς Σιώζος, του οποίου το κατάστημα υπέστη καταστροφές. «Ο θάνατος του παιδιού υπήρξε μια αφορμή. Το καζάνι ήδη έβραζε και τώρα ξεχείλισε. Αυτή η κυβέρνηση δεν μπορεί να κοιτάζει μόνο τα συμφέροντα των πλουσίων».
BBC
Whether it will lead to the fall of the unpopular conservative government of Prime Minister Kostas Karamanlis is unclear.
Το κατά πόσο αυτή η κατάσταση θα επιταχύνει την ελεύθερη πτώση της αντιδημοφιλούς συντηρητικής κυβέρνησης του Πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή, παραμένει ασαφές.
Coriere della Sera
In Grecia la tensione sociale è molto alta e non è legata solo all'uccisione di Gregoropoulos: nella giornata di mercoledì uno sciopero generale indetto dai sindacai ha paralizzato il Paese. Alla base della mobilitazione, un maggiore intervento del governo in campo economico e la richiesta di un aumento di salari e pensioni.
Στην Ελλάδα ο κοινωνικός αναβρασμός είναι πολύ μεγάλος και δεν συνδέεται μόνο με τον φόνο του Γρηγορόπουλου. Την Τετάρτη μια γενική απεργία των συνδικάτων παρέλυσε την χώρα.. Βάση της κινητοποίησης μια μεγαλύτερη παρέμβαση της κυβέρνησης στο πεδίο της οικονομίας και το αίτημα για αύξηση στους μισθούς και τις συντάξεις.
New York Times
On Tuesday, after a quiet morning, the protesters regrouped and marched to the Parliament at Syntagma Square, shouting slogans like “Down with the government of murderers.”
Την Τρίτη, μετά από ένα ήσυχο πρωϊνό, οι διαδηλωτές ξανασυγκεντρώθηκαν και έκαναν πορεία στο κοινοβούλιο στην Πλατεία συντάγματος εξαπολύοντας συνθήματα όπως «Κάτω η κυβέρνηση των δολοφόνων»
Le Monde
Soixante étudiants grecs ont occupé, mardi 9 décembre, la cour du consulat de Grèce à Paris "en solidarité avec la jeunesse grecque.
Egalement à Paris, le chef de la diplomatie française Bernard Kouchner a exprimé son "inquiétude" mardi au sujet de la situation en Grèce. – (avec AFP et Reuters)
Εξήντα έλληνες σπουδαστές κατέλαβαν, την Τρίτη 9Δεκεμβρίου, την αυλή της Ελληνικής πρεσβείας στο Παρίσι «για συμπαράσταση στην ελληνική νεολαία»
Ο αρχηγός της Γαλλικής διπλωματίας εξέφρασε την «ανησυχία» του την Τρίτη για ο θέμα της κατάστασης στην Ελλάδα.
l' Humanite
Dans un autre message à la nation, lundi après-midi, M. Caramanlis avait durci le ton contre les auteurs des violences, soulignant que les troubles "ne peuvent pas et ne seront pas tolérés".
Ces menaces n’ont pas empêché une troisième nuit de violences lundi soir dans les centres d’Athènes et Salonique, avec de nombreux magasins et banques vandalisés et des affrontements entre jeunes et forces de l’ordre, signe selon les observateurs d’un profond malaise et d’une radicalisation de la jeunesse grecque minée par l’insécurité économique, le chômage et les bas salaires.
Μέσα σε ένα νέο μήνυμα προς το έθνος το μεσημέρι της δευτέρας ο κ. Καραμανλής σκλήρυνε τους τόνους εναντίον όσων προκαλούν καταστροφές, υπογραμμίζοντας ότι «οι ταραχές δεν μπορεί και δεν θα γίνουν ανεκτές».
Οι απειλές του δεν εμπόδισαν μια ακόμα νύκτα καταστροφών μέσα στο κέντρο της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης με βανδαλισμούς σε πολλά καταστήματα και τράπεζες και με συγκρούσεις των μεταξύ των νέων και των οργάνων της τάξεως, πράγμα το οποίο κατά σύμφωνα με την άποψη των παρατηρητών καταδεικνύει μια βαθιά αναταραχή και μια ριζοσπαστικοποίηση της ελληνικής νεολαίας που πλήττεται από την οικονομική ανασφάλεια, την ανεργία και τους χαμηλούς μισθούς.
Liberation
Clientélisme, népotisme et corruption restent la réalité quotidienne des Grecs, malgré les promesses de «modestie» et d’«humilité» du gouvernement conservateur, qui avait promis de combattre ces fléaux endémiques. La suite ininterrompue de scandales financiers et la publication des sommes astronomiques distribuées à quelques élus ces derniers mois ont achevé de désespérer la jeunesse.
Οι πελατειακές σχέσεις, ο νεποτισμός και η διαφθορά παραμένουν η καθημερινή πραγματικότητα των Ελλήνων, παρά τις υποσχέσεις για «σεμνότητα» και ταπεινότητα της συντηρητικής κυβέρνησης, που είχε υποσχεθεί να καταπολεμήσει αυτά τα ενδημικά φαινόμενα. Η αδιάκοπη διαδοχή των οικονομικών σκανδάλων και η δημοσιοποίηση αστρονομικών ποσών, που μοιράσθηκαν σε μερικούς υψηλά ιστάμενους ολοκλήρωσαν την απογοήτευση της νεολαίας.
Είναι λοιπόν χρήσιμη η παράθεση των περίπου ταυτόσημων σχολίων του διεθνούς τύπου.
Φαίνεται ότι οι ξένοι ανταποκριτές έχουν μεγαλύτερη αντίληψη από πολλούς έλληνες συναδέλφους τους και σίγουρα ισχυρότερο πολιτικό αισθητήριο από αρκετούς συντηρητικούς πολιτικούς.
guardian
The disaffection has been exacerbated by allegations of corruption and a series of scandals implicating members of Karamanlis's inner circle.
Η δυσφορία επιδεινώθηκε από τις υποθέσεις διαφθοράς και μια σειρά σκανδάλων όπου ενέχονται μέλη από τον στενό κύκλο του Καραμανλή.
THE INDIPENDENT
The widely televised scenes of destruction are likely to further undermine a conservative government already rocked by financial scandals and clinging to a razor-thin majority of just one seat in the 300-member Parliament
Οι τηλεοπτικές σκηνές των καταστροφών υποσκάπτουν περισσότερο μια συντηρητική κυβέρνηση που κλυδωνίζεται ήδη από οικονομικά σκάνδαλα και εξαρτάται από μια πολύ ισχνή πλειοψηφία μιας έδρας σε ένα Κοινοβούλιο 300 βουλευτών.
I'm 73 years old and I've never seen anything like this," said Thomas Siozos, whose shop was damaged. "The death of the boy was an excuse - the pot was already boiling and its has now overflowed. This government cannot only look after the rich."
«Είμαι 73 ετών και ποτέ δεν είδα παρόμοια κατάσταση», λέει ο κ. Θωμάς Σιώζος, του οποίου το κατάστημα υπέστη καταστροφές. «Ο θάνατος του παιδιού υπήρξε μια αφορμή. Το καζάνι ήδη έβραζε και τώρα ξεχείλισε. Αυτή η κυβέρνηση δεν μπορεί να κοιτάζει μόνο τα συμφέροντα των πλουσίων».
BBC
Whether it will lead to the fall of the unpopular conservative government of Prime Minister Kostas Karamanlis is unclear.
Το κατά πόσο αυτή η κατάσταση θα επιταχύνει την ελεύθερη πτώση της αντιδημοφιλούς συντηρητικής κυβέρνησης του Πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή, παραμένει ασαφές.
Coriere della Sera
In Grecia la tensione sociale è molto alta e non è legata solo all'uccisione di Gregoropoulos: nella giornata di mercoledì uno sciopero generale indetto dai sindacai ha paralizzato il Paese. Alla base della mobilitazione, un maggiore intervento del governo in campo economico e la richiesta di un aumento di salari e pensioni.
Στην Ελλάδα ο κοινωνικός αναβρασμός είναι πολύ μεγάλος και δεν συνδέεται μόνο με τον φόνο του Γρηγορόπουλου. Την Τετάρτη μια γενική απεργία των συνδικάτων παρέλυσε την χώρα.. Βάση της κινητοποίησης μια μεγαλύτερη παρέμβαση της κυβέρνησης στο πεδίο της οικονομίας και το αίτημα για αύξηση στους μισθούς και τις συντάξεις.
New York Times
On Tuesday, after a quiet morning, the protesters regrouped and marched to the Parliament at Syntagma Square, shouting slogans like “Down with the government of murderers.”
Την Τρίτη, μετά από ένα ήσυχο πρωϊνό, οι διαδηλωτές ξανασυγκεντρώθηκαν και έκαναν πορεία στο κοινοβούλιο στην Πλατεία συντάγματος εξαπολύοντας συνθήματα όπως «Κάτω η κυβέρνηση των δολοφόνων»
Le Monde
Soixante étudiants grecs ont occupé, mardi 9 décembre, la cour du consulat de Grèce à Paris "en solidarité avec la jeunesse grecque.
Egalement à Paris, le chef de la diplomatie française Bernard Kouchner a exprimé son "inquiétude" mardi au sujet de la situation en Grèce. – (avec AFP et Reuters)
Εξήντα έλληνες σπουδαστές κατέλαβαν, την Τρίτη 9Δεκεμβρίου, την αυλή της Ελληνικής πρεσβείας στο Παρίσι «για συμπαράσταση στην ελληνική νεολαία»
Ο αρχηγός της Γαλλικής διπλωματίας εξέφρασε την «ανησυχία» του την Τρίτη για ο θέμα της κατάστασης στην Ελλάδα.
l' Humanite
Dans un autre message à la nation, lundi après-midi, M. Caramanlis avait durci le ton contre les auteurs des violences, soulignant que les troubles "ne peuvent pas et ne seront pas tolérés".
Ces menaces n’ont pas empêché une troisième nuit de violences lundi soir dans les centres d’Athènes et Salonique, avec de nombreux magasins et banques vandalisés et des affrontements entre jeunes et forces de l’ordre, signe selon les observateurs d’un profond malaise et d’une radicalisation de la jeunesse grecque minée par l’insécurité économique, le chômage et les bas salaires.
Μέσα σε ένα νέο μήνυμα προς το έθνος το μεσημέρι της δευτέρας ο κ. Καραμανλής σκλήρυνε τους τόνους εναντίον όσων προκαλούν καταστροφές, υπογραμμίζοντας ότι «οι ταραχές δεν μπορεί και δεν θα γίνουν ανεκτές».
Οι απειλές του δεν εμπόδισαν μια ακόμα νύκτα καταστροφών μέσα στο κέντρο της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης με βανδαλισμούς σε πολλά καταστήματα και τράπεζες και με συγκρούσεις των μεταξύ των νέων και των οργάνων της τάξεως, πράγμα το οποίο κατά σύμφωνα με την άποψη των παρατηρητών καταδεικνύει μια βαθιά αναταραχή και μια ριζοσπαστικοποίηση της ελληνικής νεολαίας που πλήττεται από την οικονομική ανασφάλεια, την ανεργία και τους χαμηλούς μισθούς.
Liberation
Clientélisme, népotisme et corruption restent la réalité quotidienne des Grecs, malgré les promesses de «modestie» et d’«humilité» du gouvernement conservateur, qui avait promis de combattre ces fléaux endémiques. La suite ininterrompue de scandales financiers et la publication des sommes astronomiques distribuées à quelques élus ces derniers mois ont achevé de désespérer la jeunesse.
Οι πελατειακές σχέσεις, ο νεποτισμός και η διαφθορά παραμένουν η καθημερινή πραγματικότητα των Ελλήνων, παρά τις υποσχέσεις για «σεμνότητα» και ταπεινότητα της συντηρητικής κυβέρνησης, που είχε υποσχεθεί να καταπολεμήσει αυτά τα ενδημικά φαινόμενα. Η αδιάκοπη διαδοχή των οικονομικών σκανδάλων και η δημοσιοποίηση αστρονομικών ποσών, που μοιράσθηκαν σε μερικούς υψηλά ιστάμενους ολοκλήρωσαν την απογοήτευση της νεολαίας.
Τετάρτη 10 Δεκεμβρίου 2008
Η Δημοκρατία αιμορραγεί…
Everyone is saying enough is enough.
Η λακωνική δήλωση του Προέδρου της Δημοκρατίας περιέγραψε με εξαιρετική γλαφυρότητα την οδυνηρή κατάσταση στην οποία περιήλθε ο τόπος τα τελευταία εικοσιτετράωρα με τον τραγικό θάνατο του αθώου βλασταριού.
«Πληγή στο σώμα της Δημοκρατίας».
«Πληγή στο σώμα της Δημοκρατίας».
Μιας Δημοκρατίας, που γεννήθηκε σε τούτο τον τόπο και κάθε τόσο χρειάζεται για να συντηρηθεί να θυσιάζει τα παιδιά της στο «Μινώταυρο» της κρατικής αυθαιρεσίας, της εξουσιαστικής αλαζονείας, του φασίζοντος κυβερνητισμού.
Κι όμως εξακολουθούν να παραμένουν επίκαιρα. Εξακολουθούν να εκφράζουν τα αγωνιώδη αιτήματα και της παρούσας εποχής.
Θεωρητικά «η γενιά του Πολυτεχνείου» είναι οι σημερινοί πενηντάρηδες που κρατούν τα ηνία της σημερινής Ελλάδος. Στην πραγματικότητα οι μεγάλες μάζες των αγωνιζόμενων φοιτητών εκείνης της περιόδου βρίσκονται και σήμερα στο περιθώριο.
Δεν είναι επομένως παράξενο, που η ηθική σήψη και η οικονομική εξαθλίωση ροκανίζουν τα θεμέλια της δημοκρατίας και εκτρέφουν τον αυταρχισμό ως μέσο άμυνας ενός βαθιά αρρωστημένου συστήματος διακυβέρνησης.
Και αν σε παλαιότερες εποχές οι πρωταγωνιστές των κοινωνικών αγώνων προέρχονταν από μεγαλύτερες ηλικίες (εργάτες, αγρότες, φοιτητές), η σκυτάλη που φαίνεται να περνάει στα χέρια των μαθητών είναι ίσως το μόνο ελπιδοφόρο στοιχείο για αυτήν την καθημαγμένη πατρίδα.
Αυτοί , που κατάφεραν να ξεγελάσουν μερικές γενιές ψηφοφόρων, οι οποίες γεννήθηκαν μετά την μεταπολίτευση φαίνεται ότι έχουν πλέον γίνει απολύτως αντιληπτοί ακόμη και σ΄ αυτές τις γενιές, που επέρχονται.
Γενιές με αδούλωτο πνεύμα και υψηλό φρόνημα.
Γενιές με δημοκρατική παιδεία, αίσθηση κοινωνικής ευθύνης και συγκροτημένη άποψη για τον κόσμο, που οραματίζονται.
Γενιές με πνευματική και ψυχική καλλιέργεια, που δεν αποπροσανατολίζονται εύκολα και δεν παραιτούνται από το δικαίωμα να κτίσουν ένα καλλίτερο μέλλον.
Αφήστε ελεύθερα τα βλαστάρια μας να ανθίσουν.
Αφουγκραστείτε τις καθαρές φωνές των παιδιών.
Κοινωνήστε των αγνών οραμάτων τους.
Ξυπνήστε όσο υπάρχει καιρός από την καθαρτήρια κραυγή αγωνίας τους.
Αν δεν μπορούμε να αντιληφθούμε τα μηνύματα των καιρών αν μη τι άλλο ας παραμερίσουμε, και ας υποκλιθούμε σ’ αυτά τα παιδιά διότι
«Σκληρόν ημίν προς κέντραν λακτίζειν»…
Παρασκευή 5 Δεκεμβρίου 2008
Οι δημοσκοπήσεις και η θεωρία της ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΗΣ ΣΥΝΟΜΩΣΙΑΣ
Σύμφωνα με μια θεωρία, που κινείται μεταξύ των ορίων του φιλοσοφικού βολονταρισμού και της εφηρμοσμένης παραψυχολογίας, αρκεί κανείς να αποφασίσει ότι επιθυμεί κάτι ισχυρά και τότε όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να του το προσφέρει.
Πρόκειται προφανώς για μια κατ’ εξοχήν ιδεαλιστική θεωρία, που μέχρι χθες μόνο θυμηδία μπορούσε να μου προκαλέσει.
Κοιτάζοντας όμως σήμερα τα ευρήματα της τελευταίας δημοσκόπησης της ΜΕΤΡΟΝ κινδυνεύω άκων εκών να αρχίσω να την παίρνω στα σοβαρά.
Διότι η περίπτωση του κ. Παπανδρέου μοιάζει ακριβώς να αποτελεί χαρακτηριστική επιβεβαίωση της εν λόγω θεωρίας.
Είναι κοινώς γνωστό ότι το 2004 ο κ. Παπανδρέου ανέλαβε την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ κάτω από εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες.
Το μόνο θετικό στην υπόθεση εκείνη ήταν η προφανής ισχυρή προσωπική του επιθυμία να γίνει πρωθυπουργός της Ελλάδος.
Μια επιθυμία η οποία φαινομενικά έδειξε να συσπειρώνει εναντίον της την αντίθετη βούληση και δράση όλων ανεξαιρέτως των άλλων πολιτικών παραγόντων της χώρας ακόμη και της μισής περίπου παράταξής του.
Πέντε χρόνια μετά αν κοιτάξουμε ψύχραιμα προς τα πίσω μπορούμε αβίαστα να διαπιστώσουμε εκ του αποτελέσματος ότι όλοι οι αντίπαλοί του, η κυβέρνηση, τα κόμματα μοιάζουν να «συνωμότησαν» στην επίτευξη αυτού του δικού του στόχου.
Αλλά ας δούμε ένα – ένα τους μοιραίους «συνωμότες».
Πρώτοι στη λίστα οι εσωκομματικοί του αντίπαλοι. Με τις εσπευμένες και πολιτικά αψυχολόγητες κινήσεις τους «οι άσπονδοι σύντροφοί» του συνέβαλαν καταλυτικά στην εδραίωση και ισχυροποίηση της ηγεσίας του στο κόμμα.
Δεύτερος και καλύτερος ο πρωθυπουργός με την πρωτοφανή ανεπάρκεια και αναποφασιστικότητα του (συνέπεια της παντελούς έλλειψης διοικητικής εμπειρίας), συνέβαλε καθοριστικά στην αναβάθμιση της ηγετικής του εικόνας.
Τρίτη η κυβέρνηση με την αρνητική δραστηριότητα ή κατά περίπτωση με την ανεκδιήγητη απραξία της και κυρίως το ανεπανάληπτο ηθικό έλλειμμα της εδραίωσε την πεποίθηση στους πολίτες ότι ο κ. Παπανδρέου αποτελεί την μόνη ελπίδα σωτηρίας.
Και σ’ αυτή την πεποίθηση βεβαίως σημαντική υπήρξε η συμβολή των ηγεσιών των μικρότερων κομμάτων της αντιπολίτευσης.
Δυναμικός «συνομώτης» το ΚΚΕ με την παρωπιδική αδυναμία του να διακρίνει τις διαφορές μεταξύ της κυβερνώσας Νέας Δημοκρατίας και του ευρισκόμενου στην αντιπολίτευση ΠΑΣΟΚ. Με την εμμονή στην στείρα θεωρία περί κακού δικομματισμού, που το οδήγησε στην πράξη σε ενίσχυση της συμψηφιστικής κυβερνητικής προπαγάνδας και επανειλημμένα σε άκομψη στήριξη της κυβέρνησης εντός και εκτός Βουλής.
Αλλά τα πρωτεία της «συνομωτικής» συνεισφοράς στην εκπλήρωση του πρωθυπουργικού στόχου του κ. Παπανδρέου αξίζουν βεβαίως δικαιωματικά στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ.
Η σταθερή εμμονή του κ. Αλαβάνου στην άρνηση οποιασδήποτε συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ λειτούργησε καταλυτικά στην κατάρρευση των αρχικών υψηλών δημοσκοπικών ποσοστών και στην προϊούσα αποστασιοποίηση των αριστερών ψηφοφόρων.
Και δεν μπορεί να μείνει απαρατήρητο στους θιασώτες της θεωρίας της συμπαντικής συνωμοσίας ότι κατά ένα σχεδόν «διαβολικό» τρόπο ακόμη και η εξέλιξη των παγκόσμιων συνθηκών συνέκλινε αντικειμενικά στην πραγμάτωση της προσωπικής του αυτής επιθυμίας.
Διότι η σύμπτωση της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης λειτουργεί πολλαπλασιαστικά στην προβολή της ανικανότητας μιας ούτως ή άλλως ανεπαρκούς κυβέρνησης.
Όπως ακόμη και η θλιβερή εικόνα της εκκλησίας και ιδίως η απαράδεκτη στάση του συνόλου σχεδόν της ιεραρχίας (προεξάρχοντος του κ. Βαρθολομαίου) εντείνει την αίσθηση στο χριστεπώνυμο πλήρωμα για άμεση ανάγκη απαλλαγής από την «δεξιά του Κυρίου».
Είναι δε εξαιρετικά ενδιαφέρον ότι οι μεγαλύτεροι ευεργέτες του κ. Παπανδρέου είναι οι δύο μοιραίοι πολιτικοί, που θεωρητικά είναι οι σκληρότεροι του αντίπαλοι.
Ο κ. Καραμανλής και ο κ. Τσίπρας.
Ό ένας καθυστερώντας να παραδώσει την εξουσία και ο άλλος επιμένοντας πεισματικά στην άρνηση οποιασδήποτε συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ θα διευκολύνουν τον κ. Παπανδρέου όχι μόνο να γίνει Πρωθυπουργός (κάτι που πλέον δικαιωματικά του αξίζει).
Όπως πλέον εμμέσως πλην σαφώς προκύπτει από τα πρόσφατα δημοσκοπικά ευρήματα θα του προσφέρουν «αβρόχοις ποσίν» και την επιβεβλημένη σε καταστάσεις ανάγκης αυτοδυναμία.
Πρόκειται προφανώς για μια κατ’ εξοχήν ιδεαλιστική θεωρία, που μέχρι χθες μόνο θυμηδία μπορούσε να μου προκαλέσει.
Κοιτάζοντας όμως σήμερα τα ευρήματα της τελευταίας δημοσκόπησης της ΜΕΤΡΟΝ κινδυνεύω άκων εκών να αρχίσω να την παίρνω στα σοβαρά.
Διότι η περίπτωση του κ. Παπανδρέου μοιάζει ακριβώς να αποτελεί χαρακτηριστική επιβεβαίωση της εν λόγω θεωρίας.
Είναι κοινώς γνωστό ότι το 2004 ο κ. Παπανδρέου ανέλαβε την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ κάτω από εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες.
Το μόνο θετικό στην υπόθεση εκείνη ήταν η προφανής ισχυρή προσωπική του επιθυμία να γίνει πρωθυπουργός της Ελλάδος.
Μια επιθυμία η οποία φαινομενικά έδειξε να συσπειρώνει εναντίον της την αντίθετη βούληση και δράση όλων ανεξαιρέτως των άλλων πολιτικών παραγόντων της χώρας ακόμη και της μισής περίπου παράταξής του.
Πέντε χρόνια μετά αν κοιτάξουμε ψύχραιμα προς τα πίσω μπορούμε αβίαστα να διαπιστώσουμε εκ του αποτελέσματος ότι όλοι οι αντίπαλοί του, η κυβέρνηση, τα κόμματα μοιάζουν να «συνωμότησαν» στην επίτευξη αυτού του δικού του στόχου.
Αλλά ας δούμε ένα – ένα τους μοιραίους «συνωμότες».
Πρώτοι στη λίστα οι εσωκομματικοί του αντίπαλοι. Με τις εσπευμένες και πολιτικά αψυχολόγητες κινήσεις τους «οι άσπονδοι σύντροφοί» του συνέβαλαν καταλυτικά στην εδραίωση και ισχυροποίηση της ηγεσίας του στο κόμμα.
Δεύτερος και καλύτερος ο πρωθυπουργός με την πρωτοφανή ανεπάρκεια και αναποφασιστικότητα του (συνέπεια της παντελούς έλλειψης διοικητικής εμπειρίας), συνέβαλε καθοριστικά στην αναβάθμιση της ηγετικής του εικόνας.
Τρίτη η κυβέρνηση με την αρνητική δραστηριότητα ή κατά περίπτωση με την ανεκδιήγητη απραξία της και κυρίως το ανεπανάληπτο ηθικό έλλειμμα της εδραίωσε την πεποίθηση στους πολίτες ότι ο κ. Παπανδρέου αποτελεί την μόνη ελπίδα σωτηρίας.
Και σ’ αυτή την πεποίθηση βεβαίως σημαντική υπήρξε η συμβολή των ηγεσιών των μικρότερων κομμάτων της αντιπολίτευσης.
Δυναμικός «συνομώτης» το ΚΚΕ με την παρωπιδική αδυναμία του να διακρίνει τις διαφορές μεταξύ της κυβερνώσας Νέας Δημοκρατίας και του ευρισκόμενου στην αντιπολίτευση ΠΑΣΟΚ. Με την εμμονή στην στείρα θεωρία περί κακού δικομματισμού, που το οδήγησε στην πράξη σε ενίσχυση της συμψηφιστικής κυβερνητικής προπαγάνδας και επανειλημμένα σε άκομψη στήριξη της κυβέρνησης εντός και εκτός Βουλής.
Αλλά τα πρωτεία της «συνομωτικής» συνεισφοράς στην εκπλήρωση του πρωθυπουργικού στόχου του κ. Παπανδρέου αξίζουν βεβαίως δικαιωματικά στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ.
Η σταθερή εμμονή του κ. Αλαβάνου στην άρνηση οποιασδήποτε συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ λειτούργησε καταλυτικά στην κατάρρευση των αρχικών υψηλών δημοσκοπικών ποσοστών και στην προϊούσα αποστασιοποίηση των αριστερών ψηφοφόρων.
Και δεν μπορεί να μείνει απαρατήρητο στους θιασώτες της θεωρίας της συμπαντικής συνωμοσίας ότι κατά ένα σχεδόν «διαβολικό» τρόπο ακόμη και η εξέλιξη των παγκόσμιων συνθηκών συνέκλινε αντικειμενικά στην πραγμάτωση της προσωπικής του αυτής επιθυμίας.
Διότι η σύμπτωση της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης λειτουργεί πολλαπλασιαστικά στην προβολή της ανικανότητας μιας ούτως ή άλλως ανεπαρκούς κυβέρνησης.
Όπως ακόμη και η θλιβερή εικόνα της εκκλησίας και ιδίως η απαράδεκτη στάση του συνόλου σχεδόν της ιεραρχίας (προεξάρχοντος του κ. Βαρθολομαίου) εντείνει την αίσθηση στο χριστεπώνυμο πλήρωμα για άμεση ανάγκη απαλλαγής από την «δεξιά του Κυρίου».
Είναι δε εξαιρετικά ενδιαφέρον ότι οι μεγαλύτεροι ευεργέτες του κ. Παπανδρέου είναι οι δύο μοιραίοι πολιτικοί, που θεωρητικά είναι οι σκληρότεροι του αντίπαλοι.
Ο κ. Καραμανλής και ο κ. Τσίπρας.
Ό ένας καθυστερώντας να παραδώσει την εξουσία και ο άλλος επιμένοντας πεισματικά στην άρνηση οποιασδήποτε συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ θα διευκολύνουν τον κ. Παπανδρέου όχι μόνο να γίνει Πρωθυπουργός (κάτι που πλέον δικαιωματικά του αξίζει).
Όπως πλέον εμμέσως πλην σαφώς προκύπτει από τα πρόσφατα δημοσκοπικά ευρήματα θα του προσφέρουν «αβρόχοις ποσίν» και την επιβεβλημένη σε καταστάσεις ανάγκης αυτοδυναμία.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)